سنگی بر گوری

طفیلی

2008-08-02T04:56:00.023+04:30

امروز داشتم دیوان حافظ رو ورق می زدم و غزل هایی رو انتخاب می کردم و می خوندم. "طفیل هستی عشق اند آدمی و پری". اما این در مورد من صدق نمی کنه. من طفیلی هستم، اما نه "طفیلی هستی عشق".

من طفیلی برادر نازاده ی خودم هستم. من آخرین دختر از پنج دختر خانواده هستم. پدر، مادر و پنج فرزند که همگی دختریم و من آخرینم. همه ی ما، پنج خواهر، طفیلی اون برادر نازاده ایم. این حقیقتیه که هر روز با اون از خواب بلند می شیم. با اون غذا می خوریم. با اون زندگی می کنیم. با اون می خوابیم و با اون تو خوابمون فریاد می زنیم و گریه می کنیم.

می گن اعراب جاهلیت ،یه سنت زشتی داشتن و اون زنده به گور کردن دختر هاشون بود که با دست های خودشون نوزاد دختر رو زیر خاک می کردن تا بمیره.

اما وضع الان ما به مراتب بدتر از وضع اعراب جاهلیته. اون موقع نوزاد دختر رو با دستهای خودشون و اون هم در حالی که دخترک چیزی نمی فهمیده زنده به گور می کردن، اما حالا چی. حالا من و خواهرهام حسابی بزرگ شدیم، درک و فهم داریم. و زنده به گور شدنمون رو می بینیم و حس می کنیم. گور ما زیر زمین نیست. گور ما روی زمینه. گور ما هر لحظه با ماست. ما عین گوریم. گور ما زندگیمونه. مرگ برای ما زجرآور نیست. مرگ برای ما یه امر عادیه. مرگ ما هر روز و هر لحظه است. هر لحظه که به پیدایشمون فکر می کنیم. هر لحظه که به ناخوانده بودنمون فکر می کنیم. تا حالا همچین حسی بهتون دست داده؟

اعراب جاهلیت نوزاد رو زنده به گور می کردن. اما این عمر و زندگی ماست که زنده به گور میشه. ما از بدو تولد زنده به گوریم. از لحظه ایی که به پدر و مادرمون خبر رسید که فرزندتون دختره و سالمه. از لحظه ایی که مادرم شب ها برای به دنیا نیاوردن یه کاکل پسر برای پدرم گریه کرد. از لحظه ایی که پدرم بعد از شنیدن دختر دار شدنش گفت" خدا رو شکر" اما با چنان لحنی گفت، که از صد تا فحش به خدا بدتر بود. ما از همون لحظه مردیم و زنده به گور شدیم.

هرجور که حساب می کنم می بینم که نمی تونم خودم رو "طفیل هستی عشق" بدونم. من " طفیل نیستی" ام. ای کاش بعد از این همه تلاش پدر و مادرم، لااقل پسری تو خانواده ی ما به دنیا می اومد، تا من و خواهرهام بالاخره بفهمیم که طفیلی کی هستیم. تا ببینیم اون کسی رو که، به ما زندگی بخشید. این خدا نبود که به ما زندگی بخشید. این پدر و مادرمون نبودن که ما رو به دنیا آوردن. برادر نازاده، برای ما پدر، مادر و خداست. خدای ما نیست. و با خلق هر کدوم از ما پنج خواهر، خدای ما یک گام به نیستی ابدی نزدیکتر شد. خدای ما برادریه که خودش نیست. نمی دونم خالق شما هست یا نه. اون خالق شماست و این یه چیزیه بین شما و اون. اینکه اون هست یا نیست به شما مربوطه. اما من مثل شما گمراه نیستم و می دونم که خالقم نیست. می دونم که خالق من و خواهرهام وجود نداره.

ای کاش پسری به دنیا می اومد و ما می تونستیم خدامون رو به چشم ببینیم. اگر اون به دنیا می اومد، من می پرستیدمش. اما این اتفاق نیفتاد و ما پنج دختر این خانواده همگی طفیلی یک "نیستی" هستیم تا زمانی که خودمون بمیریم و نیست بشیم، مثل خدامون. نیستی که به دنیا نیومد تا به خودش و به ما هویتی ببخشه. اگر این برادر به دنیا می اومد، ما پنج خواهر، اولین موجوداتی می بودیم که می دونستیم برای چی به دنیا اومدیم. اما با به دنیا نیومدنش ما هم مثل بقیه در گمراهی موندیم.

ما اولین طفیلی هایی هستیم که پیش از مسببمون به دنیا اومدیم. اون پسر مهمان خوانده شده بود و ما مهمان های ناخوانده. می گن" مهمون حبیب خداست". اما من تا حالا نشنیدم که کسی این جمله رو برای مهمون خوانده شده و دعوت شده به کار ببره. هر وقت که مهمونی ناخوانده به خونمون می اومد و یا ما ناخوانده به جایی می رفتیم، این جمله رو میزبان میگفت تا مهمون ناخوانده احساس راحتی کنه. و حالا من مجبورم هر روز این جمله رو برای خودم و خواهرهام تکرار کنم تا به کمک این جمله بتونیم احساس راحتی کنیم و امیدوار به ادامه ی زندگی.

می گن "هر چیزی که خلق می شه یه خالقی داره. حتما که نباید اون خالق رو حس کرد تا به وجودش ایمان آورد. از روی آثاری که خلق کرده میشه پی به ماهیت خالق برد". می گن "مرد و زن هر کدوم به تنهایی ناقص هستن و وقتی زن و مرد با هم باشن کامل می شن". اگه تمام این حرف ها درست باشه، پس خالق ما هم حتما مرد بوده که ما پنج زن رو خلق کرده تا کامل بشه. اما چه خالق ناقصی بوده که نه با یک زن بلکه با پنج زن کامل می شده. حق با من بود. خالق ما یک پسره . یک برادر که خودش خالقه و ما رو خلق کرده و از روی ما که مخلوقش هستیم میشه پی برد به ماهیت اون خالق.

خالق ما، ما رو خلق کرده تا خودش رو از نقصان نجات بده. خالق شما، شما رو برای چی خلق کرده؟ خالق ما بابت نقصی که داشت ما رو خلق کرد تا کامل بشه، ولی گویا خالق شما از فرط کمال و بی نقصی شما رو خلق کرده. وای که چقدر قانع کننده هستن هر دوی این جواب ها...

من بی خدا خلق شدم. اما شما اگه واقعا به خدای خالقتون ایمان دارین، چرا نمی خواین اون رو همونجوری که هست قبولش کنین؟ چرا هر روز براش لباسی نو می دوزین و بزکش می کنین؟ نکنه شما خالق خداتون هستین؟ اگه این حرف درست باشه، این هدفمندترین آفرینشه، و شما دانا ترین خالق.

