My Daily

2011-10-01T19:36:00.000+03:30

اگه این فقط یه خوابه

تا ابد بزار بخوابم

2011-09-25T19:36:00.000+03:30

آمد پشت گردنم را بوسید آرام،سرم را بلند نکردم از توی لپ‌تاپ،دستش را کشید پشت گردنم و از کنارم رد شد،پنجره فرندزطور بالکن را باز کرد و از تووش رفت توی بالکن.

دارم تماشاش می کنم که آرنجش را تکیه داده به دیواره بالکن و یک هوا خم شده و به تماشا مشغول است.

الان یکهو برگشته طرف من که بیا بیا،می‌دانم باز توی پارک مانند جلوی خانه خرگوش دیده و ذوق کرده. می‌خواهم بلند شوم بروم پشت گردنش را ببوسم.

2011-09-23T02:18:00.000+03:30

نشسته کنارم ساندویچ کوفتی‌اش را می‌خورد و گهگاهی درباره اینکه کارم تا کجا پیش رفته و چرا تمام نمی‌شود چیزکی می‌گوید و اینکه چطور است که ایتز وان ویک دت یو آر الموست دان انداستیل نات.

هی می‌روم زیر الاستریتور و گودر چک می‌کنم.می‌گوید دتز وای!

شردآیتمز کی را نمی‌دانم اما باز که ‌می‌کنم عکس های اعدام کرج می‌آید و من احمق می‌نشینم به اسکرول کردن که یکهو با یک ‌صدای غریبی میگوید وات د فاک ایز دیس؟

نمی‌دانم چه بگویم. کلیک می‌کنم روی یک فیدی آنور که فقط عکس‌ها جلوی چشمانش نباشند.دوباره می‌پرسد.دوباره. نمی‌خواهم توضیح بدهم.می‌پرسد چرا می‌نشینم همچین عکس‌هایی را نگاه می‌کنم؟می‌گوید برام جالب است؟نمی‌گویم بش از آن هزار هزار آدمی که سرصب رفته‌اند تماشا .

می‌آید شروع می‌کند به پرسیدن سوال‌هاش که تهش همش ختم می‌شود به این یورکانتری.

بش می‌گویم پلیز.دونت.

لپ‌تاپش را ‌میکشد جلو.گوگل میکند اکزکیوشن این ایران.

الاستریتور را می‌آورم بالا.

2011-09-22T11:44:00.001+03:30

من آنِ توام مرا به من باز مده..

2011-09-19T14:04:00.001+04:30

خمیازه کش منطقی عزیزم

دلم برایتان تنگ شده.

دلم برای روزگار خجسته‌م باهاتان که از اولین روز که شروع کردیم به شمردنش چه کم روز جا داشت و من ذوق با شما بودن داشتم و فکر می‌کردم چقدر بهمان خوش خواهد گذشت تنگ شده.

دلم برای مسابقه بوس گذاشتن و آن کوچه‌ها و آن جابوسی‌مان تنگ شده.دلم برای خندیدن با شما، راه رفتن با شما، از گرما هلاک شدن با شما، تو سکوت خیابان نوردی با شما، یک دستی فرمان گرفتن به هوای دست هاتان توی دست هام و محتاط رانندگی کردنم که مبادا حواستان پرت شود تنگ شده است.

باید بهتان بگویم که شما بسیار موجود دوست داشتنی و دلخواهی هستید و معاشرت باهاتان یکی از خوب ترین اتفاقات این چند وقته ی زندگی من است.و شما به من گفته بودید که اخلاق گهی دارید اما باید بگویم که شما قشنگ بلدید چطور مرا لوس کنید و خوب می‌دانید کی ببوسید کی بغل کنید کی یک جوری باشید که آدمی عطر تنتان را ببلعد و شما خوبید و جای معرکه‌ای توی زندگی من دارید آنقدری که من وقتی شمارا یادم می آید و یا گاهی که عکستان را نگاه می کنم لبخند می‌زنم و این خیلی خوب است که یک آدمی بیاید توی ذهنتان و بتواند لبخند بیاورد به لب هاتان. این دستاورد خوش آن روزهای با شماست.

و شما خاطره ی خوشمزه ی منید و دلم می‌خواهد یک وقتی یک جایی یک شبی بشود که مست کنم باهاتان و بگذارم که توی بغلم بخوابید و قول که هی صداتان نکنم که خوابی؟ و هی وول نخورم و هی نبوسمتان و هی کرم نریزم. شما یک خواب توی بغلم از من طلب دارید.یادتان باشد ازم بازخواست کنید.

دوستتان دارم و دلم برای ول گشتن باهاتان تنگ است.

2011-09-15T16:18:00.000+04:30

1- می‌گوید این که نشسته‌ای آنجا و مدام لبخند روی لبت است خوب است. چه جور یاد گرفته‌ای همیشه لبخند بزنی؟من؟من همیشه یادم است که همه بهم می‌گفتند چرا انقدر اخم می‌کنی, مادرم می‌گفت انقد اخم می‌کنی چین افتاده بین ابروهات.همیشه آنقدر قیافه م سردطور بوده که در اولین دیدارها فرست امپرشن را به ها می‌داد.می‌گویم باید ربطی به اینجا,به تو, به نوع حرف زدنت, به لهجه‌ی غریب خرت, به نوع حرکت دست‌هات و آن هیجان توی تعریف کردن هات باشد.

