tag:blogger.com,1999:blog-76627912730325582542013-05-24T12:12:52.762+03:00नेपाली साहित्यको सानो संसारकृष्णपक्षnoreply@blogger.comBlogger760125sahitya/sansarhttp://feedburner.google.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-62609275079390128372013-05-11T15:04:00.002+03:002013-05-17T01:39:39.962+03:002013-05-17T01:39:39.962+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-lyElyVTJmIo/UY4ziTQ-DFI/AAAAAAAAAOY/vPIWkZrNCmc/s1600/Fun+Wid+sis+017.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-lyElyVTJmIo/UY4ziTQ-DFI/AAAAAAAAAOY/vPIWkZrNCmc/s320/Fun+Wid+sis+017.JPG" width="131" /></a> <b>दीप्स शाह, इजरायल</b><br /> <b><b>deepssanu@gmail.com</b>&nbsp;</b><br /> <br /> काम भनेको सबै नै गारो हुन्छ l कुनै काममा मानसिक तनाव ज्यादा हुन्छ त कुनैमा शारीरिक कष्ट बढी तर हुन त सबैमा केहि न केहि गारो त हुन्छ नै l तर सबैलाई अप्ठ्यारा र समस्या आफ्ना जटिल लाग्छन भने सुबिधा र रम्झम अर्कैको धेरै लाग्छ l बिसेष पैसाकै निमित्त देश छोडेर टाढिएकाहरूको सवालमा र अझै न्यून कमाइमा कष्टकर शारीरिक श्रम विनिमय गर्ने अदक्ष या अर्धदक्ष कामदारको हकमा भन्ने हो भने काम काम मात्र नभएर सजायं जस्तो बन्न पुग्छ l जिन्दगीको लम्बाइमा भन्ने शब्द कसले निर्माण गर्यो होला भोगाइको शब्दकोशमा? यहि साढे तिन अक्षरको बाध्यताले मान्छेलाई हुत्यौंदै भूगोलको कुन कुन दिशामा लघार्छ र हामी उनिन्छौँ तिखो झिरमा विवश माछा उनिएझै अनेक कष्टसाध्य कामनामको सुइरोमा । <br /> <br /> सामान्यतया काम भनेपछि कुनै निश्चित समयावधीको लागि तोकिएको स्थानमा कसैबाट निर्दिष्ट कर्तब्य पुरा गर्नु हो l चाहे त्यो सडकमा साबेल,पिक चलाउने होस्, डोकोमा इट बोकेर बिल्डिंग नामको सगरमाथा चढ्नु होस्, ढोकामा उभिएर पहरा दिनु होस् या अशक्त बिरामी कुरेर उसको म्रुत्युमंचन हेर्नु नै किन नहोस l यस्ता तमाम काम मध्ये अधिकांश अझै भनुँ लगभग सबै काममा केवल काम र दामको सोझो साइनो हुन्छ l काम गर, पैसा थाप l तोकिएको समय कटाउ र बिदा होउ l त्यहाँ केवल श्रमको मूल्य तोकिएको हुन्छ l अधिकाँश श्रम बेच्ने हामी श्रमिक हरुको सवालमा बिसेष निकै पहिले देखि आउजाउ हुने ठाउँ ‘खाडी’ मुलुकमा जाने श्रमिक दाजुभाईहरुको हकमा यो देखिन्छ कि तोकिएको समयावधी मा जस्तोसुकै कष्टसाध्य काम किन नहोस , पुरा गरेर आफ्नो पारिश्रमिक थापेर हाँसीहाँसी घर फिर्छन l त्यहाँ उनीहरुको केवल तोकिएको काम संग साइनो हुन्छ र त्यसैसँग सम्बद्द श्रमको मूल्य तोकिएको हुन्छ चाहे त्यो श्रमको तुलनामा ज्यादै न्यून पारिश्रमिक दिएर चरम अन्याय गरिएको किन नहोस l यहि अवस्था केयरगिभर नामको काममा पनि हुन्छ l उसरी नै श्रमको मूल्य तोकिएको हुन्छ तर यहाँ उठाउन खोजिएको कुरो के हो भने दुनियामा श्रमको मूल्य भएझैं मानवीय समबेदनाको कुनै मूल्य हुँदैन/ हुनैसक्दैनl <br /> <br /> लामो बिछोडपछी, बर्षौको कहालीलाग्दो एकांकी रातहरु र निस्सार दिनहरु पछी सुटकेशमा मनोचाही उपहार, खल्तीमा धेरथोर पैसो र हृदयमा उकुसमुकुस उल्लास अनि अनुहारमा आभायुक्त लालीगुराँस बोकेर आफ्नाहरुलाई भेट्न, आफ्नो माटो टेक्न फर्किंदै गर्दापनि अधिकांश केयरगिभर नेपाली अनुहारहरु गहभरी आँशु र मनभरी नजानिँदो बिषाद बोकेर फर्किन्छन ,यो कस्तो बिडम्बना!! जबकी एकाधबाहेक खासगरी इजरायलमा कार्यरत नेपालीहरुले काम दाम या सुरक्षाको नाममा कुनैपनि अनावस्यक अवस्थासंग सम्झौता गर्नु पर्दैन l उनीहरुले काम गरे अनुरुप पाउनुपर्ने सबैखाले सुबिधा र पारिश्रमिक पाएकै हुन्छन तर पनि फर्किंदा आँखामा आँसु हुन्छ किन? <br /> <br /> घरदेखि हुत्तिएर टाढा निकै टाढा पुगे देखि कुनै एक रोगि बृद्द/बृद्दा को को स्याहारमा चौबिसै घण्टा लागि पर्ने केयरगिभरहरु समय र अवस्था संगै एक कामदार मात्र नरहेर एक नर्स, शिकारु डाक्टर, आपतकालीन सहयोगी यन्त्र, सामान्य सुसारे, एक अतिव प्रिय आफन्त र यदाकदा ‘भगवान’ समेत बनिन्छन् l अत्याधुनिक युगको अति ब्यस्त समयले आफ्नाहरुलाई हुत्याएर एक्ल्याइएका अशक्तहरुको एक सुसारे मात्र नभएर सबैथोक र सबसे नजिकको आफन्त साबित भैदिन्छ्न l र अधिकांश रोगीहरु तिनै केयरगिभरको हातको अन्तिम थोपा पानी पिएर उनैका काखमा इहलिला समाप्त गर्छन l यसरि देख्दादेख्दैको परदेशी अन्नदाता हिंडदै, बोल्दै डुल्दै , हर रात एक छानामुनि रहंदा, हर छाक खाना एउतै टेबुलमा खाँदा कतिबेला थाहै नपाइ हृदयको एक अभिन्न ‘आफ्नो’ बनिसकेको हुन्छ र हेर्दाहेर्दै आफ्नै काखमा असह्य पीडामा छटपटउँदै सुटुक्क संसार छोडीदिन्छ l त्यसबेला आफुले पाउने हर सुबिधा र पारिश्रमीकको साथ् अतिरिक्त जेसुकै पाएपनि उसलाई बिदा गर्दा हृदयको अति सम्बेदनशील पाटो चर्किन्छ र आँखाबाट आँशु ओइरिदिन्छ किनकि त्यहाँ त्यसबेला सम्म थाहै नपाई जुन मानबिय समबेदना टुसाएर झाँगीसकेको हुन्छ त्यसको कुनै भरपाई, कुनै मूल्य हुँदै हुँदैन l <br /> <br /> जागिरको यहि सबसे कठिन मोडमा उभ्याइदिएको छ क्रुर समयले आज मलाइ l लगातार चार बर्ष एकै छानामुनि रात बितायौं चिपोरा र मैले l एकै टेवलमा खायौं, संगै बाहिरको बगैचामा फूल रोप्यौं र गफिंदै पर बेनगुरियनको छातीबाट चिप्लिन्दै उडेका भीमकाय हवाईजहाज हेर्यौं l आफ्नो समयमा अति सुन्दर रुप परेकी चिपोरा इजरायलजस्तो शक्तिशाली बिकशित देशको मन्त्रालयमा अन्वेषक जस्तो काम गरेकी, इजरायली बौद्दिक समुहमा आबद्द रहेकी तीक्ष्ण दिमागी आधुनिक सफल महिलासंग लामो समय रहंदा धेरथोर पैसो त कमाएँ नै साथसाथै उनका अनुभब र भोगाइबाट निस्केका ति दृढ सोच, त्यो अमुल्य जीवनप्रतिको धारणा र स्वाभिमानका अनन्य गहना मैले हासिल गरें जसको मूल्य कुनै पनि जागिरबाट हात लाग्ने धनराशीमा तुलना हुनैसक्दैन l केवल एक सुसारेको महसुस हुन नै नदिने चिपोराले शेक्सपियरका कुरा झिक्दा म सिल्भिया प्लाथको प्रसंग निकाल्थें l उनले रुसी क्रान्तिको कुरो गर्दा म डायस्पोराको उद्गम प्रसंग उधिन्थें l उन्ले क्यानाडाको हरियाली सम्झंदा म नेपालकै सगरमाथा गफिन्थें l <br /> <br /> यस्तो लाग्थ्यो हामी आमै नातिनी हौँ, हामि स्कुल कलेजका सहपाठी हौँ र कहिले लाग्थ्यो एकै अफिसका कर्मचारी जस्तो l हाम्रा कुरा गरेका बिषय मिल्थे, स्तर मिल्थे र मिल्थ्यो हार्दीक सम्मान l उनैको साथमा मैले इजरायलको खेरमोंनको हिउँ खेलें l जेरुसलेमको पातलो जंगल नियालें र कोतेलको भित्तोमा प्रार्थना गरें l एलातको डल्फिनसंग पौडी खेलें अनि तिमना पार्कको सुन्दरता नियालें l उनैको पछी लागेर मिज्पे रमोनको बिशाल क्राटर मरुभूमिको स्वतन्त्र छाती विचरण गरें र हाइफाको अदभुतता द्र्श्यपान गरें l उनैको हात समातेर किन्नेरेतको पानीमा तैरिएं अनि मृतसागरको कालिमाटीमा लटपटीएं l उनीसंगै मुस्कुराउँदै इजरायलका तारे होटलका आनन्द लिएँ र डुलें सांगोपांगो इजरायल l जीवनमा संधै आशाबादी रहेर संसारलाई नियाल्ने यिनै अन्तरमुखी स्वाभाबिमानी सफल महिलासंग जीवन बुझ्दै र तलब थाप्दै चार बर्ष बिताउँदा मैले सोचेकै थिइन त्यस्तो अग्राखजस्तो शरीर यसरि खोक्रिंदै थलिन्छ भनेर l सोच्नै भ्याएको थिइन त्यस्तो चम्चामाउँदो सुर्य जस्तो तेज यसरि क्रमशः मधुरो हुँदै जाला भनेर l <br /> <br /> भूमध्यसागरको पानीमा म लर्बराउँदा मलाइ समात्ने हात आज केवल छालले मोरिएको हड्डी बनेर थर्थराइ रहेछन मेरै सामु कति कमजोर बनेर l “why your eyes are teary?” भनेर मेरो हरेक उदासीमा नियाल्ने आँखाहरु मलाइ नै नाचिने जस्तरी अनौठो हेर्छन भित्र कता कता खोपिल्टामा भासिएका गुच्चा जस्तो बनेर l त्यो बलियो सिंगो ज्यान केवल एक बोरा आलुजस्तो लडिरहेछ मेरै सामु र घरि घरि थर्थराउन्दै मेरा हात समात्न आइपुग्छ ति हात र सुनिन्छ आवाज,”आत अल्यादी?(तिमी मेरो छेउमै छौ?)” l मलाइ थाहा छ म र चिपोरा दुवै मौन मौन मृत्यु कुरिरहेछौँ l तर म बेकारको भरोसाको पूल बाँध्न खोज्छु,” चिपोरा! हिए आकोल बेसेदरl” सबै ठिक हुन्छ” l तर यो त हामी दुवै जान्दछौं कि केहि पनि ठिक हुनेवाला छैन l मैले चिपोरलाई स्याहारे मुताबिक हरेक महिना तोकेबमोजिम तलब पाएको छु र उनले म बाट आवस्यक रेखदेख पाएको आफ्नो ठाउँमा छ l आफ्नोहरुबाट टाढा रहंदा मेरो राजाको अँगालोले दिने न्यानो र सुरक्षित आभास, मेरो आमाको मिठो ममत्व र मेरो सानुको बदमासीले दिने प्रफुल्लता र मिठो हैरानी अनि मेरो देशले दिने स्वामित्वको न्यानोपन त दुनियाको कुनै बिलासिता या उपलब्धिसंग तुलना हुनैसक्दैन l तर ति सारा अपुरोपनलाइ निकै हदसम्म पूर्ति गर्ने चिपोराको आफ्नोपन र सामिप्यताले मलाई यति धेरै नजिक बनाइसकेको रहेछ , यति कमजोर बनाइसकेको रहेछ l मलाइ समातेर लम्किने मान्छेलाइ विवश र लाचार देख्छु र व्हिल्चियरमा राखेर धकेल्छु , अनायासै मेरा आँखाहरु सुटुक्क रोइरहेका हुन्छन यो आभासमा कि कुनैपनि बेला हामि अलग्गींदै छौं l र यिनको मृत्यु हेरेर म फर्किनेछु एक भग्न मन बोकेर l <br /> <br /> यो सारा अनुभूति, हृदयको न्यानो उष्मा, यो समबेदनाको कुन बिन्दु हो म परिभाषा गर्न सक्दिन l यो अव्यक्त आफ्नोपन, यो समयले या नियतिले जोडीदिएको आत्मियताको कुनै मूल्य हुन्छ र! “आज के लेख्यौ?” भनेर सिर्जनामा जतिबेलाई मलाइ उचाल्ने मेरो कुनै जन्मको साक्षात् र यस जन्मको अघोषित ‘आमा’ यसबेला यी पंक्ति लेखिरहेको बेला मुस्किलले स्वास तानिरहेको हेर्दैछु र अर्को पोइन्ट अक्सिजनको मात्रा थप्दैछु l ...................र सोची रहेछु काम, पैसा र जिम्मेवारी भन्दा परको यो मानवीय समबेदनाले यसरि आक्रान्त बनाउँछ र यसै कारण केयरगिभरको अरु सबैखाले काम भन्दा कठिन छ / हुन्छ ।<div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-38364504793688097032013-04-26T23:20:00.000+03:002013-05-17T01:35:56.941+03:002013-05-17T01:35:56.941+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-mi8-J8ktp-I/UXrhPz9b2kI/AAAAAAAAAMo/HquQTITX2YQ/s1600/155615_178383625521709_2859017_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-mi8-J8ktp-I/UXrhPz9b2kI/AAAAAAAAAMo/HquQTITX2YQ/s200/155615_178383625521709_2859017_n.jpg" width="175" /></a><b><span lang="NE" style="font-family: Mangal, serif;">दीप्स शाह&nbsp;</span><o:p></o:p></b> <br /> <div class="MsoNormal"> <b>deepssanu@gmail.com </b><br /> <b><br /></b></div> आज केहि लेख्ने मुड चलेको छ तिम्रो बहानामाl &nbsp;तर सुरु कहाँबाट गरौँ! यति लामो बिछोडपछी पनि म केहि लेख्नै सक्दिन तिम्रा लागि l किन थाहा छ? किनकि समयको पर्वाह नगरी, भौगोलिक दूरीको हरहिसाब नगरी तिमी हरदम मै मा छौ र म तिमीमा लपेटिएको हुन्छु l यो अटुट स्नेहको लहरोमा जेलिएपछी केहि लेख्नै नसकिने रहेछ l तिमीलाई थाहै छ कुन बाध्यता र विवशताको मारमा परि म आज भन्दा ६ वर्ष पहिले तिमीलाई नाघेर ठुलो जहाजमा बसेर अपरिचित गन्तब्यतर्फ उडेको थिएँ l तिमीलाइ छोड्दा आफ्नो दुधे बालक, मायालु पति र ब्रिद्दा आमालाइ पनि त्यतै कतै छोडिराखेर यता बत्तिएको थिएँ l आजै जस्तो लाग्छ डाँकै छोडेर प्लेनभित्र पसेको ,,,हेर्दाहेर्दै घर छुट्यो, परिवार छुट्यो, तिमी मेरो धरती छुट्यौ र लामो उडान संगै तिमीमाथिको मेरो आकाश छुट्यो l तर पनि मैले त्यसबेला यतिधेरै गुनासो गरिन l तिमीलाई त केहि भन्दै भनिन l आज यतिका पछी तिमीलाई नै भनेर केहि शब्द जुटाउनुको कारण केहि गुनासा र केहि वाचा कसमका कुराहरु छन् जो आजै नभनी भएको छैन l <br /> <br /> <br /> <br /> तिम्रो छाती नाघेर कहिल्यै पर ननिस्किएको मान्छे म , त्यतिबेला सम्म लाग्थ्यो कि तिमि जस्तो छौ त्यस्तै ठिक l तिमीमा जे जे छ त्यहि र त्यति नै संसार हो l त्यो भन्दा पर र अरु केहि नया होला भन्ने मलाइ थाहा नै थिएन l तर जब जब तिमीबाट म टाढा टाढा उडीरहें तिमीमाथिको आफ्नै आकासबाट अरुका प्रगति, अरुका उपलब्धि र अरुकै सबथोक l अनि जब तिमी माथिको आफ्नो आकास छोडेर पराइको धरतीमा टेकें अनि पो देखें l तिमी मेरो नेपाल , मेरो ‘सबथोक’ कति पछाडी रहिछौ l तिमीलाई थाहा छ नेपाल! जबमैले माथि आकाशबाटै अरुका संसार रातको बिचमा पनि बेहुलीझैं उज्याली देखें ,,धरोधर्म तिमीलाइ सम्झेर म कति विव्व्हल भएको थिएँ l संसारको दोस्रो धनिको गिन्तीमा तिमि आफ्ना छाती चिरेर बारैमास छंग्छंग छहरा पानी उमारेर बगाउँछौ तर रातको अन्धकारमा छिमेकीको दयास्वरुपको मट्टीतेल टुकीको धिप्धिपेमा म तिमीलाई नै देख्न सक्दिन थें l कत्रो बिडम्बना! यहाँको सडकमा लहरै आवस्यकता भन्दा बेसी झल्झलाइरहेका बत्ति बाट केवल एउटा बत्ति भएपनि रातमा त्यहाँ म तिमीलाई नियाल्न सक्थें होला l र सत्य अहिलेपनि यी झिलमिल हेर्दा हरेकपटक म इर्श्याले जल्नेगर्छु l<br /> <br /> तिमीलाई लाग्ला म किन आफ्नै सोचाइ र भोगाइ बारे एकोहोरो फलाक्दैछु , किन तिम्रो हालखबर सोधिरहेको छैन l सोध्नु जरुरि नै छैन त के सोधुँ? हरेक दिन पराइलाई बेचेको समयबाट थोरै समय उब्रिदा हतार हतार समाचार पढ्छु अनलाइनतिर l &nbsp;नाराम्रा सहि तर तिम्रो बारे हर एक खबर पढिरहेको हुन्छु l कुनै खबरमा पनि तिमि हाँसेको खुसि भएको र सन्तुस्ट भएको खबर कहीं कतै लेखिएको हुँदैन l जहिल्यै जतापनि भत्केको, खस्केको, रोएको चिच्याएको दुर्गति मात्रै लेखिएको हुन्छ l तिम्राबारे समाचार पढ्दा संधै &nbsp;सुस्केरा छुट्छन l झन् अचेल त जहिल्यै तिमी बन्द भएको खबर आउँछ l थाहा छ नेपाल! म यो इजरायल भन्ने मुलुकमा