tag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461Thu, 16 Feb 2012 08:59:00 +0000कविताकथापुस्तक परिचयमनातलं काहीतरीपाककृतीप्रकाशचित्रमला आवडलेलेअनुभवहलकं फ़ुलकंललितचारोळ्याचित्रमाहितीगज़लमाझ्या मनातला सातत्याने चाललेला विचारांचा प्रवास...माझ्यातल्या चाकोरीबाहेरच्या नव्या जाणिवा, नव्या सृजनाची जाण...त्याची अभिव्यक्ति म्हणजेच हा संवाद...मर्मबंधातली ठेव ही!http://sanvaad.blogspot.com/noreply@blogger.com (यशोधरा)Blogger139125tag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-2499093142367973168Sun, 15 Jan 2012 08:58:00 +00002012-01-15T14:29:38.442+05:30कविताभांबावतो कल्लोळ,माझ्या उरात दडू पाहतो.पाहता पाहता नभहीअलगद झाकोळून येतं.आपसूक दूरस्थ होणारेकिनारे पाहतानाभरतीचा ठाव सुटतो...तुझा माझा मांडलेलापसारा पाहते.त्यातून स्वत:ला निर्लेपपणेबाजूला काढायचं ठरवते.हळूच एक प्रश्नडोकं वर काढतो,विचारतो,कधी चुकतं करशीलतुमच्या नात्याचं देणं?परतीच्या वाटेवर थांबलेली पावलं,ऋणात गुंतून राहिलेलं हे मन...http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/oHN2ENTMXAg/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)1http://sanvaad.blogspot.com/2012/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-5198602740061487451Tue, 25 Oct 2011 16:48:00 +00002011-11-14T15:43:47.080+05:30ललितअनुभवसकाळी सहाला हृषिकेशहून निघालो, ते कौडीयालला खायला थांबलो. इथे प्रामुख्याने गंगेच्या प्रवाहामध्ये राफ्टींग चालते. जिथे थांबलो, ते एक छोटेसे हॉटेल होते. तसे यथातथा, पण तरीही अगदी सुबक, आपलेसे असे वाटणारे. आवडले. साधेच बांधकाम होते, पण खिडक्या मोठ्ठाल्या होत्या आणि जिथून तिथून जितका काही होता, तो सूर्यप्रकाश आत झिरपत होता. उजेड आणि स्वच्छता ह्या बेसिक गरजा भागत होत्या. झाले की! खूप आरामदायी http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/GWlrS8aX1os/blog-post_25.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)1http://sanvaad.blogspot.com/2011/10/blog-post_25.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-583035116755496229Thu, 20 Oct 2011 12:01:00 +00002011-10-22T22:35:43.977+05:30ललितअनुभवपुढच्या प्रवासाची कहाणी सांगायच्या आधी आमच्या आदल्या रात्रीच्या ऑर्डरींची आणि वेटरसायबांच्या कष्टांची दर्दभरी कहाणी सांगते. मूऽऽड आला आहे! तरं झालेलं काय, की दिवसभरातल्या प्रवासानं अगदी दमायला झालेलं. खेळ नाही हो, खरंच. आठवा बरं,- एका ट्रेनीत - दुरांतोत - बसायचं, रात्रभर प्रवास करुन दिल्ली गाठायची. रात्री गाडीत नीट झोपायचं नाही. येतच नाही झोप. मध्ये मध्ये ह्या कुशीवरुन, त्या कुशीवर. कारणं? अनेक http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/bzigJNMIhZk/blog-post_20.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)1http://sanvaad.blogspot.com/2011/10/blog-post_20.