Dali Sergisi‘ni geçtiğimiz Cuma günü, kapanışından bir gün önce ziyaret edebildik. Yüzyıl önce topların döküldüğü bir mekânda bugün Dali’nin çılgın tablolarıyla karşılaşmak ayrı bir keyifti.

121 eserin bulunduğu sergi, üç bölüme ayrılmış. Yukarıdaki taşbaskılar, Dali’nin 1973 yılında çıkardığı, Gala’nın Yemekleri isimli sürreel yemek tarifleri kitabından. “Gala ile Akşam Yemeği” bölümünde Dali’nin çılgın taşbaskılarını görebildik, ama yemek tarifleri yoktu. Dali.com sitesi bir hindi tarifi paylaşmış, bu sürreel yemeği pişiren olursa bize de haber versin.

İkinci bölüm Dali’nin “İlahi Komedya” resimlerinden oluşuyor. Güzel aydınlatmalarla uzayıp giden resimlerin önü meraklı kalabalıklarla doluydu.

Son bölüm “Sürrealizmin İzleri” ise 1971 yılında Paris’te yapılmış 9 adet taşbaskıdan oluşuyor. “Dali sembolizminin ve sürrealizminin örnek niteliğindeki çalışmalarını” barındıran bu seriden iki örnek:

Bir video turu da atabilirsiniz:

Van Gogh Alive sergisi, devasa ekranları, insanı dört bir yandan saran etkileyici müzikleri ve Van Gogh alıntılarıyla, karanlık koridordan sergi alanına girer girmez insanı çarpıyor. Yaklaşık bir saat süren gösteri birbirinden etkileyici bölümlere ayrılmış. Her bir bölümde farklı renkler, farklı hisler sarıyor salonu. İnsanlar etrafta rahatça dolanıyor, yerlerde, banklarda kurulmuş, gösteriyi hipnotize olmuş şekilde izliyordu.

Van Gogh’un 1880 ile 1890 yılları arasındaki çalışmalarına odaklanan sergide, inanılmaz tablo ayrıntılarıyla birlikte ressamın acılarına, yalnızlığına, ilham kaynaklarına şahit oluyoruz. Dönemler, hisler, renkler, müzikler ve tablolar öyle bir uyum içinde akıp gidiyor ki hayran kalmamak imkansız. Bir sürü video çektik, bir kaçını izleyip ufak da olsa bir fikir elde edebilirsiniz. İlk önce ünlü Yıldızlı Gece tablosunu içeren, bizim de en çok sevdiğimiz bölümle başlayalım, müzik Fransız Romantik besteci Camille Saint-Saëns’den, Aquarium (Le Carnaval des Animaux):

Hiçbir şeyi net olarak bilmiyorum, ama yıldızlara bakmak düş kurmamı sağlıyor

Şimdi de Van Gogh’un otoportrelerini içeren bölümden, diğer portrelerine ve mekânlara uzanalım. İlk videodaki müzik Handel’in Sarabande’si, ikinci videoda ise Satie’nin Gymnopédie’leri eşlik ediyor Gogh’a.

Resimde renk, hayatta heyecan gibidir

Bu kadar orijinal ve güzel bir sergiye her gün rastlamak mümkün değil. Mayıs’a kadar devam edecek sergiyi, fırsatı olanlar kaçırmasın.

Bir de son olarak, sergide olmasa da Van Gogh’un Yıldızlı Gece tablosunu etkileşimli hale getiren Petros Vrellis’in çalışmasına göz atabilirsiniz. Görüntü ve müziğin dokunuşlarla değiştirilebildiği harika bir animasyon. Tabii Google Art Projects sayesinde aynı tablonun fırça darbelerine de göz atabilirsiniz.

Amerikalıların kara mizah ustası Kurt Vonnegut kısa bir konuşmasında çok sık başvurulan hikâye kalıplarını eğrilerle göstererek hikâyecilik üzerine esaslı bir ders veriyor. Beş dakikalık bu kısa konuşmada Vonnegut, hikâyelerin akışını kara tahta üzerine çizidiği üç eğri ile ifade ederken, insanların ne tür hikâyeleri sevdiğine ve mutlu sonla biten hikâyelerin nasıl geliştiğine değiniyor. Bu komik ve eğlenceli anlatımı yeniden ele alan David Yang, hikâyelerin basit şekillerini kara tahta üzerine renkli kalemler ile çizerek güncellemiş.