पाखुरा बजार्दैगरेको पुरा ६ बर्ष भयो तर आज सम्म यो देश एकैपटक पनि कुनैपनि राजनैतिक बहानामा बन्द भएको थाहै छैन l जबकी यो बिचमा यहाँ पनि संसदीय चुनाब भयो l स्थानीय चुनाब भयो l सरकार फेरियो , ससदमा अदलबदल भयो र संसारकै एक शक्तिशाली र बिकशित मुलुकमा यो उभिएको छ l तर तिमीलाई भने तिम्रै सन्तानले दैनिक जसो बन्दि बनाउछन l संसारका अन्य बिकशित मुलकसंग प्रतिस्पर्धा गर्नलाइ त तिम्रा सन्तान शिक्षित हुनु पर्छ l तर संधै बन्दैबंदले खान त पाउदैनन् पढ्नु को के कुरा! उफ्फ्फ्फ़ यस्ता गुनासा तकती हो कति ,,गरेर साध्य छैन l<br /> &nbsp;फेरी भन्लाउ अरुलाई यस्तो गुनासो गर्नेले आफु चाहिं किन पलायन भएको त? किन मैसंग नबसेको त? तर तिमीलाई थाहा छ म तिमीदेखि टाढा लाग्नुको कारण l कत्रो जोश जाँगर थियो म मा l &nbsp;बिपन्न परिवारमा जन्मेर हुर्केर पनि मैले आफुलाई शिक्षाको उज्यालोले चम्किलो बनाउने कोसिस गरें l &nbsp;कैयन मुस्किलका बाबजुद म डटिरहें l आफुले सकिनसकी आफ्नो गाउँलाई शिक्षित बनाउँ भनेर म शिक्षक बनिन कि l सूचना र संचारलाइ फराकिलो पारौं भनेर पत्रकार बनिन कि l बजारब्यबस्थामा केहि गरौँ भनेर हात हालिन कि l<br /> जे जति गरें त्यो थोरै थिएन l छोरी हुनुको भूमिका निभाउँदा निभाउंदै कसैकी मायालु बनें l कुनै घरकी बुहारी बनें र अन्तत: कुनै सन्तानकी आमा बनें l कहाँ सजिलो थियो तिम्रो छातीमा कुनै महिला भएर जन्मिसकेपछि त्यति सजिलो आफुलाई प्रगति पथमा लम्काउन l मेरा रहर को त कुरै नगर l जिम्मेवारी र कर्तब्य कति थियो थियो l ति सबैलाई एकैसाथ अगाडी लैजाने हिम्मत &nbsp;हुँदाहुँदै पनि &nbsp;तिम्रो छातीमा पाखुरा बजारेर खाने अवस्था नरहेपछि नै मैले यो निर्णय लिएको थिएँ नि l तिमीलाई लाग्ला म स्वार्थि भएँ l र पलायन भएँ l त्यस्तो केहि होइन नेपाल! चाहे जस्तो सुकै अवस्था होस् , भूगोलमा तिम्रो कहीं नाम र अस्तित्व छ र नै मैले घमण्ड गर्न सकेको छु l यहा जे छ सबै अर्कैको हो l यो पराइको माटोमा टेकेर पराइकै &nbsp;आकाश ओढेको हरेक पल मैले तिमीलाई सम्झेको छु l ज्याला मजदूरी गरेर आर्जन गरेको एक एक कौडी जम्मा गर्दै तिमि तिरै पठाएको छु l यहाँ जाने सिकेका शिप र ज्ञान अनि अनुभब बटुलेर भोलि फर्केपछि तिम्रो खुसीको लागि केहि न केहि गर्ने अठोट बोकिरहेको छु l तिमि मान या नमान तर मैले हरेक धड्कनमा तिमीलाई स्मरण गरेको छु l र लाख गुनासा बोकेरै पनि तिमीलाई अटुट माया गरेको छु अनि गरिरहनेछु l मलाइ बिस्वास छ ढिलो सहि तर एक दिन तिमि हाँस्ने अनि म खित्किने दिन आउनेछ l<br /> <br /> यो भूमध्य सागरको अथाह पानीको कसम! यसैको छालसंग उत्ताउलिंदै बहने सिर्सिरे बतासको कसम! यी रात भगाउने झिलमिल उज्यालोको कसम! यी चौडा काला चिल्ला सुकिला सडकको कसम! कसम तिम्रो अनवरत ममत्वको कसम! म छिटै फर्कनेछु फेरी तिम्रो छातीमा लुटपुटिन l तिम्रो हरियालीमा लडिबुडी गर्न l तिम्रो छाती हुँदै सलल बग्ने संग्लो पानि घटघटी पिउन l म फर्किनेछु फेरी तिमीमै समाहित हुन l बस् अब थोरै अरु धैर्य गर l अब अलिकति अरु पर्ख l दुखले बाँचेर आर्जेको ज्ञान र धन बोकेर म हुत्तिन्दै आउनेछु तिम्रो मगमग सुवासमा झुम्न l अवस्य आउनेछु l<br /> <br /> तिम्रो केवल तिम्रो आफ्नो ‘म’<br /> दीप्स शाह .इजरायलबाट l<br /> <br /> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-14326902702376791922013-04-25T12:55:00.002+03:002013-05-17T01:34:23.937+03:002013-05-17T01:34:23.937+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-rlJcC8GCiUs/UXj9e0LocSI/AAAAAAAAAMY/-SCWOSTGRGA/s1600/601361_622817154399783_543159179_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-rlJcC8GCiUs/UXj9e0LocSI/AAAAAAAAAMY/-SCWOSTGRGA/s200/601361_622817154399783_543159179_n.jpg" width="138" /></a><b>–हेमन यात्री </b><br /> <br /> <br /> <br /> धेरैपछि सम्झनाको साँघु तरेर<br /> तिमीले मेरो बारे सोध्यो–<br /> कसरी ढाटूँ म आफूलाई ?<br /> तिमीले बिर्सीहिँडेको मानिस म होइन भनेर ।<br /> सप्पै–सप्पै बिर्सीहिँडेको तिमीले<br /> खै ! के सम्झ्यौ कुन्नी<br /> दुर देशमा पुगेर ?<br /> <br /> सुनकोशीमा बगेको सुनको पानी सम्झ्यौ कि<br /> सम्झ्यौ– गढ्तीरमा बिसौनीले पर्खिबसेको<br /> कि मैले दिएको सम्झनाको रुमाल<br /> आँधीले उडाइलगेको साँझ सम्झ्यौ ?<br /> खै ! के सम्झ्यौ कुन्नी<br /> सप्पै–सप्पै बिर्सन्छु भनेर हिँडेको तिमीले<br /> फेरि सम्झ्यौ सम्झनाको साँघु तरेर ।<br /> सप्पै–सप्पै बिर्सीहिँडेको तिमीले<br /> खै ! के सम्झ्यौ कुन्नी<br /> दुर देशमा पुगेर ?<br /> <br /> हामीले हिँडेजस्तो बाटाहरू पो भेट्यौ कि त्यहाँ<br /> वा तिमी जस्तो एक्लो–एक्लो देउरालीलाई देख्यौ<br /> वा मेरै जस्तो सपना भत्किएको मानिस पो भेट्यौ<br /> वा कहिलेकाहीँ मैले गुन्गुनाउने गीतहरू पो सुन्यौ त्यहाँ ?<br /> नत्र खै ! कसरी सम्झ्यौ<br /> सप्पै–सप्पै बिर्सन्छु भनेर हिँडेको तिमीले ।<br /> जती अक्करको बाटो जस्तो हुन्छ भूलीदिन<br /> सायद सजीलै छ सम्झनलाई<br /> र नै सम्झ्यौ तिमीले ।<br /> <br /> बिर्सेकै भएपनि<br /> कुनै दिन तिमीले छोडिगएको बाटोले भन्ने थियो<br /> कुनै दिन तिमीले छोडिगएको माटोले भन्ने थियो<br /> ‘साँझको जूनकिरी जस्तै हुन् सम्झनाहरू<br /> कुनै साँझ जूनकिरीहरू निभेछन् भने<br /> सम्झनू– हाम्रा सम्झनाहरू प्नि सकिनेछन् सबै ।’<br /> र त्यतिन्जेल मैले सम्झेको मानिस<br /> तिमी नै हुनेछौ ।<br /> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-9591867009738772542013-04-25T12:37:00.000+03:002013-05-17T01:32:37.829+03:002013-05-17T01:32:37.829+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="MsoNormal"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-zLTVvvOUx-M/UXj5Gig0gEI/AAAAAAAAAMI/sX1-MPyFO14/s1600/Rakesh+Karki1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-zLTVvvOUx-M/UXj5Gig0gEI/AAAAAAAAAMI/sX1-MPyFO14/s200/Rakesh+Karki1.jpg" width="174" /></a></div> <div class="MsoNormal"> <b>इन्जिनियर राकेश कार्की&nbsp;</b><br /> <b>उपाध्यक्ष अनेसास लस एन्जेलस च्याप्टर&nbsp;</b><br /> <b>लस् एन्जेलस् </b><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> घेरा दिने भित्तो मलाई घरजम मै छु<br /> भीडमा गिलासको स्वादिलो झमझम मै छु<br /> <br /> खाली र रित्तो मन ननाचे के भो र<br /> त्यो पाउजुको झन्कारको छमछम मै छु<br /> <br /> वाह वाह भन्छन् फ्याँकछन् पैसा हुर्र<br /> हीरा र मोतीको अहा चमचम मै छु<br /> <br /> यो भित्र पीडाले नहाँसे के भो र<br /> बाह्य त होहल्ला सहित रमझम मै छु<br /> <br /> यस्तै भयो कल्ले र भो एक्लो भन्छ<br /> टिक टिक समयको चालको हरदम मै छु<br /> <br /> ---------------------------------------------------------------<br /> <br /> बहर : सरीअ<br /> सूत्र : मुस्तफ्इलुन्++ + मुस्तफ्इलुन् +‍ मफ्ऊलात<br /> &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;SSIS SSIS SSSI<br /> </div> </div> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-13420549473493612152013-04-22T19:56:00.000+03:002013-04-22T20:10:26.904+03:002013-04-22T20:10:26.904+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Dc75NgPYqwo/UXVu7o1FMFI/AAAAAAAAAP8/kTIqat4Woa8/s1600/me3.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-Dc75NgPYqwo/UXVu7o1FMFI/AAAAAAAAAP8/kTIqat4Woa8/s1600/me3.JPG" /></a></div> <br /> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> देशको अस्थिर राजनितीक अवस्था र बढ्दै गएको बेरोजगारीका कारण आर्थिक अवस्था सुधार्दै समाजमा स्थापित हुने रहर वा बाध्यताले नेपाली युवाहरु बैदेसिक रोजगारका लागी विश्वका कुना कुनासम्म पुगेका छन् । विश्वका अन्य देशहरुमा जस्तै युरोपको पोर्तुगलमा नेपालीहरुको आगमनमा वृद्धी भएको छ ।&nbsp;युरोपका अन्य शक्तिशाली देशहरुले बस्ने र काम गर्ने नियमहरुमा कडाई गर्दै गएपछि &nbsp;पोर्तुगलमा नेपालीहरुको आगमनमा ह्वातै वृद्धी हुदै गएको हो । सुरुका दिनहरुमा अन्य देशहरुमा भन्दा सहज र छिटै वसोवास गर्न पाउने अनुमती पत्र (रेसीडेन्सी) पाउन सकिने हुनाले पनि अन्य देशहरुमा राम्रो आम्दानी गर्न गएका नेपालीहरुको रेसीडेन्सी प्राप्त गर्ने उद्धेश्यको अन्तिम गन्तव्य स्थल बनेको छ पोर्तुगल ।&nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> युरोपको पोर्तुगलमा करिब ९० को दशकदेखि नेपालीहरुको आगमन शुरु भएको भनिएपनि पोर्तुगलमा प्रवेश गरेका नेपालीहरु बाट बुझ्दा १९९४ देखि नेपालीको प्रवेश भएर बसोबासको क्रमले विस्तारै गति लिएको खुल्न आएको छ । सन् १९९४ अप्रिल १६ तारिखका दिन नेपाली पासपोर्टको आधारमा कुमार श्रेष्ठ पोर्चुगलमा पहिलो नेपालीको रुपमा प्रवेश गरेका थिए । श्रेष्ठ भन्दा अघि इन्डियन पासपोर्टको रुपमा सन् १९९२ मा शिव (यकु) थापा पोर्चुगल प्रवेश गरिएको बुझिएको छ । नेपाली पासपोर्टको आधारमा पोर्चुगलमा प्रवेश गरेका हुनाले कुमार श्रेष्ठलाई नै पहिलो पोर्चुगल प्रवेश गर्ने नेपालीको रुपमा लिन सकिने एनआरएन भु.पू. अध्यक्ष लक्ष्मी सापकोटा बताउनु हुन्छ । सन १९९४ मा पोर्चुगलमा आउदा मेरो लागि पोर्चुगल संसार थियो । अपरिचित दुनियाँ थियो । जहाँ नेपाली नाम सुन्न मुस्किल थियो । करिब १८ महिना सम्म कुनै नेपालीसंग सम्पर्क हुन सकेन । १९९५ को अन्त्यतिर धिलम दर्शनाधारीसंग भेट हुने अवसर मिलेको थियो । अनि उहाँसंगको भेटले आँट बढेर आयो । विस्तारै नेपाली आउने क्रम बढ्दै गयो । आफ्नो विगत सम्झदै भावुक मुद्रामा नेपाली वेभलाई श्रेष्ठले सुनाए । सन १९९६ देखि विस्तारै अन्य नेपाली भेटिने क्रम बढ्यो । १९९६ को अन्त्यतिर आईपुग्दा करिब १३ जना नेपालीसम्म हामी पुग्यौ श्रेष्ठले बताउछन् । ती १३ जनामा श्याम रजक, शिव प्रसाद थापा, मकर बहादुर हमाल, जितेन्द्र गुरुङ्ग, योगेन्द्र श्रेष्ठ, बाला वि.क, चित्र वि.क, धिलम दर्शनाधरी, टंक सापकोटा, अर्जुन ठकुरी, शिव प्रसाद थापा थिए । एक दर्जन नेपालीहरु भेला हुने भएपछि एकै परिवार जस्तो भएर पहिलो पटक १९९६ को विदाई र नयाँ वर्ष १९९७ को स्वागत गरेको अझै ताजै रहेको श्री श्रेष्ठ बताउँछन् ।&nbsp;पोर्तुगलमा प्रवेश गर्ने पहिलो नेपाली महिलाको रुपमा सरिता श्रेष्ठ हुन । उनी १९९९ मा पोर्चुगल आएकी थिईन । त्यसपछि सचिना हमाल हुदै नेपालीहरुको आगमनमा वृद्धि भएको देखिन्छ । सन २००० को सुरुवातदेखि यो प्रकृयाले राम्रै गति लिन थाल्यो । पोर्चुगिस सरकारको खुल्ला र उदार आप्रवासी नीतिको कारण यहाँ दिनानुदिन विदेशीहरुको सख्या वृद्धी हुदै गएको हो । सुरुमा नगन्य मात्रामा रहेका नेपालीहरु सन २०१२ को मध्यसम्म आईपुग्दा करिब पाँच हजारको हाराहारीमा रहेका छन् । धेरै नेपालीहरुको बसोवास राजधानी लिस्बोनमा छ भने अन्य शहरहरु कोइम्ब्रा, अल्गार्भ, पोर्तो, भिलामोरा आदि स्थानहरुमा पनि उल्लेखनिय उपस्थिति रहेको छ । हाल यहाँ बसोवास गर्दै आएका नेपालीहरुमा कतिले रेसिडेन्सी पाइसकेका छन भने धेरै नेपालीहरु रेसिडेन्सी कार्डको प्रक्रियामा रहेका छन् ।</div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> सञ्चारको दु्रत विकास संगै विश्व साघुरिदै गइरहेको बेला कोठाको एउटा कुनामा बसेर अर्को कुनाको समाचारहरु सजिलै थाहापाउन सकिने प्रकृयामा तिब्रता आएको छ । यस्तै एक देशको समाचार अर्को देशमा बस्ने नेपालीहरुलाई जानकारी गराउन मिडियाहरुको मुख्य भूमिका रहेको हुन्छ । पोर्तुगलमा सञ्चालित सबैभन्दा पुरानो अनलाईन यूरोनेपाल डट कम हो । २००७ देखि सञ्चालनमा आएको युरोनेपाल डट कमका सञ्चालक केविर राई हुन् । त्यसपछि क्रमशः नेपालपोर्चुगल डट कम (विनोद घिमिरे), साहारा संसार डट कम (रामहरि लामिछाने) पिटीनेपाल डट कम, नमस्तेनेपाल डट कम (योगेन्द्र मिलन छन्त्याल), सिमानापारी डट कम (बाबुराम भुषाल) रहेका छन् । अहिले युरोनेपाल डट कम पोर्तुगलबाट संचालनमा छैन भने पिटीनेपालडटकम विभिन्न कारणले बन्द भएको छ । लामो समयदेखि नेपालीहरुको आगमन शुरु भएपनि यहाँ पहिलो र एकमात्र छापा पत्रिकाको रुपमा नेपाली वेभ अक्टुवर २०१२ देखि मात्र प्रकाशनमा आएको छ । प्रवासमा रहेका नेपाली गतिविधिलाई छापामा उतार्न सफल भएको छ उक्त छापा पत्रिकाले हालसम्म चौथो अंक प्रकाशन गरिसकेको छ । यहाँका सवैजसो सञ्चार माध्यामहरुले पोर्चुगलमा भएका सबै गतिविधिहरुलाई विशेष महत्व दिने गरेका छन् ।&nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> नेपालीहरुको आगमनमा बृद्धी संगै संघ सस्थाहरुमा पनि प्रसस्त मात्रामा बृद्धी हुदै गईरहेको छ । पोर्तुगलमा बसोवास गर्दै आएका नेपालीहरुलाई समेट्दै एक छाता मुनी बसेर नेपालीहरुको समस्या, हक र हितका बारेमा केही गर्नुपर्ने महशुस गरी गैरआवासिय नेपाली संघ (एनआरएन) को स्थापना भएको हो । नेपालीहरुको छाता संगठन गैर आवासीय नेपाली संघ (एनआरएन) यहाको सबै भन्दा बढी सदस्य संख्या भएको ठूलो संगठन हो । सबै जातजाती, धर्म र संस्कृतीलाई एउटै छातामुनी एकवद्ध गराई अगाडी बढीरहेको गैरआवासिय नेपाली संघ पोर्चुगलको स्थापना २००६ मा भएको हो । यो संघका सस्थापक अध्यक्ष पूर्ण हमाल हुन । एनआरएनले पोर्तुगलमा रहेका नेपालीहरुलाई परेको पिरमर्का संग हातेमालो गर्दै विभिन्न प्रकृया बाट आईपरेका समस्या समाधान गरिरहेको छ । एनआरएन को स्थापना पछि यहाँ भएका नेपालीहरुको गतिविधिमा प्रसस्त मात्रामा बृद्धी हुदै गएको हो । पोर्चुगलमा पोर्चुगिज तथा नेपालीहरुको आपसी सम्बन्ध विकाश र विस्तार गराउदै पोर्तुगलमा नेपाललाई विभिन्न तर्फबाट परिचय गराउदै लैजाने उद्धेश्यले पोर्चुगल नेपाल मैत्री संघको स्थापना भएको छ । यसले यहाँ हुने विभिन्न च्यारिटी सहयोग र प्रर्दशनीमा भाग लिएर नेपालको बारेमा प्रचारप्रसार गर्दै आएको छ । &nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> नेपालमा रहेका तीन राजनितीक दलहरुका भातृ संगठनको रुपमा जनसम्पर्क समिती, नेपाली लोकतान्त्रिक मञ्च र जनप्रगतिशिल मञ्च आ आफ्ना उद्धेश्यका साथ अगाडी बढीरहेका छन । यिनका अतिरिक्त अन्य जातिय तथा क्षेत्रीय संघ संगठनहरु प्रशस्त मात्रामा खुलेका छन् । हाल सम्म तमु समाज, आदिवासी जनजाति महासंघ, मगर समाज, किराँत समाज, शेर्पा समाज, नेपाल उत्पिडित जातिय समाज पोर्चुगल, क्षेत्री समाज, नेवारी समाज, म्याग्देली प्रवासी संघ, बाग्लुंग सहायता कोष, रुपन्देही समाज आदि रहेका छन् । यि संघ सस्थाहरुले आफ्नो जातिय धर्म र चाडपर्वहरुलाई विशेष महत्व दिई कार्यक्रमहरु संचालन गर्दै आईरहेका छन् ।&nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> बहुभाषिक, बहुजातिय र बहुसास्कृतीक परिवेशमा हुर्किएका हामी नेपालीहरु संसारको जुनै कुनामा पुगेपनि आफ्नो परिचय बनाउन चाहन्छौं । हामीहरु आफ्नो देश, भाषा र संस्कृतीलाई माया गछौं । नेपाली संस्कृतीलाई जीवन्त राख्न नेपाल पोर्तुगल कला सस्कृती तथा साहित्य परिषदको स्थापना भएको छ । यसबाट विदेशमा पनि नेपाली कला संस्कृतिको व्यापक प्रचारप्रसार हुने आसा गर्न सकिन्छ । सुरुका दिनहरुमा यसले नेपालीहरुको चाडपर्व मनाउने तथा विभिन्न साहित्यिक कार्यक्रमहरु गर्दै आएको छ । हालसालै विश्वभर छरिएर रहेका नेपालीहरुको लुकेको प्रतिभालाई प्रष्फुटित गर्दै भाषा र साहित्यको विकाश गर्ने उद्धेश्यले सुनिल संगमको अध्यक्षतामा अन्तराष्ट्रिय नेपाली साहित्य समाज गठन भएको छ । त्यसैगरी अन्र्तराष्ट्रिय कलाकार मञ्च पोर्चुगल शाखा पनि गठन भएको छ ।&nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> करिव २२ को संख्यामा रहेका विभिन्न संघ संस्था मध्य आधा दर्जन मात्र सक्रिय रुपमा सञ्चालनमा छन् र अन्य संघ संस्थाको न्यून सक्रियता रहने गरेको छ । यति धेरै संघ संस्थाहरु ज्ुन उद्धेश्यले खुलेका छन् । ती उद्धेश्यमा अनवरत लागि परेको देखिदैन त्यसैले आगामी दिनहरुमा धेरै संघ संस्था उमार्ने भन्दा पनि गुणात्मक र सक्रिय संघ संस्थामा गोलवद्ध भएर सकेको सहयोग एकले अर्कालाई गर्ने भावना जागृत गराई अगाडी बढ्ने सोच तिर्खान जरुरी छ । विभिन्न जाती, विचार र संघसस्था संग सम्बन्ध भएपनि सम्पूर्ण नेपालीहरुले सर्वप्रथम हामी नेपाली हौ भन्ने सोचको विकाश गर्नु आजको मुख्य आवश्यकता हो । कुनै नेपालीलाई परेको पिरमर्का र दुःख हामीलाई परेको हो भन्ने सम्झीएर हातेमालो गर्दै भैपरिआउने दुःखका सबै क्षणमा सक्रिय सहभागीता भई नेपालीहरु बिच एक आपसमा एकता र समझदारी हुदै भातृत्व संगै सकारात्मक सोचको विकास हुनु अति आवश्यक छ ।&nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;समाप्त</div> <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.5px;"> &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; (पोर्चुगलबाट प्रकाशित हुने छापा पत्रिका “नेपाली वेभ” मा प्रकाशित) &nbsp;&nbsp;</div> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>सिता बरालhttp://www.blogger.com/profile/00449070462393403538noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-88209848915333416282013-04-22T18:30:00.002+03:002013-05-17T02:01:22.643+03:002013-05-17T02:01:22.643+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="text_exposed_root text_exposed" id="id_517556ff65a1f9298733721"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-7MXDG1OkLJc/UXVXj37gWTI/AAAAAAAAAL4/fpjaYzJRXtg/s1600/561218_577486358942504_752793884_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-7MXDG1OkLJc/UXVXj37gWTI/AAAAAAAAAL4/fpjaYzJRXtg/s320/561218_577486358942504_752793884_n.jpg" width="213" /></a><b>चन्द्र गुरुङ</b><br /> <br /> मानवजीवनलाई सिनेमा, नाटक, यात्रा या खेल जे जे मानेर परिभाषित गर्दा पनि हुन्छ । अनेक दृश्यहरू फेरिन्छन्, अन्तिम बिन्दुमा आएर जीवनले अडिनुअघि । यी चौबीस रिलमा समाज, मानिस, साहित्य, दर्शन, देशप्रेम, कला र वरिपरि विश्वमा घटेका घटनाहरूले ठाउँ पाएकाछन् । जीवनका गीतहरू अनेक स्वरमा प्रस्फुटित छन् - यी अक्षरहरूमा । कविताको मिठास, लेखनकलाको उत्कृष्टता, यात्राको आनन्द र विगतका पलहरू यादगार<span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show"> संस्मरण बनेका छन् । र, आएका छन् यस संग्रहमा लक्ष्यवान यात्राहरू, साथीसँगीको सुखद संगत र मानवजीवनमा मानवताको न्यानोपन ।</span><br /> <span class="text_exposed_show"><br /></span> <span class="text_exposed_show">घुमन्ते स्वभाव र साहित्यसितको लगावले लेखक थुप्रै ठाउँमा डुल्दै पुगेका छन् । खेलकूद, भ्रमण, लेखन, अध्ययन, साहित्यप्रतिको माया आदि स्पष्ट चित्र कोरिएका छन् - यी निबन्धहरूमा । कलाको रुखमा कवितासँगै फुल्ने गीतको मीठो फूल र निबन्धको सुवास आदि समावेश छन् एकसाथ । मानवता, दयामाया, साहित्यको रस, विचारको बलियो उपस्थितिहरू यसका स्वादहरू हुन् र निबन्धहरु रसवान बनेका छन् ।<br /><br />निबन्धकार एक लाहुरे परिवारको सदस्य । रोजगारीका अवसरहरू खोज्दै भारततिर पुगेका आफन्तजनलाई चिठी लेख्ने काम भूपिनबाटै गराउँथे टोलछिमेकका मानिसहरू । उताबाट आएका चिठीपत्रमा एक परदेशीको दु:ख-व्यथा आफन्तजनलाई पढेर सुनाउने काम पनि उनिद्वारा नै सम्पन्न हुन्थ्यो । यसरी नै भूपिन लेखनमा रमाउन थाले । यो नै उनको कविता लेखनको थालनी पनि थियो, शायद । चिठीपत्रबाट कविता र अब निबन्ध लेखनमा आइपुगेझैँ भूपेन्द्र खडका, भूपिन व्याकुल हुँदै भूपिनसम्म पुगेका छन् - यस यात्रामा ।<br /><br />यी निबन्धहरू जीवनको धेरै नजीकबाट हिँड्छन् । कहिले कुनै नदीझैँ बगेका छन्, कहिले समुद्रको किनार त कहिले हिमालको फेद हुँदै हिँडेका छन् । कहिले साईकलको क्यारियर चढेर जीवन कुदेका छन् त कहिले साझा बसको लास्ट सिटमा बसेर भएपनि जीवनसित यात्रारत छन् । निबन्धकारलाई जीवनसित माया छ/जीवनको यस 'वन–साइडेड' बाटोमा पाइलाका डोबहरू छाडेर जाने उद्देश्य छ । र, लेखनले नै आफ्नो उपस्थिती लामो समयसम्म जीवित राख्न चाहेको छ पृथ्वीमाथि ।<br /><br />लेखनले पहिचानलाई अझ थप उँचाइमा पुर्याउने यस यात्रामा हार्दिक शुभकामना भूपिनलाई l &nbsp;</span></div> </div> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-6354097958210394192013-04-18T23:34:00.000+03:002013-04-19T09:44:33.206+03:002013-04-19T09:44:33.206+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-y5ULueOQrno/UXBYWwTrDpI/AAAAAAAAALo/j81qwoT_08g/s1600/155615_178383625521709_2859017_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-y5ULueOQrno/UXBYWwTrDpI/AAAAAAAAALo/j81qwoT_08g/s1600/155615_178383625521709_2859017_n.jpg" /></a><b> दीप्स शाह </b><br />deepssanu@gmail.com <br /><br /> <br /> <br /> आधाजसो देशको अर्थतन्त्र रेमिट्यान्सले धानेको आजको समयमा बैदेशिक रोजगारलाई नकार्न त के &nbsp;यो बिनाको अवस्था कल्पना सम्म गर्न सकिन्न। अझै हाम्रो जस्तो बिकाशशिल मुलुकमा त बैदेशिक रोजगार एक मेरुदण्ड नै बनिसकेको छ। आज चाहेर या नचाहेर लग्भग हरेक परिवारका कम्सेकम एक सदस्य त देश् बाहिरै छन्। दैनिक सयौँको संख्यामा बेरोजगार नेपालि युवाजत्था मनभरी उज्यालो भबिस्यको कल्पना,आखाभरी बियोगको आँशु र झोलाभरी रहरको गुण्टा बोकेर अन्तर्‍आस्ट्रिय बिमानस्थलको बहिर्गमन बिभागमा लाम लागिरहेका हुन्छन्। रहर बाध्यता र मनभरी अनेक त्रास भएपनि आखामा त्यो भन्दा कहालिलाग्दो बियोगको बादल ती सबैका अनुहारमा प्रश्ट देख्न सकिन्छ। &nbsp;जति नै बाध्यता बिवशता भएपनि, 'आ! यो देशले के दियो र मलाइ?' भनेपनि अन्तमा एक पोको लुगा र एउटा हरियो राहदानी च्यापेर अन्तहिन सपनाको दुनियामा नित्तान्त कसैको चाकरी गर्न जाँदैछु भन्ने सम्झिँदै आफ्नो माटो छोडेर उड्नैलाग्दा भने हरेक नागरिकको हृदय बेस्सरी हल्लिन्छ एक भयानक सन्त्रासमा।<br /> <br /> दुखजिलो गरेर बाबुआमाले आज लग्भग हरेक नेपालि सन्तानलाई थोरतिनो शिक्षा दिलाएकै हुन्छन्। जब ती आर्जित ज्ञानमा प्वाँख भरेर आफ्नै आकाशमा प्रबिधी र परिवर्तन्को कावा खाने खाने बेलाको सुरुवात हुन्छ तब तिसबैको हृदयमा बेरोजगारीको कालो बादलले ध्वाँसो पोतिदिन्छ। आनि वाध्य भएर त्यहि ध्वाँसो पुछ्ने, पखाल्ने र टल्किने सपना बोकी तिसबैले देश् छाड्छन् र त्यसरी मुस्किलली आर्जन गरेको ज्ञान कहिँ दूरदेशमा पराईको चरणमा चढाउन वाध्य पारिन्छन्। &nbsp;हामि कर्मशिल युवाकै हातले आज मध्यपूर्बका बन्जर मरुभूमी हरियाली बन्दैछ। हाम्रै पाखुराको बलले बिदेशि गगनचुम्बी महल ठडिएकाछन्। हाम्रै मेहनती हातपाखुराले बिदेशका गल्लि, बगैँचा, पार्क्, बाटोघाटो, सपिङ्ग मल,अस्पतालका शौचालय र एअरपोर्टका भुइँ भित्ता टलक्क टल्किएकाछन्। हाम्रै बिराट हृदय र कोमल हातले बिदेशका रोगी बिरामी स्याहारिएका छन् र लामो र खुशीमय जीवन् बाँच्दैछन्। उता आफ्नो शहर फोहोरको थुप्रोमा पुरिनैलाग्दा हामि यता अर्काको भुइँ टल्काउन वाध्य छौं। उता स्याहार र गतिलो उपचार नपाई बितेका आफ्ना वयोब्रिद्द मातापिताको दुखद खबर ले भक्कानिँदै परेलीमा आँशु रोकेर यता अर्को रोगी बिरामीको लामो र स्वस्थ जीवनको लागि रातदिन लागिपरीरहेका हुन्छौँ। यो रहर हो भने सायद २५ प्रतिशत होला। बाँकी ७५ प्रतिशत चाहिँ बिकल्पहिन भयानक बाध्यता नै हो।<br /> <br /> यसरी रहरले कहरले बिदेशिएर पनि हरेक नेपालि युवाले कम्सेकम धेरैथोरै रेमिट्यान्स भएपनि देशलाई बुझाएकै छ। नहुनु मामा भन्दा कानोमामा जाति भनेझैँ देशको युवाशक्ती बिदेशिए पनि त्यसबाट आर्जित पैसाले कम्सेकम तिनका बाबुआमाले दुई पैसा देख्न पाएका छन्। तिनका परिवारले कम्सेकम केही मात्रामा सुधारिएको जिन्दगी जिउन पाएका छन् र तिनका सन्तानले कम्सेकम केही राम्रो शिक्षादिक्षा र उचित लालनपालन पाएका छन्। र समग्रमा तिनका जीवनस्तर केही त बदलिएको छ। यसरी भएपनि मन् बुझानुपर्ने अवस्था थियो र छ। तर आज यहि मन बुझाउने बाटोपनी क्रमश: भत्किँदै गएको आभास हुन थालेको छ। &nbsp;बैदेशिक रोजगारबाट आर्जित ज्ञान, अनुभब र उकासिएको जीवनस्तरसङ्गै क्रमश: आज धेरै नेपालीको परिवार टुट्दै जान थालेको छ। धेरैको सपना तुहिन थालेको छ। धेरै बालबालिकाको अभिभाबक छुट्टिँदैछन् र तिनका मस्तिस्कमा पारिवारिक दरारको नराम्रो घाउ लाग्दैछ। र यहि टुट्नु र फुट्नु आनि एक्लिनुको पीडामा आज धेरै नेपाली &nbsp;एकाँकी र अपराधीपनी बन्दैछन् । र तिब्र रुपमा आत्महत्या र हत्याको श्रीँखला बढ्दै गैरहेको छ। आखिर किन त यस्तो? यो समस्याको जड के हो?? र यसको निदान कहाँ छ? यो &nbsp;आजको अत्यन्तै गम्भीर बिषय बनिसकेको छ। तर गम्भीर भएर सोच्ने हो भने यी तमाम समस्याको जड हाम्रै कमजोरी हो भने यो सबको समस्याको समाधान &nbsp;पनि हामीसंगै छ l हामी &nbsp;जो आफूलाई अलिकति शिक्षित मान्छौँ, जो आफूलाई केही बुझक्कड सम्झन्छौँ। हामिले यो बिषयलाई कतिको गम्भीर रुपमा लिएका छौँ? यसै प्रसंगको कुरो चल्दा भन्नेगर्छन &nbsp;की 'टाढा भएपछि यस्तै हो, 'दुरी रहँदा अनेक शँका उपशँका उत्पन्न हुन्छन्', 'एकले अर्कोलाई बुझ्नै सकिन्न',। यी भनाइहरू सत्य पनि हुन् तर यी नै उपरोक्त मुद्दाको अन्तिम् कारण र कारक अवस्य होइन। यो बिषयलाई केलौँदै जादा यस्तो लाग्छ की देख्दा सामान्य लाग्ने यो बिषय निकै जटिल बनिसकेको छ। यसलाई बुझ्न सुक्ष्म देखि अती सुक्ष्म आनि जटिल भन्दा अती जटिल बिषयहरू बुझ्न, मनन गर्न र आत्मसात गर्न जरुरी छ। र त्यसको सुरुवात हामि प्रत्येकले आफैँबाट गर्नु जरुरी छ।