این مدت اساسی تمرکزم روی موضوع صورت مجالس و صورت وضعیت قطعی و دفاع از اون بود. چیزی ننوشتم این مدت. هفته گذشته یکی از خانم‌های مهندس دفتر فنی برای یک مصاحبه کاری باید می‌رفت به یه شرکت، رئیس اون قسمت شرط گذاشته بود که باید 3 نفر شرکت کنن در مصاحبه و از میون اون‌ها بهترین انتخاب بشه، لذا طی یک توطئه از پیش تعیین شده من و یکی دیگه از دوستان طی یک گاو بندی در اون مصاحبه شرکت کردیم و به نفع خانم مهندس عملاً به سوالات جواب نا مربوط دادیم، خودم دیگه مرده بودم از خنده ! یک رزومه کاری افتضاحی نوشته بودم. از قبل یک سری نرم افزار به خانم مهندس یاد داده بودم، بعد که ازم خواستن امتحان بگیرن به عمد خراب کردم. خوشبختانه رفت سر کار.

مهندس ناظر رو هم این هفته کتک زدیم و از کارگاه انداختمش بیرون، دستش شکست، مردک بی ادب فکر کرده با نوکر پدرش طرفه، هر جور که می‌خواد حرف می‌زنه، ترتیبش رو دادین بچه‌ها، تا آخر عمر این کار براش می‌شه خاطره.

و اما خانم مهندس!

این یکی مهندس عمرانه و ناظر اصلی پروژه من، یک دختر گنده دماغیه ! دماغشم عمل کرده! عکس کارت ملیش قبل از عمله! الحق که نیاز به عمل داشت! اعصاب نداره! یهو جدی می‌شه! من اخلاقاً آدم شوخ طبعی هستم، من رو تحمل نمی‌کنه! من هم مخصوصاً می‌رم دفترشون هی از لجش از کاغذ یادداشت‌هاش استفاده می‌کنم این هم هی حرص می‌خوره :دی یک کیفی می‌ده آدم لج مهندس ناظرش رو در بیاره! تازگی‌ها فهمیدم به ترتیب چیدمان میزش هم حساسه! هر روز نقشه های روی میزش رو میریزم به هم این هم وسواس داره تا ظهر اعصابش خورده ! من کیف می‌کنم :دی

هر چی بهش وسیله سرگرمی دادم دیدم نخیر نمی‌شینه! یه فکر به ذهنم رسید،بهش گفتم: عمو جوجه دوست داری؟ گفت: آره! یه تخم مرغ گذاشتم آب پز شد! بعد که خنک شد، دادم دستش گفتم عمو برو روی مبل بشین، بعد این تخم مرغ رو بگیر توی بغلت که گرم بمونه تا زودی جوجه بشه! بچه هم خوشحال رفت و با دقت تخم مرغ رو نگهداری کرد که جوجه بشه، من هم نشستم سر کارم، در نهایت هم خوابش برد  تا باباش اومد و حیرون موند !

این تنها راه مهار یه بچه شر و شیطون بود که به ذهنم رسی :دی

حکایت خدمت سربازی، حکایت شتریه که در خونه هر پسر ایرانی می‌خوابه، بعضی‌ها هم از زیر شتر در می‌رن، بعضی هم زیرش میزان، بعضی‌ها هم نصف نصف! این آخری حکایت اون شازده‌هاییه که با کسر خدمت و اینها تونستن نصفه نیمه خدمت کنن و الفرار! معمولاً وقتی که صحبت از خدمت نظامی می‌شه، همه تصویر رامبو توی ذهنشون نقش می‌بنده و اینکه یک سرباز چه کارهای محیر العقولی یاد می‌گیره و مثلاً از هواپیمای هرکولس c-130 با چتر می‌پره پایین و همه رو نجات می‌ده، اما در واقع سرباز فقط یک فرد عادیه که از شدت گرسنگی نای راه رفتن نداره و معمولاً اسلحه‌اش هم فشنگ ندارد و  شلیک نمی‌کند و تنها فکر و ذکرش روزشمار معکوسیست که به پایان این دوره‌ی لعنتی فکر می‌کنه، البته زیاد هم پیش میاد که خود کشی کنند.

