Titel: ulli.waarbenjij.nu
Omschrijving: Ulrike, een Duitse Science, Society & Technology-student die een half jaartje in Oslo bivakkeert, en in een Duitstalige weblog het thuisfront op de hoogte houdt. Ook de moeite waard wanneer je Ulrike zelf niet kent. (Denk ik.)
Onomstotelijk bewijs van kwaliteit: “Mein Ziel ist es eine Alternative zu finden und sie auch durchzusetzen. (…) Darum muss ich mich in eine Position bringen, in der ich erstens weiss, was zu tun ist, und zweitens Zugang zu genug Leuten habe, die es durchsetzen werden (oder ich werd auch das selbst – sozusagen in Personalunion, aber eine allein reicht da sicher nicht). Dies mag alles total abgehoben und bescheuert klingen, aber was soll ich denn sonst mit meinem Leben anstellen?” (bron)

Titel: Olaf Koens
Omschrijving: Olaf is journalist. Officieel in Moskou, maar eigenlijk op veel meer plekken. Wie dat niet gelooft moet maar eens op het vliegtuigicoontje op zijn weblog klikken.
Onomstotelijk bewijs van kwaliteit: “,,En nu moet je me een echt Belgisch cafe laten zien”, zei ze. Ik had Natasja het huis laten zien, kennis laten maken met de buren, ze had het vliegveld gezien en na bijna 14 uur reistijd dacht ik dat mijn nieuwe liefde het liefst zou gaan slapen. ,,Een echt Belgisch cafe met van die oude mannetjes die schaken.”” (bron)

Titel: vandenb.com
Omschrijving: Het weblog van Walter van den Berg, schrijver. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zijn boeken nog nooit heb gelezen. Zijn blogjes zijn echter wel een van de terugkerende hoogtepuntjes in mijn feedreader. Ach, die boeken komen vanzelf nog wel een keer.
Onomstotelijk bewijs van kwaliteit: “Dan loop ik mee met De Stoet en dan zie ik ‘m splitsen en dan denk ik: ik wou dat ik iets kon. Dat ik echt iets had geleerd.
Dan zou ik mee kunnen splitsen met de net wat knappere mensen, allemaal beter gekleed, geen onkinnen, geen dikke konten in verkeerde spijkerbroeken, allemaal zinvol werk.” (bron)

Titel: Bijzinnen.com
Omschrijving: Het boek van Michel van Eeten heb ik wel gelezen. Was ook niet slecht. Maar of de verschijning daarvan opweegt tegen het minder vaak bijwerken van bijzinnen.com, daar ben ik nog niet uit.
Onomstotelijk bewijs van kwaliteit: “Ooit namen we je mee naar een diner bij een professor, een man met een meedogenloze intelligentie. Terwijl we aan het aperitief nipten, keek hij naar zijn eigen kind, een wat slungelig jongetje met een afgeplakt oog, worsteldend met een stuk speelgoed. ‘Ze zeggen dat kinderen zo snel leren,’ mompelde de professor. ‘Maar dat vind ik helemaal niet.’” (bron)

Titel: Simon Kuper
Omschrijving: Omdat goede verhalen over voetbal mooier zijn dan een doelpunt of een sliding. Die van Kuper, die schrijft over voetbal “vanuit antropologisch perspectief”, zijn misschien zelfs wel mooier dan het geluid van een bal die knalhard van de lat terugkaatst.
En ook omdat ik Olaf (zie boven) nog een linkje naar de blog van Kuper moet sturen en ik direct wil checken of ik nog steeds bovenaan in zijn feedreader sta.
De artikels voor de Financial Times zijn in het Engels, maar zijn vaak enkele dagen later in vertaling te vinden op sportgeschiedenis.nl.
Onomstotelijk bewijs van kwaliteit: “If you are alone, nobody can challenge you. So South Africa cultivated an ornate style of football that went extinct everywhere else. The style has various names – such as “piano and shoeshine”, or “ticky-ticky” – but it essentially means doing tricks on the ball while standing around. Many South Africans still fondly imagine that this is Brazilian football, if perhaps done better.” (bron)

Tot zo ver. Volgende week ga ik misschien zelf weer iets schrijven.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik het mezelf ook niet gemakkelijk heb gemaakt. Ik had natuurlijk ook gewoon in een mooie Vlaamse stad als Leuven of Antwerpen kunnen gaan werken. Maar nee, ik moest zo nodig naar Brussel, in theorie tweetalig, maar op straat spreekt men hier gewoon Frans.

