tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440Mon, 07 Oct 2024 04:22:22 +0000Miscद्रविडी प्राणायामसुचलं ते लिहलंजुळलेली यमकंसंवादसंत्रवाणीवैचारिक आरोळ्याअकलेचा उकिरडाआठवणीकिस्सासमाधिअनुभवखाऊगल्लीशब्द... नव्हे भावना...HNY-2010Inceptionfirst postकोकण क्रिडागणेशोत्सवगुढी पाडवागुरु ठाकुरबा.भ. बोरकरयल्गारराजेश खन्नालावण्य रेखाशं.ना. नवरेशेरोशायरीसो.कु.लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी| जाहलो खरेच धन्य ऐकतो मराठी|| धर्म, पंथ, जात एक जाणतो मराठी| एवढ्या जगात माय मानतो मराठी||http://saurabhbongale.blogspot.com/noreply@blogger.com (सौरभ)Blogger81125tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-714724771842082942Thu, 14 Nov 2013 20:58:00 +00002013-11-14T12:58:52.760-08:00किस्सासंवाद बंड्या: (तव्यातल्या लजीज मिक्स व्हेजकडे बघत...) काय गं पिठलं बनवणार होतीस ना? मॉंसाहेब: हो, पण नाही बनवलं. बंड्या: का? मॉंसाहेब: तुळशीचं लग्न आहे ना. बंड्या: मग?! मॉंसाहेब: लग्नाला कोणी पिठलं बनवतं का? (हे काय लॉजिक? नाय झेपलं.) बंड्या: मग लग्नतरी कोणी दरवर्षी करतं का? http://saurabhbongale.blogspot.com/2013/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-8499814566648410877Thu, 31 Oct 2013 23:24:00 +00002013-10-31T16:24:46.257-07:00आठवणी ~२० वर्षांपुर्वीची तारिख - ३०/१/१९९१ तारिख - २४/२/१९९४ http://saurabhbongale.blogspot.com/2013/10/blog-post_31.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-4566240019296709937Wed, 30 Oct 2013 14:54:00 +00002013-10-30T07:54:52.703-07:00किस्सा बंड्या न्हाणीघरात आंघोळीला शिरला आणि दुसऱ्या सेकंदाला आतुन बोंबलला - "अरे, आंघोळीचा साबण संपलाय. दुसरा कुठाय?" "अरे काढलाय ना नविन. तिकडेच ठेवलाय बघ." - प्रतिबोंब "कोणता? लाईफबॉय??? हा संडासचा साबण आंघोळीला??" मराठी भाषेसाठी शोध लागलेल्या "आयुष्याचा लाईफबॉय होणे" ह्या नविन वाक्प्रचाराची ही छोटीशी प्रस्तावना. अर्थात - असलेल्या आपल्या दर्ज्यापेक्षा/क्षमतेपेक्षा अत्यंत कमी/किरकोळ/दुय्यम/http://saurabhbongale.blogspot.com/2013/10/blog-post_30.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-8093809800559726103Mon, 28 Oct 2013 21:56:00 +00002013-10-28T14:56:14.376-07:00किस्सा लहान वयात केलेले संस्कार जसे चांगले असतात, तसच चुका पण सुरुवातीला सुधरवलेल्या चांगल्या असतात. पर अचानक ये ज्ञान कायको?? बंड्याचा दोस्त बब्या तसं आडदांड नि वांड कार्टा. अन् त्याचा हा किस्सा... तर बब्याभाईला एकदा अचानक त्याचा लहानपणीचा दोस्त भेटला. भेटला तो भेटला तेपण निवांत क्षणी. मग काय गप्पांना आला ऊत. रात्र झाली तरी हाणतायत गप्पा. कोरड पडलेल्या घशांमुळे मैफिल अर्धी राहू नये http://saurabhbongale.blogspot.com/2013/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-8078278497218917672Tue, 06 Aug 2013 14:58:00 +00002013-08-07T03:27:55.545-07:00समाधि "काय?" "काय?" (जरा खेकसूनच) "काय काय ?" "अरे कुठे काय ? काहीच नाही " "काहीच नाही? हं? कधीच काही नसतं सांगायला तुझ्याकडे … हा ? मग कशाला उगाच माझा पाठलाग करत असतेस …नेहमी उगीच मागे पुढे घुटमळत राहतेस…. "नेहमी ?" "हा चुकलंच… नेहमी कुठे? अंधार आला की तू जातेस लगेच सोडून…." "तेव्हाही असते… पण… दिसत नाही एवढच…" "काही पण " "अरे तुझ्याबरोबर असणं नियतीच