ماشین بهشت

اگر مشکل نظام 14 میلیون نفر است؛ عزیزان نسل کشی کنید!

امین تقصیری — Mon, 03 Aug 2009 16:33:31 +0000

با وجود گذشت بیش از حدود 50 روز از انتخابات گویا این که قرار نیست داستان بیانیه ها و جواب ها و پیغام ها به پایان برسد و هر روز با سخن وعملی، موجی جدید فرا روی دو طرف مورد مناقشه برپا می شود. رفتار و کردار و گفتاری بی شرمانه و ناپخته از هر دو سو که اگر تاکنون در هر کشور دیگری و در مقابل ملت دیگری صورت می گرفت تا به امروز چندین بار موجب تعویض دولت یا نظام می شد. براستی برای چه و به چه خاطر احساسات و عواطف و ذهنیات مردم این طور به بازی گرفته می شود؟
پیش و پس از انتخابات موضوعات متعددی مطرح گردید تا آن جا که در بعضی از موارد باعث به سوال رفتن کلیت حکومت اسلامی ایران شد، پُر بیراه نیست که بگوییم هر دو طرف نقش بسزایی در ایجاد این مناقشات داشته اند از کیهان که وظیفه ی خود می دانست بی رحمانه ملت و مسولان را زیر سوال ببرد تا اعتماد ملی که هدفی را جز تقابل با کیهان برای خود نمی دید و روسای نظام که گویا کاری نداشته وندارند جزء تخریب و اتهام افکنی به یکدیگر و … چه نتیجه ای از این همه نفاق و دو رویی و دروغ می توان گرفت؟ آیا جزء این می تواند گفت که قدرت همه چیز است و بس؟! این که در مدارس و الا الخصوص حوزه ی علمیه ی قم درس نگه داری و حفظ و قدرت و مال و منال پرستی و … به جای تقیه و راست گویی و دین داری و… آموزش داده می شود؟ این روزها هم پخش نسنجیده ی اعترافات دری دیگر را گشود تا روز از نو شود؛ تا کیهان و وطن امروز بنویسند و اعتماد و اعتماد ملی در مقام پاسخ گویی درآیند تا باز هم کلیت حاکمیت زیر سوال برود. آن گونه که میر حیسن موسوی در شبکه های داخلی به دار مجازات آویخته می شود و از طرفی منجی ملت در شبکه های خارجی خوانده می شود؛ مردم ما کدام یک را باور کنند؟ اصلاً چرا باور کنند؟ آیا پاسخی برای این همه ندانم کاری و بازی های کودکانه هست؟
کسی متوجه نیست (شاید هم متوجه باشد و عمداً به این اعمال دست بزند) وقتی به میر حسین موسوی توهین می شود و او را مجرم مشاریم ملت را مجرم می دانیم، 13 میلیون انسان را که ایرانی هستند و به اختیار خود در انتخابات شرکت کرده اند و نه با جبر! او را مناسب ریاست جمهوری می دانسته اند و حال در رای خود ابهام دارند؛ این جرم است؟ 13 میلیون نفر نادانند و عده ای که به جای تقیه به سیاست گرفتار شده اند دانا و عقل کل و… آیا مشکل نظام ما همین 13 میلیون نفر هستند؟ مشکل کشور ما این ها هستند که پیشرفت نمی کند؟ این ها هستند که 1000 میلیارد کسری بودجه داشته است؟ این ها هستند که چند سال پیش عقب نشینی هسته ای داشته است؟ این ها هستند که اعتیاد بیداد می کند؟ این ها هستند که بیکاری بیداد می کند و…
دوستان از ما بهتران! آقایانی که به گفته ی خود با امام زمان(عج) ارتباط دارید! بدانید این پیشنهادی برای ادامه ی راهتان؛ اگر مشکل ایران و سد راه پیشرفت و تعالی این نظام و کشور فقط این 13 میلیون خس و خاشاک هستند بدون هیچ اباء و اغماضی نسل کشی کنید تا به ظهور منجیتان کمک کنید.
————————————————-
1.این نوشته تنها یک برداشت شخصی از وضعیت موجود جامعه است و مربوط به گروه یا حزب خاصی نیست، نبوده و نخواهد بود.