Denk overigens niet dat je om die reden de Brusselaren Walen mag noemen. In tegenstelling tot wat wij in Nederland vaak denken bestaat België uit drie gewesten: Vlaanderen, Wallonië, en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. En die Brusselaar mag dan overwegend Frans spreken, het maakt hem net zo min Waal als dat het hem Vlaming maakt. De echte Brusselaar is een zinneke, wat een benaming is voor een hond van gemengde rassen. Een vuilnisbakkenras zoals wij Nederlanders dat zouden noemen. Het is niet voor niets dat de echte Brusselaar deze geuzennaam op zich heeft genomen: hij ziet zijn stad als een wereldse metropool. Brussel, dat zijn Vlaamse, Waalse, Congolese, Arabische en met dank aan de EU ook steeds meer verschillende Europese culturen, allemaal in een stad.

België zit vol tegenstrijdigheden en complexiteiten, en laag voor laag komen ze op me af. Hoe de Belgen daar zelf mee omgaan?
Ik heb tot nu toe drie medicijnen ontdekt.

Door de tombola van de huizenmarkt kwam ik ook nog eens in de Marollen terecht, een wijk die de bovenstaande theorie op kleinere schaal nog eens dunnetjes over doet. Vroeger was dat geen wijk om trots op te zijn: in de Middeleeuwen werden de melaatsen en ondergebracht, en in de vorige eeuw was het prototype van de Marollien de werkloze Belg die zijn dagen in het café sleet. Op dit moment zijn de Marollen langzaam trendy aan het worden, wat een splitsing in de wijk veroorzaakt. In de noord-oosthoek van de wijk vind je de Grote Zavel (Grand Sablon) met de duurste chocolatiers van de stad, terwijl de wijk in het zuid-westen, richting Zuidstation (pardon, Gare du Midi) tegenwoordig vooral bewoond wordt door immigranten. Mijn straat ligt in het midden, en is, zoals je na het voorgaande uiteraard zou verwachten een mix van shoarmazaken en exclusieve antiek- en meubelwinkels.

Om mijn schizofrenie compleet te maken is mijn nieuwe baan aan de Vrije Universiteit Brussel. Een kleine achtergrond voor het Nederlandse publiek: in België is onderwijs, net als bijvoorbeeld cultuur, geen bevoegdheid van de gewesten, maar van de taalgemeenschappen. Dit betekent dat alle scholen in Brussel of Franstalig of Nederlandstalig zijn, en deze situatie wordt tot op universitair niveau doorgetrokken. Kortom: ik werk op de Vrije Universiteit Brussel, en daarnaast staat een hek, en vervolgens begint de Université Libre de Bruxelles. Op de VUB wordt in het Nederlands les gegeven, en met al mijn collega’s spreek ik Nederlands. Tot je de campus afloopt en alles weer Frans is.

En dan heb ik nog niet eens over politiek gesproken.

België zit vol tegenstrijdigheden en complexiteiten, en laag voor laag komen ze op me af. Hoe de Belgen daar zelf mee omgaan? Ik heb tot nu toe drie medicijnen ontdekt. De eerste is een pintje; ik neem aan dat dat geen verdere uitleg behoeft. De tweede is flexibiliteit. Belgen houden van regels en bureaucratie, maar als dat zaken onmogelijk maakt laten ze het net zo hard weer vallen. Toen ik een bankrekening wilde openen had ik (naast een tiental andere documenten) een huurcontract nodig. Voor het tekenen van mijn huurcontract had mijn huisbaas (naast een tiental andere documenten) een bankrekeningnummer nodig. Wanneer een Belg met dit soort zaken geconfronteerd wordt ziet hij daar het probleem niet in. Men wuift het weg, zegt “Och, als je ons die documenten over een paar weken bezorgd is het ook goed”, en keurt vervolgens je aanvraag goed.

Het laatste Belgische medicijn is de absurditeit en het surrealisme. Belgen houden daarvan, waarschijnlijk omdat het zo herkenbaar voor ze is. René Magritte was niet voor niets een Belg, net zo min als Kamagurka dat niet voor niets is. Dalí is hier een grootheid. De Nederlandstaligen houden van Herr Seele, terwijl de Franstaligen met de Le Chat weglopen. Absurdisme en surrealisme liggen hier op straat; het is de alledaagse Belgische realiteit. Ik houd daar wel van.

En als ik echt heimwee krijg dan ga ik naar de HEMA. Holland ten top. Kleine eilandjes cultuurgoed in Brussel, waar ik me weer helemaal thuis in Nederland waan. Afgezien dan van het feit dat ze er plots Frans praten.