۱:۳۰ بامداد جمعه ۱۱ مرداد ۱۳۸۷

تنفر

2008-05-23T04:53:00.029+04:30

تو لحظه‌ای که فکر می‌کنی از تمام دنیا بیزار و متنفری، درست تو این لحظه فقط یک قدم با تنفر کامل فاصله داری. درست تو لحظه‌ای که فکر می‌کنی به نهایت حس تنفر رسیدی. هنوز یک قدم مونده. هنوز تنفرت کامل نیست .همیشه همینجوره. همیشه یه جاییت می‌لنگه. همیشه بالاجبار خودت رو به یه نقطه‌ی غیرقابل تنفر از نگاه خودت، متکی می‌کنی و این نقطه تو رو، از لذت تنفر کامل جدا می‌کنه. حتی اگه به هیچ چیز پایبند نباشی. حتی اگه به خانواده، خدا، روح، اخلاق باور نداشته باشی و جز در حد یه جایگاه صرف، ارزشی براشون قایل نباشی. حتی تو این لحظه و حتی در لحظه‌ی تنفر از تمام اینها هنوز یک قدم مونده. هنوز از خودت متنفر نشدی و این همون قدمه آخره.

می‌گن "آدم با ارزش‌هاش زندست". اما اگه سرچشمه‌ی تنفرت همون ارزش‌ها باشن اونوقت چی؟ خیلی از مواقع، از خیلی چیز‌ها متنفر می‌شی و این باعث می‌شه که فکر کنی از خودت هم متنفری. این حس بهت دست می‌ده چون خیلی از مواقع تو از چیزهایی که برات "ارزش" هستند متنفر می‌شی. اما این حس کامل نمی‌شه چون با خودت رو راست نیستی. چون تو لحظه‌ای که از همه چیز متنفر می‌شی. سعی می‌کنی از ارزش‌هات حفاظت کنی و ازشون متنفر نشی و این همون قدم آخر برای رسیدن به تنفر کامله که برداشته نمی‌شه. می‌دونی منشا تنفرت کجاست. اما نمی‌خوای قبول کنی. چون بهش چنگ زدی. چون دو دستی بهش چسبیدی. از همه‌ی ارزش‌هایی که تو زندگیت با اون‌ها پرورش یافتی و بزرگ شدی متنفر می‌شی اما نمی‌خوای قبول کنی. غالبا تو این لحظه حس مبهم و بیچارگی بهت دست میده و این‌ها همه به خاطر اینه که سعی می‌کنی ارزش‌هات ارزش بمونن. از ارزش‌هات متنفری اما فکر می‌کنی بدون اون‌ها نمی‌تونی زندگی کنی. در حالی که این ارزش‌ها هستن که بدون تو پوچ هستن، فکر می‌کنی بدون اون‌ها هیچی. اینجاست که به بیچارگی می‌رسی. اما اگه یه خرده با خودت صادق باشی به جای سردرگمی و بیچارگی تام به تنفر تام می‌رسی. اغلب اگه از خودت یا دیگری می‌شنوی که "از همه چیز متنفرم" بدون که این تنفر نیست این بیچارگیه محضه. بیچارگیه که آدم رو به ناله می‌کشونه، نه تنفر. تنفر حسییه که هر لحظه قوی‌تر و محکم‌تر می‌شه. اما هیچ ناله‌ای از سر تنفر بلند نمی‌شه. این بیچارگیه که آدم رو به ناله وا می‌داره. تنفر درد داره اما دردش آه و ناله‌ای نداره. چون وقتی که متنفر می‌شی دیگه تنفر برات یه حس نیست. به یه تفکر تبدیل می‌شه و با هر بار فکر کردن به اون بیشتر درش فرو می‌ری و بیشتر بهش اعتقاد پیدا می‌کنی و اینجاست که تنفر تام به شکل یه تفکر برات در می‌آد.

با روشن کردن اولین سیگار و زدن اولین پک به اون تمام این افکار به ذهنم اومد و من رو تو خودش فرو برد. اما وقتی ته سیگارم رو تو جوی آب انداختم تا با باقی آشغال‌ها با خودش بببره. هیچ کدوم ار این افکار ازم جدا نشد و با ته سیگار نرفت. شاید "نکشیدن سیگار" و "آدم ضعیف نبودن" تا حالا برام یه ارزش بود. شاید هم از آخرین ارزش‌های زندگیم بود. هیچ کدوم از همراهیانم سیگاری نبودن و این من بودم که همشون رو ول کرده بودم و یه نخ سیگار گرفته بودم و در حالی که دود سیگار چشم‌هام رو می‌سوزوند با اصرار داشتم اون رو می‌کشیدم. هر بار هم که سرم رو بالا می‌آوردم و باهاشون چشم تو چشم می‌شدم انگار به دید یه آدم ضعیف بهم نگاه می‌کردن، انگار بهم پوزخند می‌زدن و به حالم افسوس می‌خوردن. انگار ازم می‌خواستن سیگار رو ول کنم و دوباره به اونا برگردم و به همون ارزش‌های قبلی. چه تنفر خالصی بود تو اون سیگار و چه حس لذت بخش فراموش نشدنی.

۵ بامداد دوشنبه ۲ خردادماه ۱۳۸۷

روسپی

2008-05-13T04:49:00.022+04:30

الان دو ساله که به صورت رسمی با هم ازدواج کردیم. از مدت ها قبل از آشناییمون، به دنبال همچین چیزی بودم، شاید هم با اون بودم و خبر نداشتم. می‌دونستم که هرگز نمی‌تونم با کسی با این مشخصات تو شهر کوچیک محل زندگیم و با همه‌ی قید و بندهای موجود، به صورت رسمی ازدواج کنم. چون به محض پیشنهاد همچین کسی از طرف من به خانواده، تحقیقات محلی از طرف خانواده و بستگان شروع می‌شد و خیلی زود درخواستم با برخورد تندی رد می‌شد و شاید حتی به دلیل انتخاب همچین آدمی یه جورایی از چشمشون می‌افتادم. و دردسرها شروع می‌شد و خیلی زود من رو پایبند عقاید خودشون می‌کردن.

اما وقتی برای ادامه‌ی تحصیلاتم از خانواده و بستگان جدا شدم و به دنیای دیگه‌ای پا گذاشتم، خیلی زود فهمیدم که اینجا همون جایی که می‌تونم به چیزی که می‌خوام برسم.

برادرم برای تحقیقاتی که خانواده ازش خواسته بود به جایی که من درس می‌خوندم اومد. خوشبختانه وقتی از برادرم خواستم که به من اعتماد کنه و حقیقتی رو که خیلی زود فهمیده بود، بر ملا نکنه، با جواب مثبت برادرم رو به رو شدم. اصلا اولین جمله‌ای که بعد از تحقیق یک ساعته بهم گفت رو فراموش نمی‌کنم. بهم گفت: خل شدی، می‌خوای با یه روسپی ازدواج کنی. منم گفتم: نمی‌دنم خل شدم یا نه ، اما می‌خوام بهش برسم. راحت نبود اما نهایتا قبول کرد. فقط باهام شرط کرده بود که بعد از ازدواج، برای حفظ آبروی خانوادگی، من و آزاده باید برای زندگی به شهر جدیدی بریم. گفت باید برین به شهری که کسی اصل و نسبتون رو ندونه. و من با کمال میل قبول کردم.

باید به شهری غیر از شهر محل تولدمون می‌رفتیم. و ما، شهر محل تحصیلمون رو برای ادامه‌ی زندگی انتخاب کردیم. چون اینجا جایی بود که تونسته بودیم همدیگه رو درک کنیم و به هم برسیم.