احمدی نژاد با حکم رهبری رئیس جمهور می شود!

امین تقصیری — Fri, 31 Jul 2009 14:20:35 +0000

در حالی بیش از 45 روز از انتخابات ریاست جمهوری می گذرد که هنوز محمود احمدی نژاد منتظر پیام تبریک روسای جمهور کشورهای مختلف مانده هیچ یک از طیف های شرکت کننده در انتخابات تاکنون شکست را نپذیرفته اند و از قبولاندن پیروزی به خود و هوادارن خودداری می نمایند و برهان ایشان نیز برای این عمل رسیدگی نکردن به شکایات و وجود ابهامات در انتخابات است این در حالی است که روزها قبل از اعلام نظر شورای نگهبان مبنی بر صحیح یا ناصحیح بودن انتخابات آیت الله سید علی خامنه ای رهبر ایران تنها دقایقی بعد از اعلام نتایج نهایی به محمود احمدی نژاد ریاست جمهوریش را تبریک گفته و او را فردی مکتبی و خوانده بود و عملاً نقش شورای نگهبان که به ریاست آیت الله جنتی است را کم رنگ تر جلوگر ساخت.
به نظر مخالفان؛ محمود احمدی نژاد نه با رای مردم بلکه با توجه به اختیارات خاص رهبری به عنوان رئیس جمهور منسوب می شود و شاید زمانی که این حکم بر پیشانی دولت محمود احمدی نژاد زده شود مخالفان نیز به تمکین از آن حکم حداقل از مخالفت های علنی خوداری نمایند.
برآستی؛ آیا محمود احمدی نژاد با حکم رهبری رئیس جمهور می شود؟

دموکراسی و خطاکراسی…

امین تقصیری — Wed, 29 Jul 2009 10:20:05 +0000

اینکه نمی شه ما بگیم دمکراسی داریم ولی علناً همچین چیزی رو اصلاً نشون ندیم. آقایون چرا مثل کبک (خدا پدر کبک رو بیامرزه) سرتون رو کردید تو برف و به هیچ چیز توجه نمی کنید؟
دموکراسی یعنی تقابل طرفین! دموکراسی یعنی اینکه اگر گروهی قدرت را در رقابتی برابر و با داوری بی طرف دست گرفت گروه دیگر آن را بپذیرند و به حقوق آن احترام قائل شوند. دموکراسی یعنی یک رقابت برابر در یک جامعه ی مدنی. دموکراسی یعنی اینکه گروهی خود را برتر مطلق نداند و…
دموکرات یعنی کسی که مقبل را نمی آلاید به گزارش ها و سخان بی سند. دموکرات یعنی کسی که به حقوق دیگری در شرایط برابر احترام می گذارد. دموکرات یعنی کسی که از حقوق از دست رفته ی خود دفاع کند. دموکرات یعنی فردی با ابزار دین به مردم زور نگوید. دموکراسی یعنی آزادی جان در عین آزادی روح و…
حالا دوستان بیابید پرتقال فروش را؟ ما کدوم از اینا رو داریم؟! هیچ کدوم:-)) خنده نداره گریه داره:-(( …به این میگن خطاکراسی. نه دموکراسی.

تدریس ادب و مردانگی به احمدی نژاد توسط صفار هرندی!