De bovenstaande tekst is een aanpassing van een tekst die eigenlijk voor een ander medium geschreven was. Vandaar dat ze wat langer is en wat doublures bevat met eerdere blogposts. Het leek me desondanks toch interessant genoeg om nog eens te resumeren.

…een ADSL-abonnement bij Mobistar aanvragen, dan drie weken niets horen, en vervolgens een brief thuis krijgen dat mijn ADSL-aanvraag op mijn verzoek is stopgezet. Huh, pardon?

Gelukkig staat er op de brief, die overigens keurig in het Nederlands is opgesteld, want Mobistar weet dat ik Nederlandstalig ben, een gratis telefoonnummer. Als ik dat nummer bel krijg ik een Engelstalige computer die me vraagt het onderwerp van mijn telefoontje te kiezen? Engels? Nu ja, vooruit. Vervolgens hang je tien minuten aan de lijn met een muziekje dat liftfabriekanten tegenwoordig niet meer durven aanschaffen. Waarom Mobistar dan wel?

Enfin, tien minuten wachten dus. Vervolgens krijg ik een telefonist aan de lijn die geen Nederlands en geen Engels spreekt. Alleen Frans. En nors. Wat ik ervan begreep verweet hij me dat ik in het taalmenu Frans heb gekozen in plaats van Nederlands. Huh, taalmenu?

Misschien ga ik mijn internet maar gewoon ergens anders halen.

Nederland is…

…al acht jaar klant zijn bij T-Mobile (en als bewijs zelfs nog een SIM-kaart hebben waar Ben op staat), en als je vervolgens je contract opzegt wegens immigratie onmiddelijk door de klantenservice gedropt worden. En er dan achter komen dat je via T-Mobile aangeschafte BlackBerry (inmiddels via het benodigde jaarcontract plus zes maanden extra afbetaald) in de hardware gelockt is, zodat de BlackBerry Internet Service op deze telefoon alleen bij T-Mobile gebruikt kan worden. En dat terwijl ik in mijn optimisme dat ik mijn Pearl ook gewoon in België kon gebruiken al een BlackBerry-abonnement bij Mobistar had afgesloten. Samengevat: ik betaal voor een duur abonnement maar kan het met mijn oude telefoon niet gebruiken omdat T-Mobile deze zonder mijn weten gelockt heeft. Heerlijk.

De volgende keer schrijf ik een leuk postje. Want er is ook heel veel fijns in België. En in Nederland misschien ook wel.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de politieke voorkeur van mijn lezers. Voor zover ik überhaupt Vlaamse lezers heb dan. Dus schroom niet, en stem in de widget die je in de rechterkolom ziet.

(via Blogologie)

De meest Belgische dingen heb ik inmiddels meegemaakt. Voor de bureaucratie, zie mijn vorige post. (Ik heb inmiddels een contract, dus ik werk officieel. Hoera!) Met een Francofoonse oude dame in de lift gestaan die in uiterst gebrekkig Nederlands met Franse subzinnen (het meest verstaanbare deel) uitlegt dat ze Nederlands praat, maar dat je bij de meeste Nederlandstalige Belgen niet om een woord Frans hoeft te vragen, dat is me ook al overkomen. En ook mijn eerste openbaarvervoersstaking staat genoteerd. Net op die ochtend dat mijn fiets nog op de uni stond omdat het de avond ervoor zo hard regende, en ik dus geen alternatief had. Gelukkig waren er meer Nederlanders in het metrostation die ook wel om die Belgen konden lachen, helemaal toen tegen negen uur bleek dat de metro’s langzaam weer in beweging kwamen.

Waar de staking om ging is me eigenlijk nog niet helemaal duidelijk.

Maar soit, dat was het nieuwe leven. Vanaf nu is het “mijn alledaagse leven” in Brussel. Ik ben eraan gewend om me met mijn fiets en weg door het Brusselse verkeer te banen. Ik volg met interesse de verkiezingsstrijd voor het Brussels Gewest en de Vlaamse regering, en vraag collega’s de oren van het hoofd waarom het zo verschrikkelijk is dat Franstalige burgemeesters Franstalige brieven naar Franstalige kiezers versturen, ook al wonen ze in een Vlaamse gemeente (waar dan weer meer Franstaligen dan Vlamingen wonen). Ik lees De Standaard en maak me druk om ontslagen bij De Morgen. Ik ben er zelfs al aan gewend dat ik niemand versta.

