یک اتفاق ساده

2009-10-22T00:52:00.000-07:00

کامنت خواهر برای پست قبلی:
آبجی(دقیقا با همون لحن داداش سامسون بخون شما)بستنی رو فراموش کردی.......احتمالا اولین باری که عاشقش شدی همون اولین باری بوده که با سرعت هرچه تمام تر بستنی خودتو تموم میکردی و از بستنی های اینجانب کش میرفتی.عجیب خوشمزه بوده بستنی که سهمت نبوده ولی با هزار جور کلک و مظلوم نمایی و نهایتا سوختن دل من کش میرفتی...نه؟

دییییییییییییی

2009-10-19T05:22:00.000-07:00

نشسته ام به آهنگ انتخاب کردن، آن هم در این کامپیوتری که دیگر به هزارتویی می ماند پوشه هایش، موزیکی که بگذارم و بتوانم دوباره در این صفحه بعد از مدتها چیزی بنویسم، بارها در جاهای مختلف، نشسته در آفتاب آشپزخانه، شبها قبل خواب، در حمام زیر آب گرم نوازشگر حرفی، چیزی به ذهنم می رسد، پرورشش میدهم، شاخ و برگش میدهم، حتی جمله ها را برای خودم می سازم اما ساعتی بعد هیچ، نوشنتی در کار نیست . ولی امروز آماده ام که چیزکی بنویسم، در اطاق را بسته ام، چند موزیک خوب انتخاب کرده ام و هیچ پنجره اضافی ای باز نیست جز صفحه سفید بلاگ اسپات، حالا این نوشتن انگار نوشتنی به مثابه درمان، نوشتنی برای راحتی روح و جان، از آن ها که بنویس برایت خوب است حالا هر چی.
آنقدر مقدمه و توضیح آوردم که از موضوع اصلی دور افتادم، که اصلن قرار بود چه بنویسم، آهان امروز داشتم با خودم فکر میکردم به خوردنی هایی که دوست دارم، بعد فکر کردم مثلن شکلات، دقیقن از کی طعمش این همه برایم گوارا شد، این همه لذت بخش ولی فکر کردن فایده ای نداشت، هیچ خاطره ای از آن بار اول، از لحظه ای که روی زبانم گذاشتم و شاید زیر دندانهایم ترق ترق شکاندمش نداشتم، حیف ولی هیچ چیز در خاطرم نیست از آن بار اولش. اما بعضی چیزها هست که دقیق به یاد داری اولینش را، مثلن؟ مثلن برای من، آن اولین باری که زیتون پرورده خوردم، سال کنکور بود، من و فرناز رفته بودیم منزل بنفشه که درسی و تستی، آن خانه قدیمشان که آخرش میخورد به خیابان بابک، از معدود خیابانهای این شهر که هنوز در امان مانده، درختهای بلندش هنوز دوسوی خیابان محکم و استوار ایستاده اند، خیابانی یکطرفه با پیاده روهایی که لذت پیاده روی را دوچندان می کنند برایت. و منزل قدیمی بنفشه، که من عاشق هالشان بودم و آن مبل های قدیمی، از آن مبل هایی که پشتی اش چوب مشبک بود، یک بعد از ظهر که آنجا بودم نشسته بودیم در هال و چه صحنه ای بود، درختهای بلند حیاطشان از پشت پنجره، و آن مبل ها و فرش مایل به قرمز، که الحق در آن بعد از ظهر تصویری به یاد ماندنی ساخته بودند. پدرش گوشه و کنار این خانه را پر از گل کرده بودند و زیر زمینشان که اصلن گلخانه بود، چه حیف که حالا دیگر خبری نیست از آن خانه و جایش را آپارتمان بلندی گرفته. حالا آن روز ما رفته بودیم که سه نفری درس بخوانیم ، اطاق بنفشه تک اطاقی بود در طبقه بالا، اطاق پرنوری بود با دیوارهای بنفش کمرنگ خوشرنگ، که با پدرش رنگش کرده بودند، وقت نهار رسید و زیر آفتاب بهار در اطاق بنفشه سفره را پهن کردیم و شروع کردیم به خوردن نهار( که خاطرم نیست چی بود)، و آنجا بود که من اولین بار زیتون پرورده دیدم و خوردم. یعنی بنفشه تعارف کرد که از این هم بخورید و هفته پیش از طرقبه گرفتیم و خیلی خوشمزه است و از این حرفها، و من که اولین بار بود اسمش به گوشم می خورد بار اول کمی خوردم ، آخر قبل از آن اصلن میانه ای با زیتون نداشتم، ولی بعد از اولین دانه، وقتی مزه زیتون و رب انار را چشیدم و گردوها زیر دندانم آمد، دیگر زیتون های بعدی بود که یکی یکی خورده می شد و
به به بعدش و تعریف که عجب چیزیست و عجب لذیذو... . و از آن روز مشتری همیشگی زیتون پرورده شدم ، نمیدانم تا کی اما هنوز که هنوز است لذتش را می برم .