आहे." "नियती? आ? http://saurabhbongale.blogspot.com/2013/08/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-3230401798918393628Wed, 24 Jul 2013 15:40:00 +00002013-07-24T08:40:19.711-07:00वैचारिक आरोळ्यासमाधिसुचलं ते लिहलं मला ते मूळ व्हायचय ज्यांनी खोडाला मजबुत पाया दिला... मला ते खोड व्हायचय ज्यांनी असंख्य फांद्यांना भक्कम आधार दिला... मला ती फांदी व्हायचय ज्यांना अनेक फळं लगडली... मला ते फळ व्हायचय ज्याने मिठास अनुभव दिला आणि बीजं उजवली... मला ते बीज व्हायचय जिने जमिनीत रुजुन भव्य वृक्ष उभारला... मला ती जमिन व्हायचय जिने त्या वृक्षाची मूळं पोसली... मला ते मूळ व्हायचय... CTRL+C ... CTRL+C ... CTRL+C ..http://saurabhbongale.blogspot.com/2013/07/in-loop.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-4329645336096015600Fri, 12 Jul 2013 15:36:00 +00002013-07-12T08:36:25.390-07:00अकलेचा उकिरडावैचारिक आरोळ्यासमाधि पृथ्वीवर आधांतरी. खाली पृथ्वी गोल गोल फिरत्ये. ॠतु बदलताय्त. देश बदलताय्त. माणसं बदलताय्त. ऊन आणि सावल्या. आपण आकाशाकडे ध्यान लावून. ते स्थिर आहे. तिकडे काहीच बदलत नाही. निर्विकार. ढगांचे पुंजके लावत, तर कधी दिवस-रात्रीचे रंग फासत, कितीही रुपं बदलली तरी भावांचा अभाव. कोणतही गुरुत्वाकर्षण त्याला शोषु शकत नाही. सगळ्यांच्या नजरेच्या टप्प्यात पण कोणाच्याही कवेबाहेर. रिक्त... तल्लीन... http://saurabhbongale.blogspot.com/2013/07/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-6090402677432336491Wed, 15 May 2013 07:20:00 +00002013-05-15T00:20:44.066-07:00अकलेचा उकिरडावैचारिक आरोळ्या ज्यांनी जितका धरायचा प्रयत्न केला तितकी त्यांच्या हातातून सुटत गेलेली समुद्रालासुद्धा कवेत घेता आलं नाही असंख्य खंडित लाटांनी तो अजूनही पकडायला बघतो हाती गवसता नाही आलं तरी साथ नाही सोडली किनारा बनून मर्यादा आखली हवेने दिलेले आकार घेतले अनेक हातांनीदेखिल साकारले तात्पुरतेच, एकही टिकला नाही कोणाला पोसलं नाही की पोटी बीजेचा गर्भ रुजवला नाही तहान कधी लागलीच नाही आणि घटाघटा पिऊन कधी भागलीपण नाही http://saurabhbongale.blogspot.com/2013/05/blog-post_15.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-7538289517424157418Tue, 14 May 2013 04:26:00 +00002013-05-13T21:26:33.283-07:00अकलेचा उकिरडावैचारिक आरोळ्या एक कश्ती समंदरपे तैरेनेवली, जहा लेहेरे भेजती वहापे जानेवाली, कश्तीमें सवारी, उनके जानोका मोल अनमोल है कश्ती के लिए, उनके लिये समंदरसे झगडा नाही मोड़ लिया, उतनी हिम्मत ताकद थी, नहीं थी ये अलग बात थी, फ़िक्र उन जानो की ज्यादा थी किनारे लगाना था, और मुकाबला समुंदर से थोड़ी था, उन जानो को संभालके मंजिलतक लाना था, किनारा मिले न मिले... समंदर निगल नहीं पाया ये बड़ी बात http://saurabhbongale.blogspot.com/2013/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-6444476803355203998Thu, 19 Jul 2012 18:24:00 +00002012-07-19T11:24:39.976-07:00राजेश खन्ना आयच्या गावात!!! १७/३ नंतर डायरेक्ट ४ महिन्यांनी पोस्ट पडत्ये. आणि ती पण राजेश खन्नाच्या नावाने. भेंडी गवार ललिता पवार...  