یک اتفاق ساده

2010-06-27T21:28:00.000-07:00

تمام مدتی که سر سفره‏ی ننه‏جان نشسته بودیم می‏خندیدیم، سحر بود و چیزی تا اذان نمانده بود، ما بودیم و بابا آقا و ننه‏جان. ننه‏جان کوفته قلقلی درست کرده بود، بار اول برای هرکداممان چند دانه گذاشت به چشم برهم‏زدنی همه را خوردیم و بروبر نگاهش کردیم، دوباره برای هرکداممان دو، سه دانه‏ی دیگر گذاشت و ما باز مثل بار اول در آنی همه را بلعیدیم، خنده تمام وجودمان را می‏لرزاند جرات سربلند کردن نداشتیم کافی بود نگاهمان با هم تلاقی کند تا خنده‏مان پخش شود در هوا، بابا آقا زیرچشمی می‏پاییدمان و لااله‏الله می‏گفت، ولی مگر می‏شد جلوی این خنده‏ی مسری را گرفت. دوباره ننه‏جان برایمان کوفته قلقلی گذاشت و خاطرنشان کرد مادرجان تکه تکه کنید و بخورید، اما مگر ما دو جان بی‏قرار بی‏غم سرخوش حرفی در گوشمان می‏رفت، به چشم برهم‏زدنی همه را خوردیم و منتظر بعدی ماندیم، این‏بار دیگر بابا آقا تحمل نکرد دست‏هامان را کشید و گفت بروید بروید خانه‏ی خودتان و مگر ننه‏جان حریفش بود ما را کرد پشت در خانه، وقتی تا اذان نمانده بود. یک نیمه شب پاییز سال‏های 40 بود، صدای خنده‏‏مان همه‏ی کوچه را گرفته بود...3

2010-06-26T04:05:00.000-07:00

نه ساله هستم، مادربزرگ از دنیا رفته و من مریض و ضعیف احوالم. شهریور است و چیزی به مدرسه‏‏‏ها نمانده، درکی از مرگ و نیستی ندارم که خیلی غمگین باشم ولی بدنم تحملش را ندارد، در حوض کوچک خانه‏ی جاودانی بالا می‏‏آورم، مادرم همراهم است قرار است به مدرسه‏ی جدید بروم ومن هیچ رمقی برایم نمانده.3

2010-06-26T03:55:00.000-07:00

با استفاده از این کتاب تمرین نوشتن می‏کنم و قصد دارم از میان نوشته‏هایی که به عنوان تمرین انجام می‏دهم، بعضی را که به دلم می‏نشینند در این‏جا هم بیاورم با لیبل تمرین نوشتن.س

2010-06-14T04:13:00.000-07:00

ول گفت: اول تجسم کن، بعد ابراز احساسات. نویسندگان مبتدی از احساسات آغاز می‏کنند و در پی آن واقع‏گرایی را از یاد می‏برند. نخست طرح واقع بینانه‏ای بریز، قرص و محکم. بعد روی کاناپه لم بده، تخیل کن و تا آن‏جا که می‏توانی فکرت را بپروران، احیایش کن، جان هنری به آن ببخش، به آن فرم بده تا دیگر بی‏هویت و بی‏چهارچوب نماند. ت

خاطرات سیلویا پلات- ترجمه مهسا ملک مرزبان- نشر نی

2010-04-20T01:36:00.000-07:00

همیشه دوست داشتم یه بار هم که شده ببینمش و بغلش کنم، همیشه ...
حیف...
چند روز پیش که یک قسمت از خانه سبز و میدیدیم گفتم خدا کنه اونقدر زنده بمونه تا یکبار هم که شده ببینمش و تشکر کنم ازش
ممنون خانم خیر آبادی
ممنون به خاطر همه اون عشقی که با هرکدوم از نقشهای مادرتون به ما می دادین، ممنون بخاطر همه شیرینی ها و مهربونیاتون، برای اون وقتی که از پله های خانه سبز بالا میرفتین ،نفس زنان، تا همه اهل خونه رو برای سحری بیدار کنین، ممنون بخاطر همه مادریتون تو اجاره نشین ها، بخاطر نقش آدم بده فیلم ممل آمریکایی و بخاطر همه تصویرهایی که برامون گذاشتین، ممنون

حمیده خیرآبادی در 86 سالگی درگذشت.