خیلی‌ها من رو از بابت این انتخاب سرزنش می‌کردن. اگر هم به زبون نمی‌آوردن، از نگاهشون به راحتی می‌شد سرزنش رو خوند. همه‌ی همکلاسی‌هام یه جوری بهم نگاه می‌کردن. انگار دارن به یه بچه‌ی ساده‌ی گول‌خورده نگاه می‌کنن که یه روسپی گولش زده و دلش رو برده و حالا لایق ترحمه.

حتی بعد از ازدواجمون، عصرهایی که من و آزاده می‌رفتیم و تو شهر و محله می‌گشتیم، همه یه جوری نگامون می‌کردن. از دوستان و همکلاسان سابق گرفته تا قدیمی‌ترها و جدیدها. نمی‌دونم وقتی به ما خیره می‌شدن به چی فکر می‌کردن. شاید به بودن من با آزاده حسادت می‌کردن. شاید حسرت نرسیدن بهش رو می‌خوردن. شاید هم حسرت از دست دادنش. شاید تو دلشون بهم فحش می‌دادن. شاید هم هوس "آزاده" رو تو دلشون زنده می‌کردن. شاید آرزوی یه شب خوابیدن با اون رو داشتن. شاید هم به این آرزوشون رسیده بودن و حالا به خاطره‌ای که از اون آرزو در ذهن داشتن به من خیره می‌شدن. فکر کنم خیلی‌ها هم من رو خنگ و ابله فرض می‌کردن. اما این چیزها اصلا برام مهم نبود. من به چیزی که می‌خواستم رسیده بودم. با این وجود، اون رو از کسی دریغ نمی‌کردم، حتی آزاده هم قیدی نداشت و خودش رو از کسی دریغ نمی‌کرد. هر کسی برای رسیدن به آزاده آزاد بود.

پیش از ازدواجمون، با اینکه همیشه اون رو با مردها و پسرهای مختلف و جدیدی می‌دیدم. با اینکه صدای خنده‌هاش رو از هر گوشه و کناری در حال لاس زدن با هر غریب و آشنایی می‌شنیدم. با اینکه بعضی از دوستانم حتی برای اثبات حرفشون که این دختر یه روسپی هرجایی بیشتر نیست، شب رو در حالی که من هم تو اون خونه بودم، با اون تا صبح تو اتاق می‌خوابیدن. با همه‌ی این‌ها نه تنها چیزی از علاقه‌ی من به اون کم نشد، بلکه هر روز در تصمیم راسخ‌تر می‌شدم. همه‌ی اینها رو زودگذر می‌دونستم. می‌دونستم "آزاده" خودش رو از کسی دریغ نمی‌کنه، دست رد به سینه‌ی کسی نمی‌زنه. به همه فرصت میده تا به اون برسن. این دیگرون هستن که فقط به خاطر هوسی زودگذر، رو به اون می‌آرن و بعد از خالی کردن شهوتشون خودشون رو از آزاده جدا می‌کنن و به راه خودشون میرن و اون رو از دست میدن.

شاید اون واقعا یه روسپی ای بیشتر نمی‌بود. اما اونچه که من از اون می‌دیدیم چیزی بیشتر از یه روسپی رو نشون می‌داد. اون نه از فقر فاحشگی می‌کرد و نه از شهوت. اون یه بی‌بند و بار واقعی بود. این بی‌بند و باری، یه جور بی‌قیدی مطلق رو براش به همراه آورده بود. اون می‌خواست آزاده بودن خودش رو به دیگرون هم هدیه کنه ، اما همه فقط برای شهوت رو به اون می‌آوردن و کسی درک نمی‌کرد. به همین خاطر هم اصلا باور نمی‌کرد که من اونی باشم که نشون میدم. بنا به گفته‌های خودش، اون اوایل فکر می‌کرد که من هم مثل بقیه فقط به پشتوانه‌ی یه هوس زودگذر مشتاقش شدم .

زندگی خوبی رو با هم شروع کرده بودیم. صبح ها پنج ساعت کار می‌کردم و عصر ها دو ساعت. دو روز آخر هفته هم تعطیل بودم. نیاز به پول زیادی نداشتیم. همینقدر که بتونیم کرایه‌ی خونه رو پرداخت کنیم. و پس انداز کافی برای گردش‌ها و میهمانی‌های هفتگی داشته باشیم، برامون کافی بود.

اوج علاقه ی ما به هم تو یه شب گرم تابستون و بعد از صرف شام شروع شد. اونجا آخرین شکی که در انتخابم داشتم از بین رفت. اونجا بود که جفتمون فهمیدیم که چقدر به هم شبیه هستیم. اونجا بود که فهمیدیم یکی هستیم. تا قبل از اون شب در مورد هم فقط حدس‌هایی می‌زدیم. هیچ وقت هم جرات نداشتیم از هم در مورد هم بپرسیم. می‌ترسیدیم که حدس‌هامون با واقعیت فرق کنه. حدس‌هایی که در ناباوری، تو اون شب به حقیقت تبدیل شدن.

بعد از شام یه سیگار روشن کرد و در حالی که ظروف کثیف روی میز شام، مثل هر وعده‌ی دیگه منتظر مونده بودن تا قبل از وعده‌ی بعدی شسته بشن، ته سیگارش رو تو ظرف سالاد خاموش کرد و یه سیگار دیگه روشن کرد. این بار بر خلاف همیشه من سر صحبت رو باز کردم. تا شاید بعد از دو سال از انتخابم مطمئن بشم.

- چی رو تو دنیا از همه بیشتر دوست داری؟

- روسپیگری.

یکم نگاهش کردم. که یه دفعه با یه لبخند آروم. با همون جنگولک بازی شادگونه‌ی خودش سرش رو به صورتم نزدیک کرد. دستاش رو دور گردنم حلقه کرد، لبم رو بوسید و گفت:

- و تو رو.

- بیشتر من رو یا روسپیگری رو؟

- من فقط دو تا چیز رو تو دنیا دوست دارم. اول روسپیگری رو و بعد هم تو رو.

- پس من آخرم.

- نه، تو دومی.

- از بین چیزهایی که تو دوست داری، من آخرینم.

- اما یکی از دوتا چیزی هستی که من دوست دارم.

- چقدر خوب.

- نه. بذار بهتر بگم. ممم... من فرقی بین تو و روسپیگری قایل نیستم. شما "دو" تا نیستین. برای من "یکی" هستین.

- عاشقمی؟

- چرند نگو. بهت شک می‌کنم. آزاده و عاشقی.

- اما تو هرزه‌ایی، نه آزاده.

- نهایت آزادی هرزگیه.

- چرا دوسم داری؟

- گفتم که...

- قانع نشدم.

- تو به جای اینکه آزادی - یا همونی که خودت بهش می‌گی هرزگی و من بهش می‌گم روسپیگری- رو از من بگیری، خودت رو با من یکی کردی. الان من آزادم. تو آزادی. آزادی هم آزاده. هر سه تامون یکی هستیم. مطلقه مطلق. آزاد آزاد.

- که اینطور. اما تو چشم مردم ما آزاده نیستیم. من بی غیرتم و تو روسپی.

- یعنی می‌خوای باور کنم که تو به اینجور حرف‌ها بها میدی... تو چی؟ تو چی رو از همه بیشتر دوست داری؟

- تو رو.

- حتی بیشتر از آزادی؟

- آره.

- چطور؟

- چون آزادی مبهم تر از توئه.