Vonnegut’un beş dakikalık konuşmasını Türkçe altyazı ile izleyebilirsiniz

http://www.youtube.com/watch?v=JtzcFxuN-VM

Yang’ın infografiği

Scotty Reifsnyder‘ın yüzyıl ortası modern olarak anılan tarzı benimseyerek yarattığı illüstrasyonlar, başarılı anlatımı ve harika renkleriyle hemen kendini belli ediyor. Reifsynder, Amerikalı bol ödüllü bir grafik tasarımcısı. İllüstrasyonları GQ, Time Magazine, The Boston Globe, The New Yorker, The New York Times ve Wired gibi dünyanın en prestijli yayın organlarında yer almış. Mimari, iç mimari ve ürün tasarımlarında yirminci yüzyılın ortasında moda olan bu akım (mid-century modern), modern tasarım, mimari ve şehircilik alanlarında 1933 ila 1965 yılları arasında yaşanan gelişmeleri temsil ediyor.

Kaplan Anne

Bilimsel Tiyatro

Beyaz Gürültü
Yanlış Numara

Kör Nokta

Şımarık mı yardımcı mı?

Aşağıdaki son iki illüstrasyon ise halk kahramanları serisinden:

Vahram Muratyan, Paris’te yaşayan ve kafayı New York’u takmış bir sanat direktörü ve grafik tasarımcısı. İki ünlü şehrin sembollerini, popüler kültürden, yemek kültürüne, mimari özelliklerinden, ikonlarına kadar çeşitli açılardan karşılaştırdığı poster serisi, meşhur soruyu bir kez daha sordurtuyor: Paris mi New York mu? Muratyan’ın posterlerini society6.com‘dan satın alabilirsiniz.

via Visual News

Kendi küçük dünyamda kendimi aşmaya çalışıyorum. ‘Ne kadar kalıcıyım?’ sorusunu sormadan

Türkiye’den özellikle son on yıldır dünya çapında şöhret salan, nitelikli sanatçılar çıkıyor. Orhan Pamuk, Nuri Bilge Ceylan gibi ismini herkesin ezberlediği uç örneklerin yanı sıra, sayısız sanatçının azımsanamayacak başarıları var. Bu sanatçıların ortak yanı, kendilerini Doğu/Batı ikileminden sıyırmayı başarmış olmaları; Mevlânâ misali ikiliği bir kenara koyup, iki âlemin bir olduğunu görebilmeleri; dehalarını, çeşitliliğin getirdiği zenginlikle besleyebilmeleri. Selma Gürbüz de işte o kategoriden bir ressam. Yirmi beş yılı aşkın ressamlık hayatında ismi Türkiye’nin ve Dünya’nın en prestijli müzeleriyle birlikte anılmış, Tate Modern koleksiyoncularının seçkileri arasına girmiş, çağdaş resim alanında Türkiye’de önde gelen özel bir isim.
Ay Işığında Güzeller, 2008, Davetsiz

Kedili Doğa, 2008, Davetsiz

Benim açımdan serginin başlığı birçok anlamı barındırıyor içinde: Biraz masum, planlanmamış, doğaçlama… Hiç hesabı kitabı olmadan ortaya çıkan bir şey… Benim sanatımla ilişkisini kuracaksak eğer; davetsiz, sürpriz bir doğaçlama, bu sergi… Milliyet Gazetesi’nden

Ekavart.tv sayesinde 2009′daki Davetsiz sergisini hâlâ gezebilirsiniz:

The Woman Inside

Sayısız kişisel ve karma sergiye adını yazdıran Gürbüz, resim dışında heykel, dokuma, gravür gibi çeşitli biçimlerde de eserler veriyor. Ayrıca Ömer Kavur’un Akrebin Yolcuğu (1997) ve Karşılaşma (2002) filmlerinin sanat yönetmenliğini üstlenmiş. En sevdiğimiz kadın yazarlar arasında yer alan Nurdan Gürbilek’in Mağdurun Dili kitabı da, kapağını Gürbüz’e borçlu.

