Halverwege de maand bezweek ik voor deze goddelijke limited edition Tatty Devine oorbellen:

Maar kom aan, als copywriter en spreker MOET je die toch hebben!  Ok ok, ik had deze oorbellen misschien niet zo hard “nodig”, maar ik was die dag 3 jaar zelfstandige en vond dat ik dat best met mijn oorlellen mocht vieren. Yay.

Ook geef ik toe: I’m a sucker for solden. Naar de stockverkoop van Who’s That Girl gaan, was dan ook alles behalve een slimme zet (zeker nu ik uitermate mijn cool heb behouden in deze normaal erg hitsige periode van koopjeskoopjeskoopjes). En ook al ben ik die dag ruimdenkend geweest in de opvatting ‘ik heb dit NODIG’, toch heb ik zeker minder gekocht dan ik anders zou doen. Maar goed, eerlijk is eerlijk: de #in-score van deze maand is alvast niet fantastisch:

+ 1 paar oorbellen
+ 5 stuks kleding
+ 2 boeken in de Kringwinkel

Wel goed:  ik maakte bijna wekelijks een ritje naar de Kringwinkel om boeken en kleren weg te brengen. De #out-score:

- 10 stuks kleding
- 4 boeken

Da’s dus nog redelijk in evenwicht (of zelfs positief in overwicht), me dunkt.

Oh god, nu moet ik iets gaan weggeven hè? Ok, ik ben er bijna klaar voor. Stay tuned, ik zal het zo spoedig mogelijk posten!

En hoe was uw januari-maand?

Londens vuurwerk door saravdv

Gelukkig 2012 allemaal! Hopelijk hebben jullie het goed gevierd, niet te hard ruzie gemaakt na te veel bubbels, geen ledematen verloren wegens vuurwerk (van de buren) en krijgen we die vreetkilo’s er weer af voor de zomerjurkjes weer uit de kast kunnen komen. Ik zal de voor de hand liggende, ietwat verzuurde opmerking over laattijdige zomers in de Lage Landen hierbij achterwege laten.

• Meer lipstick dragen. Daar heb ik er immers genoeg van. Ook doet het mijn look vaak goed, vind ik zelf.
• Wat vaker naar oma bellen. Want dat zou ze wel waarderen, hoop ik toch.
• De koningin van de hipchecks worden. Rollerderby-wise, that is, maar ik oefen ook off skates, dus beware.
• Een gigantische windowfarm bouwen. Verdieping 5 ben ik nu nog aan het leegdrinken, maar tegen de zomer moet het hier groen zien!
• De 1in:1out policy hanteren. Mede-geïnspireerd door dit artikel* (door de geweldige Kelly) streef ik ernaar dit jaar te eindigen met minder spullen dan ik het begon.
• Elke maand iets weggeven waar ik aan gehecht denk te zijn. In het kader van het vorig voornemen, ga ik afscheid nemen van 12 dingen. Misschien geef ik het weg via mijn blog, misschien aan een goed doel, misschien via eBay, who knows.
• Leren presenteren, workshops leiden en pitchen #likeaboss. Ik doe dat graag, spreken voor menigtes. Het komend jaar zal me veel kansen bieden om mij er verder in te trainen.

Eerlijk oversteken: wat heb jij je voorgenomen voor 2012?

* oei, ik zie dat je Kelly’s artikel niet meer kunt lezen als niet-abonnee. Jammer. De pointe: geen dingen kopen die je niet nodig hebt. En als je toch iets koopt, moet een object uit je bezit het veld ruimen. 

* Edit met dank aan Elke en Gudrun: hier vind je de blogpost van Kelly over haar gestop met geshop.  

Het was een toffe chick (ze ziet er toch redelijk tof uit in het filmpje) uit Brooklyn die zelfbedruipender wilde zijn in haar groente-, fruit- en kruidenconsumptie. Dus creëerde ze een zelfbedruipend systeem van lege PET-flessen, een stel slangetjes en een aquariumpompje. Zoals dat wel vaker gaat met geflipte projecten, ontstond er in geen tijd een wereldwijde community rond het concept en werden er in honderden ramen in tientallen steden eetbare en sierplantjes gekweekt.