<br /> <br /> भौगोलिक दुरी त हाम्रो अकाट्य बाध्यता भयो जसलाई हरहालमा स्वीकार्नु परिरहेको छ। तर मानसिक दूरी त हामि घटाउन सक्छौँ अवस्य। बुझ्नुपर्ने कुरो के हो भने मानसिक सन्तुष्टि र आनन्द शारिरिक आनन्द भन्दा कैयौँ गुणा सन्तोषजनक हुन्छ। भेटिनुको अर्थ, सङ्गै रहनुको मत्लब पनि त केवल दुइजाना बिच् हुने शारीरिक भोक निदान मात्रै होइन। संगै हुनु भनेको एक अर्कालाई सम्झने सम्झाउने बुझ्ने बुझाउने अप्ठ्याराहरुमा पार लाग्ने बाटाहरु पहिल्याउने र आत्मिय तागत दिँदै छातिमा टाँसेर हिम्मत र साहसको महसुस गराउनु हो। यो काम हामि दुरिमा रहंदा किन गर्दैनौँ? दिनानुदिन बढ्दै गएको प्रबिधीको प्रयोगलाई हामी &nbsp;गलत् काम र उद्देश्यको लागि प्रयोग गर्नुको साटो आफ्नो सम्बन्ध, विश्वाश र भरोसा मजबुत बनाउन किन प्रयोग गर्दैनौँ? छुट्टीमा बाहिर निस्केर मान् भुलाउने बहानामा रित्याइने रक्सिका बोतल किन्ने पैसाको केही हिस्सा कलिङ्ग कार्डमा खर्च गरेर आफ्नाहरूसँग दुइचार बातचित &nbsp;गर्दै मान् हलुको बनाउन सकिन्छ। डिस्को छिरेर गन्दे नाचमा उडाउने पैसा ले घन्टौँ भलाकुसारी गरेर सारा दुखसुख बाँट्न सकिन्छ । अनलाइनमा बसेर बित्थाको भद्दा फोहोरी मजाकमा फ्याँकिने समय आफ्नाहरूलाई दिएर नजिकै रहेको आभास दिलाउन सकिन्छ। र सकिन्छ की "तिमी कुनैपनि मुस्किल समयकोलागी एक्लो छैनौ। म सँगसंगै छु।" भनेर विश्वाश दिलाउन सकिन्छ। आनि यो पनि सकिन्छ की 'मे जे छू तिम्रो कारण ले छु। तिमी छौ र त म छु।" भनेर महसुस गराउन सकिन्छ। मान्छे अपबाद मा कोहि जन्मजात मुर्ख र दैत्य होला तर लह्ब्गह सबै मान्छे आफ्नोपन नाई चाहन्छ। साथ् र माया आनि भरोसा चाहन्छ र चाहन्छ आत्मिय सम्मान्। त्यती पाएपछी नपग्लिने, खुशी नहुने र भरोसा कायम राख्न लागिनपर्ने मान्छे ज्यादै कम्ती हुन्छन्। <br /> <br /> नजिक रहन चाहनु भनेको शारीरिक आकर्षण मात्रै पटक्कै होइन। साथमा समय बिताउनु भनेको स्पर्शको लालच मात्रै अवस्य होइन। एकले अर्कोलाई समय दिनु या समयको चाह राख्नु शारिरिक संपर्क र सम्बन्धप्रतीको आशक्ती मात्रै हुँदैहोइन। हामि यहिँ निर चुक्छौँ एकले अर्कोलाई बुझ्न र सम्झन अनी भएबसेको गृहस्थी गर्ल्याम्गुर्लुम ढ्ल्छ हाम्रै आँखाअगाडि केवल एक धर्सो अहम र प्रतिशोधको कारण्। शरीरको मिलन हुनु भन्दा धेरै अगाडी मनहरू जोडिनु पर्छ। ह्रिदयको सच्चा सन्तुष्टि मनहरुकै मेलबाट निस्किने इमान्दार झङ्कारबाट मिल्छ। दुरी चाहे होस् या नहोस् तर एक अर्काको कुरा सुन्ने, सुनाउने, समस्याहरू जान्न उत्सुक भइदिने र ढाडस दिने गर्दा जिन्दगीका आधाउधी समस्या त्यसै समाधान भएर जान्छन्। "तिमी कुनैपनि अप्ठ्याराहरुमा एक्लै छैनौ। हामि साथ्साथ हर दु:ख झेलौँला।" यति सुन्न पाउँदा नै अनेक बिजयको महसुस हुन्छ र हिम्मत आफैँ उत्पन्न हुन्छ। तसर्थ जीवनको रथ सजिलोगरी गुडाउने प्रथम र मूल मन्त्र एकले अर्कोलाई समय दिने हो। त्यो समय भनेको भौगोलिक दुरीमा साथको मापन हुनेहोइन। एकअर्का प्रतिको चासो र देखभालमा गणना हुने हो ।<br /> <br /> बाहिर रहनेले यो भुल्नु हुँदैन कि म किन यहाँ छु, केका लागि छु, कसकसलाई कुन कुन बाचा दिएर सपना र आशा देखाएर आएको हुँ l मैले चालेका कदम कदम ले प्रत्यक्ष अप्रत्यक्ष कसकसलाई कस्तो असर पर्छ l के यो अवशर, पैसा, र आडम्बर संधै रहन्छ? के मैले अहिले चालेको यो कदम दीर्घकालीन सुखद रहला? के यो कदमलाइ लिएर मैले जीवनको कुनै मोडमा पछुताउनु नपर्ला? म एक्लैको सोच, सपना र योजना अनि आँट र खाँचो ले यहाँ आएको हुँ र आज यो बदलिँदो योजना एक्लै बनाउदै छु???<br /> <br /> त्यसैगरी घरमा रहनेले पनि सोच्नु पर्छ कि मैले खर्च गरिरहेको पैसा उसले बोटबाट टिपेर पठाएको हो र? नचाहेको भए नपठाउन सक्थ्यो, आफ्नो परिवार, जिम्मेवारी र अथाह मायाले पो पठाएको हो l उता तर्तरी पसिना चुहाउदै हाम्रै लागि भनेर पराइको संसारमा मेहनत गरिरहेको बेला म कसरी यति स्वार्थि भै मनपरी गर्न सक्छु? हाम्रो साझा सपनाको लागि उता एक्लै तड्पिरहेको मेरो मान्छेको आत्मियता, आफ्नोपन र अनन्त माया &nbsp;यो पराइको एकछिनको सामिप्यता र सान्त्वनासंग &nbsp;तुलना हुन सक्छ? ===भनेर छातीमाथि हात राखेर सोच्नु पर्छ l किनकि हृदयको नजिकपन र अनन्त आफ्नोपन भौगोलिक दूरी र भौतिक भेटको हिसाबमा मापन हुँदैन l धेरै नजिक हुँदाहुँदै पनि मानसिक हिसाबमा माइलौं टाढाको अवस्था रहन सक्छ भने भौगोलिक दूरीमा कहाँ कहाँ रहेपनि मानसिक रुपमा आफ्नोपनको धर्सोमा बाँधिएर हरहमेसा साथै रहेजस्तो आभास बनाउन सकिन्छ l<br /> <br /> जून रहरले घर बनाइन्छ ,,माथि माथि पुर्यैसकेपछी त्यहि घर गर्ल्याम गुर्लुम ढलेर आफैंलाई किचेर समाप्त गरेजस्तो जुन सपना देखेर घर छोडिन्छ, साथ् छुट्छ र एक्लै एक्लै भूगोलको दुइ बेग्लै कुनामा पुगिन्छ अनि आफ्नो धरातल र आफ्नाहरूलाइ नै घात गरेर छिन्नभिन्न हुनु भनेको आफ्नो मात्र नभएर कलिला निर्दोष नानीहरुको जिन्दगि पनि तहस नहस पार्नु हो l तसर्थ पैसा , धन सम्पती आवस्यक छ र त अलग्गिनु पर्छ तर त्यहि पैसाकै मात लागेर अन्धो हुनु या सिमित समयको लागि शारीरिक समिप्याताको तिब्र आकांक्षामा संयमित हुन नसक्नु ले गर्दा भगवान ले दिनुभएको आशिर्वाद स्वरूपको गरिब सहि भरपूर आफ्नोपनले भरिएको &nbsp;हराभरा गृहस्थी बिगार्नु भनेको जिन्दगीकै ठुलो चिट्ठा हातबाट गुमाउनु हो l किनकि भाग्यले निकै कन्जुस्याई गर्छ र एकाध पटक &nbsp;मात्रै दैलो चिहाउछ l<br /> <br /> सबैले सोचौं, धैर्य र संयम सिकौं l आजको बाध्यात्मक आवस्यकता “ बैदेशिक रोजगार” को बहानामा केहिथोक &nbsp;पाएर &nbsp;सबैथोक गुमाउने गल्ति नगरौं l<br /> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-25554273152734321792013-04-17T19:47:00.002+03:002013-04-19T09:50:23.940+03:002013-04-19T09:50:23.940+03:00<b>जीवन मुस्कुराउने कविताहरू --<br />चन्द्र गुरुङ&nbsp;</b> <br /> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-x_fDOO5XeSI/UW7R_Mz3n2I/AAAAAAAAALQ/yyygyqb3KLc/s1600/230404_216317018392775_6558921_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-x_fDOO5XeSI/UW7R_Mz3n2I/AAAAAAAAALQ/yyygyqb3KLc/s1600/230404_216317018392775_6558921_n.jpg" /></a><br /> <br /> दीप्स शाहकृत नयाँ कवितासंग्रह ‘मुस्कानी फूलहरू’मा समेटिएका चौतीसओटा कविताहरू परदेशको अनकन्टार जंगलमा पनि मुस्कुराउँदै जीवन बाँच्न प्रेरित गर्ने रंगीन फूलहरू हुन् । दीप्स शाह ईजरायलमा कार्यरत र नेपाली कवितामा एक परिचित युवा नाम हो ।<br /> <br /> यी कविताहरू जीवनका सुन्दर अनुभूतिहरू हुन् । यी कवितारुपी फूलहरू कहिले देश, कहिले परदेश त कहिले जीवन मुस्कुराउँदै हामीलाई खुशी तुल्याउँछन् । कुनै कविताहरूमा देशप्रेमको भावले पाठकलाई भावविव्हल बनाउँछ भने अन्यले परदेशको निरस जीवनबारे व्याख्या गर्छन् । साथै समाज र मानवप्रवृतिबारे गहन बोल्छन् यी कविताहरू । र केही जमर्को पर्यावरण संरक्षणको लागि पनि उभिइएका छन् ।<br /> <br /> विशेष यी कविताहरूले एक परदेशीको अवस्था चित्रण गरेका छन् । जहाँ पुगे पनि घरदेशको सम्झनाले सधैँ पछ्याइरहन्छ मानिसलाई । यही वास्तविकता झल्किएको छ दीप्स शाहका थुप्रै कविताहरूमा । सुनौलो सपनाको मृगमरिचिकापछि लागेर परदेश पुगेका नेपालीहरूबारे गजब बोल्छन् यी कविताहरू ।<br /> <br /> <br /> <i>उफ् !</i><br /> <i>यो झरी उसै गरी बर्सिन्छ</i><br /> <i>जसरी त्यहाँ असार–साउन रुन्छ</i><br /> <i>तर यहाँ अर्कैको आकाशबाट झर्छ</i><br /> <i>अर्कैको धर्तीमा खस्छ,</i><br /> <i>त्यसैले त अर्कै अर्कै लाग्छ</i><br /> <i>यो परदेशी झरी ।</i><br /> <i>–परदेशी झरी,पृष्ठ ९२</i><br /> <br /> साथै, कवयित्रीले कवितामा मानवप्रवृति र वर्तमान समाजको अवस्था पनि उतारेकी छन् । कविताहरूमा अन्धकार मगज बोक्दै हिँड्ने मानिसबारे लेखेकी छन् कवयित्रीले । मानिसहरू जो ईष्र्या र क्षोभ हाँस्दै षड्यन्त्र गर्छन् आफ्नै साथीसँगीमाथि, यस्ता मानिसले जोर प्रहार पाएका छन् यी कविताहरूमा । कविताले ठाउँ ठाउँमा समाज र मानवीय गुणव्यवहारमा आएको ह्रासबारे चिन्ता व्यक्त गरेका छन् ।<br /> <br /> <i>सोचमै कुसंस्कारको गुँडुल्को जेलिएपछि</i><br /> <i>आँखाले गलत देख्दो रहेछ</i><br /> <i>मुखले गलत बक्दो रहेछ</i><br /> <i>नाकले गलत सुँघ्दो रहेछ</i><br /> <i>यहाँसम्म कि कानले मिेत गलत सुन्दो रहेछ</i><br /> <i>–होसियार, पृष्ठ २७</i><br /> <br /> प्रिय र उतिकै रुचिकर बनेका छन् सरल भाषामा आएका यी कविताहरू । शब्दहरू मनमोहक नृत्य गर्छन् । यी लामा र छोटा कविताहरूमा कविको कल्पनाले गजब उडान भरेको छ । बोधगम्य र भावनाले ओतप्रोत यी कविता पाठकलाई लठ्याउन सक्षम छन् । शब्दहरू कविताको बगैँचामा सुन्दर फुलेका छन् चारैतिर । आफ्नो जीवनबारे सोच्न बाध्य पार्छन् हामीलाई यी कविताहरूले । किनभने यी जीवनवादी कवितामा सपनाको महत्व र उनकै लागि बाँच्नुको यथार्थ मिठो आएको छ । यी कविताहरू जीवनसित कुममा कुम मिलाएर यात्रा गर्छन् । यसरी पाठकले जीवनको सौन्दर्य भेट्ने छन् यी कविताहरूमा ।<br /> <br /> <i>प्रिय !</i><br /> <i>जैतुनले आरु सम्झाउँछ</i><br /> <i>पैयुँ सम्झाउँछ</i><br /> <i>सम्झाउँछ तिमीसँगको पीडादायी बिछोड</i><br /> <i>मलाई जैतुनको फूलले रुवाउँछ</i><br /> <i>–मलाई जैतुनको फूलले रुवाउँछ, पृष्ठ ९७</i><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-O7lKIEhGUhw/UW7SF9PxqXI/AAAAAAAAALY/0DztT2YOfZQ/s1600/419629_316295198491949_1972133916_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-O7lKIEhGUhw/UW7SF9PxqXI/AAAAAAAAALY/0DztT2YOfZQ/s1600/419629_316295198491949_1972133916_n.jpg" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> प्रत्येक परदेशीलाई यी कविताले एक पात्र बनाएर छोड्छन् मुस्कानी फूलका पानाहरूमा । जहाँ अक्षरअक्षरमा विदेशीभूमिको जीवन र भोगाईलाई अनेक रुपमा अभिनय गर्न बाध्य छन् यी पात्रहरू । घरदेशमा रहेकाले पनि यी कविताहरूका सडक हुँदै यात्रा गर्दा आफ्न्ता परदेशीलाई सम्झिने थुप्रै थुप्रै मोडहरूमा आइपुग्छन् । यी कविताहरूका साथ यात्रा गर्दा एक बेग्लै अनुभूति हुन्छ ।<br /> <br /> अन्त्यमा, परदेशको व्यस्तताबाट केही सिर्जनशील पलहरूलाई सदुपयोग गर्दै रचिएका यी जीवन मुस्कुराउने कविताहरू नेपाली डायस्पोरिक साहित्यको सौन्दर्य वृद्धिमा सुन्दर फूल बनेर मुस्कुराएका छन् भन्ने मलाइ लाग्छ<div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-83529119453991200842013-04-16T22:38:00.002+03:002013-04-16T22:38:59.038+03:002013-04-16T22:38:59.038+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-Z_T8ZwFceQk/UWvnxY-DsoI/AAAAAAAAAKw/EkKDcAPMKjA/s1600/Rakesh+Karki1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-Z_T8ZwFceQk/UWvnxY-DsoI/AAAAAAAAAKw/EkKDcAPMKjA/s320/Rakesh+Karki1.jpg" width="279" /></a> नववर्ष २०७०<br /> इन्जिनियर राकेश कार्की ,लस् एन्जेलस् <br /> <br /> <br /> <br /> सूर्य जून ताराहरुले उज्यालो छरि<br /> हाम्रो भूमिमा ल्याए नववर्ष २०७०<br /> विदेशदेखि गोडाहरु समुन्द्र तरि<br /> लौ आए मनाउन नववर्ष २०७०<br /> <br /> हुन्छन् विवेकी हुन्नन् भ्रष्टाचारी<br /> असल सोच देउ नववर्ष २०७०<br /> डुबाउदैनन् देश कालोधन्दाले व्यापारी<br /> लेनदेन सुपथ बनाउ &nbsp;नववर्ष २०७०<br /> <br /> हुन्छन् दयावान हुदैनन् अत्याचारी<br /> शुद्ध आत्मा देउ नववर्ष २०७०<br /> हटाइदेउ लोभलालच कमिशनको भारी<br /> कर्ममा विश्वास दिलाउ नववर्ष २०७०<br /> <br /> संपूर्ण नेपाली मनमा प्रेम-सुधा भरि<br /> शहर गाउँ आँगन आयो नववर्ष २०७०<br /> सुख समृद्धि होस् देशले प्रगति गरि<br /> बाँडिरहन्छ शुभ-कामना नववर्ष २०७०<br /> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-58502273461240099842013-04-03T16:33:00.000+03:002013-04-03T16:41:29.805+03:002013-04-03T16:41:29.805+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="MsoNormal"> <b><br /></b></div> <div class="MsoNormal"> <b><span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">दीप्स शाह </span><o:p></o:p></b></div> <div class="MsoNormal"> <b>deepssanu@gmail.com</b><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-lvnCEtUr8Dk/UVwvPAjh20I/AAAAAAAAAKg/RQB3V9U31ZI/s1600/155615_178383625521709_2859017_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-lvnCEtUr8Dk/UVwvPAjh20I/AAAAAAAAAKg/RQB3V9U31ZI/s200/155615_178383625521709_2859017_n.jpg" width="175" /></a><span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"></span><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></span> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;आक्कल झुक्कल अफिसको ढोकैमा भेटिंदा &nbsp;म उसका आखा नियाल्थें l अनगिन्ति अनुहारसंग यो आँखा ठोक्किन्छ तर केहि खास अनुहारका खास आँखाहरुले मलाइ तुरुन्तै कैद गर्छन l यसरि मेरा आखालाइ &nbsp;कैदी बनाउने अत्यन्त सिमित आँखामध्ये उसका ति दुइ शान्त आँखा पनि थिए l सामान्य चिनाजानी थियो हामि बीच l म त्यो सामान्य लाइ प्रगाढ बनाउने प्रयत्नमा थिएँ l एउटा नजानिँदो आकर्षणको सिर्सिरे बतासले मलाइ हल्का छोएझैं भान हुन्थ्यो जसले&nbsp; उसलाई छुँदै आएको होला l उसका बोलीको मधुरता , उसका हाउभाउका शिष्टता ओहो! केहि त छ उसमा l म अनुमानै गर्न सक्दिनथें उसका बारे l जहा त्यति चंचल हाउभाउ छ त्यहाँ भारि गम्भीरता पनि छ किन? निर्दोष ति आखाहरुमा नछोड्ने तर बुझिनसकिने रहस्य भएझैं किन? तर असहज थियो त्यसरी एकाएक कसैमाथि गहिरो चासो राख्नु l एकोहोरो हेरिदिनु l&nbsp; </span><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">कसो कसो एकदिन सम्मुख पर्यौं र मैले राम्ररि नियालें ति चंचल-गम्भीर आखाहरू l तत्क्षण मैले यो पनि भुलेछु कि हामि एक अर्कालाई धेरै चिन्दैचिन्दैनौ l उसलाई पनि निकै अप्ठेरो र अचम्म लागेछ र त हठात् पछाडी फर्केर ति मेरा प्रिय आखाहरुलाई भिडतर्फ कता हो कता हुत्याइदिएको देखें मैले l म पनि एक खालको हतप्रभ भएँ र सम्हालिएँ l निकैबेर पछी कसैले पछाडी बाट बोलायो l फर्केर हेरें तिनै प्यारा दुइ आखा थिए l अलिक अत्तालिएर मैले “भनें माफ गर ! मैले त्यसरी तिमीलाई नियाल्न नहुने l अँ तिम्रो नाम बिर्सिएँ ,&nbsp;</span><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">सम्झाउ न !” </span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">“मेरो नाम शुभश्री! एउटा कुरा सोधुँ तपाईलाई!” </span><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">‘सोध न!”