2- دیر رسیدم,جا نبود, نشستم روی پله‌های ردیف آخر,بلند شد از میان جمعیت صدام کرد که کام هیر,آی باوت کافی فور یو مای نات مورنینگ پرسن

3- سی چل تا موضوع لیست کرده برامان که بیایید از تووش انتخاب کنید. دختر غر می‌زند که نمی‌شد چارتا موضوع بدهد؟نمی‌شد موضوع هرکی را بکند توی حلقش که همینه که هست؟من دارم لبخند می‌زنم.میگوید یو لایک تو هو لاتز آو آپشنز ایون ون یو نو یو آر نات چوزینگ انی آو دم.می‌گویم هو دازنت؟

4- بهترین قسمت زندگی روزانه‌ام چی بپوشم است.در کمد را باز می‌کنم,دانه دانه دست می‌کشم روی لباس‌ها,می گوید ارضا می شوی هر روز با این انتخاب.راست می‌گوید.

5- سرش را آورد پایین یکجایی کنار گوشم آرام گفت:کن آی کیس یو؟

6- می‌گویم خبرها را بهم نگو,اینجا بهشت بی‌خبری من است. نمی‌خواهم بشنوم, نمی‌خواهم بدانم. بی‌خبری آرامش من است

7- آدم‌های همه چیزدان دانای‌کل مرا به مرز جنون می‌رسانند. این‌هایی که همیشه همه چیز را بهتر از تو می‌دانند.اینهایی که همان حرف تو را با گذاشتن نه اینجوری نیس سرش دوباره به خوردت می‌دهند.آدم های ناتوان در تجربه های جدید مرا دیوانه می‌کنند.این ها که همه چیزشان روی یک خط مستقیم حرکت می‌کند.این ها که وقتی داریم یک راهی را باهم میرویم ده بار از آدم می پرسند که مطمئنی راهی که می رویم درست است؟که مدام سرشان می‌رود توی گوشی که نه ببین باید ازینور برویم.این‌هایی که وقتی داری یک مشقی می‌نویسی و داری با خودت و ایده‌های خرانه ت حال می کنی می‌گویند مطمئنی این چیزی است که باید بنویسی؟این هایی که وقت آشپزی می آیند بالا سرت که الان میدانی چی داری درست می‌کنی؟

8- دلم براش تنگ شده. دلم برای همیشه خواستنی بودنش تنگ شده. دلم برای بوسیدنش تنگ شده. دلم برای بودن باهاش تنگ شده,دلم برای تماشاش تنگ شده,دلم برای غرغرهاش, ناراحت بودناش ازم, با همه گرم بودنش, سازگار بودنش, دلم برای بوسیدنش تنگ شده..دلم براش تنگ شده آنقدر که دیگر دلتنگی نیست.اسم دیگری باید داشته باشد.

9- می‌گوید دل که نیست. دریاست.راست می‌گوید. دلم می‌رود. هر روز.هر روز.

2011-09-13T20:18:00.001+04:30

پرسید چطور دلت تنگ نشده؟چه جور دلت نمی‌گیره؟چه جور دلت هوای خونه نمی‌کنه؟

من؟آرامش..

2011-09-12T18:45:00.001+04:30

تو عزیزدردانه ی منی..

تو که می‌آیی و چندروزی مهمان این شهر و خانه‌ام میشوی انگار با خودت یک سطل رنگ می آوری و می‌پاشی از هرجا که رد می‌شوی.

وقتی می‌روی و پشت در گم می‌شوی تمام دنیا رنگ تو را گرفته.

ملحفه ها، دستگیره در اتاق، آیینه، جعبه بیسکوییت‌ها، لباس‌های جامانده‌م روی تخت، پرده ی همیشه کنار رفته، لبم، گونه‌هام.

این شهر،این خانه، پله‌ها، خیابان‌ها،انگار رد بگذاری از هر جا که رد شویم با هم.میپیچی..ردت می‌ماند به تن شهر.به تن خانه.به تن من.

وقتی میروی سرتاپای من رنگی میشود.

2011-09-08T23:46:00.001+04:30

1- چهار هفته گذشته است. برگردم اگر اما و یادم بخواهد بیاید آن شب‌های آخر را انگار سال‌های گذشته است. انگار سال‌ها گذشته باشد که توی بغل خواهرم بغضم یکهو بعد تمام دلقک بازی‌هام ترکید. که پای گیت پرسیدم من چرا دارم می‌رم؟ انگار سال‌ها گذشته باشد از آن دویدنم با لپ‌تاپ توی دست و کوله‌ی باز و کلی بار روی دوش توی رمپ خروجی و هی صدا کردن اسمم از بلندگو و من که همینجور اشک‌هام پایین، انگار سال‌ها پیش یک روزی یکی مرا آورد و گذاشت توی این شهر توی این خانه میان این آدم‌ها. انگار سال‌ها گذشته است و الان که من بخواهم هرچیزی از آنور یادم بیاید دور است.

2- دلم می‌خواست میشد یک سری آدم‌هام را با خودم جمع می‌کردم می‌آوردم اینجا. که نشود که دلتنگ‌شان بشوم.