2009-08-30T14:52:00.000-07:00

دلم برایت تنگ شده سیندخت

2009-08-27T14:04:00.000-07:00

زندگی من هم شده مثل این فیلم، میری و میخوای تو یک مسابقه کوفتی ای برنده شی و حالا به هر طریقی شده جلو میری، تو راهشم، زندگیه دیگه ، خوشی و سختی داری (+،+،+،+)و آخرش میبینی نشد و باز دوباره همه چی از نو،تو این 2 ماهی که به خیلی از ماها سخت گذشت امیدم به این بود که ارشد قبول میشم و خوب این خیلی دلخوشم میکرد، تصور اینکه برم سر کلاس آدمهایی مثل امجد و رحمانیان، تصور همه درس هایی که قرار بود یاد بگیرم، کتابهایی که بخونم، تئاترهایی که ببینم، این هم تموم شد باید فکر دیگه ای کرد، یک مسابقه لعنتی
دیگه... همینه دیگه انگار رسیدنی در کار نیست باید ادامه داد ، هرجوری که شده.

2009-06-23T03:16:00.000-07:00

بر پراگ ایام دیر و دوری رفته است. کسی دیگر نمی تواند کشتگان را به زندگی بازگرداند، و اکثر آنهایی که بیرون رانده شدند احتمالا دیگر هرگز به این شهر بازنخواهند گشت. مع هذا پراگ جان به در برده است و سرانجام بار دیگر مزه ی آزادی را چشیده است.

روح پراگ- ایوان کلیما- ترجمه خشایار دیهیمی

2009-06-23T02:56:00.000-07:00

تاریخی که در صلح و آرامش پیش می رود چنین به نظر می آید که انگار در جایی ورای آگاهی مردمان جریان دارد، اما تاریخی که پر از قیام ها و سرکوب ها، اشغال گری ها، آزاد سازی ها، خیانت ها و اشغال گری های تازه است، به شکل یک بار سنگین، به شکل یک یادآوری دائمی ناپایداری زندگی، وارد زندگی مردمان و شهرها می شود.

روح پراگ- ایوان کلیما- ترجمه خشایار دیهیمی

2009-06-20T03:26:00.000-07:00

قبل تر ها ستایشم را نثار آن آدم های با ذوق و هنرمندی که در بحران ها و آشوبها هم خلاقیت نابشان را عرضه می کنند کرده بودم، آن روز کسی در مکزیک ، امروز کسی در وطنم
هر دو در بحران، اما خب بحران داریم تا بحران، آن کجا و این کجا
پس ستایشم به هموطنم هزاران برابر بیشتر می شود.
حکیم ابولقاسم فردوسی هم سبز است.

2009-06-19T10:59:00.001-07:00

آیا روزی دوباره؟؟؟؟؟

2009-06-19T10:56:00.001-07:00

من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
من از فردا می ترسم
.
.
.

2009-06-19T10:47:00.000-07:00

چقدر دوره از این روزها این نوشته

2009-06-18T13:57:00.000-07:00

برادر بی قراره

برادر نوجوونه
برادر شعله واره
برادر غرق خونه
برادر کاکلش آتش فشونه

شب نورد-محمد رضا شجریان

2009-06-17T02:47:00.000-07:00

آقای افشار، به چهره ما خوب نگاه کنید. ما همان کسانی هستیم که از شنیدن خبر فوت دختر کوچک‌تان ناراحت شدیم، اشک ریختیم و گریستیم. آیا ما، که دلمان می‌خواهد بدانیم، آگاه شویم و از حق‌مان دفاع کنیم، شیادیم؟ چرا از این نمایش‌های بی‌خردانه و خبرهای ساختگی کناره نمی‌گیرید؟ فریب و انحراف اذهان تا چه حد؟ مگر ما همشهری یا هم‌وطن شما نیستیم؟ اطلاع‌زدایی و صحنه‌پردازی و تصاویر کاریکاتورگونه تا حد؟

از وبلاگ اگنس

2009-06-14T15:53:00.000-07:00

چه بد شبیه امشب، چه هراسی داره

کوی دانشگاه تهران به خاک و خون کشیده شد

2009-06-13T15:39:00.000-07:00

از وبلاگ آواز در باران

رای ما

شاید تو این خفقان مرگبار این مثل یه دل‌خوشی باشه جلو چشممون و تا می‌شه به همه برسه:

آمار واقعی رای‌های امروز ما:

افراد واجد شرایط رای: 49322412
افراد شرکت کننده در انتخابات: 42026078
تعداد آرای باطله: 38716 1

