"where id was, there ego shall be."

Ben, hep o birine benzettiğiniz yabancıyım.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Tue, 01 Nov 2011 14:42:00 +0000

Çok saçma bir şey oldu bugün. Sigara almaya çıktım sabah. Dönüş yolunda iki teyze üstüme üstüme yürüdü. Biri kolumdan tuttu kendine çevirdi beni. "Hebele höbölö nereye gidiyon gı selamsız geçiyon..." Şok! O hebeleler de yöresel bir ağız sebebiyle anlaşılamayan cümle başı. Sonra baktı benden ses yok, "Sen Elif değil misin?" diye sordu. Şok şok! Ebenin ki dedim tabii içimden. O kadar mı ambale oldum da hatırlamıyorum insanları? "Pardon, çıkaramadım sizi?" Teyze tanımıyom ben seni yea. "Bilmem kimin kızı değil misin sen?" Oh, şükür, değilim tabii. Topukladım hemen. Korktum abi, karı neredeyse üstüme çıkacaktı. İnsan tanıdıklarına böyle yapar mı ya...

Yabancı birinin ismini % kaç ihtimalle tutturabilirsiniz ki başka biriyle karıştırırken? Gerçi Elif yaygın bir isim. Neyse, anlatayım dedim. Unutmamak için buraya yazdım ya da. Yaladım. Çav bela.

Sonra... Sonra kış geldi işte.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Tue, 18 Oct 2011 19:43:00 +0000

Kahve-kitap, kedi-battaniye sezonunu açmış bulunuyoruz. Kış gecelerinin en güzel yanı, sıcacık yatağınızın içine kıvrılıp kendinize ayıracak bol bol zamanınız olması. Evsiz değilseniz tabii ama şimdi demagoji yapacak halim yok; çözüm bulamadığım şeyler hakkında düşünmekten sıkıldım. Sadece yaşamak istiyorum artık.

Ve uzun şeyler okumayı sevmeyenler için yazı burada son buldu. Kalan sağlar, aşağıdan devam edebilir.

Her günümü "belki yarın daha iyi olur," deyip bitiriyorum ben. Sen nasıl baş ediyorsun hayatla, bilemiyorum okuyucu, ben umudumu yitirmemeye çalışıyorum. Gerçi Nietzsche Amca'nın şu sözüne de bayılırım: Umut en büyük kötülüktür çünkü işkenceyi uzatır. Eh, bazen içinden çıkılmayacak kadar karamsarlığa gömüldüğüm de oluyor. Yanlış yapıyorumdur belki, belki bu kadar gerçekçi olmaya hiç gerek yoktur. Sonuçta bitecek bu siktiğimin hayatı da bir gün. Eğlenmene bak.

Hayat bitecek bitmesine de kendimle yüzleşmelerim bitmek bilmedi be okuyucu. Nasıl, ne zaman bu kadar berbat bir insana dönüştüm de, bu kadar kötülük ettim ben? Şu son 4 sene nasıl geçti, hiç bilmiyorum. Zamanda kaybolmuş bir toz tanesinden ibaretim. Bu kadar çabuk büyümek istememiştim. Hep çocuk kalacakmışım gibiydi onlu yaşlarım. Şimdi yaşımdan hep fazla sıfırları atmaya çalışıp duruyorum. Sıkıldım. Evet. Her şeyi bırakıp gitmek istiyorum. Zorunluluklardan nefret ediyorum.

Odaya Peder girer. (Gülümse) Naber-İyi. (Tekrar gülümse)

Sonra aklıma düşen şey aşk oluyor elbette. Odadaki bütün çekmeceleri, dolapları karıştırıp bir türlü bulamadığım çorabımın teki gibi, o her kimse. Diğer tekini de bir türlü kıyıp atamıyorum. Çorabın diğer teki ben oluyorum herhalde bu benzetmede. İnsan, daha önce yaşadıklarına şöyle bir göz atıp doymadığını fark ediyor hep. Geçmişi fazla kurcalamamak lazım aslında ama onlardan daha iyisini yaşamadan da gitmek istemiyorum bir yere. Var arkadaşım, orada bir yerde bir şey, daha iyi bir şey. O şey neyse artık...

Boğdum seni, okuyucu. "Başkasının sıkıcı hayatı," adlı bu eserim belki bir miktar daha uzayabilir, sonra serbestsin.

Dikkatim dağıldı. Evin içinde şöyle bir turladım, o sırada da kapının yanındaki kırmızı ışık dikkatimi çekti. Apartman içi iletişim aracı (intercom muydu neydi adı) meşguldü. Bir kere bile kullanmadım o aleti. Kapıcılarla iletişim kurmaktan kaçınıyorum. Bu bütün hayatım boyunca böyle oldu. Küçümsediğimden falan değil de, sanki bana hep içten pazarlıklı adamlarmış gibi geliyorlar. Bütün apartmanda oturanları tanıyıp daireler arası dedikodu ulaşımından onlar sorumluymuş gibi. Sırları olan bir insanım ben, o yüzden korkuyorum kapıcılardan.

Daha fazla saçmalamadan konumuza dönelim. Hayat dedim, aşk dedim, ne kaldı beylik kelime öbeklerinden geriye? Şans? Kader? I-ıh. Sıkıcı onlar. Kış diyelim. Kar yağsın. Evlerimizde mutlu mesut yaşlanalım.

Odaya Peder girer. (Bakma bile) O ne-Yazı. (Bakma)

İlgisizliğimle baş başa bir blog yazısını daha sonlandırıyorum. Odamı toplamam lazım. Belki bu gece şansım döner; bakarsın, çorabın tekini bulurum. Hadi yaladım.

Bana Bugün Bir Hal Geldi.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Tue, 04 Oct 2011 20:26:00 +0000

Uzun zamandır içmiyordum. İnanmazsın da sen şimdi, okuyucu. Yok ama valla bayadır içmiyordum. Bugün kaptırdım, güzel de oldu. Biraz kafayı dağıttık, biraz duygusala bağladık falan derken akşamı ettik. Neyse ki tekel gerçeği var. Aldım birkaç bira daha takılıyorum şimdi. Gerçi göğsüm ağrıyor biraz ama aldırmıyorum. Uzun zamandır sağlığıma hiç aldırmıyorum. Ne olursa olsun ameka. Sıkıldım artık, onu düşün, bunu düşün... Olacak olana bir şey yapamıyorsun zaten, oluyor işte.

Neyse daraldım. Yazamayacağım şimdi. Sıkıntılıyım. Telefonları yerküreden silmek istiyorum. Şuan her şeyden nefret ediyorum. Beddua falan da etmek istemiyorum ya, neyse siktir et.

Hayat çok boktan be okuyucu.

140 Karaktere Sığmayacaktı.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Sun, 02 Oct 2011 16:07:00 +0000

Ben televizyon seyreden bir vatandaş değilim. Arada sırada çok canım sıkılırsa açıp bakıyorum. Bu hafta sonu da aynen öyle oldu. (Doktorlar'ı göremedim, bitti mi allaşkına?) İzlemeye değer hiçbir şey yok. Sunuculara falan bir haller olmuş. Medya çirkin bir fahişeden, cüzamlı bir ucubeye dönüşmüş. "Toplumdan fazla mı uzak yaşıyorum acaba ben?" diye sordurdu bu haftaki televizyon maceram. Sonra geldim Twitter'ı açtım. Hani sosyal medyacıyız ya, hani gündemi, kültür sanat haberlerini falan takip ediyoruz ya... Bırakalım bu ayakları gençler. Cidden, hepimiz koca bir yalanı yaşıyoruz. Sosyal medya, geleneksel medyanın manipülasyonuna uğradıktan sonra berbat bir şeye dönüştü. Ve üzgünüm ama, geleneksel medya maymunlarının internet alemlerini istila etmesi işin tam anlamıyla bokunu çıkardı.

Bu yazıyı, lisede edebiyat dersindeyken yazdığım kompozisyonlardan biri yerine koyun. O zaman da bir şeylerin gazıyla yazar yazar dururdum. Genelde 85'in altında da not almadım. Gaz diyorum ya, o gaz var ya, dünyayı bile boğanın boynuzlarının üzerinde duran bir tepsi olduğuna ikna eder.

Her neyse, daha fazla dağıtmadan asıl meseleye geleyim ben. Twitter denen nane, "neredeyim, ne yapıyorum," bilgisini aktarmak için çıkmıştı piyasaya. İlk başta Türkiye'den sayılı adamın haberi vardı; kaşar olmuş blog yazarları sayesinde yayılmıştı. Bir gün "ne yaptım" diyemeyecek hale geldiğimizde, içimizdeki cevherleri dökmeye başladık. Aman ne tutuldu, ne tutuldu. Meğer ne Küçük İskenderler ne Fruedler varmış içimizde dedik, benimsedik, takibe aldık. Ne güzeldi; kendi küçük dünyalarımızı yaratmış, maskelerimizin ardına saklanmış, gerçek hayatta söyleyemediğimiz her şeyi açık saçık, korkmadan, çatır çatır yazar olmuştuk. O zamanlar 50 kişinin takip ediyor olması önemli meseleydi. Çünkü gerçekten takip ediyorlardı.

Sonra ne oldu? Seriously man, what happened? Kesin bir şey söyleyemiyorum. Bir ünlü çıkıp twitter hesabı açmış olabilir. Ya da bir başka zibidi çıkıp sosyal medya fenomeni ilan ettiklerine kağıttan ve mürekkepten kitaplar bastırmış olabilir. Ve Lale Devri de böylece kapanmış oldu. Artık twitter eski twitter değildi. Takipçi sayısı on bin olamayanları adamdan saymıyor, her gün üç yüz-beş yüz kişi takibe alıp bizi takip etmelerini bekliyorduk. Samimiyet ölmüş, her şey çıkar ilişkisine dönüşmüştü. Arada "kaldırılan kız, kucağa düşürülen enayi" sayısının hesabını yapamıyorum bile. (Yaptık tabii.)

Artık daha iyi anlıyorum, geçmişe özlemin ne demek olduğunu. Gelen gideni hep aratıyor. Bunu da elitist bir tavır olarak algılamayın tabii, üzülürüm. Ama bir gerçek var; twitterı bok eden apaçiler falan değildi. Başka bir şey oldu. Nerede çokluk, orada bokluk? Bilemiyorum.