Maar een Belg, dat zal ik nooit worden. Een kaaskop in België, die titel geeft net genoeg afstand om het leven hier met een gezonde dosis relativering te aanvaarden.

Ik woon nog steeds in Brussel, en de Marollen bevallen nog steeds.

Ik besta ook weer. Administratief gezien dan, echte existentiële crisissen heb ik hier nog niet gehad. Maar bureaucratischofficieelgezien was ik dus een paar dagen weg. Ik had bij de gemeente Maastricht aangegeven dat ik geëmigreerd ben, maar jezelf inschrijven in België gaat nog niet zo vlot. Het district 1000, de stad Brussel, schijnt daarbij zelfs het summum te zijn.

Dat heb ik inderdaad gemerkt.

Voorbereid als ik was had ik al op internet gevonden dat ik me op de 2e verdieping van het gemeentehuis moest inschrijven. Daar stond op maandagochtend weliswaar een flink rij, maar voor niets gaat de zon op. Na een half uurtje wachten was het eindelijk mijn beurt bij het ‘onthaal’. Waarop de baliemedewerker mij vertelde dat ik me als buitenlander toch echt op de 3e verdieping moet inschrijven.

Goed, mij krijgen ze dus niet klein.

Op de derde stond nog een langere rij, maar ik sloot geduldig aan. Na drie kwartier werd mijn geduld weer beloond. Ditmaal kreeg ik in Vlaams met een Frans accent te horen: “Ja, maar vandaag is het veel te druk” waarbij ik aangekeken werd met een blik van “ziet u dat zelf dan niet?” Ja, na drie kwartier wachten had ik dat inderdaad zelf ook wel kunnen vermoeden. De daarop volgende mededeling was dat ik volgende week dinsdag kon terugkomen. Mijn tegenwerping dat ik op internet gelezen had dat ik me binnen acht dagen als vreemdeling moest aanmelden bracht bij de dienstdoende ambtenaar alleen een glimlach teweeg.

België, het is een bananenrepubliek maar ze kunnen er zelf nog om lachen. Ik heb die houding maar overgenomen.

En bovendien, het is inmiddels ‘volgende week dinsdag’ geweest, en het is gelukt. Ik heb een officieel document dat ik een inschrijving heb aangevraagd, dus ik ben administratief gezien weer boven water. Het arbeidscontract dat ik voor die afspraak absoluut nodig zou moeten hebben, maar dat de universiteit nog steeds niet opgemaakt heeft, bleek facultatief. Althans, die mag ik ook op de volgende afspraak over twee maanden meenemen. En van die vijf identieke pasfoto’s die volgens de ambtenaar van de vorige week zo essentieel waren hebben ze er ook maar drie gebruikt.

Ach, ik lach. Morgen ga ik de personeelsadministratie bellen of ze inmiddels al een contract voor me hebben, aan het einde van mijn tweede werkweek. En met nog één afspraak te gaan ben ik over twee maanden echt een Brusselaar.

Na de verhuizing vrijdag had ik een weekend om een beetje te settelen, alvorens morgen mijn nieuwe job aan de VUB begint. Wat eerste grootstedelijke observaties:

• Als ik de volgende keer ga verhuizen moet ik er ook op letten dat potentiële appartementjes niet hele nauwe gangetjes en trappertjes hebben waar meubels niet doorheen passen. Enige parkeerplekken in de omgeving is ook geen luxe voor een verhuizing.
• De Marollen zijn leuk. En stads. In mijn straat bevinden zich zowel shoarmazaken en schimmige handy-winkels als designer shops en trendy barretjes. Twee deuren verder is een levensmiddelenwinkeltje zonder openingstijden op de deur, maar proefondervindelijk onderzoek wijst uit dat ze in ieder geval zaterdagavond rond negen uur en zondag rond het middaguur open is.
• De Delhaize City in mijn straat heeft veel te veel dure en aantrekkelijke bio-spullen. Ik realiseerde het me pas toen de cassière droogt opmerkte: “Oh, uw chips zijn niet bio.” (Maar dan in het Frans. Ik kan het niet reproduceren maar ik weet dat ze dat zei.)
• Belgen zijn ongelofelijk bureaucratisch. Voor een bankrekening heb je (naast tien andere documenten) een adres nodig, en voor een woning heb je (naast vijf andere zaken) een Belgische bankrekening nodig. Ziet u de deadlock? Er is gelukkig een oplossing: Belgen zijn ook heel flexibel, dus als het nu allemaal niet lukt is volgende week ook geen probleem.
• In de winkel van BASE kijkt men boos als je een telefoonabonnement wil afsluiten, en heeft men allerlei documenten nodig die je als juist-gearriveerde nog niet hebt. Bij Mobistar kijkt men vriendelijk en is alles mogelijk.
• De HEMA hier is raar. Het is alsof je weer helemaal terug in Nederland bent. Alleen spreken ze dan ineens Frans.
• Lekker op zondag samen met de massa rondjes rennen in het stadspark, dan pas voel je je een stedeling. Weg met die Kannerweg en de Sint-Pietersberg; je kan ook met z’n allen op het aangeharkte gravel tussen de toeristen rennen.
• Normaal zou ik blij zijn met buren met onbeschermde wifi. Maar aangezien onbeperkt internet in België nagenoeg niet bestaat voel ik me toch beschaamd om te veel van hun bandbreedte op te snoepen. Binnenkort maar eens zelf ergens internet halen.