3- سه هفته توی دانشگاه خوردیم و زدیم و رقصیدیم و پریدیم و مستیدیم و همه کار کردیم. تمام شد. تمام این سه هفته هر روز میان آدم‌هایی که صدهزار سال فکر نمی‌کردم باهاشان ربطی داشته باشم ول گشتیم. بعد هر کارناوال و بیرشاور و بارهاپینگ و تورنمنت و هزار کوفت و زهرمار دیگر فکر کردم چقدر خوشی کردن را از ماها دریغ کرده‌اند وقتی اینقدر راحت می‌شود خوش بود. که روزهای اول فکر می‌کردم چقدر این‌ها خوشند.الکی خوشند. روزهای آخر نگاه می‌کردم به خودِ الکی خوشم و فکر می‌کردم که بیست و شش و بیست و هفت چه اصلن زیاد نیست.توی بیر شاور و ریختن بیر روی هم و آواز خواندن میان دوهزار و بیشتر آدم وقتی از آنور یک بچلر فسقل می‌آمد و بیرش را توی لباس من خالی می‌کرد و من از موهام می‌چکاندم توی لیوان و جمع می‌کردم تا روی کله یکی دیگر بریزم فکر کردم که چقدر آرامم.

4- توی تمام زندگیم شاید قدر این چهار هفته این همه آدم جدید یکجا ندیده بودم و با این همه آدم جدید آشنا نشده بودم.

5- من آدم جوگیری هستم. الف میگوید سازگار.من میگویم جوگیر. توی جمع می‌توانم خودم را کم کم همرنگ کنم.توی کلاس کالچر یارو برگشت گفت میتوانی سرت را بیندازی بروی توی یک جمعی یکهو؟ نگاه کردم به روزهام و گفتم بله که می‌توانم. توانسته بودم.

6- اینکه با جیغ و هوار میان کلی آدم بروی زیر دوش شلنگ ماشین آتش نشانی و با آدم های غریبه برقصی نگاه که کنم دورترین تصویری بود که می‌توانستم از خودم داشته باشم.

7- کمی از شروع کلاس ها واهمه دارم و بعد از دیدن استودیو و کارها و فیلان یکی توی سرم می‌گوید آخر بعد این همه وقت دوری از درس و مشق و طرح وسط این‌ها چه می‌خواهی بگویی؟از آنور می‌بینم که دارم توی کارگاه راه می‌روم و از ذوق بوی چوب و صدای دستگاه لیزر و آن همه متریال هیجانی که تابه حال باهاشان کار نکرده‌ام می‌میرم.

8- این هفته یک مهمان عزیزی داشتم که می‌توانم بگویم یکی از خوب‌ترین آدم های زندگیم شده الان. که باش می‌شود شاد و آرام و امن بود. که می‌دانم می‌شود باش تا خود صب خندید که من وسط خنده که نفسم در نمی‌آید بش بگویم به چی می‌خندیم که بگوید به درز دیوار و من باز زیر لحاف ریسه بروم از خنده.

9- توی این چند هفته تو دو لیستم دانه دانه تیک خورده است. چیزهایی را تجربه کرده‌ام که فکر می‌کردم هیچوقت. از کرده‌ی خود دلشادم.روزهام پر بوده از لذت‌های کوچک و بزرگ. خیالم از زندگی به طرز خوشایندی جمع بوده و حال سبک و خوبی داشته‌ام.

10- حالم خوش است.عجیب خوش است و گاهی فکر می‌کنم شاید که حادثه بدی در راه است.

11- تنم هنوز داغ است.

2011-09-04T20:14:00.000+04:30

براش دست تکان دادم و همینجور فین‌فین کنان راهم را کشیدم از پله‌ها آمدم پایین. از در استیشن بیرون آمدم، دمپایی‌م را درآوردم و گرفتم توی دست‌هام، از روی سنگفرش و چمن راه افتادم سمت دوچرخه.توی دلم کمی فحش دادم. نشستم که روی زین، پاهام که ماند روی خیسی سفت و سخت رکاب، باران که خورد توی صورتم و از بین موهام ولو شد روی پیشانی‌م لبخندم شد که چقدر حال این روزهای زندگی خوب است.

2011-08-28T03:35:00.001+04:30

سعی می‌کنم بخوابم. نمی‌شود. دارم تصویر می‌سازم. خواب آن بارم را خوب و قشنگ یادم هست. یادم هست که خیلی بلند بود. یادم هست حالم حال کودکی‌هام بود که همیشه وقت بوسیدن دایی ام گردنم را بس که می‌کشیدم بالا و بس که نوک پنجه پام می ایستادم جانم در می‌آمد. دایی‌ام هم می‌خندید و همان بالا می‌ماند که کوو پس. نرسیدی که. من دست‌هام را بزور می‌رساندم بالا می‌انداختم دور گردنش قلاب می‌کردم خودم را می‌کشیدم بالا. هنوز هم بهش نمی‌رسم اما حالاها خم می‌شود کمی دستش را می اندازد دور کمرم و وقت بوسیدنم کمی از زمین بلدم می‌کند. وقت بوسیدن الف هم بساط همین است. فرقش زمان است. که من ساده که رهاش نمی‌کنم .گردنم کش می آید. یاید یکهوا از زمین بلندم کند . حالا نشسته‌ام اینجا و تصویر می‌سازم. دلم می‌خواهد وقتی می‌بینمش بپرم بغلش . قبل اینکه ببیندم. دلم می‌خواهد بپرم از گردنش آویزان شوم و بووش کنم. یکبار توی ایستگاه قطار بعد برگشتن از پاریس که الف را از دور دیدمش دویدم که بپرم بغلش گونه‌ام کوبیده شد توی چانه‌اش. ریده شد توی رمانس ماجرا. فکر می‌کنم به دیدنش. به بوسیدنش. به بغلش.