Neyse, en azından takip ettiklerimi kendim seçiyorum. Kendi mini mini dünyamda çok mutluyum ben. Hadi yaladım, muhtelif yerlerinden.

Ne diyordum?

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Sat, 20 Aug 2011 23:28:00 +0000

Hayat, birkaç şanslı orospu çocuğu dışında hepimize çok boktan davranıyor. Evet öyle, mırın kırın etmek yok. Ben ne diyorsam o. Paragrafın devamının gelmeyeceğini sezmiştim; o yüzden sadece bu iç açıcı çıkarımla yetineceksin, okuyucu.

Blogger'ın yeni arayüzünü sevmedim. Eskisi daha samimiydi sanki. Gerçi konumuzla alakası yok ama belki samimiyetten bağlarım, ne dersin?

Yeni biriyle tanıştım. Yeni yıla girdiğimizden beri çok "yeni biriyle" tanıştım ama bu biraz farklı oldu. Ya da bana öle geliyor. İlk görüşte takıntı mı desem ne desem. Ama çocuk ilginç be kardeşim, ben ne yapayım? O kadar çok ayı gördüm ki, aralarından sıyrılı sıyrılıveriyor, allah-kitap-kuran-nimet çarpsın. Gerçi ayrıntı veremiyorum, biraz ifşa olmuş olabilirim ya da o da tamamen benim kuruntumdur ama kafamın içine tanıdığım insanların girmesinden hoşlanmıyorum işte. O sebeple ilgimin tam odağında duran bu pek şeker herifle ilgili ayrıntı veremiyorum. Şimdilik. Belki ilerde bir takım gelişmeler olursa vururum kırbacı!

Ben kursa başladım bu arada. Üç ay oldu herhalde. Kursun ismini söylemeyim bari, daha gizemli böyle. Grafik tasarımla ilgili. Program öğreniyoruz. Başka da ilginç bir yanı yok. Okula gider gibi gidiyorum, ödev yapıyorum. Bir de her ay parasını ödüyorum, o kadar. Ha, tabi her yerde olay olmak gibi saçma sapan bir huyum var maalesef. Hep iyi niyetimden, zaar. Bazı bir takım tatsız olaylar geçti başımdan. Hep alkolden, hep. Biraz da aptallığımdan. Biraz da zaaflarımdan. Neyse, geçti gitti. İnsanlara çok kolay güveniyorum, her seferinde ihale bana kalıyor ama hala akıllanamadım. Belki bu mihenk taşı olur. Yersen.

Son olarak bayramda ananemlere gidiyorum. Çok ilginç değil mi? Bu İstanbul'da geçirdiğim ilk yazım. Garip geliyor, alışık değilim. Yazın İstanbul betondan başka bir şey kokmuyor. Bir de toplu taşıma hiç çekilmiyor. O sebeple daha fazla katlanamam, derhal def olmam lazım.

Peki, yaladım. Kendine cici bak. A.E.O. Hohohoh saçmaladım.

Lan, dedim kendi kendime.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Sat, 13 Aug 2011 20:55:00 +0000

Ara vermiyorum, ara verdikçe soğuyor parmaklarım.

Göt korkusundan bir haftadır tütsü inceliğinde sigara içiyorum. Arkadaş nasıl bir endüstridir bu anlamış değilim. Sigaranın içindeki maddelerin oranı azaldıkça meretin paket fiyatı artıyor. 7 liraya, bir paket sigara. Kampanya sloganı gibi oldu. Gel vatandaş gel, pahalıya zehirlen! Çok saçma. Ve adaletsiz. Ölmek istemiyorsan daha çok para vereceksin diyorlar.

Amma ağladım değil mi? Neden yusufladığımı da söyleyim bari. İki aydan fazladır şu güç bilekliklerinden takıyorum. Faydasını gördüm tabii ama yorulduğumu anlamıyorum herhalde. Oramda buramda saçma sapan ağrılar peyda olmaya başladı. Geçen hafta da çok güzel bir sırt ağrısıyla uyandım. Tabii içtiğim sigara hem mentollü hem de zifir oranı 10mg olanından olunca, beni aldı bir korku. Lan, dedim kendi kendime. Lan yoksa kanser mi oldum? Sonra korkudan gittim incecik sikim sonik sigaralara sardım. Meğer onlar daha güzel geçiriyormuş. Azalttım gerçi para vermemek için, ağrım da geçti çok şükür ama olan cebime oldu. Yine küresel keriz oldum. Küçük burjuva günleri sona erdi.

Şimdi bu yazıyı ne yazık ki bir yere bağlayamıyorum. Kafam çok dağınık çünkü. Kursun ödevlerini de yapmadım daha. Çayım bitti, yenisini yapmaya üşeniyorum. Yarın da pazar, ki ben pazarları hiç sevmem. Bu paragraf böyle uzaaar gideeer canım.

Bitireyim. Ödev mödev yapayım. Bayrama kadar arşivimi adam etmem lazım. Hadi yaladım.

Başlıkları Sevmem.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Wed, 10 Aug 2011 00:55:00 +0000

Peki, yazıyorum.
Önce derin bir nefes al, Elif...
Yaklaşık 4 ay olmuş. Unutulmak için yeterli mi? Tatil köyünde tanışıp birkaç günü aynı su parkında oyunlar oynayarak geçirdiğiniz yabancı bir kız çocuğunu unutmak için yeterlidir sanırım. Nereden aklıma geldi bilmiyorum. 5-6 yaşlarımdayım o zaman. Tam olarak nasıl tanıştık onu bile bilmiyorum. Sarı saçları, küçücük bikinisinden sarkan şirin bir göbeği ve bolca çili vardı soluk teninin üzerinde. Vücut dili çocuklara yeterli geliyor herhalde, çok güzel anlaşmıştık. İngilizce'nin i'sinden anlamıyordum o zamanlar. Sonra tatil bitti, herkes evine. Bak, kızın adını bile hatırlamıyorum, nasıl hoyrat geçmiş zaman. Ama fotoğrafımız var birlikte çekildiğimiz. İkimiz de deli gibi sırıtıyoruz. Fotoğraf gözümün önünde ama şimdi arayınca bulamadım. Bir ara bulup tarayıp buraya koymak lazım onu. Pek güzel, pek canlı bir fotoğraf. Başka da öyle fotoğrafım yoktur, ben pek sevmem gülümsemeyi.

Gülümsemek demişken, gülümseyerek çekildiğim son fotoğrafım 3 sene öncesine ait. Hayır, yalan olur bu. Şimdi hatırladım, bir iki ay önce mutlu olduğumu sanıp gülümsediğim başka bir fotoğrafım daha var. Arkadaş, ne büyük yalancıyım ben! Daha geçen hafta kendi fotoğrafımı çekerken gülümsemeye çalışmıştım. Tabii, başarısız bir çalışmaydı. Sildim gitti. Fotojenik değilim hiç.

Fotoğraf... Zaman üzerinde hiçbir hükmü olmayan biz aciz fani bedenlerin, bir saniyeliğine de olsa zamanı durdurabilme isteğinden başka nedir ki fotoğraf? Acınası bir hareket bence. Ne yapacaksın ki o fotoğrafa bakıp? Geçmiş hepimiz için acılarla dolu değil mi? Gerçi ben mutlu anıları da çok çabuk unuturum. O yüzden hep karanlık taraftan bakıyorumdur hayata belki. Ne var canım, olabilir elbette.

Yazı giderek sandık içi'nin kimliğine bürünüyor gibime geldi. Sana da öyle geldi mi, okuyucu? Bilir misin Ersin Karabulut'u? Daha karanlık çizenine rastlamadım daha. Ah, Hilal vardı bir de. Hala var mı acaba? Kim çiziyordu ki onu? Bahadır Boysal. Yok, o Sanal Simge'yi çiziyordu. Hah, Kenan Yarar. Ben ilgilendiğim şeylerle ilgilenmeyi bırakalı oldu da baya.

Bu arada Google'da görsellere Sanal Simge yazınca, bir sik çıkmıyor. Hilal yazınca da pampiş çıkıyor. Bu ülkenin gidişatından endişeliyim anlayacağın.

Sanal Simge'nin bir sayısı vardı bende. Gencim tabii o zamanlar. Sanal seksle ilgili bir hikaye geçiyor. Simge orasına burasına takmış böyle sikim sonik aletler. Bir o kalmış aklımda. İlginç gelmiş demek ki. Ha, bir de internetten tanıştığı bir adamla buluşmaya gidiyordu bu. Herifin her tarafı dövmeydi piercingdi... Lan yoksa yanlış mı hatırlıyorum? Bilemedim şimdi, hatırlayan varsa, bana da hatırlatsın lütfen.

Evet, itiraf ediyorum. Piercing nasıl yazılıyor, googledan baktım. Ne yapsaydım, yanlış mı yazsaydım!

Hazır, karikatürden girmişken, Uykusuz Yaz'ı aldımdı geçenlerde. Hatta twitterda bir ton da laf ettimdi. (#uykusuzdapuccaistemiyoruz) Şu an yüzlerce olan twitlere ulaşılamıyor ya neyse. Önemli değil. Pucca hatunu güzel döndü köşeyi lan. Harbi bak. Ama n'olur gözünün yağını yediğim, mizah dergilerine bulaşma. Kendi çapında eğlen. Zaten yarak kürek bir ton adam yazıyor o dergilerde.

Yarak kürek güzel bir kelime öbeği değil mi? İlk defa kullandım, gerçek hayatta cesaret edemiyorum. Zaten çok korkuyorum ağzımdan olur olmadık zamanda fırlayacak küfürlerden. Küfürden korkar mı insan? Korkuyor işte.

Tüm yazı boyunca bir tane bile noktalı virgül kullanmamışım. Sanki bile bile yapmışım gibi duruyor. Birazdan TDK'nın özel ajanları gelip alacaklar evimden beni. Silivri'de yeni bir koğuş açılmış diyorlar. Ranzaları rahatmış. Manzarası pek ferahmış.

Peki, bitiriyorum. Yaladım muhtelif yerlerinden.

Not: Geçen bir yerlerde gördüm bu yalamak kelimesini. Sevgi sözcüğü olarak kullanılıyordu. Üşenmem, mahkemeye veririm. İlk ben yaladım herkesi. Şimdi sakince dağılabiliriz.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Sun, 24 Apr 2011 21:21:00 +0000

Merhabalar efendim. Çok uzun bir ara oldu farkındayım. İşler yoğundu biraz. Bilgisayar bozuktu. Evi taşıdık. Taşındık. İş buldum. Yarın da istifa edeceğim. Durum kısaca böyle özetlenebilir. Gerisini okumak istemeyenler için yazı burada bitti.