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-7426473686109007011Sat, 01 Oct 2011 07:50:00 +00002011-10-07T17:00:41.148+05:30ललितअनुभवमनातल्या मनात माईला हाका मारल्या. तिने ऐकल्या का? तितक्यात बसच्या दुसर्‍या बाजूच्या खिडक्यांबाहेर लक्ष गेले. ओह्हो! दिसली, माई दिसली.. आणि कशी? अवाक् व्हायला झाले! छाती दडपली एकदम. आपल्या सर्व सौंदर्यानिशी, सामर्थ्यानिशी, सौष्ठवानिशी आणि ऐश्वर्यानिशी माई वाहत होती. तिच्या लाटा सातत्यपूर्ण नाद करत इतक्या वेगाने पुढे पुढे सरकत होत्या! जणू काळाच्या वेगाला मागे टाकतील. छे! शब्दांत ते दृश्य पकडणे मला http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/Iq1_ETTiGrQ/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)4http://sanvaad.blogspot.com/2011/10/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-4744125396132506333Tue, 27 Sep 2011 07:53:00 +00002011-10-05T16:56:03.711+05:30ललितअनुभवस्टेशनातून वळण घेऊन डायवर सायबांनी बस बाहेर काढली. रस्त्यावरुन एका जुन्या रथातून बसून कोणी साधूबाबा, कोण्यातरी बिनमहत्वाच्या पिठाचे स्वामी मिरवणूकीने चालले होते. बिनमहत्त्वाचे आणि मुख्य म्हणजे गाठीशी पैसा नसलेले असावे. गर्दी नव्हती त्यावरुन अंदाज. समोर आणि मागे मिळून चार शिष्य. सगळ्यांनी भगवी, लाल धोतरे नेसलेली. गंधाचे, भस्माचे पट्टे. शेंड्या. समोर एक सनईवाला, एक ताशेवाला. इतकेच लोक. हसूही आले http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/5jrgw4mZZ8M/blog-post_27.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)4http://sanvaad.blogspot.com/2011/09/blog-post_27.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-6163274161046529505Tue, 20 Sep 2011 12:02:00 +00002011-10-26T16:48:33.800+05:30ललितअनुभवदिल्लीवाल्या कलीगने सांगितलेलं की ठेशनावर उतरुन बावळटासारखी इथे तिथे बघू नकोस. चेहर्‍यावर एक माज, बेदरकारपणा आणून वावर. जमेल का? थोडी इथेच प्रॅक्टीस कर, वगैरे. थोडक्यात त्याला म्हणायचं होतं की इतरांकडे तुच्छ कटाक्ष टाकत वावरायचं. काय कॉन्फिडन्स! कलीगचा हो, माझ्याविषयी! म्हंजे मला झेपणार नाही, हा. अधिक स्पष्ट बोलायचे तर, मी बावळट(च) वाटेन, हा. पण इतकी काय मी अगदीच हे नाहीय्ये हां. त्याला काय http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/l_FLyP-APfI/blog-post_20.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)3http://sanvaad.blogspot.com/2011/09/blog-post_20.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-527684104536454285Wed, 14 Sep 2011 14:28:00 +00002011-09-27T19:12:52.569+05:30ललितअनुभवतर, असच गप्पा करत, रेल्वेच्या कृपेने खाऊ पिऊ करत, वाचत, गप्पा मारत प्रवास चालला होता - दुरांतोमध्ये उत्तम खाणं मिळतं - आणि अवचित बाहेर लक्ष गेलं. मळवली आली होती. काय देखणी दिसत होती! सगळीकडे भरुन राहिलेला ओला हिरवाकंच रंग आणि निळेसावळे, खाली उतरलेले ढग पाहता पाहता, हलके हलके मन शांत होत गेलं. जिथे पाहत होते, तिथे हिरव्या निळ्या रंगाची छटा. पावसाळी सर्द ओलसर हवा.. सावळे ढग तर इतके खाली आलेले की, http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/oC96nUuc1E8/blog-post_14.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)2http://sanvaad.blogspot.com/2011/09/blog-post_14.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-8840477369309221773Tue, 06 Sep 2011 14:40:00 +00002011-10-11T19:40:50.833+05:30ललितअनुभवआणि, उजाडली, उजाडली! ५ तारीख उजाडली. सकाळी उठून तयारी वगैरे आटोपली. प्रवासाबद्दल बरीचशी उत्सुकता, थोडंफार दडपण, जराशी भीती, कुतूहल.. कितीतरी वेगवेगळ्या भावना मनामध्ये उमटत होत्या. ते कॅलिडोस्कोपसारखं. एकामागून एक काय, काय विचार. धावताहेत नुसते. दम खा रे मना, म्हणेतोवर, मधेच डोक्यात काय आलं, आणि घरातल्या माझ्या लोकांना उगाच घट्ट मिठ्या मारल्या. न जाणो, तिकडेच कुठे माझा कडेलोट झाला तर काय घ्या! http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/Exdhm8oUWaM/blog-post_06.