- یعنی من هم مبهمم؟

- چیزی که مبهم نباشه، جای تعجب داره.

آزاده یکم تو فکر فرو رفت. نگاش کردم و ادامه دادم.

- شاید تو تجلی آزادی باشی. شاید آزادی اونقدر مبهم بود که خواست تو لباس تن تو ، خودش رو به من نشون بده.

- مي خوام یه چیز بگم.

- بگو عزیزم.

- می خوام بگم که فقط تو رو تو دنیا دوست دارم. بیشتر از همه چیز.

- حتی آزادی؟

- حتی ابهام آزادی.

۴ بامداد دوشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۸۷

اصغر

2008-04-18T04:41:00.021+04:30

عادت چندان خوشایندی نیست که دم به دقیقه سرت رو از پنجره‌ی خونه بیرون ببری و کوچه و آدم‌هاش رو برانداز کنی. به خصوص اگه همسایه‌هایی قدیمی، سنتی و مذهبی داشته باشی و بدونی که هر کدومشون چندین و چند تا دختر جوون و دم بخت، تو سن و سال تو، تو خونشون دارن. اما من از اینکار لذت می‌بردم. سرم رو بیرن می‌بردم. به پایین نگاه می‌کردم و آب دهنم رو از اون بالا ول می‌کردم تا سقوط کنه و به زمین بخوره. از اینکار لذت زیادی می‌بردم. هیچ وقت در حین راه رفتن این کار رو نمی‌کردم. اما وقتی که از اون بالا به پایین نگاه می‌کردم، یه جورایی مور مور می‌شدم.

خونه‌ی ما توی اون کوچه، تنها خونه‌ایی بود که رو به کوچه پنجره داشت و من تنها کسی بودم که از اون بالا همیشه کوچه رو تحت نظر داشتم. من دیدبان کوچه و مردمش بودم. هر وقت سرو کله‌ی یکی از دخترهای همسایه تو کوچه پیدا می‌شد، من مجبور بودم خودم رو از پشت پنجره کنار بکشم و مخفی شم تا ننه‌شون یه وقت نیاد در خونمون و به مامانم بگه "پسرت چشچرونی دخترای من رو می‌کنه". یادمه عصرها که می‌خواستم برم نونوایی، هر وقت می‌دیدم دخترهای همسایه تو کوچه و جلوی درشون مشغول صحبت با کسی هستن، لای در رو آروم باز می‌کردم نگاهشون می‌کردم و منتظر می‌موندم تا کوچه خلوت شه و من بتونم برم و خریدهای خونه رو انجام بدم. یه چند باری این اتاق افتاد. یه روز صدای جر و بحث از دم خونمون می‌اومد. سرم رو از پنجره بیرون بردم ببینم چه خبره. زن همسایمون بود. اومده بود گله‌ی من رو پیش مامانم بکنه که "جلوی پسر چش چرونت رو بگیر" و مامانم زیر بار نرفته بود. بعد که مامانم ازم توضیح خواست، از شنیدن واقعیت ماجرا خوشحال به نظر می‌رسید.

از بیکاری‌های غروب تابستون که خسته می‌شدم. سرم رو از پنجره بیرون می‌بردم و منتظر می‌شدم تا رنگ آسمون رو حین غروب خورشید ببینم. یه کم بعدش صدای اذان تو محل می‌پیچید. با بلند شدن صدای اذان پیرمرد همسایه از خونشون بیرون می‌اومد. تسبیحش رو به دستش می‌گرفت. یه کم صبر می‌کرد و بعد زنگ خونشون رو با غضب فشار می‌داد و با اکراه می‌گفت "اصغر عجله کن". اصغر اسم پسر بزرگش بود. چند لحظه بعد صدای تلق تلوق دمپایی زنانه‌ای از حیاط خونشون بلند می‌شد. مرد با شنیدن این صدا حرکت می‌کرد. زن از خونه بیرون می‌اومد و با چند قدم فاصله دنبال شوهر به راه می‌افتاد تا به مسجد برن. نمی‌دونم چی باعث می‌شد که این دو نفر هیچ وقت همتراز و کنار هم حرکت نکنن. اینکه مرده با شنیدن صدای پای زنش زودتر حرکت می‌کرد دلیل بود یا اینکه زنه هیچ وقت نخواست خودش رو به تراز شوهرش برسونه. شاید هر دو اینجور تربیت شده بودن.

۴بامداد پنجشنبه ۲۹ فروردین ۱۳۸۷

یک میلیونم ثانیه

2008-01-12T04:44:00.005+03:30

یه مژه‌ی کوچولو از پلکم جدا شد، افتاد روی چشمم و از کما بیرونم آورد.

تو بخش بیماران به کما رفته‌ی یه بیمارستان، روی یه تخت نمور، دراز به دراز افتاده‌ام. از سر و وضع اتاق و آدم‌های توش می‌شه این رو فهمید. پرده‌های خاکستری رنگ کشیده شده تا نور اذیتمون نکنه. اتاق بوی تحفن میده. باریکه‌ی نوری که از تو سوراخ‌های پرده رد می‌شه، اتاق رو از تاریکی در آورده. فقط صدای پای موش‌های خیس شده‌ای می‌آد که از زیر این تخت به زیر اون تخت رو تخته‌های چوبی کف اتاق می‌دون. انگار اون زیر روزیشون مقدر شده. گوشه‌ی اتاق پر از تخت‌ها و صندلی‌های شکسته و غبار گرفته است. که البته الان به نظر مخفی‌گاه موش‌های اتاقه. هیچ شاخه‌ی گلی حتی خشک شده و یا هیچ گلدونی حتی خرد شده، تو اتاق نیست. رو دستگیره‌ی در ورودی چند تا مگس لای تارهای سست عنکبوت گیر افتادن. عنکبوت هم آروم گوشه‌ی تارش نشسته و تقلای بی‌فایده‌ی مگس‌ها رو برای نجات با پوزخندی تلخ جواب می‌ده. سقف اتاق خیلی کوتاهه به اندازه‌ی سقف یک انباری. سردی و رطوبت اتاق غالبه.

چند تا شیلنگ نازک بهم وصل شده. اما انگار شیلنگی که به مثانه‌ام می‌ره افتاده روی زمین. تختم خیس شده. شیلنگ رو تا دیدن سر شیلنگ تعقیب می‌کنم. به هیچ جا وصل نمی‌شه. می‌ره توی یه تشت سیاه. سرم رو بلند می‌کنم. زیر تخت‌های دیگه هم تشت هست. رو تخت روبرو یه پیرمرد افتاده. پاهاش نیست. قطع شده. ملحفه‌اش خونی شده. انگار از مثانه، شایدم از پاهای بریده شده‌اش داره خون می‌آد. حتما وقتی بیدار شه و ببینه پاهاش نیست از ناراحتی می‌میره. هر چند دقیقه یه قطره خون از تختش ول می‌شه و تو آب تشت می‌افته. رو تخت کنار پیرمرده، یه جوون افتاده. همچین به خواب رفته که انگاری می‌خواد تموم عمرش رو اینجا بگذرونه تا بشه هم سن پیرمرده. تخت کناریم خالیه. فقط چند تا سوسک و مگس روش وول می‌خورن. سوسک‌ها از افتادن توی تشت لذت می‌برن. با اینکه می‌بینن چه سر نوشتی منتظرشونه اما باز هم یکی یکی می‌پرن تو تشت و موش‌ها با افتادن هر سوسکی توی تشت، به سمتشون هجوم می‌برن و وقتی کارشون تمام شد، دوباره به سوراخ هاشون بر می‌گردن و منتظر می‌مونن.