مناسک خدمت اجباری:

اولین قدم برای مشرف شدن به خدمت اجباری خرید دفترچه خدمت هست که از شانس ما اون موقع دفترچه نایاب شد! لامصب ما لب دریا هم می‌‌رفتیم خشک می‌شد! و حالا همه هوس داشتن برن سربازی. بعد هم باید یه سری فرم پر کنی و اطلاعات هفت جدت رو بدی و کارت بهداشت تکمیل کنی و الی آخر…

معمولاً سربازان تازه نفس که می‌خوان برن آموزشی به دو دسته دیپلم و دانشگاهی تقسیم می‌شن که به طبع در نهایت می‌شن افسر و سرباز صفر. زمان ما افسران با حداقل درجه ستوان دومی برای کارشناسی و ستوان یکمی برای ارشد و پزشکان بود و البته کاردان ها با درجه استواری خدمت می‌کردند و در ارتش بهشون گروهبان تمامی می‌دادند.

دوم محل آموزش هست که بسته به نیرویی خدمتی اعم از انتظامی، ارتش، سپاه و رسته ی مربوطه می‌رین پادگان آموزشی. سپاه که معمولاً جیم در رو هست و اصطلاحاً هتل، نیروی انتظامی بد نیست اما خوب چشم گوش سربازا باز می‌شه و انواع فسق و فجور رو یاد می‌گیرن و اگر راهنمایی و رانندگی باشن که اجدادشون هم بخاطر فحش ملت در امان نیست. اما ارتش مرد افکنه اون هم بخاطر توهمی که کادر ارتش دارن که خبریه ! مخصوصاً تیپ 52 هوابرد شیراز!

در بدو ورود هم یه افسر عقده‌ای میاد بالاسرتون اول تا می‌تونه فحش خواهر مادر می‌ده بهتون تا متقاعد می‌شید که در این پادگان آموزشی فقط اون آدمه و بقیه حیوانند و قرار است بعد از 60 روز تربیت بشن ! سهمیه غذا نصف؛ تشویق برای یک نفر، تنبیه برای همه، وقت استحمام 4 دقیقه، حق اصلاح صورت ندارید، فقط باید بگید چشم، در شرایط سخت پست می‌دید در بیابان تنها با یک سر نیزه، برف تا زیر گلوی شماست و لباس گرم به قدر کافی نیست، باید نخوابید که هم یخ نزنید و هم بازداشت نشید. سایر مسائل رو هم  فاکتور می‌گیرم

بعد از آموزش هم که تقسیم می‌کنند، این وسط هم رشوه‌هایی رد و بدل می‌شه که شما مثلاً بجای مرز افغانستان در شهر خودتون خدمت کنید… بعد هم که می‌رید و خودتون رو معرفی می‌کنید و باز هم خودتونو شانستون گاه ممکنه مجبور باشید برید لب مرز، گاهی هم دم در خونتون خدمت کنید. بعد هم که یک کارت پایان خدمت بهتون می‌دن که به هیچ دردی نمی‌خوره!

این مقدمه رو گفتم که برسم به این موضوع: معافیت خدمت سربازی و انواع آن!

از کفالت و ایثار گری که فاکتور بگیریم چون حقشونه، اما دسته‌ی معافیت پزشکی بازار داغی داره و انواع و اقسام باند‌ها دست اندرکار تهیه معافیت هستن برای کسانی که نمی‌‌خوان برن سربازی و به قول معروف می‌خوان از راه میان بر برسن به همون کارت پایان خدمت! البته اون کسانی که واقعاً به دلیل نقایص بدنی نمی‌رن سربازی از این بحث جدان.

قیمت معافیت چیزی بین 500 هزار تومن تا 4 ملیون تومن داره این روزها! نمی‌شه هم گفت  که کدوم کارش درست تره، بعضی با افسران یگان می‌سازن و پرونده جا به جا می‌کنن، بعضی هم دلال خود پزشکان کمیسیون هستن که درصدی از پول رو می‌رسونند به پزشک مربوطه. به هر حال سیستم از یه جایی ایراد داره که سوء استفاده کنندگان می‌تونن به راحتی جولان بدن. اگر به نوعی در حال تهیه معافیت سربازی هستین حتماً از نظام وظیفه استعلام کنید و بعد پول بدید چون این وسط خیلی‌ها هم کلاهبردارن و دیگران رو تلکه می‌کنند. در کل خدمت جز اتلاف عمر یک فرد هیچ نقشی در زندگی اون نداره.

