:::::: සංහිඳ ෴

බකමූණා වීදි බසියි . . .

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Fri, 05 Aug 2011 09:16:00 +0000

කලාකරුවා රටක විකල්ප ආණ්ඩුවක් වැනි යැයි කියමනක් තිබේ. ඔහුට සිය කලාකෘතිය මගින් සමාජයට කෙතරම් බලපෑමක් කළ හැකි දැයි මෙම ප්‍රකාශයෙන් පැහැදිලි වෙයි. කලාකරුවා ජනතාව සමග ජීවත්වෙමින් විවිධ සමාජ අත්දැකීම්වලට, ප්‍රශ්නවලට මුහුණදෙයි. කලාකරුවාගේ සතතාභ්‍යාසයෙන් මුවහත් කළ ඉසියුම් ප්‍රතිභාව නමැති ඇසට එම සමාජ හැලහැප්පීම්වල සාමාන්‍ය ජනතාව ‍නොදකින දෑ පෙනෙයි. එම අත්දැකීම්, ප්‍රශ්න ඇසුරින් ඔහු සමාජය විනිවිද දකියි. අඟුටු මිට්ටන් පිරිසක් අතර සිටින උසින් වැඩි කෙනෙකුට යට කී අඟුටු මිට්ටන් පිරිසට වඩා ඈත පෙනෙන්නා සේ කලාකරුවාට අනාගතය ද පෙනෙයි. මෙවැනි කලාකරුවා අතින් බිහි වන කලාකෘතිය අත්‍යන්තයෙන්ම සමාජයට මග පෙන්වන පහන් තරුවක් වෙයි.

තිස් වසරක ත්‍රස්ත අරගලය කෙළවර අද අප ජීවත්වන පශ්චාත් යුද සමය නිර්මාණකරුවාට නිර්මාණාවේෂය ලද හැකි සංසිද්ධීන්ගෙන් පිරී පවතී. එම සිද්ධි ඇසුරින් සමාජ හෘද ස්පන්දනය හඳුනාගෙන, එහි දුබලතා, ප්‍රබලතා විනිවිද සිය සහෘදයා අභිමුව නිරුවත් කිරීම කලාකරුවාගේ පරම වගකීමයි. ඔහු පාලකයාගේ අතකොළුවෙකු නොවිය යුතු අතර ම අගතීන්ගෙන් විනිර්මුක්ත අයෙකු විය යුතුය. නිදහස් දෑසින් ලොව දැකිය හැකි අදීන මිනිසෙකු විය යුතුය. ඔහුට පාලකයාගේ දුර්වලතා විවේචනයට අවශ්‍ය පෞරුෂය ද ප්‍රබලතා පෙන්වාදීමේ නිහතමානීකම ද තිබිය යුතුය.

එහෙත් මෑත කාලයේ මෙරට එවන් නිර්මාණ විශිෂ්ට නිර්මාණ බිහිවිනැයි කිව නොහැකි ය. කලාකරුවා සමාජයට මග පෙන්වනු වෙනුවට ආණ්ඩුවට ප්‍රශස්ති ගැයීම තම පරම යුතුකම කොට සලකන්නාක් මෙනි. ඔවුන්ගේ නිර්මාණ සමාජයට පහන් තරුවක් වනු වෙනුවට ඇස් බැන්ඳුමක් වී ඇති අතර විචාරශීලීන් ඉදිරියේ කලාකරුවන් කවටයින් බවට පත්ව ඊනියා කලාකෘති පපඩම් බවට පත්ව තිබේ. මෙවන් කලියුග සමයක ලයනල් වෙන්ඩ්ට් රඟහළින් ලාංකික පේක්ෂකයා අභිමුවට පැමිණි රාජිත දිසානායකගේ 'බකමුණා වීදි බසියි' දේශපාලන ප්‍රහසනය පෙර මා උදුරා දැක්වූ කලාකරුවා රටක විකල්ප ආණ්ඩුවක් වැනිය යන ප්‍රකාශය මට යළි සිහිපත් කරනට තරම් ප්‍රබල වූ බව නොකියාම බැරිය.

මෙකී නාට්‍යයට ඇරඹෙන්නේ පොළඟුන් පරාජය කිරීමෙනි. එය සැමරීමට විශාල උත්සවයක් සංවිධානය කරන අතර එහිදී ජනකතාවක් ඇසුරින් නාට්‍යයක් ද නිෂ්පාදනය කිරීමට යයි. ඒ අතර ම පොළඟුන් පරාජය කොට නිදහස් කරගත් උද්‍යානයේ විශාල ෂොපින් මෝල් එකක් ඉදිකිරීමට යයි. ඊට පිරිසක් එරෙහි වන්නේ ඉන් මෙතෙක් තමන් නිදහස් සුව විඳි ස්ථානය අහිමි වීම සහ තවත් කරුණු ගණනාවක් පදනම් කරගෙනය. පාලකයා ඉන් කිපෙන්නේ තමන්ට ලැබෙන කොමිස් මුදල පිළිබඳ ඊර්ෂ්‍යාවෙන් සිය හතුරන් ඊට විරුද්ධ වන්නේ යැයි සිතමිනි. ඒ අතර සිය කටයුතුවලට විරුද්ධ වන අය සහ පත්‍රිකා බෙදන අය සොයා ආණ්ඩුවේ ඔත්තුකරුවෝ උද්‍යානයේ සැරිසරති. එහිලා කරන චෝදනා අතිශය උත්ප්‍රාසාත්මක වන අතර කලාකරුවා ද එහි එක් චූදිතයෙකි.

පාලකයා අභිමුව තැතිගත් කලාකරුවා ඔහුගේ ගුණ වයමින් ඔහුට විරුද්ධව නැඟෙන චෝදනාවලින් නිදහස් වීමේ මාර්ගය කියාදෙයි. ඒ අනුව පාලකයා ද සිය ගෝලයින් ලවා පත්‍රිකා බෙදන අතර කලාකරුවා විසින් පාලකයා දේවත්වයට නංවා වන්දනාමාන කරන්නට පටන්ගනී. ඔහු අසීමිත අධ්‍යාත්මික බලයක් ඇති අප ආශ්චර්ය කරා රැගෙන යන පෙරගමන්කරුවා ලෙස අභිෂේක කරයි. ඊට ප්‍රතිඋපකාර ලෙස කලාකරුවාට නවතම මෝටර් රථයක් ඇතුළු නේක ධන සම්පත්, උප බෝග, පිරිභෝග, පඬුරු පාක්කුඩම් පාලකයාගෙන් ලැබෙයි. ඒ දකින මහාචාර්යවරයා ද පාලක ගුණකඳ වයන්නට පටන් ගනියි.

මේ අතර නිෂ්පාදනය කිරීමට නියමිත නාට්‍යයේ කොටස් විවිධ අවස්ථාවල කතා බහට ලක්වේ.ජනකතාව අනුව බහුතර කැමැත්තෙන් බකමුණා රජවෙයි. උගේ රාත්‍රියට ලොව දැකීමේ කිසිවෙකුට නැති ශක්තිය මහත් උත්කර්ෂයට නංවන අතර දවල්ට ඌට කිසිවක් නොපෙනෙන බව සතුන්ගෙන් වසන් කරයි. මේ අනුව බකමූණා කෙරෙහි විශ්වාසය තබන සතුන් ඌ පසුපස යයි. බකමූණාට දවල් නොපෙනෙන නිසා මගතොට ගල් මුල්වල හැපෙයි. වැටෙයි. සෙසු සත්තු ද එසේ හැපෙමින් වැටෙමින් ඌ පසුපස යති. මේ ගමන කෙළවර වන්නේ බකමූණා සියලු සතුන් සමග හෙළකට ඇද වැටීමෙනි.

නාට්‍යයේ එකී ප්‍රධාන චරිතය සඳහා පොළඟුන් පරාජය කළ සටනේ ප්‍රධානියා සහ උප ප්‍රධානියෙකු අතර සටනක් ඇති වෙයි. කෙසේ වුව ද සටනින් පාලකයා දිනයි. එහෙත් ජනකතාව අනුව යමින් මේ ගමන හෙළකින් කෙළවර කළ නොහැකිය. එය පාලකයාගේ කීර්ති නාමයට කැළලකි. එහෙයින් එය සමෘර්ධියෙන් කෙළවර වන පරිදි සංශෝධනය කළ යුතු යැයි තීරණය වේ.

මේ කතා පුවත උත්ප්‍රාසයෙන් පිරීගිය පරිපූර්ණ දේශපාලන ප්‍රහනයක් ලෙස ඔබ අභිමුව ඉදිරියේ දී රඟදක්වනු ඇත. අප යන ගමන කොතනින් කෙළවර වේද එය ඛේදාන්තයක් නොවන්නට අප ගත යුතු මත කුමක් ද ආදි නේක පැති ‍වෙත අප රැගෙන යාමට නිර්මාණකරුවා සමත් වෙයි. අතිශය ජනප්‍රිය රජයක් පවතින මෙකල ප්‍රබල විපක්ෂයක් නැති වීමේ අඩුව පිරවීමට සිදුවන්නේ ද කලාකරුවාටය. ඈ ඇසුරින් පාලකයාට මෙන්ම ජනතාවට ද ඔහු සිය පණිවිඩය රැගෙන යයි. ජනතාවට මෙන්ම පාලකයාට ද දැන් නැවත සිය අතීතත ආවර්ජනය කළ හැකිය. යායුතු මාවත පිළිබඳ සවිඥානික විය හැකිය. ඊයේ මුල් වරට වීදි බට බකමූණා අද මෙන් ම හෙට ද ඔබවෙනුවෙන් සවස 7 කනිසමට ලයනල් වෙන්ඩ්ට් රඟහළින් වීදි බසිනු ඇත.

වස චින්තනයෙන් මහින්ද චින්තනයට

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Wed, 27 Jul 2011 03:45:00 +0000

ගොවිතැන සඳහා කෘමිනාශක, වල් නාශක හෙවත් වස භාවිතය පදනම් කර ගෙන රටේ දැවැන්ත සංවාදයක් ඇති වී තිබේ. එය මේ වන විට සමාජයේ බොහෝ දෙනා කතා බස් කරන මාතෘකාවකි. රටට ගෙන්වන මෙකී වසවල ආනයනය තහනම් ආසනික් ඇතැයි පිරිසක් කියන අතර වස සමාගම් සහ තවත් පිරිසක් ආසනික් නැතැයි කියති.

මේ වසවල ආසනික් තිබුණ ද නැත ද ඒවා පිරිත් පැන් නොව වස ය. වස යනු විස ය. අපි රුපියල් මිලියන සිය ගණනින් පිට රට පටවා ඒ වෙනුවට වස ගෙනැවිත් අපේ රටේ පොළවට ඉසිමු. ඒ විෂ නිසා ඇති වන ආසාදනවලට තවත් වසක් ඉසිමු. මේ නිසා අපේ භූමිය නිසරු වෙමින් පවති. ගොවිතැනට හිතකර පස සරු කරන කෘමි සතුන් පවා මේ නිසා විනාශ වේ. බෞද්ධයින් ලෙස ප්‍රාණඝාතය පහත් කොට සලකන අපි බත් පත වෙනුවෙන් ලක්ෂ ගණනින් සතුන් මරමු. දැන් මේ ක්‍රියාවලිය වසර 40ක් පමණ අඛණ්ඩව සිදුවී තිබේ. එහෙයින් වස නැතිව ගොවිතැන නම් කළ නො හැකිය යන අදහස ජන මනස අරක් ගෙන තිබේ.

එහෙත් පෙර රජ දවස අපේ රට හැඳින්වූයේ පෙරදිග ධාන්‍යාගාරය ලෙස ය. එකල රට ආහාරයෙන් ස්වයංපෝෂිත වී තිබිණි. ඒ වස ගොවිතැනින් නොව පරිසර හිතකාමී අපේ සාම්ප්‍රදාය පදනම් කරගත් ගොවිතැන මගිනි.
රටට වස හඳුන්වා දුන්නේ 1960 දශකයේ. එදා අපේ සීයලාට නොමිලේ වස ලබා දුන් අතර පාවිච්චි කරනවාට මුදල් ලැබිණි. එසේ පරිසර හිතකාමී ගොවිතැනින් අප උදුරා විසි නිරීම නිසා එකල සම්භාවිත කෙම් ක්‍රම අප අතරින් වියෝ වූ අතර එම දැනුම නව ලොවට නොසරිලන ඩයිනෝසර යුගයට අයත් දෑ ලෙස බැහැර කෙරිණි.

දැන් අපි කොම්පැනිකාරයින් නියම කරන මිලට වස ගෙන අපේ කුඹුරුවලට ඉසිමු. දරු මල්ලන් සමග ටික ටික කමු. කා මැරෙන්නෙමු. නිකන් ම නොමැරී මතු පරම්පරා ගණනකට වස බූදලයක් සිරිකොට තබා මියෙමු. මැරෙන ක්‍රමයට රජ රට වකුගඩු රෝගය, මී උණ ඈ නම් තබමු. මේ නම්වලින් සැබෑ රෝගය නිධානය සොයා යාම වළක්වා තිබේ. මී උණ එකල නොහැදී අද හැදෙන්නේ එකල මීයන් වැසිකිළි පාවිච්චි කළ නිසා විය යුතු ය.

වගා සංග්‍රමය වැනි ව්‍යාපෘතිවලට පිං සිදුවන්නට ගොවිතැන පිළිබඳ සාම්ප්‍රදායික දැනුම පමණක් නොව අපේ පෝෂ්‍යදායි, ලෙඩ රෝගවලට ඔරොත්තු දෙන වී වර්ග අපට අහිමි විය. එම ගොයම් ගස්වලට අඩි 1 1/2ක් 2ක් උසට වැවෙන ශක්තිමක් කඳක් තිබිණි. ඒ නිසා කෘමීන්ට ළඟාවීම අපහසු වූ අතර වල් ගස්වලට ගොයම් ගස පරයා නැගීම අපහසු විය. මේ නිසා ගොයම් කරලට ස්වභාවික ආරක්ෂාවක් ලැබිණි. එහෙත් දැන් භාවිත කරන ඊනියා වැඩි දියුණු කළ බීජවලින් ලැබෙන්නේ දුර්වල ගසකි. එය බිම් මට්ටමේ ම රඳනු මිස ඉහළට නො වැවෙයි. මේ නිසා ගොයම් කරලට හිමි ව තිබූ ස්වභාවික ආරක්ෂාව අහිමි වූ අතර වස භාවිතය අනීවාර්ය වී තිබේ.

මේ නිසා පෙර මෙන් අපේ සහල්වල නැවුම් සුවඳක් නැත. පෝෂ්‍යදායි නැත. එහෙත් කුඹුරට ඉසින වස වී කරලේ නැතැයි කාට නම් නිව හැකි ද? ඒවා ඇළ, දොළ, වැව්, අමුණුවලට එක්වී සමස්ත පරිසර පද්ධතියේ ම සමබර බව විනාශ කර දමා තිබේ. එපමණක් නොව භූගත ජලය ද ජල පෝෂක ද වස පෝෂක බවට පත්වෙමින් තිබේ.

රටට වාර්ෂිකව අතිවිශාල විදේශ විනිමයක් වස සඳහා වැය කිරීමට සිදු වී තිබෙන අතර වස නිසා මිනිසාට වැළඳෙන අනේක රෝග සඳහා ඖෂධ ගෙන ඒමට ජාතික ධනයෙන් තවත් විශාල කොටසක් රටින් පිටට ගලා යයි.

බත ප්‍රධාන ආහාරය වී ඇති අප රටේ සහල් පරිභෝජනය විශාල හෙයින් ඉතා සුළු ප්‍රමාණවලින් හෝ අඛණ්ඩව වස විස ශරීරගත වන අතර එය දිගු කාලයක් සිදුවීම නිසා සමස්ත ජාතිය ම රෝගී වී මේ අවධානමක් ද මතු වී තිබේ.

වස නිසා පස සරු කරන කෘමි සතුන් ද විනාශ වන හෙයින් පස ස්වභාවික ලෙස සරු කරන ක්‍රියාවලිය ඇනහිටින අතර කෘතීම පොහොර යෙදීම අනීවාර්ය වී තිබේ. මෙසේ වස සහ පොහොර සඳහා වන අධික වියදම සිය අස්වැන්නේන් පියවා ගත නොහී ගොවිහු ඉතිරි වස ටික බී මියෙති.

මේ සියලු ප්‍රශ්නවලට අප වහා විසඳුම් සොයා ගත යුතු ය. එය අපේ විසඳුමක් විය යුතු ය. අපේ චින්තනයට, සම්ප්‍රදායට අනුගත විසඳුමක් වීම මැනවි. සමස්ත ලෝකය දෙවියන් වහන්සේ මවා මිනිසාගේ ප්‍රයෝජනය පිණිසය, ඔහුගේ පරිභෝජනය පිණිසය යන මතවාදය වෙනුවට ගහ වැලට සතා සීපාවාට ආදරය කරන්නට උගැන්වූ අපේ සම්ප්‍රදාය වෙත අප නැඹුරු විය යුතු ය.

එකල ගොවිතැන පරිසරය සමග සහයෝගයෙන් කළ එකකි. විවිධ කෙම් ක්‍රමවලින් කෘමි උවදුරු අවම කරගත් අතර කුඹුරේ එක් කොටසක් කුරුලු පාළුව නමින් කුරුල්ලන්ට වෙන් කර දී තිබිණි. ඒ උන්ගේ කොටස ය. එකල අපේ මුතුන් මිත්තෝ සතුන් මරනු වෙනුවට තම බත් පතින් කොටසක් සතුන්ගේ භුක්තියට වෙන් කළහ. නිවසේ වහලයේ කොනක වී කරල් අහුරක් එල්ලා තැබිණි. එයයි අපේ සම්ප්‍රදාය. එයයි වසර දෙදහස් ගණනකට පෙර අපට උරුම වූ මහින්ද චින්තනය.

අපි අපේ කෘෂි තාක්ෂණය නැවත මතු කර ගත යුතු ය. එය ඉතා පරිස්සමින් කළ යුතු ය. ජන මනස ක්‍රමයෙන් ඒ සඳහා හැඩගැස්විය යුතු ය. සාම්ප්‍රදායික ගොවිතැන් ක්‍රම ප්‍රචලිත කිරීමට රජය මැදිහත් වී වැඩපිළිවෙළක් ක්‍රියාවට නැංවිය යුතු අතර වස නැති ආදර්ශ ගොවිපළවල් ඇති කළ යුතු ය. මාධ්‍ය ඔස්සේ ජනතාව දැනුවත් කළ යුතු ය. විශේෂයෙන් ‍දේශපාලකයින්ට සිය නිවෙස්වලින් ම මේ කටයුත්ත ඇරඹිය හැකි ය. එය ජනතාවට වඩා ආකර්ෂණීය වේ. ගෙවතු දශ ලක්ෂයේ වැඩසටහන ජනතාව අතරට යාමට එය බෙහෙවින් බලපෑවේ ය. එම ‍ගොවැතැන් සඳහා රජය මැදහත් වී ආධාර කළ යුතු අතර ජනතාව ඒවා පරිභෝජනයට නැඹුරු කළ යුතු ය.

එහෙත් මහින්ද එදා සිරිමා වැටුණු වළේ නො වැටිය යුතු ය. දේශීය කෘෂිකර්මාන්තය නැංවීමේ අරමුණින් ඇගේ රජය කළේ ආනයන සීමා කිරීමයි. එය යහපත් අදහසින් අවේලාවේ කරන ලද වැඩකි. රටේ වගා කටයුතු දියුණු කර අස්වනු වැඩි වන විට කළ යුතු ව තිබූ කටයුත්ත ඊට පෙර කිරීම නිසා සිදු වූයේ මහත් අනර්ථයකි. රටේ හාල්, මිරිස් පොලු ඇති වූ අතර ජනතාවට එක වේලක් බත් ද අනෙක් වේලට හබුරු ද කෑමට සිදු විය.

මේ නිසා ජනතාව මහත් අසහනයට පත් වුව ද පාලකයෝ සුවසේ විසූහ. ඉන් ප්‍රයෝජන ගත් ජේ.ආර්. ජයවර්ධනයෝ ජනතාවට ධර්මිෂ්ඨ සමාජයක් පෙන්වා ඇට අටක් දෙන බවට පොරොන්දු වී බලය ඉල්ලා සිටියහ. හාමතේ සිටි ජනතාව ඒ උතුමාට 5/6ක බලයක් ලබා දුන් අතර එතුමා රටට විවෘත ආර්ථිකය අවේලාවේ ආනයනය කළේ ය. එසේ බලන කල විවෘත ආර්ථිකය මෙරටට රැගෙන ඒමට විශාල වැඩකොටසක් සිරිමාගේ ආණ්ඩුව ද අනියමින් ඉටු කර තිබේ. එහෙයින් වස ගොවිතැන වෙනුනට හෙළ ගොවිතැන නැංවීමේ ක්‍රියාවලිය මනා ඉවසීමෙන් දුරදිග බලා කළ යුතු ය. එසේ නැතහොත් අවසානයේ එය වස කොම්පැනිකාරයින්ට කප්රුකක් වන්නට ඉඩ තිබේ.

සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා! එහෙත් . . .

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Fri, 08 Apr 2011 05:29:00 +0000

ඔව්, ඔබ සැමට සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා! අපි හැම වසරක ම බක් මහේ සිංහල අලුත් අවුරුද්ද සමරනවා. අපේ සම්ප්‍රදාය, සංස්කෘතිය අනුව ආගමට දහමට මුල් තැන දීලා මේ උත්සවය සමරන්න ඇහැකි නම් එය අගෙයි නොවැ?

ඒ වගේ ම ඔබ අතින් මෙතෙක් සිදු වූ කිසියම් හෝ වරදක් නිවැරදි කරගත හැකි නම් එය මේ උත්සවයෙන් ඔබට ලද හැකි ලොකු ම දායාදයයි. පළුදු වූ නෑ හිතවත්කම් අලුත් කරගන්න. ආදරයට, කරුණාවට හිතේ වැඩි ඉඩක් දෙන්න. ජීවිතය නව ජවයකින් අරඹන්න මේක හොඳ මොහොතක්. ඒ නිසා තමා මේ දවස අනෙක් දවස් 364න් වෙනස් වෙන්නේ. සුවිශේෂ වෙන්නේ. එහෙම නැත්නම් මේක අලුත් ඇඳුම් අඳින, බේබදුකම ඉහවහා ගිය, ජීවිතයේ තවත් වටිණා අවස්ථාවක් අපතේ ගිය මූසල දවසක් විතරක් වෙයි.

ඔන්න මං මේ අවුරුද්දෙ හදා ගන්න පොඩි වරදක් පෙන්වලා දෙන්නම්. බොහෝ අය අවුරුද්දට සුබ පතලා ලියන්නේ වැරදි වචන. "සුභ අළුත් අවුරුද්දක් වේවා!" කියලා ලියනවා. විවිධ මාධ්‍යවලත් මේ වැරදි ව්‍යවහාරය දකින්න ඇහැකි.

නැවුම්, නව කියන අර්ථයෙන් අපි ලියන්න ඕන "අලුත්" කියලා. "අළු' තියෙන්නේ ලිපේ. දර පිච්චිලා ඉතුරු වෙච්චි ඒවා. "සුභ" කියන වචනය අපි යොදන්න ඕන ඒ වගේ ම තද්සම වචන එක්ක විතරයි. ඊට පස්සේ යෙදෙන වචනය තද්භව නම් අපි යොදන්නේ "සුබ" කියලා. ඒ නිසා "සුභ ප්‍රාර්ථනා" කියලා ලියනවා. ඒ දෙකම තද්සම. ඒවා තද්භව විදිහට නම් "සුබ පැතුම්" කියලා ලියනවා. ඒකයි නියම සිංහල වහර.

ඔන්න එහෙනම් ඔය ඇත්තෝ හැමෝට ම සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා! අනේ ඔන්න ආයේ සුභ අළුත් අවුරුද්දක් කියලා නම් ලියන්න එපා. ඒක වස් කවියක් කියලා සුබ පැතුමා වගේ නොවැ?

බඩු සහ මාර බඩු!

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Wed, 21 Jul 2010 09:25:00 +0000

(සිංහලය සොඳුරු සුකොමල බසෙකි. ඒ සුන්දර බව ගැමි වහර, කට වහර, ගත් වහර ඈ මුසුවෙන් උපන්නෙකි. සිංහලයේ සොඳුරු බව කියාපාන ඇතැම් වදන් සහ යෙදුම් ලියා තැබීම මේ ලිපි පෙලේ අරමුණයි. මෙහිලා අප දිරි ගැන්වූයේ මහාචාර්ය ජේ.බී. දිසානායක සිංහල ජනවහර පිළිබඳ කළ මාහැඟි පොත් පෙළ බැව් ගුරුබැතියෙන් යුතුව සඳහන් කරමි. )

සිංහලයා 'බඩු' නම් වදන තනා ගන්නේ සංස්කෘත 'භාණ්ඩ' නම් වදන ඇසුරිණි. 'බඩු' බහු වචන නාම පදයයි. එහි ඒක වචනය 'බඩුව'යි. ගැමියෝ කට වහරේ 'බඩ්ඩ' 'බඩ්ඩක්' යනුවෙන් ව්‍යවහාර කරති.

සිංහලයාට බොහෝ බඩු වර්ග තිබේ. ව්‍යංජන හෙවත් මාලු පිනි රසවත් කිරීමට යොදන්නේ 'කුළු බඩු'ය. යම් ලෙඩකට භාවිත කරන ඔසු 'බෙහෙත් බඩු'ය. සුන්දරත්වය පිණිස පළඳින්නේ 'රන් බඩු'ය. රන් බඩු වෙනුවට 'සාප්පු බඩු' පැළඳීම දැන් නම් විලාසිතාවයි. පෙර මෙන් නො ව අද කාලයේ සිංහල ගෘහණියෝ ඉවුම් පිහුම් සඳහා 'ඇළුමීනියම් බඩු' භාවිත කරති. පඬික්කන්, පහන්, ඉලත්තට්ටු වැනි 'පිත්තල බඩු' පැරණි ගෙවල තව ම දක්නට ලැබේ. පිත්තල බඩු නැති නිවෙස්හි පවා ඇඳ පුටු මේස අල්මාරි වැනි'ලී බඩු' තිබේ. විදුලි බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන්නේ 'විදුලි බඩු'ය. තැන තැන ඇවිදිමින් තොරම්බල් බඩු විකුණන 'මණිබඩුකාරයා' එකල ගම්වල සුලබ දසුනකි.

ලී බඩු වෙනුවට 'ප්ලාස්ටික් බඩුවලින්' ගේ දොර පිරී යෑම මහා නස්පැත්තිය කැයි වැඩිහිටි ඈයන් කියන කතාවේ ඇත්තක් නැත්තේ නොවේ. මූදු හුළඟට 'යකඩ බඩු' වහා දිරාපත් වන හෙයින් ඒ සඳහා 'ප්ලාස්ටික් බඩු' හොඳ විකල්පයක් බැව් නොකියා ම බැරී ය. මගතොට යද්දි කුඩ උන් අම්මාගෙන් ඉල්ලා හඬන්නේ ‘සෙල්ලම් බඩු‘ය. කිසිවෙක් තවෙකෙකුගෙන් සොරා ගත් දෑ ‘හොර බඩු‘ය. ඕනෑ ම හොර බඩුවක් උසාවියට ගෙන ආ විට ‘නඩු බඩු‘වෙයි. පිට රටින් ගෙනා බඩු 'රට බඩු'ය. හවසට ඩිංගක් තොල කට ගා ගන්නා ගැමියෝ 'බඩු ටිකක් තිබුණා නං පංකාදුයි' කියන්නේ කසිප්පු වැනි මත් පාන වර්ග ය.