Cennet III, 2010, Shadows of Myself

Burada derlediğimiz tabloların bir kısmı Gürbüz’ün Akbank Sanat‘taki Davetsiz (2009), Antrepo no.3‘teki Arketip (2010) ve Leighton House Müzesi‘ndeki Shadows of Myself (2011) sergilerinden. Bazıları ise İstanbul Modern’deki Gelenekten Çağdaşa: Modern Türk Sanatında Kültürel Bellek (2010) veya Contemporary Istanbul 2011 gibi, ünlü çağdaş sanat sergilerinden.

Gece Servisi, 2010, Arketip

Arketip sergisi üzerine:

Doğu’dan Batı’ya doğru bir bakış diyebilirim. Nasıl Batı yüzyıllarca Doğu’ya bakarak, hatta Doğu’yu görmeden hayal etti, benimki de farklı bir bakış. Doğu’dan Batı sanatına, akrabalık kurduğum, sanat tarihinde beni etkileyen, benim gelişimimi sağlayan, Leonardo gibi, Velasquez gibi sanatçıların işlerini, biraz doğulu bir gözle yorumladım. Ekavart.tv

The Night, 2005, Shadows of Myself

Network, 2010, Arketip

Cennet II, 2010, Shadows of Myself

Shadows of Myself sergi kataloğu:

Çizgilerin basit ve güçlü etkilerini keşfetmek üzere yola çıkan Gürbüz, masalsı manzaralar, deniz yaratıkları, desenler ve ustaca işlenmiş, büyüleyici figürler ortaya çıkarıyor. Kullandığı araçlarda ekonomik davranarak, kurnaz, açık yürekli, cesur, bazen şehvetli ancak her zaman çekici karakterler yaratıyor. Bu karakterler, süssüz bir sadelikle, siluet sanatını, gölge tiyatrosunu ve animasyonu aynı bedende buluşturup, masalsı arketiplere dönüşüyorlar.
Gürbüz’ün çalışmasında otobiyografik öğeler de var… Osmanlı, Japon ve Avrupa motiflerinden, Velasquez’in Las Meninas’ına, nazardan chintamani’ye kadar uzanan göndermeleri çok kapsamlı. Sonuç ise her seferinde kışkırtıcı ve cezbedici. Rosa Issa Projects

Lady Luck, Contemporary Istanbul 2011

Karınca Duası, 2010, Arketip

İnanılmaz bir titizliğin, emeğin, yeteneğin ve sabrın ürünü oldukları belli olsa da, gösterişten uzak, mütevazı bir yanı var tablolarının. “Ben buradayım” diye bağırmayan, ancak bir kere gözle buluştuktan sonra seyrine doyum olmayan, baktıkça yeni detayların, yeni atıfların, yeni anlamların, yeni dünyaların keşfedildiği, doğayla, kadınlarla bezeli bir dünya Gürbüz’ünki. Resimlerinin sırrı, İngiltere’deki resim eğitimiyle bilediği teknik gücünü, Türk ve Osmanlı sanatı başta olmak üzere bir çok kültürün incelikleriyle ustaca harmanlayabilmesinde yatıyor. Resimlerin bunca detay içerip, bu kadar zorlamasız durması, elbette sadece güçlü bir tekniğin göstergesi olamaz; ruh olmadan bedeni kim neylesin?

İsimsiz, 2010, İstanbul Modern, Gelenekten Çağdaşa

Gözler, 2011, Shadows of Myself

Tüm görseller sanatçının özel izniyle kullanılmıştır.

Düşünceler

Yang Liu‘nun infografik çalışması, Çin ve Alman kültüründen yola çıkarak Doğu ve Batı arasında karşılaştırmalar yapıyor. Çin’de doğup büyüyen ancak 14 yaşından itibaren Almanya’da yaşayan Liu, eğlenceli minimalist grafikleriyle iki kültürü de görmüş herkesin az çok aklına takılan noktalara parmak basıyor. Grafiklerin mavi olan sol tarafı Batı kültürünü, kırmızı olan sağ tarafı ise Doğu kültürünü temsil ediyor.