امروز یک افسر وظیفه رو سر راه سوار کردم و یاد گذشته افتادم و گفتم خلاصه‌ای در این خصوص بنویسم و بعداً مفصل برخی موضوعات رو توضیح بدم.

جدیداً به هنر اریگامی علاقمند شدم و هر وقت کمی وقتم آزاد می‌شه یک چیزی با کاغذ درست می‌کنم، امروز یاد گرفتم اون قویی که در سریال فرار از زندان مایکل اسکوفیلد درست می‌کرد رو درست کنم، سرگرمی جالبیه، شما هم اگر دوست داشتید امتحان کنید، سرگرمی جالبیه و البته چیزهای جالبی هم می‌شه ساخت و ظاهراً در ایران هم انجمن داره. شما هم امتحان کنین…

اولین قدم من و آشناییم با دنیای اینترنت بر می‌گرده به سال 78، تا قبل از اون سال اصلاً به دنیای مجازی وصل نشده بودم و تنها در جراید راجع بهش می‌خوندم، البته اون موقع اصلاً اینترنت و حتی کامپیوتر شخصی به شکل امروزیش باب و رایج نبود و حتی برای بعضی، وسیله‌ی فخر فروشی و تجملاتی محسوب می‌‌شد. ویندوز کامپیوتر اون زمان من 98 بود، یادش بخیر، با یک کارت گرافیک 2 مگابایتی و 16 مگ هم رم داشت و هارد 10 گیگ! که یک کامپیوتر خوب بود، سال 78 یک مودم دایلاپ خرید فکر کنم حدود 30 تومن.

اون موقع اینترنت به صورت ساعتی بود، ساعتی 1200 تومن! یک کارت 5 ساعته خریدم 6000 تومن و بعد از کلی کلنجار رفتن با کامپیوتر، بالاخره مودم وصل شد و تونستم برای اولین بار وارد دنیای اینترنت بشم. هیجان خیلی زیادی داشت یه چیزی در حد قدم گذاشتن اولین انسان بر روی کره‌ی ماه ! یادش بخیر، اولین صفحه‌ای که برای من باز شد صفحه‌ی یاهو بود، بعد از مدتی هم که یک آی دی یاهو درست کردم و یک نسخه یاهو مسنجر هم از روی یک سی دی تهیه نصب کردم و وارد دنیای ارتباطی جدیدی شدم که برای من و خیلی‌های دیگه ناشناخته بود.

اون موقع از اینترنت به صورت قطره چکانی استفاده می‌کردیم، حساب دقیقه‌ها رو داشتیم و شب‌ها مدت زمان زیادی پشت خطوط مشغول سرور انتظار می‌کشیدیم، اون هم با چه سرعت‌های مزخرفی! 33600 و حداکثر 48000 ! نه امکان دانلود بود… تازه قطعی بینش هم ضد حالی دیگه! اما اون موقع دنیای اینترنت جذابیت‌های خودش رو داشت، فیلترینگ به شدت الان نبود، توی چت روم‌ها دور می‌زدی و وقت می‌گذروندی، با اصطلاحات مخفف آشنا می‌شدی مثل:  a/s/l … یادش بخیر.

بعدتر هم که دنیای وبلاگستان رونق گرفت، اما به نظر من وبلاگ‌های قدیمی بهتر و بیشتر می‌نوشتن و جذابیت بیشتر داشتن که الان اثری از اون نیست دیگه، خیلی‌ها رفتن، خیلی‌ها کم می‌نویسن، خیلی‌ها هم که کلاً مسیر نوشتنشون عوض شد…

پانوشت: امروز توی خبر‌ها خوندم که شرکت موتور جستجوی یاهو تعداد 2000 نفر از نیروهاش رو تعدیل کرده، چون دیگه سودآور نیست و نمی‌تونه با گوگل رقابت کنه، یاد اولین صفحه اینترنتی افتادم که یاهو بود… ناراحت شدم.