</span><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">“तपाईं केटी मान्छे भएर केटी लाइ नै किन यसरि नियाल्नुहुन्छ कुनै नवजवान ठिटो जस्तो?” उसका प्रश्नले मलाइ थोरै लज्जित पनि बनायो l कतै मलाई सुभश्री ले समलिंगी महिला त ठानिन? </span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">“शुभश्री! तिमि मेरो बारे धेरै जान्दिनौ र मलाइ पनि तिम्रो बारे थाहा छैन l यदि तिमीलाई अप्ठेरो लाग्दैन भने एक दिन हामि संगै बसेर चिया खाजा खाउँ न! मलाई तिम्रो बोलीचाली मन पर्छ l तिमि म जस्तै एक महिला l म संग तिमि डराउनुपर्ने त केहि छैन नि l”</span><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">एकछिन अकमक परि अनि टाउको कन्याउदै भोलिपल्ट त्यहि समयमा अलिक पर्तिर टिफिन बेकरीमा चिया खाने वाचा गरि l हेर्दा अत्यन्त सोझी र लाटी देखिने शुभश्री यथार्थमा त्यति लाटी छैन भन्ने मलाइ अनुमान भैसकेको छ l लेख्ने मान्छे न परें , कतै केहि गतिलो बिषय मिल्छ कि त्यो पनि महिलाकै बारे मा एक यथार्थ भोगाई! मेरो स्वार्थ भनेपनि जे भनेपनि त्यति नै थियो शुभश्री बारेको चासो l </span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">भोलिपल्ट समयमै अफिस पुगें l अफिस भनेपनि प्राय फिल्डमै कुद्नु पर्ने हो तर त्यस दिन कतै नजाने तालिका मिलाएँ l हाम्रो अफिसकै फ्ल्याटमा अर्कोपट्टी एक नाम चलेको फाइनान्स छ जहा शुभश्री पियनको काम गर्छे l एसो नियालें सुभश्री झाडु लगाउदै रहिछे l “गुड मर्निंग सुभ! टिफिन बेकरी सम्झेकी छौ नि!” “हजुर! गुड मर्निंग म्याम! सम्झेकी छु &nbsp;l” एकछिन यताउता काम गरें l समय कतिबेला बित्ला र टिफिन समय होला भन्ने मेरो ध्यान थियो l जब समय भयो म भने फोनमै भुलेछु l सुभश्री ले ढोका ढक्ढक गर्दा पो झसंग भएँ l हत्तपत्त ब्यागमा डायरी, पेन , र रेकर्ड टेप राखें र निस्किएँ l टिफिन बेकरी खचाखच छ l उसैपनि दिउसोको खाजाको समय l मलाइ अलिक एकान्त चाहिएको l अलिक कुनाको टेबलमा पुग्यौं र सुभश्री र म सम्मुख बस्यौं l </span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">“के लिन्छौ शुभ!”</span><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">“अँ हजुर नै भन्नु न! एउटा कुरा भनुँ? हजुरले मलाई बोलाउँदा ‘शुभ’ मात्रै भनेको मलाई एकदम मन पर्छl मेरो बाबाले पनि मलाइ शुभ नै भन्नु हुन्थ्यो l”</span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">भोक त थियो नै समयपनि कटाउनु थियो l हल्का गर्मि मौसमको आदेश अनुसार कोक, समोसा+तरकारीअर्डर गरें&nbsp; दुइ भाग l शुभ आज अलिक बेसी नै चंचल लाग्दै थिइ l सामान्य कुराकानी भयो l कुरो कहाबाट सुरु गरौँ भन्ने अनमन्यस्क अवस्था पर्यो l एक छिन फेरी नियालें उसका ति प्यारा आखा l असाध्यै निर्दोष , असाध्यै चंचल पनि अनि गम्भीर पनि l सायद मैले जिन्दगिमा पहिलोपटक यस्ता आखा भेटें हुँला जो एकसाथ गम्भीर र चंचल छन l एकै पल असाध्य चम्किला ति आखा उसैपल भर्खर भर्खर निर्दयी हावाको झोंकाले हठात् निभाइदिएको मैनबत्तीको शिखा जस्तो जहाँ अझै निम्स्याइलो थोरै धुवाँ फुस्स सकिंदै छ l &nbsp;मैले अनुमान लगाइसकेको छु कि एक साधारण फाइनान्समा पियन को काम गर्ने साधारण शुभश्री जति साधारण देखिन्छे त्यति वास्तबमा ऊ छैन l उसभित्र केहि हुर्हुराउँदो मुस्लो, केहि उकुसमुकुसका गुम्फनहरु , केहि कहालीलाग्दा विगतहरु या त जबर्जस्ति दबाइएका उच्च आकांक्षाहरु अवस्य छन् l मेरो उद्देस्य तिनै केहि पत्र उधिन्ने र उसको मनको बोझ अलिक आफुले सुनिदिएर आफ्नो गतिलो लेख तयार पार्ने&nbsp; थियो l </span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">“शुभ! तिमीले मलाइ कसरि लिएकि छौ मलाइ थाहा छैन तर तिम्रो जानकारीको लागि, म एक साधारण तिमीजस्तै महिला हुँ l मेरो काम पत्रिकामा लेख्ने हो l खासगरी म महिलाहरुकै बारे लेख्छु, अझै जो दबिएका छन् , हेपिएकाछन् उनका बारे धेरै लेख्छु l यसो गर्दा एक त समाजभित्र महिलाहरुको यथार्थ के हो भन्ने देखिन्छ भने अर्को तिर सम्बधित महिलाहरुलाई बर्षौ देखि गुम्स्याईरहेको छटपटी भोगाई ब्यक्तागर्दा मन हलुको हुन्छ l बोझ कम्ति हुन्छ र साहस बृद्दी पनि हुन्छ भन्ने म मान्छु l तिमिलाइ कुनै दबाब होइन मेरो तर्फबाट तर यदि तिमीमा त्यस्तो केहि ब्यक्तगर्न , फुकाउन चाहिरहेको कुनै पाटो छ भने मलाइ शेयर गर l त्यसको साथै मलाइ एक राम्रो साथि मान्न सक्छ्यौ , आफ्ना दुख म संग बाँटन सक्छौ l अरु खास कुनै कारण होइन मैले तिमीलाई बोलाउनुमा l तिमि एकदम स्मार्ट छ्यौ l मलाई तिम्रो हाउभाउ तरिका मन पर्छ l”</span><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">अरु के के फत्फताएं कुन्नि शुभश्री एकाएक चंचलपनलाइ कतै थक्याएर अत्यन्त गम्भीर बनिसकेकी थिइ l “म्याम! मलाइ थाहा छ हजुर लेख्ने मान्छे भनेर l मलाई पनि हजुरले म प्रति राखेको चासोले खुसि बनाउछ l मैले नै हजुरलाई केहि कुरा भन्न खोजेको निकै भयो तर आँट आएकै थिएन l तर जब हिजो हजुरले त्यति भन्नु भयो अनि मैले साहस गरें l मेरोबारे जति हजुरलाई थाहा छ त्यति मात्रै म अवस्य होइन l म असल मा के हुँ र को हुँ भन्ने कुरो यो डायरीमा लेखेर राखेको छु l यो पढ्नुहोला l र लेख्न मन लागे लेख्नुहोला&nbsp; l तर कृपया कतैपनि यो पात्र म हुँ भनेर नखुलाउनुहोला l&nbsp; तर एक शर्तमा l यदि यो डायरी पढीसकेर हजुरले मलाइ घृणा गर्नुहुन्न भने मात्र l किनकि यो पढेपछि हजुरको नजर म प्रति बदलिन पनि सक्छ जो म चाहन्न l</span>”<span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"> &nbsp;त्यसबेला म अव्यक्त खुसि भएँ l मलाइ शुभश्री ले गरेको बिस्वास ले झनै भाबुक बनायो l मैले कसैगरी उसलाई घृणा नगर्ने र मेरो&nbsp; लेखमा उसको प्रत्यक्ष जिकिर नगर्ने वाचा पछी अहिलेलाई यतिनै भन्दै हुत्तिएर बिदा भइ l निकै बेर त्यो याक चुरोटको पेटीको गाता&nbsp; भित्र लुकेको थोत्रो डायरी मुसारिरहें मानौ कोलम्बसले लामो यात्रा पछी हठात् अमेरिका भेटाएका हुन् र त्यो कोलम्बस म आफैं हुँ l </span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">साँझ डेरा फर्केर हात मुखै नधोई बिस्तारामा पल्टिएँ र बिस्तारै पल्टाएँ शुभश्रीको राज याने कि उसैको डायरी</span> l <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">डायरी खास दैनिकी लेखिएको थिएन l थियो त एक लामो न लामो संस्मरण थियो l </span><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> ========</div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">म शुभश्री l कस्तो राम्रो नाम! तर म कहिल्यै कसैकोलागी शुभ साबित हुनसकिन l पूर्बी नेपालको गाउँमा जन्मेर हुर्केपनि मैले पढ़नेलेखने वातावरण पाएको थिएँ l गरिब परिवारमा जन्मेपनि छोराछोरीलाइ पढाउने कुरो बाबाआमाको प्राथमिकता थियो l म आफैंलाई भाग्यमानि मान्थेl नौ कक्षा पुरा गरेकै दिनबाट मेरो जिन्दगी&nbsp; बदलिन थाल्यो l मलाइ लाग्छ तब देखि म शुभश्री बाट अशुभ बनें हुँला l टाढाका आफन्तले मेरो बिहेको कुरो चलाए l ठीकैको हुनेखाने परिवार, सभ्य र राम्रो खानदान, लायक केटो यस्तै यस्तै फतुर लाएर मेरो बिहेको लागि बाबाआमा लाइ राजि बनाएछन l एक त गरिबी अर्को हुर्केकी छोरी l हुर्केकी त के भन्ने भर्खर १५ लागेकी थिएँ तर गाउघरमा त्यो उमेर त्यसबेलाको लागि हुर्केकै हुन्थ्यो l छोरीलाई पनि पढाउनुपर्छ भन्ने मेरा बाबाआमाको आखामा आफन्तले त्यसबेला के त्यस्तो पट्टि लगाइदिए हुनन् , मेरो बिहेजस्तो कुरो मलाइ एकै वचनपनि नसोधी तय गरिदिए l म रोएँ, बिरोध गरें तर त्यसको केहि अर्थ थिएन l हतारोहतारो मै बिहे भयो र म जीवनमै पहिलोपटक त्यति टाढा काठमाण्डौ नजिकै एक गाउँमा नौली बुहारी बनेर भित्रिएँ l न त मलाइ बिहेको खुसि थियो न केहि उमंग l सुरुका केहि समय सामान्य नै बिते l पछी थाहा लाग्यो मेरा दुलाहालाइ टीबी रहेछ l जुन कुरो मेरा माइतीलाई पनि ढाँटिएको थियो l तर समय गुज्रिसकेपछी&nbsp; औषधि त बेकाम हुन्छ भने त्यो पक्रिएको झुटको के कुरा! गरिबमा मेरो घर माइतिभन्दा गरिब थियो l चार छोरा, तिन छोरी मध्ये म माहिली बुहारी l घर एक खालको कलहखाना झैँ लाग्थ्यो l सबै प्राणि कर्कस, झर्कोफर्को, बुहारी भनेको काम गर्ने मेसिन जस्तो l जिन्दगी ले सुम्पेको तितो यथार्थ संग दिन बित्त्दै थियो म गर्भवती बनें l दुखका पहाड झन् झन् चुलिंदै गयो l करकापमा जोडिएको नाता ले हो या के हो मलाई त्यो घर, परिवार र यहासम्मकि आफ्नै दुलाहाको पनि अन्तरहृदयदेखि कहिल्यै माया लागेन l यत्ति हो कि त्यो मेरो कर्म घर हो l म वफादार र जिम्मेवार हुनुपर्छ भन्ने सोच्थें बाँकी आफ्नोपन कहिल्यै कहिल्यै म मा पलाउन सकेन l ति टीबी ले खटारो बनाइएका दुलाहा प्रति मेरो मानबिय समबेदना पक्कै थियो तर प्रेम थिएन l जुन दिन मेरो सहमति बिना मेरो बिहेको टुंगो लगाएर आफ्नो बोझ हल्का गर्दै मलाइ पराइको गाउँमा पठाइदिए त्यसदिन देखि मलाइ बाबाआमा समेत पराइ नै लाग्थ्यो l चाहेर पनि मैले त्यो अनिच्छित जिन्दगीसंग सम्झौता गर्न सकिरहेको थिइन तर त्यहि नै मेरो नियति थियो l छोरी जन्मी l केहि खुसि लाग्यो तर उसको भबिस्य आफ्नैसंगदाँजेर म संधै तर्सिन्थे l &nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">जीवन चल्दै थियो भनुँ चलाउने प्रयत्नमा थिएँ l त्यहि तिबिग्रस्त मेरा पति र म बीच कुनै सुमधुर सम्बन्ध स्थापित हुनैसकेन l उसलाई &nbsp;आत्मग्लानी हुन्थ्यो या हिनताबोध या त जिन्दगी प्रति दिक्क ,,,तर त्यो सबैको भडास मेरो शरीरमा हिलैमैलै जुत्ता सहित लात्तीले बजाएर निकाल्ने गर्थ्यो सानो सानो निउमा l मलाइ थाहा थियो यो सब मैले सहनु जरुरि छैन l किनकि मेरो केहि दोष थिएन l ऊ गरिब थियो, रोगि थियो र थियो कर्कस सुकेको रुख जस्तो तर त्यो सबमा म कारण थिइन l सायद त्यहि नमिठो पनाले होला मैले कहिल्यै सम्बन्ध मिठो बनाउने रहर पनि गरिन l यस्तैमा एक दिन ढाँ कुट्न मेलमा जाँदा बाटोमा एक युवक भेटिए l ति अबिबाहित र शहरमा पढ्दै रहेछन l सामान्य चिनाजानी भयो l केहि महिनाको लागि गाउँ फर्किएका ति युवक संग मेरो भेटघाट बाक्लिंदै गयो l तिनले मेरो बारे सब सोधीखोजी गरिसकेपछि पनि निक रुची र सम्मान देखाइरहे l मलाइ लाग्यो मेरो प्रेम त्यहि युवक हुन सक्छन न कि मेरो रुखो रोगि पति l तिनले एक साँझ म र मेरो छोरी लाइ लिएर शहर जाने र बाँकीको जिन्दगि संगै बिताउने भनेपछि मैले आखा चिम्लेर हुन्छ भनिदिएँ l मलाइ थाहा थियो मैले गलत गर्दैछु तर नचाहेको, कामना नगरेको , सपनै नदेखेको रुखो रोगि संग चुपचाप जिन्दगि बिताउनु भन्दा कामना र सपनाको मान्छे संग रुँदै हाँस्दै बाँच्नु उचित सम्झेर एक रात चुपचाप छोरी बोकेर तिनै मायालु संग शहर पसें l त्यसपछि मलाइ र मेरा मायालु ‘प्रतिक’ लाइ यो गन्दे र अन्धो समाजले भयानक गालि र घृणा दियो l प्रतिक त आफ्नै परिवारबाट बहिस्कृत नै भए l तर मलाइ खास नमिठो लागेन न त पश्चाताप नै भयो l जिन्दगी मा सम्झौता या आवेग को नाममा &nbsp;श्रीमती गिंडने या जलाउने यहि समाजका लोग्ने मान्छे हुन l रात दिन पिटेर कुटेर कसैको जीवनको मूल्य नदेख्नेहरुको माझमा मैले मन नपरेपनि कहिल्यै कसैलाई कुटिन , पिटिन, जलाइन l कुनै बहानामा मैले हिँसा गरिन l न त आफ्नो बाध्यतामा सन्तानको घांटी दबाउने आमाहरु जस्तो केहि गरें l आफ्नो लामो जिन्दगीको लागि स्वेच्छाले रोजेको मायालु संग आफ्नो मुटुको टुक्रा छोरी बोकेर चुपचाप हिंडीदिएँ त के अपराध गरें ? </span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">हो मैले यस्तो सोचेर आफुलाई बलियोबनाइ रहें l </span><o:p></o:p><br /> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">अब त प्रतीक को &nbsp;पनि बढुवा भएको छ जागिरमा l छोरी कृसा स्कुल पढ्न थालि l प्रतिक कति मायालु र सहनशील छ ,,,,आज उसैको मायाले मैले र मेरी छोरीले पुनर्जीवन पाएका छौं l समय घर्किन कति बेर! अब १२ पास गर्ने बितिकै म यो भन्दा राम्रो काम गरुँला l अनि त जिन्दगी चलिहाल्छ नि ! भो अब मलाइ &nbsp;पछाडी फर्केर त्यो कालो समय सम्झनु छैन l तर यत्ति याद आउँछ कि अझै पनि त्यो समाजले मलाइ ‘पोइल गएकी’ भनेर नाक खुम्च्याउन छोडेका छैनन् l र बिर्सिन सक्दिन ,,,त्यो सारा उकुसमुकुस गुम्फन&nbsp; जिन्दगीबाट निस्सासिएं निस्सासिएँ र अन्तत: म पोइल हिंडें l +++++++++++</span><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span lang="NE" style="font-family: &quot;Mangal&quot;,&quot;serif&quot;; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-bidi-language: NE; mso-hansi-font-family: Calibri;">अबेर साँझ डायरी पढिसकें तर मन रंथन्नीरह्यो रातभर र आखामा फ्ल्यास्ब्याक भैरह्यो &nbsp;शुभश्रीको कहानी, ति शान्त तर चंख आँखाका रहस्य अनि डायरीका अन्तिम वाक्य,”...र अन्तत: म पोइल हिंडेंl”</span><o:p></o:p></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <br /></div> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-29396499289604783212013-03-21T14:25:00.001+02:002013-03-21T14:36:38.466+02:002013-03-21T14:36:38.466+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-yKyAyjkpGvM/UUr8E8xe4sI/AAAAAAAAA5s/tnoNofMJ1fw/s1600/Tulasi+Diwas.