Het is alweer even geleden (van Crossing Border vorig jaar, om precies te zijn), dat ik als redactrice jarenlang van festival naar concert fladderde en tientallen bands en artiesten interviewde. LiveXS was  zelfs het onderwerp van mijn eindwerk (nog langer geleden dus): ik voerde een uitgebreid tevredenheidsonderzoek uit onder de lezers, de participanten en de adverteerders. De uitkomsten waren (ook het jaar erop) erg positief.

Voor zover ik weet is de teneur over LiveXS altijd wel positief gebleven, maar toch liepen de advertentie-inkomsten fors terug. Tel daarbij de teruggeschroefde cultuursubsidies en daar is ‘ie weer, die fucking economische realiteit.

Op vrijdag 19 april tijdens Record Store Day (klik hier voor de Belgische editie), verschijnt de allerlaatste editie, in een extra grote oplage. The end of an(other) era. Zonde.

Die werd voor en sinds onze intrek al druk bezocht door duivenvolk. Dat volk laat nogal zijn sporen na: kaka all over the place. Bovendien kunnen die beesten je ook behoorlijk laten schrikken als ze in het donker opvliegen. We maakten dus al snel plannen om onze maatregelen te nemen tegen deze ongewenste bewoners van onze binnenplaats, maar ze waren ons te slim af. Want op een dag lag daar dus een ei. En dat ei kwam uit. En nu leeft er dus een ontzettend lelijke baby-duif op onze koer. Godver.

Wij kunnen zeker wel hard zijn, maar een moeder wegjagen van haar lelijke kind gaat zelfs ons wat te ver. Als we er moeten passeren, ging dat vroeger (in mijn geval) gepaard met een stamp en een oerkreet, waardoor de vogels weer even opvlogen. Tegenwoordig mompelen we ‘sorry’ of maken we een sussend geluidje. Opvallend: de mama bewaakt het kind met haar leven, terwijl de papa een grotere schijtvogel -mwoehaha- lijkt te zijn.

Sander komt nu bijna elke dag met een nieuw duivenweetje op de proppen. Wist je bijvoorbeeld dat die beesten zo goed kunnen navigeren waarschijnlijk te danken is aan de magneet die ze in hun bek hebben? Dat het eigenlijk enorm intelligente dieren zijn en dat het best heel bijzonder is dat je een ontzettend lelijke baby-duif ziet? In tegenstelling tot vele andere vogels, die soms al na 10 dagen uitvliegen, nemen duivenkuikens tot 2 maanden de tijd voor ze hun vleugels uitslaan. En dat de nieuwsberichten uitwisseling van persbureau Reuters initieel gebeurde met duiven? Fascinerend nietwaar? Meer interessante feitjes lees je hier.

Toch nemen we onze maatregelen om een volgende kweekactie te voorkomen. Het voelt toch een beetje alsof je je koer moet delen op deze manier.

Foto’s door Sander op Flickr

Een week of 2 later zat ik wederom wat verveeld rond te klikken  (dat heb je als gelukkig mens, dan verveel je je vaak), tot ik de mail zag van het PR-bureau van Albert Heijn in België. Ik had gewonnen! Ik mocht 1 minuut gratis shoppen bij Albert Heijn! Waaah! Een kinderdroom die uitkomt! Happy superfun times!

Het eerste wat ik vervolgens deed? Razendsnel op zoek gaan naar een hamsterpak, natuurlijk! Leek me hilarisch om daadwerkelijk in de beloofde outfit ten tonele te verschijnen. En jawel, ik vond er, maar helaas zou het niet lukken om het kostuum op tijd tot bij mij te krijgen. *pruil*
Ik sluit echter niet uit dat ik ooit toch een kigurumi (hamster or otherwise) zal bestellen, want mijn god, die zien er toch echt wel geweldig grappig + comfortabel uit!

Gelukkig kwam ik met een originele voorbereiding op de proppen: de avond ervoor ging ik snoeihard onderuit in de badkamer. Mijn elleboog lag open en lopen ging ineens een stuk minder vlotjes. Stevige spierkneuzing, luide het verdikt van de huisarts. Rust houden voor liefst 7 dagen. Is goed, nadat ik 1 minuutje gratis heb gehamsterd, ok?

