My Daily

2009-12-22T19:49:00.000+03:30

.

دست میکشم رو بخار شیشه رد انگشتام میمونه روو شیشه..میگم الان ملت رد میشن فکر میکنن چه خبره این توو..دستشو میندازه دور کمرم میکشه سمت خودش..

.

2009-12-19T22:55:00.000+03:30

.

تو کافه نشستم محض دل خودم ,یه جمع سه نفری نشسته ن یه وری.. اهل کافه های تنهایی باشین میدونین لذت اون جمعا یه داستانه که میسازین واس خودتون..یه نفر ازون جمعو میشناسم و اون نه منو میشناسه و نه دیده و نه میدونه منی وجود داره..در مورد لانگ دیستنس حرف میزنن..اولین بار که شنیدم ال دی..کلی تجزیه تحلیل کردم که از میون آقای اولدفشن و اچ دی و دسپارتد هوس فیلان و اینا درآرم که لانگ دیستنس..گلوم ملتهب سرماخوردگیه و چایی رو که آروم میخورم یه داغی خووبی توو گلوم میشینه..حرفاشون مثه یه حجم ناجور سنگینی پیچیده دورم..از تجربیات میگن..جمله هاشون بالا سرم پرواز میکنن دلم میخواد پاشم اونجا بگم گورباباش..
دلم میخواد بشینم اون وسط و واسشون حرف بزنم..که دلم میخواد اون وسط زار بزنم..که بگم بکشین بیرون..
جمله هاشون هواره توو سرم...:اقتضاهای لاجرم زندگی..چارماه با هم زندگی کردیم..یه وقتایی دیدم که نمیتونم از پس خودم بربیام..عشق نیست..الفته..کانفلیکت ذهنی نمیشی؟مورال نه ...میگین به هم هرت نمیشین؟...دوره های غمگین هم داره..من آدم لحظه و غریزی ام...درگیر مقایسه بودم..رابطه جنسی..تعهد....
یا خدا..من میتونم از هر کدوم این جمله ها هزارو یه شب درآرم..کلاس بالا شروع شده..محسن میگه..لعنتی..میتونم تا صب بشینم ور حرفاشون..دوربینو برمیدارم..میزنم بیرون..

.

2009-12-18T00:02:00.000+03:30

.
.

روزی روزگاری توی خیابان اگر یک آقای بسیار جنتلی را تووی یک زانتیای مشکی دیدید که اول پلاکش 67 دارد و موهای کنار شقیقه ش یک هوایی سفید شده و صندلی پشت ماشینش کلی مجله و کاغذ و نقشه ریخته و فرمان را با دست چپش میگیرد و دست راستش همیشه رووی صندلی شاگرد است بهش بگویید آن دختره که با هم پارک کرده بودند بام و دخترک تکیه به ماشین و او تکیه به ماشین و دخترک سکوت و او سیگار و داستان شهر عاشقش شده...ناجور..بدجور

.

2009-12-15T18:01:00.000+03:30

.

برداشته تووی فلش ماشین را پر کرده از اهنگ های دیمبولی و دنس و ترنس که من بکشم بیرون از تمام آن غم و غصه ی روان تووی ماشین..که بغض هام..که برمیدارد هر روز از دم شرکت فرمان میدهدم به ال,به عکس,به امید به امیر به کاخ به دونات که تمام مدت مسخره بازی دربیاورد ,دلقک شود که بخنداندم به تمام روش هایی که میداند..که سردم که است دستام را بگیرد میان دست هاش که چشم هام که میرود یک جای دوری بپرد جلوی چشم هام با یک اداهای خنده داری,که بردارد بنشاندم رووی کاناپه,برود بستنی بیاورد برام شکلاتی برود تووی آشپزخانه مشغول شام همینجور حرف بزند و بخندد و بخنداند,بیاید برام فارت شون بگذارد برود بیاید بخندیم..بگردد شام را حاضر کند,شال و کلاه کند بغلم کند ببوسدم ..همانجور پر هیاهو ردش را بکشد و برود.. بعضی دوست ها را باید قورت بدهی بس که فدا میشوی شان

.