Tijd voor de laatste rit: van Zürich naar Parijs, wat natuurlijk ook weer een gigantisch lange rit was. 480 kilometer om precies te zijn. Denk trouwens maar niet dat we veel gezien hebben onderweg: gedurende de 3 dagen leef je echt in de bubble van de bus, en zie je vooral elkaar en je computerscherm.

Eenmaal in Parijs mochten we vrijwel direct onze finale pitch gaven voor een jury tijdens een SeedCamp bijeenkomst op LeCamping. Ik was te moe om echt zenuwachtig te zijn en de pitch ging best wel goed. De vragen waren wederom scherp, maar met dat bijltje hadden we eerder gehakt. Nadat de jury kort in beraad was gegaan, kwam het verlossende woord: wij hadden gewonnen, samen met InVoi, de dynamische voicemail app.

Waren we over onze vermoeidheid heen? Bestaat zoiets? Of was het de adrenalinerush van de overwinning die ons nu nog tot 4 uur in de morgen (en sommigen nog langer) op de been hield? Ik weet het niet. Feit is dat we nog uren hebben gedanst en gedronken in een English pub in Parijs om ons avontuur en (in ons geval) de overwinning te vieren.

De volgende dag werd ik wakker na amper 4 uur slaap. Ja gut, het voelt al bijna als luxe na twee keer slechts 3 uur geslapen te hebben. Ik werkte me van het hotel naar de site van LeWeb, die goddank letterlijk op een steenworp afstand bleek te liggen. Ergens daagde het me dat ik om die reden in een niet té ver verleden daarom een kamer in dat hotel had geboekt. Aaah ja…

Je zou denken dat je na drie dagen op zo’n voertuig voorlopig geen bus meer kan zien, maar niets was minder waar. Ik kon niet wachten om terug de bus te betreden. Het was ongelooflijk fijn daar mijn collega buspreneurs aan te treffen. We vielen elkaar in de armen en werkten verder aan onze projecten of praten met geïnteresseerden. Zo werd ik nog geïnterviewd voor een bekende Spaanse startup-blog.

Met pijn in het hart lieten Steven en ik de bus achter ons toen we Parijs in trokken, op zoek naar de Thalys die ons naar België zou brengen.

In Berlijn lunchten we met lokale startuppers. Zo schoof Lorenz naast mij aan tafel. Bleek dat Lorenz een van de oprichters van de photo-app EyeEm is! Ik gebruik EyeEm al sinds deze zomer en dat vond Lorenz dan weer leuk om te horen. Hij had trouwens nog wat boeiend advies voor startende ondernemers. Check hier mijn interview met hem:

Van Berlijn volgde een lange weg naar Zürich. De busrit gaf ons veel tijd om door te werken en Duitsland bleek nog redelijke 3G coverage te hebben ook, dus konden we zelfs online veel doen. Zo zagen vandaag de Wander Facebook pagina, de Twitter feed én de website het licht.

Ergens rond 3 uur ‘s nachts kwamen we toe in Zürich, doodmoe natuurlijk. De laatste energie verbruikten we in de hilariteit rond de opzet van de 3 persoonskamers van het Etap Hotel. Voor wie het niet kent: het is een stapelbed met een eenpersoonsbed bovenaan en een tweepersoonsbed onderaan. Ah well, goed voor de teamspirit zullen we maar denken.

Het ging allemaal nogal snel: ik zag een oproep voor een of andere StartupBus, schreef me in als kandidate en na een selectiegesprek mocht ik mee aan boord. Dus meldde ik me afgelopen zondagochtend om 8u30 aan station Amsterdam Centraal, waar een luxe touringcar ons opwachtte, evenals een bende ondernemers.

Dag 1
De ondernemers (ook wel Buspreneurs) kennen elkaar nog niet (ik kende slechts 3 mensen aan boord), maar de volgende drie dagen zouden daar zeker verandering in brengen. Ik zat in een team met Steven Beeckman en Esther Gons (aka Wilg), en ik had het niet beter kunnen treffen: wat een fijn team!