De AH waar ik mij voor 1 minuut mocht misdragen, is toevallig ook (sinds de verhuis) de meest dichtstbijzijnde en mijn favoriete AH van Antwerpen. Na een aangename ontvangst inclusief kennismaking met de manager en enkele medewerkers, koffie, koekjes, koffiekoeken en ballonnen, mocht ik plaatsnemen achter de winkelkar. Wat volgde was grappig genoeg om vast te leggen op film. En wie kon zich daar beter op toeleggen dan mijn liefste? Inderdaad, niemand niet. So there you go!

Voor wie nog zin heeft in een curryworst waar slechts één hapje van genomen werd:

Kan het Belgischer? Een zeer Magritte’esque verhuurblad (op iets wat er natuurlijk uit ziet als een café):

En daar sta je dan te schilderen, sleuren, in te pakken en uit te pakken, om ‘s middags op 24 december muurverf uit je haar te wassen en eens iets anders aan te trekken dan verfplunje. En de volgende dag is het weer van dat. Nee, niet zo feestelijk, maar wel zwaar de moeite waard om hard door te werken, want ons droomhuis ziet er nu al uit als een heerlijk paleisje.

Oud & nieuw (Oudjaar dus, zoals ze dat hier noemen, maar ik vind dat ergens zo eenzijdig) was al iets rustiger, met twee in Het Huis met steengrill en een volle tafel.
En als hoogtepunt om middernacht al het vuurwerk van Antwerpen en omstreken zien van op ons dak, dat was echt wel geweldig. We hadden niet durven dromen dat we daar zouden staan, zo snel nadat we ons eerste bod uitbrachten. Het was een perfect en magisch moment dat niet zozeer het nieuwe jaar, maar vooral een nieuwe start op een nieuwe stek inluidde. Ja, ik ben gelukkig, dus vanaf nu ga ik heel saai worden, wat ik je brom. Want gelukkige mensen zijn saai, nietwaar?

Maar we vonden dat het eens aan onze alter-ego’s was om op blogavontuur te gaan. Bijgevolg stuurden we SixString Sandman en DJ Saxia☆F naar de hoofdstad. Ze kwamen terug met verhalen van heftige feestjes tot het ochtendgloren, piepende oren, stinkende kleren, een kater en een handjevol groupies. Oh ja, en dit filmpje, wat ze ter plekke hadden geschoten.

Wat een chaos… Volgende keer zullen we het wel weer zelf doen.
(Tekst door Saskia, filmpje door Sander)

5 redenen om de Winter Efteling te bezoeken

1. Praktisch geen wachtrijen
Sta je in de zomer meer in de rij dan dat je iets anders doet, in de winter is het een ander verhaal. Wachttijden van 0 minuten zijn eerder regel dan uitzondering (zeker als je tijdens de werkweek gaat) en als je wil, en je er dus geen eventuele wachtenden mee benadeelt, mag je gerust blijven zitten voor een bisronde. Geweldig, want ik was direct zot van Joris en de Draak en die kon ik nu 4x doen (voor de kenners: 2x water, 2x vuur, 3x gewonnen, hoezee!).

Nog een groot voordeel hiervan: je kunt eens die attracties doen die je anders zou overslaan om tijd te winnen. Zoals Carnaval Festival (eigenlijk echt wel grappig), de Pagode (eigenlijk echt wel indrukwekkend) en het Efteling Museum (echt wel zwaar de moeite).

2. Mooie lichtjes en warme accessoires 

Alsof de Efteling normaal al geen lust voor het oog is, lijkt het park nu nóg een beetje sprookjesachtiger, door de prachtige, originele winterdecoratie. In de bomen hangt speciale verlichting en zelfs de muzikale paddenstoelen in het sprookjesbos kregen een ijskoude metamorphose.  Veel nepsneeuw overal, maar wel van het soort dat echt wel écht lijkt. Veel sprookjesfiguren dragen trouwens een extra laagje kleding, een warme muts, een sjaal of oorwarmers tegen de kou.