2009-12-11T22:09:00.000+03:30

.
خم شده بودم با توپ زرده که کلی گشته بود واسم تا پیداش کرده بود و همچین فیگور گرفتم و پرتش کردم که همه شون دونه دونه افتادن..واس اولین بار..توو تمووم زندگیم..برگشتم با یه ذوقی مثه بچه ها بالا پایین که پریدم..ملت که نگام کردن همه..همون لبخنده روو لباش بود میون اون همه آدم ..دستاشو یه هوا باز کرده بود..کنار میز وایساده بود ..مثه همون دختر بچه هه که من باشم دوئیدم سمت بغلش..بغلش مثه بغل باباها شده بود اون موقع..

.

2009-12-09T22:16:00.000+03:30

.

کی جز تو میدونه که بعد هماغوشی چه عاشق اینم که از پشت بغلم کنی و سرم جا بگیره زیر گردنت..

.

2009-12-06T14:34:00.000+03:30

.
من تازه رسیده بودم..
عمه ام زنگ زده بود:بابات حالش بده,مواظب غذا و ایناش باش,دکتر جواب کرده..
من قطع کرده بودم و با خودم گفته بودم که آدم ها یکبار میمیرند..که خوشحال بودم که او یکبار مرده و دیگر نمیمیرد.که اینها همش خواب است.
بعد دیده بودمش..مثل قبل ها..که درد داشت ,معلوم بود که درد دارد..که آتش است تنش اما راه میرفت و میخندید..
تمام وجودم درد شد..که گریه میکردم ..که نکند باز..که نکند باز درد بکشد تا پای رفتنش..که نکند این خواب نیست..خیال نیست..که نکند قرار است ببینمش باز ..که مرگ را..که رفتنش را..
که تووی خوابم بلند بلند گریه میکردم.. که التماس میکردم که بیدار شوم..

.

2009-12-04T22:28:00.001+03:30

.

صبی رو یه دیواری نزدیک خونمون نوشته بود:
جنبش سبز یعنی استقامت تا بهار
بعد همه اخم صب بیدارشدگی جمعه ی من یه لبخنده شده بود که جم نمیشد هی..

.

2009-12-02T23:02:00.002+03:30

.

جناب برف برو بمیر .

2009-11-28T23:19:00.001+03:30

برگاش دونه دونه میریزن,دل آدم هم هی میلرزه که بشینه نگاش کنه و اینه که هی حواسم میره به درخته..و هیچوقتی من اینجور ندیده بودم یه درختی رو هی هر روز که ببینم همینجور داره میریزه میریزه میریزه..که بهارش گذشت..تابستونش گذشت و حالا پاییزش..که چه برگ ریز..

2009-11-26T20:46:00.000+03:30

.

کوچولو پشت تلفن:میدونی چیه خاله سارا؟
من:ها؟
کوچولو:عاشقتم!

.
.

2009-11-24T20:25:00.000+03:30

.

بعد میدانید چه شده؟دیروز آمده کنار دستم نشسته یک دو ساعت راجبه یارو دوست پسر سی و هشت ساله اش برام حرف زده غر زده..عین دو ساعت من لبخند زده ام,حرف های هی قشنگ زده ام,نصیحت های عملی کرده ام بعد دستش را گذاشته رووی دستم که میدانی من فکر میکنم فلانی-دوست پسر سی و هشت ساله ی اسکولیسمش-با تو تیک میزند و از تو خیلی حرف میزند و آمارت را میگیرد و بعد در برابر لبخند خشک شده ی من میفرمایند البته من که تو را میشناسم و فلانی هست و البته درست که دوور هست و حالا من دیشب که با هم ال بودیم دیدمش نگاه و حرکاتش را ,اما تو دوست منی و حالا درست است اصلن که فلانی نیست اما خب تو تعهد دلی داری..نداری؟
بعد من نگاهم مانده به دهانش و مانده ام که یا خدا من چندبار باید تووی زندگیم در برابر یک همچین دیالوگی قرار بگیرم و لبخند بزنم و آرام بیرون بکشم؟یعنی تو خودت آن بالا حوصله ات سر نرفته ازین مضحکه ی مدام؟
.

2009-11-22T19:12:00.000+03:30

.

نوشته: اگه رفت با یکی دیگه خوابید چی؟حتا یه بار؟

.

2009-11-18T22:18:00.001+03:30

.