We besloten Steven’s idee van een reisplatform uit te werken en na uren brainstormen, mindmappen, pitchen, interviewen, bijschaven, one pagers schrijven, etc, was dag 1 alweer zo goed als voorbij. De bus had ons inmiddels in Kopenhagen gebracht, waar we ‘s avonds laat pitchten op een StartupBootcamp meeting ten kantore van Nokia. De vragen waren zeer scherp, maar ze waren nodig om het project nog maar eens bij te sturen.

Het was trouwens niet m’n beste dagje: eerst raakte ik mijn camera kwijt en toen kreeg ik er een op mijn hoofd. Helaas was die van mij een stuk kleiner dan die van de cameraman. Later vond ik gelukkig mijn camera weer terug. Uiteraard gewoon in mijn zak. Typisch.

(sorry dat de camera, geheel onterecht, je ogen eraf heeft geknipt Steven!)

Slapen deden we in het spic’n'spanne Generator Hostel in Kopenhagen. De wandeling ernaar toe was heel leuk: toch nog een stuk van het centrum van Kopenhagen gezien (zij het de winkelstraat, soit).

De Duracell Sinterklaas legde een USB-charger in mijn schoen, waarschijnlijk omdat ik zo vreselijk braaf geweest ben. Natuurlijk ziet de Sint me wel vaker door het land vliegen en hij weet hoe chaotisch ik ben (en dus nogal eens zonder juice zit onderweg). Dankuwel Duracell Sinterklaas, een extra batterij in mijn tas is nooit een slecht idee.

Tijd voor…

The Battle of The Batteries

><><

De Duracell 5 uurs mobiele oplader (1800 mAh) vergeleken met de Philips Power Pack van 2,5 jaar geleden (2000 mAh) en mijn 2 jaar oude witte MacBook

Plus:

• Je kunt er 2 USB-apparaten tegelijk mee laden (alleen de MacBook kan dat ook).
• Batterijstatusaanduiding, dan weten we tenminste waar we aan toe zijn (Power Pack heeft dat ook).
• Hij past ook in een handtas en weegt niet te veel (in tegenstelling tot de MacBook).

Min:

• Het stopcontactadaptertje haal je er best elke keer af, anders blijven die pinnen overal aan haken (in mijn tas toch zeker). Er blijven echter wel 2 contactjes bloot.
• Ik vind het toestelletje redelijk bulky in vergelijking met de Philips batterij (vergeleken met mijn MacBook valt het wel mee).
• Krijgt mijn HTC Desire niet geheel geladen. Dat lukt de Power Pack echter ook niet. Misschien ligt het aan Desirée.
• Je kunt er niet op internetten/werken/muziek luisteren, zoals met de MacBook. Maar misschien is dat een onredelijke vergelijking.

Maar goed, als ik heel heel heel eerlijk ben, vind ik de oude Philips batterij een iets betere deal: compacter, grotere capaciteit en easy on the eye. De nieuwe generatie Philips Power Packs hebben een capaciteit tot 3600 mAh. Woah.

Zelf eens testen? Ik mag één oplader van 1150 mA, ter waarde van €29,99 weggeven. Lijkt mij een perfect cadeautje voor een chaotische dierbare (of je chaotische zelf). Roep iets leuks hieronder om hem te winnen.

Nu kan ik hier natuurlijk een uitgebreid verhaal ophangen over de glamour van het gebeuren, maar een filmpje zegt meer dan 1000 woorden, nietwaar?

Ook is mijn achternaam niet de meest voor de hand liggende en moet ik hem altijd uitspellen. Gaan mijn Twitter-volgers dan niet te veel moeite moeten doen als ze mij willen bereiken? Ik besloot dat als @AndrewVassallo en @JeffreyHazzlet het aandurven, ik dat ook zou moeten doen.

In with the new, but keeping the old…
Bij mijn grote wisseltruc heb ik mijn oude handle behouden. Dat lijkt dubbel, want ik heb een grondige hekel aan het feit dat mensen handles claimen zonder ze te gebruiken (oftewel ‘handle squatting’ doen). Uit ervaring kan ik vertellen dat Twitter zelf momenteel niet reageert op verzoeken van revisie van ‘slapende handles’.
Maar ik heb in de jaren best wat volgers verzameld en ik wil niet dat iemand anders zich nu gaat voordoen als mij. Daarom wil ik @sasvangent voorlopig nog even beschermen. Ik zal hem vrijgeven zodra ik het gevoel heb dat er geen verwarring meer kan ontstaan.

Mijn stappenplan voor de wisseltruc:

1. Voer deze uit op een rustig moment (ik deed het gisteravond laat)
2. Zodra je je handle in de settings hebt veranderd en gesaved, log uit van Twitter. Nog niet Twitteren met je nieuwe naam!
3. Claim nu je oude username terug (je hebt hier een tweede e-mailadres voor nodig, want elk e-mailadres kan maar aan één Twitter-account gelinkt zijn).
   Let op: het kan zijn dat je oude handle niet direct te claimen valt. Ik heb verhalen gehoord dat er soms een tot paar uur over kan gaan voor de handle terug vrijgegeven wordt. Bij mij was dat gelukkig niet het geval en ik kon hem meteen terug claimen.
4. Zet in de bio en de eerste tweet van je nieuwe profiel-met-je-oude-username de mededeling dat je nu te volgen bent onder @nieuwe_handle. Volg met je oude handle je huidige account (dus @sasvangent volgt @SaskiaVideler).
5. Grinnik even bij de aanblik van je oude handle met 1 tweet en 0 followers
   Pas je links naar je Twitter account aan op de verschillende kanalen (je website, FourSquare, business cards, etc.).
   Wees sympatiek en geef je oude handle op een gegeven moment weer vrij.

And so it is done: my days as @sasvangent are over. Thou shalt mention me as @SaskiaVideler. And you will know me by the trail of tweets.

Hoe mijn auto er uit zou zien na een paar maanden

De geldkwestie
De belangrijkste les die ik leerde in het jaar dat ik een auto had: een auto bezitten is stervesduur. Sowieso voelde ik me er niet comfortabel bij dat een flink en relatief kwetsbaar stuk van mijn kapitaal gewoon buiten op straat stond. En dan die verzekeringskosten en benzineprijzen, … pfff!

De mobiliteitskwestie
Toegegeven, mobiel zijn zonder auto vergt enige oefening. Maar ik vind het altijd grappig om te merken hoe het juist de meest verstokte automobilisten zijn die het hardst klagen over het OV. Als rondvliegende zelfstandige is het bereiken van bestemmingen een grotere uitdaging dan voor wie met zijn bedrijfswagen elke dag hetzelfde A->B traject aflegt, en ik zal niet beweren dat ik me er nooit eens aan mispak, maar het is verbazingwekkend hoe goed elke uithoek van het land eigenlijk bereikbaar is met het openbaar vervoer.

Wel heb ik me lange tijd lullig gevoeld als ik weer eens een lift moest vragen, bijvoorbeeld na een avondlijk event of een feestje (want een OV-nachtnet is hier in België helaas onbestaande), maar als er toch gereden wordt en er is plaats in de auto… Bovendien betaal ik graag mee voor de brandstof hoor, geen probleem. Maar ik zou heel graag eens horen hoe een autobezitter daarover denkt! Vind je het vervelend als mensen als ik om een lift bietsen?

De eco-kwestie
Tja, en natuurlijk ben ik blij dat ik met mijn mobiele gedrag het milieu een stuk minder belast. Het volgend beeld says it all. 

Onlangs bedacht ik me hoe het bezitten van een auto intens verweven is met onze cultuur. Het is normaal dat je rijlessen neemt ergens vanaf je 17e. Het is normaal dat je op een gegeven moment een auto bezit. Een wagen is een soort van ‘statussymbool voor de normale mens’. Is het niet hoog tijd om koning auto van zijn status te ontdoen en van de troon te stoten, zodat keizer fiets kan passeren?

Ik heb geen auto, ik hoef geen auto, ik wil geen auto. En daar vind ik niets vreemds aan.

Ik heb trouwens ook geen tv. Maar daar zullen we het een andere keer over hebben.