3. Aquanura in het donker
Vroeger was ik groot fan van het waterorgel in de Efteling en stond ik als klein meisje met open mond te kijken naar de dansende waterstralen. Dit jaar kreeg het waterorgel er een nieuw, nogal uit de kluiten gewassen broertje bij: Aquanura, geopend ter gelegenheid van het 60 jarig bestaan van de Efteling. De grootste, meest spectaculaire fontein ter wereld is op zich al indrukwekkend, maar in het donker komt de bijbehorende vuur- en lichtshow het best tot hun recht.

4. Spooky verschijningen en wintervuren
Op de verschillende pleinen branden royale kampvuren. Er staan bankjes zodat je er gezellig rond kunt zitten. Met een warme choco (iets te zoet naar mijn smaak) of een glühwein erbij is het wintergenot compleet.
Iets na 17uur loont het de moeite om nog eens langs de griezelattracties te gaan, zoals de Villa Volta en het Spookslot. Hier zie je vanaf de schemering passende projecties. Vooral de spooky projecties op Villa Volta zijn geweldig goed gedaan.

5. Wintersporten in de Efteling
Mag het al eens iets anders zijn dan een van de achtbanen of het Sprookjesbos? Ga dan schaatsen, langlaufen of glij van de sneeuwheuvel. Jammer: sneeuwglijden is alleen voor 12 en jonger en schaatsen kost €4,50. Vind ik wel wat veel, eigenlijk.
Het langlaufen maakt alles: je beweegt je door een typisch Efteling landschap, deftig ‘opgewinterd’. Je volgt het traject waar normaal een treintje rijdt (kindertreintje, niet de stoomtrein die het hele park rondgaat dus). Na al deze inspanningen heb je natuurlijk wel een versnapering van de koek & zopie verdiend. Lekker dikke erwtensoep of een broodje rookworst, anyone? Mmmm.

Oja, wie ‘Efteling’ zegt, zegt ‘Sprookjesbos’. Een wandeling door dit wonderland is natuurlijk ook altijd de moeite.
We hebben even moeten zoeken naar het nieuwe sprookje ‘De nieuwe kleren van de keizer’, maar het was de speurtocht en omweg zeker waard. Het verhaaltje wordt goed gebracht en de visualisatie is erg origineel. Extra mooi in de vroege schemering!

De Winter Efteling is wat mij betreft dus zeker een geslaagd concept. Bij het buitengaan namen we ons voor voortaan alleen nog maar in de winter te komen. Misschien iets warmere sokken aandoen wel, de volgende keer.

Vanwaar deze blogpost? Wel, omdat de Efteling gewoon de max is. Ik kreeg gratis toegangstickets omdat ik het afgelopen jaar community manager mocht zijn voor de Belgische Facebook page van de Efteling, maar ik schreef deze blogpost uit eigen motivatie.

“Bomma heeft in de solden zwarte pens, salami en botten gekocht. Het was een ander paar mouwen om nog fruitsap, kipkap en fondant te vinden.

Bij valavond kwam bomma’s dochter op bezoek. Ze durfde niet uit de biecht te klappen want ze vond het ambetant om te vertellen dat ze gebuisd was en op kot veel gepoept had. Dus stoefte de dochter maar wat over de smoutebollen die ze had gebakken.

Daarna was ze ribbedebie want ze moest dringend langs de mutualiteit en het interimkantoor. Bij deze laatste viel ze over een aftrekker die tegen de chambrant stond.

Daarna had ze nog weinig goesting om ook nog langs de flikken te gaan. Echt niet plezant.”

Ik werk als zelfstandige nogal eens voor klanten die graag hun tekst ‘ver-Hollandst’ zien, dus zeg ik: kolfje naar mijn hand. Komt ‘ie:

“Oma heeft bloedworst, salami en laarzen gekocht, die in de uitverkoop waren. Het vinden van sinaasappelsap, zult en taartfondant* bleek een moeilijkere opdracht.

In de vroege avond kwam oma’s dochter op bezoek. Ze durfde niet uit de school te klappen want ze vond het vervelend om te vertellen dat ze gezakt was en op haar studentenkamer veel gevreeën had. Dus schepte ze maar wat op over de oliebollen die ze had gebakken.

Daarna vertrok ze, want ze moest nog dringend langs het ziekenfonds en het uitzendbureau. Bij deze laatste viel ze over een vloertrekker die tegen de deurlijst stond. Daarna had ze nog weinig zin om ook nog langs het politiebureau te gaan. Echt niet leuk.”