2010-04-05T05:44:00.000-07:00

کنستاتین گاوریلیچ، ما می‏خواهیم برویم آبتنی. به این جمله که رسیدم یکهو کف پاهام شن‏های داغ خواست، گوش‏هام صدای لخ لخ دمپایی‏هام در خیابان های خاکی یک شهر ساحلی را خواست، اصلن دلم جایی خواست مثل همین نقاشی‏ای که از خانه‏ی هنرمندان خریده‏ام و به دیوار اتاقم زده‏ام، خانه‏های سفید کوتاه و در مشبک آبی میان دو ستون کوتاه زرد و باغچه‏ی کنارش با گل‏های قرمز. می‏بینید کلمات چه آنی دارند برای خودشان، در خودشان.که اگر به‏جای آبتنی، شنا بود هیچ‏کدام این حس‏ها به سراغم نمی‏آمد، شنا می‏تواند هر جایی باشد مثلن در یک استخر سرپوشیده هم. اما آبتنی با خودش تابستان می‏آورد، دریا می‏آورد، صدای شادی ‏می‏آورد، سیب گاززدن با دست های شنی ‏می‏آورد، تن برهنه خیس خورده‏ی زیر آفتاب می‏‏‏آورد

...

2010-03-26T22:58:00.000-07:00

Moon River.mp3

Audrey Hepburn

breakfast at tiffany's

2010-03-18T01:24:00.000-07:00

می‏دانی برادرم، من چند روزست از قبل از آن روز که باهات چت می‏کردیم و این آشفته بازار را از وب کم دیدی هینطور به این اطاق تکانی ادامه می‏دهم، بعد همینطور با طمانینه خاک تک تک کتابها را می گیرم، و تازه باید نظم هم یدهم بهشان وقت نشاندنشان در کتابخانه کوچکم، همه‏‏ی کتاب‏های یک نویسنده کنار هم، داستانی‏ها کنار هم، مصاحبه‏‏‏‏ها کنار هم و همینطور...،این میان کتاب‏هایی را که از کتابخانه پایین کش رفته‏ام جدا می‏کنم که سر جایشان بگذارم که بدانی چه‏‏قدر خواهرت امانت‏دار است، به یاد همه‏ی کل کل ها و شوخی‏هایمان سر کتاب‏ها، آن موقع‏ها که تعداد کتاب‏هام به زور یک ردیف بالای تختم می‏ شد و تو دانشجوی تهران بودی و هربار که می‏‏آمدی کلی کتاب می‏آوردی. بعد هر کدام از کتابهام را که سر جایش می‏گذارم فکر می‏کنم وقتی بیایی و ببینی‏شان چه پزی بایت‏شان بهت می‏دهم، بابت همه‏ی کتابهای این دو سال که نبودی و نخواندی، ها ها ها من یک آدم بدجنسی ‏ام که همش دلم غنج می‏رود که بیایی و در اطاق زردم دور هم بنشینیم و گپ بزنیم و کامپیوتر بهم ریخته و نامرتب را دستی به سرورویش بزنی.

بعد خوب تو اینجا را میخوانی و نوشتن همه این ها خیلی به نظرم لوس و خنک آمد، دییییییییییی

2010-03-11T04:09:00.000-08:00

مهسا داریم حاضر می‏شیم بیایم بیمارستان، الان تو اطاق عملی و امشب آراد کوچولوتو بغل خواهی کرد به امید خدا.
بیرون بارون میاد ،بعد از ظهر پنج شنبه 20 اسفند 88.

2010-03-06T11:46:00.000-08:00

در نهایت شاید بتوان این نکته را خاطرنشان کرد که خوش‏بختی و تصادف* ریشه‏ی مشترک داشته، جست‏وجوی در پی خوش‏بختی- مجالی خواه برای ارتقای رویکرد شخصی خود باشد و خواه برای ارتقای رویکردی جمعی- مستلزم جسارت در تشخیص و استفاده از این مجال است، یا به تعبیر امرسون، " این جسارت که آن چه هستید، باشید." اکران اندیشه-مقاله‏ی اندیشه فیلم ها- استنلی کاول- ترجمه‏‏‏ی پیام یزدانجو
happenstanceو happiness *

2010-01-29T01:55:00.000-08:00

باش تا نفرين دوزخ از تو چه سازد،
که مادران سياه‌پوش
ـداغ داران زيبا ترين فرزندان آفتاب و باد ـ
هنوز از سجاده ها
سر بر نگرفته اند