2011-08-14T19:58:00.000+04:30

پای قطار که توی بغلش کشیدم بالا و بوسیدمش، لب هام که همینجور مماس صورتش ماند، دست‌هاش را محکم که گرفت دو طرف بازوم و گفت الان روز خوبمان است خره، از پشت شیشه که دست تکان داد برام و اشاره کرد که اشک‌هام را پاک کنم، در قطار که بسته شد و راه افتاد، سرش که ماند روی شیشه، با لبخند همیشه به لب‌هاش که تصویرش دور و دور و دور و محو شد..سرم را برگردانم، نگاه کردم به دوروبرم و تازه انگار فهمیدم چقدر این شهر غریب و دلگیر است.

2011-08-05T17:54:00.000+04:30

1- دور خودم می‌گردم. مدام به خودم می‌گویم اووه اینهمه وقت داری. یک چیزی تووم نهیب می‌زند که زر نزن. چیزی نمانده و من هنوز دارم به زندگی روزمره‌ی همیشگیم می‌رسم. همه چیز سرجای خودش است و من همینجور خوش‌خوشان ول می‌گردم.

2- توی روزهای گندِ عزیزی هستم که نه می‌دانم که می‌خواهم بگذرند نه می‌دانم که می‌خواهم نگه‌شان دارم. ماندانا نوشته بود کاش یکجوری بود که آدمی یک وردی می‌خواند و محو میشد. دلم می‌خواهد یک وردی بخوانم و همه چیز یکهو عوض شود. دلم می‌خواهد یک بشکن بزنم و بپرم توی خانه‌م آنجا .

3- روزهام خوبند.آدم‌هام خوبند.اتفاقات و معاشرت‌های خوب. آدم‌های دلبخواه. خنده‌هایی که می‌خواهم ثبتشان کنم. بغل‌هایی که می‌خواهم تا ته دنیا تووشان بمانم. دست‌هایی که می‌خواهم هی انگشت‌هام را تووشان بچرخانم. یک عزیزِ خوبِ تازه آشنای ماچ لازمی هم دارم که دلم می‌خواهد صبح تا شب باهاش معاشرت کنم. که دلم می‌خواهد هی بهم بگوید چطوره؟من بگویم خووووبه.

4- همیشه از بزرگ‌ترین ادعاهای زندگیم این بوده که خودم را سازگار می‌کنم با همه چیز. آدم جوگیر و نوستالژیک و خری هستم اما به شدت سازگارم. با موقعیت‌ها،آدم‌ها، گندهایی که می‌زنم. اشتباهاتی که می‌کنم. می‌توانم خودم را از موقعیتی که هستم به در ببرم. زخمش می‌ماند. جاش می‌ماند اما سریع سازگار می‌شوم. مادرم قدیم‌ها بهم میگفت آفتاب پرست. هشت سال است که کم و بیش تنها زندگی میکنم و فکر می‌کنم این یعنی می‌توانم خودم زندگیم را تنهایی جمع کنم. اما یک حس عجیب ترس قاطی با چه قرار است بشودی دارم که نمی‌دانم تا کی دنبالم می‌آید. من عاشق موقعیت‌های جدید و آدم‌های جدیدم و این قسمت خوب ماجراست.

5- همیشه‌ی زندگیم می‌خواستم،می‌خواهم یک باری باشد که بتوانم همه چیز را بگذارم و بروم.

6- یک اشتباهی کرده ام که مثل سگ ازش پشیمانم.برمی‌گردم نگاه می‌کنم به خودم و فکر می‌کنم گه چه بعید بوده از من همچین خریت و حماقتی که الان بیایم بنویسمش به پای تجربه.گه بزنند به این تجربه. لالم . لال. دلم می‌خواست میشد زمان را برگردانم عقب یا دلم می‌خواست آنقدر آدم بودم که بتوانم از پس همچین موقعیتی برآیم. معلوم شد نمی‌توانم. اما خوب حالیم است که چه گندی زده‌ام و حواسم هست که یادم بماند.یادم بماند. توی زندگیم اشتباه زیاد کرده‌ام.این یکی دلم را خیلی سوزاند.

7- توی خیابان‌ها می‌روم و مثل خل و چل ها به اینور و آنور نگاه می‌کنم. ازین اداهای مسخره. از خانه پدری که می‌آمدم یکهو زدم بیرون. کوله‌ام را که برمی‌داشتم از پای تخت یک دور چرخیدم دور خودم. اتاقم. اتاقی که هشت سال است همینجور دست نخورده مانده و هنوز انگار یک دختربچه هجده ساله به هوای تجربه‌های نو و جدید ترکش کرده شب آخری که می‌خوابیدم توی تختم به خودم می‌گفتم تا کی باز بشود بیای زیر این سقف. نگاهم به روکش چوبی سقف بود و طبق عادت بچگی‌هام ردیف‌هاش را شمردم تا خوابم برد.