Göztepe'ye taşındık. Kutu gibi bir apartman dairesine geçtik. Kedi'yi de aldık yanımıza. Orta çağdan kalma alışkanlıklarını bıraktı, bahçeye değil artık eve sıçıyor kendisi. Çok asortik bir orospu oldu. Neyse efendim. Ben yeni bir laptop aldım sonunda, şükür kavuşturana. Eşyaları falan yeniledik. Ev küçük ama odam büyüdü. Ferah ferah oturuyorum. Bir yandan biramı yudumluyorum.

Kahveli mahveli bir yerde çalışıyordum. Dün dedim sikerim böyle işi ben gelmiyorum. Yarın da istifamı yazıp teslim edeceğim. Zordu. Eleman eksikliği vardı. Ota boka koşturuyorduk. Bir de üstüne hem şeften hem elemanlardan surat çekiyordum. Gelemem ben öyle şeylere. Sevdiğim işi yapmak istiyorum. Her gün küfrederek gittiğim bir yerde verimli olamam. Zaten on saat ayaktayız. Dizlerim, ayak tabanlarım kaldırmıyordu o tempoyu. Sağlığım gittikten sonra bir anlamı yok oradan kazandığım paranın. Hastane masraflarını karşılamaz o para. Neyse işte, bitti gitti. Şimdi kursa yazılmayı planlıyorum. Grafik, auto cad falan fişmekan, bir şeyler öğrenir, en azından o işi yaparım. En azından kafam rahat olur. Bütün gün para saymaktan iflahım sikiliyordu. Dünyanın en saçma işi kasiyerlik yemin ederim.

Şimdi biraz kendime zaman ayırmak istiyorum. Taşındığımızdan beri, evde geçirdiğim zamanın yarısı uyuyarak yarısı da mal gibi oturarak geçti. Şöyle sağlam bir alış veriş beni bekler. Evimi sevmek istiyorum ya. Eski evde yapamadığım ne varsa burada yapmak istiyorum. İşte bu kadar.

Yaladım muhtelif yerlerinden.

Mektup

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Mon, 28 Feb 2011 17:05:00 +0000

Bugün garip bir gündü.

Sabah erken kalktım. Daha doğrusu kedi beni zorla uyandırdı. Peder de uyanmıştı. Biraz televizyona bakınıp lafladık, sonra dışarı çıkmaya karar verdi. Arada da posta kutusundakileri al diye buyurdu.

Babam gariptir, son birkaç senede yeni korkular geliştirdi. Posta kutusuna bakamıyor mesela. Nedenini bilemiyorum. Telefonlara da bakamıyor. Onun da nedenini bilemiyorum. Anksiyete olabilir.Neyse.

Gittim posta kutusundakileri aldım. Faturalar maturalar... Arada bir de mektup. Anneme gönderilmiş. Korktum önce, şaşırdım. Sonra üzüldüm, acaba öldüğünden haberi olmayan eski bir okul arkadaşı mı diye. Eve girdim. Babamla uzun uzun bakıştık.İçinden çıkan şey, eski dişçisinden gelen bir karttı. Önemsiz... "Evren bizimle şakalaşıyor," dedi Peder. Ya öyle, dedim yarım ağız. Ağlamak için de gitmesini bekledim.

Bu mektubu, eski dişçisi gönderse de, başka bir şey var. Zamanlaması inanılmaz. Tesadüflere hiç inanmadım, bundan sonra da inanmayacağım. Gerçekten anneme o kadar ihtiyacım varmış ki... Bilmiyorum. Ben hâlâ bu evdeyim, dedi işte kendi yöntemleriyle. Hâlâ yanındayım, koruyup kolluyorum seni, dedi. Keşke telefonla arasaydı. Neyse, böyle işte.

Hadi, yaladım.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Thu, 24 Feb 2011 21:13:00 +0000

Bugün anlatmak istediklerim, okuduğum ilginç kitaplardı ama kafam güzel. Erkenciyim bugün. Kafam güzelken eve geç dönmeye çalışırım aslında. Leş gibiyken, kirliyken dört duvarımı da bok etmek istemem. Halbuki evimi sevmem. Yatağımı sevmem. Yatağım hala annemin hastayken üzerinde yattığı yatak çünkü. Neden yapıyorum bunu kendime? Ertesi günü çöpe atılmalıydı bu. Yapamıyorum işte. Takıntılıyım. Belki. Sarhoşken olduğum şeyi sevmiyorum. Dönüştüğüm bu yabancıyı sevmiyorum. Sarhoşken yaptıklarımı sevmiyorum. Bu yazdığımdan da nefret edeceğim. Tırnaklarımın kenarlarını kemirirken, bundan delice bir haz alırken, ağlarken, göz yaşlarım dudaklarımdan süzülürken, dünyadan, düzenden, kendimden ve geçmişin güzelliğinden nefret edeceğim. Ediyorum.

Keşke aklı selim olsaydım şu an. Keşke sana, güzel zamanlardan, mutlu anlardan bahsedebilseydim. Yapamam. Hamurum ekşi benim, mayam bozuk.

Hala lanet kapının çalmasını bekleyen o kız çocuğuyum ben. İşten dönüp yanaklarımdan öpeceğini uman zavallı. Zaman geçerken, ben yaşlanırken, her şey çürüyüp yok olurken, neden siktirip gitmiyor tüm bu hissettiklerim? Neden bu kadar zayıfım? Bırak allahın cezası, bırak siktirip gitsinler!

Sanki sekiz sene öncesinin o yaz akşamında donmuş sahne. Orada, kaldırımdayım. Yanımda, kalbimi gerçek olduğuna ikna eden genç çocukla, yan yana. Omuzlarımız değiyor birbirine. Bizi izliyor uzaktan. Sonra sesleniyor: Hadi, Elif, geç oldu. Anılar bu kadar taze olmamalı.

Şimdi sesini dahi hatırlayamadığım yabancı bir kadının resimlerine bakıyorum. Ne ben ona ne de o bana benziyor. Gülümsüyor. Ağlıyorum. Anılar neden bu kadar sönük? Neden bulanık her şey?

Bugün okula gitmek istemiyorum, anne. Hastayım.

The Bitterness Inside

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Sun, 20 Feb 2011 16:09:00 +0000

Uzun zaman oldu yine ama bu kez isteyerek vermedim arayı. İnternet kesikti. Blogger'ı açamayınca da buraya yazdığım saçmalıklardan çok öykülerimle ilgilendim. Hayatımda pek değişen bir şey yok. Zaten sen de sıkıcı hayatımın, içinde kısıldığım evimde koltuktan koltuğa devrilişimin öyküsünü okumaya gelmiyorsun buraya.

Her neyse, kafam çok dolu yine. Şu dinginliği bir türlü süreklileştiremiyorum. Sorunlarım uyuz gibi, kaşıdıkça kaşınıyor ve tabii artık kaşımamam gereken meselelerin içinde buluyorum kendimi. Kısa kesip konuyu kapatmak bana zor geliyor. Nedenini dahi bilmiyorum. Bu içsel çatışma bitmiyor, hiç bitmeyecek gibi. Boşluğun da etkisi var ama bu boşluk, ne annemin ölümüyle, ne dost kazığıyla, ne babama içten içe duyduğum gizli öfkeyle ne de hayatımın boktan oluşuyla alakalı. Sanki bir şeyden yoksun doğmuşum. Bir tür insanca duygu, bir tür hormon, bir şey... Ne? Normal insanlar gibi düşünmeyi istemek, çok aşırı bir istek olmasa gerek. İmreniyorum. Yaşlarını yaşıyorlar. Ben yaşamıyorum. Yapamıyorum zaten.

Tıkandım şimdi. Tıkandım çünkü yorgunum. Düşünmekten yorgunum. Düşünmekten yaşayamıyorum. Bir yandan da tedaviyi reddediyorum. Bir yandan da iyileşmek istemiyorum. Bırak gitsin, neden bırakmıyorsun? Baştan pes etmiş gibiyim. Bacaklarım tutmuyor. Kolum kalkmıyor. Sanki üzerimdeki kabuğu sıyırıp atsam hafifleyeceğim. Hafifleyemiyorum. Büyük ihtimalle de içimde bir şey bunu istemiyor. Ben istemiyorum.

Laf arasında canıma okuyan kelimeleri var insanların. Farkında olmadıkları için çok mutlu olsunlar, bu güzel bir şey. Karşılarında oturan bu yirmi bir yaşındaki kız çocuğunun gözlerinin içine bakarak konuşmayanlar var. Varlığımı görmezden gelen, soluk alan ve elbet bir gün benim de toprağa karışacağımı unutanlar... Hayır, edebiyat parçalamıyorum. Sadece giderler tıkalı; tahliyeyi ellerimle yapmalıyım.

Şu yazıyı yazalı yıllar geçti sanki. Bu kadar çabuk bozulmamalı insan.

Kendimden çok mu bahsediyorum? Okunmayacağını içten içe arzuladığım saçma hezeyanlarım bitti. Bitti çünkü şimdi korkularımla baş başayım.

Amaç eksikliği, bir arabanın arkasına bağlanıp saatte bilmem kaç kilometreyle sürüklenmek gibidir. Nereye, neden, nasıl? Kararsız adımlarla aheste aheste yürümek ya da. Hayır, o kadar acısız değil. Arabanın arkasında sürüklenmek daha iyi tanımlıyor bunu. Ölmeden önce acı çekmenin en zahmetli yolu. Bu dönem hayatımın en korkunç dönemi olsa gerek. Dibin dibi. Zihnen, elbette. Gerçi para dibin en dibinde ama akmasa da damlıyor işte.

Neyse, zaman kaybı için kusura bakma, okuyucu. Acısını senden çıkarmak istemiyordum. Kontrolüm dışında sürüp giden ve hayat demeye bile dilimin varmadığı bokluğun içinde kendimle boğuşmaya ölene kadar devam edeceğim. Ben buraya ait değilim. Biri mutlu aile fotoğrafının üzerine yapıştırıp zorla dahil etmiş beni buraya. Çok eğretiyim. Belki de sökmeliyim kendimi.

Hadi bakalım, yaladım seni.

Kırmızı Defter - Paul Auster

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Mon, 06 Dec 2010 22:48:00 +0000

Bütün günüm kitaplıklarımı düzenlemekle geçti ama iyi de oldu hani. İki çok güzel kitap tekrar gözüme çarptı ve hatta bir tanesi oku beni diye bağırdığından okundu.

Ben rastlantılara inanan biri değilim. Başımıza gelen her olayın bizi daha büyük bir şeylere hazırlamak için olduğuna inanıyorum. Hatta kitapların bile okunmak için özel zamanları beklediğini düşünüyorum. (Gerçi tüm eşyalarla karşılaşma sebebimizin de zamanla ilgili olduğunu düşünüyorum ama bunun konumuzla şu an alakası yok.) Hemen aldığınız gün okumaya başladığınız kitaplar, aylarca hatta senelerce kütüphanenizde bekleyen kitaplara göre daha nadirdir. Siz şimdi zaman bulamadığınızı falan iddia edeceksiniz. Olsun, hepimiz farklı şeylere inanıyoruz nihayetinde.

Gözüme çarpan minik kitaplardan birinin adı Kırmızı Defter, diğeriyse Kırmızı Pazartesi. Marquez'in en iyi kitabı olduğunu sandığı Kırmızı Pazartesi'yi daha önce hiç okumadım. Hep okurum diye bir köşeye ayırdığım ama bir türlü zaman bulamadığım kitaplardan biri o. Yarın onu okumayı planlıyorum ama önce Kırmızı Defter'den bahsedelim biraz: Paul Auster'la tanışmama vesile olan, sadece altmış sekiz sayfalık bir rastlantılar silsilesi. Aylar önce okumuş, beğenmiş, tekrar okurum diyerek güzel bir köşeye istiflemiş ve unutmuştum Kırmızı Defteri. Bugün arayı çok açmışım besbelli, bana göz kırptı ve tekrar okuttu kendini. On üç öyküden oluşuyor, Auster'in gençliğinde başından geçenleri not aldığı kırmızı defteri. Ne gariptir, okurken, kitabı bozmamak için not aldığım defterim de kırmızı.

İlk öykü gelecekleri haber verir gibi bir parmak bal çalıyor ağzınıza. İkinci öykünün sonunda yazar çaktırmadan kendini yalancı gösteriyor.

"O ana kadar, böylesine olayların yalnız kitaplarda olabileceğini sanmıştım."

Genelde kitap okurken not almayı seviyorum. Benim kırmızı defterim, gözlemlerimden çok böyle şeylere hizmet ediyor. Auster'ınkiyse kimseyi inandırmak zorunda olmadığı bir dizi mucizeyle dolu. Sanki Paul amca karşımızda oturuyor, anlatıyor da anlatıyor. Uslu bir çocuk gibi dinliyorsunuz masallarını. Olaylar genellikle kötü veya sıkıntılı atmosferlerde başlıyor ama onun içinden çekip çıkarıyorsunuz umudu. Sayfalardan güzel sonlar fışkırıyor. Şaşırıyorsunuz. Evren sanıyorum kozmik şakalar konusunda Auster'a çok bonkör davranmış.

Ama benim aradığım tat altıncı öyküde. Her karşılaşma ve rastlantının bir sebebi olduğuna beni bir kez daha inandırdı bu öykü. Kısacık (sadece bir buçuk sayfacık) ama sık sık sorduğumuz "neden yaşıyoruz" sorusuna cevap olabilecek kadar da derin. Aslında kitaptaki hiçbir rastlantı garip ya da özel değil. Günlük yaşantımızda biz de sık sık yaşıyoruz bunları. Ancak çoğu zaman gözden kaçırıyoruz, belki umursamayıp hayatın akışında unutulup gitmelerine izin veriyoruz. Kırmızı Defter bize tekrar, ne kadar mucizevi bir dünyada yaşadığımızı hatırlatıyor. Hiçbir edebi değeri olmasaydı da bizi bir ucumuzdan sıkı sıkı tutardı bu minik kitap.

Biraz daha ilerleyince bir hikaye daha yakalıyor beni. İçimden kitabı paketleyip herhangi bir adrese postalama isteği fışkırıyor. Ben tekrar gerçek dünyama döndüğümde kitap da bitiveriyor pat diye. Kısa öyküleri okumaktan genelde hoşlanmam bu yüzden, hep yarım kalmış gibi hissederim ama bunu okuduğuma değdi. Aylar sonra tekrar okuyacak olursam, yine pişman olmayacağım.

Tüm bu öykülerin gerçek olamayacak kadar uçuk olduğunu düşünebilirsiniz ama Paul amca buna da bir çözüm bulmuş ve demiş ki:

"İnanan biri bulunduğu sürece, gerçek olmayan öykü yoktur."

Yeni yıl için aradığım şeyi buldum sanırım. Kendimi daha iyi ve hazır hissediyorum. Umarım sen de bulursun aradığını, okuyucu. Hadi, yaladım gıdıdan.

Birkaç Küçük Değişiklik

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Sat, 27 Nov 2010 06:08:00 +0000

Uzun süredir kayda değer hiçbir şey yazmadım. Ne bloga ne deftere, kağıda. Bu uzun süreli ara, buraya yazmanın kafa dağıtmak dışında artık bir zorunluluk hali almasına karşı istemsiz bir tepkiydi. Neyse ki, içimde yeniden o yazma isteğini duydum. Geceden beri blog teması ve birkaç ufak değişiklikle uğraştım ve saat sabahın sekizi olmuş bile.

Blogda değişikliğe gitme ihtiyacı hissettim, pek çok yazıyı sildim; çünkü ben de artık o yazıları yazan kişi değilim. Çok fazla şey değişti. Belki fiziksel olarak değil ama mental olarak uzun bir yol kat ettiğimi düşünüyorum. Artık kafamdakiler daha derli toplu. Ne istediğimden daha eminim. Üzerimdeki gereksiz yüklerden kurtuldum. Maddi problemlerim dışında artık canımı sıkan ya da gerçekten sinirimi bozan pek bir şey kalmadı.

Dükkanı ziyaretçilere kapattım. Bir daha açar mıyım, bilmiyorum. İçimde tekrar bir şeyler üretebilmenin heyecanını yaşar mıyım, bu istek tekrar peydahlanır mı kafamda, emin değilim. Şimdilik öylece kalsın.

Kendi yağımda kavrulduğum edebi içerikli blogum duruyor. Onu silmek ya da kapatmak istemiyorum. Ne zaman kusmaya ihtiyacım olacağını bilemem ama belki yazdıkça eski yazıları da yok etmeye devam edebilirim. Arada sırada dolapları boşaltıp rafların tozunu almak iyidir.

Gelelim gündemimde neler olduğuna. Çok fazla kitap birikti, onları eritmeye çalışıyorum. Bir yandan üniversite sınavına hazırlanmaya çalışıyorum. Bir yandan iş arıyorum, görüşmelere gidiyorum. Sigaradan kurtulmaya çalışıyorum. İstanbul'a dönünce tekrar düzenini yitiren uykumu düzenlemeye çalışıyorum. Çabalıyorum ama ne kadarı oluyor, ne kadarı çöpe gidiyor, bilmiyorum.

Bundan sonraki yazılarımda daha çok izlediğim, okuduğum ve gözlemlediğim şeyleri paylaşacağım. Daha az özel hayat ve saçma hezeyan, daha doyurucu içerik. Biriktikçe, dışarı çıkması gerektiğince yazarım elbette. Eski dağınık halinden daha iyi olacaktır blog böylece.

Görüş ve önerilere açığım. Hadi, yaladım gıdıdan.

Ben Geldim.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Mon, 01 Nov 2010 01:54:00 +0000

Hayır bok mu vardı geldim? Neyse, gelişmeleri aktarayım kısaca. Tatilimi yaptım döndüm. Diyetteyim. Bilgisayarımı bozdum. Sonra yine kendim onardım. Ekran kartı almam gerekiyor. Spor yapmaya başladım. Hâlâ diyetteyim, mucize gibi. Öyle kısa bir özet geçeyim dedim. Durumlar aynı. Bir sürü iş başvurusu yaptım. Cevap geleceğinden emin değilim ama bekliyorum işte bir umut... Kafam bozuk, canım sıkkın. Arayış içindeyim. Salak saçma işler. Of bombok her şey. O kadar, bakın dalganıza.

Kışın Böyle Yağmadın Şerefsiz!

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Fri, 09 Jul 2010 08:36:00 +0000

Saat 4:20'de Kadıköy'de olmam lazım ama hâlâ götümü kaldıramadım sandalyeden. Eğer yolculuk öncesi stresi diye bir durum varsa, jet-lag'ın amına koyar arkadaş. Midemde öyle bir kasılma var ki, yemek falan yiyemiyorum. Elim ayağım birbirine dolandığından bavulumu bile doğru düzgün toparlayamadım daha. Bu siktiğimin feribotu batmaz umarım. Batarsa çok sinirleneceğim çünkü!

Ha bir de, İDO'ya bir çift lafım var. Ulan İDO, ulan kapitalist olmanın bile bir adabı var! Buradan Yenikapı'ya servis koymuyorsun. Kaldırdığın deniz otobüsü iki saat önceden oraya varıyor. Üstelik bir de 4 lira alıyorsun bu rezalet için. Senin kadar yalama, işe yaramaz bir müessese görmedim ben ttnetten başka ama ne yapacaksın el mahkum. Ya otobüste saatlerce sürüneceğim. Ya da batar mı batmaz mı belli olmayan kıytırık feribotuna bineceğim. Ama eğer bu meret batar da es kaza sağ kalırsam... İşte o zaman, gider önce hukuk fakültesi bitirir, ondan sonra hakim olur, sonra seni mahkemeye verip milyon dolarlarını zimmetime geçiririm lan! Olay böyle yürüyorsa tabii.

Allaaam n'olur fırtına çıkarma. Çıkartırsan da ben karaya ayak bastıktan sonra çıkar. O zaman hep birlikte güler, yıldırımlar saçarız etrafa. Lütfen Allam, ben seni seviyorum çok. Kulun kölen olayım, yarebbim. (Bende deniz otobüsü fobisi var hafif. Tipe baksana ya, korkunç! Boğulmaktan da korkuyorum hafif. En çok da eşyalarımın suya batmasından korkuyorum. Öyle.)

Ama biliyorum ki, mörfi kanunu devreye girecek ve fırtına o koca devasa feribotu beşik gibi sallayacak, ben de oturduğum yerde altıma sıçacağım. Zaten mörfi şu an da devrede. Günlerdir güzel giderken, bileti aldığımın ertesi günü hava bozdu. Bazen hâlâ yaşadığıma bile şaşırıyorum ya neyse.

Size kart atabilirim Bandırma'dan. Eğer ruh sağlığımı korumuş ve sağ olursam tabii. Ama internet için aynı şeyi söylemem. Belli olmaz.

Beni unutma, canım okuyucu. Seni yeirim ben! Hadi, yaladım en güzel yerinizden.

Acılı Rüya

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Sat, 26 Jun 2010 19:06:00 +0000

Birkaç haftadır garip rüyalar görüyorum. Bu sabaha karşı da yine acayip ötesi bir şey gördüm. İlkokula geri dönmüşüz tam kadro. Eski arkadaşlarımın hepsi de orada ama hepimiz kazık kadarız. Dersimiz ne bilemiyorum. Elimizde soğanlar var ve soğanların üzerine bir şeyler kazıyıp birbirimize mesaj yolluyoruz. Soğanın katmanlarını açıp açıp mesajı bulmaya çalışıyorum. Garip olan burası değil. Soğan kokusundan ağlayacağımız yerde hepimizin katıla katıla gülmesi garip olan. Soğan kokusu bana çok dokunur halbuki. Sonra da şak diye uyandım Kedi sağ olsun.

Hayır bu gördüklerimin hepsine kılıf uydururum bilinçaltı falan filan diyerek. Ama bu kadar sık acayip rüya görmem ben genelde. İki günde kotayı doldururum çünkü. Yine kafam çok karışık demek ki. Zaten uykularım da sağlıklı değil. Saatte başı uyanıp dört dönüyorum yatakta. Uyandığımda da ya kaskatı kesilmiş oluyorum ya da her tarafım uyuşmuş oluyor. Aylardır dinlenmiş olarak uyanmadım.

Sanırım bedenim bu rüyalarla sinyal veriyor bana. Eski arkadaşları görüp duruyorum. Demek artık kendimi affetme zamanım gelmiş. Son iki senedir kendime yaptığım eziyetten herkesin haberi var ama konuşmuyoruz hiç. Konuşmayınca yine bana kalıyor düşünüp tartmak. Vicdanımın rahat olmadığı bir şey yaptım ben. Kendime ceza vermek zorunda kaldım sonrasında. Eve kapandım. Yarı sikik münzevi hayatıma arada sırada saçma heyecanlar dışında hiçbir şeyi sokmadım. Bilerek kendimi sigaraya alkole verdim. Bilerek kilo aldım. Bilerek eziyet ettim işte zavallı fani vücuduma. Yavaş yavaş toparlanıyorum. Mesela artık boş mideyle alkol almıyorum, kahve içmiyorum. Sigarayı iki pakete sınırladım. Bitince, yok lan işte sigara deyip içmeden durabiliyorum. Ahaha.

Başlık da acılı adana gibi oldu ama ne yapacaksın; Anadolu insanıyız. Rüyalarımız bile acılı. (Burada Müslüm Gürses giriyor devreye.)

Şimdi doktora mesai vermeden bu saçma rüyalardan sıyrılmak gerek. Öncelikle yatmadan önce odamızı düzgünce havalandırıyoruz. Mutlaka ılık bir duş alıyoruz. Melisa çayı içiyoruz. Kedi'nin odada olduğundan emin oluyoruz. Gün ağarmadan yatağa giriyoruz. Biraz klasik müzik dinliyoruz. Sonra gözlerimizi kapatıp seksi bir erkekle evlenip çoluk çocuğa karıştığımız hayallere dalıyoruz. Ahaha. Yersen.

Not: Talcid çiğnemeyi de unutmayalım.

Not2: Canım okuyucum, seni seviyorum. Valla lan. Bu kadar saçmalığı okuduğun için, sabrın için, güzel gözlerin için. Yaladım muhtelif yerlerinden.

Hastane Maceralarım

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Tue, 15 Jun 2010 18:25:00 +0000

Uzun zamandır yazmayışımın gerçek bir nedeni yok ama bol bol bahane üretebilirim. O kadar da önemli değil gerçi. Kendimle bile konuşmak istemiyorum bu aralar. Bu sebeple yazmıyorum diyelim kısadan. Birkaç gün önce Peder ameliyat oldu. Neyse ki o konuda bir sıkıntı yaşamadık. İki gün ter kokarken sandalye tepesinde uyuklamak zorunda kalmam dışında küfredecek pek fazla şeyim de yoktu ama hastane ortamı her baba yiğidin kaldıracağı cinsten değil. Gece gündüz durmadan ambulansların yığıldığı acilin üstünde bir odadasınız. Yanınızda 4 hasta daha var ve hepsi ameliyattan çıkmış. Bir de onların yakınları var bol bol. O oda oluyor bir hamam. Bırakın kulağınızı kaşıyacak alanınız olsun, oturmaya bile yer kalmayabiliyor. Bir de sürekli sonda değiştirmek zorundasınız. Bunu yapacak personelleri yok maalesef. Etraf kan, ilaç, çamaşır suyu ve sidik kokuyor. Alt katınızda morg varken uyumak mümkün mü? Düşünmüyorsunuz işte onu. Her giriş çıkışınız morgun içinden de olsa aldırmıyorsunuz. Beyniniz ambele oluyor belli bir saatten sonra. Ne saçınıza başınıza ne kıyafetinize aldırıyorsunuz. Yan odada bir hasta ruhunu teslim ediyor, sedyeyle odanın kapısının önünden geçişini seyrediyorsunuz boş bakışlarla. Aşağıda birleri yakınını kaybediyor. Morgun kapısında maaile ağlarlarken siz hiçbir şey hissetmiyorsunuz. Yarım saatte bir birileri ameliyathaneye çıkarılıyor yarı çıplak. Bakıyorsunuz ama düşünmüyorsunuz. Saat başı bir hemşire gelip yokluyor hastaları, hafifçe gülümsüyor size. Bakıyorsunuz ama görmüyorsunuz.

Bana zor geldi çünkü kafamı meşgul edecek şeyler aramaktan yoruldum. Ve çok acıdır ki, "eğer Peder'e bir şey olursa" ile başlayan cümlelerimin sonu hep benimle ilgili bitiyordu. Nereye yerleşirim? Tek başıma nasıl uyurum koskoca evde? Veraset işlerini nasıl hallederim? Tapuda kazıklanır mıyım? Cenazeyi ne yaparım? Ben ben ben. Çok acı ama biber kadar da gerçek bu durum. Çocuklar ebeveynlerinin yokluğuna değil, onlar gittikten sonra bize ne olacak korkusuyla ağlarlar. Oradan bakınca acımasızca görünüyor ama öyle işte. Yalnızlık korkusuyla nereye saldıracağımı bilemedim, açık konuşayım. Arkadaşlarım sağ olsunlar arayıp ettiler ama bu korkuyu savuşturmuyor ne yazık ki. Ha bu ameliyat işinin iyi yanları olmadı değil. Örneğin teyzemler falan, ki Peder'den pek hazetmezler, arayıp sordular, teselli ettiler beni bir şey olmaz diye. Biraz kaynaşır gibi olduk, buzları kırdık falan. Kısacası dostumuzu düşmanımızı öğrendik yeniden.

Hastanede geçen zamanımı çekilir kılan tek şey sigaraydı elbette. Bol bol sohbet ettim hasta yakınlarıyla, ki beni öldürsen konuşmam önüme gelenle. Müzik dinledim, o da delirmemi önledi. Böyle garip bir hafta geçirdik işte.

Sağlık sistemine gelirsek, evet, işler yürümesine yürüyor ama çok fazla eksik var. Gerçi bu kadar çok talep varken yine de iyi durumda olduğunu kabul etmek zorundayım. Hemşireler, en azından bizim klinikteki hemşireler, çok iyiydi. Doktorlar da yaptılar işlerini işte ama bu onları sevdiğim anlamına gelmiyor. Hâlâ götlerinin havada olduğunu düşünüyorum. Hele bir keltoş vardı, elimde kalacaktı. Neyse, köprüyü geçene kadar ayıya dayı dedik işte. (Gerçi asıl doktorumuzun çok seksi olduğunu düşünüyorum, her ne kadar burnu havada olsa da. Ama benden hiç hazetmedi kendisi ilk günden itibaren. Ahaha. Sanki beğense alacak karı diye. Bak ya, neler düşünmüşüm şu halde bile. Ama alsa giderdim. Doktor fantezisi. Ahaha.)

İşte böyle mümin okuyucum. Yaladım gıdıdan. Sigarayı bırak, böyle hastane pastane uğraşma sonra. Canım benim.

N'oluyo Lan Burda!

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Fri, 28 May 2010 18:41:00 +0000

On beş gündür yoktum, farkettin mi bilmem. Adı batasıca ttnet iki fatura için madara etti aleme beni. Gecenin bir yarısı şak diye kestiğin internetin borcunu ASLA kredi kartıyla ödemeyeceğim ttnet. Bunu iyi belle. Yemiyorum senin ayak oyunlarını. Her ne kadar bu lanet şeyi kullanıyor olsam da, bunun tek sebebi verdiğim taahhüttür. Yoksa sikimde değilsin yani. Hadi şimdi git kendine çok sövdürmeden.

İnternet şak diye kesilmeyeydi, aynı gece güzel bir şeyler karalayacaktım buraya ama çay koymaya diye geride bıraktığım interneti döndüğümde bulamadım. Çok acı anlar yaşadım çok... Aksi gibi komşu da internetinin şifresini değiştirmişti. Tüm güzel filmleri mi de tüketmiştim üstelik. Bu on beş gün nasıl geçti bilemezsin, okuyucu.