සිංහලයා ‘සිල්ලර බඩු කඩ‘ ගැන මෙන් ම ‘තොග බඩු කඩ‘ ගැන ද දනියි. ව්‍යවහාරයේ ඇත්තේ ‘සිල්ලර කඩ‘සහ ‘තොග කඩ‘ වුවත් ඒවායේ තිබෙන්නේ බඩු ම ය. ‘වීදුරු බඩු‘ මෙන් ම ‘පිඟන් බඩු‘ද පරිස්සමින් පරිහරණය කළ යුතු ය. සිංහලයා මෙම බඩු ඒවායේ ගුණාගුණ අනුව වර්ග කිරීමට ද නොපසු බසියි. එහිදී ‘හොඳ‘, ‘බාල‘,‘ලාභ‘,‘අලුත්‘,‘පරණ‘,‘නියම‘ ආදී විශේෂණ මුලින් යෙදීම සිරිතයි.

සිංහලයා ඇතැම් බඩු ‘භාණ්ඩ‘ ලෙස හඳුන්වයි. ‘පූජා භාණ්ඩ‘, ‘සංගීත භාණ්ඩ‘,‘ගෘහ භාණ්ඩ‘ ‘තෑගි භාණ්ඩ‘,‘විසිතුරු භාණ්ඩ‘‘උත්සව භාණ්ඩ‘‘කොහු භාණ්ඩ‘ ‘මැටි භාණ්ඩ‘‘‘සම් භාණ්ඩ‘,‘වේවැල් භාණ්ඩ‘,එවන් බඩු ය. ‘මැටි බඩු‘,‘වේවැල් බඩු‘ ලෙස ද යෙදිය හැක්කේ ඉන් කිහිපයක් පමණි.

වැරැද්ද සමග එය කළ පුද්ගලයා ද හසු වූ විට ‘බඩුත් එක්ක ම හොරු අහුවුණා‘ යැයි කියන සිංහලයෝ තමන්ට යම් අසාධාරණ තීන්දුවක් ලැබුණහොත් ‘නඩුත් හාන්දුරුවන්ගේ, බඩුත් හාන්දුරුවන්ගේ‘යැයි කියා කෝපය නිවා ගනිති. 'හරි ම බඩු හයක්' යනුවෙන් සුගතපාල ද සිල්වා අපූර්ව නාට්‍යයක් කළා මතක ය.

තරුණයෙක් තවත් තරුණයෙකුට ‘මාර බඩුවක්‘ යැයි කියා පෙන්වන්නේ ඉහත කී කිසිම බඩුව නොවේ. තම පෙම්වතිය ‘බඩුව‘ යැයි හඳුන්වන පෙම්වතුන්ගෙන් ගැහැනු ළමයි පරිස්සම් විය යුතු ය. අනාචාරයේ හැසිරෙන ගැහැනුන්ට ‘බඩු‘ යැයි ගර්හා කරන අය අතරින් බොහෝ දෙනා අඳුරේ පව් කර එළියේ රවන උන් බව කිව යුතු ම ය.

සිංහලයෝ බඩු බාහිරාදිය සහ බඩු මුට්ටු ගැන ද කතා කරති. ඔවුන් ‘බඩු‘ ගැන දැන සිටිය ද ‘මුට්ටු‘ ගැන දන්නා අය නම් අපට හමු වී නැත. ගැමි තරුණියක තවත් එකියකට ‘මට ඔයාට බඩ්ඩක් කියන්න තියෙනවා‘ කියන්නේ යම් කිසි රහසක් බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත.

'බඩු' යන වදන නාම විශේෂණයක් ලෙස මෙන් ම ක්‍රියා විශේෂණයක් ලෙස ද යොදා තනන අපව්‍යවහාර මෙහි සඳහන් නොකළත් දන්නෝ දතිනි. එම ව්‍යවහාර මෙහි සඳහන් කළහොත් අපේ අඩවි සිංහල බ්ලොග් කියවනයෙන් ඉවත් කරන්නට බලා සිටින අය 'බඩුම තමා' යැයි කියා පෙත්සම් ලියනු ඇත.

බල්ලොත් එක්ක බෑ සහ සුද්දෙක් ඔබ අමතයි

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Thu, 01 Jul 2010 13:14:00 +0000

මෑතදී අපට නාට්‍ය කිහිපයක් බැලීමට ඉඩ හසර ලැබිණි. රවින්ද්‍ර ආරියරත්නගේ 'බල්ලොත් එක්ක බෑ' සහ උදයසිරි වික්‍රමරත්නගේ 'සුද්දෙක් ඔබ අමතයි' යන නාට්‍ය ද්වය ගැන කෙටි සටහනක් තැබීමට මොහොතක් වෙන් කිරීම ඵලදායි වෙතැයි සිතමි. මේ නට්‍ය දෙක ම වර්තමාන සමාජ දේශපාලන සංස්කෘතික ව්‍යුහය කර්කශ ලෙස උපහාසයට ලක් කරන ප්‍රහසන වේ. ඒවා ලෝක ධර්මි නාට්‍ය රීතියට අනුව ලියැවි තිබේ.

සුද්දෙක් ඔබ අමතයි නාට්‍ය යටත්විජිතවාදයේ ප්‍රතිඵලය ලෙස මෙරට තවමත් ශේෂව ඇති බටහිර ගැති පරම්පරාව සහ හීනමාන මානසිකත්වය දැඩි උපහාසයට ලක්කරයි. ඒ උපහාසය තුළින් අපේකම අපේ සම්ප්‍රදාය උපේ උරුමය පිළිබඳ අභිමාණයක් පේක්ෂක හදවත්හි රෝපණය කිරීමට කතුවරයා සමත් වෙයි. අප ගෙන යන අනුකරණාත්මක ආර්ථික දේශපාලන සමාජ මොඩලය දෙස නැවත විවේචනාත්මකව බැලීමට, අප හදවත දෙස තියුණු බැල්මක් හෙලීමට අප යොමු කරන කදිම වස්තු විෂයකි මේ. 1505 සිට අපේ ජානවලට කැවී ඇති හීන දීනත්වය නාට්‍ය ඔස්සේ දැක සිනාසෙන අපි, එහි අපේ පිළිඹිබුව දැක මහත් කම්පණයට පත් වන්නෙමු. මේ වස්තු බීජය ලාංකේය නාඨ්‍ය රසිකයාට සිය භාව විරේචනයට ලබා දුන් නාට්‍යමය ඔසුවක් වැන්න.

එහෙත් මේ නාට්‍යයේ ආකෘතිය පිළිබඳ ව නම් මා තුළ කිසිදු ප්‍රසාදයක් නැත. නාට්‍යයේ ආකෘතිය සකසා ඇත්තේ චතුර දේශපාලඥයෙකු ජනතාව අමතන අයුරිනි. එකී දේශපාලඥයාට වශී වී සවන් දුන් පමණින් ඒ ගුරු කොට නාට්‍ය තැනිය නොහැකි ය. ඒ දෙස නාට්‍ය රසිකයා බලා සිටිතැයි සිතීම ද විහිළුවකි. මේ අසාර්ථක ආකෘතිය නිසා කදිම නාට්‍ය වස්තු බීජයක් පේක්ෂක ජනතාව අතරට ගෙන යාමට තිබු අවස්ථාව මගහැරුණු බව මගේ අවංක අදහසයි. කියන්න උත්සාහ කළ දේ කොතරම් වැදගත් වුවත් එය කිව යුත්තේ නාට්‍ය ආකෘතිය ඔස්සේ ය. එසේ නොවු විට එතැන නාට්‍යයක් නැත. සුද්දෙක් ඔබ අමතයි නාට්‍යය ද ඒ අරුතින් නම් නාට්‍ය නොවන බව කිව යුතු ම ය.

බල්ලොත් එකක් බෑ නාට්‍ය වර්තමාන දේශපාලන ක්‍රමවේදය ඉතා ගැඹුරින් විමසා උපහාසට ලක් කරන කදිම දේශපාලන ප්‍රහසනයකි. එය සුද්දෙක් ඔබ අමතයි මෙන් බලා සිටීමට අපහසු නාට්‍යයක් නොව පේක්ෂක ආකර්ශනය ඉහළින් දිනාගත් නාට්‍යයකි. මැතිවරණයෙන් පරාජය වූ දේශපාලකයෙකු ඒ ආසන්න කාලයේ මුහුණ දෙන අත්දැකීම් මේ නාට්‍යයට විෂය වී තිබේ. දේශපාලන ක්‍ෂේත්‍රය, පවුල් සබඳතා, රාජ්‍ය සේවය ඈ සියලු තැන්හි ඇති දුබලතා ඉසියුම් උපහාසයට පක් කරන්නේ අප හදවත් සිනාවෙන් පුරවා ගැඹුරු රිදීමක් ද ඇති කරමිනි. අබිසරු ලිය සමාජයේ අප නොදකින පැතිකඩක් කදිමට නිරාවරණය කරයි.

නාට්‍ය අවසන සිනාව යටපත් කර අප හදවත් සදාතනික රිදීමකින් පෙළෙන්නට වෙයි. අපට ලෝකය දෙස බැලීමට නව ඇසක් ලැබෙයි. මේ වූ කලී ලාංකික නාට්‍ය රසිකයාට මෑත කාලයේ අත්විඳින්නට ලැබුණු කදිම නාට්‍යයකි. මෙවන් නාට්‍ය නරඹා ඉන් වින්දනයක් ලබන අතර ම අදාළ නිෂ්පාදකවරු ද දිරිමත් කිරීම ලාංකේය නාට්‍ය රසිකයාගේ යුතුකමකි.

කවිය ඔබ ...

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Tue, 23 Feb 2010 05:08:00 +0000

සැබවින් ම කවිය යනු කුමක් ද? ගද්‍ය කාව්‍ය සහ පද්‍ය කාව්‍ය අතර ඇති වෙනස කුමක් ද? වැකියක් රූලේ අඩක් ලියූ පමණින් එය කවියක් වේ ද? එසේ නැත්නම් කවිය අනෙක් සාහිත්‍යාංගවලින් වෙන් කර හඳුනා ගන්නා නිර්ණායක කවරේ ද?

ගුණදාස අමරසේකර සූරීන්ගේ කාව්‍ය සම්ප්‍රදානය පිළිබඳ ප්‍රකට ගත් කතුවරයෙකු විචාරකයෙකු වන ශ්‍රීනාත් ගනේවත්ත මහතාත් හිටපු සිළුමිණ කතුවරයෙකු, ගත් කතුවරයෙකු මෙන්ම විචාරකයෙකු වන ආචාර්ය රංජිත් ඇල්. අබේවික්‍රම මහතාත් මමත් අතර දිවයින පුවත්පත ඔස්සේ ඇති වූ සංවාදය සිංහල කවිය සහ ඊට අනන්‍ය ලක්ෂණ හඳුනා ගැනීමට විද්වත් පාඨකයාට යම් ආධාරයක් වෙතැයි සිතමි. ඒ ඒ ලිපි පළ වූ පිළිවෙළට මෙහි පෙළ ගස්වා ඇත.

ශ්‍රීනාත් ගනේවත්ත
ආචාර්ය රංජිත් ඇල්. අබේවික්‍රම
නාමල් උඩලමත්ත
ආචාර්ය රංජිත් ඇල්. අබේවික්‍රම
ශ්‍රීනාත් ගනේවත්ත
නාමල් උඩලමත්ත

දුර බලන්න, ළඟ නොබලන්න

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Sun, 24 Jan 2010 11:50:00 +0000

මෙවර ජනාධිපතිවරණය නිසා මුළු රටේ ම උණුසුම් තත්ත්වයක්‌ පැන නැඟී ඇත. රටේ යහපතටත් වඩා බලය සාධක කොට ගෙන දේශපාලන නායකයෝ ද දේශපාලන පක්‍ෂ ද බල අරගලයක යෙදී සිටිති. රටේ සංවර්ධනයට අවශ්‍ය වන ප්‍රතිපත්ති හා සැලසුම් පිළිබඳ විවේචනාත්මක කතිකාවකට වඩා පෞද්ගලික නින්දා අපහාස මඩ ගසා ගැනීම් දෙපැත්තේ ම බහුල ව පෙනෙන්නට ඇත. අනුගැමිකයෝ ද ඒ මගට ම වැටී මේ අරගලය තවත් උත්සන්න කෙරෙති. තමා ගේ දෘෂ්ටියම, මතවාදයම නිවැරැදි යෑයි දැඩි ව ගැනීම නිසාත් අනුන් ගේ මතය, අදහස්‌ වැරැදි යෑයි හෙළා දැකීම නිසාත් අදහස්‌ තුලනය කොට පිළිගෙන මැදහත් ව සන්සුන්ව ක්‍රියා කිරීමේ අසමත් බව නිසාත් මිනිස්‌සු මේ ලෝකයෙහි උනුන් හා එරෙහි වී ගැටුම් සහිත ව හැසිරෙන බව බුදුරජාණන් වහන්සේ මාගන්දිය සූත්‍රයෙහි වදාළහ. (සඤ්ඤඤ්ච දිට්‌ඨිඤ්ච යේ අග්ගහේසුං - තේ ඝට්‌ටයන්තා විචරන්ති ලෝකේ)මේ තීරණාත්මක අවස්‌ථාවෙහි දී ශ්‍රී ලාංකේය පොදු මහ ජනතාව විසින් දූරදර්ශීව කල්පනා කර බැලිය යුතු කරුණු කිහිපයක්‌ කෙරෙහි අවධානය යොමු කරවනු පිණිස අපි මේ සන්දේශය ඉදිරිපත් කරමු.

වසර තිහකටත් අධික කාලයක්‌ තිස්‌සේ මේ රටට පමණක්‌ නොව විදේශ රාජ්‍යයන්ට ද බලපෑම් කළ එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්‌ත භීෂණය පරාජයට පත් කිරීමේ ගෞරවය හිමි වන්නේ වර්තමාන රාජ්‍ය නායක මහින්ද රාජපක්‍ෂ මැතිතුමාට ය. පසුගිය රජයන් ද ඒ සඳහා විවිධ උත්සාහයන් දැරුව ද ඒවා අසාර්ථක වූයේ විදේශීය බලපෑම් වලට යට වීම නිසා ය. වත්මන් රාජ්‍ය නායකයාට ද එකී බලපෑම් දෙගුණ තෙගුනව එල්ල වූ බව නොරහසකි. එසේ වුව ද ශ්‍රී ලංකාව ප්‍රමාණයෙන් කුඩා වුවත් රටේ අභිමානය හා සාමග්‍රිය මැනැවින් ලෝකයට ප්‍රදර්ශනය කරමින් ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මැතිතුමා නිර්භය ව ඒවාට මුහුණ දෙමින් රාජ්‍යතාන්ත්‍රික භාවයෙන් හා බුද්ධිමත්ව ක්‍රියා කළ නිසා ඔවුන්ගේ දුෂ්ට අභිලාශයන් සමගින් ත්‍රස්‌තවාදය ද පරාජය කැර දමන්නට හැකි විය. මෙම විශිෂ්ට විජයග්‍රහණය ලබාගත හැකි වූයේ ජනාධිපතිතුමා ගේ අභීත සේනාධිනායකත්වයත් ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මැතිතුමා ගේ ශූර මෙහෙයුම් කළමනාකරණයත් යුද හමුදාපති ජනරාල් සරත් පොන්සේකා මැතිතුමා ගේ උපායාන්විත යුද මෙහෙයුමත් හේතු කොටගෙන ය. ඊට සමගාවී ව ගුවන් හා නාවික හමුදා, සිවිල් ආරක්‍ෂක බළකාය හා පොලිසියන් විසින් මේ වෙනුවෙන් ස්‌වකීය කාර්ය භාරය ඉටු නොකරන ලද්දේ නම් සැබැවින් ම මේ විජයග්‍රහණය සිහිනයක්‌ වන්නට හොඳටම ඉඩ කඩ තිබිණ. එසේම විවිධ දුෂ්කරතා හා ආර්ථික පීඩනයන් ඉවසමින්, වර්ජනාදියෙන් වැළැකී ත්‍රස්‌තවාදය පරාජය කිරීමට ඉත සිතින් සහාය දුන් මහජනතාව ද එහි කොටස්‌කරුවෝ වෙති.

දුටු ගැමුණු රාජ්‍ය සමයෙන් පසු එක ධජයක්‌ යටතේ ශ්‍රී ලංකාව එක්‌ සේසත් කෙළේ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මැතිතුමා ය. සැබැවින් ම මෙය ඇදහිය නොහැකි තරමේ ප්‍රාතිහාර්යයකි. යුද හමුදාපතිතුමා ගේ විශිෂ්ට කැප වීම ද යුද ජයග්‍රහණයේ එක්‌ හේතුවකි. මෙය හේතු කොට ගෙන ජනාධිපතිතුමාත් ආරක්‍ෂක ලේකම්තුමාගේ යුද හමුදාපතිතමා ඇතුළු අනෙක්‌ හමුදාපතිවරුන්, පොලිස්‌පතිතුමා හා සිවිල් ආරක්‍ෂක බළකායේ අධ්‍යක්‍ෂ ජනරාල් තුමාත් ජාතියේ සැබෑ වීරයෝ වූහ. ඒ සැබෑ විරුවන් වූ ජනාධිපතිතුමාත් යුද හමුදාපතිතුමාත් දෙ පිලකට බෙදී විසංවාදී ව ක්‍රියා කිරීම ජාතියේ අවාසනාවකි. සැබෑ වෙනසක්‌ ඇති කිරීමට යෑයි ෙමි සඳහා මූලික වූවන් ගේ අභිලාෂය සැබැවින් ම රටේ වෙනසක්‌ ඇති කිරීම ද පෞද්ගලිකව තමතමන්ගේ වෙනසක්‌ ඇති කැර ගැනීම ද යන්න ප්‍රශ්නාර්ථයකි.

සිංහලයන් වශයෙන් ද සිංහල - බෞද්ධයන් වශයෙන් ද මේ පිළිබඳව ඇත්තේ දැඩි කම්පාවකි. දැඩි කනගාටුවකි. බුදුරජාණන් වහන්සේ දීඝිතිකෝසල ජාතකයෙහි ලා වදාළ "දීඝං පස්‌ස - මා රස්‌සං" "දුර බලන්න, ළඟ නොබලන්න" යන අවවාදය ශ්‍රී ලාංකේය නුවණැති ජනතාවට නැවැතත් සිහිපත් කරවනු කැමැත්තමු. සම්බුද්ධ ශාසනයේ අනාගත ආරක්‍ෂාවත් ශ්‍රී ලාංකේය ජනතාවගේ මතු අභිවෘද්ධිය හා ජාතික සංවර්ධනයත් අපගේ මාතෘභූමියේ ඒකීයත්වය හා භෞමික අඛණ්‌ඩතාවත් සලකා පහත සඳහන් කරුණු දේශපාලන නායකයන්ටත් මහ ජනතාවටත් ඉදිරිපත් කරනු කැමැත්තමු. මේ අවස්‌ථාවෙහි දී අප ක්‍රියා කළ යුත්තේ පටු පක්‍ෂ දේශපාලන අරමුණු ඉටු කරගැනීමට හෝ පෞද්ගලික පදනම් හි පිහිටා තම පටු අභිමතාර්ථයන් ඉෂ්ට කැර ගැනීමට හෝ නොවේ.

භීෂණයෙන් පිරුණු දශක තුනක මහා ජාතික ව්‍යසනයකින් ශ්‍රී ලංකා මාතාව දැන් නිදහස්‌ කැරගෙන ඇතත් එම ව්‍යසනයේ ක්‍රියාකාරී විජාතික හස්‌තයන් නැවැතත් පණ ගැන් වී කරළියට පැමිණ තිරය පිටුපස සැඟැවී සිටින බව අප කවුරුනුත්, වෙසෙසින් ම තරුණ පිරිස අවබෝධ කැර ගත යුතු ය. මිතුරන් සේ පෙනී සිටින අපේ පසමිතුරන් තේරුම්ගැනීමට ජාතිය ප්‍රඥ සම්පන්න නො වුව හොත් සිංහල ජාතියේ මතු නොව ශ්‍රී ලාංකේය ජාතියේ ද මළගම ඉතා ඉක්‌මනින් දැකිය හැකි වනු ඇත. සැබැවින් ම ඔවුන් ගේ කූට අරමුණුවල ස්‌වභාවය තේරුම් ගැනීමට "ජාත්‍යන්තරයේ" ඔවුන් ක්‍රියා කල සහ ක්‍රියා කරන ආකාරය නුවණින් විමසා බැලීමේ දී වටහාගත හැකි ය. ඒවා අතර බලලෝභී දේශපාලන අරමුණු ද, අසන්තෘප්ත ආගමික අරමුණු ද, ආර්ථික අරමුණු හා සංස්‌කෘතික අරමුණු ද ප්‍රධාන වේ. ශ්‍රී ලංකාව පමණක්‌ නොව ආසියා කලාපය ම ඔවුන් ගේ බටහිර දේශපාලන, ආගමික හා සංස්‌කෘතික ග්‍රහණයට හරවා ගැනීමේ ක්‍රියාකාරී සැලැසුම් දැන් සාCෂ්‍ය සහිත ව අනාවරණය වී ඇත.

දැන් සිදු වන විවිධ පරිවර්තන දෙස අප බැලිය යුත්තේ මේ අවදානම පිළිබඳ අවධානයෙන් යුතුව ය. යට කී විජාතික තුමන්ත්‍රණයන් පිළිබඳව දැඩි ව උද්ඝෝෂණයන් කළ ජනතා විමුක්‌ති පෙරමුණේ බුද්ධිමත් තරුණ පෙළට මේ පිළිබඳව නැවැතත් සාවධාන ව දූරදර්ශී ව සිතා බලන ලෙස කරුණාවෙන් ආරාධනය කරමු. ඒ වචන පවා ඔවුන් ගේ ශබ්දකෝෂවලින් ඉවත් වී ඇත.

ඉතිහාසය තුළ ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන හා සමාජික පරිහානි අවස්‌ථාවන් සිදු වූයේ ජාතික අසමගිය මුල් කැරගෙනය. නිදහසින් පසු ව වුව ද අප රට තුළ දුප්පත් කම නැති කොට පූර්ණ සංවර්ධනයක්‌ ඇති කර ගත නොහැකි වූයේ භික්‍ෂූන් වහන්සේලාත් ගිහි මහ ජනතාවත් පCස දේශපාලන පිල්වලට බෙදී ක්‍රියා කිරීම නිසා බව නොරහසකි. නියම ජාතික සමගියක්‌ ඇති වුණා නම් මෙරට කවර ජාතියකට වත් මේ අතෝරය සිදු වන්නේ නැත. පරමපූජ්‍ය මඩිහේ පඤ්Æසීහ මහනායක මාහිමියන් වහන්සේත් අනගාරික ධර්මපාලතුමා වැනි සෙසු ජාතික නායකයෝත් ලක්‌වැසි සියලු ජනතාවට නිතර සිහිපත් කළ තරුණක්‌ වූයේ මේ ජාතික සමගිය යි. මඩිහේ මහ නාහිමියෝ ඒ සඳහා පළමුව සිංහලයන් සමගි විය යුතු යෑයි අවධාරණය කළහ. "සිංහල සමගිය ජාතික සමගියේ පදනම යි, සිංහල සමගිය සිංහල-දෙමළ-මුස්‌ලිම් ජාතික සමගියේ පදනම යි" යන්න උන් වහන්සේ නිතර ජනතාවට ජප කළ "ජාතික මන්ත්‍රය" විය. ත්‍රස්‌තවාදීන් පරාජයට පත් කොට ලැබූ විජයග්‍රහණය සිංහල-දෙමළ-මුස්‌ලිම්-බර්ගර් සියලු ලාංකේය ජනතාව ගේ විජයග්‍රහණයක්‌ කොට රට සංවර්ධනය කරා ගෙන යැම ජනාධිපතිතුමා ගේ අභිප්‍රාය විය. එතුමා ඇතුළු යුද මෙහෙයුම් නායකයෝ යුද්ධය මානුෂීය මෙහෙයුමකින් සිදු කිරීමට වග බලා ගැනීම මුළු ලෝකයට ම දුන් විශිෂ්ට ආදර්ශයකි. යුද්ධයෙන් පසු ව වුව ද වසර තිහකටත් වැඩි කලක්‌ වැරදි නායකයන් ගේ වැරැදි අදහස්‌වලින් පෝෂණය ලබා වැඩුණු දෙමළ තරුණ පිරිසගේ බෙදුණු දේශයක්‌ පිළිබඳ බිඳුණු අදහස්‌ වෙනස්‌ කිරීම ලෙහෙසි කාර්යයක්‌ නො වේ. ඒ මනෝමූලික බොඳ මානසිකත්වයෙන් දෙමළ තරුණ පෙළ මුදවාගනිමින් ඔවුන් ඒකීය රාජ්‍යයක්‌ තුල ජාතික වූ සංවර්ධනයක්‌ කරා ගෙන යැවේ උදාර ප්‍රයත්නය වර්තමාන දේශපාලන අර්බුදය තුළ නැවත ආපස්‌සට හැරවෙන සෙයක්‌ පෙනෙන්නට ඇත.

පොදු මහ ජනතාව උද්දාමයෙන් පිළිගත් ජාතික වීරයන් දෙදෙන උනුනට එරෙහි ප්‍රතිවාදීන් වී සටන් වැදීම නිසා බොහෝ සේ සතුටට පත් වී සිටින්නේ විදේශවල වාසය කරන බෙදුම්වාදීන් කොටි හිතවාදී පිරිස ය. බෙලහීන ව වැටී බොඳ වූ ඊළාම් සිහිනය තුළ අවතැන් ව සිටි හා මේ පිරිසට නැවතත් සන්නද්ධ ව සක්‍රිය වන්නට ප්‍රබල නිමිත්තක්‌ දැන් ඔවුන්ට උදා කැර දී ඇත්තේ එකලද ඔවුනට හිතවාදීව උදවු කළ සිංහල හා දෙමළ දේශපාලනඥයන් විසිනි. ක්‍රෑර යුද්ධයෙන් සිංහලයන්ටත් වඩා දරුණු පීඩා ලැබුවේ උතුර-නැගෙනහිර පළාත්වල වාසය කරන දෙමළ ජනතාව ය. වර්තමාන දේශපාලන අර්බුදය ජාතික සංවර්ධනය සඳහා සිංහල හා මුස්‌ලිම් ජනයා සමග සමගි යාත්‍රාවට නැග සිටින ඒ දෙමළ ජනතාව නැවැතත් ඒ දුක්‌ කඳුළු සයුරට, ඇද දැමීමට හේතු නො වේ යෑයි කෙසේ කිව හැකි ද? ආර්. සම්බන්ධන් මහතා ඇතුළු දෙමළ ජාතික සන්ධානය එදා පෙනී සිටියේත් අද පෙනී සිටින්නේත් වර්ගවාදය පෙරටු කර ගෙන ය. රට කෑලි කෑලිවලට බෙදීම හා ඊළාම් රාජ්‍යය ලබා ගැනීමට ය. ඒකීය රාජ්‍ය සංකල්පය අවංකව ම ඔවුනට වහ කදුරුය. ඔවුන් කිසි දිනෙක අප රටේ නාස්‌තිය හා දූෂණය දුරැලීමට වාස්‌තවිකව මුල් වූයේ නැත. සම්බන්ධන් මහතා වැනි අය ගේ පාතිවාදී හැඟීම් නිසා නැගෙනහිර දිගු කල් පැවැති සිංහල දෙමළ ජාතීන් අතර පැවැති සමගිය බිඳ වැටුණු අයුරු අපි හොඳින් දනිමු. එහෙයින් ඔවුන් ගේ මේ අදිසි පිබිදීමෙන් ජාතික සමගියට රතු එළියක්‌ වැටී ඇති බව අප කියන්නේ නිකම් ම නො වේ. ඒකීය වූ එක්‌ සේසත් ශ්‍රී ලංකාවක්‌ තුල වාසය කිරීමේ මිහිර අපටත් වඩා හොඳින් තේරෙන්නේ බුද්ධිමත් දෙමළ ජනතාවට ය. මේ තත්ත්වය ආරක්‍ෂා කැර ගැනීමට සිංහල-දෙමළ-මුස්‌ලිම් අප කවුරුත් දූරදර්ශීව ක්‍රියා කළ යුතු ය.