8- خانه‌ام را دوست دارم. نمی‌دانم قرار است بعد رفتنم چه بشود. نمیدانم بعد از رفتنم چه بر سر این دیوارها و عکس ها و کاناپه و صندلی پای پنجره می‌آید. دلم می‌خواست خانه‌ام را میشد با خودم کول کنم ببرم هرجای دنیا. بدی‌ش این است که فکر کنم بعد من باز زندگی دیگری توی این خانه جریان خواهد داشت. فکر کنم این دیوارها که الان پر عکس، این قفسه که پر از کتاب و جینگیل جات، این کابینت ها، کمدها..قلبم درد می‌گیرد که بدانم توی همین روزهای نزدیکی که من دیگر نیستم قرار است خانه‌ام خالی شود و من دیگر هیچوقت به این خانه برنمی‌گردم. ترک کردن این خانه که تووش بهترین خاطرات سال‌های زندگی تنهاییم را داشتم یکی از سخت‌ترین دل کندن‌هام است.

9- ماشین کولرش خراب است از پارسال. یارو یک چیزی مثل ترموستات یا هرچیزیش را کند و گفت بیارش تا درستش کنم. نبردم نکردم تا امسال که بخاطر رادیاتش گذارم به تعمیرکاره افتاد.نگاهم کرد که هنوز که این را درست نکرده‌ای؟ بگذار بماند برات درستش کنم. فکر کردم.گفتم نمی‌خواهد فکر کردم حالا این یذره مانده به رفتنم کولر ماشین درست کنم که چه بشود. الان دلگیرم دلم می‌خواهد بروم کولرش را درست کنم . دلم می‌خواهد ببرمش کارواش .دلم می‌خواهد چرخ هاش را بدهم باد بزنند. سالم و نو و تمییز ترکش کنم. دلم برای ماشینم تنگ می‌شود.

10- وقتی به این مرحله میرسی دیگر اشتیاق نیست یا حداقل برای من نیست. احساس می‌کنم خوب که چه؟ گاهی می‌گویم فکر کن بتوانی بزنی زیر همه چیز. فکر کن بتوانی نروی،می‌توانی؟خودم را به چالش می‌کشم. بعد می‌نشینم باز برای خودم خوش خوشان روزهام را تعریف میکنم.میروم فولدر هالو‌ندرلندم را باز می‌کنم. لباس‌هایی را که می‌خواهم بخرم یکی یکی نگاه می‌کنم و ذوق میکنم. در و دیوار اتاقم را نگاه می‌کنم و ذوق می‌کنم. تختم را نگاه می‌کنم و ذوق می‌کنم. با گوگل مپ می‌روم از توی خیابان ها رد می‌شوم همینجور از خانه می‌روم تا دانشگاه، می‌روم تا ایستگاه قطار، می‌روم تا مرکز خرید، می‌روم تا کافه و رستوران. می‌گردم توی خیابان‌ها،میان ساختمان‌ها، به آدم‌ها و دوچرخه‌ها می‌گویم هالو. قدم می‌زنم از کنار مغازه‌‌ها، فکر می‌کنم شب بروم پیش فلانی؟ می‌گویم نه خسته‌ام. خریدهام را می‌گذارم توی کیف آویزان به صندلی پشتی دوچرخه و سوار می‌شوم و برمی‌گردم. تمام می‌شود.

11- سرم را تکیه دادم به شانه‌اش و پرسیدم میشه نرم؟میشه همه چیز تموم شه؟میشه بمیرم؟

12- اینروزها حالم خوش نیست.حال ‌و وضع فیزیولوژیک خودم را می‌گویم. توی این دو هفته سه چهار بارش را فقط حالتی بینابین غش داشتم که دوبارش را توی بغل دوست هام ول شدم- و هر کسی باید یگانه خودش را داشته باشد- چندباری هم از شدت تپش قلب غیرقابل کنترل راهی درمانگاه شدم. برای تپش قلبم بار دومش اینقدر از گندی که زده بودم عصبی شده بودم که هیچ جوره نمی‌توانستم آرام شوم. به خواهرم گفتم فکر کنم دارم سکته می‌کنم و داشتم فکر می‌کردم احتمالن وقتی کسی دارد می‌میرد اینجوری است. حس می‌کردم یک مشتی توی قفسه سینه‌م قلبم را فشار می‌دهد . و بعد کم کم انگار تمام دستم سرد و بی حس بشود. فکر کردم چقدر اگر بمیرم همه چیز عجیب و سورئال خواهد شد. خواهرم برایم وقت دکتر گرفته. خنده‌ام می‌گیرد. می‌گویم فک کن حالا همین دم رفتنی بگن فیلان مریضی لاعلاج رو داری .فحشم می‌دهد.من متخصص لوس کردن خودمم.

13- دلم می‌خواست خیلی چیزها را می‌توانستم تغییر بدهم. نمی‌توانم و این دردناک ترین قسمت زندگی‌ست.

2011-08-02T16:49:00.000+04:30

برام میلش کرده.عکس یک پیراهن تابستانی..سفید، با گل های رنگی .نوشته: زود بیا که اینو بپوشیش.

دل نازک‏تر از همیشه‌ام..دلم می‏ خواست میشد از همین‏جا بپرم بغلش. تصورش می‏ کنم که یک روزش به خیال خرید پاشده شال و کلاه کرده، رفته توی مغازه ها گشته، بین پیراهن‏ ها قدم زده..همان جور با دقت خودش، که چه براش سخت بوده. که ده بار بنویسد تنها رفتم‌ها‏! .. بعد گشته، گشته، گشته..برام یک پیراهن برداشته..سبک..خنک..خوشرنگ..مرا تووش تصور کرده..دلش غنج رفته..آخ که بمیرم براش..آخ که بمیرم..

2011-08-02T16:29:00.001+04:30

دروغ چرا؟کلی از فحش های زندگیم را توی دانشگاه و اکثریتش را توی گودر یاد گرفته ام. توی خانه مان کسی فحش نمی داد.نمی‌دهد. فحش هامان به خر و گاو محدود می شد و آنها را هم فقط می توانستیم به خودمان و یواش بگوییم و وا مگر آدم جلوی پدرش به خواهرش می گوید گاو؟بماند که اینها الان به عنوان لفظ تحبیب برای من کاربرد دارند.

آن موقع ها همان فحش ها کارمان را راه می انداخت توی دانشگاه دایره فحش ها وسیع‌تر شد.من هنوز بلد نبودم اما فحشی را به زبان بیاورم. آدم مودب جمع همیشه من بودم. توی ذهنم هم نمی‌چرخید.تا رسید به گودر. به حمدلله گودر معلوماتمان را در همه چیز بالا برده. فحش و اصطلاحات و بدو بیراه هم جای خود. از تمام فحش‌هایی که توی دایره فحش هام دارم و حالا توی ذهنم خیلی شیک و قشنگ میچرخند چندتاشان را وقت هایی که اعصاب ندارم و یا وقت رانندگی و تنهایی می‌گویم. اما اصطلاحات مورد علاقه م انو نیگا و به ها رفتن است. انو نیگا را همین عید در تقابل با فامیل و آشنا گفته ام و همه با چشم های گردشده نگام کردند. الف معتقد است من نباید فحش بدهم .میگوید شخصیت نداری تو؟می گویم به تخمم.یکباری توی بغلش ولو همراه دوستانش فیلم می دیدیم. دختره ی توی فیلم یک کاری کرد که من خندیدم که ریدی. همه برگشتند طرف من. الف خم شده بود توی صورتم. برگشتم طرفش که دیدی؟دوستانش مردند از خنده. الف گقت واقعن از من زشت است این کلمات.من چشم غره رفتم و دلم می‌خواست بگویم انو ببینا.ولی نگفتم.

دوست ندارم فحش بدهم .منظورم اینها که گفتم نیست ها.دیروز توی ماشین به یک موتوری گفتم د‌یو‌ث. چند وقت پیش هم به چندنفری چند فحش جنسیتی ناجور داده‌ام. نمیدانم اینها چه جور به ذهن آدم آنهم در موقعیتی آنچنانی می آیند. اما نگران خودمم. یکبار جلوی خواهرم گفتم به تخمم. بهم گفت وا.تخمت؟!خیلی جدی.

2011-07-30T15:57:00.000+04:30

پرسید آیا می‌خواهم برام یک لیوان آب بیاورد؟سر بلند کردم و نگاش کردم. توی چشم‌هاش یک چیزی بود که دلم خواست یک کمی بیشتر پیشم بماند. ترسیدم اگر بگویم نه راهش را بکشد و برود . توی حالی بودم که به شدت نیاز داشتم کسی کنارم باشد. تنهایی دیوانه‌ترم می‏کرد. کلی برگه پرینت و کپی و کوفت و زهرمار دستم بود. دم پله‌ها سرم گیج رفته بود، پام لیز خورده بود و دو سه پله را رفته بودم پایین. بین درد و گیجی یکهو زده بودم زیر گریه. بی دلیل. حیاط خلوت بود. پرنده پر نمی‌زد. همینجور دم آخرین پله ولو و سر خورده زدم زیر گریه.

سایه‌اش افتاده بود کنارم، دستش آمده بود طرفم. گفت: چیزیت شد؟بدجور افتادی؟صدای گریه‌ام را آوردم پایین. با کف دو دستم که درد داشتند هم گذاشتم روی صورتم،گونه‌هام.دو تایی.صورتم خیس. دلم نمی‌خواست توی آن موقعیت باشم. دلم نمی‌خواست وقتی آن جور برای یک افتادن اتفاقی سر پله‌ها بغضم را ترکانده‌ام کسی کنارم باشد. آدم شرمش می‏آید. دوباره گفت: می‌خواهی برات یک لیوان آب بیاورم؟ سرم را که بلند کردم آفتاب افتاده بود رووش،روی موهای قهوه‌ایی روشن و پیراهن بنفش مانتوطورش.روی پیراهنش یک گل سرخابی بود.گلدوزی شده. سرتکان دادم. رفت که برام آب بیاورد. پاشدم خودم را تکاندم، کیفم را از کف زمین جمع کردم، دفتر و دستک و کاغذهام را. نشستم روی پله و فکر کردم وقتی بیاید باید بشود که باش حرف بزنم. باید . لیوان را که داد دستم توی صورتش دقیق شدم که لبخندش سرخابی بود و موهای پیچش توی شالش که باز سرخابی ولو بودند. آب را که می‏خوردم نگام می‏کرد. از توی کیفش یک دستمال داد دستم.روی دستمال طرح یک فرشته ی منگول‌طوری داشت با تاج.توی سکوت چند دقیقه‌ای گذشت.گفت که می‌خواهی بمانم اینجا بهتر شوی یا می‌خواهی بروم؟فکر کردم دختر از توی کتاب‏ ها و فیلم‏ ها درآمده.فک کردم چه جور می‌شود یک غریبه می‏ آید آب می‏دهد دستم و اینجور پی آرامشِ من است و آنوقت زندگی من با دوست‌ها و نزدیکانم آن جور پیش می‌رود؟لال نگاش کردم فقط. شانه بالا انداختم،ابلهانه. لبخندش هنوز روی لبش،دستش را گذاشت روی شانه‌ام یک فشارِ یواشی داد و گفت سخت نگیر. همین. گفت سخت نگیر و بعد راهش را کشید و رفت.دنباله‌ی شالش کشیده شد روی بازو و شانه‌ام. من نگام به عکسِ فرشته ‏ی روی دستمال ماند.

2011-07-17T21:35:00.000+04:30

خودم را شگفت زده کرده ام. باز..از نو..

2011-07-12T23:32:00.000+04:30

دلم برایش تنگ شده.مثل خر.

خر که می‌گویم رسمن حالی است که اکنون دارم.

له‌له میزنم براش.له‌له.

میروم حرف‌هامان را می‌خوانم.از ذوق می‌میرم.با لبخند و اشک و فیلان میخوانم هی.مرض آرشیوخوانی.آرشیو جی‌تاک را زیرو رو می‌کنم.

می‌روم عکس‌هاش را می‌بینم.دق می‌کنم.چه لبخندها که زده توشان.لبخندش را دلم می‌خواهد قورت بدم. چشم‌هاش را که انگار می‌خندند می‌خواهم ببوسم.

از خوشی داشتنش و درد دلتنگی‌ش دارم می‌میرم.

2011-06-30T18:06:00.001+04:30

اصلن آدمی که تووی ماشین کسی هم می‌نشیند محض حمل و نقل حواسش به ماشین‌های جلویی و آیینه و عقب است خر است.اصلن آدمی که فکر می‌کند چرا زیر پاش کلاچ و ترمز ندارد خر است.اصلا آدمی که شعور بی خیال نشستن ور دل کسی دیگر تووی ماشین را ندارد خر است.

2011-06-22T23:28:00.001+04:30

رفته بود نشسته بود بالا.من پایین داشتم مشق‌هام را می‌نوشتم. یکهو بی‌هوا صدا پیچید توی کافه. چند لحظه مسخ شدم. آهنگی که میزد مرا برداشت، برد گذاشت توی روزهای خنک و خوب. توی روزهای رامسر و دریا و هم‌آغوشی با تن‌های تب‌دار و داغ توی ملحفه‌های خنک..به روزهای آغازین کشف تنش. دوست داشتنش. پسر آن بالا داشت میزد و من این پایین یک چیز داغ و گرمی توی تنم می‌پیچید.که نتوانستم. که بلند شدم. پله ها را بالا رفتم. توی همان فضای کوچک و تاریک نگاه کردم به انگشت های پسر که آرام و سبک می‌رقصید روی پیانو. تنها چیزی که در آن لحظه دلم خواست از پشت توی بغل گرفتنش و بوسیدنش بود. که مرا به لحظه هایی برده بود که بهشت.

2011-06-21T15:22:00.001+04:30

عصبی‌ام. بدتر از آن ناتوانم و این بدترین احساسی است که یک‌نفر می‌تواند داشته باشد. صبحی میم زنگ زد که مادرش را قرار است ببرند نمونه‌برداری. از ریه. بش گفتم می‏خواهی بیایم پیشت؟ گفت که می‌داند چقدر از بیمارستان منزجرم و حالش خوب است و تنها نیست و من فقط دعا کنم که پیشرفته نباشد.

از وقتی گوشی را قطع کرده‌ام دلم می‌خواهد فریاد بزنم. دلم می‌خواهد خودم را خالی کنم. حالم ازین ناتوانی بد می‌شود. دلم می‌خواهد بروم دوستم را بگیرم توی بغلم و بش بگویم همه چیز درست می‌شود. دلم می‌خواهد بهش بگویم بالاخره تمام می‌شود . دلم می‌خواهد ببرمش ‌امن‌ترین جای دنیا که هیچ دغدغه و استرس و جواب آزمایش و بیماری تووش نباشد. دلم می‌خواهد بخندانمش. بغضش را نبینم.

دلم می‌خواست هیچ سرطانی توی دنیا نبود. دلم می‌خواست هیچ کسی از سرطان نمی‌مرد.