राजेश खन्ना off झाल्याची न्यूज ऐकुन मझ्या थोबाडावर पण :O ची स्मायली प्रकटली. संबंध काय??? राजेश खन्ना माझ्या generationचा हिरो नाही. मी त्याच्या खुप काही मुव्ही पाहिल्या नाहीत. आनंद पाहिलाय, बावर्ची पाहिलाय... आणि.... जोर देऊन आठवावं लागेल... लेऽऽऽ... पण तरीसुद्धाhttp://saurabhbongale.blogspot.com/2012/07/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-378260652921917652Sat, 17 Mar 2012 17:57:00 +00002012-03-17T11:01:50.573-07:00 कशी गोरीप्पान काया असलेली ती मादकतेने  ठासून  भरलेली हलकेच जवळ घ्यावी नाजूक देहाची ओठांचा स्पर्श आणि मग एक ठिणगी पेटते झप्पकन ज्वाला उठते ती पेट घेते एक दीर्घ  श्वास नशाऽऽऽऽऽ गरम शरीर थंड मेंदू भरलेली फुफ्फुस रिकामे विचार श्वास बाहेर पडतो तिने पेट घेतलेला असतो जळत असते ती उंगलीयोपे नचाता उसको मै ती नाचते मला बघायला आवडतं राक्षसी काहीच वाटत नाही तिला पण http://saurabhbongale.blogspot.com/2012/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-4621876636734346135Mon, 21 Nov 2011 23:04:00 +00002011-11-21T15:18:13.696-08:00 (When things ain't just नान-सेन्स... they are Absolute नान-सेन्स :D) (नान-सेन्सिबली) Yours, Saurabh http://saurabhbongale.blogspot.com/2011/11/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)1tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-3037183710576003636Fri, 04 Nov 2011 17:17:00 +00002011-11-04T10:24:42.603-07:00 दिन दिन दिवाळी, गाई म्हशी ओवाळी... दिन दिन दिवाळी, गाई म्हशी ओवाळी... Happy Diwali... Happy Diwali... गुंड्याः अय, बंड्या... काय रे?! कोणत्या दुनियेत राहतोस?? बंड्याः का रे?? गुंड्याः दिवाळी संपली आणि आता शुभेच्छा देतोय्स?!! बंड्याः अरे हा.. जाऊदे रे. कालच माचाफुकोने दिवाळीचे फोटो एडिट करुन दिले. म्हणुन म्हटलं चला टाकूया ब्लॉगवर. तसंपण बरेच दिवस ब्लॉग सन्नाट्यात होता. गुंड्याः http://saurabhbongale.blogspot.com/2011/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)1tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-5751183615667587187Sun, 12 Jun 2011 17:41:00 +00002011-06-12T10:46:31.642-07:00जुळलेली यमकंसुचलं ते लिहलं"कोल्हाट्याचं पोर" वाचून मेघचा Her Lacuna ब्लॉगपोस्ट आठवला... आणि त्यावर केलेली एक कविता... गावतल्या एका बदनाम गल्लीत, नार उभी करुनी नखरा हो,वाट पहातसे कोणाची, देहाचा मांडुनि पसारा हो... भडक तिचे हे रूप असे, जरी ना सुंदर ना मादक हो,तरी लक्ष घेती वेधुनि, पुरुष पाहती विस्फारुन हो... लज्जा इच्छा स्वप्न अपेक्षा, मृत झाल्या सर्व संवेदना हो,जाणिवा करुनि बधीर ती, तृप्त करितसे वासना हो... शरीरपिपासु http://saurabhbongale.blogspot.com/2011/06/recalling-her-lacuna.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)1tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-609224277809430512Thu, 02 Jun 2011 17:28:00 +00002011-06-02T10:33:10.673-07:00जुळलेली यमकंसुचलं ते लिहलं (जुने ठेवणीतले काही...)ग्रीष्माच्या काहिलीने अवघी सृष्टी होरपळली, फुंकत प्राण त्यांमधे शितल हवा हळूच झुळकली, वाहती इकडे तिकडे वारे गार कोणाचे बरे दूत बनून, काळे मेघ पडघम बडवित नभी अचानक आले दाटून, दवंडी पिटलि अस्मनि ह्या वीज जेव्हा ती कडाडली,अगणित सरींची सेना निमिषार्धात ह्या धरतीवर अवतरली, रिपरिप, रिमझिम, धो-धो करीत पाऊस असा हा बरसला, कोंदटलेल्या श्वासा-श्वासात मृदगंध सुवासिक http://saurabhbongale.blogspot.com/2011/06/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)0tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-5886502051848573150Sun, 