Er volgt weldra meer, ik ben er zeker van.

Nrc Next is een Rotterdamse man van 21, biseksueel en in een open relatie

Dat Facebook niet gemaakt is voor kranten bleek al snel bij een nadere bestudering van het profiel. Zo lees ik dat Nrc Next een Rotterdamse man van 21 is, biseksueel en in een open relatie. Hmmm, dan vraag je je toch af waarom de krant niet gewoon net als bekendheden en bands en andere dingen waarvan je fan kan zijn een Facebook Page aanmaakt.

Robert gaf op Twitter het antwoord: de krant wil vrienden in plaats van fans. Net als op Twitter. Allemaal leuk en aardig dat je het niet helemaal eens bent met de Facebook-terminologie, maar om daar nu dit soort kunstmatige ingrepen voor te doen? En wellicht klopt de Twitter-terminologie beter bij wat het NRC wil, maar dat wil niet zeggen dat er daar wel sprake is van de door Robert zo vurig gewenste gelijkwaardigheid.

Als ik bijvoorbeeld wat recente tweets van @nrcnext bekijk:

@sndrspk nee, naast het doorplaatsen van de artikelen praten we ook terug ;-)

@nixang, inderdaad, we hebben serverproblemen in Amerika. Als we weer live zijn, komen we met exclusieve beelden uit Moldavië

@bartf we modereren alleen je eerste reactie vooraf, daarna worden je reacties meteen geplaatst.

We zijn op zoek naar de beste easter eggs in websites en games, welke ken jij?

@pzantingh dank voor het berichtje, we hebben de link aangepast

En ga zo maar door.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het geweldig dat een krant als nrc.next Twitter (en Facebook en andere tools) zo inzet. Chapeau. Maar dit is toch geen basis van gelijkwaardigheid? De rollen zijn duidelijk verdeeld. De nrc.next-Twitteraccount reageert als zijnde de nrc.next-twitteraccount en beschouwt de personen waarop zij reageert ook als lezers/consumenten. Ik zeg niet dat dit een probleem is, sterker nog, deze rollen bestaan in de echte wereld en in iedere webvertaling die ik op dit moment ken blijven ze bestaan. Wij lezers zijn de lezers die vragen hebben en suggesties doen. Nrc.next is de krant die uitleg geeft over haar processen, input vraagt en aankondigingen doet.

Met mijn krant wil ik helemaal geen vrienden worden

Vandaar dat ik de Facebook-aanpak van nrc.next zo geforceerd vind. We zijn helemaal geen vrienden; zij zijn het medium en wij zijn de lezers. Natuurlijk zijn lezers niet meer zo passief als pakweg tien jaar geleden, en het is geweldig dat ze de discussie aangaan, maar ze moeten wel onderkennen dat er een verschil blijft qua status en rol. Sterker nog, dat is juist een van de redenen dat ik een krant lees: omdat ze meer autoriteit bezit dan een willekeurige selectie van mijn vrienden.

Ik vind het uiteraard een ander verhaal wanneer Robert, of bijvoorbeeld next-blogger Ernst-Jan Pfauth, zouden reageren vanuit hun persoonlijke Facebook- of Twitter-account, zelfs al blijkt daar duidelijk uit dat ze NRC-medewerkers zijn. Nog steeds is er dan geen complete gelijkwaardigheid, maar het komt wel dichter in de buurt.

Met Robert ben ik vrienden op Facebook. Met nrc.next wil ik helemaal geen vrienden worden. Fan zijn van een nrc.next-pagina op Facebook is voor mij veel natuurlijker en net zo waardevol.

Een paar aardige shots heb ik er nog wel uit kunnen halen.

De hele serie is te vinden op de site van de Pink Party.