andere letters, nooit extreem zacht of kwaadaardig luid.
Jou gebruik ik het meest, mijn mond loopt van je over,
mijn pen drinkt gulzig je bloed. Je bent het ontbrekende
brokstuk in de taal, een robuuste tafel waar met servet

aan wordt gedineerd, met eerbied voor spelling.
Aan het einde van een zin vang ik je licht
in een woord, als een caleidoscoop draai ik je
alle kanten op. Ik wacht nog op dat ene gedicht.

Maarten Inghels via brakkehondblogt.be

Ik bemin je als de plant die niet bloesemt maar
het licht van de bloemen leidt, verborgen, in zich,
en dankzij jouw liefde leeft de krappe geur die
uit de aarde stijgt duister in mijn lijf.

Ik bemin je zonder te weten hoe, of wanneer, of waarvan.
Ik bemin je onmiddellijk zonder problemen of trots.
Ik bemin je zo omdat ik het op geen andere manier kan

Behalve op deze wijze die ik niet ben, noch jij,
zo dicht dat je hand op mijn borst de mijne is,
zo dicht dat jouw ogen zich sluiten met mijn droom.

Louter slapend is ze kwetsbaar.
En onaanraakbaar - dierbare schroom.
Verheven boven verlangens, ontdaan van gebreken.
Ademende schoonheid, in mijn vingertoppen.
Louter slapend is ze ondraaglijk lief.

via Biezon

Tenzij heel even - zoals nu,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.

Dan denk ik aan je.

Zoals nu.

(via Groove G.)

Zo smaakt mijn koffie vandaag
naar meer
naar jou
naar meer van jou

via GrooveGarden

Zoek mij
vind mij
neem mij
in uw mond
en spreek mij
fluisterend
maar sterk
zeker
en vast

Ik besta
tussen uw neus
en lippen
word ik
woord
leef ik
op

via Tantieris

Schrijven, bijvoorbeeld: “De nacht is vol sterren,
en de sterren zijn blauw en trillen in de verte.”

De nachtelijke wind draait in de hemel en zingt.

Deze nacht kan ik de meest trieste verzen schrijven.
Ik hield van haar, en soms hield ze van mij.

Op nachten als deze hield ik haar in mijn armen,
Ik kuste haar keer op keer onder de eindeloze hemel.

Ze hield van me, en soms hield ik van haar.
Hoe kon men niet houden van die grote stille ogen.

Deze nacht kan ik de meest trieste verzen schrijven.
Denken dat ik haar niet heb. Voelen dat ik haar verloren heb.

De immense nacht te horen, nog immenser zonder haar.
En het vers valt op de ziel and dauw op het gras.

Wat doet het er toe dat mijn liefde haar niet kon houden.
De nacht is vol sterren en ze is niet bij mij.

Dat is alles. In de verte zingt iemand. In de verte.
En mijn ziel is ontevreden haar te hebben verloren.

Als om haar dichter te brengen, is het mijn blik die haar zoekt.
Ook mijn hart zoekt haar, en ze is niet bij me.

Dezelfde nacht maakt de dezelfde bomen wit.
Maar wij, die van toen, zijn niet meer dezelfde.

Ik hou niet meer van haar, dat is zeker, maar hoe heb ik van haar gehouden.
Mijn stem tracht de wind te vinden om haar oor te bereiken.

Van een ander. Ze zal zijn, van een ander. Net als voor mijn kussen.
Haar stem, haar helder lichaam. Haar oneindige ogen.

Ik hou niet meer van haar, dat is zeker, maar misschien hou ik van haar.
De liefde is zo kort, de vergetelheid zo lang.

Want op nachten als deze hield ik haar in mijn armen,
En mijn ziel is ontevreden haar te hebben verloren.

Zelfs al is dit de laatste pijn die ze me doet lijden,
en zijn deze de laatste verzen die ik voor haar schrijf.

“Poema XX” - uit “Veinte poemas de amor y una canción desesperada”
(eigen vertaling)

Met mijn hand verkrampt om de krant
Waar een broodschrijver de pols voelt
Van de spraakmakers van gisteren
Dansen kapitalen voor mijn ogen
Anders dan jij diep vannacht
In een ritme dat ik niet bevat

In een paleis houdt een vorst
Het been protocollair stijf
In een woestijn ontploft een mens
En de stukken raken mij niet
Zoals jouw lenige onderrug mijn hand
Voor jouw borsten gegoten

Die ochtend geef ik mij
Over aan de orde van de dag
En vergeet ik hij en jij en nog ’s hij
Die ochtend versmelten feitjes
Van gisteren met dromen van de nacht
In een vuilnisbak aan de krantenwinkel

via Druppels

hou ik weer
meer van je

via verlorenwoorden