Vreemde tekst vooral. Was oma zo oud toen ze nog een dochter kreeg dat die nog op kot zit? En alsof de mutualiteit en het interimkantoor in België nog open zouden zijn na 18 uur, ha!

* ik had fondant eerst vertaald als ‘pure chocolade’, maar zo gebruik je het woord waarschijnlijk alleen als de context van chocolade gespecificeerd is. Nederlanders kennen fondant ook, maar voor de zekerheid heb ik er nog ‘taart’ bijgezet. Dank aan Sander.

Ruim een half jaar geleden startte hij met een nieuw project: Fake Vintage Book Covers, waarbij hij zich liet inspireren door de covers van pulp romannetjes van halverwege vorige eeuw: een sexy dame op de cover en een stout tot een ronduit sleazy tekstje erbij.

Voor een aantal covers in de 2e reeks van de Fake Vintage Book Covers mocht ik model staan. Ik ben heel trots op de beelden die Kristof Spaey van mij maakte en Ook de andere dames die voor de covers poseerden werden grandioos in de verf gezet. Ik ben er zeker van dat zij even fier zijn op het resultaat. Zijn tekeningen gaven ons die comic-fabulous pin-up flair die ik zo geweldig vindt, en zijn toch trouw aan de werkelijkheid -en dus nog redelijk herkenbaar. Ego boost #FTW!

Benieuwd? Sure you are. Ik ben te vinden in  editie 4, 5 en 6 van de Fake Vintage Book Covers, maar doe jezelf een plezier en bestel ook de eerste 3 uitgaven. Je kunt ze dit weekend kopen op F.A.C.T.S. in Gent*, en als je eens lief glimlacht, wil Kristof er vast zijn krabbel wel inzetten voor je. Ik ook trouwens, op de pagina’s waarop ik de hoofdrol speel dan.

Trouwens, als je toch op F.A.C.T.S. bent, koop dan ook zeker de speciale Dead Cold Exclusive F.A.C.T.S. collector, waarvan de opbrengst naar Greenpeace gaat. Het boekje staat vol zombies, neergepend door Grote Tekentalenten. Ook hiervoor mocht ik mij van mijn beste kant laten zien. Het resultaat is een angstaanjagende rollerderby-zombie! Rrrwaaaaaooh!!

Tip: hou zeker zijn blog in de gaten om op de hoogte te blijven van zijn projecten. Bovendien is het geweldig fascinerend om te lezen of te zien hoe zijn werk tot stand komt!

* Raak je niet op F.A.C.T.S. dit weekend? Stuur dan een mailtje naar Kristof of tref hem op één van de andere signeersessies!

En dus paraderen we, die avond van 21 september, arm in arm langs de dreef richting het kasteeldomein in Edegem. Paraderen is in mijn geval: onhandig klunen over de kinderkopjes op mijn riant gehakte laarzen – om vervolgens voor de veiligere berm te kiezen. Er was nochtans gewaarschuwd dat er tijdens de avond een wandeling zou zijn. Maar aangezien ik nog altijd niet voorzien ben van een paar elegante stapschoenen en er toch feestelijk uit wilde zien in mijn Desigual-jurkje, koos ik voor stijl boven comfort, in combinatie met de stevige, ondersteunende arm van mijn geliefde. Tijdens de wandeling/kluunpartij bezoeken we het kasteeltje, dat in classistische stijl werd gebouwd. Het was vroeger het lusthof van een rijke Antwerpse familie, die er vertoefden tijdens de zomermaanden. Het meest indrukwekkend vind ik de ronde zaal aan de achterkant, met uitzicht op de riante vijver en voorzien van een mooie houtvloer. Rumor has it dat Napoleon er ooit uit de bol is gegaan tijdens een ferm feestje, woah!
Het kasteeltje stond lange tijd leeg, maar het gehele domein is sinds kort eigendom van Kempens Landschap, de organisatie die onder andere instaat voor het behoud en het geven van een nieuwe, toegankelijke bestemming aan monumenten zoals dit.