میدانید چهارکیلو هشتاد و پنج گرم به روایت فاکتور چقدر است؟
میدانید چهارکیلو و هشتاد و پنج گرم انار چقدر است؟
من نشسته ام اینجا کنار شوفاژ چهارکیلو و هشتاد و پنج گرم انار را دانه کرده ام ,دانه های درشت قرمزش را,و هی بلد نشده ام تو چه جور انار دان میکنی که آنجور صد دانه یاقوتش دانه دانه میریزند توو ظرف آبی سفالی بدون تلفات,بعد یادم به تو هست تووی سرمای آن شهر همیشه برفی که من خزیده بودم زیر لحاف و لج کرده بودم که انار دان کرده ویار
کرده ام و تو نشسته بودی کنج تخت انار دانه میکردی و گاهی دانه دانه میگذاشتی دهانم که من پای آخریش انگشت هات را و دستت را..و تمام تنم..تنت..تنمان نوچ شده بود و ملحفه های آبی سفیدت لکه های سرخ به تنش نشسته بود جابه جا و رد لب هام رووی نوچی تنت..

.

2009-11-16T22:43:00.000+03:30

.
فکر میکنید افسردگی چیست؟شاخ و دمی که میگویند ندارد.منی که میبینید اینجور لبخندزنان تووی زندگی میگردم و یاد گرفته ام به جست و جوی بهانه بگردم برای هر برنامه ی مفرحانه ای یک آدمی هستم که کتمان میکند این افسردگی را..منی که تصمیماتم را باید بگذارم لب کوزه بس که بیخود از آب در می آیند,منی که تلاشم برای رسیدن به حد منفی تنزل کرده,من آدم تصمیمات بزرگ حالا نشسته ام,زانو بغل گرفته ام و نگاه میکنم به خودمی که راضی میشود به حداقل ها..من افسرده ام و درمان افسردگی م دور است,دیر است..من افسرده ام و تنهایی هرچه باشد مامن این روزهای من است..
.

2009-11-15T17:33:00.000+03:30

.

راحتی..؟
راحتی...؟

.
راحتی...؟

.

2009-11-13T00:04:00.000+03:30

.

دلم واسه اون چشای خرش که وقتی ازم عصبانی میشد یه ذره همچین تنگ میشد و یادشم میرفت که لبخنده رو جمع کنه از رو لبش تنگ شده..
.

2009-11-07T21:37:00.000+03:30

.

نه..من همیشه ی خوب نیستم..
من گاهی به سرم میزنه..من گاهی بدیهی ترین واقعیات رو هم منکر میشم..من گاهی دیر سر کارم میرسم و وقتی که میدونم دیره باز از دم ماشین تا شرکتو آروم آروم میرم و با برگا و خرت و پرتای جمع شده ی آقای رفتگر بازی میکنم..من گاهی به سرم میزنه و اس ام اس هاتو میزارم یه گوشه که یادم بره جواب بدم..من گاهی میل های رسیده تو ستاره دار میکنم و انقد جواب نمیدم تا دومیش و سومیش..
من گاهی انقد جواب تلفنا رو نمیدم که نگران شی و فک کنی مُردم..من همیشه خووب نیستم و گاهی آب شیر ظرفشویی رو باز میزارم و در یخچالو وا میکنم و بی صدا میشینم تووشو نگاه میکنم..
من گاهی کتابِ استپ آپمو باز میکنم و تووشو پر میکنم از نوشته های خل خلیم..من گاهی پشت چک پرینت های شرکت شکلک های مسخره میکشم و دوباره میزارمشون توو جاشون..
من گاهی گوشمو میچسبونم به تلفن و هیچی نمیشنوم..
من گاهی تو که میگی حبل المتین گیست موهامو دورِ انگشتام میچرخونم و آروم دنباله شونو میکشم به لب هام..
من همیشگی خوب نیستم..گاهی وقتی آقای آتلیه روو وال سکشنه یه چیزی رو دوبار علامت میزنه که اصلاح ,همه چی رو درست میکنم الا همون یکی رو که دفعه ی بد دوباره بنویسه +دقت..
من گاهی تمووم یه ظهر با آفتاب مرده شو خیره میشم به دیوار روبروم و تووی کله م مدام میچرخه مای کافی ایز نات دت سوییت انی مُر..
من گاهی میزنه به سرم و تمووم روزم رو تووی یه سکوت احمقانه میگذرونم..
من گاهی میشم مثه یه تیکه یخ...نه بغضی توو گلومه ..نه دلتنگم..نه دلم گرفته..
من همیشگی خوب نیستم..من گاهی نه پریو دم ,نه هورمونام بالا پایین شده نه جسمم نه روحم نه روانم هیچ کدوم بهم نریخته ن..
من گاهی میزنه به سرم و تمووم زندگیم تووی یه سکوت غریب میگذره..
من گاهی فقط یه قدر کمی میمیرم..