رو صفحه‌ی دستگاه‌ی که کنارمه زیر کلمه‌ی " توان قلب" نوشته "ضعیف". این یعنی با یه شک کوچولو همه چی تموم می‌شه. این یعنی زنده بودنم به چیزی به اندازه‌ی همین مژه ی کوچولو بسته.

مژه از روی چشمم کنار نمی‌ره. داره اذیتم می‌کنه. حتی با چشمک زدن هم جا به جا نمی شه.

به اونای دیگه هم شیلنگ وصل شده. لوله ای که رفته تو بینیم عذابم میده. نمی‌ذاره نفس بکشم. می‌خوام با دهنم درش بیارم. کنترل بدنم با من نیست. قدرتش رو ندارم. حتی نمی‌تونم داد بزنم. به تخت بسته شدم. همه به تخت‌های کثیفمون بسته شدیم. انگار ما رو به اینجا می‌آرن و می بندنمون به تخت، بعد ولمون می‌کنن تا از کما بیایم بیرون و در حالی که راه فرار و نجاتی نداریم به هم خیره شیم و بمیریم. حتی نمی‌تونیم دوباره برگردیم به همون کما. همون جایی که ناخواسته ازش بیرون اومدیم.

حالا راحت‌تر می تونم نفس بکشم. لوله در اومد. خوب شد. مژه هم افتاد رو صورتم. انگاری می‌خواد بره کاری انجام بده. رو صورتم می‌لغزه. داره سر می‌خوره و میره پایین. اگه بره تو بینیم. حتما عطسه‌ام میگیره.

گمونم خیلی وقته عطسه نکردم. می‌گن وقتی آدم عطسه می‌کنه یک میلیونم ثانیه قلبش از کار می‌ایسته. می‌گن عطسه سلامتی می‌آره. آرامش می‌آره. می‌گن تو داروخونه‌ها دارویی هست که کمک می‌کنه عطسه کنی. که کمک می‌کنه یک میلیونم ثانیه قلبت رو از کار بندازی. می‌گن وقتی یک میلیونم ثانیه قلبت از کار می‌افته، شاد و سر زنده می‌شی. اگه با یک میلیونم ثانیه ، آرامش بدست می‌آد با ایست دائمی چه لذتی در انتظارمونه.

مژه وارد بینیم شده. حدسم درست بود. می‌خواد با یک میلیونم ثانیه به من آرامش بده. ماموریتش آرامش دادن به منه در حد توان خودش. به اندازه‌ی یک میلیونم ثانیه. اما این برام خیلی کمه. یک میلیونم ثانیه. کاش این مژه‌ی کوچیک می‌تونست کار بزرگی بکنه. بیش از یک میلیونم ثانیه.

۲ بامداد شنبه ۲۲ دی ماه ۱۳۸۶

تاکسی

2008-01-03T04:41:00.011+03:30

کوله‌ام رو انداختم رو دوشم. با اینکه برف می‌اومد، از خوابگاه تا چهارراه دانشگاه پیاده رفتم. از حسابم پول کشیدم و خودم رو به میدان مرکزی رسوندم. از اونجا یه تاکسی گرفتم تا خودم رو به ترمینال برسونم. کوله‌ام سنگین بود، خواستم برم و رو صندلی جلوی تاکسی بشینم. اما یه مرد بهم نزدیک شد و با این ادعا که وسایلش از مال من بیشتره خواست که روی صندلی جلو بشینه. من هم بهش اجازه دادم و همینکه اون نشست یه راننده‌ی دیگه بهم اشاره کرد که نوبت این تاکسی نیست و نوبت تاکسی جلوییه. من خودم رو به اون تاکسی رسوندم و خواستم روی صندلی جلو بشینم که دیدم همون مرد قبلی داره نزدیک میشه. این بار دیگه مجال ندادم که ازم بخواد تا بهش اجازه بدم جلو بشینه. خودم مستقیم رفتم و در عقب رو باز کردم و سوار شدم. همیشه از اینکه اولین نفر ردیف عقب باشم بدم می‌اومد. مثل خیلی‌های دیگه که به هر کلکی حاضرن اولین نفر ردیف عقب نباشن. سوار و پیاده شدن اونم در حالی که اجازه نداری از در سمت راننده استفاده کنی خیلی سخت میشه، وقتی درست پشت راننده می‌شینی و برای پیاده شدن تو، باید دو نفر پیاده شن. رفتم عقب نشستم و خودم رو به پشت راننده رسوندم. اون مرده هم که وجدانش از دو بار جابجا کردن من آزرده شده بود خواست با این پیشنهاد به راننده خودش رو کمی تسلی بده "خوب من هم پشت می‌شینم و دو نفری پول سه نفر رو حساب می‌کنیم". راننده هم خیلی راحت زد تو ذوقش و اون مرد هم رفت و جلو نشست.

منتظر مسافر بودیم و من هم تو فکر تنظیم کارهام بودم که یه دختری اومد کنارم نشست و یه زنی هم کمی بعد اومد کنار اون نشست. همینکه تاکسی شروع به حرکت کرد. احساس کردم بازوی دختره داره به بازوم میماله. فکر کردم حتما خیلی راحت نشستم. خودم رو جمع کردم. اما دیدم باز با چند تکون تاکسی بازوی دختره داره بهم میماله. برگشتم و زل زدم به نیمرخش. یه دختر چادری نسبتا خوشگل و سفید بود. قد و هیکل خوبی داشت صورت متناسبی داشت. به لپ‌هاش بیشتر از لب و ابروهاش رسیده بود، طوری که سفیدیه لپ گوشتیش، تو ذوق می‌زد. مردمک و مژه‌ها و ابروهاش سیاه سیاه بود. سفیدی چشم‌هاش به معنای واقعی سفید بود. پیشونی بلند و فک جلو اومده‌ی جالبی داشت.

برای چند ثانیه بهش زل زدم و دیدم که برجستگی‌های سینش شروع به بالا و پایین رفتن کرده و بازوش که به بازوی من چسبیده بود همزمان با سینه‌هاش بالا و پایین می‌رفت و نفسش بریده بریده شده بود. به نظرم اومد که اصلا این‌کاره نیست و خیلی هم مبتیده. گویا تازه اول راهش بود. قصوری از جانب اون قایل نبودم. اون یه نیاز طبیعی داشت. می‌خواست یکی به نیازش جواب بده. اما انگار کسی یا کسانی و یا چیزی مثل یه تفکر مانع از پیدا کردن جواب برای نیازش می‌شد. این باعث شده بود اون، اینجا تو تاکسی خودش رو برای هر مردی که کنارش می‌شینه عرضه کنه، تا شاید جوابی بگیره. سرم رو پایین بردم. دستاش رو دیدم. تو انگشتاش هیچ حلقه‌ای نبود که نشون از یه نامزد بدبخت بده.