Na een korte tocht door het prachtige domein, schuiven we met z’n 120′en aan aan de lange tafel. De tafel is gedekt met borden die we zelf meebrachten, en voorzien hadden van een boodschap op de onderkant. De enige regel: je mag niet aan je eigen bord gaan zitten. Ik word als vanzelf aangetrokken door een wit bord met een grote klaproos erop. Op de onderkant staat: ‘I can see the sun coming up’.

De eigenaar van het bord blijkt schuin tegenover mij te zitten, dus het ijs is snel gebroken. Vooral met zijn partner Sara, die naast mij zit, heb ik direct een klik. Ergens tijdens de avond zijn we nog gezamenlijk in zingen uitgebarsten. Dat was me wat. Ook aan onze andere kant zitten een paar heel toffe dames met wie goed te babbelen valt. Kijk, dat is nu zo leuk aan zo’n concept hè, in tegenstelling tot een restaurant, waar iedereen ‘op zijn eilandje zit’, is contact veel gemakkelijker en zelfs essentieel. De maaltijd wordt namelijk opgediend in grote schalen, zodat er voor elkaar opgeschept wordt en je steeds deelt met 6 personen.

Die maaltijd werd trouwens bereid door topchefs Wout Bru en Philippe Van den Bulck. Hun voorgerechtjes, waarmee we onthaald werden op het domein, waren al fantastische voorproefjes van wat ons verder nog te wachten stond:

Aperitief & hapjes:
Van Wout Bru: Chips van Lomo Iberico met ‘n zoetzuur sjalotje en lookcrème en Toast & sardientjes op Woutse wijze.
Van Philippe Van den Bulck: Kempense geitenkaasjes van de Polle uit Lichtaart met salie, sjalot en kappertjes op geroosterd kastanjebrood, Gevulde hoeve-eitjes met een mousseline van bloemkool en dooier, afgewerkt met een crumble van bloemkool.
Drankjes: biosappen van Weldenhof uit Ranst, waters van Ordal en Crémant de Limoux, Domaine J. Laurens, Brut – AOC: Limoux

Ook de rest van de maaltijd was een prachtige ontmoeting van Antwerpse streekproducten met de keuken en de wijnen van de Languedoc:

Voorgerecht door Wout Bru:
Warm tomatentaartje met gekonfijte mozzarella en basilicumolie
Wijntje erbij: Château Rives-Blanques Cuvée Occitania 2010-AOC: Limoux

Tussengerecht door Philippe Van den Bulck:
Quiche met Baas Gansendonck-kaas van De Kaasmeester uit Schilde, herfstige hazelnoten en peertjes in een fris najaarsslaatje.
Wijntje erbij: Ollieux Romanis Classique Blanc 2010 – AOC: Corbières

Hoofdgerecht door Wout Bru:
Axuria melklam uit de Pyreneeën met een Provençaalse ratatouille, gekonfijte look en olijfoliepuree.
Wijntje erbij: Château Maris Minervois La Livinière – Touge 2009 - AOC: Minervois La Livinière

Dessert door Philippe Van den Bulck:
Antwerpse handjes van Philip’s Biscuits met iced cheesecake en veenbessen, geparfumeerd met Elixir d’Anvers.
Wijntje erbij: Clos Bagatelle Muscat Saint Jean de Minervois 2009 - AOC: Muscat

Tot slot was er nog een Slow koffie & Thee met de ambachtelijke koffie ‘Amberes’ van ambachtelijke koffiebranderij Verheyen, maar ik ging zelf voor een groene thee met verse chocolademunt van Biet & Boon.

Het was écht ontzettend lekker allemaal. Maar voor mij was het sociale element en de bijzondere locatie de kers op de taart. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat er een ander publiek op af zou komen, meer hautain, zoiets. Maar ik had het mis, want het waren vooral heel veel toffe mensen, die zin hadden in een avondje lekker eten met andere toffe mensen. Tof.
We hebben ook wel enorm geboft met het weer, want de dagen ervoor regende het vaak en was het koud. De avond in Edegem was het wonderwel goed te doen. Het vormde een spetterende afsluiter van het ‘buiten eet-seizoen’. Volgend jaar weer? Nou, graag!

Lees ook de blogpost van Sander! En hier nog zijn foto’s. Stiekem gepikt toen hij even niet keek: