SAKİN OL DOSTUM

noreply@blogger.com (olric) — Sat, 19 Nov 2011 15:11:00 +0000

noreply@blogger.com (olric) — Sun, 30 Oct 2011 11:38:00 +0000

kara safra

noreply@blogger.com (olric) — Mon, 17 Oct 2011 20:58:00 +0000

Celui Qui Doit Mourir - 1957

noreply@blogger.com (olric) — Tue, 11 Oct 2011 22:45:00 +0000

cevizlibağ - taksim arasında gidip gelmekte olan bir başkasının şemsiyesini saatler önce kaybettiğinden habersiz, akşam bozuk parası olmadığı için bira teklif eden ecnebiye torba dolusu açıklamalarla hibe edeceğini bilmediği bileti ne yapacağını düşünürken, diyarbekir cezaevinde götüne yağlanmış cop sokulan kürtlere baktıktan birkaç saniye sonra teşekkür belgesi için gerekli dosyanın bilgisayardaki yerini tarif edeceğini belli belirsiz seziyordu aslında. belli belirsiz akışlar hissediyordu her tarafta -spaces of flow- yalayıp geçiyorlardı, bazen alıp götürüyorlardı, az ileride bırakıyorlardı. sanki aynı anda birden çok mekanda mıyızm. birşey dedin evet ama duyamadım tekrar eder misin. evet öyle..belki olabilir..bence öyle değil... böyle de olabilir... bilmem ki... kesinlikle... pasaport... pasaport almak lazım... sütü çok koyarsan köpek krik-krak yiyor. öksürük geçmiyor. zaman geçiyor. zaman geçmiş..sabah olmadan uyumak lazım çünkü sabahları uyunmaz. sabahları derse gidilir, işe gidilir. tabakta kalan tavuklar akıldan çıkmaz..arkadan ağlarlar..zırlamayın lan. konu bütünlüğü yok. bağlam yok. yöntem yok. zaten amaç da yok..yoksa gerek mi yok. gerek var hemen gidip getireyim. işte al sana toraman, torik, tombul, tokalak, tosun bir gerek. yanlara yasladım kütleleri, gereksiz mekanlar çıktı ortaya kullanışsız, orantısız..hemen iki noktaları üç noktaya çevirdim. noktadan sonra boşluk bıraktım. önden izledim olmamış..daha çok alan var dolması gereken..zaten amaç da üç tane gümüşten sütun dikmekti geceye. bakıyoruz tekrar..bence yeter bu kadar..20mg famodin..1500mg exjade..yorgan.

alkolik durum tespiti ve artıklar

noreply@blogger.com (olric) — Mon, 15 Aug 2011 14:38:00 +0000

UYARI ! aşağıdaki şeyleri okumaya kalkışacak olanlar birbirinden alakasız içeriksiz iç sıkıntılarını okuyacaklarının farkında olsunlar ve aklı başında keyfi yerinde olanlar derhal kaçarak uzaklaşsınlar.

yazma yetisini, heyecanını, ihtiyacını yitirebiliyor insan..blogu takip eden üç-beş kişi varsa eğer bir seneden uzun zamandır pek birşey yazmadığımı farketmiş olabilirler. son olarak geçen senenin mart ayında aşağıdaki tespitte bulunmuşuz:

ya zıl acak birşey bulsam mutlaka yazar dım
ya z acak birşeyim olsaydı yazar dım
ya z acak gücüm olsaydı yazar dım1
ya zmak isteseydim yazar dım
ya zabilsem yazar dım
ya ni yazar dım
ya zama dım
ya zma dım

onyedi ay bağlama göre değişse de insan hayatında az bir zamana tekabül etmiyor. takribi olarak onyedi ay süren bu iç kurutucu verimsiz dönemin sorumlusu olarak yüksek lisans tezini göstermek insanı bir parça rahatlatıyor.evet, tez ! ömrümü yedin içimi kuruttun da ne oldu ? değdi mi ? öte yandan bu sözde akademik yazın olaylarının içinde kaldığımız sürece burasının da pis ve çorak kalacağı aşikar..öyleyse belki de yaşamı tekrar içeri alabilmenin yollarını acilen araştırmalıyız, öyle ki yaşamın göbeğine oturacağız, artanlar taşanlar bloglara dağılacak, zihin ve beden, teorik ve pratik sürekli birbirinden beslenecek, ikilikler, sınırlar ortadan kalkacak..şüphesiz ki birşeyler eksik ya da yanlış gidiyor ama bunda benim payım ne kadar ondan emin değilim. sorumluluğu üzerimden atmaya çalıştım ama olmadı sanırım. facebook, google+ ve twitter hayatımda yer kaplamaya başladı..enformasyon bombardımanı..bu yazı da onlardan biri..2007'den beri yayınlamadığım taslak halinde 35 post olduğunu gördüm ve onları da koymaya karar verdim. ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi:

1.