.

2009-11-06T23:18:00.000+03:30

.
بی تو اما همه جا ابری و غم گرفته ست..

.

2009-11-05T00:32:00.002+03:30

2009-11-05T00:21:00.001+03:30

..

حالا بیا بنشین کنارم که برایت بگویم من چه مزخرفم این روزها..

.

2009-11-03T00:18:00.000+03:30

.

من رابطه هام را بی حوصله ام..
دیگر آن سارایی نیستم که روزها را تبصره بسازد..من یک ربع قرنی ام و دیگر حوصله ی سروکله زدن با توهمات آدم هام را ندارم..من خسته میشوم از توضیح دادن..من آدم هام را انتظار دارم که بفهمند مرا..نگام را..لحنم را..خط کج لبخندم را..من عاجزم از تفسیر خودم اینروزها..

.

2009-11-01T22:12:00.000+03:30

.

و به جایی رسیدم که دیگه وقتی شبا با یه کابوس از خواب میپرم هیشکی نیس که دستم بره سمت گوشی م که مسیج بدم: دچار ترسم..بیداری؟

.

2009-10-15T14:06:00.000+03:30

.

تووی اوج حضور نداشتن میان وبلاگ و گودر و این قسم مجازی جات تووی روزهام چه میشود که شبش خواب میبینم با یکی از آقایان وبلاگستان همخانه ام و ایشان بسیار خوش تیپ و زیبارو میباشند.که میبینم خودم را که از خواب بیدار شده ام و ایشان را که داخل آشپزخانه مشغول خوردن چای یا قهوه یا هر مایعات دیگری هستند و یک روزنامه دست راستشان است که همینجور که نگاهش میکنند مرا میبینند لبخند میزنند مرا میبوسند در حد صمیمت و میفرمایند که بشین صبونه بخور!
و من تووی خوابم حتا تعجب زده بودم که میدانستم این آقا با من هیچ نسبی و تیکی و اینها ندارد چه شده که آمده میان خانه زندگیم با این همه مهربانی و عاشقانگی و در اوج خوشی بودم از لحاظ همخانگی با آقای خوش تیپ برنزه ی پیراهن خوش رنگ پوشِ قد بلندِ چشم های از کودکانگی برق زننده اش.
و اینکه آخر چرا ته روزی که من همه ش تووی کارم ول بوده ام و کلی روز درگیر دنیای واقعی یک آقای وبلاگ نویس تلپ می افتد در بغل ما آیا.از من نمیخواهید که فاش کنم آقای وبلاگ نویس را؟نه,نخواهید دیگر,شاید دوست نداشته باشند بدانید همخانه شده ایم جدیدن:دی
.

2009-10-15T00:24:00.000+03:30

.

و دلخوشی من همین تو که میدانی نیستنش چه دردناکی بزرگی است و می آیی و میزنی پس کله ام و از تووی کابینت برای خودت لینا لوله ای برمیداری و مینشینی رووی زمین..کنار تلویزیون و مرا نگاه میکنی و پشت هم بدوبیرا بارم میکنی و دلتنگی و عاشقانگی م را مسخره میکنی جوک میسازی با رابطه مان ,به خنده می اندازی ام..
که من نیازم تویی تووی روزهای بعد رفتنش که خل و چل وارانه می آیی میان دلتنگی هام و میخندانی ام و میبرانی ام از هرچه خیال تاریک..
که من کنارت دراز که میکشم با خنده بگویی یک وقتی اشتباه نگیرمت با فلانی که تو بهش خیانت نمیخواهی کنی و دست بهت نزنم و تحریکت نکنم که من ازخنده بمیرم تووی بغلت که تو آرام دست بکشی به مووهام که بگویی افتخار میکنی به من..به دوستی ام..به عشقی که میبینی..که بگویی عاشقانگی مان یادت می اندازد که شاید بشود..روزی..تو هم..
دلخوشی من تویی مردِ شبانه های بعد از او..

.