احمد شاملو

2010-01-29T01:47:00.000-08:00

فرانی ایستاده بود. دستش را از روی صورتش برداشته بود و گوشی را دو دستی نگه داشته بود.توی تلفن گفت " به من هم گفته بود. یه بار به من گفت به خاطر خانوم چاقه حرف‏های خنده‏دار بزنم. " یک دستش را از گوشی برداشت و خیلی آرام روی فرق سرش گذاشت، بعد گوشی را دوباره با دو دستش گرفت. " هیچ‏وقت اون رو توی ایوون تصور نکرده بودم، ولی پاهاش خیلی- می‏دونی - خیلی چاق و خیلی رگ‏نما بود ولی، اون هم سرطان داشت و رادیوش هم همیشه روشن بود و صداش تا آخر بلند بود! مال من هم." "آره.آره.آره. خیله خب. حالا بذار یه چیزی بهت بگم، رفیق... گوش می‏کنی؟" فرانی، که شدیدن عصبی به نظر می‏رسید، با سر تایید کرد. "برای من مهم نیست یه بازیگر کجا بازی می‏کنه. ممکنه توی رادیو باشه، ممکنه توی تلویزیون باشه،ممکنه توی یک سالن تئاتر لعنتی برادوی باشه، که پر باشه از مدروزترین، خوش خوراک‏ترین، حمام آفتاب گرفته‏ترین تماشاچی‏هایی که بتونی تصور کنی. ولی یه راز وحشتناک رو بهت بگم- داری گوش می‏کنی؟ هیچ‏کی تو دنیا نیست که خانوم چاقه‏ی سیمور نباشه. این شامل پروفسور تاپر تو هم میشه، رفیق. و همه‏ی فک‏وفامیل لعنتی‏اش. هیچ‏کس هیچ جا نیست که خانوم چاقه‏ی سیمور نباشه. این رو نمی‏دونی؟ هنوز این راز لعنتی رو نمی‏دونی؟ و هنوز نمی‏دونی- به من گوش کن- نمی‏دونی خود خانوم چاقه ‏کی‏یه؟... ای، رفیق. ای، رفیق. خود مسیحه. خود مسیحه، رفیق." فرانی وزویی- جی.دی.سالینجر- ترجمه‏ی میلاد ذکریا- نشر مرکز

جی.دی. سالینجر در 91 سالگی درگذشت

2010-01-23T00:25:00.000-08:00

چهار روزی می‏شود که فیلم "آخرین بخشی" را دیده ام، "آخرین بخشی" روایتی از زندگی "حاج قربان سلیمانی" مستندی از فرشاد فدائیان. چهارروز می‏شود و من یک دفعه میان روز، وقت دید زدن کوچه از پنجره آشپزخانه، وقت سینما خواندن*، شب قبل خواب، وقتی چشم هام بسته‏اند و خسته، یکباره حاج قربان ‏ می‏آید می‏نشیند در روشن‏ترین بخش ذهنم. این پیرمرد چند روزست که دگرگونم کرده، نه بخاطر نوای سازش که قلبت را محکم میگیرد و رها نمی‏کند که به‏خاطر خود خودش، که پیرمرد آمده است شده است نور من، یعنی من عاجزم از گفتنش، اصلن شده است معلمم، یعنی معلوم است صاحب آن صدا باید آن همه خوش طبع و خوش ذوق باشد، از آن پسر جان گفتنش به فرشاد فدائیان، که معلوم بود فدائیان چه حالی می کرده از شنیدش آن‏جا که بعد نمایش بارها تاکید کرد رویش. یا وقتی از آشنا شدن با همسرش گفت ، آمدن خونه کنار ما یک باغ انگوری بود تو همون باغ با هم آشنا شدیم، خب من نمی‏دانم الان لحن حاج قربان را چطور بیاورم در این نوشته. یا یک جای دیگر که نشسته بود و حرف می زد صدای نتیجه اش از اتاق کناری بلند شد، بعد بلند شد و رفت و وقتی برگشت دیگر بچه ساکت شده بود، مصاحبه کننده پرسید چیش بود و حاج قربان با خنده گفت تپله دیگه تا می شینه از اون ور قل می خوره. یا حتی آن جا که از مرگ بچه هاش می گفت، اینکه 14 تا بچه داشته و الان فقط 3تا برایش مانده اند، بعد تک تک را روایت میکرد که در چند روزگی، در چند ماهگی هر کدام فوت کرده اند، آن میان فدائیان خواست چیزی بپرسد که حاج قربان گفت وایستا هنوز مونده، بعد این را با لحنی گفت که همه زدند زیر خنده، خب این وسط من رو هم خنده‏ی بدی گرفته بود، یعنی از خودم خجالت می‏کشیدم ولی مگر این خنده تمام می‏شد. اما یک جا رسید که دیگر غم صدای پیرمرد پنهان نمی شد، وقتی از پسرش حمید گفت، که این یکی دیگر برایشان مانده بوده، 8 ساله بوده، با پدر سر زمین می رفته و ناگهان یک شب حالش بد شده و صبح که میبرندش دکتر، دیگر کار از کار گذشته بوده. وقتی فداییان پرسید کدام از همه ناراحت ترش کرده گفت همین حمید، بزرگ بود دیگه، باهام بود همیشه، گفت بعد این همه سال هنوز می سوزنتم وقتی تعریف می کنم