"Bu güz öleceğim. bütün işlerimi bitirdim

Derede yıkandım, cevize tırmandım. kuş ürküttüm

Kaçırdılar on iki Çocuk doğurdum. bekledim gözlerim

Oğlan everdim. kız yetirdim. otuzuma vardım"

acıyanlar ve hayranlık duyanlar, kendilerinin farkında olmayanlardır.
acıya düşmek sıradan ve kolayken, basit bir sevinç yoğun emek ister. çalışmadan mutlu olamamanın sebebi belki de budur. anlık ve kendiliğinden mutluluklarsa küçük mucizelerdir, elimizden kayıp giderler. işte bu gerçekten acı verici..

bütün, eksik olanı da içerir. hiçbir sistem bütün olma iddiası taşıyamaz. sistem dışlayarak ve ayıklayarak vücuda gelir 'sanki' bir bütün olur. içindekiler için.. herşeyi içeren eksiksiz bir bütünse yaşamın kendisidir. iyisiyle kötüsüyle ...

3.
ÇOK FAZLA KÖTÜLÜK
4.
algının kapıları çatırdıyor
bir başka ben ve
bir başka dünya
tamamen aynısı
öncekinin birebir aynısı
hayat, sekr anında görülen
bir düş değil midir

5.
son zamanlardaki isteksizliğim ve edilgenliğim tez süreci ve biyolojik/nerolojik/astrolojik faktörler gibi çeşitli sebeplere bağlanabilse de yoğun bir şekilde yaşanan 'enformasyon bombardımanı'na da bağlanabilir pek tabii. kafamdan geçen birçok konu ve dallanıp budaklanmaları var tabii ki. bunları en azından yazıyorum belki birgün devran döner de hayata atılırlar deyü:

kapalı siteler ve neo-liberal islam bağlamında başakşehir: http://www.aleminrenkleri.com/
dziga vertov ve 'man with a movie camera' bağlamında uzaklardan ulus baker ve diğer birtakım çağrışımlar. ayrıca filmin sahnelerinin yeniden çekilmesi baabında : http://dziga.perrybard.net/
'çoğunluk' filminin çok sağlam bir noktaya vurduğunun acıyla idrak edilişi..kayıtsızlık ve nihilizm

mesela bu üç konu sadece iki günlük enternasyonal şalala kaynaklı adresler.

zeminsiz binalar, metaforlarla seyahat ve şemsiyeler ise benzer şekilde 'can sıkıcı' bir genişliğe ve belirsizliğe sahip. "sözcükler sadece hayatın akışı içerisinde anlamlıdırlar" aforizması üzerinden kurgulanacak bir tasarım stüdyosu ise tamamen ayrı bir konu..halil cibran ve amak-ı hayal ise uzaktan gözüken ilgi çekici yabancılar olarak tanımlanabilir. bütün bunların yanında nietzsche'nin orijinal metinlerinin ve düşünsel değişiminin takibinin imkansızlığı ise tam anlamıyla saçmalıktan ibaret..tabii ki bütün bunlar dakikalara sığan arka plansız, alt yapısız düşünümlerden ibaret. sadece gazeteye göz atmak bile daha onlarca benzer başlık sunabilir. demek ki nedir ? kişi şayet birşey yapma ihtiyacı duyuyorsa halen; aydınlanmacılar gibi sınıflandırmalı, temellendirmeli ve detaylandırmalıdır. yöntem deniyor sanırım buna..(öte yandan 'yönteme karşı' da var ve feyerabend çok renkli bir kişiliğe sahip..) ya da vadevır..

ha unutmadan..beşiktaş barbaros hayrettin paşa iskelesi yeniden yapılalı çok oldu ama hala kullanıma açılmadı..bunun üzerine birçok spekülasyon, araştırma ve yorum da yapılabilir. herşey yapılabilir..

video varmış ama silinmiş..

insan karar verme sürecinde genellikle önceki deneyimlerinden ve çevresinden aldığı diğer verilerden yola çıkarak karşılaştırma ve benzerlik kurma yöntemiyle sonuca ulaşır. kritik bir karar anında benzer bir durumda bir başkasının ne yapacağını ya da geçmişte yaptıklarının nasıl sonuçlandığını düşünür. bazen de süreç ve şekil olarak benzese de bileşenlerinin farklılığından dolayı apayrı olan bir durumu analoji kurmak için kullanabilir. ilk defa ceviz gören birinin en yakın örnek olarak eriği (boyut ve form ?) aklına getirerek yanlış sonuca ulaşması gibi (farkındayım gerzek bir örnek oldu). annesi tarafından küçük yaşta terkedilen bir erkek çocuğunun hayatı boyunca karşısına çıkan kadınlarla bu ilk örneği ilişkilendirmesi gibi ya da..neyse anlatamadım tam ama daha tehlikeli sonuçlara da varabilir bu...