رو ماهیچه‌ی حد فاصل دو انگشت شست و اشاره‌ی دست چپش خط‌های کمرنگی با خودکار آبی کشیده شده بود. گویا امروز تو کلاس درس به تنها چیزی که فکر نمی‌کرد درس بود و وقتی از نوشتن جزوه فارغ می‌شد خیالاتی به سرش می‌زد، با خودکارش رو پوستش نقش می‌کشید .به کیفش نگاه کردم چند برگ کپی تو کیف دستیش بود که روش نوشته بود "حل مسایل" و زیرش هم چند کلمه نوشته بود که "ژن" از بین کلمات حسابی به چشم می‌اومد. به نظرم اومد که باید دانشجو باشه. یکم برام قابل قبول‌تر شد. از یه دختر دبیرستانیه بچه سن، همچین حرکتی واقعا نوبره.

دیگه عصبانی نبودم. آروم‌تر شده بودم. یه بار دیگه بهش زل زدم و باز استرس ناشی از ترس، تو کل بدنش پخش شد. بی‌حیا نبود. نیازمند بود و تو اون تاکسی به من پناه آورده بود و امیدوار بود که کاش با من یکم آروم شه. اول خواستم خودم رو ازش دریغ کنم و دکون عرضه شدش رو با یه نگاه گذرا بی‌خیال شم. اما پشیمون شدم. آروم بازوم رو به بازوش فشار دادم. و شروع به با بالا و پایین بردن بازوهام کردم و خودم رو حسابی بهش مالوندم. کوله پشتیم رو که رو پاهام گرفته بودم، سر دادم بین دو تا پام، تا پاهام از هم باز شن و کنار ساق پام و زانوم رو رسوندم به پاهاش و با عضلاتم با پاش ور رفتم و تقریبا تمام عضلات سمت راست بدنم به سمت چپ بدنش مالیده شده بود. دیدم این بار لذت به جای دلهره به شکل استرس در اومده و داره تو تمام بدنش خودش رو نشون میده.

یه نگاه به آینه‌ی راننده انداختم و فهمیدم که اصلا مسافرهای عقب تو دید راننده نیست و قد کوتاه راننده به کمک اومده. لبم رو به گوشش نزدیک کردم و آروم گفتم. "نترس. لذت ببر" و کمی بهش نگاه کردم و گفتم "باشه عزیزم؟" آروم‌تر شد و اما مبتدی بودنش ولش نمی‌کرد. اگه اون زنی که کنارش نشسته بود پیاده میشد اون وقت معلوم می‌شد چقدر دختره اهلیه. اگه از من دور نمی‌شد یعنی اینکه واقعا نیازمنده و این نیاز از حیای اون هم بیشتره. و اگر ازم فاصله میگرفت اون‌وقت دو تا معنی داشت یکی اینکه هر چند نیازمنده اما هنوز با حیاتر از اینطور عرضه کردنه و معنی دومش این بود که من کلا در اشتباه بودم و شاید این من بودم که نیاز مند بودم.

خیلی کم پیش می‌آد که تو اون مسیر کسی بین راه پیاده شه. اکثر مسافرهای این خط تا آخر خط می‌مونن. اما گویا اون زن کناری یه اشتباهی کرده بود، یهو خواست پیاده شه. با پیاده شدن اون زن، دختره جابجا نشد. فقط چون راننده‌ی کوتاه قد داشت حیضی می‌کرد و نگاهش می‌کرد. یکمی خودش رو جابجا کرد و بعد که تاکسی شروع به حرکت کرد و راننده که نیم قد شده بود برگشت و تو جاش نشست، دوباره خواست خودش رو به من نزدیک کنه که من کوله رو سر دادم بین خودم و در تاکسی و با این حرکت هول داده شدم سمت دختره و دوباره کاملا به هم چسبیدیم. دیگه کاملا بهم چسبیده بودیم. یه کم حواسم جمع راننده شد و همینکه از بابت اون خیالم راحت شد، برگشتم و سعی کردم از پنجره‌ی سمت خودم بیرون رو نگاه کنم و در همون حال دستم رو، روی رون دختره گذاشتم. می شد حدس زد که چه رون سفید و عضلانی‌ای باید داشته باشه و شروع به مالوندن ماهیچه‌های پاش کردم. بعد دستم رو آوردم بین پای خودم و اون. عضلات زیرش رو مالوندم دوباره دستم رو روی پاش گذاشتم و این بار دستم رو هل دادم بین پاهاش و هی باهاش ور رفتم. داشتم تمام سعیم رو براش می‌کردم. هیچ ترس و ابایی هم نداشتم. فقط از یه چیز می‌ترسیدم. می‌ترسیدم که اون به این نوع کمک‌های تو تاکسی عادت کنه و خودش رو برای هر کسی عرضه کنه و از هر کسی انتظار همچین کمکی داشته باشه.

یکم ازش فاصله گرفتم تا بتونم دستم رو به لای پاهاش برسونم. می‌خواستم کاری رو که شروع کرده بودم، به اتمام برسونم. روی قسمت بلند وسط صندلی تاکسی جا گرفتم و اونم که متوجه‌ی موضوع شد مثل کسی که سال هاست تو تاکسی‌ها اینجور کارها رو می‌کنه جوری بدنش رو جا به جا کرد که دستم کاملا لای پاهاش قرار گرفت. شلوارش لی نبود و نه زیپ داشت و نه دکمه‌ای و کاملا می‌شد برجستگی لای پاش رو حس کرد. عجیب بود که تو این سرما، این دختر شلوار کلفتی نپوشیده بود. یعنی قبول کنم که با این شلوار به دانشگاه رفته بود. انگار می‌دونست امروز قرار همچین اتفاقی براش بیفته، که این شلوار نازک رو پوشیده بود. شاید هر روز این رو می‌پوشید و امروز قرعه به نامش افتاده بود. با تمام وجودم سعی کردم کمکش کنم. اگه بس نمی‌کرد مجبور بودم تا آخر مسیر باهاش برم. نفهمیدم چی شد اما انگار تموم شد. برگشتم نگاش کردم یه لحظه پلکاش رو روی هم گذاشت و بعد آروم برگشت جاش نشست .جفت به جفت من. من هم با این حرکتش دستم رو برداشتم و گذاشتم رو پاهاش.

نفهمیدم چی شد. انگار وا رفته بود. انگار تونسته بودم کمکش کنم و تونسته بودم به نیازش جواب بدم اما حالا نوبت اون بود که به نیاز من جواب بده و به من قول بده و من رو از ترسی که از اول دچارش بودم نجات بده. آروم در گوشم گفت "ممنون". یه کم از شنیدن صداش جا خوردم بعد به خودم اومدم و خواستم در گوشش چیزی بگم که متوجه شدم گویا راننده خودش رو در جریان همه چیز قرار داده و داره به ما گوش میده. پولم رو به راننده دادم و گفتم "یه نفر ترمینال" و بعد به دختره نگاه کردم و گفتم "آخر مسیر؟" اونم گفت "آره" و رو به راننده گفتم "یه نفر هم آخر مسیر". تکیه دادم و سرم رو به گوشش رسوندم و گفتم " اولین بارت بود تو تاکسی همچین می‌کردی؟". اونم یه آب دهنی قورت داد و مثل یه دروغگوی ناشی گفت"آره". دوباره پرسیدم "راستش رو بگو، نترس". گفت "راستش نه". یکم گونه‌هاش از سفیدی در اومد و سرخ شد. سرش رو پایین انداخت و ادامه داد "تا این حد برای اولین بارم بود". در گوشش گفتم "قول می‌دی آخرین بارت باشه؟" اونم مثل هر گناه کار مبتدی و تازه کاری که بعد هر گناه قصد ترک اون رو می‌کنه به من قول داد. "مطمئن باش. قول می دم.