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)0http://sanvaad.blogspot.com/2011/09/blog-post_06.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-4749307500211015279Thu, 01 Sep 2011 12:00:00 +00002011-09-23T18:23:29.399+05:30ललितअनुभवस्वाती माझ्याबरोबर पुण्याहून प्रवासात सोबत असणार होती. म्हणता म्हणता ५ तारीख उजाडणार होती. पण कितीतरी कामं अजून बाकीच होती! खरेदी व्हायची होती, इतिकिटांच्या प्रती प्रिंटायच्या होत्या, रैना आणि स्वातीशी पुन्हा थोडं व्हॅलीबद्दल, होणार्‍या प्रवासाबद्दल बोलायचं होतं, हे कमी म्हणून बरीच लक्षात न येणारी, कदाचित अ‍ॅक्च्युअलमध्ये नसलेली पण व्हर्च्युअलमध्ये विनाकारण मला भेडसावणारी, करायची राहिलेली http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/zIYZSnpuWJE/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)2http://sanvaad.blogspot.com/2011/09/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-7091444452097778023Tue, 30 Aug 2011 09:28:00 +00002011-09-25T14:37:27.231+05:30ललितअनुभवहिमालयात कधीतरी एकदा जायचंच होतं. असा अचानक योग येईल, अशी मात्र सुतराम कल्पना नव्हती. रस्ते रस्तेपर लिख्खा हैं भटकनेवालेका नाम, हेच आणि असंच असावं बहुधा. तरीही इतकं सोप़ंही नव्हतं. घरातल्या अडचणी, ऑफिसच्या नेहमीच्या डेडलाईन्स अणि रिसोर्स क्रंचच्या नावाखाली आपल्यावर आलेल्या, खास करुन स्वांत सुखाय सुट्टीचे बेत आखताना नकोशा वाटणार्‍या पण पार पाडायलाच लागणार्‍या जबाबदार्‍यांच्या अडचणी. (नाही म्हणून http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/ksVPJAubOyc/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)3http://sanvaad.blogspot.com/2011/08/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-5997265457490465577Fri, 18 Feb 2011 10:10:00 +00002011-02-18T15:44:47.914+05:30माहितीमी एका प्रकाशचित्रण स्पर्धेत भाग घेतला आहे, आणि ह्या स्पर्धेत मी जी प्रवेशिका पाठवलेली आहे त्यावर मतांची आवश्यकता आहे, तेह्वा मी स्पर्धेत समावेशित केलेल्या प्रकाशचित्राला मते द्याल का? मत देताना, डुप्लीकेट मते होऊ नयेत म्हणून स्वतःला रजिस्टर करणे आवश्यक आहे. पुढील दुव्यावर जाऊन आपली मते नोंदवा. http://photocontest.iexplore.com/images/view/2490आभार आणि मनापासून धन्यवाद :)http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/FU4VLXp-b1U/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)0http://sanvaad.blogspot.com/2011/02/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-278632461905063128Tue, 11 Jan 2011 04:38:00 +00002011-01-11T10:09:09.299+05:30गज़लतुझे खोटे बहाणे लाघवी का भासले होते?कधीकाळी तुझ्यासाठी जगावे वाटले होते..जराही वाव नाही राहिलेला वादसंवादा,दुराव्याचे धुके दोघांमधे कोंदाटले होतेनको शोधूस शब्दांतून ओलावा उगा आता,झरे डोळ्यांतले माझ्या कधीचे आटले होतेकिती होतास हट्टी प्रेषिताच्या भूमिकेसाठीकिती केलेस कांगावे! कधी हे घाटले होते?