یک جایی نوه ی حاج قربان حیدر پسر علیرضا آمد تو، قبلش بگویم که هم‏نواز حاج قربان علیرضا بود، حیدر که آمد حاج قربان گفت اگر بعد از من کسی بتونه از نوه ها همین حیدر هست، بعد با آن لحن شوخ دوست داشتنی اش تعریف می کرد که من به این بچه ها یاد دادم وگرنه باباشون که سرده یا چیزی تو همین مایه‏ها. می‏‏دانی باید برای خودت داشته باشی این فیلم را،و هر چند وقت یک‏بار ببینی این آدم را، با مناسبت، بی‏مناسبت. فدائیان روز قبلش حرفی زد که وقت دیدن این فیلم معنایش را گرفتم، گفت هدف من این نیست که شما فیلمی از فدائیان ببینید، من میخوام شما این آدم‏های وارسته رو ببینیند

ممنون آقای فداییان، ممنون برای همه ی این تصویرها، ممنون برای تصویر ساز دست گرفتن حاج قربان، برای آن لحظه‏ای که خم می شد روی ساز و دستش و انگشتهایش جان می‏دادند به تار. باید تندیس‏گری بیاید و از آن لحظه‏ی ساز زدن تندیسی بسازد آن‏قدر که ماندنی است، آن‏قدر که چشم نواز است

و آخرش باید بگویم که من ناراحتم، خیلی ناراحت حاج قربان، اینکه تا همین دو سال پیش این همه به شما نزدیک بودم و نمی‏شناختمتان، که مگر تا آن ده کوچک نزدیک قوچان چقدر راه بود، ولی من نمی دانستم و این شرمسارم می کند زیاد

و خوشحالم خیلی خوشحال، از اینکه بعد 17سال دوباره سازتان را دست گرفتید، حرف آن متشرع 17 سال شما را از ساز دور کرد**، مریضتان کرد، ولی آخرش صداست که می ماند، زندگی است که پیروز است

روایت تکه تکه من را ببخشید که خودم هنوز گیج تصویر این انسانم

پی‏نوشت1: صحبت‏هایی که از حاج قربان آورده‏ام نقل به مضمون است دیگر.

پی‏نوشت2: نوشته مهاجرانی به‏مناسبت فوت حاج قربان سلیمانی
*

مشخص است که دارم سینما می‏خوانم دوباره، که خواندنش جانی است دوباره، شوری است دوباره
**
حاج قربان در سال 45 به دلیل توصیه یکی از متشرعین، دست از موسیقی کشید ولی در سال 62 دوباره نواختن را آغاز کرد

2010-01-22T05:12:00.000-08:00

برای تکتم و فرشید

دو- بهمن- هشتادوهشت

2010-01-21T00:55:00.000-08:00

Andy Garcia as Modigliani

Modigliani.mp3

2010-01-08T08:47:00.000-08:00

بعضی آدم‏ ِ که اگه نشدن، که آخرش چی، که اگه برگردی سر خونه اول. بعضی دیگر هستند که مورد خطاب آدم‏های که اگه هستند، بعد ولی این بعضی عادت ندارد که از این سوال‏ها بپرسد، که اصلن نیازی نمی‏بیند به این سوال‏ها، این‏ها از آن دست آدم‏هان که تو جاده که می‏روند می‏توانند، تاکید می‏کنم می‏توانند راهشان را عوض کنند، که همان برایشان مهم است. خب بعضی وقت‏ها هم می‏زنند به خاکی، جاده ا‏ست دیگر پر از راه و بی‏راه است. بعد آدم‏های گروه اول می‏توانند حرفشان را ثابت کنند که دیدی برگشتی سر خونه اول ، ولی خب مساله این است که شاید خودشان هیچ وقت از خانه اول تکان نخورده باشند، که شاید فقط گودترش کرده باشند.