motorda yanıma gelip ateş isteyen çocuğa utanarak kibritimi uzattıktan sonra sigarasını bir türlü yakamaması üzerine arkalardan bizi izleyen kızarkadaşını da hesaba kataraktan dünyanın etik şampiyonu olmuşçasına zaten içinde iki tane kibrit çöpü kalmış kutuyu hibe etmemle, daha sonra tam da şişli bulgar katolik şapelinin ve mısırların önünde elinde marlboro kutusu ve cep telefonuyla benden otobüs parasını tamamlamak için 50 kuruş isteyen çocuğa, tedirgin ve ürkek bir babacanlıkla ve enayi konumuna düşme duygusuna ağır basan "olsun iyi bişi yaptım" orgazmına kapılaraktan cebimdeki bozukluklardan 25 kuruş olmasına rağmen çıkarıp 1 lira vermem ve dönüp arkama baktığımda pek tabii bir şekilde başkalarına da aynı numarayı çektiğini görmem [uzun süre mal gibi bakmış olmalıyım ki 4 kişiyle konuştuğunu görmüşüm] arasında geçen süre içerisinde şunları düşündüm desem yalan olur:

"şantiyenin apartmandan daha zengin, en azından daha acılı olduğu iddia edilebilir. E.' nın kepçe operatörlüğü ve iki senelik kredili lise hikayesi, İ. ' nın Mardin-Şırnak komando süreci [bu sırada işten kaytarmak için yakılan ve ikram edilen sigaralar. yine marlboro.], S.' in 7500 kişilik aşireti, K.' nın vurduğu keklikler ve vuramadığı kurtlar ve bir de ah o çakallar, U. ' nın portakal-vişne suları, beyaz üstüne kırmızı alçıpanlar, sınıf çatışmaları, gelecek kaygıları, iş kazaları, her çeşit kavga ve küfür ve koşturmayla geçen ve 1 ton yönüyle gizli kalan

sürecin içinde duyulan her zamanki nefret dost yabancılık. Kurtlar sofrası. Güç dengesi. germa ! "

sahi ne yapıyordu ki ölümü beklemekten başka ? çabuk olsundu. sabrını zorlamasındı.

butimar bir kuştur.
deniz kıyısına çöker ve birgün denizin kuruyacağını düşünür.
bu tasa yüzünden de su içemez.

10.

hayattaki en vahim şeylerden ikisine "alışmak" ve "tümevarım" dersek ilgisiz olarak bir üçüncüsü de şüphe yok ki "kendi algı sınırlarının dışına çıkamamak"tır. herkes tek bir olayı farklı algıladığına göre ya farklı algı sayısında farklı olay vardır aslında [ki bu aslında tek bir olayın insanlarla etkileşimi sonucu amip ya da başka yumuk ilkel bir canlı gibi değişerek bölünmesini akla getirir] ve bunların hepsi kendi içinde tutarlı, doğru ve gerçektir; ya da tek ve ilk bir mutlak gerçek vardır ve insanlar algı kapasitelerine göre bu tek gerçeğe mümkün olduğu kadar çok yaklaşmaya çalışırlar. ilkinde başta tek bir gerçek olsa da bunun kişiye göre değişen replikaları ortaya çıktığında gerçek ortadan kaybolur, çünkü gerçek yalnız bir tane olabilir. herkes kendi algısına ve kendi yasalarına göre hareket edeceğinden karşılaştırma yapılacak saf gerçek bulunamaz. ikincisinde ise benzer algı kapasitelerine sahip insanlar asıl gerçeğe aynı oranda yaklaşacakları için anlaşımları da daha kuvvetli olur.

11.

"... Baudrillard' ın da dediği gibi porno'da artık geriye arzulanabilecek hiç bir şey kalmaz. Olası bütün tasarımlar ortalama [ve bazen de aşırı] ihtiyaçlar gözönünde bulundurularak yapılmış ve süreç tamamlanmıştır. kişinin pornoda yapması gereken tek şey kendisini sürecin bir elemanı olarak farzedip sonunda beklenileni ideal ve eksiksiz bir biçimde almasıdır. sonuçta amaç kullanıcının mutluluğudur..."

Marge Leyers

( architecture of pleasure, 1999)

12.

time is never time at all

you can never ever leave without leaving a piece of youth

and our lives are forever changed

we will never be the same

the more you change the less you feel

13.

yanımda oturan çocuk ünversiteden bir öğretim görevlisiydi sanırım. onu tanıdığımı farkedince huzursuz oldum ve dışarı çıktım. çıktığım yer vapurun sigara içilen kıç kısmıydı. önümdeki sırada içinde boş çay bardakları bulunan bir tepsi duruyordu. hava buz gibiydi. orta yaşlı güzel bir kadın , iskeleden uzaklaşırken vapur, yalılardan birine el salladı. o yalının duvarında beni dahi yansıtan bir ayna vardı. derken vapurun beyaz boyalı metal derisinden kafamı uzatınca sarayı gördüm ve de kar tanelerini.