امین تقصیری — Mon, 27 Jul 2009 17:51:02 +0000

پس از جلسه ی هفته ی گذشته ی دولت و ایراد سخنان تند محمد حسین صفار هرندی وزیر ارشاد اسلامی و حمایت های محسنی اژه ای وزیر اطلاعات و جهرمی وزیر کار و امور اجتماعی از گفته های ایشان و برخورد محمود احمدی نژاد با آن ها وی تحمل حتی چند روز اصطکاک را نداشته و وزراء دولت خویش را برکنار نمود که در این میان پاسخ صفار هرندی به محمود احمدی نژاد که طی یک نامه مطرح شد گواهی بر بسیاری از مسائل پشت پرده را داد.
محمد حسین صفار هرندی کتابت و ادب مندی خویش را برای محمود احمدی نژاد به یادگار گذاشت تا به او بقبولاند فقط داشتن شجاعت کافی نیست بلکه آن چه مهم است قدرت درک و تفکر و تعقل است. امید داریم تا پاراگراف آخر نامه ی صفار، که از خود به قدر یک»عدد» یاد کرده تا سال ها در ذهن محمود احمدی نژاد بماند. متن نامه به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
جناب آقای رئیس جمهور با سلام
در پی ابلاغ شفاهی حکم جنابعالی مبنی بر کناره گیری اینجانب و معرفی سرپرست وزارت خانه که خبر آن روی شبکه ویژه خبری دولت و دیگر سایت های اطلاع رسانی منعکس شد، خرسند شدم که شانه های ضعیفم از زیر بار مسولیت سنگین این امانت بزرگ رها شده است، اما گویا محظور از نصاب افتادن دولت، موجب توقف این حکم گردید.
اکنون با تاسف از قضایای اخیر که موجب وهن دولت محترم شد، بی اعتنا به اخبار حاشیه ای، ابلاغ نخست را جدی گرفته و خود را فارغ از مسولیت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می دانم و از فردا در وزارت خانه حضور نخواهم یافت.
با این همه در برابر این تقدیر که در هشت روز باقیمانده از عمر دولت نهم، از نام و آبروی این بنده کوچک خدا و سرباز ولایت امر، به قدر یک «عدد» بهر گرفته شود، تسلیم و راضی ام.

هاشمی-احمدی نژاد؛ برنده ی این دوئل کیست؟

امین تقصیری — Sat, 25 Jul 2009 07:34:18 +0000

مطالعه ی تاریخ مکتوب بشریت و تامل در آن گواهی می دهد که پیش بینی و حتی گرفتن نتیجه از یک حادثه در حال وقوع کار آسانی نبوده و نخواهد بود و حتی تحلیل آن نیز نیاز به گذر زمان دارد. تاریخ چندین سده ی اخیر ایران نیز مملو از این چنین تحولاتی است و می توان با کمی جستجو منشا و مبدا آن را به سال 1507م -مقارن با روی کار آمدن شاه اسماعیل اول و تشکیل دولت صوفیه- دانست که آن چنان پایه ای در جامعه ایجاد کرده تو گویی دیگر جایی برای تفکیک آن در تعقل ما ایرانیان موجود نیست. مجموعه حوادث و تحولات و درگیری ها پیرامون دین و دیانت؟!