بعد خب گروه دوم ممکن است برگردد خانه اول، ممکن است خسته شود و دلش یک زمین سفت بخواهد، آن موقع مثل فوتبالیست‏هایی که بعد از آن همه دویدن گل می‏خورند همان‏جایی که هستند می‏ایستند خم می‏شوند دست‏ها را می‏گذارند بر زانوها سرشان را برمی‏گردانند وبه دروازه‏شان نگاه می‏کنند بعد می‏دانید در همان حال خستگی‏شان را هم در می‏کنند با کشیدگی‏ای که در کمرشان حس می‏کنند و در دستهاشان،آنگاه وقتی داور سوت بازی را زد برایشان همه چیز از نو آغاز می‏شود. این نوشته در نفی و ستایش هیچ کدام نیست، که فقط دو شیوه دیدن است، اصلن به گمانم همه آدم‏ها هردوگروه را درونشان دارند، فقط غلظتش فرق می‏کند، بعضی پررنگتر بعضی کم‏رنگتر، که خب یک ور* بر آن ور دیگر پیروز می‏شود. فقط یک چیز... فکر می‏کنم گروه دوم داستان ‏های بیشتری برای نوه‏هایش خواهد داشت.

وام گرفته از "چراغ‏ها را من خاموش می‏کنم" زویا پیرزاد*

سرمشق معلم

2010-01-05T05:03:00.000-08:00

سخت می‏گیرد جهان بر مردمان سخت‏گیر

سخت می‏گیرد جهان بر مردمان ‏ سخت‏گیر

سخت می‏گیرد جهان بر مردمان سخت‏گیر

پی نوشت: بی تقلب، بی کپی و پیست، همه 10 بار را نوشتم، و همه‏اش می‏شمردم که چند خط دیگر مانده

خط نستعلیق از اینجا

2010-01-04T09:45:00.000-08:00

آدم متوسط تو گل گیرکرده‏ای هستم من، هیچ گهی نشدم فقط هر لحظه فروتر رفتم

هه الان دیدم این اولین پست 2010ام هست، لعنتی لعنتی لعنتی

2009-12-31T17:42:00.000-08:00

هرگز گمان نمی‏بردم واژه‏هایی که در نوجوانی، در کتابی قدیمی از نویسنده‏ای یونانی خوانده بودم چنین ژرف، در زیستن و نوشتن، برای من معنا شوند: "خوشا آن کس که جهان را در دقایق مرگ‏بار آن زیست".

بابک احمدی- از مقدمه‏ی کتاب امید بازیافته ، سینمای آندری تارکوفسکی

برای این لحظه‏های کند و سنگین پر از غم این خاک

مرتبط:+، + و + و و و و

آیت‌الله منتظری درگذشت

2009-12-20T03:03:00.000-08:00

چه زمانی

سر بزنگاه سخن گفتن
کنار کشیدن
مناسب‌ترین زمان بودن

مناسب‌ترین زمان نبودن
(+)

سارا محمدی اردهالی- پاگرد

عکس از اینجا

آریا

2009-12-17T00:08:00.000-08:00

خاله تکتم و رومینا رفتن تهران و آریا بعد از مهد میاد پیش ما. با پسرک حسابی خوش می‏گذرونم، جونور استاد دل بردنه، یک بار اومده بود خونمون و عادتشه قبل از هرکاری بیاد اطاق من، من هم نقاشی های چاپ عصر آقای اولد فشنو که ریخته بودم تو یک فایل داشتم می‏دیدم، اومد و یک دفعه گفت وای چه خوشگله این و چند تا نقاشی بعدی‏رو هم همینطور ابراز احساسات کرد، من هم خوشحال و کیفور گذاشته بودمش رو پام و کیف می کردم از ذوق کردناش، چند تا نقاشیو که دید شروع کرد با ماوس بازی کردن و پنجره ها رو باز و بستن، فهمیدم حوصله‏ش سر رفته گفتم خوب چی می خوای؟ و البته جوابشو می‏دونستم، بازی. حالا دیروز اومده با عزیزترین لحنی که تصور کنین میگه رویا جون بیا برام نقاشی بذار ، میدونه چطورآچ مزم کنه ، بهش می‏گم پسر من می‏دونم که تو بازی می‏خوای من که تو رو می‏شناسم ، ولی انگار نه انگار دوباره با همون لحن جمله‏شو تکرار می کنه براش کامپیوترو روشن کردم، تا کامپیوتر بیاد بالا هم حسابی سرکارم گذاشته بود برداشته میگه من یویام، دو تا یویا داریم، میگم نه دیگه حالا که تو رویایی من آریام ، میگه باشه- و دیروز چند باری هم که کارم داشت آریا صدام زد- بله دیگه تا کامپیوتر روشن شد آقا نشستن و بازیشونوآوردن و شروع کردن به بازی.