Hayat Tarzı

Dakiklik

Sırada bekleme

Parti

Restorantta

Problemlere yaklaşım

Ulaşım

Yaşlıların hayatı

Patron

Çocuk

Birbirlerinin kültürlerine bakışları

1917 yılında, Fransız sanatçı Marcel Duchamp sıradan bir mamulü alıp üzerinde değişiklikler yaptı. Sadece seçilen ve üzerinde ufak tefek değişiklikler yapılan nesne bir sanat eserine dönüştü. Hazır Sanat doğdu. 2009 yılında Slovenyalı bir adam kendine ünlü bir sanatçının ismini seçti ve bunu kendi yaratıcı işleri için kullanarak üzerinde değişiklikler yaptı. Sadece ünlü bir sanatçının ismini seçerek ve bu ismi kendisininmiş gibi kullanarak sanatçı oldu. Hazır Sanatçı doğdu.

Damien Hirst: Sanatı Sevmek Zorundasınız, Orta Avrupa’dan sanat pazarını eğlenceli bir şekilde eleştiren bir blog projesi. Blog sahibi kendisini “dünyamıza gerçek sanat sevgisini aşılamaya çalışan, bilinmeyen bir kasabada bilinmeyen bir hayat yaşayan, bilinmeyen bir ülkeden bilinmeyen bir sanatçı” olarak tanımlıyor. Bütün profil bilgileri bir yana, projenin arkasında kim ya da kimler var bilinmiyor. Ancak sanatçının kendisi için seçtiği Damien Hirst ismi elbette tesadüf değil. Damien Hirst çağdaş sanat piyasasında iyi bilinen, milyon dolarlık eserleriyle satış rekorları kıran bir sanatçı. Ünlü sanatçının ismini çalan parodi sanatçımız ise misyonunu şöyle anlatıyor:

Misyonumun, sanatın parayla ifade edilen değerini azaltmak ve sanata beslenen gerçek sevginin değerini artırmak. Sanatın ucuz olmasını, fakat sevilmesini ve hayranlık uyandırmasını istiyorum. Sanatın artık dışlayıcı olmamasını ve herkese seslenmesini istiyorum. Sanatın, parayı bastırana değil, ondaki güzelliği görebilene ait olmasını istiyorum. Sanatın fark yaratmasını istiyorum. Sanatın çakma, anlamsız ve ucuz olmasını istiyorum. Çünkü ancak bu şekilde sanatı sadece doğru nedenlerden ötürü takdir etmeyi öğrenebiliriz: sanat olduğu için. Dünyamızın sanat hastalığına kapmasını istiyorum. Sanatın bir salgın olmasını istiyorum.

Sitede, sanat satın alma projesi kapsamında dört farklı başlıkta “eserler” üretilmiş; Her Gün Bir Sanat Eseri, Sonsuza Kadar Paris Aşkı, Para Yok, Sanat Yok ve Son Noktasına Dek İyi. Eserlerin fiyatları 1£ ve 1.99£ arasında değişiyor. Çünkü önemli olan sanat eserini satın almak değil, satın alma eylemini satın almak.

Sitedeki Her Gün Bir Sanat Eseri serisinden eşsiz sanat eserleri!

Ben Damien Hirst. Kâr amacı gütmeyen Slovenyalı bir sanatçıyım. Ben sanat yaparak sanat yapıyorum. Sanatım, sanatçı olmanın beyhudeliğini yüceltiyor. Hiçbir şeye inanmamanın parodisini yapıyorum. Amacım sanat adı altında kutsallaştırılan her şeyin büyüsünü bozmak. Sanat bir dindir ve ben bir ateistim. Hedefim sanatı entelektüel bir yorum olarak kullanarak, nesne ve kavramlara sanatsal değer atama sürecini tersine çevirmek. Sadece sanat yapmıyorum; sanat yaparak sanat yapıyorum ve böylece temelde sanatı ters yüz ediyorum. Sanat yapan bir sanatçının geçtiği aşamaları taklit ederek, ancak eserlere (parasal dahil) herhangi bir değer biçmeden sanatı ters düz ediyorum. Bir sanatçı olarak ürettiğim eserlerin hiçbir anlamı yok ve pek bir maliyeti de yok, ancak yine de üretimleri açısından “anlamlı” ve pahalı sanat eserlerinden farkları da yok. Ben Damien Hirst ve ben sanatsalım.