در اوآخر دوره ی دوم ریاست جمهوری سید محمد خاتمی و پس از معرفی خیل کاندیدهای مختلف توسط شورای نگهبان کمتر کسی رای به پیش بینی تقابل هاشمی-احمدی نژاد می داد اما با توجه به حمایت های ناگهانی و غیرقابل باور نیروهای بسیج و سپاه پاسداران و چرخش نسبی حامیان محمدباقر قالیباف، چربش رای به سوی محمود احمدی نژاد به گونه ای رقم خورد که خواب چند ساعته ی مهدی کروبی دیگر هیچ گونه هوشیاری برایش به ارمغان نیاورد و محمود احمدی نژاد از او پیشی گرفت و در مقابل اکبر هاشمی رفسنجانی قد علم کرد و ایرانیان شاهد تقابل بین نسل ها در بدست آوردن قدرت شدند. تقابلی که بیش تر به دوئل و خون خواهی مشابه بود تا مبارزه ی دموکراتیک و اسلامی…
محمود احمدی نژاد پیروز انتخابات نهم ریاست جمهوری شد-فارغ از مجموعه شبهاتی که توسط افراد مختلف بیان شده در مورد امکان مهندسی آراء-. رئیس جمهوری که مجموعه اقداماتش باعث ایجاد انگیزش جامعه برای برکناریش بود، برکناری که منجر به سقوط و شکست پروژه ی تبدیل ((جمهوریت)) به ((حاکمیت)) می شد، در این میان هاشمی بهترین گزینه را برگزید؛انتخاب مردم و سکوت همیشگی اش- که این سکوت و تامل شاید تا سالها زبان زد مردم شود و هاشمی را به تاریخ معاصر ایران بیش از پیش پیوند دهد-؛ مردمی که با حضور خود ندای تغییر را می دادند و شکست اقدامات تنش گرایانه اما گویا نه تنها هاشمی بلکه مردم نیز فریب خوردند و به فکر پشت صحنه ی این انتخابات نبودند.
محمود احمدی نژاد با توجه به معجزات جنتی ریاست شواری نگهبان به عنوان ریاست جمهوری ایران برگزیده شد البته یک رئیس جمهور انتخابی- انتصابی؛ در این میان اما دوئل هاشمی و احمدی نژاد ادامه یافت و همچنان ادامه خواهد داشت-هر چند انتظار می رفت گفته های رهبر ایران حسن ختامی باشد برای این تقابل چند ساله اما خلاف این راه آن چنان ظاهر شد کهپس از سخنان هاشمی در نماز جمعه ی تهران و مسائل جاح مقابل به تقابلی غیر قابل تصور برخواست و در مراسم مبعث پیامبر اعظم(ص) دودستگی را مشهودتر کرد- مبارزه ای بین بزرگترین شخصیت سیاه و سفید تاریخ ایران-هاشمی- و رادیکال و مهره گونه ترین فرد تاریخ بشریت-محمود احمدی نژاد-… آن چه که امروز مورد توجه است قدرت تفکر هاشمی است و حمایت های مردم -که گرچه نظرات رای به رویگردانی عجیبی از او در جامعه بود- که نشان از بازگشت هاشمی به جایگاه قبلی و حتی فراتر از آن دارد و تزلزل محمود احمدی نژاد که هر روزه به آن افزوده می شود و او را در تنگنای بیشتر قرار خواهد داد.
تصور و نامیدن یک بازنده در میان این درگیر ها دشوار است ومطمئناً هاشمی و احمدی نژاد هیچ کدام بازنده نیستند، بازنده ی اصلی این دوئل مردمی هستند که نتوانسته اند تقابل و تزویر را از دین دور کنند و به سان مردم دوران پادشاهان صوفیه فکر می کنند و دین تدبیری را مرحم می دانند نه اصالت دین.
————————————————-
1.این نوشته تنها یک برداشت شخصی از وضعیت موجود جامعه است و مربوط به گروه یا حزب خاصی نیست، نبوده و نخواهد بود.