Şimdi asıl yazacağım konuya girelim yavaştan. Herkes duymuştur herhalde Pucca, HBBA ve Sami Hazinses'in kitap çıkaracağını.
Aha dur bok atacak diye gardını alma hemen. Valla bok atmayacağım. Aksine duyduğumda çok sevindim. Hatta kıskançlıktan da götüm çatladı. Yalan değil, çok kıskandım. Gerçi bilogumun kitap olmasını ister miydim diye soracak olursam kendime, istemezdim. Burada kitap olacak bir sik yok. Tüketim çılgınlığında abur cubur niyetine bile gitmez buradakiler. Piyasanın dişinin kavuğunu doldurmaz. Yine de "published" mertebesine yükselmek isterdim tabii. Zaten benim kitap yazma sevdam, Harry Potter çılgınlığıyla başladı. Ondan önce ne büyük hayallerim vardı ne de kitap basayım da İngiltere Kraliçesi'nden bile zengin olayım derdim vardı. Tek derdim, konuşmaktan çekindiğim duygularım aklımdan uçup gitmeden bir yerlere yazılsındı, kalıcı olsundu, sonra yine ben okurdumdu. Doksanların sonlarına tekabül eder o dönemler. (Böyle yazınca da dinozor gibi hissettim kendimi.)
Depremden sonra -ki ben o zamanlar sidiklinin, sümüklünün tekiydim- günlük yazmak yerine minik hikayeler, denemeler yazmaya başladım. Anlatacak neyim olacak ki o yaşta. Varmış demek bir derdim, yazdım da yazdım. Birçoğu atıldı gitti. Yazdıklarımı beğendiğim söylemez çünkü. Liseye kadar pek kimsenin haberi olmadı bu yazma sevdasından. Pısırık olduğumdan okunmak istemedim hiç. Neyime lan derdim böyle salak salak gözlerimi kırparken. Alay edecekler derdim; sınıfta kompozisyon bile yazmaz, anneme falan yazdırırdım ödev olanları. Sonra Harry Potter bir patladı, ben de o zaman patladım işte. Önce Harry Potter çakması bir romana giriştim. Arkadaşıma falan okuttum hatta tuvalet köşelerinde, kimse görmesin diye. Ahaha. Sonra liseye kadar elime kalem almadım. Küstük biraz. Lisede bildiğin kitap manyağı oldum. Her hafta kitap bitirip arkadaşlarından kitap dilenen tipler olur ya. Al beni vur onlara. Fen seçince, Edebiyat en sevdiğim ders oldu çıktı. O zaman tekrar yazmaya başladım ve yine o zaman ne olduysa, birden bire kompozisyon manyağı oldum. Tabii, hocanın da gazı vardı. Sınıfta şiir miir okumaya başladım. Yazdığım kompozisyonlardan gurur duyar oldum falan. Yine o dönem Buffy-Angel furyasının sonlarına denk gelir; Alacakaranlık'ın Türkiye'ye "bestseller" olarak lanse edilmesi de onun ardından. (İnternet üzerinden edebiyat forumlarına akmalar, daha çok okur bulmalar, blog açmalar, vs. de bu dönemde bir yerlerde başladı.)

Vampir manyaklığımın başlamasıyla, fantastiğe giriş dersine de ilk adımı atmış oldum. (Otobiyografi yapıyorum yalnız şu an, dikkat edelim. Ahaha.) Mitolojiye, Tanrılara, tanrıcıklara hep ilgim oldu babamdan kelli. İşin içine onlar da girince ben bildiğin bir Sıtefınınki oldum (bknz: Stephan King, Ursula K. Leguin, Arthur C. Clarke, Isaac Asimov gibi gibi...). Gerçi Hollywood manipülasyonuna uğramış genç beynim pek ilerleme kaydetmiyordu ama boş durmuyordu en azından. Şu an bitmiş iki romanım var. İki tane de yarım. Ne bokuna yarıyor dersen okuyucu; ne kadar gelişme kaydettiğimi görmemden başka bir bokuma yaramıyor. Orası gerçek. Yine de ben ruhumu onlarla doyurduğumu hissediyorum. Buraya öfkemi kusarken, orada yarattığım hayali dünyanın tanrısı oluyorum. Orası yaşamak istediğim yer. Aslı bu. (Yalnız Pucca'yla başlayan bir cümlenin buralara geleceğini hiç düşünmemiştim. Çok garip oldu. Ne alaka değil mi? Bu arada tebrik ederim kitabı çıkacak blogcularımızı, tabii.)

Dün Shutter Island'ı izledim. Güzeldi. Bir sahnede öfke insanları gibi bir ibare geçti. Gerçekten çok etkilendim. Bir çoğumuz öfkemizi kusacak yer olarak seçiyoruz bu blog platformunu. Öyle yada böyle tüm duygular, içeride gerçek, kalın bir öfke tortusu bırakıp terk ediyor sistemimizi. Dilerim öfkemizi kustuğumuz tek yer bu sayfalar olur hep.

Mesajı da verdiğimize göre, hadi selametle yaladım mümin okuyucum. Canım benim.

Dull Kasabasından Bildiriyorum

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Wed, 12 May 2010 20:37:00 +0000

Uzun süreli sessizliğimi bu bilog girişiyle bozmaya karar verdim. Neden dersen canım okuyucu, bu kadar çok soru sormaman gerektiğini ilkokuldaki öğretmenlerin öğretmedi mi sana? Aferin.

Öyle anlatacak ahım şahım hiçbir şey yok. Bir önceki yazıyı da silecektim aslında ama yorum yapıldığı için dokunmadım. Yorumculara ayıp olacağından değil, artık eskisi gibi yorum almadığımdan kıyamadım. Böyle de patolojik bir vakayım işte.

Peder'in hastane işlerini hallettik. Biz de hallendik tabii. Devlet hastanesine parası olup da gideni siksinler zaten. Doktorların kesinlikle götü kalkmış, öyle laçkalaşmışlar ki, adamın yüzüne düşünmeden öleceksin diyecek hale gelmişler. Masa başında sekreter diye duran dandikleri sokakta görsem yüzüne tükürmem, o derece tiksindim hepsinden. Hemşireler zaten olaya o kadar alışmışlar ki artık, kabullenmişler, sisteme boyun eğmişler, falan filan. Ama en kötüsü, hasta ve hasta yakınlarının da artık laçkalaşmış olması. Yürüyemeyecek haldeki hastayı oradan oraya sürükleyen sisteme kolum girsin. Yazık yurdum insanına yazık be. Her şeyi bıraktım artık, umurumda değil siyasi dalaşmalar, terör, ekonomik sıkıntılar cart curt. Hastanede hiçbirinin yeri yok. Kürdü de Lazı da orada ve birincil özgürlüğümüz, sağlık hizmetlerine ulaşabilirliğimiz, yaşama hakkımız elimizden alınmış. Daha ötesi var mı be arkadaşım? Araştırma hastanesi diye insanları kadavra gibi sürüklüyorlar sokaklarda. Kadavraya bile bu kadar eziyet etmiyorlardır.

Şimdi çıkıp bir doktor yakını "aman da onlar da insan da yok anasının amı da" demesin sikerim ecdadını. Bu adamlar senelerce "bu hastanelerde" çalışmak için eğitim görüyor zaten. Karşılaşacağı şeyin ne olduğunu biliyor. Hasta yakınlarının nasıl beyin amcıklaması geçirdiğini, öyle bir durumda hiçbir şey düşünemeyip etrafına saldırdığını biliyor. Bu kadar göt davranamazsınız siz. Sistemin oyuncağı olunmaz bu kadar. En basitinden bir rapor yazılıyor yapılan muayenenin ardından. Ne altında imzası olan doktor muayeneden haberdar ne de işlemi yapan doktor. Bunlar bunlar yapıldı yazılan rapor yalandan ibaret. Hiçbiri yapılmadığı halde oraya nasıl yazabiliyorsun sen onu? Ulan hadi hiçbir şeyden utanmıyorsun, Allahından kork be! Lanet olsun hepinize.

Her neyse, şimdilik bitti hastane dalgası. Bir iki hafta içinde yine başlar muhtemelen. İşin bürokratik kısmının bitmiş olması daha iyi. Sonrasını sonra düşünürüz.

Son zamanlarda moralim öyle bozuk ki, hiçbir şey yapamıyorum. Kolumu kaldırmak bile istemiyorum. Sadece müzik dinliyorum yattığım yerden. Film falan seyrediyorum. Kediyi mıncırıyorum. O kadar işte. Fimoya elim gitmiyor hiç. Gitse belki biraz kafam dağılacak ama hiç canım istemiyor. Ruh sağlığımın amına koydular yeminle.

İşler kötü anlayacağın, canım okuyucu. Hadi yaladım muhtelif yerlerinden.

........

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Sun, 11 Apr 2010 23:26:00 +0000

Biliyorum bu yazının sonunda herkes aynı şeyi söyleyecek. Sen hastane mi gördün hayatında, hasta mı baktın hiç. Hiç devlet hastanesinde ilaç yazıdırdın mı vs... Açıkçası kimsenin hayatı beni ilgilendirmiyor. Bu benim zavallı hayatım ve kendi kabuğumda kendime acımak istiyorum yalnızca. Uzun zamandır depresyonda olduğumun farkındaydım ama iki gündür tam anlamıyla nöbetlerim geri döndü diyebilirim. Dün gece gözüme doğru düzgün uyku girmedi. Uyuyamadığım gibi sabah yataktan da çıkmak istemiyorum. Uyuyamasam da yorganın altına saklanıp kendime acımak daha kolay geliyor. Keşke diyorum üzülmek için daha basit sebeplerim olsaydı. Sadece kitap alamadığım için ya da güzel kıyafetlerim olmadığı için ya da moda anlayışım olmadığı için ya da sevgilim terk ettiği için üzülseydim. Sanki tüm arkadaşlarımı kaybetmiş olmak tüm bu saydıklarımdan çok daha büyük bir üzüntü kaynağıymış gibi geliyor bana; sana da öyle geliyor mu okuyucu?
Kilo veremediğim için mi yoksa artık veremeyecek kadar çok kilo aldığım için mi üzülsem bir türlü karar veremiyorum. Sonra buna da üzülüyorum. Bazen annemle birlikte yaşlanamayacak olmam aklıma geliyor. Olur da evren bir hataya düşüp bana bir çocuk bağışlarsa, ananesinin hiç olamayacak olması gerçeği kafama düşüyor betondan bir blok gibi. Evren çok acımasız, benim ananem var; onun neden yok! Doğmamış çocuğa hayat biçiyorum kafamda, sonra her şey birbirine giriyor. Nefes alamıyorum.