युगांच्या सोबतीचा अंत होतां, मूक मी साक्षी,कसे सांगू? मनामध्ये उमाळे दाटले होते...http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/VSn8ofNfihA/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)1http://sanvaad.blogspot.com/2011/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-1390553079771524511Fri, 17 Dec 2010 11:43:00 +00002010-12-18T10:45:01.114+05:30पाककृतीआपलाच ब्लॉग असल्यामुळे मी अक्षरश: काहीही लिहू शकते, नाही का? :Pतर मध्यंतरी मी काही रेसिपीज मायबोलीवर लिहिल्या. स्वयंपाक करायला मला मनापासून आवडतं. कोणत्याही पद्धतीचा - शाकाहारी, मांसाहारी. भारतीय प्रकारचा, विदेशी प्रकारचा. पिढ्यानपिढ्या चालत आलेल्या सारस्वती रेसिपी तर लाजवाब! कोंड्याचा चविष्ट मांडा करायची कला सारस्वत बायकांकडून शिकावी - आज्जी, पणजी आणि थोडेफार आई, आत्या, मावशी ह्या कॅटेगरीमधल्या http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/5HAKfgrYFtc/blog-post_17.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)2http://sanvaad.blogspot.com/2010/12/blog-post_17.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-4237117975943813956Mon, 06 Dec 2010 09:43:00 +00002010-12-13T22:29:06.352+05:30मनातलं काहीतरीमला आवडलेलेतुला कसे कळत नाही?फुलत्या वेलीस वय नाही!क्षितिज ज्याचे थांबले नाही,त्याला कसलेच भय नाही,त्याला कसलाच क्षय नाही....असाच काहीसा अक्षय जिवंतपणाचा स्पर्श लाभलेली बोरकरांची लख्ख आरस्पानी कविता. लयीत उलगडणारी आणि शब्दचित्रांचा उत्कट अनुभव वाचकांसमोर अलगद आणून ठेवणारी, अशी. कवितेची जातकुळीच अर्थगर्भित. चित्रवाही शब्दकळेचे लेणे ल्यालेली. आयुष्यातल्या प्रत्येक अनुभवाला तितक्याच समरसतेने आपलंसं करुन, http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/F8d46p3Ow-Y/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)2http://sanvaad.blogspot.com/2010/12/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-4418145370134009048Sun, 07 Nov 2010 10:45:00 +00002010-11-14T11:12:50.986+05:30माहितीपुस्तक परिचयलवासा.कुठे आहे हे लवासा? *पुणे जिल्ह्यात, मुळशी तालुक्यातल्या मोसे नामक नदीवर बांधलेलं वरसगाव धरण. धरणाच्या भिंतीमुळे तयार झालेला, चरही बाजूंनी डोंगरांनी वेढलेला, असा जलाशय. ह्या डोंगरांमधून अठरा गावं वसलेली - दासवे, भोईनी, मुगाव, कोळोशी, उगावली, धामण ओहोळ, गडले, साखरी, वदवली, पडलघर, आळमळ, पाथरशेत, बेंबटमाळ, मोसे बुद्रुक, साईव, वरसगाव आणि भोडे. ह्या परिसरातील एकूण १२ हजार ८० एकर जमीन लवासा http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/REeYwHW4l8A/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)0http://sanvaad.blogspot.com/2010/11/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-1865906991968619682Wed, 22 Sep 2010 11:09:00 +00002010-11-06T22:17:07.353+05:30गज़लभासली शाबासकी, की घातलेला घाव होता?सोसलेल्या चेहर्‍यांचा, शापितांचा गाव होता..हाय! का नाही कळाले, वाट होती रोखलेली,पावलांना शाप होता, की तुझा हा डाव होता?सोबती ज्या मानले, पाठीत केला वार त्याने,दंश ज्याचा धर्म तो, का मानला मी साव होता!घालता कोडे, जवाबाचे तुला का दु:ख झाले?बोचला काटा, असा चर्येवरी का भाव होता?टाळले सौख्या जरी, ते प्राक्तनाला मान्य होतेलागता हातास काही, वाद होण्या वाव होता!