برای خانم شهناز.ن!؟

امین تقصیری — Sun, 19 Jul 2009 19:16:08 +0000

سلام؛ سرکار خانم شهناز.ن؛
برای گرفتن جواب خودتان بسیار عجله داشتید و این خواسته ای بحق از جانب شماست اما به دلیل دردسترس نبودن اینترنت و خارج شهر بودن نتوانستم جواب شما را مکتوب کنم از این ها که بگذریم به نوشته های شما می رسم، نوشته هایی که نشان از احساس مسولیتتان بود نسبت به اعقاید خویش. خواهر گرامی ابتدا از شما می خواهم این چند جمله را بخوانید: ((شرم کنید اینقدر دروغ نگویید اگر عقیده آقای احمدی نژاد را دوست ندارید بگویید، یک مملکت مسلمان که فاحشه خانه نمی خواهد… چقدر بی بندوباری را دوست دارید…حسادت چه کارهایی که نمیکند انقدر خود خواه نباشید…دلت می خواهد عین سگ جان بدهی…عین علفهای حرز هستیند…بگو بدبخت فکر میکنی او می گذارد عین فاحشه خودت را در دید مردها گذاشته ای… اینها احمق هستند… برادران جنگ کنند ابلهان باور کنند و…)). از شما می خواهم در مورد جملات بالا نظر دهید؟ آیا این ادبیات درست است؟ اگر بنده این چنین می نوشتم شما به من چه می گفتید؟ شما در نوشته ی خویش آن چنان گفته اید که گویی شخص مورد نظر زبانم لال امام زمان(عج) است؟! سرکار خانم، می دانید امام زمان(عج) آن قدر بزرگوار است که قطره ای از بزرگواریش برای یارانش مسبب این است که آنان دهان خویش را بدوزند و نگویند ما امام زمان را دیدیم یا هاله ی نور دیدیم یا با ایشان مکاتبه می کنیم؟! شما درست می گویید ما هر چه داریم از ایشان داریم همان طور که در مطلب مورد نقد شما نوشته ام؛ در ادبیات شما نیاز به بحث نیست اما خودتان قضاوت کنید شما که این طور می نویسید از من چه انتظاری دارید؟ یادمون باشه:ادب مرد به ز دولت اوست…
نمی دانم از کجای مطلب شما بنویسم اما در جایی نوشته اید: (( شرم از شهدا ما کنید برگردید ببینید چقدر شهید دادیم بجای اینکه شعار بدهید همکاری کنید وسازندگی راه بیاندازید و…)). سرکار خانم شهید کیست؟! شهدا که بودند؟! آیا همه ی آن ها فرشته بودند؟و … نه نبودند اما فرشته شدند، بزرگوار شدند و …در مورد این که تعداد شهدا را به رُخ بکشیم از شما می خواهم کتب جامعه شناسی پیشرفته و یا حتی کتاب نوسازی جامعه از دیدگاه اما خمینی(ره) را بخوانید؟! بخوانید و ببیند که برای رسیدن به یک هدف بزرگ باید از جان گذشت، باید عده ای فدا و حتی فنا شوند؟! می دانید چه می گویم؟! اگر همان عده شهید نمی شدند امروز دیگر انقلابی به رهبری خمینی کبیر فقط یک حادثه ی تاریخی بود در کتاب های تاریخ معاصر و … عده ای شهید شدند تا به هدف برسند و این یک اصل طبیعی است، امام حسین(ع) اگر آن گونه مظلومانه شهید نمی شد آیا در حال حاضر اسلام بود؟ آیا امروز ما به اسلامیت خود می توانستیم افتخار کنیم و … در مورد همکاری نمی دانم چه بگویم به نظرتان خوب است که مانند حسین شریعتمداری بیایم و از این و آن خون خواهی کنم و این و آن را بکوبم و از پول بیت المال برای تخریب شخصیت های انقلاب استفاده کنم و بعد هم بشوم بهترین منتقد؟!
سرکارخانم شهناز.ن؛ کدام جمله ی من برضد محمود احمدی نژاد بود که به این صورت موضع گرفتید؟شما از کمیته ی امداد و خدمت های آن نوشتید، ببخشید این آقا اگر می توانست چرا یک شغل مناسب و بجا و شایسته برای افراد تحت پوشش ایجاد نکردند؟ چرا بیشتر افراد کهنسال جامعه طرفدار ایشان هستند؟ می دانید چرا، اخر برای یک فردی کهنسال یک وسیله برای بهبود می تواند پول باشد و حال اگر کسی این را مفت و مجانی بدهد می شود؛ پیغمبر زاده؟! سرکار خانم اگر به صورت مورد دلخواه شما پیش برویم و همه ی ملت از یک نفر دفاع کنند آنگاه از وضعیت فعلی به سمت مونارشیسم می رویم، مونارشیسم…اگر اصطکاک در جامعه باشد جامعه پیشرفت می کند، عیوب مشخص می شود و خیلی از چیزهای دیگر… منتقد باشیم و انتقاد پذیر…
————————————————–
1.این نوشته پاسخی ایست برای سرکار خانم شهناز.ن در مورد نوشته های بلاگ.