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-yKyAyjkpGvM/UUr8E8xe4sI/AAAAAAAAA5s/tnoNofMJ1fw/s1600/Tulasi+Diwas.JPG" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> चैत ०८, काठमाडौं/ दामोदर नेपाल । <br /> <br /> बिहीबार राजधानीको बसुन्धरास्थित साउथवेस्टन स्टेट कलेजको सभा हलमा ७० औं विश्व कविता दिवसका अवसरमा विशेष कविता वाचन कार्यक्रम सम्पन्न भयो । <br /> <br /> वरिष्ठ कवि एवं साहित्यकार तथा संस्कृतिविद तुलसी दिवसको प्रमुख आतिथ्यतामा सम्पन्न उक्त कार्यक्रममा वरिष्ठ श्रष्टाहरु, साहित्य अनुरागी तथा साहित्यप्रेमी लगायत कलेजका शिक्षक तथा विद्यार्थीहरुको सहभागिता रहेको थियो । शेक्सपीयर, वाग जस्ता कवि, लेखक तथा थुप्रै संगीतकारहरुको जन्मदिन समेत परेको अवसर पारेर मार्च २१ अर्थात आजको दिन संसारभर कविता दिवस मनाईंदै आइएको छ । नेपालमा पनि विश्व कविता दिवसको अवसर पारेर यस दिवसलाई सन् २००२ देखि केही कवि श्रष्टाहरुको पहलमा मनाउंन शुरु गरिएको छ । हाल आएर नेपाल एकेडेमिले पनि यसलाई दुई वर्षदेखि निरन्तरता दिन थालेको छ । साउथवेस्टन कलेजले यस दिवसलाई गत तीन वर्षदेखि मनाउंदै आईरहेको छ । सोही कविता दिवसको तेश्रो श्रृंखलाको रुपमा बिहीबारको कार्यक्रम सम्पन्न भएको हो । <br /> <br /> कलेज सञ्चालक समितिका अध्यक्ष ई. बासुदेव विष्टको सभापतित्वमा सम्पन्न उक्त कार्यक्रमको संयोजन कलेजका नेपाली विभागका शिक्षक तथा साहित्यकार एवं समालोचक गीता त्रिपाठीले गर्नु भएको थियो भने कार्यक्रममा स्वागत मन्तव्य कलेजका कार्यक्रम संयोजक राजेन्द्र प्रसाद लामिछानेले गर्नु भएको थियो । कार्यक्रममा वरिष्ठ कविहरु श्रवण मुकारुंग, मणि लोहनी, ठाकुर वेलवासे, अमर न्यौपाने, अभय श्रेष्ठ, गीता कार्की लगायत विश्व देवकोटा, धन बहादुर वली, विश्व न्यौपाने, भीष्म उप्रेति, जीवराज बुढाथोकी, विष्णु न्यौपाने, वैरागी जेठा, दामोदर नेपाल, प्रेम वली, प्रसन्न घिमिरे, तथा सविना देवकोटा, सविना उप्रेति, राज विसी, समुन्द्र सिलवाल, दिव्य खनाल, वर्षा रिजाल लगायतले आ-आफ्ना कविता तथा गजल वाचन गर्नु भएको थियो । कार्यक्रमको अन्त्यमा कार्यक्रममा प्रमुख अतिथि वरिष्ठ कवि एवं साहित्यकार तुलसी दिवसले उक्त कार्यक्रम सार्थक रहेको र कविता दिवस वास्तवमै कविता दिवसकै रुपमा पूर्ण भएको आफूले महशुस गरेको कुरा व्यक्त गर्नु भयो । उहांले कविता कस्तो हुनु पर्छ भन्ने विषयमा चर्चा गर्दै सार्थक कविताको सामथ्र्य र तागतले चिहानभित्र दुई हजारवर्षदेखि लुकेर रहेका वस्तुलाई समेत बाहिर ल्याउंछ भन्दै सिर्जनाले त्यस कुरालाई बोक्नु पर्ने धारणा व्यक्त गर्नु भएको थियो । नेपाली विभागका शिक्षक एवं साहित्यकार गीता त्रिपाठीले कार्यक्रममा धन्यवाद ज्ञापन गर्नु भएको थियो भने कार्यक्रम कलेजका नेपाली विभागका शिक्षक रेशम बहादुर अधिकारीको सञ्चालनमा सम्पन्न भएको थियो । <br /> <br /> <br /></div> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>Hari Manandharhttps://plus.google.com/103227135202285088696noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-44305290875764701702013-03-13T20:09:00.003+02:002013-03-13T20:09:46.805+02:002013-03-13T20:09:46.805+02:00<br /> मैथिली भाषाका साहित्यकार भुवनेश्वर पाथेयलाई मरणोपरान्त पुरस्कार प्रदान गरिएको छ । सर्लाहीको सिसौटिया गाउँमा रहेको पार्वती स्मृति प्रतिष्ठानले उहाँलाई पार्वतीस्मृति पुरस्कार प्रदान गरेको हो ।<br /> <br /> पुरस्कारका साथ पाँच हजार, प्रशंसापत्र एवम् दोसल्ला उहाँकी धर्मपत्नी कौशिल्यादेवीलाई प्रदान गरिएको छ । साहित्यकार पाथेयको ४६ वर्षको अल्पायुमै २०४८ असोज १८ गते क्यान्सरले निधन भएको थियो । उहाँले ‘पघलैत बरफ’ (पग्लिरहेको बरफ) कवितासङ्ग्रह, ‘हमरा नही टोकू’ (मलाई नबोलाऊ) उपन्यास, डोबै डोबको संसार आदि पुस्तक प्रकाशित छन् भने दर्जनौं पाण्डुलिपि थन्किएर रहेका छन् ।<br /> <br /> कार्यक्रममा अन्तर्राष्ट्रिय मैथिली परिषद्का उपाध्यक्ष राजेश्वर नेपालीले भाषा, कला संस्कृति साहित्यको रक्षा साहित्यकारको लेखनीबाट हुँदै आएको कुरा विश्वव्यापी सत्य प्रमाणित भइसकेको बताउनुभयो ।<br /> <br /><div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-50548092318012440292013-03-13T20:00:00.000+02:002013-03-13T20:08:40.783+02:002013-03-13T20:08:40.783+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-UenxbglH9H8/UUC6_YdfTzI/AAAAAAAAaQs/v9TxWhWYtHE/s1600/0.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="226" src="http://3.bp.blogspot.com/-UenxbglH9H8/UUC6_YdfTzI/AAAAAAAAaQs/v9TxWhWYtHE/s320/0.jpg" width="320" /></a> <br /> <br /> &nbsp;साहित्यकार भीमनिधि तिवारीको १०१ औँ जन्मजयन्तीको अवरसरमा नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानमा एक समारोहबीच यस वर्षको ‘भीमनिधि तिवारी पुरस्कार’ वितरण गरिएको छ । यस वर्षको ‘भीमनिधि तिवारी नाट्य साहित्य पुरस्कार’ नाट्यकर्मी कृष्ण शाह यात्रीलाई प्रदान गरिएको छ ।<br /> <br /> यात्रीका नाटक, समालोचना र आख्यान विधाका ३३ कृति प्रकाशित छन् । हालै मात्र उनले ‘भीमनिधि तिवारीका नाटकमा रङ्गमञ्चीय शिल्प’ नामक शोध ग्रन्थ प्रकाशनका लागि तयार भएको छ ।<br /> <br /> यसैगरी ‘भीमनिधि तिवारी साहित्य पुरस्कार’ समालोचक ज्ञानु अधिकारीलाई प्रदान गरिएको छ । यात्री र अधिकारीलाई पुरस्कार साहित्यकार मदनमणि दिक्षितले प्रदान गरेका हुन् । पुरस्कार राशी पचास हजार (संयुक्त) रहेको छ ।<br /> <br /> कार्यक्रम डा. तारानाथ शर्मा, डा. तुलसी भट्टराई, कृष्ण शाह यात्रीलगायतले तिवारीको विविध विधा माथी प्रकाश पारेका थिए । र्काक्रमका संयोजक बेञ्जु शर्माले तिवारीका कृतिहरू अङ्गे्रजीमा प्रकाशित गरिन लागेको जानकारी गराईन् ।<br /> <br /> भीमनिधि तिवारीका ‘सहनशीला सुशीला’, ‘शिलान्यास’ सहित १९ नाटक, ‘यशस्वी शव’, ‘विस्फोट’ लगायत १२ काव्य, १० काव्य सङ्ग्रह, २ गीतसङ्ग्रह र एक–एक निबन्ध सङ्ग्रह र उपन्यास प्रकाशित छन् ।<br /> <br /> &nbsp; <a href="http://4.bp.blogspot.com/-sbUH0ytUDus/UUC6DcPIj5I/AAAAAAAAaQk/27455KXvtt0/s1600/0.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-sbUH0ytUDus/UUC6DcPIj5I/AAAAAAAAaQk/27455KXvtt0/s1600/0.jpg" /></a><div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-26919777482912461462013-03-11T18:47:00.001+02:002013-03-11T18:48:16.084+02:002013-03-11T18:48:16.084+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-sg1eTmoLFJc/UT4KVF6XVWI/AAAAAAAAAJQ/Q3tBzF45voI/s1600/0.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-sg1eTmoLFJc/UT4KVF6XVWI/AAAAAAAAAJQ/Q3tBzF45voI/s1600/0.jpg" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> &nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> &nbsp;</div> २७ फागुन रोल्पा । रोल्पामा क्रियाशिल साहित्यिक संस्थाहरुले माडीचौरमा साहित्यिक वनभोज गरेका छन् ।<br /> राप्ती साहित्य परिषद् जिल्ला शाखा, ललित साहित्य परिषद्, जलजला साहित्य परिषद्, प्रगतिशील लेखक संघ जिल्ला शाखा, नेपाली लेखक संघ जिल्ला शाखा र अखिल नेपाल लेखक संघ जिल्ला शाखा रोल्पाको संयुक्त आयोजनामा सम्पन्न कार्यक्रमको समन्वय राप्ती साहित्य परिषद् जिल्ला शाखा रोल्पाले गरेको थियो ।<br /> सोही कार्यक्रममा आगामी नयाँ वर्षको अवसरमा जिल्ला स्तरीय साहित्यिक विशेष कार्यक्रम आयोजना गर्ने निर्णय गरेको छ । उक्त साहित्यिक विशेष कार्यक्रम सम्पन्न गर्नका लागि डी.बी. टुहुरोको संयोजकत्वमा मूल आयोजक समिति गठन गरेको छ । ओम पंक्षी सहसंयोजक रहनुभएको छ । यस्तै मूल आयोजक समितिका सदस्यहरु दीपेश पराइ विष्टलाई व्याच व्यानर संयोजक, गीता निर्दोषीलाई कार्यक्रम व्यवस्थापन संयोजक, कविता उपाध्यायलाई आवास/भोजन व्यवस्थापन समिति, नवीन लोचन मगरलाई आर्थिक संयोजक, खेमराज गाउँललेलाई प्रकाशन संयोजक, देवी गुरुङलाई सांस्कृतिक संयोजक, सिर्जना सेनलाई अतिथि सत्कार संयोजक, चन्द्र जी.एम.लाई मञ्च व्यवस्थापन संयोजक र अमरजित पुनमगरलाई सञ्चार संयोजक तोकिएको छ ।<br /> यसैबीच हरेक महिनाको १५ गते सञ्चालन हुने स्रष्टा चौतारीमा बाचन भएका रचनाहरुलाई प्रकाशन गर्ने निर्णय गरिएको छ । पत्रिको नाम स्रष्टा चौतारी हवाइ पत्रिका राखिएको छ । उक्त हवाइ पत्रिकाको प्रकाशन सोही महिना कार्यक्रम संयोजन गर्ने संस्थाले गर्ने निर्णय भएको छ । यस्तै जिल्लाबाट प्रकाशित पत्रिकाहरुले महिनाको एक पटक एउटा पृष्ठलाई साहित्य विशेष वनाउन अनुरोध गर्ने निर्णय गरिएको छ ।<br /> <br /> साहित्यमा राजनीतिक दलप्रति ध्यानार्षण : यस्तै देशको अवस्थाप्रति साहित्यकाहरुले चिन्ता व्यक्त गरेका छन् । साहित्यकारहरुले देशलाई यथासिघ्र निकास दिन सबै राजनीतिक दललाई ध्यानाकर्षण गराएका छन् । सहमतीय सरकार गठन गर्न नसकी दलहरुले देशलाई अनिर्णयको बन्दी वनाएको ठहर गर्दै उनीहरुले यस्तो निर्णय गरेका हुन् । कार्यक्रममा ३३ जना साहित्यकारहरुको सहभागिता रहेको आयोजकले जानकारी दिएको छ ।</div> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-3844441693300398822013-03-11T18:43:00.001+02:002013-03-11T18:48:16.098+02:002013-03-11T18:48:16.098+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-fqyNwbz94DE/UT4JitZnBqI/AAAAAAAAAJI/DbYOQk4h9do/s1600/Nai-Puraskar.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-fqyNwbz94DE/UT4JitZnBqI/AAAAAAAAAJI/DbYOQk4h9do/s400/Nai-Puraskar.jpg" width="400" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> &nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> &nbsp;</div> काठमाडौं, पूर्व प्रधानमन्त्री कीर्तिनिधि विष्ट, विश्व नारी नेपाली साहित्य रत्न डा.वानीरा गिरी र समाजसेवी विष्णुभक्त प्रसाईले विविध क्षेत्रमा समर्पित राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय क्षेत्रका नौ जना प्रतिभालाई २०६९ सालको नइ पुरस्कार प्रदान गर्नुभयो । यी पुरस्कार जनही बीस हजार रूपियाँ राशिका छन् ।<br /><br />धर्मसंस्कृतितर्फ श्री १००८ स्वामी भागवताचार्यलाई नइ चन्द्रधन पुरस्कार, राष्ट्रिय अखण्डता र स्वतन्त्रता विषयक चिन्तक डा.भीमार्जुन आचार्यलाई नइ कीर्तिनिधि पुरस्कार र तेस्रोलिङ्गी भूमिका श्रेष्ठलाई नइ रामलक्ष्मी पुरस्कार प्रदान गरिएको छ ।<br /><br />आधुनिककवि विश्वविमोहन श्रेष्ठलाई नइ ईश्वरवल्लभ पुरस्कार, वाङ्मयकर्मी शीला पन्तलाई नइ भाजप पुरस्कार र प्रथम नेपाली नारी गजल कृतिकार श्रेष्ठ प्रिया 'पत्थर'लाई नइ रेखा पुरस्कार प्रदान गरिएको छ ।<br /><br />साथै अन्वेषक प्रा.डा.जयराज पन्तलाई नइ ईश्वर बराल पुरस्कार, सङ्गीतकार न्ह्यू बज्राचार्यलाई नइ कोइलीदेवी पुरस्कार र विदेशमा रहेर नेपाली भाषासाहित्यमा समर्पित अमेरिकाका नगेन्द्र न्यौपानेलाई 'दरबार बाहिरकी महारानी' उपन्यासका निम्ति नइ गणेशदुर्गा पुरस्कार प्रदान गरिएको छ ।<br /><br />समारोहमा इन्दिरा प्रसाईकृत भागीरथा प्रसाईको निर्वाण (जीवनगाथा निबन्ध), शारदा (लामो कविता) र पुष्पलता र भीरमाया (समीक्षात्मक निबन्ध)को सार्वजनिकीकरण गरिएको थियो ।<br /><br />नइ प्रकाशनका अध्यक्ष इन्दिरा प्रसाईको अध्यक्षतामा सम्पन्न समारोहमा पुरस्कृत व्यक्तित्वहरु पूर्व प्रधानमन्त्री कीर्तिनिधि विष्ट, विश्व नारी नेपाली साहित्य रत्न डा. वानीरा गिरी र नइ प्रकाशनका सदस्यसचिव नरेन्द्रराज प्रसाईले मन्तव्य प्रकट गर्नुभएको थियो ।<br /><br />नइ प्रकाशनले देशदेशान्तरका २५ जना प्रतिभालाई हरेक वर्ष तीन चरण गरेर ११ लाख रूपियाँ राशिका पुरस्कार पदान गर्दैआएको छ ।<br /><br /> नरेन्द्रराज प्रसाई<br />सदस्यसचिव<br />नइ प्रकाशन</div> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दीप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/10296044182451026029noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-1421442526570768522013-03-11T18:22:00.000+02:002013-03-11T18:22:35.587+02:002013-03-11T18:22:35.587+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-e3vywGSCAFA/UT4EeybNvwI/AAAAAAAAaM4/HwHmvZ9KaP0/s1600/0.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-e3vywGSCAFA/UT4EeybNvwI/AAAAAAAAaM4/HwHmvZ9KaP0/s1600/0.jpg" /></a></div> <b><i>·</i></b><br /> <b><i>यो समीक्षा होइन । पाठकिय टिप्पणी पनि होइन । केही लेख्न मन लागेर लेखिएको पाठकिय अनुभूती मात्र हो । अझ भनौ आफ्नै मनको एक टुक्रा रहर मात्र हो । यो लेख पढेर आदर्णिय कवि दीप्स शाह ज्यु र उहाँको काव्यकारिताबारे तपाइहरुको धारणा राखिदिनुहोला । र मलाई सल्लाह सुझाव पनि पठाउनुहोला । धन्यवाद ।</i></b><br /> <b><i>–तिब्वत दर्लामी</i></b><br /> <br /> ~~~~~~~~~~~~~~<br /> <br /> म सम्झन्छु परार साल कवि दीप्स शाहको 'आगो' कविता सँग्रह खोज्दै बागबजार र पुतलीसडक पूरै चहारेको थिएँ । दुईपटकको प्रयासमा बल्ल भेटाएथेँ 'आगो' ।