ජාති හිතෙෂී දේශමාමක ගිහි-පැවිදි බුද්ධිමත් සියලු දෙනාත් නිදහසින් පසු ව රජය කළ සියලු රාජ්‍ය නායකයෝත් මේ ඒකීයත්වය හා භෞමික අඛණ්‌ඩතාව උදෙසා ක්‍රියා කළ අය වූහ. නිජ භූමි සංකල්පයත්, ස්‌වයං තීරණ අයිතියක්‌ ලබා දීමට අප විරුද්ධ වන්නේ ලාංකේය ජාතියක්‌ වශයෙන් අප සැමට ම ඉන් සිදු වන හානිය සලකාගෙන ය. රජය පෙරැළීමේ අපේක්‍ෂාවෙන් ම විපක්‍ෂය එවැන්නකට ඉඩ දෙන්නේ නැතැ යි කීවත් සාධාරණ බියක්‌ මධ්‍යස්‌ථ ජනතාවට ඇති බව කිව යුතු ය. සාමය මුවාවෙන් යුද්ධයට ම, බෙදුම්වාදයට ම දර දිය ඇදි දේශීය හා විදේශීය කණ්‌ඩායම්වල ෙද්‍රdaහී ප්‍රයත්නයන් ව්‍යර්ථ කැර දැමීමට සමත් වූයේ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මැතිතුමා ය. වත්මන්හි ජනතාව කළඹවන කරුණුවලින් ඒ කළ යහපත අමතක කැර දමා ක්‍රියා කිරීම කළ ගුණ සළකන ජාතියකට තරම් නොවන්නකි.

"සියල්ල වන්නේ හොඳට යි" කියා සිංහල කියමනක්‌ ඇත. අයහපත් දෙයක්‌ වුව ද යහපතට හරවා සිතීමට මෙයින් අනුබලයක්‌ ලැබේ. රජය ප්‍රතිවාදීන් නගන චෝදනා අසත්‍ය නම් ඒවා බැහැර කිරීමට ද සත්‍ය නම් ඒවාට පිළියම් යෙදීමට ද වහවහා පියවර ගත යුතු ය. ඒවාට කෝප වී සැහැසිකම් කරන අනුගාමිකයනට තරයේ ප්‍රතිචාර දැක්‌විය යුතු ය. ඉදිරියේ දී ඇමැති මණ්‌ඩලයේ සංඛ්‍යාව අඩු කැර ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය කරුණක්‌ සේ පෙනේ. එසේ කිරීමට හේතු වූ කරුණු ජනාධිපති තුමා පැහැදිලි කැර ඇත. මීළඟ කැබිනට්‌ මණ්‌ඩලය පත් කිරීමේ දී ශ්‍රීමත් ජනාධිපතිතුමා මේ කරුණ කෙරෙහි සැලැකිලිමත් වනු ඇතැ යි අපි සිතමු. එසේ ම අදක්‍ෂ, අකාර්යක්‍ෂම ඇමැතිවරුන් ඊට ඇතුළත් නොකිරීමට ද, රාජ්‍ය දේපළ අයථා ලෙස පරිහරණය කරන දූෂිත පුද්ගලයන්ට නීත්‍යනුකූල ව පියවර ගැනීමට ද ඔබතුමා ක්‍රියා කරනු ඇතැ යි අපි සිතමු. නිර්පාක්‍ෂික වූ ද වෛපාක්‍ෂික වූ ද විරුද්ධවාදීන් ගේ අභියෝගයන් රටේ මහ ජනතාව ගේ ශුභ සිද්ධිය හා සංවර්ධනය සඳහා සාධනීය කරුණු ලෙස යොදා ගත හැකි වන්නේ ඒ මාර්ගයෙන් යෑ යි අපි කල්පනා කරමු. එය ඡන්දදායක මහ ජනයාට ඉටු කරන හිතකාමි යුතුකමකි. රටේ ඇති වී තිබෙන සාමය චිරස්‌ථායි කැර ගැනීමට එය මහත් උපකාරයකි.

ජනාධිපතිවරණ ක්‍රියා දාමයන් සමග ප්‍රචණ්‌ඩ ක්‍රියා ද දිනෙන් දින වැඩි වෙමින් පවතී. සියල්ල ගණනය වන්නේ රජය පැත්තට නිසා සියලු ප්‍රචණ්‌ඩ ක්‍රියා වැඩ පවත්වා පසු ගිය පළාත් සභා මැතිවරණ මෙන් සාමකාමි ව එම කටයුතු සිදු කරලීමට පියවර ගන්නා ලෙස රජයට මතක්‌ කරන අතර ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුවද කිසිදු ප්‍රචණ්‌ඩ සාහසික ක්‍රියාවක්‌ සිදු නොවීමට අවධාරණයෙන් වග බලාගන්නා ලෙස රජයට මෙන් ම විපක්‍ෂයටත් කරුණාවෙන් දන්වමු.

මින් පසු මහ මැතිවරණය ද ඉක්‌මනින් එළැඹේ. 2600 ශ්‍රී සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය එළැඹෙන්නට ද වැඩි කලක්‌ නැත. අප රටේ සමාජයේ සදාචාරය වර්ධනය කැර ගැනීමටත් දුසිරිත් මර්දනය කැර ගැනීමටත්, එසේ මිනිසා හදා, අපේ උතුම් රට සෞභාග්‍යය කරා ගෙන යැමටත් මේ තරම් උතුම් සාංසිද්ධික නිමිත්තක්‌ නැවැත දිගු කලකට එළැඹෙන්නේ නැත. ඒ සඳහා ජනාධිපතිතුමා සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය ජනාධිපති මෙහෙයුම් කමිටුවක්‌ ද ඒ වෙනුවෙන් විශේෂ කාර්යාලයක්‌ ද ආරම්භ කැර ඇත. මහ මැතිවරණය ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ක්‍රියා දාමයක්‌ වුද ද එයින් මහ ජනතාව පිළිවෙතින් පෙළ ගැස්‌වීමේ සම්බුද්ධත්ව ජයන්ති වැඩ පිළිවෙළට පාඩුවක්‌ නොවන්නට වග බලා ගන්නා ලෙස රජයෙනුත් විපක්‍ෂයෙනුත් කාරුණික ව ඉල්ලා සිටිමු.

ශ්‍රී ලංකාවේත් මුළු මහත් ජන සමාජයේත් අභ්‍යqදය හා ආරක්‍ෂාව ඉත සිතින් පතන හැම දෙන ම මේ සියලු කරුණු අපේක්‍ෂක ව නුවණින් සලකා බලනු ඇතැයි අපි උදක්‌ ම විශ්වාස කරමු.

කො‍ළඹ මාළිගාකන්දේ විද්‍යෝදය පරිවේණාධිපති
බළන්ගොඩ සෝභිත නාහිමි
බම්බලපිටි‍ෙ‍ය් සිරි වජිරාරාමාධිපති
තිරිකණාමලයේ ආනන්ද අනුනාහිමි
(ඉරිදා දිවයින -2010/01/24)

ටිප්පණිය - ශ්‍රී ලාංකික ජනතාව අතර විශේෂයෙන් බෞද්ධයින් අතර අතිශය ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වී සිටින පෙර නම් සඳහන් ස්වාමීන් වහන්සේලා විසින් ලියන ලද උක්ත ලිපිය ඔබ සියලු දෙනාගේ අවධානය පිණිස මෙසේ පළ කරමි. මව් බිම දිනේවා! ඔබටත් රටටත් සුබ අනාගතයක් වේවා!

ගුණදාස අමරසේකර කාව්‍ය සම්ප්‍රදානය

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Wed, 30 Dec 2009 10:28:00 +0000

ගුණදාස අමරසේකරගේ දේශපාලන භාවිතය පිළිබඳ ඇතැමුන් තුළ ප්‍රසාදයක් නැත. එහෙත් ඔහුගේ කාව්‍ය නිර්මාණ විමසීමේදී උක්ත දේශපාලන කාරණා ඇද ගැනීම එතරම් ප්‍රඥාගෝචර නැත. එමෙන්ම සිංහල කවිය විෂයෙහි ඔහු කරන ලද මෙහෙවර ලඝු කිරීම ද අසාධාරණය. විශේෂයෙන් සිංහල කාව්‍ය සම්ප්‍රදාය හදුනා ගත් ප්‍රාඥයින් අතරින් කෙනෙකු වන අමරසේකරයන්ගේ පොතපත පරිශීලනය කිරීම, ආධුනික කවීන් මෙන්ම විචාරකයින් ද අත්‍යවශ්‍යයෙන් ම කළ යුතු කාර්යයකි. මොනිකා රුවන් පතිරණ, එරික් ඉලයප්ආරච්චි, තිස්ස අබේසේකර, ශ්‍රීනාත් ගනේවත්ත, ජයන්ත අමරසිංහ ආදීහු මේ ගැන යම් අවධානයක් යොමු කිරීම සතුටුදායකය. මේ පිළිබඳ මතු වූ විවාදයකදී කලකට පෙර අප විසින් දිවයින පුවත්පතට සැපයූ ලිපියක් මෙසේ සංහිඳ පාඨකයින් වෙත ඉදිරිපත් කරන්නේ අමරසේකර කාව්‍ය සම්ප්‍රදානය සහ ඔහුගේ කාව්‍ය විචාර භාවිතාව පිළිබඳ සුසංවාදයක් ඇති කරනු පිණිසය.

රෙදෙව්වේ හඩු සිංහල සහ සිංහලයේ න ණ ල ළ වහර - 2

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Wed, 16 Sep 2009 13:20:00 +0000

කලක් සකල ශ්‍රී ලංකාව පුරා රැව් පිළිරැව් දුන් ලංකා ගුවන් විදුලිය පෞද්ගලික නාලිකාවල ආගමනයත් සමග ජනතාව අතරින් ඈත් විය. එකල ලාභ ලබන ආයතනයක් ලෙස පැවති රෙදෙව්ව එහි සුවිශිෂ්ට පරිපාලනය, දේශපාලන අත පෙවීම් සහ දේශපාලන පත් කිරීම්වලට පිං සිදු වන්නට පාඩු ලබන ආයතනයක් බවට පත් විය.

මෙසේ මිය යමින් පැවති රෙදෙව්ව නව පණක් ලැබුවේ හඩ්සන් සමරසිංහ මහතා එහි සභාපති ලෙස පත්වීම් ලබා පැමිණීමත් සමග ය. ඔහු දේශපාලකයෙකි. දේශපාලන විචාරකයෙකි. දක්ෂ පරිපාලකයෙකි. විශිෂ්ට නිවේදකයෙකි. ගී පද රචකයෙකි. හොඳ ද්වීභාෂකයෙකි. දෙමළ භාෂාවෙහි ද යම් පරිචයක් ඇත්තෙකියි හඟිමි.

හඩ්සන් සමරසිංහ සිංහල භාෂාව උසුරුවන ආකාරය සැමට ආදර්ශයකි. විශේෂයෙන් ඔහු යටතේ පවතින ආයතනයේ ඇත්තන් ඔහු ආදර්ශයට ගත යුතු ය. එහෙත් ඒ බවත් අපට නම් නො පෙනේ. ගුවන් විදුලියේ නිල වෙබ් අඩවිය ඊට කදිම නිදසුනකි. සිංහල භාෂාවෙන් වෙබ් අඩවි පවත්වා ගෙන යාමට දැන් පහසුකම් තිබුණ ද එහි ඇත්තේ එක් සිංහල පිටුවකි. එහෙත් එහි බොහෝ වැරදි තිබේ. ඒ දකින විට අපට සිතෙන්නේ ඒ සිංහල පිටුව නැති වුණා නම් වඩා හොඳ බව ය. ඒ වැරදි වදන් මෙසේ ය.

ගනනාවක, නිර්මානය, පර්යේෂන, ලැබුනු, අරමුනින්, දෙමල, තරඟාවලියක්, පැවැත්වින, කල,වෙලඳ, යලිත්, ජයග්රිහකයින් (අදාළ පිටුව)

මේ වදන්වල ඇති වැරදි මොනවා දැයි අක්ෂර වින්‍යාසය ගැන ලියූ මුල් ලිපිය සහ මෙම ලිපිය ඇසුරින් අවබෝධ කරගත හැකි ය.

සිංහලයේ න කාරය හා සම්බන්ධ රීති කිහිපයක් මෙසේ ය.

13. සංස්කෘත පාලි භාෂාවලින් ආ ඇතැම් වදන් අග 'න' කාරය දන්තජ ය.
අවසන, ආගමන, ආශංසන, ඝන, දින, නයන, නිදර්ශන, පරාධීන, ප්‍රදාන, ප්‍රතිචීන, මාන, මීන, මෝහන, වාදන, වසර්ජන, ශයන

14. සිංහලයේ දන්තජ 'න' මුලට යෙදෙන වදන් රැසෙකි.
නත, නක, නද, නම, නල, නළ, නගරය, නරක, නපුරු, නවම්, නා, නාරටි, නාඩගම්, නාය යෑම, නැබ, නැව, නෑ, නිති, නම්, නිසි, නිබඳ, නිසල

15. පද අග 'න' කාරය යෙදෙන වදන් රැසෙකි.
ඌන, කන, තන, දන, අවන, උයන, ගමන, පවන, යවන, ලවන, නිවන

16. වර්තමාන කෘදන්ත අග යෙදෙන 'න' කාරයත් භාව කෘදන්ත තැනීම සඳහා යෙදෙන 'නු' කාරයත් දන්තජ ව සිටියි.
කරන, ගයන, නටන, දරන, දෙවන, බමන, මරන, රවන, ලබන, වයන, සමරන, හමන, කරනු, ගයනු, නටනු

17. 'ර' ට පරව යෙදුන ද 'නු' ප්රකත්ය,ය දන්තජ වේ.
දරනුව, කරනුව, වදාරනුව, කරනුයේ, වරනුයේ, දරනුයේ, සමරනුයේ

ගුවන් විදුලි වෙබ් අඩවියේ කුඩා ඡේද කිහිපයේ රචකයා ඉතා ම සරල වියරණ රීති පවා නොදත් බවට වෙන කිසිදු සාක්ෂියක් අවශ්‍ය නැත. ඔහු සිය සභාපතිවරයාගෙන් උගත යුතු බොහෝ දේ උගෙන නැත. රටේ ජාතික ගුවන් විදුලියේ මෙවන් වැරදි සිදුවිය හැකි ද? ඊට වගකිව යුත්තේ කවුද? බ්‍රිතාන්‍යයේ බීබීසීයේ මෙවන් භාෂා වැරදි සිදු වේ ද? එසේ තබා අපේ ඉංග්‍රීසි අඩවියක මෙවන් වැරදි සිදු කරයි ද? නැත. එසේ නම් මෙසේ වන්නේ ඇයි?

මා දුටු "එකමත් එක රට"

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Mon, 24 Aug 2009 10:14:00 +0000

පසුගිය එක් සැඳෑවක මම මිතුරෙකු සමග රීගල් සිනමාහලට රිංගාගතිමි. ඒ සනත් ගුණතිලකගේ ‘එකමත් එක රටක’ සිනමා කාව්‍යයය හා ඒකාත්මිකවීමට ය. එම සිනමා කෘතිය නිර්මාණය වූයේ බටහිර ලේඛකයෙකු වන එමිල් සෝලාගේ කෙටි කතාවක් ඇසුරිණි. එකමත් එක රට ගැන දීර්ඝ විචාරයකට ඉඩහසර නැතත් ලුහුඬින් හෝ යමක් ලිවීම වැදගත් යයි සිතමි. මේ සටහන ඒ වෙනුවෙනි.

එම සිනමා කෘතියට විෂය වූයේ මානව ජීවිතය හා තාදානුබද්ධ සනාතන අගයකින් යුතු පුවතකි. එනම් මානව ප්‍රේමයයි. සදාචාරය නීතිය සම්ප්‍රදාය උස් මිටිකම් ආදිය ප්‍රේමයට බාධා නොවේ. පැරණි රදළ පරපුරක සුන්දර යුවතියකට පෙම් බඳින මිනිසුන් දෙදෙනකු වටා මුළු සිනමා කාව්‍යය ම ගෙත්තම් වී තිබේ. ඉන් තරුණයා රදළ නිවසේ මෙහෙකාරියගේ පුත්‍රයා ය. කුඩා වියේ සිට ළදැරිය සමග එකට වැඩෙන හේ උගෙන නීතිඥයෙකු බවට පත්විය.අනෙකා හදිසි අනතුරකින් ආබාධිතව සේවා ස්ථානයෙන් මරුවක් ගෙනැවිත් රදළ නිවස අසල නිවෙසක හුදෙකලාව වසන මැදිවියේ වුවෙකි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ඔවුන් අතර ගොඩනැගිල්ලක ගෙන අතිශය සංකීර්ණ සබඳතාව ශෝකාන්තයකින් කෙළවර වෙයි.

නිර්මාණය කෙළවර අප හදවත්හි සුපුස්පිත වූයේ ‘පේමතී ජායතී සෝකෝ’ යන බුදු වදන ය. කාල, දේශ, ජාති, ආගම් ඈ සියලු සීමා මායිම් මකුලු හුය සේ ඉරා විසි කරන සනාතන දහමක් ඇතුළත් නිර්මානයක් සිය සිනමා කාව්‍යය සඳහා පදනම් කරගැනීම අධ්‍යක්ෂවරයාගේ ප්‍රතිභාව මොනවාට ප්‍රකට කරයි. පාර්ලිමන්ට් ජෝක්ස් ආදි රසිකයාට නිගා දෙන නිසරු නිර්මාණ බිහි වන යුගයක මෙවන් නිර්මාණ පහළවීම අනාගත ප්‍රබුද්ධ සිනමාවේ සුබ මං සලකුණු හෙළි වීමකි.
සනත්ගේ කුළුදුල් සිනමා ප්‍රයත්නයේ අප දුටු දුබලතා කිහිපයක් ද වෙයි. ඉන් ප්‍රමුඛ වන්නේ ‘එකමත් රක රටක’ වැඩිහිටියන්ට පමණයි කෘතියක් කළේ ඇයි ද යන්න ය. එහි අන්තර්ගත වැඩිහිටියන්ට පමණයි දර්ශන කිහිපය මූලික කතා තේමාවට කිසිදු හානියක් නොවන සේ අතහැර කෘතිය බිහි කළ හැකි ව තිබිණි. ආලිංගනය යනු රූප රාමු එකින් එක පේක්ෂකයා අබිමුව තැබිය යුත්තක් නොවේ. එවන් අවස්ථා රසිකයාට ඇඟවිය හැකි මාර්ග කෙතරම් තිබේ ද? කෘතියේ අන්තර්ගත වන්නේ ජීවිත පරිඥානය පුළුල් කරන එහි යථාර්ථය පසක් කරවන දුර්ලභ කතා පුවතකි. ඉන් පවුලේ සැමට එකට සිට නැරඹිය හැකි අගනා සිනමාපටයක් කළ හැකිව තිබිණි. එහෙයින් එය රසික පිරිසකට සීමා කිරීමෙන් කර ඇත්තේ හානියකි. මුල් නිර්මාණයට අසාධාරණයකි.

අනෙක් දුර්වලතාව කතා තේමාව මැනවින් දේශීය පසුබිමට අනුවර්තනය කර නොතිබීමයි. රසිකයාට හිතෙන්නේ එම චරිත සිංහලෙන් කතා කළ ද සිංහල මුහුණු තිබුණ ද සිංහලයින් නොවන බව ය. ආබාධිතයෙකුට නොහොඹිනා විහිලු කරන තරුණියක තබා තරුණයෙකු හෝ අපට මෙරටින් සොයා ගැනීම අමාරු ය. එමෙන් ම හමු වූ මුල් දිනයේ ම තරුණයෙකුට තමාට කෑමට පෙර සහ පසු රමණයේ යෙදීමට අවශ්‍ය යැයි තබා එවන් තේමාවක්වත් ගැනවත් කතා කරන තරුණියක අපට සොයා ගත හැකි ද? මෙවන් දේ නිසා රසිකයාට අදාළ චරිතවලට සමීපවීමට අපහසු වෙයි. ඒවා නිෂ්පාදකයාගේ මනසේ උපන් ව්‍යාජ චරිත යයි හැඟෙයි. කෙනෙකුට මෙවන් චරිත අද වන විට අපේ සමාජයෙන් ද දුර්ලභ ලෙස හෝ හමු වෙතැයි තර්ක කළ හැකි වුව ද එහි පසුබිම දශක කිහිපයකට පෙර යුගය නිසා එය ද නිශේධනය වෙයි.

සමස්තයක් ලෙස රංගනය ගැන කතා කළහොත් එය ඉහළ මට්ටමක තිබූ බව නොකියා ම බැරි ය. නිරෝෂා පෙරේරා, රොෂාන් රවින්ද්‍ර නිර්මාණය වෙනුවෙන් සාධාරණය ඉටු කර තිබිණි. එහෙත් කෘතියේ වඩාත් ප්‍රබල සහ නිරූපණය අපහසු චරිතයට පණ පොවන සනත්ගෙන් ඒ චරිතයට ඊට වඩා සාධාරණයක් ඉටු විය යුතුව තිබුණු බව මගේ හැඟීමයි. ඔහු ඇතැම් විට චරිතයට මැනවින් ආවේශ වී නොතිබිණි. මුහුණට සහ ශරීරයට ආරෝපණය කරගත් විකෘති ස්වරූපය විටෙක වෙනස් වෙයි. විටෙක වෙනත් විකෘතියකට මාරු වෙයි. තවත් විටෙක සනත්ගේ ප්‍රකෘති මුහුණ මතුවෙයි. එම චරිතයේ අතිශය සංකීර්ණ බව සහ සනත් මත තිබූ අධ්‍යක්ෂණ බර විරාගයේ අරවින්ද ලෙසින් මතු වූ මහා සිනමා පෞරුෂය අපෙන් සඟවා තැබුවේ ද?

මෙවන් අඩුපාඩු තිබුණ ද එකමත් එක රට වඩා ප්‍රබුද්ධ සිනමාවත් කරා යන ගමනේ කඩඉමක් බව මගේ හැඟීමයි. මෙහි පවතින දුර්වලතා සකසා ගෙන වඩා සුන්දරතර සිනමා කෘතියක් සමග සනත් නැවත කරළියට එනතුරු මම බලා සිටිමි. අවසන් වශයෙන් නගරයෙන් ඉගිලි ගම්දනව් කරා පිය මනින ‘එකමත් එක රටෙක’ සිනමා කාව්‍යය නරඹන්න යැයි සහෘදයින්ට ඇරයුම් කරමි.

සිංහලයේ න ණ ල ළ වහර

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Fri, 31 Jul 2009 07:52:00 +0000

වර්තමානයේ බොහෝ සිංහලයෝ අන්තර්ජාලයේ සිංහලෙන් වැඩ කරති. බ්ලොග් ලියති. පිළිසඳරේ (chat) යෙදෙති. ඉ තැපැල් ගනුදෙනු කරති. Face bookහි ලියති. එය අපට මහත් සතුටකි. කෙසේ වුව ද ඒ සමග ම සිතට යම් දුකක් ද පිවිසෙයි. ඒ බොහෝ දෙනා නිවැරදි සිංහලෙන් නොලියන නිසා ය. අන්තර්ජාලයේ අපට ඇස ගැසෙන බොහෝ සිංහල ලේඛන අක්ෂර වින්‍යාස දෝෂවලින් ද ව්‍යාකරණ දෝෂවලින් ද දූෂිත ය. තවමත් අන්තර්ජාලයේ සිංහලෙන් වැඩ කරන අතිබහුතරය විද්‍යා විෂයන්ගෙන් උසස් අධ්‍යාපනය ලද අය වීම එයට හේතුව ද? එසේ වී යැයි අපට නිහඩව සිටිය හැකි ද? ඔවුන් විද්‍යා විෂයන් හැදෑරීමට පිවිසියේ උසස් පෙළ පංතියේ ය. එතෙක් වසර 11ක් තිස්සේ මේ සියලු දෙනා පාසැලින් සිය මව් බස උගෙන තිබේ.

අප කුමන භාෂාවක් උගත්ත ද කුමන විෂයක් කුමන බසකින් හැදෑරුව ද සිය මව් බස අමකත කිරීමේ හෝ නොතකා හැරීමේ හැකියාවක් අපට නැත. අපට ඇත්තේ එක මව් බසකි. එම භාෂාව භාවිතයෙන් වඩාත් සුමට කර අනාගත පරපුරට පැවරීම අපේ වගකීමයි. ඒ සඳහා අප මුලින් ම අපේ බස මැනවින් උගත යුතුය. අප ඉංගිරිසියෙන් උගත් අය වම්හයි! සිතා උජාරුවෙන් සිය මව් බස වැරදියට වහරන දීන නිවට තත්ත්වයට ඇද වැටීම ඔබට තරම් නොවේ. ඒ සඳහා මුල පිරීමට ඔබට ශක්තියක් වන්නට සිංහලයේ න ණ ල ළ රීති සමුදායක් ඔබ හමුවේ තබනට බලාපොරොත්තු වෙමි. මේ ඒ අරමුණින් කළ ප්‍රථම ලිපියයි.

සිංහල භාෂණයේ න ණ ල ළ බේදයක් නැතැයි බක පණ්ඩිත ලීලාවෙන් කීමට වඩා පවතින සම්ප්‍රදායට අවනත වෙමින් නිවැරදිව ලියමු. භාෂාවේ කිසිදු අනවශ්‍ය අංගයක් නොපවති. ඒවා කාලය විසින් භාෂාවෙන් මකා දමයි. ගසක වියළි කොළ හැලෙන්නා සේ ඒ අංගයෝ හැලී යත්. එමෙන් ම න ණ ල ළ භේදය යම් දිනක භාෂාවට අනවශ්‍ය අංගයක් වී නම් එය මැකී යනු ඇත. එය අපට වැළැක්විය නොහැකි ය. එසේ කළ යුතු ද නැත. එමෙන් ම අප ගඟට හත් ගව්වක් තබා අමුඩ ගැසිය යුතු ද නැත. එය ලෝකයාගේ සිනාවට කාරණයකි.

ණ රීති

1. මූර්ධජ 'ණ' සහිත සංස්කෘත තද්සම වචනවල අගට යෙදෙනුයේ මූර්ධජ 'ණ' කාරය ම ය.
අරුණ, අංගණ, ආඝ්‍රාණ, ග්‍රහණ, සම්ප්‍රේක්ෂණ, අරණ්‍ය, චූර්ණ, විකිරණ, විස්තීර්ණ, අවධාරණ

2. තත්භව 'ණ' කාරය ද මූර්ධජ ව සිටී.

සංස්කෘත පාලි සිංහල
බ්‍රාහ්මණ බ්‍රාහ්මණ බමුණු
වීණා වීණා වෙණ
ධරණී ධරණී දෙරණ
ලවණ ලෝණ ලුණු

3. සෙසු භාෂාවල 'ණ' යෝගයේ වෙනසක් ඇති විට සිංහල වහර පාලිය අනුව යයි.
සංස්කෘත පාලි සිංහල
ඵෙන ඵෙණ පෙණ
අනික අණික ඇණි

4. ගෞරවාර්ථයේ ආණ අණු අණි අණ්ඩ අණ්ඩි යන ප්‍රත්‍ය මූර්ධජ වේ.