میرحسین موسوی خامنه 19075623
کروبی 13387104
محمود احمدی نژاد 5698417
محسن رضایی میرقائد 3754218

2009-06-13T13:59:00.000-07:00

به کجا چنین شتابان
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
ز غبار این بیابان
هوس سفر نداری؟

همه آرزویم اما … چه کنم که بسته پایم
چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا که باشد،بجز این سرا، سرایم
سفرت به خیر اما
تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت، به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلام ما را

اون روزی که شفیعی کدکنی این شعرو گفت به اندازه الان ما مستاصل بود؟
23خرداد88

2009-06-12T10:54:00.000-07:00

دلم مثل سیر و سرکه می جوشد، از اخبار تقلبها که میخوانم، از اینکه گفته اند برگهای تعرفه تمام شده، از وقت رای گیری که تمام شد و تمدید نشد
اما
امیدوارم...

َ

2009-06-06T01:54:00.000-07:00

می دانید این روزها یا بهتر بگویم این شبها را نباید از دست داد، قبول که این هیجانها، این التهابها، فریاد کشیدن ها و انگشتهای بالا رفته به نشانه پیروزی، خیلی هایش بدون هیچ فکر و منطقی باشد، اما شوروشوق انتخابات به کنار، مگر ما چند جشن خیابانی داشته ایم؟ ، چند کارناوال شادی داشته ایم؟، خوب برای همین است که میگویم این شبها، این مچ بندهای سبز، این آدمهای غریبه ای که برایشان دستی تکان میدهی، لبخندی میزنی، "به امید پیروزی" ای بهشان میگویی، اینها را نباید از دست داد، این شبهایی که آدمها کمکی به هم نزدیکترند، کمکی مهربانترند گیرم که برای 2 هفته، اینها را نباید از دست داد، مگر چند بار از این فرصتها در این کشور برای آدمی پیش می آید، داریم تمرین میکنیم، داریم یاد میگیریم که شادتر باشیم که از هم نترسیم. این لحظه های ملتهب قلب من را به تپش می اندازد، امیدوار و نگران می کند.
و تو رفیق همه روزها، رفیق همه خردادها، همه تجمع ها و زیر دست و پا له شدنها، همه کودکی ها و نوجوانی ها، چه خوب که در این روزهای پرخاطره شروع به نوشتن کرده ای، مهسا چه خردادهایی گذراندیم، چه تابستانهایی، از انتخابات بگیر تا جام های جهانی همه ی این سالها .

به امید روزهای خوب

2009-05-24T07:43:00.000-07:00

آره آره آره، آره عزیز من اشتباه فی.لت.ر شده، هر جا می رم و تو از من می پرسی ، جوابم همینه اشتباه فی.لت.ر شده، خب که چی؟ انتظار نداری که به ایمیل مسخره ات میل بزنم و بگم اشتباه فی.لت.ر شده، شما میخواین کوچیکترین دلخوشیهارو هم از ما بگیرین، در اشتباهین، نمی تونین. نقطه. تمام

2009-05-23T06:28:00.000-07:00

نمی دانم این بعد از ظهرها چه دارد هوا، تو بگو هزار هزار دانه گندم را پخش کرده باشند در باد، این رنگ طلایی گندمزارها از کجا آمده به حیاط خانه مان، به کوچه مان، به عصرهایمان؟

بیست و شش سالگی

2009-05-23T01:36:00.000-07:00

بیست و دو/اردیبهشت/هشتادوهشت

Mexico is sick

2009-05-03T01:44:00.000-07:00

آدم با ذوقی که تو این موقعیت مکزیک این قدر باذوق و خوش طبعی، تشکر و تبریک منو پذیرا باش، این عکس از عکس های موندگار عمرم شد، به امید از بین رفتن هرچه سریعتر این بیماری

عکس از اینجا

پی نوشت: البته وقتی بیشتر نگاه کردم این عکسو، ترس و غم هم برام داشت، هوممم، البته کماکان حرفم همون جمله های بالاست، بله.

2009-05-01T03:40:00.000-07:00

بعضی آدم ها بی آن که جنجال و هیاهو داشته باشند ردی عمیق از خود به جا می گذارند.
رضا سید حسینی از این دست آدم ها بود.

رضا سيدحسيني دنياي ترجمه و ادبيات را تنها گذاشت.

2009-04-29T02:29:00.000-07:00

Le Matin
Yann Tiersen

عکس از اینجا

2009-04-27T08:49:00.000-07:00

ملیحه خانم، آرایشگر مهربان
ممنونم
بابت گلهای زیبای بی مقدمه ات،
چتری های ریخته روی پیشانی ام
و آرایشگاه آرام و صمیمی ات

2009-04-18T00:23:00.000-07:00

بازیهای کودکیمان هنوز ادامه دارد...
فقط ... فقط کمی واقعی تر