Annemi bir sene içinde öldürdüler. Serumlar, doktorlar, hemşireler, ilaçlar, kortizonlar, kemoterapiler, şırıngalar... O güzelim saçlarını gözlerimin önünde kazıdılar. Ömrümün bir yılı hastane koridorlarında geçti. Ufacıktım o zaman. Anlamam sandılar. Ne büyük travmaymış o öyle. En büyük korkum hastalık oldu böylece. Çok büyük bir orospu olduğumdan sigaraya başlamadım, alkolik olmadım ben. Şımarıklığımdan kırıp yıpratmadım insanları. Sorun buydu işte. Orada içeride bir şey vardı; kaşındıkça kaşıdım, kızardıkça kanattım. Geçmesine izin vermedim hiç.

Ben hiç hırsımdan ağlamadım kendimi bildim bileli. Hep kötü bir şey olacak korkusundan ağladım. Hiç gerçekten mutlu olmadım. Hiç. Ve çok kıskanıyorum bazılarını. Tek sorunları okullarında zorlanmaları ya da sevgililerinden ayrılmaları, arkadaşlarıyla ufak tefek atışmaları. Bencilce mi bu, bilmiyorum. Bencilce olsa bile koy götüne.

Kim hak eder ki, hep kaybetmeyi? Kim sürekli kaybetme korkusuyla yaşamayı hak eder? Ben hak etmişim demek. Şimdi de deli gibi korkuyorum. Çünkü bu seferki bir değil, iki değil. Bugün yine o berbat hastanelerden birinde geçti günümüz. Neyse ki şimdilik ciddi bir şey yok gibi. Ama kanser öyle bir şey ki, ne bok yiyeceği hiç belli olmuyor. Üstelik bu sefer bana destek olacak hiç kimsem yok. Omzuna yatıp ağlayabileceğim kimse yok. Tek yapabildiğim odamda bu salak şeyi yazarken sessiz sessiz ağlamak. Ve eğer kötü bir şey olursa bir daha asla toparlanamam. İmkanı yok. Bu kadar kırpıntıyı birleştirecek gücüm yok artık

Hadi şimdi bana ufacık, kayda değer, ikna edici bir sebep söyle okuyucu. Söyle ki tekrar alkole sarılmayayım. Başka sarılacak kimsem kalmadı artık.

Görünmez Canavarlar - Bir Moda Cinayeti

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Wed, 17 Mar 2010 01:21:00 +0000

Dün Görünmez Canavarlar'ı bitirdikten sonra hakkında bir şeyler yazmam gerektiği hissine kapıldım. Çevirmenimiz Funda Uncu Irklı. Ayrıntı Yayınlarının Yeraltı Edebiyatı serisinden. Ve tabiiki yazarımız Chuck Palahnuik. Bundan sonrası bolca spoiler içerecek, söyleyeyim. Ama kitabı ne kadar çözümlersem çözümleyeyim, ne kadar takla atıp özetlersem özetleyeyim, asla kitabı "okumuş kadar" olmayacaksınız. İşte bunun garantisini verebilirim.

Kitap sahnelerden oluşuyor. Betimlemeler ön planda. Markalar, ilaç isimleri, takma isimler ganiyle. Ama kopmuyorsunuz kurgudan. Her şeyin birbirine girdiği bir sahnede başlıyor olaylar ve birden bire kendinizi moda çekimlerinde, çırıl çıplak mankenlerin, hurda arabaların üzerinde poz verdiği başka bir yerde buluveriyorsunuz. Kitabın sonuna kadar oldukça fazla şeyi öğrenemiyor olmamıza rağmen kahramanımızın en son ne zaman ağda yapmış olduğuna kadar pek çok ayrıntı da gözümüze sokuluyor. Yine de sıkılmadan ama bolca kafanız karışmış bir halde okumaya devam ediyorsunuz.

Chuck Amca'nın takıntılı bir yazar olduğu su götürmez bir gerçek. Kim ne derse desin, bu kadar iyi yazan bir adamın normal olması beklenemez zaten. Öyküye girişinde tıpkı Dövüş Kulübü'nde olduğu gibi kurgunun son sahnesiyle başlamış. Hemen sonrasında 'olaylar şöyle başladı'yla devam etmiyor olması güzel. Kendinizi lap diye başka bir kucakta buluyorsunuz. Hastane, kaza, işin iç yüzü, derken filmi başa sarıp ayrıntılara dikkat çekerken, tekrar ileri sarıp şimdi bunu görmeni istiyorum diyor yazar.

Kahramanımız manken olmak için evden kaçmış bir genç kız, bir kadın. Aids'den ölen ağabeyinden nefret ediyor; ölümüyle bile tüm ilgiyi üzerine toplamış olmasından nefret ediyor. Ailesinin sefaletinden nefret ediyor. Sevgilisinden nefret ediyor. Brandy Alexander'dan nefret ediyor. Brandy Alexander'ı seviyor.

Kahramanımız feci bir kaza geçirmiş ve yüzünün yarısı, çenesi olmayan bir kadın artık. Eskiden bir bara girdiğinde tüm bakışların ona çevrildiği bir kadınken, şimdi görünmez bir canavar. Yüzünde peçesiyle hangi marka kıyafet giyerse giysin kimsenin umurunda olmayan bir kadın. Hastanede tedavisi devam ederken Brandy Alexander'la tanışıyor ve her şey aslında orada başlıyor. İşte tanışma sahnesinden bir parça:

İşte Brandy Alexander'la böyle tanıştım. Eski hayatıma devam etmeme gücünü böyle buldum. Aynı eski parçaları toplamama cesaretini böyle buldum.
"Şimdi," diyor Kurşuni dudaklar, "az önce yaptığın gibi bana bütün hikâyeni anlatacaksın. Hepsini yazacaksın. Bana hikâyeni tekrar tekrar anlatacaksın. Bana bütün gece yürek parçalayıcı boktan hikâyeni anlat." Bu kraliçe Brandy kemikli uzun parmağını bana doğru uzatıyor.
"Anlattığın şeyin" diyor Brandy, "sadece bir hikâye olduğunu anlayacaksın. Ve aynı şeyleri bir daha yaşamayacağını. Anlattığın hikâyenin sadece kelimelerden ibaret olduğunun farkına vardığında, geçmişini bir kâğıt gibi buruşturup çöpe atabildiğinde," diyor Brandy, "işte o zaman senin kim olacağına karar vereceğiz."

Uyarmalıyım, bu bir arınma hikâyesi değil. Bu bir "arabayla eyaletler arası otoban aşındırma, kiralık evlere müşteri gibi gidip soyma" hikâyesi. Bu bir Brandy Alexander hikâyesi. Bu bir intikam hikâyesi. Toplumsal sorunların kol gezdiği bir dehliz gibi. Tacizden enseste, pedofiliden cinsiyet değiştirmeye kadar ne arasanız var. Gerisini anlatmama gerek yok. Kitabın arka yüzünü çevirdiğinizde bu yazıdan sonra kafanızda oluşabilecek tüm soru işaretleri silinecek ve kendinizi kitabı okurken bulacaksınız. Sonundaysa görünmez canavarların kim olduğuna siz karar vereceksiniz.

Son olarak bir alıntı daha yapıyor ve bitiriyorum:

Bunun şu şekilde devam eden hikâyelerden biri olduğunu sanmayın: ondan sonra, ondan sonra, ondan sonra.
Burda olanlar daha çok bir moda dergisi hissi verecek size; bir Vogue veya bir Glamour dergisi karmaşası gibi, sayfa numaraları her iki, beş, üç sayfada bir basılmış olacak. Aradan parfüm kartları düşecek, size makyaj malzemeleri satmak için gaipten gelen tam sayfa çıplak kadınlar fırlayacak karşınıza.
Magazin dergilerinin ilk yirmi sayfası arasına gömülmüş olan içerik sayfasını da boşuna aramayın. Her şeyi hemencecik bulabileceğinizi sanmayın. Herhangi bir şeyin gerçek örneğini bulmayı da ummayın. Hikâyeler başlayacak ve üç paragraf sonra:
Şu sayfaya geçin.
Sonra geri dönün.

Okuma Parçası: -laş(mak), -leş(mek),

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Sun, 14 Mar 2010 23:49:00 +0000

Bu gece oturup biraz bir şeyler yazayım istiyorum ama her zamanki gibi anlatacak bir şey yok. Yeni bir eve çıkmadım, yeni sevgilim yok, yeni kıyafetler almadım, sarhoş da olmadım; hayat görüşümü, hayallerimi kaybediyorum, zevk aldığım şeylerin her biri çer çöpe dönüşüyor gözümde. Yazmak dışında beni gerçekten doyuran, gece yattığımda uyumamı sağlayan başka hiçbir şey yok aslına bakarsan.

İnsanların arasında ucube gibi dolaşmaktan yoruldum. Yani bir kafeye yalnız başıma oturduğumda illa yollu mu olmam gerekiyor? Elimde sigara olması bana saçma sapan bakışlar atılmasını kabul etmem mi demek? Sıkıldım insanlardan. Beyin dedikleri şeyin yerinde küflenmiş bir et parçasıyla dolaşan minik insanlar. Plastik insanlar. Nefret siz var oldukça anlam kazanıyor. Her şeyi termit hızıyla tüketen plastik insanlar. Hazımsızlık yapmıyor mu?

Zeka komasına girmiş Tyler Durden'larla dolu sokaklar. Zavallı kalıyorum yanlarında. Aptalım. İnanmıyorum. Geçmişim, her anlatışımda biraz daha kurgulaşıyor. Dizileştirilmeye değmeyecek bir senaryo. Bir erkeğin kendini kadınsılaştırmak için kaburgalarını aldırması gibi saçma. Eskiden bir gücün olduğuna inanıyordum. O güç bile erkekliğini elinde tutup sallayarak gülümseyen adamların hayalarındaki kıl kadar güçlü değil. Paradan kaleler inşa edebilen burjuvaların sol hayasının üstündeki kıl. Görüntüye kale de girince erotikleşiyor olması ne acı.

Halbuki kadının naif olması gerekirdi. Ateşli İspanyol fahişeleri gibi saçını omzunun üzerinden geriye savurunca bira şişelerinin zangırdayarak meteliklerini yerlere saçması artık çok olağan. Adem bilseydi belki, Lilith'i sık boğaz etmezdi. Havva habis ve yalancı. Havva'nın hep başı ağrıyor.