මෑණියෝ, පුතණුව, පුතණ්ඩ, මාමණ්ඩි, බෑනණුවෝ, පියාණෝ

5. ඍ ර් ෂ් යන අක්ෂරයක් සමඟ 'න' කාරය යෙදෙන තැන්හි ඒ අතර ද ර ණ ඔ ඉ ශබ්ද එකක් හෝ කිහිපයක් හෝ යෙදුණ ද 'ණ' කාරය මූර්ධජ වේ.

දක්ෂිණ, ප්‍රමාණ, මුද්‍රණ, තර්කණ, නිර්මාණ, රක්ෂණ, නිරූපණ

6. සිංහල වදන් අඟ මූර්ධජ 'ණ' හෝ 'ළ' හල්ව නොසිටියි.

ණ - අණ දණ තණ බණ වණ
ළ - ඉහළ දළ කොළ පළ පොළ රළ

7. සකර්මක අතීත කාල කර්මකාරක ආඛ්‍යාත 'ණ' කාරවත් ව සිටියි.

බැලිණි, වැටිණී, දැවිණි, දැවුණු, රැකිණිමි

8. අතීත කාල ආත්මනේ පද ආඛ්‍යාත රූපය 'ණ' කාරවත් ව සිටියි.

දැනිණි, බැබැළිණි

9. වැකියක අවසාන ක්‍රියාව සඳහා යෙදෙන අතීත කෘදන්ත රූප අග යෙදෙනුයේ 'ණ' කාරයයි.

වැටුණේ ය, වැඩුණේ ය, පැසුණේ ය, බිඳුණේ ය, පැමිණුණේ ය

10. අතීත කාල කෘදන්ත රූප අගට යෙදෙන 'ණ' කාරය මූර්ධජ ව සිටියි.

බිඳුණු, වැටුණු, කැඩුණු, ඇසුණු, නැමුණු

11. අන් බසෙකින් ගත් මූර්ධජ 'ණ' කාරවත් වචන සිංහලයේ තද්සම වුව ද තත්භව වුව ද මූර්ධජ ව සිටියි.
අන් බස සිංහලය
ආභරණ අබරණ
කිංකිණි කිකිණි
තෘණ තණ
රෝහිණී රෙහෙණ
ධරණී දෙරණ

12. මූර්ධජ 'ණ' කාරය මුලට යෙදෙන ප්‍රකෘති සිංහලයේ දුලබ ය.
ණය
ණිය

මූලාශ්‍ර කෘති
කුඩාතිහි, අනඳපිය _ 2000 න ණ ල ළ වහර ගොඩගේ කොළඹ.
සේනාධීර, ගුණපාල _ 1999 නිවැරදි වහර ගොඩගේ කොළඹ.
සුමනජෝති, පල්ලත්තර සහ පඤ්ඤාලෝක, වැයිහේනේ _ 1999 වාග් විද්‍යාත්මක සිංහල ව්‍යාකරණය ගොඩගේ කොළඹ.

පිර-පාහරන් සහ එළාර රජතුමා

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Tue, 23 Jun 2009 04:25:00 +0000

තිස් වසරක් රට ලෙයින් තෙත් කළ පිරපාහරන් නොබෝදා නන්දිකඩාල් කළපුවේ මඩ ගොහොරුවක අවසන් හුස්ම හෙළුවේ ය. ඒ මෙරට ජනතාවට නිදහසේ හුස්ම ගැනීමට හැකි යුගයක් බිහිකරමිනි. ඒ වූ කලී දශක 3ක මහා මූසල යුගයක කෙළවර බව පසක් කරගත් ජනතාව වීදි බැස ප්‍රීති ඝෝෂා කරන්නට විය. වෙසක් සමයක පොසොන් සමයක මෙන් රට පුරා දන්සැල් දෙන්නට විය. ජනපති ප්‍රමුඛ ත්‍රිවිධ හමුදා නායකයෝ කේක් කපා මේ මහ ජයග්‍රහණය සැමරූහ. මුළු රට ම එකට එකතු වී ලබාගත් මේ ඓතිහාසික ජයග්‍රහණයට අබැටකින් හෝ සහය නොදුන් හැකි හැම විට ම ඊට සිනාසුනු නිවට අතලොස්සක් ද මේ අතර විය. රටට මහා ජයග්‍රහණයක් වුව ද මෙය සිය පෞද්ගලික පරාජයක් ලෙස සලකන නිවටයෙකුට ඉන් සතුටු විය නොහැකි ය. එහෙයින් ඔවුන් එළාර දුටුගැමුණු සටන ආයුධයක් කරගෙන එම ජයග්‍රහණය සහ ජයග්‍රහණ සැමරුම විවේචනය කරමින් සිය සුපුරුදු ද්‍රෝහී ක්‍රියාදාමය ඉදිරියට ගෙන යන්නට විය. එහෙයින් එළාර රජතුමා යනු කවරෙක්දැයි විමසා බැලීම කාලීන අවශ්‍යතාවයකි. එවිට එළාර රජතුමාට පිර_පාහරන් වැනි නිවට ම්ලේච්ඡයෙකු සැසඳීමේ වරද සමාජගත වනු ඇත.

එළාර නම් සොළි කුමාරයෙක් මහා සේනා රැගෙන සිංහලයට ගොඩ බැස ක්‍රි.පූ. 215 සිට 205 දක්වා දැහැමින් රට පාලනය කළ අසේල රජු මරා රජ විය. එළාර රජු පිළිබඳ මහා වංසයේ සඳහන් වන්නේ ද ධාර්මිෂ්ට රජෙකු ලෙස ය. එහි එන එක් කතා පුවතක් මෙසේ ය.

“ රජතෙමේ විනිශ්චය කාලයෙහි සතුරන් කෙරෙහිත් මිතුරන් කෙරෙහිත් මධ්‍යස්ථවී. ඇඳ ඉස පසෙක ඉතා දික් යොතකින් විනිශ්චය කැමතිවුන් විසින් හඬවනු පිණිස මිණියක් එල්වීය. ඒ රජහුගේ එක් පුතෙක් ද එක් දුවක් ද වූහ. ඒ කුමාර තෙමේ රථ නැඟී තිසාවැවට යන්නේ මව් සමග මග ගොස් ඉතා තරුණ වස්සෙකු රියසකින් බෙල්ල ඇක්ස නොදැන මැරූයේය. ඒ දෙන් තොමෝ, කිපීසිත් ඇත්තී ගොස් ඒ මිණිගෙඩිය ගැසුවාය. රජතෙමේ ඒ වක්‍රයෙන්ම පුත්‍රයාගේ හිස් සිඳවි.” (82, 1912 _ මහාවංසය)

සිංහල ජනප්‍රවාදයේ පැවසෙන්නේ එළාර දස රාජ ධර්මයෙන් රජ කළ රජෙකු බව ය. විශේෂයෙන් දුටුගැමුණු රජු පිළිබඳ වීර කාව්‍යයක් වන මහාවංසය පවා ඒ මතය සනාථ කරන බව ඉහත නිදර්ශනයෙන් පැහැදිළි වෙයි.

එළාර ධාර්මිෂ්ට රජෙකු බව කීමට මහාවංසකාර මහානාම හිමි ඔහුගේ පාලන කාලයට අදාළ තවත් සිද්ධි ගණනාවක් සිහිපත් කරයි. එළාර රජු බෞද්ධයෙකු නොවුණත් පෙර සිට එන චාරිත්‍ර කඩ නොකළේ ය. වරක් විහාරයට ගොස් එන අතර ඔහුගේ රිය සක වැදී චෛත්‍යයක කොනක් බිඳිණි. කම්පාවට පත් රජ බිමට බැස සිය හිස මතින් රිය ගෙන යන්නැයි නියෝග කළ ද බෞද්ධ ඇමතිවරු එය වළකාලූහ. සෑය යළි සදා දෙන්නැයි ඉල්ලූ හ. එකල රජතුමා කහවනු 15 000ක් ඒ සඳහා පූජා කළේ ය. වරක් සිය පැටියා සර්පයකු කෑ නිසා දුකට පත් කිරිල්ලියක වෙනුවෙන් ද රජු යුක්තිය ඉටු කළේ ය. තවත් වරක් අකල් වැස්සකින් වී තෙමී අසරණ වූ මැහැල්ක් වෙනුවෙන්, කලට වැසි වාසීවායි සිතා පෙහෙවස් සමාදන්ව කළ සත්‍යක්‍රියා නිසා අකල් වැසි රටට නොලැබිණැයි වංසකතාකරු මහත් අභිරුචියෙන් පවසයි.

රජු මෙතරම් ධාර්මිෂ්ට නම් කුමට ඔහු හා යුද කළේ දැයි කෙනෙකු තර්ක කළ හැකි ය. සැබවින් ම ඔහු කෙතරම් ධාර්මික වුව ද ආක්‍රමනිකයෙකි. ඔහු තවත් ධාර්මික රජෙකු වූ අසේල රජු මරා මෙරට රජ විය. එමෙන් ම එළාර ධාර්මිෂ්ට වුව ද ඔහුගේ සහචරයින්ගෙන් බෞද්ධ ශාසනයට අනේක හානි වූ බව 23 වන පරිච්ඡේදයේ එන නන්දිමිත්‍ර කතා පුවතින් පැහැදිළි වෙයි. ඒ අනුව දුටුගැමුණු එළාර යුද්ධය ජාතිවාදී යුද්ධයක් නොව හුදු ආක්‍රමණිකයාට එරෙහි යුද්ධයක් බව ද පැහැදිලි වෙයි. එහෙත් මෙරට සිටින 4/1 මාක්ස්වාදීන් සහ ඊළාම්වාදීන් දුටුගැමුණු සිංහල ජාතිවාදී නායකයා ලෙසත් එළාර ද්‍රවිඩ ජාතිවාදී නායකයා ලෙසත් නිරූපණය කිරීමට කැමැති ය.

කෙසේ වුව ද විජිතපුර මහ සටනින් එළාර රජ මරණයට පත් කල දුටුගැමුණු රජු විසින් එළාර දේහයට බුහුමන් කර සෑයක දවා එම සෑය පසු කර යන රජෙකු වුව රියෙන් බැස තූර්ය වාදන ආදිය නතර කොට බුහුමන් කළ යුතු යයි ආඥාවක් කළේ ය. එම ආඥාව යුරෝපීය ආක්‍රමණිකයා අපේ රට අල්ලා ගන්නා තුරුම සිංහල රජ දරුවන් ආරක්ෂා කළේ ය. එමෙන් ම සිංහල ඉතිහාසයේ සොහොනක් කළ එකම රජතුමා ද ඔහු ය. අද ද එය ශේෂව තිබේ.

කෙසේ වුව ද එළාර රජුට බුහුමන් කළ බැව් කීමෙන් එදා නැවත වරක් රට එක්සේසත් කිරීමේ ප්‍රීතිය එකල ජනතාව නොසැමරූ බවක් නොපැවසෙයි. ජනතාව එම ජයග්‍රහණය මහත් පෙරහැර කර සැමරූ බව සයිමොන් ද සිල්වාගේ ‘ලංකා කථාව’ කෘතියේ සඳහන් වේ. (37, 2003, විසිදුනු)

එළාර රජුගේ මරණයත් සමග දුටු ගැමුණු රජු අනුගමනය කළ ක්‍රිය මාර්ගය පිටුපස කාරණා කිහිපයක් තිබිණි. පළමුව, එළාර හෙවත් පරාජිතයාගේ ශේෂ්ඨත්වයේ සෙවනැල්ල තිබිණි. හෙතෙම නිතර ම යුක්තිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ ය. ඔහු අන්‍යාගමිකයෙක් වුව ද බුදු දහමට සහ මෙරට සංස්කෘතියට ගරු කළ බැව් පැහැදිළි ය. ඔහුගේ හමුදාවේ සිංහලයින් ද සේවය කළේ ය. නන්දිමිත්‍ර යෝධයාගේ මයිලනුවන් වන මිත්‍ර නම් සෙනවියා ඊට නිදසුනකි. එළාර ආක්‍රමණිකයෙක් වුව ද ඔහු සිංහලයින් පිරිසක් ද ඒ වන විට දිනා ගෙන සිටියේ ය. වසර 44ක් මෙරට පාලනය කිරීමේ රහස එයයි.

ආධුනික දුටුගැමුණු මළ එළාරට ගරු කිරීම පිටුපස ජනතාව ඔහු වෙත දිනා ගැනීමේ දේශපාලන උවමනාව තිබිණි. එසේ නොකළා නම් ජන උදහස ඔහු වෙත එල්ල වන්නට ඉඩ තිබිණි. එමෙන් ම ඔහු වෙත බුදු දහම ද බලපෑ බැව් පෙනේ.

කෙසේ වුව ද දුටු ගැමුණු වීර කාව්‍යය මහාවංසය නමින් කළ කතුවරයාට පවා නොතකා හළ නොහැකි වූ ‍ශ්‍රේෂ්ඨ එළාර චරිතය පිර-පාහරන් වන් ත්‍රස්තයෙකුට සම කිරීම එම චරිතයට කළ හැකි විශාලම නින්දාව නොවන්නේ ද?, සිය රිය සක බුදු සෑයක අත් වරදකින් වැදුනයි එම රිය සක සිය ගෙළ මතින් ගෙන යන්නැයි කී ශ්‍රේෂඨ නරපතියෙකුට, දළඳා මාළිගාවට බෝම්බ ලොරියක් එවා, අරන්තලාවේ භික්ෂූන් පෙති ගසා මැරෑ ම්ලේච්ඡයෙකුට සම කිරීමට වඩා කළ හැකි නින්දාව කුමක් ද? එළාර රජුට දුටුගැමුණු රජු ලබා දුන් බුහුමන් පිර-පාහරන්ට ද ලබාදීම ඒ ශ්‍රේෂ්ඨ චරිතයට කළ හැකි අනෙක් නින්දාවයි.

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Tue, 16 Jun 2009 02:26:00 +0000

ආගම දළඳා වන්දනාව සහ බෞද්ධයා

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Thu, 19 Mar 2009 03:59:00 +0000

වසර කිහිපයකට පසු අති උත්කර්ශවත් ලෙස පැවැති ශ්‍රී දළඳා ප්‍රදර්ශනය නිම විණි. දළඳා ප්‍රදර්ශනය ඇරඹෙත් ම නියං සමය අහවර කරමින් වට අසිරිමත් වැස්ස බොහෝ බෞද්ධයින්ගේ බැති හැඟුම් කුළුගැන්වූ අතර තමන් බුදු දහම අතැඹුලක් සේ පසක් කළ ධර්ම භාණ්ඩාගාරිකවරුයයි සිතා සිටින නාම මාත්‍රික බෞද්ධ පිරිසක් ඊට කරන ලද නින්දා අපි දුටුවෙමු. බටහිර විද්‍යාවෙන් උමතු කරන ලද මේ නරුමයින් දන්ත ධාතුව කාබන් පරික්ෂාවට ලක්කිරීමට යෝජනා කර තිබිණි. එහෙත් මේ උගත් මහත්වරු DNA පරික්ෂාවක් නොකර යම් පුරුෂයෙකුට තාත්තා යයි කියති.

තවත් උගතෙක් කාලගුණ විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තු ලේඛන අනුව මේ නුවරට වැසි කාලය බව ඔප්පු කළේ ය. එහෙත් දළඳා ප්‍රදර්ශනය දක්වා නියං සාය පැවැතිණි. වැසි වැට්ටේ දළඳා ප්‍රදර්ශනය ඇරඹිදා ය. ඒ වැස්ස ඊට පෙර දවස හෝ පසු දවස නොවැස්සේ ඇයි? අර ඊනියා උගතාට ඊට දිය හැකි පිළිතුර කුමක් ද?

ඇමරිකාවේ හෝ බටහිර රටක නොඉපදීයයි තැවෙමින් සිංහලකම බෞද්ධකම ගරහන අතර අපට බෞද්ධ දර්ශනය උගන්වන්නට ද තටමන තව නිවටයෙක් දන්ත ධාතුව ජල සම්පාදනය සඳහා යොදා ගැනීමට යෝජනා කර තිබිණි. මේ නිවට පිංගුත්තරයින් හිනැහෙන්නේ මේ රට ජනතාවටයි. ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියටයි. ආගමටයි.

ජනතා බදු මුදලින් නිපැයෙන නිදහස් අධ්‍යාපන වරමින් මුන් උගත්තේ ඒ දහදිය මුදල් කළ ජනතාවට හැනැහීමටයි. ඒ අධ්‍යාපනය ද නිකම්ම ලද නිසා එය ද හරියට ලබා නැති බව උන් සිය හැසිරීමෙන් සනාථ කර තිටිති. ආගම යනු සත්‍යය නොව යමක් සත්‍යයයි පිළිගැනීම හෙවත් විශ්වාස කිරීම බව මොවුන්ට නොවැටහෙන්නේ ඒ නිසා නොවෙද?

ලොව විද්‍යාව මගින් සනාථ කළ ආගම් කොහිවේ ද? කතෝලික මුස්ලිම් හින්දු ඈ දේවවාදී ආගම් මැවුම්කාර දෙවියෙකු ගැන විශ්වාස කරති. දිවා කල විශ්වවිද්‍යාලයේ මහා පිපිරුම්වාදය ගැන දේශන පවත්වන යුරෝපීය ඇමරිකානු මහාචාර්යවරු සවසට පල්ලියට ගොස් ලෝකය මැවූ සර්ව බලධාරී දෙවියන් නමදිති. ලෝකයා විද්‍යාත්මක ඇසින් ආගම දෙස බැලුවා නම් මුලින් ම සියලු දේවවාදී ආගම් ලොවෙන් අතුරුදහන් විය යුතු ය. එහෙත් අදත් ලොව වැඩි පිරිසක් අදහන්නේ දේවවාදී ආගම් ය. එහි අරුත මිනිසා විද්‍යාව සහ ආගම පටලවාගෙන නැති බව ය.. එහෙත් අපේ රටේ කළු සුද්දාට, සුද්දා කීවා නම් එය දේව වාක්‍යයෙකි. ආගම බල්ලට ගියාදෙන් ය. බුදුන් බල්ලට ගියාදෙන් ය. සම්ප්‍රදායත් බල්ලාට ගියාදෙන් ය.

ආගම යනු යමක් සත්‍ය වීම නොව සත්‍යයයි විශ්වාස කිරීම ය. බුදු දහමට ද ඒ න්‍යාය පොදුය. එහෙයින් බෞද්ධයෝ ශ්‍රී පාදය වන්දනා කරති. ජය ශ්‍රී මහා බෝධිය සහ අනුශාකා නමදිති. ශ්‍රී දළඳා පුදති. තව නොයෙක් ආමිස පූජාවන්හි යෙදෙති. බුදු රදුන් පිං අනුමෝදන් කරන්නැයි කී දෙවියන් ද පුදති. සිල් සමාදම්වීමෙන් ධර්ම ශ්‍රවනයෙන් ප්‍රතිපත්ති පූජාවට හුරු වෙති. මේ සියල්ල ඔවුන් කරන්නේ තම තම නැණ පමණින් ය. එය බුද්ධාගමයි.

මේ ආගමින් වෙනස් වූ බෞද්ධ දර්ශනය ද ඇත. (සැබවින් ම බුදු රදුන් ආගමක් දේශනා නොකළ අතර උන්වහන්සේ දෙසූ දර්ශනය ඇසුරින් පෘථග්ජන මිනිසා ආගමක් තනා ගත්හ.) සසර දුක හෙයින් ඒ දුකින් මිදීමට කැමති උදවියට ඒ දර්ශනය අනුගමනය කිරීමට කවර බාධාවක් ද? ඒ සඳහා බුද රදුන් අනුමත කළ මූලික මාර්ගය ගිහිගෙය අතැර පැවිදි වීම ය.

එසේ ම සංසාරේ ගමන් කරන, සාමාන්‍ය ජීවිත ගතකරන මිනිසුන්ට පෙරකී බෞද්ධ ආගම ඇදහීමට කවර බාධාවක් ද? තමන්ට එදිනෙදා මුහුණදීමට සිදුවන දුක් කරදර ශෝක පරිදේව දරා ගැනීමට පිළිසරණ වන්නේ මේ ආගම ය. ඔවුන්ට විඳින්ට සිදුවන දුක් ගැහැට නිසා දූදරු අඹුදරුවන් අතැර ආරණයගත විය නොහැකි ය. එහෙයින් ඒ දුක සමහන් කරගැනීමට ඔවුහු ආගම වෙත ඇදෙති. ඉන් මානසික සහනයක් ලබති. එතැන නොනැවතී සසරින් එතෙරවීමට සිතන අයට පෙරකී බුද්ධ දර්ශනය වෙත යාමට හැකි ය.

ඒ මිනිසුන්ට තමන් උඩින් පල්ලෙන් උගත් ඊනියා බටහිර විද්‍යාව ආයුධයක් කරගෙන සිනාසීම කවර විපරිතයක් ද? මොන විහිළුවක් ද? මේ මානසික රෝගීන්ට අනුකම්පා කළ යුතු ය. ඒබ්‍රහම් කෝටූර් කලක් එම රෝගයෙන් පීඩා විඳ මිය ගියේ ය. කාලෝ ෆොන්සේකා එක් කලෙක හරක් මස් කා අරක්කු බී කතරගම ගිනි පාගා අවසන නැටූ නැටුමක් ද බෙරේ පළුවක් ද නැතිව අද නම් යම් එළැඹි සිහියකින් සිටියි. එහෙත් ද්‍රවිඩ ජනතාව අදත් සිය ගණනින් ගිනි පාගති. උතුරේ සිට දකුණට පයින් විත් කතරගම දෙවිදුන්ගේ දේවාශිර්වාදය පතති. බෞද්ධයෝ දස ලක්ෂ ගණනින් දළඳා වන්දනාවට ඇදෙති. එය ආගමයි. ආගම ගෝචර වන්නේ බුද්ධියට නොව හදවතට ය. හදවතක් නැතිවුන්ට එය අවබෝධ කරගත නොහැකි ය. ඒ නිසා ඒ රෝගීහු හදවත් ඇත්තවුන්ට සිනාසෙති. අනුකම්පා කරනු හැර කුමක් කරම් ද?

විමලරත්න කුමාරගම නමැති විශිෂ්ට කවියා මේ මානසික දිළින්දන් ගැන සිය 'අයියනායක' කවි පෙළේ ලියූ කවකින් මේ සටහනට කුණ්ඩලිය තබමි.

සාගත වසංගත හා එන නියඟවලින්
සහනය පතා වන දෙවියන් ළගට කෙළින්
එන මේ පිරිස සැරසීමට නුවණ මලින්
පෙළඹෙන අයට අනුකම්පා කරමි මුලින්

ගීතයේ අයිතිකරු සංගීතඥයා ද?

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Tue, 03 Feb 2009 09:27:00 +0000

යම් කිසි කලා කෘතියක් පෞද්ගලික හෝ සමූහික ප්‍රයත්නයක ඵලය ලෙස බිහි වේ. කවිය, නව කතාව, සිත්තම නිර්මාණකරුගේ තනි නිර්මාණ වන අතර සිනමාව, ටෙලි නළුව, වේදිකා නාට්‍ය සාමූහික නිර්මාණ වෙයි. ගීතය ද මෙවැනි ම නිර්මාණකරුවන්ගේ එකතුවක ඵලයෙකි. ගේය රචකයා, සංගීතඥයා සහ ගායකයා මෙහිලා ප්‍රමුඛ වන අතර අමතරව වාද්‍ය වෘන්දය සහ ශබ්ද පරිපාලකයෝ ද ඊට සහභාගි වෙති.

මෙසේ නිර්මාණයක් සඳහා නිර්මාණකරුවන් පිරිසක් සහභාගි වුව ද එම කෘතියේ අයිතිය එක් අයෙකුට හිමි වෙයි. එනම් සිනමාවේ එම අයිතිය අධ්‍යක්ෂ සතු වන අතර වේදිකා නාට්‍යයේ අයිතිය නිෂ්පාදක සතු වෙයි. එහිදි අදාළ මාධ්‍ය කාගේ ප්‍රකාශන මාධ්‍යය ද යන්න සලකා බලා කෘතියේ අයිතිය ඔහුට පවරන අතර සෙසු අය එහිලා සහය වූවන් ලෙස සලකනු ලැබේ. රේඛාව නමැති සිනමා කෘතිය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ට ද මනමේ නමැති නාට්‍යයේ අයිතිය මහැදුරු සරත්චන්‍ද්‍රට ද හිමි වනුයේ එබැවිනි.

එහෙත් ඇතැම් සාමූහික කලා මාධ්‍ය කාගේ ප්‍රකාශන මාධ්‍යයදැයි එකවර හඳුනා ගැනීම අපහසු ය. ගීතය එබන්දකි. ගීයේ නිර්මාණ කටයුතු බොහෝ විට ඇරඹෙන්නේ ගේය රචනයෙනි. අනතුරුව සංගීතය සැපයෙයි. මුලින් සංගීතය නිම වී පසුව ගී පද ලියවුන ද අවසන එය රසිකයා වෙත ගෙන යන්නේ ගායකයා ය. බොහෝ රසිකයෝ එහි ගායකයා මිස රචකයා හෝ සංගීතඥයා නොහඳුනයි. ඔවුන් පවසන්නේ මේ අහවල් ගායකයාගේ ගීයක් බව ය.

ගීයේ නිර්මාණ අයිතිය ගායකයාට යයි පිරිසක් සිතන අතර රචකයාට යයි තවත් පිරිසක් සිතති. සුළු පිරිසක් ගීය සංගීතඥයාට අයිති බව පවසති. විශේෂයෙන් යම් ගීයක් මුලින් එක් ගායකයෙක් ද අනතුරුව තවත් ගායකයෙක් ද ගැයූ විට මේ අයිතිය පිළිබඳ කතා බහ ඉස්මතු වෙයි. ඇතැම් විට අධිකරණයට පවා යයි. ගීයේ අයිතිය පිළිබඳ ඇති සංකීර්ණ තත්ත්වය එමගින් මොනවාට පැහැදිළි වෙයි. ගීතය පිළිබඳ ප්‍රවීණ විද්වත්හු ද මේ කාරණය ගැන එකිනෙකාට පරස්පර විරෝධි අදහස් දරති.මෙම ගැටළුව විසඳා ගැනීමට ඇති වඩාත් න්‍යායානුකූල මඟ සෙසු සමූහික කලා නිර්මාණවල මෙන් ම ගීතය කාගේ ප්‍රකාශන මාධ්‍යය ද යන්න නිර්වචනය කර ගැනීම ය.

ගායකයා ගීයේ වාහකයා හෙවත් ගීය රසිකයා වෙත ගෙන යන්නා මිස ආත්ම ප්‍රකාශකයා නොවේ. නාට්‍යයකට නළුවෙකුගෙන් යම් සේවයක් සිදුවන්නේ ද ගායකයාගෙන් ගීයට ඉටු වන්නේ ද එවන් සේවයකි. එනම් ගීය ගායකයාගේ ප්‍රකාශන මාධ්‍ය නොවේ. ඔහු අතරමැදියෙකු පමණි. දැන් ඉතිරිව ඇත්තේ ගේය රචකයා සහ සංගීතඥයා ය. ගායකයාගේ කාර්ය විග්‍රහ කිරීමට වඩා දැන් තත්ත්වය සංකීර්ණ ය.