14.

yakınmanın, kendini suçlamanın, rahat pişmanlıkların koynuna atılmanın, naif isacılıklar oynamanın, kendine güvensizliği vazgeçişlerle örtbas etmenin anlamsız olduğunu sezmek için bu kadar sene geçmesi gerekiyorsa isteklere sahip olmayı öğrenmek ve onları gerçekleştirmeye çalışmak için ne kadar süre gerekir acaba diye düşünmeden edemiyor insan. yaşıyor numarası yapmakta bu kadar ustalaşmışken bütün hepsini bir kalemde silmek ve sıfır noktasından başlamak her yiğidin harcı olmasa gerek. ufak pürüzlerde hemen kabuğuna çekilmek, yeniden yeniden vazgeçmek, binbir zorlukla katettiğin şu iki santimin birden kilometrelerce uzağına düşmek. bir yandan bakınca da nasıl bazıları kaya, bazıları kurbağa ise bu hayatta insanların da çeşit çeşit senaryoları var kendilerine göre. akıl sağlığı ve yürek ferahlığı üstümüzden eksik olmasın.

15.

sabah uyandım. sonra akşam oldu. akşam yemeğinde kurufasulye pilav turşu börek yedim ayran içtim.üzerime bir ağırlık çöktü ve ailemle beraber tv izlerken salonda uyukladım. sonra odama gittiğimi hatırlıyorum. uyandığımda üç saat geçmişti. evdeki herkes uyumuş ışıklar sönmüştü. sanki aileyle birlikte geçirilen o çocuksu nostaljik an bir ruyaydı. emin olamadım. şimdi uyumaya devam mı etsem ?

16.

insanın yapmak zorunda olduğu şeyler vardır. anlamsız gelebilir ama yapmazsa sonunda bir ödül değil hüsran bekler insanı. örneğin yaşamak. intihar neler vaad eder insana?

17.

O Santissima dei naufragati vieni a noi che siamo andati

Senza lacrime senza gloria, vieni a noi, perdon, pietá..

18.

sessiz filmin anahtar kelimesi bülbüldü. kutlama yaptığımız mekanın ismi de arapça bülbül manasındaki andelib idi.

19.

sizi sıkmak istemiyorum. siz saygıdeğer işi gücü olmayan insan. yaşamadığınız sürece tahmin edebileceğiniz iç sıkıntılarıyla sizi sıkmak istemiyorum. birşeyler fena şekilde ters gidiyor gibi.

20.

bunu daha önce de yazmıştım ama insan eski yazdıklarına bakınca hüzünleniyor. neden herşey hep kötüye gitmek ve eski günler hep daha güzel olmak zorunda ki. pardon nerden çıktı bunları demek istemiyordum yazıların kalitesinin düşüşünden bahsetmek istiyordum. şimdi yazdıklarıma bakıyorum da zoraki cümleler, gelişigüzel ya da sahte kurgular, bayat içerik, duygusal anti-yoğunluk.. sanki zorla yazdırıyorlar.

21.

hüzün küçük şeylerle gelir sevinç de öyle ve öyle de giderler.

22.

hrönir, reification, corporate branding, selpak,kot, elhaamra/marlboro..gibi ürünler maddeye dönüşen markalar markaya dönüşen isimler..

23.

sarı çiçekler.. ne zaman solacaklar ?

24.

Bazen bir kedinin pinek coşkusu gelip geçiyor. sanki kanunlar varmış ve de işliyorlarmış gibi. bay k. sadece bir zavallı oluyor o zaman, yaptıkları bir zavallının başına gelenler ve bu ciddiyet, bu kendi kendini hayatta tutmak için var olan amaçsız ciddiyet, bütün renkleri silip götüren ciddiyet, kulaktan kulağa gezen bir masaldan ibaret. zorbaların gizli kahramanlar olduğu farkındalıksız nostaljik bir griyet. ancak çoğunlukla:

basen nur kendinin sinek şükür galip çorum. insan ki karınlar.

25.

madem düşünerek bir yere varamıyoruz o zaman size gördüğüm yerlerden bahsedeyim: siyah dalgalı bir denizde yürüyorum kafamı kaldırınca çok sevdiğim ay ve çok sevdiğim güneş yukardalar onları görebiliyorum ama o kadar uzaktalar ki..sonra bir dalga fırlatıyor beni yanlarına deniz bu yükseklikte korkunç değil, dalga denizden korkar mı hiç.

26.