Lilith'in sol memesinin üzerindeki kıl. Onun kadar olamadım.

Arabeskleşiyor. Bırak, anlamlı olması gerekmiyor zaten. Uyku en iyi uyuşturucu. Uyuyalım.

Hatır Mim'i.

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Wed, 24 Feb 2010 03:24:00 +0000

Kirazzade'nin hatırına yazıyorum efendim sabahın bu kör vaktinde. Kaç gün geçti üzerinden. İyice aklımdan uçup gitmeden yazalım.

-Çocukluğunuzda anne ve babanızla (ya da aile büyükleriyle) yaptığınız ve sizi siz yapan şeylere katkısı olan bir olay veya bir aktivite... Ve hangi yönünüze katkısı oldu?
Annem çalıştığı için Peder'le daha çok zaman geçirirdik. Dolayısıyla ürkütücü bir şekilde ona benzerim. Kitap okumayı çok sever, kedilere bayılır. Bütün pis huylarımla birlikte bu ikisini de ondan aldım.

-Çocukken oynamayı en sevdiğiniz oyun ve oyun aparatı neydi?
Klasik olacak ama saklambaç. Üzerine oyun tanımazdım. İp atlama, lastik, dokuz taş falan yalan onlar. Saklambaç en baba oyundu. Hele bir de kukalı oldu mu yeme de yanında yat! Oyun aparatı da Sega Saturn. Benim çocukluğumda efsaneydi, Atari'den sonra çağın buluşuydu bana göre. Oyun kiralardık her hafta Peder'le. Acayiptik vesselam.

-Çocukluğunuz veya ilk gençliğinizle ilgili keşke daha farklı olsaydı dediğiniz bir durum?
Ben büyümedim bence. Bu soruyu önümüzdeki on sene içerisinde cevaplarım artık.

-Sokakta oynar mıydınız? Neler oynardınız?
Ne oynamazdık ki. Saklambaç gecenin yarılarına kadar. Lastik atlardık. Pepsi kola mola bir sürü zırva tekerlemesi vardı. İstop, kartal, dokuz aylık... Paten bile kayardık. Özlemişim be.

-Çocukluk veya ilk gençlikle ilgili iyiki böyle olmuş dediğiniz bir olay:
İyi ki müdahele etmemiş her şeyi akışına bırakmışım. Yedin mi?

-Varsa çocukluk dönemine ait bugünü etkileyen bir olay veya anı:
Babaannemin ölümü. O gün anlamıştım hayatın ne kadar boktan olduğunu. Sonra sorgulama hali geldi bana. Bütün bu manyaklık o zaman hasıl oldu bünyede. (Havada durdum, şahitlerim var.)

Ben de Seyhan'ı mimledim. Peki. Hadi yaladım.

Sevgililer Günü Yaklaşırken

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Fri, 12 Feb 2010 05:18:00 +0000

Hepimiz sevgililer günü denen şeyin kapitalizm zırvası, tüketim çılgınlığı olduğunun farkında mıyız? Evet. Her sene illaki ya çikolata ya çiçek alıyor muyuz bu günde? Evet. Hediyeyi hakkettiğimizi düşünüp sevgilimiz olmasa bile kendimize bir şeyler alıyor muyuz? Evet. Ana babamıza da alıyor muyuz? Evet. Özel buluşmalar düzenliyor muyuz? Evet. Hay kafamıza sıçayım ulan, neden yapıyoruz!

Garip yaratıklarız vesselam. Kötüyü bilip kötüyü yapmaya bayılıyoruz. Korkmasın kimse, car car bağırmayacağım sokakta aç çocuklar var, hediye alacağına bıdı bıdı falan vs. diye... Benim okuyucum bilinçlidir, zaten farkındadır. Haiti'den sonra nereye yatırım yapması gerektiğini biliyordur.

Neyse, geçelim bunu. Sevgilim olmadığını dünya alem biliyor zaten. On kilometre öteden belli oluyordur. Tek korkum Mart ayının yaklaşıyor olması. Kızgın damdaki kedi hesabı. Ya da damdaki kızgın kedi. Eskisi kadar sosyal olmayışım ve yeni sosyal arayışlara girmeyişim sebep tabii bunlara. Yoksa SarhoşKedi'nin adı çıkmış dokuza inmez sekize. Aylardır sevişmiyorum (aynı anda eski bir yeşilçam filminde: Biz sevişiyoruz baba.) desem kimse inanmaz blog aleminde. Gerçi size ne... Evet.

İki gün önce Peder'in doğum günüydü. Ona elcağızlarımla dergilerden kestiğim görsellerle minik bir not defteri yaptım. İçine de güzel bir not yazdım. Beğendi mi beğenmedi mi bilemiyorum. Kullanır diye umuyordum ama adam çerçeveletip koydu salonun ortasına. Sanat eseriymiş meğersem. Ahaha. Bakalım bu sene ne alacak bana sevgililer günü vesilesiyle. Babayı alacağım gibi geliyor. O kadar çok masraf yaptım ki, ağzıma sıçmadığına dua ediyorum.

Geçenlerde emlak vergisi gelmiş. Daha doğrusu gelmiş kapıda kalmış. Akşama kadar uyuduğum için duymamışım kapıyı. Korka korka gitmiş Peder muhtarlığa. Vergi de benim adıma. Nasıl tırsıyorum anlatamam. Devlet sevecek ebemi ödeyemezsem. Ürkek bir kedi edasıyla açmış zarfı. Önce bir dumur olmuş. Sayı mayı yok, rakam yok, tutarı görmemiş. Ambele oluyor insan bir süre sonra fatura ödemekten tabii. Sonra 17 TL'yi görünce şok geçirmiş. Ahaha. Biz birikmiş milyarlar beklerken çıkan sayı karşısında secdeye vardık tabii. Yeniden mümin olduk. Ahaha. Gerçi üşeniyorum teee oralara gidip de parayı yatırmaya. Şehir dışı kasıyor. Buna da şükür, dinimiz amin.

Peki, yaladım.

Not: Biri beni gaza getirsin, yoksa ÖSS kaydımı yaptırmayacağım. Biri gaz versin. Verin ulan!
Dip Not: İlk defa bir sevgililer gününü aşık olmadan geçiriyorum. (İki gün içinde aşık olma olasılığım nedir?) Duygularım köreldi. Aşk da yalanmış ulan!

Bilezik

noreply@blogger.com (SarhoşKedi) — Wed, 16 Dec 2009 18:45:00 +0000

Çok kararsızım. Hayatım hangi yöne sürükleniyor bilmiyorum. Rüyalarımda sürekli deprem görüyorum. Her şey yıkılıp yok oluyor. Çük gibi kalıyorum ortada. Ama orada cesurum hiç olmadığım kadar. Kahramanlık peşindeyim, hayat kurtarıyorum. Gerçekte değilim, kuyruğu kıstırıyorum. İki kelimeyi bir araya getirip de ne halde olduğumu bile söyleyemiyorum sana bilog. Hayır ben sorunu kendime bile itiraf edemiyorum zaten, sana nasıl diyeyim? Saçma sapan şeyler için üzülüyorum mesela. Kedi aksırdı, hoppala, domuz gribi bulaştırdım hayvana ölecek! Halbuki hasta bile değilim. Bilgisayarda bir program çöktü, hayda, hiçbir boku bozmadan duramıyorum zaten ben, bi'sike yaramam! Otur ağla ondan sonra bir güzel. Feysbukta oyunlarla kavga et, kendinle kavga et, kediyle kavga et, Peder'le kavga et, yine kendinle kavga et, televizyona söv, komşuya söv, filme söv, diziye söv, kendine söv... Dünya bana karşı, devlet bana karşı, çarşı bana karşı! Bir Allah'ın kulu yanımda değil. Gel sarhoş, otur yamacıma, anlat derdini diyen yok. Biri oğlunun derdinde, biri bankadaki paranın faizinin derdinde, biri bulamadığı paranın derdinde. Hal hatır soran yok. Bugün ne yedin içtin, var mı bir eksiğin diyen yok. Varı yoğu okul, iş, karı, kız, adam, çük, am, film, kitap, dizi, ana, bacı, kardaş. Ben böyle hayatı sikeyim götünden. Toz pembe gözlüklerine sokayım herkesin. Doğana, doğurana, sebep olana kafam girsin.

Dur, azcık soluklanalım. Geçenlerde odamı toplarken eski kasetlerimi, kaset çalarımı falan buldum. Boş kaset sandıklarımın bir tanesinden benim bebeklik kayıtlarım çıktı. Biraz dinledim, salak salak gülüşmelerimi falan kaydetmişler. Komik geldi başlarda. Biraz geçince araya tanımadığım bir kadın sesi girdi. Sonra dank etti tabii. Annemin sesi. Tanımadım. Halbuki dün gibi gidişi. Göğsüme öyle bir şey oturdu ki, anlatamam. Neye üzüleceğimi bilemedim. Sesini bile hatırlayamadığıma mı, yoksa artık yaralarımı öpüp de acısını dindiren kimsem olmamasına mı... Dudaklarımı kanata kanata, kendime işkence ettiğimi bile bile sessizce ağladım kasetin ilk yüzü bitene kadar. Sonra elim gitmedi bir daha. Hâlâ boğazıma dolanıyor bir şeyler. Meğer ben öldüğünü kabullenmek yerine tropik bir yerlere tatile gitti varsayıyormuşum onu. Hâlâ kapılar açıldı mı, arkasından çıkacakmış gibi saçma bir duygu varmış içimde. Her şeyi bırak bir kenara, bileziklerinin sesini bile hatırlarken kendi sesini niye hatırlayamıyorum ki? Yüzünü, en sevdiği yemeği, kahvesini nasıl içtiğini, en çok sevdiği şarkıyı... Hiçbir şey kalmamış aklımda. Bir tek bileziklerinin sesi. Halbuki o bilezikler kaç kişinin kolundan geçmiştir şimdiye.

Şimdi ben ölsem bir köşede biliyorum hiç kimse üzülmeyecek. Üç kuruşluk değerim yok. Cebimde de üç kuruş yok zaten. Borçlar gırtlakta. İş yok. Hayatım daha ne kadar boktanlaşabilir derken Peder de yedi kafayı. Ve ben ölmek istiyorum. Öylesine söylemiyorum. Gerçekten ölmek istiyorum. Ama artık onu da yapacak cesaretim yok. Öyle.