به ترمینال رسیدیم. پیاده شدم. کوله بارم رو به دوشم انداختم. به دستشویی ترمینال رفتم و دست‌های کثیفم رو شستم و منتظر حرکت شدم.

پنج شنبه ۱۳ دی ۱۳۸۶

بختک

2007-09-12T04:38:00.028+03:30

خیلی کم خواب می‌دیدم. اولش فکر کردم کابوسه. به خاطر مشکلاتی که تو این چند ماه اخیر برام پیش اومده بود. به خاطر قضیه دعوای من با پیرزن صاحبخونه بابت دیرکرد سه ماهه‌ی اجاره خونه. بابت سومین دختری که نامزدیش رو با من بهم زد. بابت دزدیده شدن ماشین یادگار پدربزرگم وقتی برخلاف میل مادرم رفته بودم باهاش یه گشتی بزنم. توبیخ مجدد با درج در پرونده تو محل کارم به دلیل عدم موفقیتم در جلب نظر مشتریان محترم بخش من. فکر می‌کردم زندگی کردن تو جامعه و با مردم هزار رنگش آسونه و با کاری که تو یه شرکت خدماتی بیمه پیدا کرده بودم می‌خواستم مستقل باشم. دلم می‌خواست دنیا رو عوض کنم و همه چی رو درست کنم. حاضر بودم از تشکیل خانواده و زندگی و آسایشم بزنم اما به هدفم که کمک به مردم و همچنین کمک به خودم بود نگذرم. دلم نمی‌خواستم مثل سایر مردم ساده‌اندیش و سطحی‌نگر باشم. می‌خواستم متفاوت باشم. وقتی تازه این کار رو پیدا کرده بودم دوستام بهم می‌گفتن "تو آدم اجتماعی و خوبی هستی. خیلی هم ساده و بی‌ریایی امیدوارم تو این کار حسابی موفق باشی". اما با این همه هیچ پیشرفتی حاصل نشد. حتی با اینکه به کارم علاقه داشتم و دو سال درسش رو خونده بودم.

اول فکر می‌کردم از بابت تمام این مشکلات دارم کابوس می‌بینم. اما نه. زود مطمئن شدم که کابوس نیست. خواب نبود. دیدمش که از دور بهم نزدیک می‌شد. اول فقط یه نقطه‌ی سفید بود. و داشت از تو سیاهی روشنی بهم نزدیک می‌شد. سیاهی روشن مثل وقت‌هایی که خوابم و یکی میاد لامپ اتاق رو روشن می‌کنه. هنوز نمی‌شد تشخیص داد که چیه. فقط داشت بهم نزدیک می‌شد. آروم آروم. مثل قاشق غذایی که یه مادر تو هوا می‌گردونه تا به دهن بچه‌اش برسونه. مثل دوای تلخی که اگه بچه نخوره مریض تر میشه شایدم بمیره. داشت بهم نزدیک می‌شد. می‌چرخید. مسیری شبیه یه فنر کشیده شده. می‌دونستم که خواب نیستم. خواستم چشام رو باز کنم. اما نتونستم. ترسیدم. سعی کردم دست و پا بزنم. تکون بخورم. اما نشد. خیلی ترسیده بودم. هیچ وقت اینجوری نشده بودم. تجربش رو نداشم. یه چیزهایی شنیده بودم. نمی‌تونستم درکش کنم. خواستم داد بزنم. نشد. می‌دونستم کجام. می‌دونستم تو جام خوابیدم. همه چی رو می‌دونستم. اما نمی‌فهمیدم چرا نمی‌تونم جم بخورم. انگار هیچ جای بدنم از مغزم فرمان نمی‌گرفت. شایدم مغزم فرمانی نمی‌داد و داشت گولم می‌زد. انگار یکی دیگه داشت کنترلش می‌کرد. آره. خودش بود. اونی که داشت بهم نزدیک می‌شد. آره اون نمی‌گذاشت کاری بکنم. اگه کوچکترین تکونی به خودم می‌دادم اون محو می‌شد و اون نمی‌خواست بیرون شه. عرق روی صورتم رو احساس می‌کردم. و سردی بدنم رو. گیج گیج شده بودم. فقط می‌خواستم تموم شه. دیگه ادامه پیدا نکنه. اما همه چیز از کنترلم خارج شده بود. حتی بدنم که مال خودم بود. صبرکردم تا کاملا بهم نزدیک شه. خواستم ازش بپرسم توکی هستی؟ چی می‌خوای؟ چرا اینجوری می‌کنی باهام؟ دیگه حسابی بهم نزدیک شده بود. حالا خوب می‌تونستم ببینمش. چقدر مسخره. یه صورتک. اره اون فقط یه صورتک بود. سفید و بدون چشم. زمخت و تراشیده. انگار آماده بود تا روی هر صورتی قرار بگیره و به هر شکلی در بیاد. داشت جلوی چشم‌هام هی تغییر می‌کرد. یه صورتک مسخره که هر لحظه به شکلی در می‌اومد. نمی‌دونستم بخندم یا گریه کنم. چه طور یه صورتک تونسته بود تمام بدنم رو مال خودش کنه. حتی مغزم رو. حتی روحم رو. یه صورتک هزار چهره. گیج‌تر شدم. آخه این صورتک مگه چیه. که اینقدر من رو ترسونده و این جور من رو تو این شب سرد و تاریک وسط چله‌ی زمستون اسیر خودش کرده. که نه می تونم تکونی بخورم و نه می‌تونم فریادی بزنم و اگر هم سرو صدا کنم. معلوم نیست کسی بشنوه. یه صورتک هزار چهره همه چیزم رو ازم گرفته بود. چه دردی بدتر از ناتوانی می‌تونست باشه و چه ناتوانی ایی بالاتر از این که ناتوان در دونستن باشی. داشتم سعی می‌کردم چیزی بفهمم. که یهو صورتک ایستاد. انگار داشت لبخند می‌زد. مثل شکارچی‌ایی که شکاری کت بسته رو تو دام ببینه. با سرعت به طرفم اومد. انگار می‌خواست شکارم کنه. دیگه داشتم از ترس جون می‌دادم. خواستم فریاد بزنم. کمک بخوام. دست و پا بزنم و خودم رو نجات بدم .اما نمی‌تونستم. حاضر بودم به طرفم بیاد و اما بذاره من واکنش نشون بدم. داد بزنم. گریه کنم. دست و پا بزنم. اما نمی‌شد. چقدر وحشتناک بود. اون داشت با سرعت بهم نزدیک می‌شد. صورتم داغ شد. انگار سرب داغ شده ریخته باشن روش. فکر کردم که من مردم و این نشونه‌ی نزدیک شدن روحم به جهنمه. اما اون جهنم نبود. یه چیزی بدتر از جهنم بود. صورتم داغ شد. یهو انگار آزاد شدم. انگار ماموریتش تمام شده بود و می‌تونست آزادم کنه. انگار اون شکارچی بی‌رحم حالا شکارش رو از دامی که گیرش افتاده بود آزاد کرده بود. نه کامل. و اون رو سالم به خونه آورده بود و این بار تو طویله‌ی خونش زندانی کرده بود تا رامش کنه. ترس تمام وجودم رو گرفته بود. داد زدم و مدام جیغ می‌کشیدم. تو جام نشستم و پاهام رو تکون می‌دادم. چشم‌هام باز بود اما انگار سیاهی می‌رفت و انگار سنگین شده بودن مثل وقتی که یه عینک نمره بالا به چشمات می‌زنی در حالی که نه می‌تونی وزن عینک رو تحمل کنی و نه سختی دیدن با اون رو. صورتم داشت می‌سوخت و چشام سنگین شده بود. پارچ آب رو ورداشتم روی صورتم خالی کردم و پرتش کردم یه گوشه‌ایی. از جام بلند شدم و با داد به لیوان کنارم لگد زدم لیوان در جا شکست و من احساس درد تازه‌ایی تو پاهام کردم و تو کور سو دیدم که داره ازش خون می‌آد. انگار فشارم افتاد. دستم شروع کرد به لرزیدن. سرم تکون می‌خورد و دندون‌هام به هم می‌خوردن و صدا می‌دادن. می‌لرزیدم. افتادم روی زمین و مثل اون‌هایی که صرع دارن از دهنم کف بیرون می‌اومد و بدنم می‌لرزید. کسی یا این صدا ها رو نشنیده بود و یا اگرهم شنیده بود توجهی نکرد.