Ayrıca sitede satışa sunulan eserler gerçek Hirst’ün eserlerine göndermelerle dolu. Aşağıdaki kartpostalı parodi sanatçımız aralarında hiçbir fark olmaksızın 10 sterline ve 1 milyon sterline satıyor. Sonsuza Kadar Paris Aşkı eseri, Hirst’ün 2007′de yaptığı Allah Aşkına isimli elmastan yapılma kafatası eserine bir gönderme. Bu elmas kafatasının maliyeti 14 milyon sterlin ve şu anda üzerinde bulunan 50 milyon sterlinlik etiketiyle gelmiş geçmiş en pahalı sanat eseri unvanını kapmayı bekliyor.

Blogda 1 sterlinden başlayarak 1 milyon sterline kadar satılan Paris Aşkı kartpostalı:

Damien Hirst’ün 50 milyon Sterlin’e alıcısını bekleyen Allah Aşkına isimli eseri

Son Noktasına Dek İyi eseri de gerçek Hirst’e bir gönderme. Hirst’ün 2000 yılında yapılan LSD eseri aşağıdakinin hemen hemen aynısı. Ancak Hirst bu eseri yardımcılarına boyatmıştı ve bu nedenle sanat dünyasında “eser kime ait, düşünene mi yapana mı” sorularıyla baya bir eleştirilmiş, sahtecilikle suçlanmıştı.

Sanat olarak bir şeyi satın aldığınızda temelde kendinizi satın alıyorsunuz. Satın alma eylemi için para ödüyorsunuz ki bu da sanatın tam tanımıdır. O yüzden aslında sanatı en önemli ve anlamlı şeklinde satın alıyorsunuz. Bu da tüketim çağında sanatın nihai manifestosudur.

Damien Hirst projesinin, sanat piyasası üzerine yaptığı 140 karakterlik eğlenceli ve düşündürücü tespitleri Twitter hesabından da takip edebilirsiniz.

Sanat, sanat olarak satın alınandır. Kişinin sanat olduğuna inanarak aldığı her şey ve aslında sanat satın alma niyetidir sanat. Dolayısıyla sanatı tanımlayan, bir şeyi sanat olarak satın alma eylemidir.

Bir şeyler patlatmayı seven Alan Sailer evinin bodrumunda kurduğu düzenekle, nesnelerin patlama anını çekebilmek için uzun süre uğraşmış. 2008 yılında, saniyenin milyonda biri hızında fotoğraf çekmesine olanak tanıyan kendi flaş ünitesini geliştirmiş ve ortaya bu inanılması güç fotoğraflar çıkmış. Sailer aynı zamanda aktif bir Flickr kullanıcısı ve hâlâ tekniğini geliştirmeye çalışıp, eline geçirdiği nesneleri patlatıp fotoğraflamaya devam ediyor. Fotoğraflar Sailer’ın özel izniyle kullanılmıştır.

Sailer bu anları yakalabilmek için özel geliştirdiği flaş ünitesinin yanı sıra, otomatik bir deklanşör sistemi kurmuş ve tamamen karanlık bir ortamda çekim yapmış. Tabii yüzlerce denemenin sonucunda, atölyesinin her köşesi de patlamalardan nasibini almış. Mucit ruhlular, mevcut İngilizce talimatlara göz atarak tekniği hakkında detaylı bilgi edinebilir.

Nostalji modu

İllustrasyonlarında negatif alanı ustaca kullanan Nova Bar‘dan sonra, bu sefer de Malezyalı sanatçı Tang Yau Hoong‘un kavramsal, eğlenceli ve sürreel illüstrasyonlarına yer veriyoruz. Negatif alanın hakkını veren Hoong’un eserlerini sitesindeki dükkânından makul fiyatlara satın almak da mümkün.

O ellere dikkat edin

Gündüz geceye karşı

Panda parkı

Bıyıkköy

Doğanın sesi

Pisiklet

Bir arada yaşam

Işık boyacısı

Kırmızı Başlıklı Kız

Şafak