ගේය රචකයා සහ සංගීතඥයා යන දෙදෙනාම ගීය තුළ යම් ආකාරයක ආත්ම ප්‍රකාශනයක නිරත වෙයි. බොහෝ විට ගීය නිර්මාණය වීමේ ක්‍රියාවලිය තුළ මුලදි ඉස්මතු වන්නේ ගේය රචකයා ය. ගීයේ මුල් බිජු වට පිළිසි‍ඳෙන්නේ ඔහු සන්තානයේ ය. වචනවලින් ප්‍රකාශ වන අර්ථයේ තීරකයා ඔහු ය.

අනතුරුව එම පදවැල සංගීතඥයා අතට පත් වෙයි. ඒ සමඟ ම මෙතෙක් ගීය විෂයෙහි බලපැවැත්වූ ගේය රචකයාගේ ආධිපත්‍යය සංගීතඥයා අතට පත් වෙයි. ගීය නිර්මාණය වී දොරට වඩින විට ඉස්මතු වී පෙනෙන්නේ සංගීතඥයා ය. ඔහුගේ මිහිරි තනුවට රසිකයා වහා ආකර්ශනය වෙයි. එහි රසය විඳ ගනී. බොහෝ රසිකයින් ඉන් සෑහීමට පත්වෙයි. පද වැලේ අරුත යටපත් වෙයි.

අප නොදන්නා භාෂාවලින් ගැයෙන ගී එහි වදන් අමතක කර අපට රස විඳිය හැක්කේ ඒ නිසා ය. අප රස විඳින ජනප්‍රිය හින්දි ගී නිදසුන් ය. වෙනත් බසකින් ගැයුනු ගීයක තනුව ගෙන සිංහල වදන් යොදා ගැයෙන්නේ ඒ නිසා ය. එකම පදවැල තනු දෙකකට ගැයෙන දුලබ අවස්ථාවල එක් ගීයක් පමණක් ජනප්‍රිය වන්නේ ඒ නිසා ය. වචනවල අර්ථයේ ශෝක ජනක ප්‍රකාශයක් සනිටුහන් වන ඇතැම් වේග රිද්ම තනු සහිත ගීවලට ප්‍රසංග වේදිකාව අබියස රසිකයින් රංගනයේ යෙදෙන්නේ ඒ නිසා ය. ෆ්‍රින්ස් උදයප්‍රියන්තගේ ‘සුදු මල් පොකුරක්’ නම් ගීය නිදසුනකි. පුතෙකු සිය පියාගේ සොහොන අබියස සිට ගයන මේ ගීයේ වචන අර්ථය, සංගීතඥයා යටපත් කර ඔහුගේ ආධිපත්‍යට රසිකයා ඇද බැඳ තබාගෙන තිබේ.

ඉන් නොනවතින රසික පිරිසක් ගීයේ වාච්‍යාර්ථය සොයා යයි. එතැනදී, නැවත, පදවැල සංගීතඥයා අතට පත්වීමත් සමග යට ගිය ගේය රචකයා මතු වෙයි. ඔහු ප්‍රේමය, සොබා දහම, දේශානුරාගය වැනි යම් ඉසව්වක් අරබයා සුරචිත පදවල අර්ථය එම විරල රසික පිරිස හඟියි. උපමා අලංකාර වක්‍රෝක්ති, අන්‍යාලාපවල අරුත් හඟින්නේ ඔහු ය. එසේ, සංගීතයේ ආධිපත්‍යට සැඟව පවතින, ගීයේ කාව්‍යමය යටි අරුත් සොයා කිමිද, සංගීතය සහ කාව්‍යමය රජ මුසුවක් වින්දනය කරන්නෝ ඉතා ම විරළ ය. අති බහුතරය ගීයේ හුදු සංගීතමය ආස්වාදය අසළ ලැඟුම් ගනී.

ගීයේ කාව්‍යයමය ආස්වාදය ලබනට යම් පරිචයක් තිබිය යුතු ය. රසිකයාට කව් ගී විඳ පළපුරුද්දක් තිබිය යුතු ය. ‘පෙදෙහි රස හව් විඳිනා දෙනෙතා ඉතා දුලබෝ’ යයි කව්සිළුමිණි කරු පැවසුවේ එහෙයිනි. එහෙත් ගීයට රොද බඳින අති බහුතර රසිකයින්ට එම පරිචය නොමැත. එවන් පරිචයක් තිබුණ ද සංගීතඥයාගේ ආනුභාවයට රසිකයා අනවරතයෙන් යටත් වන අතර වචනවල අර්ථය විමසනුයේ වෙනත් තලයකදී ය. එහෙයින් ගීතය වනාහි සංගීතඥයාගේ මාධ්‍ය වේ යයි පවසමි.

අහෝ! ජවිපෙ නොදිටි මොක් පුර

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Tue, 20 Jan 2009 06:55:00 +0000

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ 1960 දශකයේ ඇරඹුණේ මෙරට ගතානුගතික මාක්ස්වාදී පක්ෂවලට විකල්පයක් ලෙසිනි. එකී යල්පිනූ මාක්ස්වාදීන් දිගින් දිගට ම මෙරට ජන විඤානය නොතකා පොතේ ගුරු න්‍යායවාදී ස්ථාවරයක ළැග සිටීම තරුණ පරපුර කළකිරීමට හේතු විය. ජවිපෙ වටා ගොනු වූයේ එම තරුණ ජවයයි. ජවිපෙ ඊනියා කම්කරු පංතියකට සීමා නොවී මෙරට ග්‍රාමීය ගොවිජනතාව මත විශ්වාසය තබා ක්‍රියා කළේ ය. එමෙන් ම මා සිතන පරිදි ලංකාවේ එක ම විප්ලවවාදී පක්ෂය ද ජවිපෙ ය. (සෙසු පක්ෂ විප්ලවය ගැන විප්ලවීය බණ දෙසූ හ. තව ද විප්ලවය අද නොවේ හෙටයයි ද දෙසූ හ.) ඔවුන් ලෙනින්, මාවෝ සේතුං, ෆිදෙල් ක්‍රැස්ත්‍රෝ, හෝචිමින් අනුව යමින් විප්ලවීය ක්‍රියා මාර්ගයකින් රටේ පාලනය සියතට ගැනීමට උත්සහ කළේ ය. එහෙත් ඔවුන් පැරැදිණි. ඒ පරාජයේ ලේ වන්දිය මෙරට බහුතර සිංහල තරුණයින්ට ගෙවීමට සිදු විය. ඔවුන් බහුතරය නිසා මානව හිමිකම් නැති හෙයින් ආණ්ඩුවට එය පහසු විය.

1994 නැවත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රවාහයට පිවිසෙන ජවිපෙ ඉතා කෙටි කලකින් විශාල ප්‍රගතියක් අත්පත් කර ගත්තේ ය. 94 පාර්ලිමේන්තු ආසන 01න් ඇරඹි ගමන 2004 වෙද්දි ආසන 39ක් දක්වා ඉහළ ගියේ ය. ප්‍රධාන දෙපක්ෂය දූෂිතයින්ගෙන් පිරීයාම සහ ඊට සාපේක්ෂව ජවිපෙ අවංක දේශප්‍රේමි තරුණයින්ගේන් සමන්විත වීම මේ පිබිදීමට හේතු විය. මේ කාල පරාසය තුළ ඔවුන් මව්බිමට ලබා දුන් ජයග්‍රහණ ප්‍රමාණය සුවිශාල ය. සුනාමි සහන මණ්ඩලය අහෝසි කිරීම, උතුරු නැගෙනහිර වෙන් කිරීම, සටන් විරාම ගිවිසුමට එරෙහි ජනමතය ගොඩනැගීම, 2002 රනිල් වික්‍රමසිංහහ ආණ්ඩු බිඳ දැමීම, පරිවාස ආණ්ඩු ආදර්ශය, මහින්ද ජනාධිපති ධුරයට ගෙන ඒම සහ වත්මන් රජය සහ ජනතාව, කොටි යුදමය වශයෙන් පරාජය කළ යුතුය යන ස්ථාවරයට ගෙන ඒම ඒ අතර කැපී පෙනේ. ඒ සියලු ජයග්‍රහණවල යම් ගෞරවයක් එම පක්ෂය වෙත හිමි විය යුතු ය.

එහෙත් 2005 වන විට ජවිපෙ පැරැණි මාක්ස්වාදී පක්ෂ ගොන්නට ඇද වැටිණි. ඔවුන් අතින් දේශප්‍රේමයේ කොඩිය ගිලිහිණි. එපමණක් නොව ඔවුන් මව් බිමේ හතුරන්ගේ සුරතලුන් බවට පත්විය. අද ඔවුන් ද මුමුණන්නේ හතුරන්ගේ සටන් පාඨ ය. රටේ මූලික ප්‍රශ්නයට ආණ්ඩුව පිළිතුරු සොයන විට ඊට අකුල් හෙළති. යුද ජයග්‍රහණ අයිති රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට නොව රටේ ජනතාවට යයි කියති. එහි අරුත තිස් වසරක් පුරා රට ලැබූ පරාජයන්හි වඟකීම ද ජන සතු බව ද? ඒ යුගයේ සිදු වූ සියලු කුප්‍රකට පාවාදීම්වල වඟකීම ජනතාව සතු බව ද? නැතිනම් 'රටේ සේනාධිනායකයා ජනපතිය ත්‍රිවිධ හමුදාවට නායකත්වය දෙන්නේ ඔහුය' යන යන සරළ අවබෝධය ජවිපෙට නැති ද?

ආණ්ඩුව මූලික වී ලබන ජයග්‍රහණ ජන සතු කරන මේ කුහකයෝ එම ආණ්ඩුව ලබන පරාජයන් රාජසන්තක කරති. කිනම් නරුම හැසිරීමක් ද? මේ විගඩම සෙබලුන්ගේ ගුණ වයා හමුදා නායකත්වය විවේචනය කරන රනිල්ගේ නරි කෝළමට කදිමට සමපාත වෙයි. එහි ප්‍රතිඵලය ජවිපෙ නැගි සිටි වේගයෙන් ම නාය යාම ය. එහි ජන පදනම විනාශ වීම ය. මෑත දී පැවැති සියලු මැතිවරණවලදී පසක් වූයේ එම සත්‍යයයි.

ජවිපෙ සිය ගමන් මග නැවත ආවර්ජනය කළ යුතු ය. තමන් දැන හෝ නොදැන සේවය කරන්නේ විජාතික පෙරමුණට බව අවබෝධ කරගත යුතු ය. සිදු වූ බලවත් පීලි පැනීම හඳුනා ගත යුතු ය. පක්ෂය දිනවිය හැක්කේ තමන් පෝෂණය කළ මතවාදය වෙත නැවත පැමිණීමෙන් බව එහිදි ඔවුනට පසක් වනු ඇත. ඒ වෙත ඒමට ඔවුන්ට උරුමයක් සහ අයිතියක් ඇත. එහෙත් ඔවුන් ඉන් පිට පැන වල්මත් වන විට ජනතාව ද වල්මත් නොවන වඟ පෙබරවාරී 14 වන දා නැවත සනාථ කරනු ඇත.

කිලිනොච්චියෙන් ඔබ්බට

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Sat, 03 Jan 2009 12:08:00 +0000

විරෝදාර ශ්‍රී ලංකා රණ විරුවෝ සිහින ඊලාම් දේශයේ හදවත වන් කිලිකොච්චියේ සිහ දජය එසවූහ. මේ වූ කලී ඊනියා ඊලාම් දේශයේ මිනී පෙට්ටියට අවසන් ඇනය ද ගැසීමකි. දැන් ඉතිරිව ඇත්තේ අලිමංකඩ සහ මුලතිව්වල සැඟව සිටින ත්‍රස්ත රැළ ද වනසා දැමීම පමණි. කෲර ත්‍රස්තවාදයෙන් නේක ගැහැට විඳි ජනතාව මේ ජයග්‍රහණයෙන් පස්වනක් ප්‍රිතියට පත්විය. එම විජයග්‍රහණය ජනපති විසින් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමත් සමඟ නගර ගම් පසල් දනව් පුරා හෝරා ගණනක් ගිඟුම් දුන් රතිඤ්ඤා හඩ සහ ජය ඝෝෂා හඬ ප්‍රකාශ කළේ ඒ ප්‍රීතියයි. උපන්දා සිට අත පය වකුටු කරගෙන සිටි අපේ පරම්පරාවට රිසි සේ උතුරින් දකුණට ද දකුණින් උතුරට ද යාමට ඒමට හැකි වන දිනය අත ළඟ ය.

මේ අනඟි ජයග්‍රහනය පිණිස රට වෙනුවෙන් දිවි දුන් අභීත රණවිරුවන්ට අපි අපේ උත්තමාචාරය පුද කරමු! අත පය අහිමිව, තුවාල ලබා සිටින රණ විරුවන්ට ඉක්මන් සුවය පතමු! අපේ ආරක්ෂාවට සටන් බිම අවි දරා සිටින දේශයේ මුර දේවතාවුන්ට යෝධ බල යෝධ ශක්තිය පතමු! සතුරු බලමුළු පරයා මේ විනාශකාරී යුද්ධය හැකි ඉක්මනින් අවසන් කරනට ඔවුනට හැකි වේවායි පතමු! එමෙන් ම හමුදා ජයග්‍රහණ අවතක්සේරු කරමින් ද හූනෙකු තරම් කොටියා ඩයිනෝසරයෙකු තරම් පුම්බමින් ද දෙස් විදෙස් ද්‍රෝහීන් ඊලම බේරාගැනීමට එක පිට එක කළ කුමන්ත්‍රණ අබිමුව ඉන්ද්‍රඛීලයක් සේ නොසැලී සිටි ජනතාව ද මේ මහා ජයග්‍රහනයේ උරුමකරුවෝ ය. මේ ජයග්‍රහණය ලැබුවේ 2002 හමුදා කඳවුරුවලට ගාල්කර කොඳු බිඳ තිබූ හමුදාවම බැවින් ඔවුන්ට නියම නායකත්වයක් ලබා දුන් ජනපති ප්‍රමුඛ ආරක්ෂක ප්‍රධානීන් ද අපේ බුහුමනට ලත්වෙයි.

ඇමරිකානු ආයතන දෙකක් ගත වූ දශක 4ක කාලය තුළ ලොව පුරා ක්‍රියාත්මක වූ ත්‍රස්ත සංවිධාන පිළිබඳ සමීක්ෂණයක් සිදු කර තිබේ. ඔවුනට අනුව මේ කාලය තුළ ලොව පුරා ත්‍රස්ත සංවිධාන 624ක් ක්‍රියාත්මක වී තිබේ. ඉන් 268ක් අතරමඟ සිය ත්‍රස්ත ක්‍රියා අතහැර දැමූ අතර 136ක් භේදභින්නව කැඩී ගියේ ය. තවත් 144ක් තවමත් ක්‍රියාත්මක වෙයි. ත්‍රස්ත ක්‍රියා නතර කළ කාණ්ඩයේ සංවිධාන 40%ක අභ්‍යන්තර ක්‍රියාකාරීත්වය රහස් ඔත්තු සේවා විසින් අක්‍රිය කොට තිබේ. තවත් 43%ක් සාම සාකච්ඡා මගින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන ප්‍රවාහයට පිවිස තිබේ. 10%ක් සංවිධාන සිය කැරලි ජයගෙන තිබේ. මේ අනුව ලොව පුරා 90%ක ප්‍රතිශතයකින් ත්‍රස්තවාදය පැරදි තිබේ. ජය ලබා ඇති 10%ක දුලබ අවස්ථාවල ද ඊට ප්‍රධාන සාධකය වී ඇත්තේ ජනතා සහයයි.

මේ වන විට කොටි සංවිධානයට පක්ෂපාති පිරිස් දැන් විශාල වශයෙන් ඉන් ඉවත් වී හමාර ය. ඔවුන්ට දැන් බලපෑම් කළ හැක්කේ ප්‍රාණ ඇපයට ගෙන සිටින ලක්ෂ 150 000 ජනතාවකට පමණි. මේ වන විට ත්‍රස්තග්‍රහණයේ ඇති දෙමළ ජන පිරිස 10% අඩුය. 90%ක් පමණ වන දෙමළ ජනතාවක් ලංකා ආණ්ඩුවේ පාලන පෙදෙස්වල ජීවත්වෙයි. තව දුරටත් ඊලාම්වාදීන්ට ඊලාම් සිහින දැකීමේ හැකියාවක් නැත. විකල්ප ප්‍රතිපත්ති කේන්ද්‍රයේ පාක්‍යසෝති සරවනමුත්තු විදෙස් මාධ්‍ය අමතා පැවසුවේ කොටි වසර 10ක් පමණ උතුරු නැගෙනහිර අර්ධ ස්වාධීන රාජ්‍යක් පවත්වා ගෙන ගිය බවත් කිලිනොච්චිය අහිමිවීම සමඟ එය බිඳ වැටුණු බවත් ය. ඔහුගේ ප්‍රකාශයෙන් කිලිනොච්චි ජයග්‍රහනයේ වැදගත්කම කෙතරම්දැයි ප්‍රකට වන අතර එය අවතක්සේරු කිරීමට මෙරට මිනිසුන්ට සිරසක් නැතැයි සිතන කොටි නාළිකාව සුළු සිදුවීමක් අතිශ්‍යොක්තියට නැගීමට ගත් උත්සාහය බලධාරීන්ගේ අවධානයට ලක්විය යුතු ය. ඔවුන්ගේ මේ දේශද්‍රෝහී ක්‍රියාකළාපය අප මීට පෙර ද පෙන්වා දී ඇත.

වරක් චීන නායක මාවෝ සේතුං පැවසුවේ කැරලිකරුවන් නිදහසේ පිහිනා යන්නේ ජනතාව නමැති දියෙහි බව ය. එනම් ඔවුන් ආරක්ෂා කරන්නේ ජනතාව බව ය. මේ සත්‍ය දේශප්‍රේමී ජනතාව වහා අවබෝධ කරගත යුතු ය. ත්‍රස්තවාදයෙන් වෙන්ව ත්‍රස්තවාදයෙන් බේරී එන හැමට සිය සහෝදරත්වයේ දෑත් දිගුකළ යුතු ය. දශක 3ක් පමණ ත්‍රස්තවාදය නිසා ඔවුන්ට අහිමි වූ දේ ලබා ගැනීමට උදව් විය යුතු ය. කිසිදා සිංහලයකු දැක නැති ඔවුන් සිංහලයා යනු මිනී කන මාරයෙකි යන මායාවේ තවමත් ගිලී සිටිනවා විය හැකි ය. ඊට වැරදිකරුවන් ඔවුන් නොවේ. ඒ මායාවේ ඔවුන් ගිල්වූයේ ත්‍රස්තයින් සහ උන්ගේ පඩි ලැයිස්තුවල නම් ඇති ජඩමාධ්‍යකරුවන් ය. තුත්පහි එන්ජීඕ කරුවන් ය. මුදා නොගත් ප්‍රදේශවල සිටින දෙමළ ජනතාවට හමුදාව සිටින ප්‍රදේශවලට නොඑන්නැයි බීබීසීය සිය දෙමළ සේවා වැඩ සටහන් ඔස්සේ පුප පුනා කියන බැව් මාධ්‍ය වාර්තා කර තිබිණි.

මෙවන් තත්ත්වයක් යටතේ හමුදා ජයග්‍රහණ අර්ථවත් කිරීමේ වගකීම ඇත්තේ ඔබ අතේ ය. එනම් ඔවුන්ගේ කළණ මිතුරා සිංහලයා බව පෙන්වා දීමේ හැකියාව ඇත්තේ ඔබට ය. ඔවුන් මහා මිත්‍යාවක ගිලී සිටි බව පසක් කළ හැක්කේ ඔබට ය. ඔබ සමග සිටින දෙමළ මිතුරන්ට ඔබේම සහෝදරයෙකුට මෙන් සලකන්න. ඔවුන්ගේ දුක සැප සොයා බලන්න. ඔවුන්ට සැකයේ වෛරයේ ආගාධයෙන් ගොඩවිත් සාමාන්‍ය ජන ජීවිතයට හුරුවීමට සහයවන්න. විරෝදාර හමුදාව අසීමිත කැප කිරීම් කොට ලේ දහඩිය කඳුලු මතින් ලැබූ මේ වටිනා ජයග්‍රහනය හෑල්ලුවට ලක් නොකරන්න. උතුරේ ලබන ජය සිංහලයා දෙමළා පරාද කිරීමකැයි සිතීම ද දකුණ විසින් උතුර පරාද කිරීමකැයි සිතීම ද ඒ ජයග්‍රහන සඳහා කළ හැකි ලොකු ම නින්දාව ය. විරෝදාර රණවිරුවන්ට රටට කළ හැකි ලොකු ම ද්‍රෝහීකම ය. සිතට ගන්න. මේ වූ කලී සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් සැම එක පොකුරට එක්ව ත්‍රස්තවාදය කරාජය කිරීමකි. ඉන් අපේ උතුම් මව්බිම ගළවාගැනීමකි.

මව්බිමේ ඒකීයත්වය පිණිස කැප වන සැම සිංහලයින් මිස අනෙකෙකු නොවේ. ඔහුගේ ඇය‍ගේ නම සෝමසිරි විය හැකි ය. නටරාජා විය හැකි ය. සෙනෙහෙලතා හෝ සෙල්ලම්මා විය හැකි ය. ඉන් කමක් නැත.

කසුන් නදීක සහ සිංහල ගීතයේ මළගම

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Fri, 19 Dec 2008 07:09:00 +0000

පහු ගිය 3 වැනිදා කොළඹ සරසවියේ සංගීත සාජ්ජයක් පැවැත්විණි. සංවිධානය කළෝ ‍පරිගණක අධ්‍යයනායතනයේ සිසුහු ය. ආරාධිත ශිල්පීන් වූයේ අමරසිරි පීරිස් කසුන් කල්හාර සහ නදීක ගුරුගේ ය. අප මේ ප්‍රසංගය සඳහා ආකර්ශනය කළ පූර්ව බැනර් පුවරුවල නම සඳහන් වූ අමරසිරි පීරිස් ඊට සහභාගී වුයේ ද නැත. කොළඹ ගෙන්දගම් පොළවේ ගෙවන ඒකාකාරී ජීවිතයෙන් මිදී සොඳුරු සංගීත සුයාමයක තනිවෙමැයි උදම් සිතින් ආ අපි අවසන තැවුල් සිතින් නව කලාගාරයෙන් එළියට ආවෙමු.

නව කලාගාරයේ හෝරා දෙකක් පමණ කාලය මට සහ මගේ මිතුරන්ට කල්පයක් සේ දැනුණේ ඇයි? ඒ සැඳෑව රස විඳගන්නට අපට නොහැකි වූයේ ඇයි? මේ ගැටළු නව රඟහලින් එළියට බට මොහොතේ සිට මා සිත හොල්මන් කරන්නට විය. ඊට පිළිතුරු ලෙස ඒ මා හිස පැන නැගි උද්වේගකර අදහස් බොහෝ ය. එහෙත් භාවයන් නැඟ එත් ම ප්‍රඥාවෝ අප අතහැර යති. හෝරා කිහිපයකින් වඩා නිරවුල් මනසකින් ඒ සැඳව යළි සිහිකරන මට අවබෝධ වූයේ මේ වූ කලී මා කලින් සිතූ සරළ හේතු සාධක ඉක්මවා ගිය එක්තරා න්‍යායාත්මක අර්බූදයක ප්‍රතිඵලයක් බවයි.

මේ සියවස මැද භාගය වන තුරු ගීතය ලෙස අප හදුනාගත්තේ ජනප්‍රිය ඉන්දිය තනුවකට සිංහල වචන ටිකක් දමා ගැයීම ය. කිසිදු සාහිත්‍යමය වටිනාකමක් නොමැති මේ ප්‍රබන්ධ සිංහල චිත්‍රපට මගින් රට පුරා ව්‍යාප්ත විය. මේවායේ එන මියුරු තනු නිසා ඒවා ජනතාව අතර බෙහෙවින් ජනප්‍රිය විය. කෙසේ වුව ද මේ සීමා මැද වුව යම් රසවත් ගී බිහි නොවුණා යයි අපට කිව නොහැකි ය. භාරතීය ගී තනු මත යැපුනු සිංහල ගීතය ඉන් මුදවා ගත්තේ ආනන්ද සමරකෝන් සුනිල් ශාන්ත ආදීන් විසිනි. සිංහල ගීයේ සාහිත්‍යමය පාර්ශවය පෝෂණයෙහිලා මුල් වූයේ ද මර්සලීන් ජයකොඩි පියතුමා සහ පෙර කී සංගීතඥයෝ ය.

ඉන් අනතුරුව අමරදේව වික්ටර් රත්නායක ප්‍රේමසිරි කේමදාස ආදීහු සුභාවිත සිංහල සංගීතය තව තවත් ප්‍රවර්ධනය කළෝ ය. මේ අය අඩු වැඩි වශයෙන් භාරතීය රාගධාරි සංගීතය තාගෝර් සංගීතය සිංහල ජන සංගීතය මෙන් ම බටහිර සංගීත සම්ප්‍රදායෙහි ද ආභාසය ලැබූහ. විශේෂයෙන් කේමදාස මාස්ටර් මෙකල ගොඩ නැ‍ඟෙමින් පැවති සම්ප්‍රදාය අතික්‍රමණය කරමින් නව ඉම් සොයා ගියේ ය. ගීතය යනු සංගීතඤයාගේ කෘතියකි යන නිවැරදි ආස්ථානයේ සිටි ඔහු සිංහල ගීතය සියුම් වින්දන උපකරණයක් බවට පත් කළේ ය. බටහිර සම්භාව්‍ය සංගීතයේ එන ඔපෙරා සිම්පනි සිංහල රසිකයාට හඳුන්වා දුන්නේ ය. අප අද රස විඳින සුභාවිත සිංහල ගීතය මෙකී නොකී සියලු දෙනාගේ සම්ප්‍රදානයයි.

කසුන් කල්හාර යනු සංගීතය උපතින් ම උරුම කොට ගත්තෙකි. ඔහුගේ මියුරු කට හඬ සොඳුරු ගී තනු මා වසඟ කළේ වරක් දෙවරක් නොවේ. විශේෂයෙන් දයාන් විතාරණ ආදීන්ට ඔහු සුතැනූ තනු අප භාව වඩ වඩාත් සියුම් වින්දන ඉසව් වෙත ගෙන ගියේ ය. කෙසේ වුව ද ආදර මල්වල, අනන්තයට යන, ඇරඹුම ම කඳුලක්, කවුලු පියන්පත්, මල් මිටක්, සඳ සඳ වගෙයි (slow version) ඈ ගී කිහිපයක් හැරුණු විට ඔහුගේ බහුතරයක් ගී මට රස විදිය නොහැකි ය. මා මෙහි සඳහන් කළ ගී සියල්ල පරිපූර්ණ නිර්මාණ නොවුණ ද ඒවායේ එන විශිෂ්ට ගී තනු ද යම් සාහිත්‍යමය වටිනාකමක් ඇති ගේය පද ද කසුන්ගේ විසල් ස්වර පරාසයක දිවෙන හඩ ද අප වසඟ කරයි. විශේෂයෙන් ‘සඳ සඳ වගෙයි’ ගීයේ අනවශ්‍ය දාර්ශනික ඉමක් වෙත අප ගෙන යන ගී පදවල අඩුව එහි එන මියුරු තනුවෙන් අකාමකා දමයි. එහෙත් ඔහුගේ බහුතරයක් ගීවල මේ සුසංයෝගීභාවය නැත. ගී පද සාහිත්‍යමය ගුණයෙන් හීන ය. ඒවා කසුන්ගේ විශිෂ්ට සංගීත කණ්ඩ අතර හිඩැස් වසන හුදු බොල් වචන අහුරු පමණි. එමෙන් ම ‘මල් මිටක් තියන්’ ගීතයේ තනුව හුදු අනුකරණයක් මිස ආභාසය ප්‍රකට කරන්නක් නම් නොවේ.