سال جدید هم شروع شد، یعنی یکی دو ساعتی از شروعش می‌گذره، سیل پیامک تبریک و ایمیل هست که داره میاد، سابق تبریک عید و سال نو حضوری بود و یا با کارت تبریک و نامه‌ای که پستچی میآورد، بعد تر بخشیش با تلفن شد و حالا مختصر تر و خلاصه شده در یک پیامک و یا یک کارت تبریک ایمیلی. اسکناس عیدی هم تبدیل شده به کارت اعتباری و غیره… به هر حال زمان خیلی از سنت‌ها رو تغییر داده و می‌ده این هم روش…

در سالی که گذشت شیطنت‌هام کمتر شده بود، این موضوع باعث شد که یکی دو بار احساس کنم که شاید زبونم لال دارم پیر می‌شم! خصوصاً که در آستانه‌ی 30 سالگی دو تا تار موی سفید هم دیدم توی موهام و این یه جورایی نگرانم کرد، من نیت کردم که حداقل 105 سال زندگی کنم، پدر بزرگم 104 سال عمر کرد و من می‌خوام رکورد رو بشکنم البته مادر بزرگ پدربزرگم 118 سالش بود( البته اون زن بود و می‌دونید که زن‌ها اصولاً از هفت دولت آزادند) ! پس در سال جدید تا جایی که امکان داشته باشه استرس‌ها رو کنار می‌گذارم و مثل سنوات گذشته شیطنت می‌کنم و خواهم زد در سر و کله این و آن و به شادی و شر و شور می‌گذرونم این سال رو !

البته تصمیم بالا رو از چهارشنبه سوری همین امسال شروع کردم، هفته‌ی گذشته هر چی اسپری خالی چسب 1و2و3 که برای سنگ نما استفاده می‌شه داشتیم رو ترکوندیم در کارگاه و خلاصه حسابی خوش گذشت. شما هم امسال رو به شادی بگذرونید تا پیر نشید.

برای من اما این سال اینطور گذشت:

• سالی بود پر از سفر، در این سال خیلی مسافرت رفتم، به حدی که حتی خودم هم خسته شدم، یه تشکر ویژه هم باید داشته باشم از خطوط هواپیمایی ماهان که الحق و الانصاف بین خطوط هواپیمایی ایران از کیفیت بالایی برخوردارند. در کل سالی بود که بسیار پر تردد بود.
• از نظر مالی خیلی چنگی به دل نزد، خصوصاً شوک بالا رفتن قیمت دلار و پوند ضرر و زیان بسیار سنگینی بهم زد، به حدی که وقتی قیمت دلار رسید به 2300 تومن، تا مرز سکته‌ی قلبی پیش رفتم. امسال بیشتر روی یه سری مقدمات کار کردم که امیدوارم در سال جدید بشه از نتایجش برداشت خوبی کرد.
• از نظر کاری سال پر مشغله‌ای بود برام خصوصاً نیمه‌ی دوم سال، حجم کارم بسیار زیاد شد، به زبان ساده تر حتی می‌تونم بگم از کنترل خودم هم خارج شد، سالی بود پر از جلسه و چانه زنی و کلنجار رفتن با کارفرماها.
• دوستان جدید زیادی در این سال پیدا کردم، بیشترش البته در حیطه‌ی کاری بود.
• از نظر تجربه کسب کردن هم فکر می‌کنم در این سال چیزهای زیادی آموختم و بر تجربیاتم اضافه شد، فکر می‌کنم در این سال از نظر فکری و تجربی بر سنم افزوده شد.

در کل سالی که گذشت رو دوست داشتم، سال خوبی بود…

گرفتار یه پروژه هستم که قول دادم قبل از عید یک فازش رو تحویل بدم، متاسفانه به دلیل مشکلات مالی با گذشت هر روز امکانش ضعیف و ضعیف تر می‌شه، یه برنامه ریزی بحرانی برای این کار کردم، اما همیشه همه چیز به پول بستگی داره، استرس بسیار زیادی بهم داره این روزها وارد می‌شه که زندگیم رو تحت الشعاع قرار داده.

شاید باور نکنید، اما روزها دارن به چشم بهم زدنی می‌گذرن، هوا اینجا داره بهاری می‌شه کم کم، اروند رود و کارون و بهمنشیر دیدنی شدن، امیدوارم سال جدید سال خوبی باشه، بوی عید میاد، اسفند رو خیلی دوست داشتم، بخاطر اینکه مقدمه‌ی نوروز و بهار و تازگی و طراوته.

تا ببینیم چی پیش میاد