آقای سرلشکر؛ وقتی شما به امام زمان(عج) نامه می نویسید، من به که بنویسم؟

امین تقصیری — Thu, 16 Jul 2009 17:07:03 +0000

بسم الله الرحمن الرحیم
ذلک بان الله لم مغیرا نعمه انعمها علی قوم حتی یغیروا ما بانفسهم
((این بدان سبب است که خداوند تغییر نمی دهد نعمتی را که بر قومی ارزانی داشته مگر آن که آن ها تغییر دهند وضع خویش را)) *انفال،53*
جناب آقای سرلشکر فیروزآبادی، سلام؛
نمی دانم چگونه و از کجا و چه طور بنویسم، نمی خواهم نتوانستن معنا شود زیرا می دانم نوشتن برای بزرگان در هر حال این چنین بوده و هست اما امروز ((قرعه ی فال به نام من )) زدند، بنده نه قدرت سخنوری و ادب مندی شما را و نه پشتوانه ی رزمی و جنگ آوری و دلآوری شما را و حتی… می دانید من حتی نمی دانم که این نوشته های من خوانده می شود یا نه و آیا به دست شما می رسد یا نه می دانید آخر می گویند شما فرد بزرگی هستید و آن قدر مشغول هستید که وقتی برای شما نمی ماند تا این قلم فرسایی را بخوانید.
جناب سرلشکر؛
من یک ایرانیم و یک بنده ی خدا، خدایی به یکتایی گیتی، خدایی که ذره ی کوچکی از وجودش عالمیان را بس است، خدایی که نعمت هدایت را با فرستادن انبیاء و اولیای خودش کامل کرد، همان خدایی که بدکاری انسان را با انتظار تبیه کرد و نه زجر بدنی و بندگانش را چشم انتظار نگاه داشت. آری، من بنده ی همان خدایی هستم که محمد(ص) و علی (ع) را پدران امت قرار داد، همان خدایی که پرتوی از وجود نورانی تنها یاور آدمیان را سی سال پیش به ما ارزانی داشت.
بسیجی بزرگوار؛
شما بسیار خوب می نویسید، آنسان که کمتر از دو مرتبه خواندن ((رنج نامه)) ی شما کاری است بس سخت و دشوار! نوشتید(( بسيجي يعني حافظ اسلام و ميهن و بسيجي جان بر كف است و بي ادعا… كه در رودخانه‌ امامت وضو گرفته است و از سرچشمه‌هاي جوشان روحانيت نوشيده است و در راه كربلاي حسين قامت بسته است))؛ من به شما افتخار می کنم و هرچند که در گذشته نیز چنین بوده است. بنده نمی توانم بهتر از شما بیسجی را تعریف کنم زیرا برترین معرف گفته های شماست اما سوالاتی دارم، چون: چه کسانی به کوی دانشگاه تهران و خوابگاه های دانشگاه اصفهان یورش بردند؟ چه کسانی شیشه های خودرو ها را شکستند؟ چه کسانی بر مردم دست بلند کردند، چه کسانی بر مردمی که صلاحشان فقط و فقط جانشان بود تیر بستند؟ و … شکی در آن نیست که یه بسیجی مخلص هیچ گاه به این اعمال دست نمی زند؛ بسیجی اساس و بنیان نظام مقدس ایران است، اما چرا آن هایی که با این لباس و جایگاه مقدس به جایگاه بسیج توهین روا می دارند به مردم معرفی نمی شود؟ چرا فقط افراد از یک گروه خاص مورد حمله و دستگیری قرار می گیرند؟ چرا از اعتراف گرفتن از ان ها افتخار نمی شود؟ و چرا و چرا و …
جناب آقای فیروزآبادی؛
همان طور که می دانید روح عدالت در سی سال است که موج می زده و خواهد گرفت چه بیگانگان بخواهند و چه نخواهند، ما ایرانی هستیم و برای دفاع از وطن مان آرزوی بسیجی بودن و ایثارهایش را داریم اما چرا 70 میلیون فرد آگاهی که می دانند و آگاه هستند و آزاداندیش نتوانستند هم چنان که برای شهیده ی حجاب گریستند و به غرب و آزدایش خندیدند تا آن جا که حق مخابره ی خبری از این ماجرا گرفته شد نتوانستند برای ((نداآقا سلطان)) یک ایرانی، یک مسلمان، یک هم وطن، یکجا برخیزند و به همدردی بپردازند و با تمام وجود به استکبار و توطئه هایش پشت کنند و آنگونه که امروز آگاه هستند، تفکر نابشان را به رخ آنان بکشند و از دامن گیری ای ماجرا جلوگیری-بسان تیر ماه78-.
جناب آقای سرلشکر فیروزآبادی؛
ملت ایران به بلوغ رسیده و نمونه ی بلند آن انتخابات دهم است و به شما و تمام بسیجیان افتخار می کند. بی شک ((رنج نامه ی)) شما یکی از برباددهنده ترین نوشته ها در مورد توطئه های اخیر بر علیه نظام مردمی ایران است و تا سالها در تاریخ این کشور ماندگار خواهد ماند همانند بلندمرتبگی های شما. من نوشتم نه از آن جهت که بنویسم از ان جهت که به ایرانیت خود مفتخرم، از آن جهت که به دلآوری های شما مفتخرم، از آن جهت که به بسیج مفتخرم اما نمی دانم به که بنویسم، این چند خط قلم پراکنی من مقصدی ندارد…
———————————————————-
1.این نوشته تنها یک برداشت شخصی از وضعیت موجود جامعه است و مربوط به گروه یا حزب خاصی نیست، نبوده و نخواهد بود.