27.

bir arkadaşımız geçenlerde düşünce üretemediğimizden dert yanmıştı. var olan nesneler, kişiler, olaylar ve düşünceler arasında bağlar kurabiliyorduk acemice. var olan algılama ve düşünme kapasitesinin içinde kendimizi yerden yere vuruyorduk. dilin sınırlarını aşmak biraz ferahlık getirse de iç çamaşırları eski olduğu sürece.. christopher nolan'a göre herkesin kapalı bir kutusu vardı. kapalı kutunun içinde özel anlar vardı, arada bakınca yaşama anlam katan şeyler. sararmış çocukluk fotoğrafları, renkli düğmeler, deniz atları...feysbuka baktım sabah [artık tuvaletten çıkınca elini yıkamak gibi olduğundan boku çıktı 'bağımlısı olduk' argümanının. argüman gerçekten bu olsaydı hala yazıyor olmazdık. mecbur bırakılıyoruz.] birsürü açık kutu gördüm. kutular açılmıştı. kutular açılmıştı. ne demek bu ? yaşamın, kültün ve auranın parça parça olması; katı olan herşeyin buharlaşması ? ne demek bu ? halen moda diye birşey var. mimarlık can çekişiyor. can çekişiyoruz.. güneşin altında yaprakların attığı gölgelere bakarken farklı düşünmek kaygısı uzaklardan esen rüzgarlara takılıyor ancak köşeye sıkıştığında içinde bulunduğu çıkmazı farkedebiliyor insan. memelerin dillerin değişmesi, insanın değişmesi. yoksa bu çıkmaz mı gerçek değil ve herşey olması gerektiği gibi.

28.

35 tane yokmuş galiba...

öperiz.

noreply@blogger.com (olric) — Tue, 09 Aug 2011 09:54:00 +0000

noreply@blogger.com (olric) — Thu, 23 Jun 2011 18:55:00 +0000

noreply@blogger.com (olric) — Thu, 23 Jun 2011 18:53:00 +0000

noreply@blogger.com (olric) — Thu, 23 Jun 2011 18:49:00 +0000

Babanın Dönüşü

noreply@blogger.com (olric) — Tue, 31 May 2011 18:50:00 +0000

ve bir yarışmada daha babaları aldık sevgili izleyenler..önceki için bkz.

noreply@blogger.com (olric) — Sat, 28 May 2011 19:34:00 +0000

özlediğimiz manzaralar

noreply@blogger.com (olric) — Tue, 19 Apr 2011 17:19:00 +0000

Mimarazzi yayın hayatına son veriyor

noreply@blogger.com (olric) — Thu, 10 Mar 2011 09:55:00 +0000

Mimarazzi.com bu sabah itibareiyle Kılıç Hukuk Bürosu tarafından gönderilen tebligat sonrasında Otoban Mimarlık İnşaat Taahhüt Tic. Ltd. Şti ile ilgili yayınını sansürlemek durumunda bırakılmıştır.
Mimarazzi, söz konusu firmanın kaldırılması suretiyle, taraflı yayın yapılmasına taviz vermeyecektir ve yayın hayatını sonlandırma kararı almıştır.
Mimarazzi 2 hafta gibi kısa bir yayın hayatı süresinde 10.000′lerce mimara ulaşmış, 500.000 üzerinde sayfa gösterimi yapmıştır. Tüm meslektaşlarımızı saygın katılımları için tebrik eder, 4 aylık bir sürenin ardından farklı yollardan çalışmalarımıza devam edeceğimizi hatırlatırız.
Saygılarımızla;
Mimarlar.
mimarazzi@ymail.com
www.twitter.com/mimarazzi
www.facebook.com/mimarazzi

MEKANAR mimarazzi özel sayısı için tıklayınız..

Anadolu'nun İsyanı

noreply@blogger.com (olric) — Sun, 06 Mar 2011 21:52:00 +0000

Anadolu'nun İsyanı from Anadoluyu Vermeyecegiz on Vimeo.

Duymadım, görmedim, bilmiyorum diyenler için Anadolu’daki dere ve doğa katliamı belgelendi…

Enerji ve kalkınma politikalarının doğa ve akarsular üzerindeki olumsuz etkisini ve halkın bu yatırımlara karşı tepkisini gözler önüne seren ‘Anadolu’nun İsyanı’ adlı film rekora gidiyor.

Herhangi bir kar amacı güdülmeden konuya duyarlı insanların gönülden destekleriyle tamamlanan film, HES’lere karşı Anadolu’da verilen mücadeleyi bizzat onların ağzından anlatıyor.

Hidroelektrik santrallerin (HES) doğa ve kırsalda yaşayan insanlar üzerindeki olumsuz etkilerini ve HES yatırımlarına karşı verilen mücadeleleri anlatan ‘Anadolu’nun İsyanı’ adlı kısa film gönüllü desteklerle ve kolektif bir çalışma sonucu ortaya çıkarıldı.

Anadolu’nun dört bir yanında devam eden HES çalışmalarının yıkıcı etkisine dikkat çeken film Akdeniz’den Karadeniz’e, Doğu Anadolu’dan Ege’ye kadar 20 bin kilometre yol kat edilerek çekildi.

İnternet üzerinden indirilebilen, çoğaltılmasına ve dağıtılmasına, festival ve toplu gösterimler için özel izin alınmasına, kullanılmasına herhangi bir kısıtlama konulmayan film, Anadolu derelerinin özgür akması için mücadele edenlere adandı.