29 May 2011 15:08:00 +00002011-05-29T08:20:00.523-07:00अनुभवगुंड्याः बंड्या तु चहा घेणार का? बंड्याः चालल.. गुंड्याः अण्णा दोन कटींग दे......... काय रे?? कसला विचार करतोय्स?? बंड्या: विश्वा करतो चिंताची... गुंड्या: क्काय??? बंड्या: अरे काय नायरे... चिंता करतो विश्वाची असं म्हणायचं होतं.. सोड ना... गुंड्या: सकाळी सकाळी मनाचे श्लोक ऐकलेस की ऐकवलेत कोणी?? बोल की... बंड्या: तसं नाय रे.. उगीच... एक गोष्ट आठवली... कुठंतरी वाचली होती. गुंड्या: कसली? बंड्या: एकhttp://saurabhbongale.blogspot.com/2011/05/blog-post_29.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)2tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-4247787376186332904Sat, 14 May 2011 18:20:00 +00002011-05-14T11:20:59.536-07:00संत्रवाणीएका कानाने ऐकून दुसऱ्या कानाने सोडून देणं वाटतं तितकं सोपं नसतं यार... च्यायला हा साला मेंदू नेहमी मधे येतो.... आपला,(Drilled) सौरभhttp://saurabhbongale.blogspot.com/2011/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-5532891009304893276Sun, 06 Mar 2011 17:48:00 +00002011-03-06T09:48:16.942-08:00जुळलेली यमकंसुचलं ते लिहलंमेघच्या ब्लॉगवर एकदा एक विडंबन केलेलं. आज उगीच आळवतोय... मूळ गाणं: भय इथले संपत नाही भय इथले संपत नाही...मज तुझी आठवण येते... मी संध्याकाळी गातो...तू मला शिकविली गीते... हे झरे चंद्र सजणांचे, ही धरती भगवी माया झाडांशी निजलो आपण, झाडांत पुन्हा उगवाया त्या वेळी नाजूक भोळ्या, वारयाला हसवून पळती क्षितीजांचे तोरण घेऊन, दारावर आली भरती तो बोल मंद हळवासा आयुष्य स्पर्शुनी गेला सीतेच्या वनवासातील जणू http://saurabhbongale.blogspot.com/2011/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)0tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-2176757265609563440Sat, 15 Jan 2011 11:03:00 +00002011-01-15T06:04:05.215-08:00आठवणीशाळेत असताना मी काही कविता केलेल्या आणि एका वहीत लिहून ठेवलेल्या. ती वही सापडली. कविता वाचल्या तेव्हा भारी हसायला आलं. उगीच काहिही यमकं जुळवून कविता केल्यात. ह्या कविता पुर्णपणे विस्मृतीत गेलेल्या. वही मिळाली तशी लगेच स्कॅन करुन घेतली. ज्यांच्याबोवती तुटक बॉर्डर आहे त्या इतर कुठेतरी वाचलेल्या, आवडलेल्या म्हणून नोंद करुन ठेवलेल्या होत्या. तरी आयुष्यात जी पहिली कविता केलेली ती ह्यात नाही. पण माझ्याhttp://saurabhbongale.blogspot.com/2011/01/blog-post_15.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)2tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-5973878090265166810Thu, 06 Jan 2011 20:55:00 +00002011-01-06T12:57:23.051-08:00शेरोशायरीबंड्या: मियाँ, अर्ज किया है... गुंड्या: इर्शाद इर्शाद... बंड्या: (पानाचा तोबरा थुकत) आँ थू थू थू थू... गुंड्या: वाह वाह!!! वाह वाह!!! बंड्या: मियाँ शेर यह नही था, वो तो अब फर्माऊँगा| गुंड्या: ओह्ह अच्छा... इर्शाद इर्शाद... बंड्या:साला पिनेवाले होश संभाल ना सके, और शराब बदनाम हो गई| कंबख़्त आशिक प्यार निभा ना सके, ख़्वामख़ाँ मोहोब्बत एक सजा हो गई| गुंड्या: ईईईय्य्याक्क्क... च्यामायला ब्येकार http://saurabhbongale.blogspot.com/2011/01/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)0tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-2822236045385407769Tue, 21 Dec 2010 06:38:00 +00002010-12-23T00:37:31.351-08:00सुचलं ते लिहलंA well-wisher, obviously wish the best possible things for you but also is the one who always thinks something bad might happen to you and worries about you... Damn... I don't want to be a well-wisher anymore... Yours,(Well-wisher) Saurabhhttp://saurabhbongale.blogspot.com/2010/12/well-wisher.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)0tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-4530345781738428291Tue, 21 Dec 2010 00:30:00 +00002010-12-20T16:33:42.089-08:00सुचलं ते लिहलंएकदम सन्नाटा... नीरव गडद शांतता... इतकी की टाचणी पडली तरी कानठळ्या बसाव्यात... अश्यावेळी फक्त एकच आवाज ऐकू येतो... सोsss हमsss सोsss हमsss सोsss हमsss काही क्षण असेच ती अनैच्छिक क्रिया ऐकण्यात जातात... बेसावध... अचानक एक दिलासा देऊन जाणारी जाणिव होते. मी जिवंत आहे. माझे श्वास चालू आहेत. पण... पण पुढचा श्वास ऐकू नाही आला तर.... मणके गोठवत जाणारी भिती थरकाप उडवत पुर्ण अंगातून सळसळते... आणि खरच http://saurabhbongale.blogspot.com/2010/12/being-seriousss.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)0tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-238251066619085516Sat, 18 Dec 2010 09:42:00 +00002010-12-18T01:42:58.796-08:00जुळलेली यमकंसुचलं ते लिहलंOkay, खालच्या ओळी मला कशामुळे सुचल्या ते आधी सांगतो. अनघा मॅमच्या ब्लॉगवरची "दुभंगलेली" हि पोस्ट वाचली. मेंदु घुसळला गेला, विचारांच वादळ सुटलं आणि मी भरकटलो. आता त्या पोस्टचा आणि खालच्या ओळींचा नक्की काय कसा संबंध ते विचारु नका. बस्स... वाटलं काय तरी... सुचलं... लिहलं. (खर्र सांगू काय... मला उगीच लय भारी काहितरी लिहल्यासारखं वाटतय. ;-) माहित नाही का. पर आज अपन अपनपेईच खुष है!!! हिहॉहॉहॉ... http://saurabhbongale.blogspot.com/2010/12/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-9155163494561944687Wed, 01 Dec 2010 01:48:00 +00002010-11-30T17:51:35.856-08:00कोकण क्रिडापुन्हा एकदा आयुष्यात एक long weekend, प्रोफ.ला पण सुट्टी मिळाली. कुठे जायचं अजून काही ठरलं नाही. इतकंच ठरलं होतं की कोकण रेल्वेची सफर करायची. मग दादर-सावंतवाडी पकडली खरी, पण कुठे चाल्लोय हे माहित नाही, अन् पुढे काय वाढलाय ह्याची तर अजिबातच कल्पना नव्हती. तिकीट काढायच्या रांगेतच गर्दीचा अंदाज आला, पण आम्ही जिद्द हरलो नाही. ००:४५ची ट्रेन होती, एखादा जलदुर्ग बघून परत फिरू असा बेत आखला. ट्रेनमधे सीट http://saurabhbongale.blogspot.com/2010/11/blog-post_30.htmlnoreply@blogger.com (Machafuko)1tag:blogger.com,1999:blog-1676727498752926440.post-8197173093755768359Sat, 27 Nov 2010 00:21:00 +00002010-11-26T16:21:30.596-08:00जुळलेली यमकंसुचलं ते लिहलंमला बनवायचीये एक दुःखीकष्टी क्लिष्ट कविता. म्हणुन मी आणलेत काही हुंदके आणि उसासे. प्रेमात विव्हळणारी आणि दुःख कुरवाळणारी माणसे. पोळणारा पाऊस, बोचणाऱ्या आठवणी. उडालेले रंग, अर्धवट राहिलेली कहाणी. पाहिलेली स्वप्न ज्यांच्या ठिकऱ्या उडाल्या. नात्यांची बंधन ज्याच्या चिंधड्या झाल्या. आणला एकटेपणा तो जो आयुष्यभर पुरला. सोबत अपयशाचा करंडक ज्याला डोईवर मिरवला. जितक्या होत्या यातना वेदना त्या सगळ्या http://saurabhbongale.blogspot.com/2010/11/blog-post_26.htmlnoreply@blogger.com (सौरभ)