بزرگترین دستآورد انتخابات: وحدت تصنعی!

امین تقصیری — Sun, 12 Jul 2009 17:15:45 +0000

تقریبا 50 روز قبل ایران به گفته بسیاری در یک جمهوریت مطلق به سر می برد، شور و هیجان و نشاطی براستی غیر قابل پیش بینی برای بسیاری از تحلیل گران که نشان دهنده رسیدن به بلوغ جمهوری اسلامی بود و اگر درست و بهنگام هدایت و رهبری می شد می توانست ((جمهوریت اسلامی)) را به رُخ جهانیان بکشد اما این فضا با چندین اشتباه کودکانه از انسان های بزرگ تا آن جا پیش رفت که به زیرپا گذاشتن جمهوری اسلامی انجامید، لگد مال شدنی که نه تنها احمدی نژاد و اطرافیانش را در بر گرفت بلکه منجر به ایجاد یک فحش نامه علیه جمهوری اسلامی و مقامات آن شد تا آن جا که تطهیر منافقین نشانی برای پیروزی گردید و در مدت کوتاه و تنها چند روزه به اجرای شعار اصلی یکی از کاندیدهای ریاست جمهوری شد وآن شعاری نیست جز: ((تغییر))؛ تغییر در یک نام و به بزرگی یک ملت؛ ((جمهوری اسلامی)) به ((حکومت اسلامی)) تبدیل شد.
برای قدر شناسی از حضور قریب به 40 میلیونی مردم ایران بسیار نوشته و گفته اند اما این ها هم مانند خیلی از اصول های قانون اساسی تنها یک گفتار بوده و هست برای پوشاند زشتی ها. ملت ایران دانستند و آمدند تا قدرت فهم و درک خود را به رخ بکشند و وحدت درونی خود اشاره کنند همان وحدتی که حکومت پهلوی را سرنگون کرد و امروز خواسته بود تغییر ایجاد کند اما… پس از برگزاری انتخابات دهم ریاست جمهوری و انتصاب-انتخاب مجدد محمود احمدی نژاد(چه درست و چه نادرست؛ در این باره بسیار نوشته اند) وحدت ملت به زیر سوال رفت و با بدگفتاری و بدرفتاری به آن خدشه وارد کردند و موجب ایجاد زخم عمیقی بر پیکره ی انقلاب 57 گردیدند؛ زخمی که نه تنها به از تامل درمورد امروز و فردای انقلاب انجامید بلکه انقلاب 57 ، مردم و آرمان های نگاشته شده توسط رهبر و معمارانقلاب آنان را مورد پرسشی عمیق قرار داد و تا آن جا پیش رفت که ((حضور مردم در خیابان ها را دلیلی برای رسیدن به حق ندانست و …)) این در حالی است که گویی همین آقایان نبوده اند که در پاییز 57 ملت را به خیابان ها می کشیدند تا به حق ملت رسیدگی کنند و تنها راه رسیدن به احقاق حقوق ملت را اعتراض خیابانی می دانستند.
در هر صورت با توجه به وضعیت پیش آمده و سکوت عجیب و تامل برانگیز ملت پس از فریادی عمیق و حدوداً دو هفته ای-یک هفته پیش و یک هفته پس از انتخابات- نشان دهنده یرسیدن به یک هدف مهم است که از بزرگترین اهداف انقلاب 57 بوده و آن هدفی نبوده جز وحدت است، وحدتی که امروز بیشتر به انباری از باروت شباهت دارد و منتظر جرقه ای هر چند کوچک است تا با دیگر خود را نشان دهد. سکوت و وحدت حاکم بر جامعه ممکن است در نگاه اول باعث خوشبینی و خوشحالی باشد اما در مدت کوتاهی پوسته ی رویین خود را میتند و ماهیت اصلی خود را که همان وحدت تصنعی است را نشان خواهد داد. یک وحدت تصنی نزدیک به 25 میلیون ایرانی(از همان قرار که نز دیک به 24 میلیون نفر مخالف احمدی نژاد هستند، 15 میلیون رای دهندگان و نزدیک به 9 میلون رای نداده، که اینها همه به جز افرادی هستند که توانایی شرکت در انتخابات را نداشته اند) که یکی از بزرگترین مخالفت های ایرانیان است…براستی که بزرگترین دستآورد انتخابات دهم چیزی نبوده جز:وحدت تصنعی!
————————————————–
1.این نوشته تنها یک برداشت شخصی از وضعیت موجود و بحرانی کردار جامعه است و مربوط به گروه یا حزب خاصی نیست، نبوده و نخواهد بود.