Bir haftada içerisinde 200 bine yakın izleyiciye ulaşan filme dileyen herkes sosyal paylaşım sitelerinden,

anadolunehirleri.org/tr.html,
anadoluyuvermeyecegiz.net
vimeo.com/vermeyoz/film

izleyebilir yada

anadolunehirleri.org/filmHD.zip
anadolunehirleri.org/film.zip

adreslerinden yüksek (HD) ve düşük kalitede indirebilir.

Filmin en kısa sürede 7 dilde çevirisi bekleniyor ayrıca, önümüzdeki aylarda filmin uzun metrajlı halinin de yayınlanması söz konusu.

Filmle ilgili yapılan açıklamada, şunlar söylendi:

“Bizlerin doymak bilmeyen tüketim alışkanları ve ihtiyaçlarının doğa üzerindeki yıkıcı etkisi her geçen gün biraz daha artıyor. Hiç haberimiz olmasa da, umursamazsak da, gitmesek de, görmesek de bizim bu yaşam biçimimizin bedelini birtakım canlılar, insanlar ödüyor. Bu film; bir yandan Anadolu nehirleri ve doğası için verilen mücadeleleri anlatırken, bir yandan da şehirlerde hiçbir sorun yokmuş gibi yaşamaya devam eden insanlara ayna tutmak ve bu soruna ortak etmek için hazırlandı. Unutmamız gerekiyor ki, bu ateş sadece düştüğü yeri değil tüm canlı yaşamını yakacak. Bu gerçeğin fakına varanlar Nisan ayında tüm Anadolu’dan Ankara’ya doğru yürümeye başlayacak. Bu yürüyüşe katılmak ve destek vermek hepimizin yaşama karşı ortak sorumluluğudur.

Filmin indirilmesi, çoğaltılması ve dağıtılmasında hiç bir sakınca yoktur.

Anadolu'nun tüm canlılarına armağan olsun..''

synecdoche cumhuriyet mahallesi

noreply@blogger.com (olric) — Thu, 24 Feb 2011 20:18:00 +0000

noreply@blogger.com (olric) — Tue, 01 Feb 2011 22:09:00 +0000

[...Spinozacılık temel toplumsallaşma tarzları arasında yalnızca tek bir tanesini "özgür" bir ilişki tarzına dayalı olarak ayırdeder --fiziksel ve duygusal "mecburiyetler" aygıtına dayalı aile değil; "komşuluğa dayalı" mecburiyetlerin yönlendirdiği "cemaat" değil, ticari-üretimsel mecburiyetlere dayalı "tecimsel ortaklık" değil, "ideolojik güçsüzlüğün" yarattığı gevşek toplumsal dokulara dayalı "sivil toplum" değil, hepsini tek bir siyasal erk düzlemi üzerinde yankılayan Devlet de değil-- en az iki insan arasında mümkün olan tek "özgür" ilişki "dostluk" ve "paylaşımdır"...]

mutlu kent tablosu

noreply@blogger.com (olric) — Sun, 23 Jan 2011 15:25:00 +0000

googlearth komando

noreply@blogger.com (olric) — Sun, 09 Jan 2011 20:56:00 +0000

haritalara tıklandığında semt pazarları geliyor gidiyor geliyor gidiyor.
çılgın bir zaman yolculuğu...

GENÇ MİMARLAR SİNİRLİ !!!

noreply@blogger.com (olric) — Wed, 01 Dec 2010 21:09:00 +0000

Patronunuzla/firmanızla anlaştığınız maaşın 54.68 TL fazlası yatması gerektiğini unutmayın.
Yarın aybaşı. Maaşını doğru gününde, tamamı banka hesabına yatacak şekilde almak sevinilecek bir şey değil, sektör standartıdır...
Bugün cumartesi. 14.00 itibariyle iş kanununda belirtilen 45 saatlik haftalık mesaini doldurdun. Paydos et!
Bugün cuma; saat 18.30... Şu an halen ofisteysen, yani mesain haftaiçi 19.00'a kadarsa, cumartesi yarım gün bile çalıştırılamazsın.

İlginç bir şekilde sinirli mimarların sesine 'yeni ya da birkaç senelik mezun, çoğu zaman işe girerken anlaşmak zorunda kaldığı düşük miktarın da altında bir ödemeye razı olarak, ek saat ücreti almadan, duruma göre haftasonları ve bayramlarda da yarım/tam gün çalışan, çoğu zaman işten çıkartılmakla gözü korkutulan, 'aile/takım' olmaktan bahsedilirken proje bitiminde sudan sebeplerle işine son verilebilen, asgari ücret üzerinden sigortası yatırılan' geniş bir mimar kitlesi kulaklarını tıkamış gibi gözüküyor.