شب چادر نماز مامانو انداخته بود رو میز اپن که مبل هم جلوشه و یک راهرو باریک شده، اون جا خونش بود منم مهمونش، در زدم جواب نداد، بعد ازدو سه بار بالاخره گفت کیه،می‏گم اومدم مهمونی، از پشت در جواب می‏ده دیر اومدی وقت مهمونی تموم شده فردا بیا، جونور- با ده تا تشدید ر- منم رفتم و فرداش اومدم، دوباره زنگ زدم این بار لطف کرد چادرو زد کنار، یک صندلی گذاشته بود از اون زیر باید رد می‏شدم، خب منم گیر کردم زیر صندلی، آمده بود از پشت هولم می‏داد و غش کرده بود از خنده.

آخر شب که خوابیده بود تو هال کنار دایی، مامان گفتن برو ببین سرش زیر پتو نباشه که نفسش تنگ نشه، حالا هر چی می گردم پسرکمو پیدا نمی کنم، یک پتو رو بچه بود، یکی دایی، یکی هم رو دوتایی، این ور اونور پتو رو میزنم بالا ، آروم آروم به پاهاش می‏رسم، حالا سرشو پیدا نمی کنم، بالاخره پتوهارو میزنم کنار و آقا پسرو که چرخیده بودن پیدا می‏کنم، و چه کیفی داره بغل کردن پسرک و قتی که خوابه.

صبحی هم اومده بیدارم کرده می‏گه من پرند شوشتری ام، گفتم که استاد دل ‏بردنه.

2009-12-09T05:33:00.000-08:00

چند شب پیش، یک دوازده نیمه‏‏ی شب به بعدی، همینطور که تو نور چراغ مطالعه وسط میز بین هارد و مانیتور کتابم باز بود و کنارش کامپیوتر روشن، هوس شعر کردم، یک کمی "شمس لنگرودی" خوندم، بعد هوس قیصر کردم، برای خودم همینطور دلی یک صفحه را باز کردم، بعد خب آن‏قدر وصف حال بود که همان‏جا روی کاغذ نوشتمش، حالا از آن شب به بعد کارم نوشتن این شعر شده، هربار دست میکنم تو بسته ورق‏های سفید تک افتاده، یک ورق سفید در ‏می‏آرم با دقت از وسط تاش می‏کنم بعد نصفه‏اش را هم یک تای وسط دیگر می‏زنم و با روان نویس نارنجی‏ای که سوم دبستان از مامان بابا کادو گرفتم زیر نور چراغ مطالعه دوباره نویسی‏اش می‏کنم، هربار در یک تا. بسته به حال و احوالم پشت‏وروی ورق و همه تاها یک روزه یا دو روزه پر می‏‏‏‏‏شوند، بعد ورق پرشده می‏رود پشت شیشه دوات و تکیه می‏کند به هارد کامپیوتر، و ورق بعدیست که از نو در ‏می‏آید و تا می‏شود و پر‏می‏شود.

2009-12-07T23:54:00.000-08:00

ای کاش روزگار ما "چارلی چاپلین"ی می‏داشت که فیلم "دیکتاتور کوچک" این روزگار را می‏ساخت، دیکتاتور کوچک حقیری که از سایه‏ی خودش هم هراس برمی‏داردش.

2009-12-03T02:36:00.000-08:00

نزدیک بود امروز دومین تن ماهی عمرمو منفجر کنم

دیییی

2009-12-01T17:10:00.001-08:00

ساعت 4:40 دقیقه صبح

همه جا بی‏‏‏صدا،تک و توک صدای ماشین، بارون میاد ریز و خوشگل

همه جا برق میزنه، آسفالت خیابون زیر نور چراغ برق، سنگ سفید لب دیوار خونه‏ی ما با خونه همسایه، موزاییکهای حیاط ، برگهای درختای تو حیاط، همه‏جا همه‏جا