चालताना http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/XdGctD21Has/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)3http://sanvaad.blogspot.com/2010/09/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-312913450987818281Tue, 06 Jul 2010 19:22:00 +00002010-07-21T02:36:42.086+05:30मनातलं काहीतरीनियती तुम्हां, आम्हां सर्वांना एक कोडं घालते, आयुष्य नावाचं विलक्षण कोडं. प्रत्येकासाठी वेगळं आणि वैचित्र्यपूर्ण. एकाला घातलेलं कोड पुन्हा दुसर्‍याला नाही, तेह्वा ह्याचं किंवा त्याचं पाहून मी माझंही कोडं तसच सोडवीन म्हणालात, तर फसलात हे नक्की! इथे एकासाठीचा कायदा दुसर्‍याला लागू पडत नाही. प्रत्येकासाठी वेगळे कायदेकानून, ज्याच्या त्याच्या आवाक्याप्रमाणे.खरोखर विल़क्षण आहे! एवढ्या मोठ्या जगड्व्याळ http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/7mNKIMc40r0/blog-post_07.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)4http://sanvaad.blogspot.com/2010/07/blog-post_07.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-2789032472205140343Mon, 05 Jul 2010 04:56:00 +00002010-07-05T10:33:18.301+05:30मला आवडलेलेपुस्तक परिचयरामायण आणि महाभारत. भारतवर्षाची स्वतःची, आपली अशी २ महाकाव्ये. मात्र दोन्हीं काव्यांमधे खूप फरक आहे. आदर्शवाद हे रामायणाचे बलस्थान. इतके, की आदर्श जपताना व्यक्तींची फरफट झाली तरी, आदर्शाची जपणूक काही सुटत नाही. ह्याउलट महाभारत.महाभारतात काय नाही? आकांक्षा, वैर, भक्ती, मैत्री, तत्वनिष्ठता.... मानवी मनात उमटणार्‍या प्रत्येक भावनांचे आंदोलन महाभारतात तितक्याच समरसतेने टिपले आहे, आणि त्याचबरोबर ह्या http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/B2Wai3FpHOg/blog-post_05.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)0http://sanvaad.blogspot.com/2010/07/blog-post_05.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-6698028220159450447Mon, 05 Jul 2010 04:54:00 +00002010-07-05T10:36:29.716+05:30मला आवडलेलेपुस्तक परिचयउपनिषदे, अर्थात वेदांत. वैदिक जनांचे वाङ्मय म्हणजे वेद, त्या वेदवाङ्मयातील एक भाग, म्हणजे उपनिषदे. वेदवाङ्मयातील विचारबीजांचा साकल्याने केलेला अर्थविस्तार उपनिषदांमध्ये बघायला मिळतो, बहुधा ह्याच कारणाने, उपनिषदांना 'आम्नायमस्तक' वा वेदांचे उत्तमांग असे गौरवण्यात येते.ऋग्वेदांनंतर व बुद्धपूर्वकाली प्रमुख उपनिषदे निर्माणे झाली. आजूबाजूचे विश्वाचे निरिक्षण करताना, अनुभवताना आणि त्या अनुभवांचे http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/OgRokuNsHn4/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)0http://sanvaad.blogspot.com/2010/07/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-6248555166063269688Thu, 24 Jun 2010 03:35:00 +00002010-07-05T10:24:49.402+05:30मला आवडलेलेपुस्तक परिचयबाप आणि लेक. हे नातं मूलभूत आणि महत्वाचं तर खरच, पण माय -लेकीच्या नात्याइतकं महत्व ह्या नात्याला अजूनही मिळालेलं दिसत नाही. माय - लेक ह्या नात्याच्या उल्लेखातूनही जवळीकीचे जे संदर्भ मनात उमटत जातात, तसे बाप - ले़क ह्या नात्याच्या उल्लेखातून मात्र सहसा उमटत नाहीत. लेकीची सुरुवातीची, लहानपणाची काही वर्षं सोडली तर, मनात माया असली तरी, शिस्त, थोडासा दुरावा आणि परस्पर नात्यामधली एक अदृश्य लक्ष्मणरेखा