Ofis işletmekle ilgili gerçekten hiçbir fikrim yok ve yukarda maddelenmiş olan hakların hukuki doğruluğunu teyit edebilecek yetide bir insan da değilim. Yalnızca mimarlık camiasında bulunan genç biri olarak çevremdeki insanların nasıl yavaş yavaş sindirildiklerinin, sinirlendirildiklerinin, geleceğe karşı güvenlerini yitirdiklerinin ve değersiz hissettirildiklerinin farkındayım.

[Yarışma ve ödül kazanan] birçok mimarlık ofisinde gerçekleşen bu durum bir sır/söylenti/spekülasyon/abartı/kurgu vs. olmanın dışında açık ve net bir gerçekliktir. Söz konusu mimarlar, ofislerinin başarılarından mütevazi bir şekilde bahsederlerken, bu başarının arkasında yatan 'çirkin' gerçeği dile getirmemektedirler. Bu gerçeği (mimarlık sektöründe normal olarak kabul edildiğinden yok sayılan) 'emek sömürüsü' şeklinde tanımlamak doğru olacaktır sanırım.

Sözümü geri alıyorum. Genç mimarlar uyanıyor !
!Yorumlardaki linke bakmayı unutmayınız !

Söz konusu oluşumlara MEKANAR'dan destek !

Frank Gehry'ye Giydirmece..

noreply@blogger.com (olric) — Thu, 04 Nov 2010 15:18:00 +0000

" We are in the Guggenheim in Bilbao, in the central atrium where the sun bounces down across the seething glass surfaces of the staircases and out onto the surrounding water.[...] One wants to lie back and let all this light and sparkle wash over like a shower, but a voice in the background intrudes: “I just keep going until somehow I know it has come,” says Frank O. Gehry about his sketching process. And so on, and on, Gehry’s contributions intercut with one of those posh and patronizing voices that populate cultural audio guides. Just as we are admiring the trick of raising the river walk up on piers so that the artificial pond visually merges with the water of the River Nervión, Frank starts on his formal inspirations. And I think: “Don’t mention the fish, Frank, please not the fish.” But he does. “My grandmother kept carp when I was a child.” Simple as that. Childhood fish morph into adult building, scales of titanium and all. He has made fishy space. If a second-year student said it, you would snigger dismissively, but this is the world’s greatest architect unhindered by self-doubt, assured that the force of his creative being alone can effect the miraculously direct transformation of sketch to form to space..."

Jeremy Till- Architecture Depends

suburbs

noreply@blogger.com (olric) — Wed, 03 Nov 2010 18:59:00 +0000

en az 1.610.372 ağaç..

noreply@blogger.com (olric) — Tue, 28 Sep 2010 08:42:00 +0000

ülkemiz

noreply@blogger.com (olric) — Sun, 26 Sep 2010 21:10:00 +0000

"...denizlerin olmadığı yerlerde ülkemiz, noktalı çizgilerle sınırlanmıştır."
" Hani, haritalardaki gibi, değil mi ?"
"Sözümü kesme. Evet, haritalardaki gibi. Ülkemiz, bir haritaya benzer.."

"Kesikli, yani noktalı çizgiler neye benzer, Hikmet Amca ?"
"Sözümü kesme dedim. Noktalı çizgiler birşeye benzemez. Noktalı çizgiler, sınır olarak, sınırlarımızda bulunur.."

"...Bütün sınırlar boyunca uzun binalar, çizgileri; noktalar da bunların arasına yerleştirilmiş bulunan gözetleme kulelerini gösterir. Bunlar üstten bakılınca haritalara benzer. Uzun binaların ve kulelerin damları kırmızı olduğu için, sınırlar, haritarlarda kırmızı çizgilerle gösterilir.Biz bu sınırların içerisinde kalırız.." - Tehlikeli Oyunlar, Ülkemiz

içimizdeki boşluk..

noreply@blogger.com (olric) — Tue, 14 Sep 2010 23:05:00 +0000

uzun zaman sonra insan olduğumu hatırlatan bir kıpırtı hissettim içimde. bunun için bebe sultan, memed bey, george simmel ve jakob johann von uexküll'e teşekkürü borç bilirim. aynı zamanda kadirşinaslığın ve empati kurmanın bu kadar uzağında durarak farkında olmadan insanları üzmeyi becerebildiğim halde kalkıp bir de bundan insana ait 'suçluluk' tadında duygular duymaktan haz alıyorum. mazohist bir haz sanırım bu. günah çıkararak kurtulmak istenen karanlık bir haz. bir yandan suçsuz olduğunu haykırma isteği bir yandan da çok kalın bir sis tabakasının ardında apaçık duran bir suçluluk.belirli bir olay ya da kişiye ait bir suçluluk değil bu. bütün yaşama nüfuz etmiş, yaşamın en eski ve en küçük deliklerine sıkışıp kalmış naif günah parçalarının biraraya getirdiği bir suçluluk. üstelik utanmadan katı bir kantçı belki de protestan ahlak anlayışıyla karışık, kendini suçunu farketmekle arındırmaya çalışan iki yüzlü, kendisiyle gerçekten yüzleşmek ve ilerlemektense ortaya sahte ve göstermelik bir özeleştiri atarak güvenli sularda kalmayı garantileyen bir duygusal bunalım.