නදීක ගුරුගේ යනු අප මහත් බලාපොරොත්තු තබා සිටින තරුණ සංගීතඥයෙකි. අබා චිත්‍රපටය සඳහා ඔහු කළ විශිෂ්ට සංගීත නිර්මාණය ඔහුගේ ප්‍රතිභාව විශද කරයි. කෙසේ වුව ද ඔහු නිර්මාණාත්මක සංගීතය යයි ගිටාරය වයමින් උරුවම් බාමින් කී දෑ මට නම් වින්දනයක් ගෙන ආවේ නැත. ඔහු කියන දෑ කිසිසේත් පැහැදිළි නොවූ අතර ඇසුණු දෑ හුදු හරසුන් දෑ ය. (ශිෂ්ටාචාරේ මානවයා - ශිෂ්ටාචාරේ ගැහැණි හා එක්වෙලා) සැබවින් ම ඔහු පේක්ෂක ආකර්ශනය රඳවා ගත්තේ ටෙනිසන් කුරේ පාට්වලින් මිස ගීයෙන් නම් නොවේ. එවන් විසූකදස්සන ඔහුට තරම් නොවේ.

පෙර සඳහන් කළ ආකාරයට බොහෝ නිර්මාණකරුවන් බොහෝ සංගීත සම්ප්‍රදායන් ඇසුරු කරමින් පර්යේෂණයෙන් සතතාභ්‍යාසයෙන් අපට උරුම කළ සිංහල ගීතය මෙසේ අර්බූදයට යන්නේ ඇයි? ඊට හේතුව අප මතු පිටින් දකින තත්ත්වයට වඩා වෙනස් තත්ත්වයක් නොවෙද?
අප සිතන්නේ මේ සියලු අගතීන්ට හේතුව ගීතය පිළිබඳ ඔවුන් තුළ පැහැදිළි අවබෝධයක් නැති කම ය. නැතිනම් වැරදි ආස්ථානයක පිහිටා කටයුතු කිරීම ය.

සැබවින් ම ගීතය යනු කුමක් ද? අපට දිය හැකි සරල ම නිර්වචනය සංගීතමය ප්‍රබන්ධයකි යන්න ය. ගී පද රචකයෙකු මෙන් ම විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරයෙකු වන සමන්ත හේරත් සිය ‘සොඳුරුතම හදවත’ නම් ගී පද සංග්‍රහයේ ගීතය ‘සාහිත්‍යයේත් සංගීතයේත් චාරුතර සංයෝගයේ මධුරතර ඵලය’ යයි හැදින්වීය. එනම් ගීතය යනු හුදු ශුද්ධ සංගීතය නොවේ. එය එකලා නිර්මාණයක් ද නොවේ. එය සංගීතඥයා, ගේය රචකයා සහ ගායකයා යන තිදෙනාගේ නිසි ප්‍රතිභා සුසංයෝගයෙන් බිහිවන කලා කෘතියෙකි. ගීතය අපට තෙපා කනප්පුවක් හා සැසඳීමෙන් වඩා පහසුවෙන් අවබෝධ කරගත හැකි ය. ගීතය කනප්පුව නම් එහි පාද තුන සංගීතඥයා, ගේය රචකයා සහ ගායකයා ය. සාර්ථක ගීතයක් බිහි වන්නේ මේ තිදෙනාගේ මනා සුසංයෝගයෙනි. එක් පාර්ශවයක් හෝ අසාර්ථක නම් කනප්පුව නිසි ලෙස පොළවේ තැබිය නොහැකි ය. එය ඇද වැටෙයි. ගීතය එසේ ය.

ඊනියා විශ්ව සංගීතයක් ගැන පාරම්බාමින් මහා ප්‍රබුද්ධයින් සේ පෙනී සිටින්ට අර අඳින අය ගීතය ගීතය නමින් පැවතීම පවා අවදානමට ලක් කරමින් සිටියි. තමන් තුළ නොමැති මහා රස වින්දන ශක්තියක් ප්‍රදර්ශනය කරනු කැමති ඇතැම් විශ්වවිද්‍යාලවල තරුණයින් මේ සඳහා පාවඩ එළමින් සිටියි. තමන් මහා සමාජයෙන් මිදුණු අමුතු ඉලන්දාරි පිරිසකැයි මවා පෑමේ ප්‍රදර්ශන කාමයෙන් මේ අය පෙළෙති. එදා සිංහලයාගේ හද බස වූ කවිය අංශ භාග නිසඳැසක් ගෙනැවිත් මෙරට ජනයාගෙන් උදුරා ගත්තේ ද මොවුන්ගේ ම මුල් පරම්පරාවයි. අද ගීතය ගමන් කරන්නේ ද ඒ අකල් මරණය දෙසට නොවෙ ද?

ආයු රක්ඛන්‍තු ආවඩා !

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Tue, 25 Nov 2008 13:46:00 +0000

ඉතිහාසයේ පෙර නොවූ විරූ නායකත්වයක් ලද විරෝදාර රණ විරුවෝ සිහින ඊළම් රාජ්‍ය සුනුවිසුනු කර දමමින් ඉදිරියට ඇදෙති. දැන් ඔවුහු පිරපාහරන් සැඟව සිටින මී ගුල අසලට ම පැමිණ සිටිති. 30 වසරක් පමණ ම්ලේච්ඡ කොටි ත්‍රස්තවාදයේ අනේක පීඩා විඳි මෙරට සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් රට වැස්සෝ සාමය පිළිබඳ සොඳුරු සිහින දකිති.

තමන් උපන් බිමේ සමගියෙන් ජීවත් විය හැකි සුබ උදෑසන උදා වේවායි වේවායි! ඔවුහු සෑම රෑයක ම ප්‍රාර්ථනා කරති. ඒ සුබ උදෑසන සිහිනයක් නොවී යථාර්ථයක් කරනට වීර සෙබළ මුළු ඇස් ඉස් මස් ද අවසන ජීවිතය ද පූජා කරති. රට පුරා විහාරස්ථාන සහ ආගමික ස්ථානවල ඒ විරුවන්ට සෙත් පතා පුදපූජා පැවැත් වේ. මෙරට අති බහුතරයක් වැසියෝ මේ ව්‍යසනයෙන් මව් බිම ගලවා ගන්නට ඔවුනට ආශීර්වාද කරති. ඔවුන් නිසා නේක පිරිපත උසුලති.

ඊට සාපේක්ෂව ලොව හමුවේ කොටි ත්‍රස්තවාදයට පළඳා තිබූ විමුක්ති සළුපිළි එකිනෙක ලිහී වැටෙන්නට විය. ඒ සඳහා යුරෝපය පුරා ප්‍රදර්ශනය වන ත්‍රස්ත විරෝධි ඡායා රූප ප්‍රදර්ශනය මෙන් ම විදේශගත දේශප්‍රේමි ශ්‍රී ලාංකිකයින්ගේ සක්‍රීය දායකත්වය හේතු වූ බැව් පැවසිය යුතු ය. එමෙන් ම ඇතැමුන් දේශපාලන පත්වීම් යයි බෑගිරි තැලූ යුරෝපා සහ ඇමරිකා තානාපතිවරුන්ගේ මැදිහත්වීම ද අගය කළ යුතු ය. එහි ප්‍රතිඵලය ලෙස ත්‍රස්වාදයේ ම්ලේච්ඡත්වය හැබහින් දැකබලා ගැනීමට කොටින්ට අනුකම්පා කළ ඇතැම් විදේශිකයන්ට හැකි විය. ඔවුන්ගේ ජාත්‍යන්තර සබඳතා ජාලය අඩපන වීමට මේ තත්ත්වය හේතු සාධක විය.

මේ සමස්ත ක්‍රියාදාමය නිසා දිනෙන් දින ඊළම් රාජ්‍ය වැහැරි ගියේ ය. සෝදා පාළුවට ගියේ ය. උතුරු නැ‍ඟෙනහිර අවතැන් ජනතාවට නිවාස තනන්ට යයි කියා කොටින්ට බංකර් තනන්ට සිමෙන්ති යකඩ ඇද්ද එන්ජීඕ නඩය විපිලිසර විය. දුර්මුඛ විය. වසර ගණනාවක් මේ රට බෙදන්ට කැසකවන මේ ද්‍රෝහී රැළ වහාම එළවා දැමිය යුතුය යන ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ ප්‍රකාශය හා අප ද එකඟ වන්නෙමු.

එහෙත් මට කීමට අවැසි අනෙක් කරුණකි. පිරපාහරන්ගේ ඊනියා මහවිරු දිනය හෙවත් උපන් දින සැමරුම දැන් කිට්ටු ය. වාර්ෂිකව සිය උපන් දිනය සීතල මළ කඳන් සහ රූරා හැලෙන උණු ලේ දහරා මැද සැමරීම ඔහුගේ ඒකායන පැතුමයි. ඔහුට සිසිල ගෙනෙන්නේ මිනිස් සුසුම් ය. පවස නිවන්නේ මිනිස් රුහිරු ය. එහෙයින් මිත්‍රවරුනි, ඔබ සැම පරිස්සම් විය යුතු ය. වෙනදාට වඩා විමසිලිමත් විය යුතු ය. මග තොට බසයේ දුම්රියේ පොදු ස්ථානයේ විමසිලිමත් වන ඔබේ දෑස් සුරකින්නේ ඔබ පමණක් නොවේ. සකල ලාංකීක ජාතියයි. වටපිට ගැන සෝදිසියෙන් සිටින ඔබේ දෑස් මුළු ජාතියට පෙනුම ලබාදෙයි. උතුරේ අවසන් ඉලක්කය හඹා යන වීරෝදාර හමුදාවන් වෙනුවෙන් අපට කළ හැකි මහරු මෙහෙවරකි මේ. ඔවුන් දකුණ නොසන්සුන් කරන්නේ යළි හමුදාව දකුණට ගෙන්වා ඊළම මුලිනුදුරා දැමීම වළකන්ට බැව් මතක තියා ගන්න. එහෙයින් සිය දහස්වාරයක් විමසිලිමත් වන්න.

මේ එළැඹ ඇත්තේ අන්තිම මොහොතයි. අන්තිම සටනයි. කොටියා කිලිනොච්චි බිත්තියට ම හේත්තු කොට ඇත. ඔබ විවෘත පිට්ටනියක සිටින බල්ලෙකුට පයින් ගැසුවහොත් ඌ ඈතට දිව යනු ඇත. එහෙත් මුල්ලක කොටු වූ බල්ලෙකුට පයින් ගසන කල ඌ සිය ගැලවීම පිණිස නොකරන දෙයක් නැත. එහෙයින් ඔබ අබිමුව ඇති අවදානම හදුනා ගෙන අවදානයෙන් සිටින්න.අත්‍යවශ්‍ය ගමන් බිමන්වලට සීමා වෙන්න. ජාතියේ ඉරණම තීන්දු කෙරෙන මේ මොහොතේ විමසිල්ලෙන් සිට ඔබේ ජාතික වඟකීම ඉටු කරන්න.

ගරු ජනපති අගමැති ඇතුලු මැති ඇමතිවරු මේ දිනවල සිය ගමන් බිමන් නවතා දැමිය යුතු ය. පුරන් කොටන්න වපුරන්න පාලම් විවෘත කරන්න රේස් තරඟ අරඹන්න පන්සල් ගානේ ඇවිදින්න කාලය නොවේ මේ. ජනතාව දැඩි අපහසුවට ලක් කරමින් පාරවල් වසාගෙන සතර අතින් රැකවලුන් සහිතව ඉගිලී යාම නවතා නවීන තාක්ෂණය භාවිතයෙන් සිය නිවසේ සිටම රාජකාරී කරනට උගත යුතු ය.මැති ඇමතිවරු මේ ජනප්‍රිය දේශපාලනයෙන් මිදී තම ජීවිතවලට ඇති අවදානම තේරුම් ගෙන ආරක්ෂක ක්‍රමෝපාය අනුගමනය කිරීම රට වෙනුවෙන් ඔවුන්ට කළ හැකි ලොකුම සේවයයි. එමගින් ඔවුන් සිය ජීවිත පමණක් නොව සාමාන්‍ය මහජනයාගේ ජීවිත ද කාලය ද ආරක්ෂා කළා වෙයි.

මව් බිමේ ඒකීයත්වය සඳහා සටන් වඳින අභීත රණවිරුවන් වෙනුවෙන් ඔබට කළ හැකි එක් මෙහෙවරකි මේ. ඔබට මට රණ බිමට යාමට හැකියාවක් නොමැත. එහෙයින් අපට කළ හැකි දේ අපි කරමු. රණ විරුවන් දිරිමත් කරමු. ඒ සඳහා කළ හැකි සියල්ල කරමු. ගමට එන සෙබළ සොයුරන් වීරයින් ලෙස පිළිගනිමු. මව් බිම ජය බිමට ඔසවා තබමු.

ආයුබෝවන්! අපි හලෝ කියන් නෑනේ

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Thu, 16 Oct 2008 13:09:00 +0000

අහස අයාලේ පාවී යන පැහැදුල් වලා රංචුවලින් ද හාත්පස දීප්තිත් හිරු කිරණින් ද සජ්ජිත ඒ අපූරු උදෑසන අද මෙන් මට මතක ය. හරියට ම දිනය කියනවා නම් ඒ පහු ගිය ජුනි මස 02 වන බදාදා ය. මම මගේ කුළුපග මිතුරෙකු සමඟ කැලණි සරසවියට යාමට බොරැල්ලෙන් බසයක් ගතිමි. බසය ගමනාගමන මණ්ඩලයට අයත් එකකි. එහි ගුවන්විදිලිය City FM සේවයට සුසර කොට තිබීම සිතට සැනසිල්ලක් විය. ඒ වන විට විකාසය වෙමින් පැවතියේ අසන්නන්ගේ ඉල්ලීම් තීරයකි. වැඩසටහන මෙහෙයවූයේ ජයන්ත රෝහණ නම් ප්‍රතිභාසම්පන්න නිවේදකයා ය. ගේය රචකයා ය. වේලාව හරියට ම 10.10 විය. එවර ගීයක් ඉල්ලා දුරබනුව ඔස්සේ අසන්නියක් පැමිණියා ය.

නිවේදක:ආයුබෝවන්! ගීයක් අහන්න කවුද දැන් දුරකතන ඔස්සේ ඇවිත් ඉන්නේ?
අසන්නිය:හලෝ හලෝ මම ...
නිවේදක: අපි හලෝ කියන්නෑනේ. ආයුබෝවන්! එහෙම හොඳයි නේද?
ඒකනේ සිංහල සිරිත ...
අසන්නිය:ආයුබෝවන්! ආයුබෝවන්! එහෙම හොඳා.

මේ කුඩා සංවාදය මා උපුටා දැක්වූයේ ජනමාධ්‍යයට සමාජයකට කළ හැකි බලපෑම පෙන්වාදීමට ය. ජනමාධ්‍යයට සමාජයක් සුමඟට ගැනීමේ ක්‍රියාවලියේ පෙරගමන්කරුවා වීමට ඇති හැකියාව පෙන්වාදීමට ය. එහෙත් අපේ රටේ මාධ්‍ය සමාජය සුගතියෙන් දුගතියට දක්කාගෙන යනු මිස සිය සමාජ වඟකීම ඉටුකරන බවක් නොපෙනේ. කෙසේ වුව ද දැන් දැන් ඇතැම් මාධ්‍ය සිය හරසුන් මාධ්‍ය විගඩමෙන් ඔබ්බට යාමේ සුබ පෙරනිමිති ඇති බැව් කීමට ද මම මැළිනොවෙමි. මෙවන් ලිපියකට මා යොමු කළ ඒ අපූරු විනාඩි කිහිපය ඊට කදිම නිදසුනකි. දැන් අපි මෙකී සුපැතුම් මාදිලි ගැන යමක් විමසා බලමු.

Hello යනු ආචාර කිරීමේ සහ සුබ පැතීමේ වාගාලාපයක් ලෙස ඉංගිරිසියේ යෙදෙන, ජර්මන් බසින් හිලව්වට ගත් වදනෙකි. එහෙත් සිංහලයේ එය හුදු ශබ්දයක් විනා එවන් අරුතක් නොනඟයි.

පැරණි සිංහලයෝ සිය සංස්කෘතියට පරිසරයට උචිත සුපැතුම් විදිහක් නිර්මාණය කර ගත්හ. ඒ ආයුබෝවන් යන පැතුමයි. ඇමතුමයි. කිසිවෙක් මුණගැසුණු විට සුන්දර සිනාවකින් වත සරසාගන්නා සිංහලයාගේ මුවට “ආයුබෝවන්!” යන්න නිතැතින් ම නැඟිණි. එහි අරුත “ආයුෂ බොහෝ වේවා!” “දිගුකල් වැජඹේවා!” යන්න ය. මදක් සිතා බලන්න එය කෙතරම් වටිනා ආශිර්වාදයක් ද? කිසිවෙකු වෙනුවෙන් ඉන් ඔබ්බට අපට කළ හැකි ආශිර්වාදය කුමක් ද? දවසේ කොයි කවර වේලේ වුවත් මේ තනි වදනින් අපට ඕනෑ ම අයෙකු හා සංවාදයට මුලපිරිය හැකි ය. ඕනෑ ම අයෙකුට ආශිර්වාද කළ හැකි ය. දුරකතන සංවාදයකට මුලපිරීම සඳහා ද ආයුබෝවන් යන වදන තරම් උචිත වදනක් මට සිතාගත නොහැකි ය.

මෙවන් සොඳුරු වදනින් පෝෂිත සිංහලය මව් බස කොට උපන් අපි උදේ පටන් අනේක පැතුම් පතමු. සුබ උදෑසනක්! සුබ මධ්‍යහ්නයක්! සුබ සන්ධ්‍යාවක්! සුබ රාත්‍රියක්! ඉන් සමහරකි. සමසීතෝෂ්ණ දේශගුණයක් සහිත රටක වසන අපට මේ පැතුම කිසිවක් අර්ථාන්විත නැත. බටහිර රටවල මෙන් විශාල කාලගුණික විපර්යාස මෙරට නැත. එනම් ක්ෂණික හිම පතන, හිම කුණාටු, අයිස් වැසි අපට ආගන්තුක ය. එහෙයින් අපට හැම උදෑසනක් ම සුබ උදෑසනකි. හැම රාත්‍රියක් ම සුබ රාත්‍රියකි.

එහෙයින් අප තව දුරටත් මේ නිසරු වදන් නොදොඩා අපේ උරුමය වෙත යමු. අපට මුණගැසෙන අයට “ආයුබෝවන්” කියමු. දුරකතන සංවාදය “ආයුබෝවන්” කියා අරඹමු. දිවයින පුවත්පතට ලිපි පෙළක් ලියන මනෝවිද්‍යා උපදේශකවරියක එය හදුන්වා තිබුණේ විශිෂ්ට පෞරුෂයක ලක්ෂණයක් වශයෙනි. එහි ඇත්ත නැත්ත ඔබ මේ සද්සිරිතට අනුගතවීමට උත්සුක වූවොත් වැටහෙනු ඇත. අනෙක් අතට හැම අතින් ම ලෙහෙසිය පහසුව හොයන අද කාලේ දවස පුරා එක ම වදනකින් ආශීර්වාද කළ හැකිවීම සහ සංවාදයට මුල පිරීමට හැකිවීම ම කෙතරම් වටිනවා ද?

එහෙම කළොත් සුද්දොත් අපට සිනාසෙන 1505 පස්සේ අපට බෝ වුණු රෝගී තත්ත්වයක් දූරිභූත වෙනවා. එය ලේනාඩ් වුල්ෆ්ගේ වචනවලින් ම ලියාතබමි. ලේනාඩ් වුල්ෆ් යනු වර්ෂ 1904_1911 දක්වා සුදු ආණ්ඩුව යටතේ සේවය කළ සිවිල් සේවකයෙකි. සිංහල දෙමළ භාෂා උගත්තෙකි. ලංකා සමාජය පිළිබඳ ඇසූපිරූ දැනුමැත්තෙකි. ‘බැද්දෙගම’ හෙවත් ‘village in the jungle’ නමැති සුප්‍රකට නවකතාවේ කතුවරයා ය.

“දැං ලංකාවේ රාජකාරි භාෂාව සිංහලනේ. එංගලන්තෙන් ආපු මං වගේ කෙනෙක් සිංහලෙන් කතා කිරීම රාජ්‍ය භාෂාවට ගෞරවයක්. ... වැදගත්ම කාරණේ ඒක නෙමෙයි. ඉංග්‍රීසි උගත් සිංහලයෝ ලංකාවෙදිත් සිංහල කතා කරන්න කැමති නැති එකයි. මට එංගලන්තෙදි ලංකාවේ උගත්තු මුණගැහෙනවා. යාපනේ ද්‍රවිඩ උදවිය එංගලන්තෙදි මා එක්ක සිංහලෙන් කතා කරනවා. පුදුම තත්ත්වයක් නේද? ලංකාවේ සිංහලයෝ එංගලන්තෙදි මා මුණ ගැහුණාම ඉංග්‍රිසියෙන් තමයි සංවාද කරන්නේ.”
(විජේසිංහ බෙලිගල්ල -1995, ලෙනාඩ් වුල්ෆ් සමඟ ගමනක්,ගොඩගේ.)

මෙහිදී මා කීමට උත්සහ කළේ සිංහලයා ඉංගිරිසි කතා නොකළ යුතු බව නොවේ. ඉංගිරිසි දෙමළ පමණක් නොව හැකි තරම් භාෂා උගත යුතු ය. කතාකළ යුතු ය. එය අභිමාණයෙකි. එහෙත් අප සිංහලයින් බවත් අපට අපේ මුතුන්මිත්තන්ගෙන් උරුමවූ මහරු සංස්කෘතියක් හර පද්ධතියක් ඇති බවත් අමතක නොකළ යුතු ය. ඒ උරුමය අපේ අනාගතයට දයාද කළ යුත්තේ ද අප මිස අන් කවරෙක් ද?

හමුදාපතිතුමාගේ රුවන් වැකිය

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Thu, 09 Oct 2008 03:38:00 +0000

හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා මහතා කැනඩා නැෂනල් ෆෝස්ට් පුවත්පත සමඟ කළ සාකච්ඡාවකදී "මේ රට සිංහලයින්ට අයත් බව තමා දැඩි ලෙස විශ්වාස කරන බවත් සුළු ජනතාව ද මේ රටේ වෙසෙන අතර ඔවුන්ව ද අපේම පුරවැසියන් ලෙස සලකන බවත්" පවසා ඇත. මේ ප්‍රකාශය මෙරට ඉතිහාසය දත් සහ ජගත් දේශපාලනය ගැන සවිඥානික කෙනෙකුට අමුත්තක් විය නොහැකි ය.

එහෙත් බටහිර තානාපති කාර්යාල පිළිකනු පල්ලේ ළැඟ ඒ ඉඳුලින් දිවි ගැටගහගෙන ඊට හිළව්වට උන්ගේ උවමනා එපාකම් පිරිමහින නිවටයින්ට නම් මේ මහා ද්‍රෝහී ප්‍රකාශයකි. සුළු ජාතීන්ට කළ නින්දාවකි. මේ නිවටයෝ රටේ ජාතික දේශපාලන පක්ෂ තුළට රිංගා ඒවා විජාතික පක්ෂ කරති. විවිධ NGO ගුබ්බෑයන් අටවාගෙන රටට වළ කපති. පළමුව, රට වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවුන්ගේ චරිත සූක්ෂම ලෙස ඝාතනය කරති. ඒ දෙවනුව, ඔවුන් ත්‍රස්තවාදයට පහසු සහ ආන්දෝලනාත්මක නොවන ගොදුරක් කරනු පිණිස ය.

සැබවින් ම හමුදාපතිවරයා කීවේ කුමක් ද? මේ රට සිංහලයින්ට පමණක් අයිති බව ද? සුළු ජාතීන්ට අයිතිවාසිකම් නොමැති බව ද? නැත. කිසිසේත් නැත. ඔහුගේ ප්‍රකාශයේ සරල අරුත මේ රට සිංහලයින්ට අයිති මුත් ඒ අයිතිය සෙසු ජාතීන් සමඟ බෙදාහදා ගැනීමට සිංහලයා සුදානම් බව ය. එහි ඇති අරුමය කිම?

කි.පූ. 4 වන සියවසේ පණ්ඩුකාභය රජ දවස උපන් සිංහලයෝ එදා මෙදාතුර මේ රටේ ප්‍රධාන ජාතිය වෙති. වසර 2500ක් පමණ කාලයක් තිස්සේ මව්බිම විවිධ පරසතුරු ආක්‍රමණවලට මුහුණ දුන් කල සිය රුධිරයෙන් මේ බිම නහවා සිය හුස්ම පොදින් මාතෘ භූමියට පණ නළ පිම්බේ අද මෙහි වසන 75%ක් වන සිංහලයන්ගේ මුතුන්මිත්තෝ ය. මේ මහා සංස්කෘතිය නිර්මාණය කළෝ ඒ මහා සිංහලයෝ ය. 1815 ඉංග්‍රීසි සමඟ අත්සන් කළ ගිවිසුමේ ද මේ රට හදුන්වා ඇත්තේ "සිංහලය" යනුවෙනි. ඒ අදට වසර 200ටත් අඩු කාලයකට ඔබ්බෙනි.

එපණක් ද සිංහල යනුවෙන් ජාතියක් ලොව අන් තැනක ඇත්තේ ද නැත. එනම් සිංහලයින්ට වෙන මව්බිමක් නැත. එහෙයින් ම සිංහලයෝ එදා සිට සිය දිවි දෙවෙනි කොට මව්බිම සුරකිති. ඔහු සිය කුඩා කොදෙව්වේ වෙසෙන සෙසු ජාතීන්ට සහෝදරාත්මක හස්තය දිගුකිරීමට සුදානම් ය. ඔවුන් ආරක්ෂාකර ගැනීමට සුදානම් ය. එසේ වූ කල සිංහලයින්ට මේ රටේ ඇති අයිතිය ප්‍රශ්න කරන්නේ කෙසේ ද? ඊට ඇති අයිතිය කුමක් ද? සිංහලයා බලාපොරොත්තු වන්නේ සිය උරුමය රැකගැනීම පමණි. සිය මුතුන්මිත්තන්ගේ අභිමාණය අපේක්ෂාව සුරැකීම පමණි.

වරක් ඉන්දීය හිටපු ජනපති අබ්දුල් කලාම් මහතා ප්‍රකාශ කළේ ඉන්දියාවේ වෙසෙන සෙසු ජාතීන් හින්දූවරනට සිය ලොකු අයියාට මෙන් සැලකිය යුතු බව ය. (ජනපති අබ්දුල් කලාම් මහතා මුස්ලිම්වරයෙකි) එහි අරුත ඒ මහා දේශයේ සංස්කෘතිය බිහි කළ හින්දූවරනට රටේ ජ්‍යෙෂ්ඨවය ලබාදිය යුතු බව ය. ගරු කළ යුතු බව ය. ඒ සිය අයියාට මෙන් ළබැඳි බවිනි. ආදරයෙනි. ගෞරවයෙනි.

එය වහල් හිමියා වහලා අතර ඇති සම්බන්ධය නොවේ. ස්වාමි සේවක සම්බන්ධය නොවේ. කොටින්ම එහි අරුත සෙසු ජාතීන් හින්දුවරුන්ට යටත්විය විය යුතු බවක් නොව ඔවුනට හිමි තැන ලබාදිය යුතු බව ය. සෙසු ජාතීන් හින්දුවරුනට සිය අයියණ්ඩියට සේ සලකන කල හින්දුවරු සෙසු ජාතීන්ට සිය මලනුවන්ට සේ සලකනු ඇත. ආදරයෙන් රැකබලා ගනු ඇත. පිරිපතින් මුදවා සුඛිත මුදිත කරනු ඇත. සිය මලනුවන්ගේ දියුණුව තමන්ගේ ම දියුණුව ලෙස සලකනු ඇත. අද අප රටේ සිංහලයා සහ සෙසු ජාතීන් අතර වඟා කළ යුත්තේ මෙවන් සහසම්බන්ධයක් නොවෙ ද?

හමුදාපතිතුමාගේ ප්‍රකාශයෙන් ගම්‍යමාන වන්නේ එවන් සුහද සංහිඳියාවක අවශ්‍යතාවයයි. ශිවනේෂතුරෙයි චන්ද්‍රකාන්තන් මහතා නැගෙනහිර මහ ඇමති ධූරයට ද විනයාගමූර්ති මුරලිදරන් මහතා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ධූරයට ද පත්කිරීම ඊට කදිම ආරම්භයකි. අයියා මලෝ සබැඳියාව අප රට තුළ යළි ඉපදීමේ පෙර මං ලකුණකි. එම ක්‍රියාදාමය (අපේ විරෝදාර හමුදාව තව නොබෝ දිනකින් ත්‍රස්තවාදය මෙරටින් තුරන් කළ කල්හි) ස්ථිර සාමය වෙත යන මාවත වනු ඇත.

මෙරට යුද්ධයට හිඟන්නා‍ගේ තුවාලය කරගත් මානව, සුළු ජාතික, ළමා හා කාන්තා ආදි හුටප්පරයක් අයිතිවාසිකම් ලේබල යටතේ NGO අටවාගෙන ජීවත්වන කුහකියින් ඊට කිසිසේත් කැමති නොවනු ඇත. ඒ නිසා යුද්ධය දිගට ම පවත්වාගෙන යාමට සියලු උපා යොදනු ඇත. මන්ද රටකාසි ලැබෙන්න නම් යුද්ධය තිබිය යුතුම ය. එසේ නැති වූ කල ජීවත්වන්නේ කෙසේ ද? සිය බඩවියතට පහර වදින විට කැමති කවුද? ඒ නිසා හමුදාපතිතුමාගේ ප්‍රකාශය උන්ට වහකදුරු ය. අපට නම් එය රුවන් වැකියකි. ජය ශ්‍රී දීඝායු හමුදාපතිතුමනි!!!

සිරසයි පාර කියන්නේ !

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Mon, 22 Sep 2008 10:27:00 +0000

දැන් දැන් බොහෝ දෙනා සිරස හෙළා දකිති. එය දැන් රැල්ලකි. රටට නොයෙක් ආකාරයේ රැලි හදුන්වා දුන් සිරසට එය ම බූමරංගයක් වීම එක් අතකින් දෛවයේ සරදමකි. මෙකී පිරිස සිරසට බැණ වදින හේතු විවිධාකාර ය. ඇතැමෙක් සිරස එජාපයට (නලින් ද සිල්වා නිවැරදි ව විග්‍රහ කරන පරිදි එවිප_එක්සත් විජාතික පක්ෂයට) බර නිසා ලු. තවත් අය සිරස LTTEට පක්ෂ නිසා ලු. ඇතැමෙක් මහ ගෙදර යන අතර දැන්වීම් වැඩිපුර ප්‍රචාරය කරන නිසා ලු. තවත් අයෙක් තමා හෝ තම ඥාතියා සුපර් ස්ටාර් තරගයෙන් කැපුව නිසා ලු. උපාසකම්මලා රෑ 8ට පැවැත්වූ පන්සලේ පූජාව 7ට පවත්වන නිසා ලු. හාමුදුරුවරු රෑ 8 පූජාවට කිසිවකු නො එන නිසා ලු. තවත් අයෙක් සිරස අයිති ද්‍රවිඩයෙකුට නිසා ලු. ඇතැම් ස්වාමි පුරුෂයෝ රෑ 10 වන තුරු තම නිවසට යාමට නොහැකි නිසා ලු. අරක්කු බාර් කාරයෝ රෑ 10 පසු වන තුරු බාර් එක වසා දැමීමට නොහැකි නිසා ලු. සෙසු නාලිකාවල අය යුරෝ_ඇමරිකා රටවල ජනප්‍රිය වන වැඩ සටහන් තමන්ට කලින් සිරස කොපි කරන නිසා ලු.

මෙම හේතු විග්‍රහයෙන් ඒ ඒ පුද්ගලයාගේ මානසික මට්ටම හා වින්දන මට්ටම ද සිරස විසින් පොදුවේ සමාජයට කරන ලද බලපෑම ද හදුනා ගත හැකි ය. බොහෝ හේතු ඉතා ම බොළඳ සහ අවිචාරවත් බැව් පැහැදිළි ය. ඒවා හේතුඵල දහම අනුව හේතුව හඳුනා නොගෙන ඵලවල එල්ලී කරන විවේචන ය.

මේ අය අතර සිටින එක් පිරිසක් භයානක ය. ඒ ද්‍රවිඩයෙකුට සිරස අයිති නිසා ඊට විරුද්ධ වන අය ය. මේ අමනයන් 1983 මෙන් ජාතිවාදී කෝලාහල වපුරා මර ඇදේ පණ අදින පිරපාහරන්ට නැවත වරක් පණ නළ පිඹීමේ අවදානමක් පවති. ද්‍රවිඩයන් සියලු දෙනා ඊලම්වාදීන් හෝ ත්‍රස්තවාදීන් නොවේ. 51%ක් ද්‍රවිඩයෝ සිංහලයින් සමග උතුරු නැගෙනහිරින් පිට ජීවත්වෙති. ඇතැමෙක් ත්‍රස්තවාදයට සහය දැක්වුව ද ඒ සියලු ද්‍රවිඩයෝ නොවෙති. ඇතැම් සිංහලයන් ත්‍රස්තවාදයට සහය දුන් පමණින් සියලු සිංහලයින් වගකිව යුතු නොවන්නේ යම් සේ ද ද්‍රවිඩයන් ද එසේ ම ය.

සිරස විවේචකයන් දක්වන ඇතැම් හේතුවල යම් යම් සත්‍යයන් තිබුණ ද ‘සිරසෙ දේශපාලනය’ පක්ෂ දේශපාලනයෙන් ඔබ්බට ගිය එකකි. කොළඹ සරසවියේ තරුණ කථිකාචාර්වරයෙකු වන ධම්ම දිසානායක වරක් පැවසුවේ සිරස එජාපයට නොව සංධානයට පක්ෂ වුව ද ඊට විරුද්ධ විය යුතු බවත් ඔවුන්ගේ දේශපාලනය පක්ෂ දේශපාලනයෙන් ඔබ්බට ගිය අරමුණු සහිත එකක් වන බවත් ය. ඔවුන්ගේ දේශපාලන අරමුණු මොනවා දැයි අද මළ පොතේ අකුරු නොදත් ගැමියෝ පවා දනිති. බුත්තල ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයක් ලහිලහියේ වාර්තාකරණයට ගිය සිරස පිරිසට ඒ පෙදෙස් වැස්සෝ “තොපි ආව ද සිංහලයින්ගේ ලේ බලන්න” යයි බැණ අඩගසා එලවාගත් හ. නූගත් ගම් වැසියෝ පවා අද සිරසට ‘කොටි සිරස’ යයි කියති. සිරසට එරෙහිවීම නිසා ම ඇතැමුන්ට මර්වින් සිල්වා ඇමතිවරයා විරුවෙකි.

අවර ගණයේ ඉන්දීය ටෙලි නාට්‍ය වසංගතය මෙරටට බෝකළේ සිරස ය. උදේ පාන්දර සිට චිත්‍රපට කාටුන් ආදි විප්‍රකාරවලින් ගේ හැඩි කළේ සිරස ය. කොටින් ම ගෙදරින් ශ්‍රීදේවිය එළවා මූදේවිය වඩම්මාගෙන ආවේ සිරස ය. ශ්‍රීදේවිය හා මූදේවිය නාදුනන ඈයෝ මූදේවිය සාදුකාර දී පිළිගෙන මැද සාලේ වඩා හිඳවූ හ. සිරස නිර්මාණශීලි නාලිකාව යයි බෞතීස්ම කළ හ. ලොව කොතැන හෝ පහත් රුචිය මැද ජනප්‍රිවූ දෙයක් අප රටට ගෙන ඒම දීන අනුකරණය මිස නිර්මාණශීලීත්වය නොවේ යයි අප තේරුම්ගන්නේ කවදා ද? ඒ පසුපස හැල්මේ දුවන සෙසු නාලිකා ගැන කවර කතා ද?

අද රටේ තරුණ පරම්පරාවේ එක ම පැතුම සුපිරි තරුවක් වීම ය. නාලිකාවල එකම අරමුණ තරු බෝ කිරීම ය. එහෙත් මේ වල්ග තරු වහා මහා දීප්තියක් දක්වා එසැණින් බැස යයි. කලාවට රටට ඉන් වන සෙතක් නැත. කැලේ මල් නගරයට ගෙ ආමියි පාරම්බාන මේ උන්දැලා එමගින් කළේ යයි කියන හොඳට වඩා නොහොඳ සිව්සිය ගුණයකින් වැඩි බව මගේ අදහස ය.

සිරසින් ඇරඹුණු ලිපිය දැන් නැවතත් සිරස වෙත යොමමි. රටේ පවතින ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ සිරසේ වාර්තාකරණය ඊනියා මැදිහත්වීමකට මුවා වූ රංගනයකි. ත්‍රස්තවාදය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අතර කවර මධ්‍යස්ත බවක් ද? අනෙක් අතට ලොව මැදහත් මාධ්‍ය යනු හුදු විහිළුවක් පමණි. සියලු මාධ්‍ය සිය ස්වාමිවරුනට සේවය කරති. ඔවුන්ගේ අරමුණු වෙනුවෙන් පෙනී සිටිති. ඒ සඳහා හොඳම නිදසුනකි, බීබීසීය.

ඒ අර්ථයෙන් ගත් කල සිරස එහි හාම්පුතුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිති. එහි කුලී සේවකයෝ හාම්පුතුන්ගේ අරමුණු සාක්ෂාත් කරන්නට සිය ශ්‍රමය වගුරුවති. මේ කුලී සේවකයන් අධ්‍යක්ෂ නිෂ්පාදක නිවේදක කැමරාකරු ආදි ලෙස වර්ග කොට ඇත. ඒ හැම පොදුවේ ජනමාධ්‍යවේදීන් යන නම් ලබයි. ඔවුන් සිය හාම්පුතුන්ගේ මනදොළ සපුරන තරමට උසස්වීම් වැඩි පඩි ලැබේ. ඒ නිසා දකුණේ බෝමබයක් පිපිරුණු වහා ජනතාව කුපිත කිරීම සඳහා උන් වැඩ කරති. පැරණි සිද්ධිවල රූප රාමු සජීවි ලේබලය යටතේ විසුරුවති. කෙසේ හෝ සිංහල ජනතාව කුපිත කොට දකුණේ අහිංසක දෙමළ ජනතාව බිල්ලට දී පිරපාහරන් රැකගැනීමට වෙහෙසෙති. එසේ කරන්නේ සිය ස්වාමීන්ගේ අරමුණ එය බැවිණි.

එහෙයින් මර්වින් සිල්වා ඇමතිතුමා සිරස සේවකයන්ට පහර දී පලක් නැත. ඒ අය සිය රැකියාව කරනවා පමණි. කළ යුත්තේ සිරස හාම්පුතුන්ගේ බෙදුම්වාදී අරමුණු පිළිබඳ ජනතාව දැනුවත් කිරීම ය. ජනතාවගේ රස වින්දන මට්ටම ඉහළ නැංවීම ය. එවිට රටේ සිරස නොබලන පිරිස බලන පිරිස ඉක්මවා යනු ඇත. සිරසේ වැඩ කරන ඒ සේවකයන් ද මේ රස්සාවට වඩා පිටකොටුවේ හිඟාකෑම නම්බුකාරයයි අවබෝධ කරගනු ඇත.

එමෙන්ම සිරස නමැති වාහනය කෙතරම් ලොකු රජෙකුගේ වුව ද එය පදවන්නේ ජන මනස නමැති මාර්ගයේ ය. ඒ මාර්ගයේ රිය පැදවීම පිළිබඳ නීති මාලාවක් තිබිය යුතු ය. ඒ ජනයාගේ ආරක්ෂාව පිණිස ය. ඒ වඟකීම ඇත්තේ රජයට ය.

අවාසනාවක මහත! අපේ රජතුමා හැම පෝයට ම සිරස අරලිය ගහ මැදුරට වඩම්මා බණ අසයි. හිටපු ජනපතියගේ පාලන සමයේ අගමැති වූ තමාට රජයේ මාධ්‍යයේ ඉඩක් නොදුන් බව ද මේ දෙපළ අතර සීතල යුද්ධයක් පැවති බව ද පෙන්වා දීමේ කාර්යයට කෘතගුණ දැක්වීමට රජතුමා තවමත් සිරස ඉදිරියේ දණ ගසා බණ අසයි.

ඉතින් එහෙයින් තවමත් (ජනතාවට) ‘සිරසයි පාර කියන්නේ’. මේ පාරේ කෙළවර කුමක්දැයි පාලකයින් අවබෝධ කරගත යුතු ය. නැතහොත් අද දවසේ විරෝදාර රණවිරුවන් සහ ජනතාව කරන කැපකිරීම් ගඟට කැපූ ඉනි වනු ඇත.

පලාත් සභා පරාජය

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Thu, 11 Sep 2008 11:37:00 +0000

සබරගමුව සහ උතුරුමැද පලාත් සභා ඡන්ද සන්ධානයේ විශිෂ්ට ජයග්‍රහණයෙන් කෙළවර විය. සාමාන්‍යයෙන් මෙරට මහ මැතිවරණයක් පවත්වා කලකින් පවත්වන මැතිවරණයක දි පවතින රජයට ඇති කැමැත්ත අඩුවීම ස්වභාවයයි. ඒ පාලකයන් සුපුරුදු පරිදි ජනතාව ගොනාට ඇන්දවීම සහ තමන් මෙවරත් රැවටුණු බව ජනතාවට නොබෝ කලකින් ක්‍රමයෙන් පසක් වන බැවිනි. එහෙත් මෙවර ? දෙපලාතේ සියලු දිස්ත්‍රික් සංධානය ජයගත්තේ ය. 2004 සිය ගමන් සගයා වූ ජවිපෙ මෙවර සංධානය සමඟ සිටියේ ද නැත.

එහෙන් එකල (2004) මෙන් පාලනය නැවුම් ද නොවී ය. මෙහෙන් බඩු මිල ජීවන බර අහස උසට ගොස් ය. එහෙන් නැවත යුද්ධය ඇවිළ ගොස් ය. මෙහෙන් ලොව ලොකු ම ඇමති මණ්ඩලය ය. එහෙන් ඒවාට අතිවිශාල සාපරාධි වියදම් ය. මෙහෙන් වංචා දූෂණ ඉහවහා ගොස් ය. එහෙන් NGO ඔස්තාර්ලාගේ ජනමාධ්‍ය නිදහස සහ සිවිල් අයිතිවාසිකම් අ‍ඬෝවැඩියාව ය. මෙහෙන් වර්ජන තර්ජන ය. මෙසේ බලන කල විපක්ෂය මැතිවරණයට ගියේ සියලු ආයුධවලින් සන්නද්ධව ය. එහෙත් අසූවක් ව්‍යාධිවලින් ගහන ආණ්ඩුව මැතිවරණය ජය ලැබුවේ ය.

අනෙක් අතට එය දූෂිත මැතිවරණයක් ද නොවේ. එජාපය සිය දැවැන්ත පරාජය වසා ගැනීමට මැතිවරණය දූෂිත යයි පසුව කීව ද මැතිවරණ දින සවස පැවසුවේ එය සාධාරණ මැතිවරණයක් බව ය. එහෙයින් එය සංධානයේ ජයග්‍රහණයක් බව අකමැත්තෙන් වුව පිළිගත යුතුව ඇත.

මෙහිදි මතුවන ගැටළුව ජනතාව නව අනූවක් ව්‍යාධියෙන් ආතුර ආණ්ඩුව ගෙදර යැවීමේ මුල් වෙඩිමුරය නොතිබ්බේ ඇයි? 1993 දකුණු පලාතේ සිදුවූ දෙය මෙවර නොවූයේ ඇයි? කොටින් ම ජනතා කැමැත්ත ලැබුණේ මේ ආණ්ඩුවේ කුමන යහගුණයට ද? ඉතිරිව ඇති එකම පිළිතුර ආණ්ඩුව ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව ගෙන යන යුද්ධයටය යන්න ය. ඒ යුද්ධය අතීතයට සාපේක්ෂව වඩා අවංකභාවයකින් කරතැයි ජනතාව විශ්වාස කරති. ත්‍රස්තවාදය කෙළවර වූ කල සැමට නිදහසේ ජීවත්විය හැකි පරිසරයක් බිහිවෙතැයි ඔවුහු උදක් ම කල්පනා කරති.

මේ මැතිවරණ ප්‍රතිඵලය අනුව කණ්ඩායම් 3ක් පැරදිණි. එජාපය සුපුරුදු පරිදි පරාජය විය. දැන් එහි අපූරු බවක් හෝ නුපුරුදු බවක් කිසිවෙකුට නැත. ජනතාව පැවරූ ඓතිහාසික කාර්යභාරය අමතක කළ ජවිපෙ නැවත 1980 දශකයට විසි විය. මේ සැමට වඩා දැවැන්ත පරාජයක් ලැබුවේ පලාත් සභා ය.

1977 ඒකාධිපති ව්‍යස්ථාවක් අටවාගත් ජේ. ආර්. ජනපතිතුමාගේ කනෙන් අල්ලා ඉන්දියාව බලෙන් අත්සන් කරවාගත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම (1987) අනුව මෙරට පලාත් සභා ක්‍රමය ඇරඹිනි. ඒ 13 වන ව්‍යස්ථා සංශෝධනය යටතේ ය. එහි ඒකකය වූයේ පලාත ය. (පලාත් ලෙස රට බෙදන ලද්දේ බ්‍රිතාන්‍යයන් විසිනි.) නව ක්‍රමය යටතේ මධ්‍යම ආණ්ඩුව යටතේ පැවති ඇතැම් බලතල පලාත් සභාවලට පැවරිණි. පලාතේ සංවර්ධනය බලපාන තීන්දු ගැනීමේ බලය එම පලාත් වාසීන්ට පැවරීම එක් අරමුණකි. ඒ මෙරට ඇතැයි පැවසු ඊනියා වාර්ගික අර්බූදයට පිළියම් වශයෙනි. විශේෂයෙන් ම එහි අරමුණ වූයේ උතුරු නැගෙනහිර ද්‍රවිඩ ජනතාවට බලතල ලබාදීම ය. අද අප විමසිය යුත්තේ විසි වියැති පලාත් සභා ක්‍රමයෙන් අදාළ අරමුණු ඉටුවීද යන්න ය.

ආරම්භයේ සිට ම උතුරු නැගෙනහිර පලාත් සභා ක්‍රියාත්මක නොවිණි. ඒ අනුව පලාත් සභා ඇති කළ මුඛ්‍යය අරමුණ ඉටුවූයේ නැත. එක් අතකින් ද්‍රවිඩයෝ 50%කට වඩා උතුරු නැ‍ඟෙනහිරින් පිට ජීවත්වෙන අතර උතුරු නැ‍ඟෙනහිරට පලාත් සභා විසදුම අතීසාරයට අමුඩය ගැසීමකි. එහෙත් මෙහි ඇති උත්ප්‍රාසය අමුඩය ගැසුව ද අතීසාරයක් නැතිවීම ය. (එනම් වාර්ගික අර්බූදයක් මෙරට නැති වීම ය. වාර්ගික අර්බූදයක් ඇත්නම් 50%ක් ද්‍රවිඩයන් සෙසු පෙදෙස්වල සිංහලයන් සමඟ ජීවත්වන්නේ කෙසේ ද?)

මෙරට එක්සේසත් රාජ්‍යය බිහිකළේ පඬු අබා හෙවත් පණ්ඩුකාභය රජු ය. එහිදී රට වැසියා විධිමත් ලෙස පාලනයට හවුල් කරගත්තේ ය. එය ග්‍රාම රාජ්‍ය ක්‍රමය යි. එම එක්සේසත් රාජ්‍යය හැමතින් ම සමාන වන්නේ නූතන ඒකීය රාජ්‍යයට මිස ෆෙඩරල් රාජ්‍යයට නොවේ. අපට වෙස්මිනිස්ටර් පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය හදුන්වා දුන්නේ බ්‍රිතාන්‍යයෝ ය. එහි පහසුව පිණිස උපකාරක සේවා සැපයීම පිණිස ගම් සභා සුළු නගර සභා හා නගර සභ‍ා ඇති කළේ ය. අප කළ යුතුව තිබුණේ සාම්ප්‍රදායික ග්‍රාම රාජ්‍යය හා බොහෝ දුරට සැස‍ඳෙන නව ක්‍රමය විධිමත් කර පවත්වාගෙන යාම ය.
අවාසනාවට නොකළේ ද එයම ය.

1987 අප මත බලෙන් පැටවූ පලාත් සභා ඉන්දීය සන්ධිය මොඩලයේ අංගයකි. එය මෙරට පවතින ක්‍රමයට අනුගත වූයේ නැත. මෙරට මහ පොළව ඊට සරු පසක් වූයේ නැත. ඒ මෙරටට අවැසි පාලන ව්‍යුහය ඉතිහාසය භූ විෂමතාව සංස්කෘතිය විසින් තීන්දු කර අවසන් හෙයිනි.

බ්‍රිතාන්‍යය ඒකීය රාජ්‍යයකි. එය එංගලන්තය, වේල්සය, ස්කොට්ලන්තය සහ උතුරු අයර්ලන්තය එක් කොට ගොඩනැඟුවකි. ලංකාව මෙන් 6 ගුණයක් විශාල බ්‍රිතාන්‍යයට ඒකීය රාජ්‍ය ක්‍රමය හොඳ කල අපට නරක ඇයි? ලංකාව මෙන් 64 ගුණයක් විශාල ඉන්දිය මොඩලය අපට නොගැළපෙන බව අප අවබෝධ නොකර ගන්නේ ඇයි?

පාලකයෝ සහ ජනතාව ගන්නා තීරණ රටේ භෞතිකත්වය නම් අදිසි හස්තය විසින් පාලනය කෙරේ. එම භෞතිකත්වයේ ආධිපත්‍යයට ඇතමුන් සවිඥානිකව විරුද්ධ වුව ද අවිඥානිකව ඊට අනුතග වීමට සිදුවේ. කදිම නිදසුන මේ මැතිවරණයේ දී එජාපය සහ සංධානය හැසිරුණු ආකාරයයි. එජාපය මෙවර සිය මහ ඇමති අපේක්ෂකයින් පලාතට ආනයනය කළේ ය. පලාතේ ජනතාවට බලය දීමට බිහිකළ පලාත් සභාවට මහ ඇමති අපේක්ෂකයින් කොළඹින් හෝ ඕස්ටේලියාවෙන් හෝ පෘතුගාලයෙන් ආයාත කිරීම කෙතරම් උත්ප්‍රාසජනක ද?
සන්ධානය උතුරේ යුද්ධය සිය සුපිරි සටන් පාඨය කරගත්තේ ය. ප්‍රාදේශීය සංවර්ධනය සඳහා බිහි කරගත් පලාත් සභා ඡන්දයකට උතුරේ යුද්ධය සටන් පාඨයක් වීම විහිළුවක් නොවෙ ද? ඒ සටන් පාඨය පෙර නුවුවිරූ ජයක් ලැබීම අප අවබෝධ කරගන්නේ කෙසේ ද? එහෙත් එකී පක්ෂ දෙක ම පලාත් සභාවලට සවිඥානිකව පක්ෂ ය. ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකලාපය විසින් ඔවුන් ඊට අවිඥානිකව විරුද්ධ බව සනාථ කර ඇත. එනම් මහ පොළවේ යථාර්ථයට ඔවුන්ට අනුගත වීමට සිදුව තිබේ.

මේ සියලු කරුණු කාරණා අපට පැහැදිළි කරන එක ම සත්‍යය පලාත් සභා ප්‍රාන්ත හෝ රට සභා කවර නමකින් හෝ බලය බෙදා හැරීම මෙරටට නොගැළපෙන බව ය. මෙරටට එක්සේසත් හෝ ඒකීය රාජ්‍යය ක්‍රමය තවදුරටත් වලංගු බව ය. සන්ධීය හෝ සහසන්ධීය ක්‍රම මෙරට පසට ඔරොත්තු නොදෙන බව ය. ජනතාව ඊට ප්‍රතිචාර නොදක්වන බව ය. එසේ හෙයින් පැවති පලාත් සභා මැතිවරණයෙන් දරුණුම පරාජය ලැබුවේ පලාත් සභා ය. සියලු ආකාරයේ බෙදුම්වාදීන් ය.

මේ රටේ ඇති ප්‍රශ්න ඇත. ඒ භාෂාව ආදි ප්‍රශ්න ය. ඊට විසඳුම බලය බෙදීම නොව පරිපාලනය විමධ්‍යගත කිරීම ය. එහිදි ඒ ඒ ප්‍රදේශවල ජනතාවට සිය බසින් කටයුතු කිරීමට අවස්ථාව සලසා දිය යුතු ය. උතුරු නැ‍ඟෙනහිර නිලධාරීන්ට දෙමළ භාෂා භාවිතයේ හැකියාව තිබිය යුතු ය. ඒ ප්‍රදේශවල සිංහලයන්ට සිංහලෙන් වැඩ කිරීමේ හැකියාව තිබීම වැදගත් ය. එපමණක් නොව දෙමළ සුළුතරයක් වන රටේ අනෙක් ප්‍රදේශවල ද සෑම රාජ්‍ය ආයතනයක ම දෙමළෙන් වැඩ කළ හැකි නිලධාරින් සිටීම වැදගත් ය.

ඒවාට අමතරව ඇති සම්පත් බෙදී නොයාම පිළිබඳ ගැටළුව කොළඹින් පරිධියේ සිටින සැමට පොදු ය. තිස්සමහාරාමේ රංකිරා මාමාට ද කිලිනොච්චියේ ධර්මරත්නම් මාමාට ද ඒ ප්‍රශ්න එක සේ බලපායි. ඒ අගනුවර කේන්ද්‍රීය සංවර්ධනයේ අතුරුඵල ය. ඊට විසදුම් ලබාදීම ද වැදගත් ය. (පලාත් සභා තිබුණ ද ඊට විසඳුමක් නොලැබෙන එහි පැවැත්මෙන් ම ඔප්පු වී හමාර ය.) එහෙත් බෙදුම්වාදියා හැම විට ම සසඳන්නේ කොළඹ සහ යාපනයයි. කොළඹ සහ කිලිනොච්චියයි. එවිට ද්‍රවිඩයන්ට අසාධාරණයක් වී ඇත. ඒ ඔලුවෙන් සිට බැලූ විට ලෝකය පෙනෙන හැටි ය.

මෙහිදී කීමට අවැසි මූලික කරුණ මෙරටට වැළඳී ඇත්තේ හිසේ ඇම්මකි. පලාත් සභා නැමැති අතීසාර අමුඩය ඊට විසඳුමක් නොවේ. එහෙත් සිය හතර වරිගයට රැකියා සැපයීම සඳහා ද තම පවුලේ අනුප්‍රාප්තිකයා අනුක්‍රමයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට කැඳවාගෙන ඒමට සඳහා ද මැති ඇමතිවරුනට මේ සුදු අලියා සුරබිදෙනක් බවට පත්ව ඇතැයි යමෙක් පැවසුහොත් මම ඔහු හා එකඟ වෙමි.