<br /> धन्न! यसपाली मुस्कानी फूलहरु खोज्न परेन । शब्दहार क्रियसन्सको दाजु रमेश कँडेल ज्युले लोकार्पण कार्यक्रममा निम्तो गर्नुभएकोले त्यही दिन पाएँ 'मुस्कानी फूलहरु'को मीठो स्पर्श ।<br /> <br /> जुगेखोला धादिङमा जन्मिएकी यि स्रष्टालाई कर्मले डोर्याउदै ल्याईपुर्यायो काठमाण्डौमा । त्यतिले मात्र पुगेनछ उनलाई पुर्यायो पारी भुमध्येसागरको त्यो इजरायली भुमीमा । हो, ऊनी त्यही इजरायली भुमीबाट भावनाको थुङ्गाहरु टिप्दै कविताका शब्दाकारमा ढालेर सगरमाथाको आँगनमा कोशेली पठाउछिन् कहिले 'आगो' कहिले 'मुस्कानी फूलहरु' ।<br /> <br /> हो, यतिबेला मसँग छ मुस्कानी फूलहरु र यसका माली कवि दीप्स शाहको मीठो सम्झना पनि साथैमा छ । कवि दीप्सलाई भर्चुअल दुनिँया विषेशतः फेसबुक सञ्जालमा देख्न भेटन पाउने म आफुलाई एक भाग्यमानी पाठक ठान्छु । यतिबेला एकपटक आदर्णिय दिदी मनु लोहोरुङलाई सम्झन्छु, दाई खगेन्द्र लिम्बु, शशी थापा सुब्बा ज्यु, कृष्ण वस्ती सर, अशोक पार्थिब सर र सुजीत वस्ती सरलाई सम्झन्छु अनि सम्झन्छु मेरा प्रिय मित्रहरु सुजन बैरागी र साबी श्रेष्ठलाई । उहाँहरुकै डिजिटल सँगतले म पनि साहित्य अनुरागी बन्न पुगेँ । र मलाई साहित्य अनुरागी बनायो दीप्सका कविताहरुले पनि ।<br /> <br /> म कविता नबुझ्ने मान्छे । कविता नलेख्ने मान्छे म । तैपनि कविताले तानिरहन्छ । अझ दीप्सका कवितामा त केही जादू छ जसले गर्दा दीप्सकै वरीपरी झुम्न मन लाग्छ । &nbsp;घुम्न मन लाग्छ । परार साल आगोका लप्काहरुले जाँगर तताइरहेको मेरो मन यसपाली मुस्कानी फूलहरुसँग मुस्काउदैछ । फूल उसैपनि सुन्दर हुन्छ । कोमल हुन्छ । फूलमा मुस्कान हुन्छ । फूलको सौन्दर्यमा नलठ्ठिने को होला ? फूलको कोमल मुस्कानमा आकर्षित नहुने को होला ? म पाठक यतिबेला मुस्कानी फूलहरुको सौन्दर्यमा डुबीरहेकोछु । कोमल मुस्कानमा हराईरहेकोछु ।<br /> <br /> यसपाली 'मुस्कानी फूलहरु'मा एक थुङ्गा मीठो मुस्कान प्रा.डा. गोविन्दराज भट्टराईले थपिदिएका रहेछन् सुन्दर भूमिका मार्फत । डायस्पोराका सिर्जनाहरुलाई निक्कै प्रेम गर्ने भट्टराईले कवि दीप्सको काब्यिक शक्तिको ढुकढुकी छाम्दै भनेकाछन्– दीप्सका गह्रा, सुर्का र डिल, थाक्रो, अम्लिसो, चुक घोप्टिएको अँध्यारो, खोल्सी र जरुवा डोबिल्का – यस्ता नेपाली जीवनको जरामा पलाएका शब्द आउँछन् । पढ्दा म बाग्लुङ बजारमा टिम्बुर हालेको चट्नी चाखेको जस्तो मान्छु, अकृतिम र सजताले युक्त ।<br /> <br /> बर्तमान काव्यिक फाँटमा चम्किदै गरेकी एक प्रखर युवा कवि हुन् दीप्स । उनका कविताहरु युगिन अँध्यारोलाई चिर्दै नयाँ विहानीको घुम्टो उघार्न तल्लिन छन् । पुरानो रुढीवादी विचारमाथी कलात्मक अभिब्यक्तिले प्रहार गर्छन् उनी । कवितामा जीवन र जगतप्रतिको निराशावादी धारणाहरुलाई भत्काएर आशापूर्ण सोचाईको फराकिलो राजमार्ग तयार पार्छिन उनी । ऊनी कवितामा कतै राष्टप्रति प्रेमधारा खन्याएर स्वाभिमानी नारी भएर उभिन्छन् कतै सामाजिक कुरिती र कुसँस्कारको खरो बिरोधी भएर निर्भिक प्रतिवादमा उत्रिन्छन् र बिद्रोह बोल्छिन् ।<br /> पढौं यि हरफहरु...<br /> ~~~<br /> <b>संस्कारको गरिबीमा</b><br /> <b>चिन्तनको दरिद्रतामा</b><br /> <b>स्वाँठहरुको जगजगी छ</b><br /> <b>बदमासहरुको चिच्याहट छ</b><br /> <b>त्यहीँनिर</b><br /> <b>भग्न आँगनको डिलमुनि</b><br /> <b>केही आँखामा चमक छ</b><br /> <b>सँगै गुञ्जन पनि छ</b><br /> <b>स्वरमा सुरिलोपन छ</b><br /> <b>हो मन्द छ तर सत्य छ</b><br /> <b><i>–(त्यो आवाज मन्द छ तर सत्य छ)</i></b><br /> ``````<br /> <b>म त देशकी छोरी हुँ</b><br /> <b>लालीगुराँस चुमेर तिमीलाई वचन दिन्छु</b><br /> <b>कि आऊ !</b><br /> <b>यो जिन्दगीको बहिखातामा</b><br /> <b>तिम्रै नाम लेख्छु</b><br /> <b>तर भन्न सक्छौ</b><br /> <b>तिमीसँग देश बोक्ने काँध छ भनेर ?</b><br /> <b><i>–(म त देशकी छोरी हुँ)</i></b><br /> ```````<br /> <b>मलाई धर्तीको चौंडा छातीमा</b><br /> <b>हिलाम्य हुन मञ्जुर छ</b><br /> <b>धुलाम्य हुन मञ्जुर छ</b><br /> <b>यहीँका दर्सिन ढुङ्गामा</b><br /> <b>दर्फरिदै रक्ताम्य हुन मञ्जुर छ</b><br /> <b>तर कृपा स्वरुपका पुष्पार्पणबाट</b><br /> <b>निलाम्य हुनु छैन...</b><br /> <b><i>–(म सपना देख्छु जरुर)</i></b><br /> ```````````<br /> <b>जीवनको मोती फलाउने कोसिस गरेर त हेर</b><br /> <b>अनि आफैले स्वीकार्नेछौ कि</b><br /> <b>जिन्दगी हार्नेहरुका निमित्त होइन !</b><br /> <b>जिन्दगी हार्नका लागि हुँदै होइन ।</b><br /> <i><b>–(जिन्दगी हार्नका लागि होइन)</b></i><br /> ````````````<br /> <b>कसैको झुपडी दहनमा</b><br /> <b>खेर फाल्ने आगाका लप्काहरुले</b><br /> <b>आफ्नै अँध्यारो खोपामा</b><br /> <b>दियालो किन सल्काउदैनौ ?</b><br /> <b>उज्यालो युगमा</b><br /> <b>अन्धकार मगज बोकेको मान्छे तिमी!</b><br /> <b>खोपडीको अँध्यारोले आँखाको ज्योति ढाकिरहेछ</b><br /> <b>तिमी देख्नै सक्दैनौ</b><br /> <b><i>–(सिकायत)</i></b><br /> ..........................................<br /> यति खरो कविको छातिभित्र पनि देश दुख्ने मन छ । आफ्नाको यादमा भक्कानीरहने मुटु छ । सुकोमल हृदय छ र प्रेमिल भावनालाई सुमसुम्याउने कोमल शब्दालँकार छ । परेलीको बाटो हुदै प्रवासी पीडाहरुसँगै बग्ने आँशु पनि छ ।<br /> पढौं यी हरफहरु...<br /> ~~~<br /> <b>यो ताजा नीलो शिरीष च्वाक्क म्वाइ खाएर</b><br /> <b>उँभै हिमालतिर फर्केर</b><br /> <b>एक झोँका श्वास फ्याँकेको छु</b><br /> <b>कतै तिमीसम्म पुगोस् यो सुवास</b><br /> <b>यो शिरीषदेखि त्यो शिरीषसम्म</b><br /> <b>यो मन देखि त्यो मनसम्म ।</b><br /> <b><i>–(नीलो शिरीष)</i></b><br /> <b>`````````</b><br /> <b>मिल्ने भए यो अढाई सय ग्रामको मुटु</b><br /> <b>अनगिन्ती टुक्रा पारेर</b><br /> <b>मनचिन्ते आकारहरुमा ढालेर</b><br /> <b>नाङ्लो र ढाकरहरुमा</b><br /> <b>खर्पन र पोरुङ्गोहरुमा</b><br /> <b>नभए पटुकीको भित्री गाँठोमा पोको पारेर</b><br /> <b>हिमालदेखि उँधो पठाइदिन्थेँ</b><br /> <b>तराईदेखि उँभो लगाइदिन्थेँ</b><br /> <b><i>–(देश दुख्ने मुटु)</i></b><br /> <b>``````````</b><br /> <b>यो सग्लो हृदय कति ठाउँमा चिरा पर्छ</b><br /> <b>प्रिय!</b><br /> <b>जैतुनले आरु सम्झाउँछ</b><br /> <b>पैयुँ सम्झाउँछ</b><br /> <b>सम्झाउँछ तिमीसँगको पीडादायी बिछोड</b><br /> <b>मलाई जैतुनको फूलले रुवाउँछ</b><br /> <b>बुरुरु झर्ने यो निर्दोष पातपातले रुवाउँछ !</b><br /> <b><i>–(मलाई जैतुनको फूलले रुवाउँछ)</i></b><br /> .........................<br /> यतिबेला मुस्कानी फूलहरु बजारमा छन् । गोदावरी बुक्स सेन्टर बागबजारले प्रकाशन गरेको यो पुस्तकको नेपाली मुल्य रु. १२५ रहेकोछ । साथै पाण्डुलिपी बुक्सले अनलाईन मार्फत विश्वभर बिक्रीको सहज ब्यवस्थापन गरेको छ ।<br /> <br /><div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-37763181036141687472013-03-08T09:58:00.000+02:002013-03-11T18:48:16.096+02:002013-03-11T18:48:16.096+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-B7H0Ex0YlCY/UTmZZhPjNfI/AAAAAAAAAOw/5TgXk94MaDw/s1600/womans-day.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="246" src="http://3.bp.blogspot.com/-B7H0Ex0YlCY/UTmZZhPjNfI/AAAAAAAAAOw/5TgXk94MaDw/s400/womans-day.jpg" width="400" /></a></div> <br /> <br /> <br /> अन्तरास्ट्रिय नारी दिवसको अवसरमा यही मार्च ७ तारिख बिहिबार साँझ इजरायलमा रहेर कलम चलाउदै आएका सिर्जनशील नारी श्रष्टाहरुले अनलाइन भेला तथा सिर्जना वाचन कार्यक्रमको आयोजना सम्पन्न गरेका छन । अनलाइनको माध्यम बाट उपस्थिति जनाउनु भएका श्रष्टाहरुले सो अवसरमा महिला अधिकार, हकहित तथा जागरण जस्ता बिषयमा रचना गरिएका सिर्जनाहरु &nbsp;वाचन गर्नु भएको थियो ।<br /> <br /> समयको अभाव र प्रत्यक्ष भेटघाट हुने अवसर न्यून रहेको हुँदा सबैको अनुकुलता र पहुँच हुने सम्भावनाको एक मात्र बिकल्प स्वरुप यस्तो प्रकृतिको कार्यक्रम आयोजना गरिएको थियो । कार्यक्रममा दीप्स शाह, मिरा मन थापा, भगवती बस्नेत, कल्पना भाबुक, निशा खनाल अर्याल, लक्ष्मी अनुरागी, सावित्रा लुइँटेल, आरजु शर्मा, राधा भट्टराई, निर्मला खड्का, लिला रिजाल लगायतका श्रष्टाहरुले नारीवादी चिन्तनमा कोरिएका साहित्यिक रचनाहरु वाचन गर्नुका साथै यसै बिषयमा विमर्श गर्नु भएको थियो ।<br /> <br /> नेपाली साहित्यको डायास्पोरिक माहोलमा इजरायलको नेपालीसाहित्यिक गतिविधिलाई तिव्र र प्रभाबकारी बनाउनमा मुख्य भूमिका खेल्दै आइरहेको संस्था ‘अनेसास इजरायल’ को पहलमा यसपालीको अन्तर्राष्ट्रिय नारी दिवशले महिलाहरुको पक्षमा वकालत गर्न र महिलाहरुलाई सक्रिय र आत्मविश्वासी बनाउनमा मद्दत गर्ने विश्वास र उद्देस्य सहित सो अनलाइन भेटघाटको आयोजना गरिएको थियो ।<br /> <br /> कार्यक्रम साँझ नौ बजेदेखि तीन घण्टा संचालन गरिएको थियो भने अनेसास इजरायल च्याप्टरका पदाधिकारीहरु लगायत इजरायलमा रहनु भएका अन्य महिला र पुरुष सहभागीहरुले समेत श्रोताका रुपमा उपस्थिति जनाउनु भएको थियो ।<div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>दिप्स शाहhttp://www.blogger.com/profile/14528748195287442186noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-16412063910109500272013-03-05T19:33:00.000+02:002013-03-11T18:48:16.080+02:002013-03-11T18:48:16.080+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-5KNeqP-hXmQ/UTa39kgGsgI/AAAAAAAAaJY/tgSFYfqiTMc/s1600/tirtha+sangam+rai.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="187" src="http://4.bp.blogspot.com/-5KNeqP-hXmQ/UTa39kgGsgI/AAAAAAAAaJY/tgSFYfqiTMc/s400/tirtha+sangam+rai.jpg" width="400" /></a></div> <br /> <b><br /></b> <b><br /></b> <b>राजेश्वर ढकाल, दोहा</b> - अन्तर्राष्ट्रिय नेपाली साहित्य समाज, कतार च्याप्टर र नवोदित साहित्यिक मोवाइल पुस्तकालय, कतारले नियमित संचालन गर्दै आइरहेको वाचन डबलीको तयारी पुरा भएको छ । आयोजकले आफ्नो २४ औं वाचन डबलीमा रेगिस्तानी कवि तीर्थ संगम राईको एकल वाचन कार्यक्रम गर्न लागेको हो ।<br /> <br /> दोहामा आफ्नै छुट्टै पहिचान &nbsp;बनाई &nbsp;सकेका कवि राईले एकल वाचनमा ढेड दर्जन कविता सुनाउने छन् । कविता बिशेष गरि डायास्पोरिक, समसामयिक, राजनैतिकचेत, देशप्रेम, आदिवासीको मर्म, नारीवादी, प्रणयभावमा भएको बताए ।<br /> <br /> उनले कार्यक्रमको अन्तमा दोहाका नवसर्जकहरु कविताको लेखन र विम्व प्रयोगमा अन्यौल पर्ने देखेको बताउदै ती नवआगन्तुक कविहरुको लागि भनेर नै कविता लेखन र विम्व प्रयोगको विषयमा केही घारण राख्ने जानकारी दिए । कार्यक्रममा विशिष्ट श्रोताको रुपमा नायिका सोभित सिम्खडा उपस्थित हुनेछिन् भने कार्यक्रमको संयोजक गजलकार श्याम रानाभाटले गरेका छन् ।<br /> <br /> &nbsp;२०३४ साल ०८ मंसिर खोटाङ्ग, बुईपा जन्मेका हुन् । &nbsp;हाल अस्थाई बसोबास झापा, बिर्तामोड गर्दै आएका कविले स्नातकसम्मको अध्ययन पुरा गरेका छन । २०४९ सालबाट साहित्य लेखनको सुरुवात गरेका कवि राईले कविता, नाटक, गीत, कथा, गजल आदि विधाहरुमा कलम चलाउने गरेका छन् ।<br /> <br /> राईका प्रकाशित कृतिहरु &nbsp; “बसन्त” कथा तथा कविता संग्रह—२०५३ ,“संगमका केहि फुटकर रचनाहरु” मिश्रित संग्रह—२०५७,“प्रवासी संगालो संगम अनि सहयात्रीहरु” मिश्रित संग्रह—२०६६ &nbsp;प्रकाशन भइसकेका छन् भने &nbsp;कविता संग्रहको प्रकाशनको तयारीमा छन् ।<div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-7927046868835602482013-03-05T19:27:00.000+02:002013-03-11T18:48:16.130+02:002013-03-11T18:48:16.130+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-VUXzfBydx7c/UTX22_BAUuI/AAAAAAAAaH0/rdpu20wwNKc/s1600/gfnl.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-VUXzfBydx7c/UTX22_BAUuI/AAAAAAAAaH0/rdpu20wwNKc/s1600/gfnl.jpg" /></a></div> <br /> विश्व नेपाली साहित्य महासङ्घ केन्द्रीय समितिको नयाँ नेतृत्वको लागि आगामी २८ जुनमा निर्वाचन हुने भएको छ ।<br /> <br /> नयाँ नेतृत्व निर्माण अघि नै सम्पूर्ण शाखाहरुलाई महाधिवेशन गर्न साथै आजीवन तथा संरक्षक सदस्यता वितरण गर्नुपर्ने निर्णय गरयो । निर्वाचनमा भाग लिनको लागि निर्वाचनको मिति भन्दा ३ महिना अघि नै सदस्यता लिएको हुनु पर्नेछ । निर्वाचनलाई सहजरुपबाट सम्पन्न गर्न सल्लाहकार तथा पूर्व राजदुत मुरारीराज शर्मा (बेलायत) लाई निर्वाचन आयुक्तमा सर्वसम्मत चयन गरयो ।<br /> <br /> महासङ्घको नियमित बैठकमा रसियाबाट सल्लाहकार कृष्णप्रकाश श्रेष्ठ, वेलायतबाट उपाध्यक्ष सुरेसजंग शाह, सल्लाहकार मुरारीराज शर्मा, थाइल्याण्डबाट केन्द्रीय पार्षद खगेन्द्र पन्धाक, मलेशियाबाट पार्षद दीपदर्शन, ब्रुनाईबाट कोषाध्यक्ष सुरेन्द्र इङनाम, महासचिव विश्वासदीप तिगेला, र रसियाबाट अध्यक्ष डा. मधु माधुर्य लगायतको सहभागिता रहेको थियो । केन्द्रीय समितिको बैठक अघि सम्पन्न सचिवालयको बैठकबाट प्राप्त बुंदाहरु उपर ब्यापक छलफल गरि निर्णय गरिएको थियो ।<br /> <br /> नेतृत्वको लागि उम्मेदवार बन्न चाहाने साहित्यकारले नेपाली रुपैया ५ हजार देखि २५ हजार सम्म शुल्क बुझाउनु पर्ने समेत निर्णय गरयो । वर्तमान नेतृत्वमा रहेका सदस्यहरु मध्ये कसैले सदस्यता शुल्क अझै तिर्न बाँकी रहेको भए चाडै तिर्नुपर्ने अन्यथा स्वतः खारेज हुने समेत निर्णय गर्यो ।