sonuçta topu her zaman aileye ve topluma atabiliriz. bize öğretilen hastalıklı ahlak anlayışına ve gündelik yaşamın yavaş yavaş bünyeye soktuğu acımasızlığa, ister istemez içine doğduğumuz kentlerde dayatılan sevgi özürlü yaşama kafa tutabiliriz. insanların konuşarak anlaştığı yalanıyla büyüdük. oysa ki konuşmak sadece iletişim kurmaktır. verilen mesajlarla alınan mesajların ne kadar alakasız olduğu bilinse insanların ömürlerinin büyük bir kısmında kendi kendilerine konuştuğu ortaya çıkacaktır. herkes kendi anlam ve algı dünyasında yaşamakta, etkileşime geçtikleri diğer dünyaları ise kendi filtrelerinden geçirerek kendilerine benzeterek anlamaktadırlar.biri demişti bunu: aslında kimse kimseyi anlayamaz. nadir zamanlarda benlik duvarı yıkılır ve dünya içeri alınır. nadir ve nazik zamanlarda. bunun dışında psikozlu hayalleriyle benlik inşaasında çalışan işçileriz sadece.

BASIN AÇIKLAMASI

noreply@blogger.com (olric) — Fri, 27 Aug 2010 06:39:00 +0000

TARLABAŞI’NDA ACELE NEDİR ?

SİYASİ İKTİDAR – YEREL YÖNETİM - ÇALIK İTTİFAKI NEYİN TELAŞINDADIR?

26.08.2010 tarihinde dozerler Tarlabaşı’nda yıkıma başladı …

Beyoğlu Belediyesi görevlileri gerekli önlemleri almadan, yıktıkları binaya bitişik binada yaşayan

insanları uyarmadan, güvenlik almadan ilk bakışta garip gelen bir telaş içerisinde “korkutma

yıkımı”na başladı…

Yıkılan bir binaya bitişik nizam olan bir binadaki yaşlı insanların gözündeki korku değil söz

ettiğimiz…

O gözlerdeki korku, bitişiklerindeki yapının yıkılacağı ile ilgili olarak bilgilendirilmemiş, yıkım işlemi

sırasında güvenlikleri alınmamış yurttaşların sorumsuz kamu görevlilerine yalın bir itirazdır

Evet, bugün Tarlabaşı’nda bir korku yıkımı gerçekleştirilmektedir çünkü “Tarlabaşı Kentsel Dönüşüm

Projesi” adı verilen yıkım ve sürgün planının biricik hukuki dayanağı olan 5366 Sayılı Yasa ve ona

dayanarak Beyoğlu Belediyesi ve Çalık Holding işbirliği ile ortaya çıkan avan proje ile ilgili açılmış

olan hukuki süreç henüz sonuçlanmamışken bir yıkım gerçekleştirilmesinin tek amacı bölgede

yaşayan tüm insanların (kiracı, malik ya da barınan) insanların korkutulması Siyasi iktidar – yerel

yönetim - Çalık ittifakının en çok gereksinim duyduğu şeydir.

Evet, bugün Tarlabaşı’nda bir korku yıkımı gerçekleştirilmektedir çünkü Siyasi iktidar – yerel yönetim

– Çalık ittifakı gayet iyi bilmektedirler ki “Tarlabaşı Kentsel Dönüşüm Projesi” ile ilgili usulüne

uygun olarak, hukuken dayanak olabilecek nitelikte bir uygulama projesi henüz bulunmamaktadır.

Yani Siyasi iktidar – yerel yönetim - Çalık henüz herhangi bir biçimde “Tarlabaşı Kentsel Dönüşüm

Projesi” kapsamında bir yıkım gerçekleştirilemeyeceğini gayet iyi bilmekte ancak bölgede yaşayan

yoksul insanların, ev sahiplerinin, kiracıların ve barınanların tüm uğraşlarına karşın kıramadıkları

direnişini bu “korkutma yıkımı” ile kırmaya çalışmaktadır…

Evet, bugün kamusal olanakların özel bir şirketin, Çalık Holding’in yararına kullanılmasının, devletin

kolluk güçlerinin özel bir şirketin eşsiz biçimde kar edebilmesi için kullanılmasının yalın bir örneği

olarak Tarlabaşı’nda “korkutma yıkımı” gerçekleştirildi.

Tüm kamuoyunu, bu hukuka ve kamu yararına aykırı, kamusal olanakların özel bir şirket yararına

tahsis edilmesi niteliğinde olan, İstanbul’un en önemli sivil mimari mirası örneklerini yok edecek olan

uygulamalara karşı sesini yükseltmeye, Tarlabaşı’nda yaşayan tüm yurttaşlarımızın yanında olmaya

çağırıyoruz.

TMMOB Mimarlar Odası

İstanbul Büyükkent Şubesi