2.بزرودی به اینجا اسباب کشی می کنم، ماشین بهشت را دنبال کنید.

بزرگترین دستآورد انتخابات: وحدت تصنعی!

امین تقصیری — Sun, 12 Jul 2009 17:20:29 +0000

وقتی همه بیدار بودیم؟!

امین تقصیری — Fri, 10 Jul 2009 16:50:25 +0000

نزدیک به 30 روز گذشت و برآستی چقدر زود این روزها گذشت؟! سی روزی که چه سخت بود و چه سهل اما نکاتی پیرامون خود داشت بس شگرف و دیدنی؛ سی روزی که اُمت همیشه در صحنه خَس و خاشاک شدند، بانگ تکبیرشان آمریکایی خوانده شد، هاشمی ها از ترس منتظری شدن سکوت کردند، رضایی ها برای خارج نشدن از باند قدرت رای ملت را فروختند، نداها کشته شدند و … و به مشابه همان شریعتمداری ها تاختند، رجبی ها کوفتند، احمدی نژاد ها خندیدند، حدادها بی طرفی پیشه کردند و جنتی ها اعتراف از ملت شریف و عظیم پیش از انتخابات و اراذل و اوباش پس از آن اعتراف… شما و من، ما ملت ایران تمام این مدت به چه کاری مشغول بودیم؟!
وقتی هم گام و دست در دست برای تغییر آمدیم پیوسته گشتیم، ناگسستنی و بدون رُوزن ؛ آمدیم که بگوییم ما هستیم، ما می توانیم، ما برای خود تصمیم می گیریم، ما به سویی یک هدف گام برمیداریم، ما تلاش در جهت اعتلای ایران داریم، نه با مشت های گره کرده در کوچه پس کوچه ها بلکه با قدرت انتخاب… اما ندانستیم که ما نمی توانیم، ما از خود هیچ نداریم، ما جدا از هم هستیم و اگر هم انتخاب کنیم پیرو فاشیسم هستیم و به زور میخواهیم وارد بهشت شویم… این روزها گرچه هستند تاریخ نویسان و تاریخ نوشته می شود اما شما و من، ما ملت ایران تمام این مدت به چه کاری مشغول بودیم؟!
این روزها من، شما، ما ملت ایران بیدار بودیم اما خواب بودیم؟! بیدار انتخابات بودیم و خواب و خام سناریوی عظیم پشت پرده ی آن، بیدار بودیم برای انتخاب درست و به گزین اما خواب و محو اسباب و صحنه آرایی آن بسان کودکانی که شب ها به امید چیدن یک ستاره به سمت آسمان دست بلند می کنند در سر رویا می پرورآندیم غافل از این که نمی دانستیم چه بخواهیم و چه نخواهیم توسط یهودیسم جدید ادراه می شویم. آری، فاصله بین نخواستن و خواستن ما فقط یک حرف بود اما به بزرگی همه ی پهنه ی آسمان و نه به بزرگی تهمت های رجبی ها و شریعتمداری ها و … ما همه خواب بودیم یا بیدار فرقی نمی کند زیرا در هر صورت حافظه ی لازم را رد سر نداشتیم که بیاد بیاوریم داستان ((مزرعه ی حیوانات)) جرج اورول را…
وقتی همه خواب بیدار بودیم یا شاید وقتی همه خواب بودیم؟!