2011-06-16T21:24:00.001+04:30

گاهی هم می‌بینی شب‌هات را تقسیم می‌کنی با یک عزیزی که بس که انگار صدسال است می‌شناسیش، حس هات را، نگفته‌هات را، دردهات را، یواش یواش کلمه می‌کنی..می‌بینی پی کلمه ساختنی که همین‌جور که نگات توی چشماش که انگاری بغلت کرده بس که نزدیک و صمیمی، براش حرف بزنی..که باهاش از درد بگویی، از آدم‌ها، از وای آخه چطو اینجور خب، که باهم بخندید، غصه‌دار شوید، تعجب کنید..

که یکهو ببینید که صبح دارد می‌آید و هنوز سرتان تکیه به آرنج دارید حرف می‌زنید.

بعد فکر می‌کنی با خودت که هرکسی باید دنیای خودش را داشته باشد.

2011-06-14T16:57:00.001+04:30

دلم..آخ ازین دلم..

آنه می‌گوید یو آر وِی توو اِموشنال.

فکر می‌کردم که نیستم. اما هستم. دلم همین‌جا کف دستم است. راه‌به‌راه می‌گیرد. راه‌به‌راه تنگ می‌شود. راه‌به‌راه می‌سوزد. راه‌به‌راه می‌لرزد. راه‌به‌راه می‌رود. دلم زندگی‌م را به بازی می‌گیرد.

دلم تنگ است. دلم برای روزهایی از گذشته‌م تنگ است که هیچ‌وقتی فکر نمی‌کردم یک روزی دلتنگ‌شان بشوم. دلم برای آن جای دنج و خوبم که همه رشوه می‌دادند که با جاشان تاق بزنم تنگ است. دلم برای گودر کردن زیر کد و هنگ کامپیوتر و قیافه‌ی آقای آتلیه تنگ است. دلم برای گربه‌ام که می‌چسبید به شیشه و صدام می‌کردند که بیا برو لوسش کن تنگ است. دلم برای باغچه‌مان تنگ است. برای درختی که تمام معنی من از گذشت روزها و فصل‌ها بود تنگ است. حتا نشسته‌ام اشک‌هام می‌ریزند پایین برای آن نت‌های گوشه‌کنار میزم، برای عکس‌های دسته‌جمعی و شوخی و خنده‌ها و ناهارها .

آنه می‌گوید من پدرم درمی‌آید توی غربت. آنه می‌گوید من تصویرسازی و تخیلم زیادی کار می‌کند و این اینطور همه‌ی چیزهای گذشته و آینده را صدها بار در ذهنم می‌سازم. حافظه‌ی تصویریم قوی است. تصاویر برام زنده‌اند. جانم در می‌آید.

دلم لک زده. نه برای آدم‌ها،نه برای رفتن دوباره‏. که برای حضورم آنجا، برای لحظه‌هایی که داشتم، برای یک چیزی توی گذشته. که حتا دلم نمی‌خواهد برگردم. فقط حالا بلدم بنشینم اینجا و دلم بگیرد، بغض کند و یک کمی خودم را خالی کنم.

2011-06-11T20:34:00.001+04:30

رانندگی برای من به مثابه هنر است.یکجور هنر نرم و روان و دلپذیر.مثل کشیدن این قلم‌موهای گنده روی بوم‌های گنده‌تر.و بیشتر از همه مثل رقص می‌ماند.یکجور رقص روان و خوب غریضی.حالا این وسط یک عده باله می‌رقصند یک عده بندری می‌زنند.

شما که فرمان را دارید با دست راست،آن نرم فرمان دادن‌هاتان.یواشی رد کردن‌هاتان، سبقت‌هاتان، آن لایی کشیدن‌های پیوسته‌تان، آن تصاویر دوروبرتان که در سرعت محو می‌شوند..من این‌جور رقصیدن را دوست دارم، وقت های شادی، دلگیری، غصه، عصبانیت می‌رقصم..تهش آرامش می‌ماند برایم.

رقصش گاهی می شود رقص سولو روی اسیتج، طنازی می‌کنی، می‌چرخی..خوشی با خودت..رانندگی نیمه‌شب‌های تهران، نیایش، چمران، مدرس، صدر مثل رقصیدن‌های باله می‌ماند..باشکوه است لعنتی..آیین است اصلن.

رانندگی توی خیابان‌های تهران اما، توی ساعات هر روزه‌ی رفت و آمد من مثل رقصیدن توی مهمانی‌ها و عروسی‌ها می‌ماند..شلوغ..خرتو خر، فقط درجا قر می‌دهی و خودت را از زیر دست و پا جمع می‌کنی. ریتم مهم نیست، حرکات محدودند.. باید بپایی که با دستت که موج می گیرد تووی دماغ کسی نکوبی.که مواظب باشی با کفش نروی رووی پای یک بدبختی.تنها برای بقا می رقصی اما حاضر هم نمی شوی سن را ترک کنی.

2011-06-09T15:37:00.001+04:30

"ارابه مرا با خود ببر، مرا با خود از این مکان بربا..

مرا به دورها و دورها ببر،

اینجا گِل زمین از اشک ماست."

شارل بودلر