http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/bDSKxnwuvjc/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)0http://sanvaad.blogspot.com/2010/06/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-446549530773261334Wed, 19 May 2010 20:01:00 +00002010-05-20T11:11:35.758+05:30मनातलं काहीतरीअनुभवतर, काय सांगत होते... गेले दोनेक दिवस एका मराठी संस्थळावर मृत्यूसंबंधी गप्पा, लेख, कविता वगैरे सतत वाचायला मिळत होतं. इतकं धपाधप लेखन येत होतं की थोडंस सवंग वाटायला लागलं होतं. निदान माझ्यासाठी तरी थोडंफार अजीर्णच झालं होतं ह्या विषयाचं. का असं वाटतय आपल्याला, हेही मनात येऊन गेलं. मॄत्यूची मला भीती वगैरे वाटते का, असा प्रश्न विचारला स्वत:लाच. तर, नाही. खरोखरच नाही. वेदपुराणांत सांगितलेलं http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/hnUZbEdJAxw/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)3http://sanvaad.blogspot.com/2010/05/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-2500467806835579544Fri, 15 Jan 2010 12:41:00 +00002010-05-23T02:11:03.000+05:30ललित२००९च्या वर्षांताला पुन्हा एकदा आजोळी जायचंच असं ठरवून, आणि नशीबाने त्यात काहीही अडथळे न येता, बर्‍याच वर्षांनी कोकणात पोहोचलो. गेल्यावर लगेच लक्षात आलं, की, अरे, कोकणही आता खूप बदललं.... बरचसं ओळखीचं खरं, पण थोडंसं अनोळखीही वाटायला लागलं.....दर उन्हाळी सुट्ट्यांमध्ये, कोकणात आजोळी - पणजोळी जायची चैन कधीचीच सरली आहे. मे महिन्यातल्या ऐन दुपारी, विहिरीकाठच्या आंब्यांच्या सावलीत बसून, जिवाला http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/lIMEULrDw1g/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)12http://sanvaad.blogspot.com/2010/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-5346759751384035145Tue, 10 Nov 2009 07:03:00 +00002009-11-10T12:34:33.663+05:30मनातलं काहीतरीखरं तर हे, असले श्रद्धांजलीवाले लेख लिहायला मला मुळीच आवडत नाही! जमत तर त्याहूनही नाही! मुळात, ज्यांच्या निधनामुळे काही हरवलं आहे असं वाटावं, अशी माणसं बोटांवर मोजण्याइतकीही नसतात, आणि अशी माणसं कायमची उठून गेल्यावर काय सुचणार लिहायला तरी? तेह्वा, मग लिहिणार तरी काय... तरीसुद्धा, सुनिताताई, तुम्हांला, तुमची एक वाचक म्हणून काही सांगावसं वाटलं, म्हणून ह्या लेखनप्रपंचाचा प्रयत्न.तसा आपला संबंध फक्त http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/KV9Rnb6FTgc/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)6http://sanvaad.blogspot.com/2009/11/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-7144448694543611239Fri, 23 Oct 2009 12:11:00 +00002009-10-23T17:42:05.306+05:30प्रकाशचित्रhttp://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/HiMaEeWyJQk/blog-post_8846.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)2http://sanvaad.blogspot.com/2009/10/blog-post_8846.htmltag:blogger.com,1999:blog-4201725973847680461.post-6602064193346842066Fri, 23 Oct 2009 12:06:00 +00002009-10-23T17:40:58.438+05:30प्रकाशचित्रबंगलुरुच्या गल्ल्यांमधून फिरताना काढलेला एक फोटो.http://feedproxy.google.com/~r/sanvaad_blog/~3/1OlSCvIUEcc/blog-post_23.htmlnoreply@blogger.com (यशोधरा)2http://sanvaad.blogspot.com/2009/10/blog-post_23.html