<br /> <br /> साहित्य महासङ्घको हाल विश्वभरका विभिन्न ११ मुलुकमा १३ वटा शाखा साथै ४ वटा साहित्यिक संस्थाहरुको आबद्धता रहेको छ । त्यस्तैगरि विश्वभरबाट २ दर्जन आजीवन तथा संरक्षक सदस्यहरु रहनु भएको छ । सम्पूर्ण नेपाली साहित्यलाई समेट्ने उद्देश्यले सन् २०१० को भानुजयन्तिको दिन यस महासङ्घको औपचारिक स्थापना भएको हो । निर्वाचनको लागि बिस्तृत जानकारी सस्थाको वेवसाइट जिएफएनएलडटअर्ग मा उपलब्ध गराइएको छ ।<br /> <br /> बैठकले केन्द्रीय सल्लाहकार डा. कविताराम श्रेष्ठ अस्वस्थ हुनुभई वेलायतको गीलफोर्ड हस्पिटलमा भर्ना हुनुभएको कारण वहाको शिघ्र स्वास्थ्य लाभको समेत प्रस्ताव पारित गर्यो ।<br /> <b><br /></b> <b>गत २८ फेब्रुवरी २०१३ का दिन सम्पन्न केन्द्रीय समितको बैठक (भेला) बाट पारित बुदाहरुः</b><br /> <b>शाखा प्रगति प्रतिवेदनः&nbsp;</b><br /> अनुकुलता अनुसार जतिसक्दो चाडो केन्द्रीय समितिमा पठाउने । अन्तिम मिति चाहि १ जुन २०१३ अघि पठाई सक्नु पर्नेछ ।<br /> <br /> <b>निर्वाचन आयुक्त बढिमा ३ जनाः</b><br /> क. सल्लाहकार मुरारीराज शर्मा<br /> ख.<br /> ग.<br /> <br /> <b>शाखा महाधिवेशन मितिः&nbsp;</b><br /> २८ मे २०१३ अघि सम्पन्न गरि सक्नु पर्नेछ (केन्द्रीय समितिको निर्वाचन मिति भन्दा १ महिना अघि)<br /> <br /> <b>उम्मेदवारी दिने समयसिमाः</b><br /> १ देखि ७ जुन २०१३ भित्र उम्मेदवारी दर्ता गराउने<br /> <br /> <b>उम्मेदवार बन्नको लागि शुल्कः</b><br /> क. अध्यक्षः नेरु २५ हजार<br /> ख. उपाध्यक्षः नेरु १२ हजार<br /> ग. महासचिवः नेरु १० हजार<br /> घ. कोषाध्यक्ष, सचिव, उपसचिव, संगठन सचिवः रु ८ हजार<br /> ङ. सदस्यः नेरु ५ हजार<br /> (पुरै प्यानल घोषणा गरे जम्मा शुल्क बाहेक ३५ हजार बढि तिर्नु पर्नेछ । ४ जनाभन्दा बढिको समुहगत उम्मेदवारलाई प्यानल मानिनेछ ।)<br /> <br /> <b>संरक्षक, आजीवन सदस्य समयसिमाः&nbsp;</b><br /> १३ अप्रिल अघि संरक्षक तथा आजीवन सदस्य बन्नेले निर्वाचनमा भाग लिन पाउनेछ ।<br /> <br /> <b>नयाँ नेतृत्वको निर्वाचन तथा घोषणाः</b><br /> २८ जुन २०१३<br /> <br /> <b>नयाँ नेतृत्वको कार्यभारः</b><br /> १३ जुलाई २०१३ देखि शुरु हुनेछ<br /> <br /> <b>केन्द्रीय नेतृत्वलाई सूचना</b><br /> हालका केन्द्रीय नेतृत्वहरु अझै आजीवन वा संरक्षक सदस्य नबन्नु भएको भए निर्वाचनको मिति भन्दा ३ महिना अघि नै बनी सक्न आग्रह गर्ने अन्यथा निर्वाचनमा सहभागि बन्न बंन्चित भएको मान्नु पर्नेछ ।<br /> <br /> <b>केन्द्रीय समिति आर्थिक प्रतिवेदनः&nbsp;</b><br /> संरक्षक सदस्य ४ जनाको प्रतिब्यक्ति २५ हजार जम्मा रु १ लाख<br /> आजीवन सदस्य १८ जना प्रतिब्यक्ति ५ हजार जम्मा रु ९० हजार<br /> प्राप्त ब्याज तथा छिटफूट गरि जम्मा ५ हजार<br /> जम्मा महासङ्घको पूजी रु १,९५,००० (अक्षरेपी एक लाख पन्चानब्बे हजार) हाल सुरक्षित<br /> <br /> <b>थप प्रष्टाईः&nbsp;</b><br /> उम्मेदवारी दर्ता शुल्क थोरै राख्नुको कारण नेपाल लगायत अन्य मुलुकबाट पनि उम्मेदवारी बन्न सहजहोस भन्ने हो । निर्वाचनमा नगई प्रजातान्त्रिक प्रकृया बन्न सक्दैन तर धेरै अन्य संघसंस्थाहरुमा प्यानलप्यानल चुनाव हुदा फूट तथा झगडा भएको अनुभव हामीले गरि सक्यौ त्यसैले पूरै प्यानल बनाएर चुनाव लड्न प्रोत्साहन नहोस भनी जम्मा उम्मेदवारीको शुल्क बाहेक ३५ हजार बढि तिर्ने ब्यवस्था गरिनु सान्दार्भिक ठानिएको हो । संस्थाको हितको खातिर सहमति मै नयाँ नेतृत्व बनाउने कोसिस हुनुपर्छ भन्ने मान्यता रहेको छ । त्यस्तैगरि महासङ्घ संचालनको लागि परिपक्क सिस्टम निर्माण नभइसकेको कारण काम गर्न चाहाने दक्ष युवा शक्तिलाई प्रोत्साहन गर्नु उपयुक्त हुन सक्दछ । त्यसपछि प्रत्येक ३ बर्षमा नेतृत्व परिवर्तन हुने भएकोले महत्वपूर्ण योगदान दिनुभएका अग्रजहरुलाई पनि नेतृत्वको लागि अनुरोध गर्नुपर्ने हुन्छ । संरक्षक तथा आजीवन सदस्य साथै शाखा निर्माणको लागि समायावघि तोक्नुको कारण भोलि चुनावमा अनावश्यक समस्या नहोस भन्ने उद्देश्य हो ।<div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-14664165370857614822013-03-02T06:14:00.000+02:002013-03-11T18:48:16.077+02:002013-03-11T18:48:16.077+02:00<br /> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-0M-Dp7gJ0kw/UTbClQkMuEI/AAAAAAAAaKM/tXyqY-nFwho/s1600/0.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="111" src="http://1.bp.blogspot.com/-0M-Dp7gJ0kw/UTbClQkMuEI/AAAAAAAAaKM/tXyqY-nFwho/s200/0.JPG" width="200" /></a> गत हप्ता स्थानीय जोर्डन स्थित नेपाली महासंघको कार्यालयमा हङकङमा रहेका कृयाशिल नेपाली स्रष्टाहरूको साझा ‘साहित्यिक सृङ्खला दशौं’ विगतझैं प्रत्येक महिनाको अन्तिम आईतवार विहान कवि चन्द्र मादेन ‘आन्छन्को’ सँयोजकत्वमा सौहाद्वपूर्ण वातावरणमा सम्पन्न भएको छ ।<br /> <br /> नेपाली वाङ्मयको सम्र्दन र सम्रक्षण गरौं’ भन्ने नारा राखिएको वेनरमा हङकङका कृयाशिल र दिग्गज शाहित्यकारहरूको बसिवियाँलो चौतारीको रूपमा प्रेमीलो साहित्यमय उपस्थिति भएको थियो ।विगतका दिनहरूमा भन्दापनि धेरै दशजना स्रष्टाहरूबाट देशप्रेम र जीवन जगतका कविता, गजल, गीत र मुक्तकहरू सुनाईएको थियो ।उपस्थितहरू सवैले यसलाई उपलव्धि मानेका थिए ।<br /> <br /> धारावाहिक रूपले भैरहेको उक्त कार्यक्रममा सृजनशील कवि र कवयित्रीहरू-वल्लव रोका (देश वचाँऊ), प्रकाश छाङ्छा (फूटकर मुक्तक), पूर्णिमा शाह (सुनौलो विहानीवनि आयौ तिमी), टोप ब याक्खा (म सडक र संघीयता), मोहन गुरूङ्ग (हावा चल्यो), भुपेन्द्र चेम्जोङ (ऐना), विष्णु ईङ्नाम (मेरो सपनाको घर), डी बी पालुङ्वा(विसंगति) त्रिभुवन लुङ्फुङ्वा (आउदैछु म मातृभूमी) र चन्द्र मादेन “आन्छन्”(माटोको लागि) द्वारा वाचन र समिक्षा गरिएको थियो भने अन्य स्रष्टाहरू विष्णुनन्द चाम्लिङ् र महेन्द्र लिम्वूबाट समिक्षात्मक टिप्पोणी रहेको थियो ।<div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-58442029295854489532013-02-24T11:22:00.002+02:002013-02-24T11:22:52.895+02:002013-02-24T11:22:52.895+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-Z2Pu7Sh67ig/USnb1hNAcSI/AAAAAAAAaG4/ZPI8Pl4_jvI/s1600/kedar+daju.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://2.bp.blogspot.com/-Z2Pu7Sh67ig/USnb1hNAcSI/AAAAAAAAaG4/ZPI8Pl4_jvI/s200/kedar+daju.jpg" width="200" /></a><b>केदार संकेत</b> <br /> <br /> <br /> द्वन्द र सङ्घर्षर्को<br /> म मिथकीय आवरण<br /> मलाई सधै यसोरीनै पोतीरहनु<br /> उतारीरहनु साँघुरी क्यानभासमा<br /> मलाई तिमीले जस्तो<br /> टेलिस्कोपले सधै सधै अरुको आकास हेर्नु छैन<br /> मलाई मेरै सुख्खा फोक्ल्याँटासँग<br /> संघर्ष गर्नु छ<br /> अर्थ्याउलाउ फेरी<br /> विज्ञान दूषित छ भन्ने दावी पनि त हैन यो ।<br /> <br /> <br /> सोच्छु जीवनको प्रारभ्म<br /> र, जीवको विकाश सङ्गै घोत्लिनु यो समय हैन<br /> म तेश्रो विश्वको अविकसित मान्छे<br /> तर पनि खोजीरहेछ प्रथम विश्वले<br /> म बाट गाभो रोपेको हेर्न ।<br /> <br /> <br /> मलाई अतिवादीका बथानहरू सँङ्ग<br /> सम्वाद गर्नु छैन<br /> मैलेत देश सुहाउँदोशव्द खोज्न छ<br /> माटो सुहाउँदो विउ रोज्नु छ<br /> सीमान्तीकृत हाम्रा उपेक्षाहरु खोज्नु छ ।<br /> <br /> <br /> अहँ! अमृतले तिर्खा मार्न नखोज<br /> पानी पानी नै हो<br /> पानी आफ्नै पद्धतिमा बग्दा<br /> ढुङ्गाको चेपबाटपनि यस्ले आफ्नो बाटो बनाउछ,<br /> जव यस्लाई छेकिन्छ/थुनिन्छ<br /> तर यस्ले अर्कौ बाटो सजिलै रोज्दछ<br /> गन्तब्यको सिरानतिर अविरल हिड्नु छ ।<br /> <br /> <br /> हामी हामीबाटनै<br /> सुको जम्मा गर्नु छ<br /> बजेट त अपाङ्ग सरकारको न हो<br /> क, ख, रा चिन्नु छ, चिनाउनु छ<br /> अनिपो सिद्ध होला<br /> तिमीले घोकेको सुत्र<br /> तिमीले रचेको सिद्धान्त ।<br /> <br /> <br /> हामी मुर्खहरु<br /> त्रुटिपुर्ण काब्य रचिरहेछौ<br /> तेसो त:<br /> संश्लेषणात्मक पद्धतिका विपरीत<br /> विश्लेषणात्मक पद्धति पनि त हो<br /> अव हामीले सुको–सुको भेलागरेर<br /> सुर्काहरुलाई गरामा परिणत गर्नु छ ।<br /> <br /> <br /> म तेश्रो विश्वको मान्छे<br /> भीरमा नै झुण्डिन सजिलो ठान्छु<br /> पहरामानै फुन्न सोभनीय ठान्छु।<br /> <br /> <br /> तर पनि खोजीरहेछ प्रथम विश्वले<br /> कालन्तर:<br /> –ऊ सधै लखेटीरहेछ<br /> – म सधै भागीरहेछु<br /> तर यो नसम्झिनु कि<br /> म हारी रहेछु<br /> यो एक सङ्केत<br /> यो एक अवधारणा, चिन्तन ।<br /> <br /><div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-40837507612409551412013-02-24T10:08:00.001+02:002013-03-11T18:48:16.100+02:002013-03-11T18:48:16.100+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-1EoqHOVfM0w/USi0IhDxyvI/AAAAAAAAAPo/dMR8D-woyc8/s1600/harisimkhada.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://1.bp.blogspot.com/-1EoqHOVfM0w/USi0IhDxyvI/AAAAAAAAAPo/dMR8D-woyc8/s400/harisimkhada.jpg" width="400" /></a></div> <br /> २०६९ फाल्गुन १२<br /> <br /> धादिंङका श्रष्ट्राद्वारा नेपाली साहित्यको भण्डारमा एउटा राजनीतिक उपन्यास थपिएको छ । साहित्यकार तथा समाजसेवी श्री हरि सिमखडाद्वारा लिखित “समय-चक्र” एक समारोहबिच भू.पु प्रम तथा नेपाली काँग्रेशका वरिष्ठ नेता श्री शेरबहादुर देउवाद्वारा बिमोचन भयो । कृतिमाथि हरि अधिकारी, नवराज लम्साल, नबिनबन्धु पहाडी र महेश पौडेलले समिक्षा गर्नुभएको थियो । कार्यक्रमको संञ्चालन गीता कार्कीले गर्नु भएको थियो भने उक्त कार्यक्रमको सभापतित्व प्रा. डा. मोहन तिमिल्सिनाले गर्नुभयो । नेपाली काँग्रेशका पुर्व महामन्त्री विमलेन्द्र निधि केन्द्रिय सदस्यरू ज्ञानेद्रबहादुर कार्की, नरहरि आचार्य र नेपाली काँग्रेश धादिंङका सभापति रामनाथ अधिकारीले पनि कृतिमाथि आफ्नो मन्तव्य राख्नुभयो ।<br /> <br /> <br /> सर्जक हरि अधिकारीले आफू राजनीतिक तथा ब्यवसायीक व्यतित्व भएपनि साहित्यमा विशेष रुचि भएको बताउनु भयो ।<div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-84533668672148425692013-02-10T19:14:00.001+02:002013-03-11T18:48:16.132+02:002013-03-11T18:48:16.132+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-OEugy5ymCGw/URfVVomJKYI/AAAAAAAAaB8/LgIhVlSJRQU/s1600/bina%2Bthing%2Btamang%2B-%2Bchhuki.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-OEugy5ymCGw/URfVVomJKYI/AAAAAAAAaB8/LgIhVlSJRQU/s400/bina%2Bthing%2Btamang%2B-%2Bchhuki.jpg" width="400" /></a></div> <br /> <br /> नेपाल प्रज्ञाप्रतिष्ठान कमलादीमा यहि माघ २७ गते शनिबार तामाङ डाजाङले नवस्रस्टा बिना तामाङको कथा संग्रह ‘छुकी’ बिमोचन गरेको छ । नेपाल प्रज्ञाप्रतिष्ठानका कुलपति बैरागी काँइलाले उक्त कथा संग्रह बिमोचन गर्न भएको हो ।<br /> <br /> नेपाली र तामाङ दुवै भाषामा उक्त संग्रह एकैपटक प्रकाशन भएको छ ।शब्दहार क्रियशनले प्रकाशन गरेको 'छुकी' कथा संग्रहभित्र नारी संवेदना, पछिल्लो जनयुद्द र त्यसको परिणितीको साथमा प्रेमसम्बन्धी जम्माजम्मी ११ वटा कथाहरु रहेको छ।<br /> <br /> तामाङ भाषा साहित्यमा हालसम्म प्रवेश गर्ने नारी स्रष्टाहरुमा सातौं स्थानमा पर्नु हुने स्रष्टा बिना तामाङको कथाहरुको समिक्षा पत्रकार एवं साहित्यकार फुलमान बल र साहित्यक संजाल नेपालका अध्यक्ष दिपक कथितले गर्नुभएको थियो भने भाषाविद अमृत योन्जनले साहित्यले चिन्तन, दर्शनलाई उजागर गुर्नपर्ने र तामाङ साहित्य त्यसतर्फ उन्मुख हुदै जानुपर्ने कुरामा जोड दिनुभएको थियो ।<div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7662791273032558254.post-16464567597445828472013-02-10T10:05:00.001+02:002013-02-10T10:05:42.350+02:002013-02-10T10:05:42.350+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-L4NS9G47OqY/URdUw_CuF_I/AAAAAAAAaBo/ehHoeIscPPU/s1600/ramesh-aryal.jpg" imageanchor="1" style="clear:right; float:right; margin-left:1em; margin-bottom:1em"><img border="0" height="200" width="166" src="http://3.bp.blogspot.com/-L4NS9G47OqY/URdUw_CuF_I/AAAAAAAAaBo/ehHoeIscPPU/s200/ramesh-aryal.jpg" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <div> मायाजालमा कसैलाई पार्नेछु म चौधै गते</div> <div> पिरतीले जिन्दगीलाई बार्नेछु म चौधै गते</div> <div> <br /></div> <div> धरै नै छन् माया गरी दोधारमा पार्नेहरू</div> <div> प्रेम प्रस्ताव आफैँ अघि सार्नेछु म चौधै गते</div> <div> <br /></div> <div> बुझेपछि माया प्रेम बदलियो सोच बिचार</div> <div> पैलो चोटी उनको सामु हार्नेछु म चौधै गते</div> <div> <br /></div> <div> एक्लै भइस् रमेशे तँ भन्नेहरू हेर्नुहोला</div> <div> हात समाई आँधिखोला तार्नेछु म चौधै गते</div> <div> <br /></div> <div> <b>रमेशप्रसाद अर्याल&nbsp;</b></div> <div> aryalrms@yahoo.com</div> <div class="blogger-post-footer">साहित्यसंसार डट कम</div>कृष्णपक्षnoreply@blogger.com