وقتی به هوش اومدم دوباره درد پام رو حس کردم. حسابی عرق کرده بودم. اما دیگه صورتم نمی‌سوخت. چشم‌هام هم خوب می‌دید. حتی انگار بهتر از قبل. اما هنوز رو صورتم احساس سنگینی می‌کردم. خودم رو به چراغ اتاقم رسوندم و روشنش کردم. با پام ور رفتم و سعی کردم بریده های لیوان رو خارج کنم. بعد با یه دستمال بستمش. و همون جا نشستم و داشتم به اتفاقی که افتاد فکر می‌کردم که نمی‌دونم کی خوابم برد.

خیلی راحت و بدون هیچ مشکلی تا خود صبح خوابیدم. بعد از بیدار شدن رفتم یه دوش گرفتم و زخم‌های پام رو شستشو دادم و ضد عفونی کردم و دوباره باند پیچیش کردم. به اتاق خوابم رفتم و تیکه‌های پارچ و لیوان رو ازگوشه وکنار جمع کردم و اتاقم رو جارو زدم و مرتب کردم و ملحفه‌ام رو که حسابی خونی شده بود تو تشت حمام خیسوندم. بعد از مرتب کردن اتاق به سر و وضع خودم رسیدم.

الان خیلی وقته که از اون ماجرا میگذره. من و همسرم الان منتظره رسیدن بچه‌ای هستیم که تا ۵ ماه دیگه به دنیا می‌آد. راستی نگفتم من با نامزد چهارمم ازدواج کردم و حالا هر هفته به دیدن مادرم میریم و با ماشین جدیدی که به عنوان "هدیه‌ی ترفیع" از اداره‌ی بیمه به من داده شده به قبرستون شهر میریم و برای روح پدربزرگم دعا می‌کنیم. فکر کنم اون زیاد به دعا نیاز داره چون کنار پیرزن صاحبخونه ی قبلی من دفن شده. راستی صحبت از پیرزن صاحبخونه شد باید بگم که ما الان در آپارتمان‌های اداره‌ی بیمه زندگی می‌کنیم و درسته که هنوز هم اجاره می‌دم اما این اجاره‌ها "به شرط تملیک" هستن و تا قبل از اینکه بچمون بخواد به مدرسه بره ما صاحب خونه خواهیم شد.

چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۸۶

زخم‌ها

2007-08-14T04:32:00.038+03:30

نمی‌دونم چرا این کار رو کرد. من می‌پرستیتمش. تمام وجودش رو. بدنش رو. اصلا نمی‌فهمم. باورم نمی‌شه. خیلی عجیبه. من بیشتر از عشق می‌پرستیتمش. برام مقدس و پاک بود. مظهر بود. هیچ وقت باهاش هم بستر نشدم. چرا، شدم. اما فقط پرستیدم. چون نباید دست می‌خورد. معصوم بود. نباید تغییر می‌کرد. اون مال من بود. اون بت من بود. بهم می‌گفت "بفهم". می‌گفتم "دوستت دارم". تا این رو می‌شنید می‌زد زیر گریه. می‌گفت "اینجوری نه". خیلی وقت بود که با هم بودیم. سالیان سال. من می‌بوسیدمش. چون برام مقدس بود. تمام مهره‌های بدنش رو می‌بوسیدم. موهای سیاهش رو خودم گیس می‌کردم. بهش می‌گفتم " وجودت ماله منه". می‌گفت " وجودم روحمه نه بدنم. بفهم". من نمی‌فهمیدم. تا وقتی که بدن بی‌روحش رو تو حمام پیدا کردم. سرد بود. اما اون وقتی‌هایی که باهام حرف می‌زد گرم بود. نمی‌دونم چرا حالا سرد بود. دیگه نه گرمای قبل رو داشت و نه رنگ و روی وقت نگاه کردن به من رو. اما هنوز امیدوار بودم. چون مو‌ها و مژه‌هاش هنوز سیاه بود. مثل بخت من. امیدوار بودم برگرده. این بدن مال من بود. من کاری به روحش نداشتم. روحش آزاد بود. همیشه این رو بهش می‌گفتم. اما اون می‌گفت "روحم گرمای بدنمه". من نمی‌فهمیدم. گفتم "نه، تپش قلبت گرمای بدنته". گفت "قلبم عاشقه". اخم کردم. وقتی رسیدم تو خون بود. دستاش رو آوردم بیرون با حوله خواستم جلوی خونریزی رو بگیرم. بدنش برای گرم بودن نیاز به این خون داشت. قلبش باید این خون رو می‌گردوند. می‌گفت "قلبم عاشقه". نباید اینکار رو می‌کرد. دیگه دیر شده بود. نتونستم کاری بکنم. دستپاچه شدم. چند وقتی بود که موهاش رو رنگ کرده بود. اونم بنفش. اما هنوز وفادار مونده بود. هنوز سیاهیش رو حفظ کرده بود. چند بار دیگه هم به بدنش صدمه زده بود. من از این کارش عصبانی می شدم. می‌گفت "این گوشت و استوخونه. چرا ناراحت می‌شی؟". می‌گفت"از صدمه دیدن روحم بی‌خبری و اصلا ناراحت نمی‌شی. اما این بدن بی‌ارزش..." .که زدم تو گوشش که "برای من با ارزشه". وقتی آروم شد گفت "تو دیوانه‌ای". خون بدنش رو قرمز کرده بود. هنوزم معصوم بود. هنوزم می‌پرستیدمش. سرش رو به سینه‌هام چسبوندم. رفتم تو وان. کنارش دراز کشیدم. اما این بار دیگه گرمایی حس نمیکردم. باهاش حرف زدم. مثل دیوانه‌ها. مدت‌ها پیشش موندم. صدای در اومد. راحت بلند شدم. چند قدم جلوتر رفتم، دوباره به وان حمام نگاه کردم . من و اون تو خون بودیم

سه شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۸۶