සිංහලයා මෝඩයා ...?

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Tue, 02 Sep 2008 05:18:00 +0000

සිංහල රාජ්‍යයේ (දැන් ලාංකික) පැවැත්මට කණකොකා හැඬූයේ 15 වන සියවසේ පෘතුගීසි කඩාවැදීමත් සමඟ ය. එතැන් සිට ගෙවී සියවස් 4 ½ක පමණ කාල පරාසය තුළ මෙරට සාම්ප්‍රදායික සමාජ දේශපාලන පඳනම බිඳ දැමීමට ආක්‍රමණිකයා සමත් විය. ආචාර ධර්ම උඩුයටිකුරු කෙරිණි. සාරය අසාරය ලෙස නිර්වචනය කෙරිණි. අසාරය සාරය ලෙස භෞතීස්ම කොට කිරුළු පළඳන ලදි. වසර දහස් ගණනක් ඈතට දිවෙන පෞඪ ඉතිහාසය නොදන්නා, සිය අතීතය වර්තමාන දීනත්වයට අනුව අවප්‍රමාණ කොට ඊට සිනාසෙන හීනමානයෙන් පීඩිත සිංහල රොඩ්ඩක් නිර්මාණය කිරීමට තරම් ආක්‍රමණිකයා සූක්ෂම විය.

ඒ අනුව අද අප ආර්ථික දියුණුව අනුව පහළ මට්ටමක සිටින හෙයින් අතීතය ද එසේ විය. අද විදේශාධාරයෙන් දිවි ගැට ගහගන්නා සිංහලයා සිතන්නේ පෙර කල සිය මුතුන් මිත්තන් ද ලොව පුරා හිඟමනේ ගොස් දිවි සරි කරගත් බව ය. අඩු තරමේ එකල යාන්තම් දිවි සරි කරගත්තා මිස කිසිදු සශ්ශ්‍රීකත්වයක් නම් නොතිබිණි. එදවස රාවනා නමින් අප මුත්තෙක් මෙරට රජ කළ බවත් ඔහුට දඬුමොනරය නම් ප්‍රාථමික ගුවන් යානයක් තිබූ බවත් පැවසීම අද සිංහලයාට විහිළුවකි. සිය අතීත ශ්‍රී විභූතිය දැන ඔකඳ වන්නා ඒ අයට මෝඩයෙකි. අඩු තරමේ එම ‍ෙඑතිහාසික පුවත එන්නේ ඉන්දිය කාව්‍යයක් වන රාමායනයේ වීමවත් මේ අයගේ මනස අවදි නොකරන්නේ ඇයි?

හේතුව සක්සුදක් සේ පැහැදිළි ය. ඉතා සූක්ෂම ලෙස මෙරට සාම්ප්‍රදායික හර පද්ධති අකාමකා දැමූ ආක්‍රමණිකයා, සිංහලයා සිය ජාතියේ මුල්වලින් ගලවා පර සක්වළ ගැසී ය. ආතක් පාතක් නැති සිංහල රොඩ්ඩට සිය රට දෙයට ගරහන්නත් පර දේ අගයන්නත් හුරු කෙරිණි. ඒ නිසා ඔහු අද යම් බඩුවක් මිලට ගන්න වෙළඳ සැලට ගොස් “මේක ලෝකල්නේ ” කියන්නේ දේශීය බඩුවක් යන අරුතට වඩා බාල බඩුවක් යන අරුතිනි. නැතිනම් දේශීය වීම ම බඩුව බාලවීමට හේතුවකි යන මුස්පේත්තු ආස්ථානයේ ලැඟගෙන ය. ඒ නිසා අද අපි තැඹිලි වල්ලට පා තබා ගෙන කොකාකෝලා බොමු. ගමේ වැල වරකා කුණු වී යද්දි කොළඹින් ඇපල් ගෙන ගමේ යන්නෙමු.

මේ තත්ත්වයට අප පත් කළේ ක්‍රමානුකූලව ය. ඒ සඳහා අපේ සිරිත් විරිත් හුරුපුරුදු ඇබ්බැහිකම් මැනවින් ප්‍රයෝජනයට ගැනිණී. අපේ කතන්දර සම්ප්‍රදාය භාෂාලංකාර පවා ඒ සඳහා කලමනාකරණය කළේ කෙතරම් සූක්ෂ්මව ද? ඔවුන් අප සරදමට ලක් කළේ “සිංහලයා මෝඩයා කැවුම් කන්න සූරයා” යනුවෙනි. විවිධ කැවිලි වර්ග අතර සිංහලයාට කැවුම් විශේෂ විය. වචනාර්ථය අනුව කන සියල්ල කැවුම් වුව ද සිංහලයාට කැවුම් වූයේ තමන්ට ම අවේනික එක්තරා රස කැවිලි වෙසෙසකි. කොණ්ඩ කැවුම් මුං කැවුම් නාරං කැවුම් පැණි කැවුම් ඉන් සමහරකි. මේ කැවුම් සෑදීමට විශේෂ හැකියාවක් අපේ අම්මලාට තිබිණි. විශේෂයෙන් හුරුබුහුටි ලෙස කොණ්ඩ කැවුමේ හිස හෙවත් කොණ්ඩය මතු කිරීමට මනා සංයමයක් සහ හුරුවක් ඇවැසි ය. ඊට හොබින ලෙස පිටි ඒදා ගැනීම ද ලොකු වැඩකි. මිත්තනියගෙන් මවට මවගෙන් දුවට ලෙස ගලා ආ ඒ දැනුම අද කොතැන ද?

සිංහල ගෙදරක සිංහල අලුත් අවුරුද්ද ඇතුලු සෑම ප්‍රීති උත්සවයක ම මුලට සිටි කැවුම් අද කොහි ද? තිබේ නම් ඒ නොමැති වීමේ අඩුව පිරවීමට පමණි. කැවුම් මෝඩයින්ගේ කෑමකි. ඇතැම් විට කැවුම් කෑම මෝඩවීමට හේතුවක් ද විය හැකි ය. එහෙයින් කැවුම් තව නොබෝ දිනකින් අප අතැර ගොස් කටුගේ නවතිනු ඇත. අපට උරුම වූ ඒ දැනුම අප විසින් ම බාල්දු කර ඉවත දමා අවසන් ය. මන්ද අද තරුණ දියණිවරු කුකරි ක්ලාස් යවන අම්මලා කේක් පුඩිං හැදීමට මිස කැවුම් තනන්ට කියා දේද? දැන් අපට හාල් පිටියෙන් කළ කැවුම් නැතුවාට පාන් පිටියෙන් කළ කේක් ඇත. මඟුලට වෙඩිං කේක් ය. උපන් දින සැමරුමට උපන් දින කේක් ය. නෑගමනට කේක් ය. තේ සාදයට කේක් ය.

අපේ බොහෝ දැනුම් පද්ධති, සමාජ සබඳතා මේ ආකාරයට ම ඉතා සූක්ෂම ලෙස අප ලවා ම සරදමට උපහාසයට ලක් කොට අපෙන් ඈත් කොට තිබේ. අහස සිඹින මහ වෙහෙර සයුර පරයන මහ වැව් කළ අප මුතුන් මිත්තන් සිය සුබ කටයුතු ඇරඹුවේ කිරි බත් වැළඳීමෙණි. එහෙත් කිරි බත් කෑවොත් දැන් සිංහලයාට නින්ද යාලු. මේ දැනුම බිහි කළේ කවුද? කුමන අරමුණකින් ද? එළවලු තෙල් ප්‍රචලිත කරනට පොල් තෙලට එරෙහිව ගෙන ගිය සාවද්‍ය ප්‍රචාරයට වඩා වෙනසක් මෙහි ඇද්ද?

මෙරට සාම්ප්‍රදායික දේශපාලන ව්‍යුහය තුළ ප්‍රාදේශීය ප්‍රභූවරුන් සහ ජනතාව අතර පැවති සබඳතාව සහ ප්‍රභූනට සාමාන්‍ය ජනයා අතර පැවති ගෞරවය විනාශ කොට පාලනය වියවුල් කරනට ‘මහ දැනමුත්තා සහ ගෝළයෝ’ කතාව බිහිවිණි ද? එමගින් ජන ප්‍රධානීන් වෙතින් පැවති ජන ප්‍රසාදය සිය පාලනයට ලබා ගැනීමට ආක්‍රමණිකයා උත්සහ කළේ ද? ආක්‍රමණිකයා සිය රටේ පාලන දේහය සිදුරු කරනු වණ කරනු දුටු නැණැති සිංහලයෙක් ආවේගයෙන් ඔවුනට පරංගියා යයි කීවේ ද?

ඉතා සංකීර්ණ ලෙස මෙරට සමාජ දේහයට බද්ධව ඊට වින කටින එහෙත් අප නොතකා හළ යුතු යයි හැ‍ඟෙන එහෙයින් ම සියුම් ව විමසිය යුතු මෙවන් කරුණු තව බොහෝ ඇත.

අබා පඬුඅබා සහ ක්‍රිස්තු චරිතය

noreply@blogger.com (නාමල් උඩලමත්ත) — Mon, 18 Aug 2008 05:00:00 +0000

දඹදිවට පහළින් කඳුලු බිඳුවක හැඩැති දූවකි. කි.පූ. 543 තම්බපන්නි යයි නම් ලද මේ බිම්කඩ ඉන් වසර 100ක් ඉක්ම ගිය තැන්හි ‘සිංහලය’ බවට පත් විය. මෙසේ ලොව ප්‍රථම ජාතික රාජ්‍ය බිහි කළ වීරයා පණ්ඩුකාභය රජු ය. ඔහුගේ ළමා කාලය, ජැක්සන් ඇන්තනී සිංහල සිනමාවේ සිත්තම් කළේ ‘අබා’නමිනි. කි.පූ. 5 වන සියවස හෙවත් අදින් වසර 2500ට පෙර යුගයේ වසර 15 ක පමණ යුගය අළලා නිමැවුණු අබා සිනමා කාව්‍යය සෑම සිංහලයෙකු ම අනීවාර්යයෙන් නැරඹිය යුතු ය.

අද 60 වන විය ද පසු කළ වයෝවෘද්ධයකු වන සිංහල සිනමාවට ඓතිහාසික කතන්දර ආගන්තුක නැත. වීර පුරන්අප්පු, අශෝකමාලා, සිරිසඟබෝ, සංදේශය, සීගිරි කාශ්‍යප, වීර මද්දුම බණ්ඩාර ඉන් කිහිපයකි. එදාමෙදා තුර නිපයූ සිංහල චිත්‍රපට 1100 සමඟ සසඳන එහි මහා සුලබත්වයක් ද නැත. එමෙන් ම අබා අයත් වන්නේ ඓතිහාසික සිනමාවේ ද උප ප්‍රභේදයක් වන වීර කාවය සම්ප්‍රදායට බව අප අමතක නොකළ යුතු ය.

වංශකතාවල එන පරිදි බෙංගාලයේ වඟු රජුගේ දියණියක සහ ගුජරාට දේශයේ ලාට රට සිංහයකුගේ පුතු සිංහබාහු ය. ලාට දේශයේ රජ වන සිංහබාහු සිය පුතුගේ නොපනත්කම් නිසා හේ රටින් පිටුවහල් කරයි. තම්බපන්නියට බට ඔහු කුවේනියගේ උදව්වෙන් රාජ්‍ය පැහැර ගෙන රජ වෙයි. අවසන දඹදිවෙන් බිසවක ගෙන්වා ඔහු අභිෂේක කරන අතර කුවේනියට මාළිගයෙන් පිමං වන්න‍ට සිදුවේ. කුවේනියගේ ශාපය නිසා විජයට දරු සම්පත් නැති වන හෙයින් අණතුරුව මෙරට රජ වූයේ එකල ලාට රට රජු වන ඔහුගේ සොයුරු සුමිත්තගේ බාල පුතු පණ්ඩුවාස දේව ය. ඒ රජුට දාව භද්දකච්චානා බිසව පුතුන් 10 දෙනෙක් ද දුවක් ද ලැබුවා ය. ඒ දුව පඬුඅබා රජුගේ මව උන්මාද චිත්‍රා ය. පණ්ඩුවාස දේවට පසු ඔහුගේ වැඩිමහල් පුතු අභය රජ විය.

ජැක්සන් ඇන්තනී සිය අපූර්ව ඉසියුම් ප්‍රතිභාව විසින් මුවහත් කළ කාල්පනික ශක්තිය නම් පින්සලින් සිංහල සිනමාව නම් කැන්වසය මත අඳින්නේ ඒ කුමරු සොළොස් වියැති වන තුරු කාලයයි. නක්ෂත්‍රකරුවන්ගේ අනාවැකියක් නිසා මරණය දෝතින් දරා උපදින පඬුඅබා උපන් මොහොතේ ම උපක්‍රමශීලි ලෙස දොර මඬලාවට යැවිණි. අබා උපන්දා සිට මුහුණ දෙන අතිබිහිසුණු අත්දැකීම් සමුදාය කාල්පනික මොහොතක වසර 2500ක් අතීතයට පියමංකර ආවර්ජනය කිරීම කෙතරම් චමත්කාරජනක ද? අපූර්ව ද?

මේ අපූර්ව වීර චාරිකාවට අපි ද නිතැතින් ම එක්වෙමු. දොරමඬලාවේ යක් ගොත් දිවියේ තවත් අංශුවක් බවට අපි පත්වන්නෙමු. එහි කුඩාවුන් සමඟ අපි ද කෙළිමු. අංගම්පොරයට වැටෙමු. ගහකොල අතර සරමු. අපේ මුත්තලාගේ සුවඳින් ආලෝලනය වෙමු. නවීන තාක්ෂණය හා මුසු වූ ඒ සුවඳ හොලිවුඩ් බොලිවුඩ් සිනමාව ජය ගන්ට ප්‍රමාණවත් වනු ඇත.

අබා අධ්‍යක්ෂණයේ පටන් බොහෝ අංශ සුවිශිෂ්ට ය. විශේෂයෙන් අබරාගේ රංගනය (සෞම්‍ය ලියනගේ) නදීක ගුරුගේ ගේ මියැසි මුසුව සුමින්ද වීරසිංහගේ කැමරා ඇස පරයන කලා ඇස ගැන සඳහන් නොකරම බැරි ය. කොටින් ම අබා එකෙකුට එකෙක් නොදෙවෙනි සාමූහික වෑයමක අග්‍රඵලයයි

ඓතිහාසික වශයෙන් ගත් කල ඉතිහාසය පුරෝකථනය කිරීමෙහිලා අබාහි මා දකින වැදගත්කම සිංහලයාගේ ලේ උරුමය ඉතිහාසයේ නියම තැන පිහිටුවීමයි. වංශකතාකරු සිංහලයේ සම්භවය විජයට පැවරීම ඓතිහාසික වරදකි. ස්වදේශීය යක් නා අසුර රාක්ෂ ගොත් (ගෝත්‍ර) සහ විදේශීය සිහ (සිංහ) ගොත එක් චින්තනයක් යටතට ගෙනාවේ පඬුඅබා රජු ය. සිංහලයා බිහිවූයේ මේ හැම ගොත් මුසුවීමෙනි. සිහ සහ හෙළ ගොත් මුසුවී සිහ + හෙළ > සීහෙළ > සිහළ > සීහළ > සිංහල විය. චිත්‍රපටයේදී අබාගේ පිය පදවිය චිත්‍රරාජ නම් යක් සෙන්පතිට පැවරීමේ ප්‍රවාදය මගින් සිංහලයාගේ පරම්පරික උරුමය රාවනා යුගයෙන් ඔබ්බට රැගෙන යයි.

එහෙත් ලොව පරිපූර්ණ නිර්මාණ කවදා බිහිවේ ද? ඒ දහම අබාට ද උරුම ය. මේ සොඳුරු ගමනේ දී අප හද කටු ඇනී රිදුණු තැන් කිහිපයකි. වරක් ජෝර්ජ් බර්නාඩ් කීවේ නරක ඉදිරිපත් කිරීම් නරක ලෙස ද හොඳ ඉදිරිපත් කිරීම් හොඳ ලෙස ද දකින්නා හොඳ ම විචාරකයා බව ය. එහෙයින් ලියමි.

පෙර රජ දවස වාසලේ සිටි රාජ සේවකයෙකි;අණබෙරකරු . ඔහුගේ කාර්ය රාජාඥා ජනතාව හමුවට ගෙන යාම ය. එය නිවැරදිව කිරීම වගකීම ය. ඔහුගේ මුවින් ගලා එන්නේ රජුගේ ආඥා ය; නීති ය. එහෙත් අබාහි අණබෙරකරුට ව්‍යාජ විකට ස්වරූපයක් ආරෝපණය කර ඇත. ඉන් පොදුවේ නිර්මාණයට වන සෙතක් නැත. ආඥාවේ කෘර බව පවා එමහින් මැකී යයි.

එමෙන් ම එකල පූජක පිරිස් ගායනා කළේ මෙවන් ස්තෝත්‍ර ද යන සැකය අප තුළ මතු වෙයි. ඒ පිළිබඳ මීට වඩා අවධානය යොමු කළේ නම් මැනවි.

මේ සියලු කාරණාවලට වඩා අබාහි පෞරුෂය අකාමකා දමන දුබලතාව ඉතා ම බොළඳ ලෙස ක්‍රිස්තු චරිතය සහ ගැළවුම්කාරයා ඉස්මතු වීම ය. අබාහි ප්‍රතිනිර්මාණය වන සිද්ධි දාමය සිදුවන කල්හි ක්‍රිස්තුතුමා ඉපදීවත් නැත. එහෙත් රාජ උදහසට ලක් වූ චිත්‍රරාජ මරණය දඬුවම පිණිස ගෙන එන අවස්ථාව මුළුමනින් ම ක්‍රිස්තුතුමා කුරුසිය මත ඇණ ගැසීම සහෘද සිත් තුළ මැවෙයි. ක්‍රිස්තුතුමාගේ රූප ස්වරූපය, කුරුසය, කල්වරි කන්දට ආ ගලීලයේ සහ ජෙරුසලමේ ගැහැණු, ඒ මොහොතේ පරිසරයේ සිදුවූ වෙනස්කම් ආදී සියල්ල අපට සිහිපත් කළේ බයිබලයේ එන ක්‍රිස්තුතුමා කුරුසිය මත ඇණ ගැසීම ය.

“ජේසුස් වහන්සේ මහ හඬක් නඟා අවසන් හුස්ම මුදා හැරිය සේක. එවිට දේව මාළිගාවේ තිරය ඉහළ පටන් පහළ දක්වා දෙකට ඉරී ගියේ ය. උන්වහන්සේ අබිමුව සිටි ශතාධිපතියා උන්වහන්සේ මෙසේ අවසන් හුස්ම හළ බව දුටු කල ‘සැබැව්න් ම මේ මනුෂ්‍යයා දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්‍රයාණෝ ම ය’ කී ය. ස්ත්‍රිහු ද දුරින් බලා සිටිය හ. ඔවුන් අතර ගලීලයේ සිටිය දී උන්වහන්සේ පිරිවරා ගොස් උපස්ථාන කළ මග්දලායේ මරියාත් කුඩා ජාකොබ්ගේ ද ජොසෙප්ගේ ද මව වූ මරියාත් සලෝමිත් උන්වහන්සේ සමඟ ජෙරුසලමට ආ බොහෝ කාන්තාවෝත් සිටියහ.” (ශුද්ධ බයිබලය-සුබ අස්න_ 69 - 2006, ශ්‍රි ලංකා බයිබල් සංගමය.)

එදා ක්‍රිස්තුතුමාගේ මළගම දුටු ශාතාධිපති පවසන්නේ මේ නම් දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්‍රයාණෝ බව ය. අද අබාහි චිත්‍රරාජගේ මළගම දකින අපට පැවසීමට ඇත්තේ ද මේ නම් චිත්‍රරාජ නොව දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්‍රයාණෝ ම බව ය. මෙවන් අතාත්වික භාවිතාවකින් සමස්ත චිත්‍රපටයට වන යහපත කුමක් ද? පඬුඅබා පුරාවෘත්තයට ඉන් හානියක් නොවේ ද? කෘතියේ ඒකීය ධාරණාව මේ නිසා නොබි‍ඳේ ද? මට සිතෙන්නේ
මෙහි ප්‍රතිඵලය ලෙස අප කලින් සඳහන් කළ ඉතිහාස ප්‍රතිඅර්ථකථනය යටපත් කරගෙන දෙවියන් වහන්සේ ම ඉස්මතු වෙති. වංශකතා අනුව පඬුඅබාගේ පියා දීඝ ගාමිණී ය. චිත්‍රාව පසුව විවාහ වන්නේ ද ඔහු සමග ය. හේ භද්දකච්චානාගේ සොහොයුරෙකි. එහෙත් අබාහි පඬුඅබාගේ පියා චිත්‍රරාජ ය. ඔහු මරණයත් සමග දේවත්වය ලබයි. ඒ අරුතින් අබා දෙවියන් වහන්සේගේ පුත්‍රයා ය.

“ජේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ උපත සිදුවූයේ මෙසේ ය. උන් වහන්සේගේ මෑණියන් වූ මරිය තුමී ජෝසෙප් හා විවාහ ගිවිසගෙන සිටියදී, ඔවුන් එක් වන්නට පෙර, ශුද්ධාත්මයාණන් අනුහසින් ඈ ගැබ්ගෙන සිටින බව දැන ගන්නා ලදි ” (ශුද්ධ බයිබලය-සුබ අස්න _2)

ඒ අනුව දීග ගාමිණි ද ජෝසෙප් මෙන් ම අබාගේ නාමික පියා පමණි. අබාගේ පියා දෙවියන්වහන්සේ ය. යුදෙව් ඇඳුමෙන් සැරසී පෙනී සිටින දෙව් පියාණෝ සිය අසීමිත බලයෙන් පුතු සුරකින සේක.

අපට පඬුඅබා පුවත පුරාවෘත්තයක් ලෙස සම්ප්‍රදායෙන් ලැබුණු නිසා ඒ විඥානගත ඉව ඔස්සේ අපි අබා තුළින් පඬුඅබා දකිමු. එහෙත් ජාත්‍යන්තර වෙළඳපොළ ඉලක්ක කර නිපයූ අබා ලෝකයට දෙවියන් වහන්සේ පිළිබඳ කතාවක් පමණක් නොවනු ඇද්ද?

ජැක්සන් කතෝලිකයෙක් නිසා මෙවන් විවේචන එල්ල කරතැයි හුදු නියාලු මතවලට නොබැසිය යුතු ය. රසිකයාට වැදගත් නිර්මාණය සහ නිර්මාණකරුවා ඊට සාධාරණය ඉටු කොට ඇද්ද යන්න ය. එහිදි මට වැදගත් ජැක්සන් ඇන්තනී නම් නිර්මාණකරුවා මිස ඔහුගේ ආගම නොවේ. අතිඋතුම් මර්සලීන් ජයකොඩි පියතුමාගේ නිර්මාණවලින් අපි අද ද ඉමහත් ආස්වාදයක් ලබමු. අනෙක් අතට මහා සිංහලයේ වංශකතාවේ පූරකයා ලෙස ඔහු කළ කාර්යයභාරය එසේ අපට ලඝු කළ හැකි ද? එකී දේවත්වාරෝපණයෙන් නිර්මාණයට සාධාරණයක් වී නම් මම ජැක්සන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමි.

මේ පිළිබඳ දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහයට (08/08/17) ජැක්සන් ඇන්තනී කළ ප්‍රකාශය ඉතා ම බොළඳ සහ රැවටිලිකාර ය. කිතුනුවන් නොවන අපට ද කිතු දහම සිහිගන්වන මෙකී අවස්ථා කිතුනුවෙකුට එසේ නොවේ යයි පිළිගත හැකි ද? එමෙන් ම දඬුකඳ දෙපයට මිස දෑතට දමන බවක් මා නම් දන්නේ නැත. මේ උද්වේගකර මොහොතට දිය යුතුව තිබුණේ දේශීය මුහුණුවරකි. ‘සිංහල රජ කාලේ දඬුවම් ක්‍රම’ මැයෙන් රචිත පොතක් ගැන මා මතකයේ හාංකවිසියක් ඇතත් වැඩි මතකයක් නැත.

මේ වෘත්තාන්තය දිග හැරෙන්නේ දෙවන පෑ තිස් රජ දවසට එනම් මහින්දාගමනයට වසර 100-150කට පමණ පෙර දවස ය. ඒ වන විට බුදු රදුන් තෙවරක් මෙරටට වැඩම කොට තිබුණ ද උපතිස් නුවර රජ පෙළපත් ඇත්තෝ බෞද්ධ නොවූ හ. එය ඉතා ම පැහැදිළි ය. එකල මෙරට තබා මෙලොව කොතැනවත් කිතු දහම නොවූ බව ද කි.ව. 1505න් පසු කිතු දහම මෙරට ව්‍යාප්ත වූ බව ද ඊටත් වඩා පැහැදිළි ය. එහෙයින් එකල මෙරට බ්‍රාහ්මණ නිගණ්ඨ ආදී ආගම් පැවතිනැයි අනුමාන කළ හැකි ය. ඉන් වසර 300 ක් පමණ ගිය තැන වළගම්බා රජ දවස හමු වන ගිරි නම් නිගණ්ඨයා සහ තිස්ස නම් බමුණා ඒ සඳහා සාධක සපයයි. අභයගිරි සෑය ගිරි නිගණ්ඨගේ නිගණ්ඨාරාමය තිබූ තැන සැදවූ බව කියවේ. එහෙයින් අබාහි චරිතවල ගැබ්විය යුත්තේ එවන් විශ්වාසනීය ලක්ෂණ ය. එසේ නොවූ කල සහෘදයා අපේක්ෂා භංගත්වයට පත්වේ.

කෙසේ වුව ද කුමරතුඟුන් පැවසූ පරිදි ම තෙරක් නොමැති කවි සසරේ මහබඹු කවියා විතර ම ය.නිර්මාපකයාට කළ නොහැක්කේ කුමක් ද? එහෙයින් කලකින් ලද මේ රස මදිරාව එහි වට නීරස රොඩුබොඩු ඈත්මෑත් කර වළඳමු.

අබා කරළියට සපැමිණෙන මේ ඓතිහාසික සමාජ මොහොත ගැන යමක් නොකියා ම බැරි ය. ඉතිහාසය විෂය 70 දශකයේ මුල පාසැලෙන් දොට්ට දැමිණි. එදා පාසැල් ගිය දරුවා අද වයස 30ක 40ක මිනිසෙකි. සිය මව්බිමේ ඉතිහාසය නොදත් ඔහු අද සමාජයේ නෙක තණතුරු දරයි. හෙට දවසේ මෙරට නායකත්වය හිමි ඔහුට ය. එහෙත් ඔහුට මෙරට මුල් තිබේ ද? ඒ මුල් උදුරා ඔහු ගන්දබ්බයෙකු බවට පත් කොට නැද්ද? එවැන්නකු රජවූ කල රට තව තවත් සංස්කෘතික කාන්තාරයන් වනු නැතැයි කාට කිව හැකි ද? එහෙයින් ඉතිහාසය නොදත් අපේ පරපුරට නැවත ඉතිහාසය සිහිපත් කරලීම වැදගත් ය. අප සියලු දෙනා අපේ මුල් සොයා ඉතිහාසයේ කිමිඳීම වැදගත් ය. එමගින් දෑ අබිමනට පණ පොවා ලෝකය ඉදිරියේ නැඟී සිටීමට ඇවැසි දිරිය අපට ලැබෙනු ඇත.
ආර්ථික අධිරාජ්‍යවාදයේ වහල් දූපකත් බවට පත්ව ඇති රට එකල්හි අප උරමතින් නිදහස කරා පිය මනිනු ඇත.