Pero pag fan ka, hanapin mo lang ako sa Facebook :) Basta search mo lang ang “Sayote Queen”

Nadiskubre ko ang facebook kamakailan at sabi ko, why not coconut. So kung may account kayo, hanapin niyo lang ang lola niyo dun.

Sa susunod :)

Heto na naman ako at pahapyaw na magbla blog. Oh di ba pasulpot-sulpot.

Aniweyz, kumusta na kayo mga aking taga-subaybay? Ilan na ba kayo… Isa? Dalawa? Tatlo?

Ano ba ang makwekwento ko ngayon? Hmm… Ok, yung sikat muna.

Kumusta ang Earth Day niyo? Ako hindi ako nagtanim ng puno ngayong taon pero nag-drawing ako kasama ang anak ko sa Session Road. Oh di ba. Kala niyo wala akong artistic side… Well, you are korek. Parang nagmukhang palitaw ang aking rendition ng Earth. Mas maganda pa yata ang drinowing ng anak kong flower.

Pero di na nagtagal ang aking palitaw este drowing sa Session Road dahil bumuhos ang ulan. Sayang naman. Pero masaya ako para sa sarili ko dahil pangalawang taon ko na itong sumasama sa mga ganitong aktibidad para sa kalikasan. Noon pa man eh mahilig na ako sa mga topic na ganyan. Kaya sa Earth Day, ginagawan ko ng oras para kahit sandali lang eh magunita natin ang araw na ito para sa kanya. Naks naman.

OK next topic. Sa mga nagtatanong kung pumayat ako. Ay naku hindi pa. Hindi ko kayang mag-diet. Masarap pa man din magluto ang asawa ko kaya ang hirap. Pero sinusubukan ko na ring mag-diet ng husto para hindi ako iwan ng asawa ko. Baka maghanap ng ibang sayote eh.

Sinimulan ko na ring ang mag exercise gamit ang isang exercise ball. Sa totoo lang ang sayang gumulong gulong gamit yun. Kaya nag-eenjoy akong mag-ehersisyo. Sinusubukan ko na rin ang Pilates. Sobrang pawis ng lola niyo. Pero ok lang. No pain. No gain.

OK pala ang Facebook noh. Sinubukan ko mag-register ng account. At okey. Halos lahat ng mga ka-batch ko nung high school nahanap ko dun at sila’y nasa ibang bansa na. Yung iba mas sexy, mas maputi at mas cute na kesa sa akin. Que barbaridad! Pero siyempre, masaya ako para sa kanila.

At heto pa, nagtwi-twitter na rin ako. Twit Twit.

At nagsta-stumble upon na rin ako. Bongga.

Ang paboritong site na pinupuntahan ko ngayon ay Photojojo. Photojojo. Ang gandang sabihin di ba. Photojojo. Photojojo. Naalala ko tuloy ang mga Power Puff Girls. Alam niyo bang nung buntis ako sa anak ko, umiiyak ako pag ‘di ako nakakapanood ng Power Puff Girls. Ewan ko ba kung bakit. Pinaglihian eh. Kaya siguro ang ugali ng anak ko eh mix ng tatlong yun.

Eniweyz, yun lang po para sa ngayon. Salamat sa aking apat na tagasubaybay… Kung meron man.

Hanggang sa susunod, do it the sayote way.

Flower Feast is an exhibit featuring the diverse variety of flowers of Baguio City, as well as then and now photos of gardens of Baguio City.

A total of 27 photographers, including yours truly, participated in the exhibit and will showcase almost fifty photos. Below is a slideshow of the exhibit posters.

We hope to see you there :)

Kung gusto niyo hong bisitahin, klik niyo lang DITO o yung larawan sa baba :) Sa ngayon, hindi ko pa napost ang ibang photos ko at karamihan ay nakuha nung 2007 at early 2008 pa. Sa totoo lang, nami-miss ko na rin ang mag-shoot. Isa yun sa paraan upang maka relax ako. Pero ngayon, gipit ako sa oras at kung minsan, ang hirap magdala ng kamera kung saan-saan… Kung may point and shoot sana ako, na pwede kong ibulsa, pwede pa siguro… Anyway mga peeps, see you there :)

Alam niyo ba, magkakaroon ng isang photo exhibit ang grupong FLICKRISTASINDIOS sa Trinoma?

Yes mga peeps, totoo yan! Ayon sa aming mga ninuno, eng exhibit ay magaganap sa December 15-19, 2008. At kung kayo ay isang Flickr member, pwede niyong bisitahin ang thread na ito para sa iba pang detalye. Nagpapasalamat ako sa lahat ng mga ninuno ng Flickristasindios dahil sa dedikasyon at mga efforts nila para sa grupo. Sila ang may pakana nito at alam ko lahat ng miyembro ng grupo eh matutuwa. Involved din pala ang grupo sa mga outreach programs.

Nagpa-submit ang mga ninuno ng best photos namin. At dun sila mamimili kung sino ang makakasama sa exhibit. Nag-submit ang lola niyo siyempre, subok lang. O siya, bisita kayo ha :)

“Mama, who is your crush?”

“Mama, what is your motto?” … “What is motto Mama?”

(Teka, ano ba talaga ang motto para sa isang 7 years old. Ang hirap ipaliwanag.)

“Who is your crush Mama, si Papa ba?”

“Where did you meet your love one”

May hawak siyang isang maliit na notebook at nung tinignan ko kung saan niya nakukuha lahat ng tanong sa akin eh autograph book pala. Binilhan siya ni SK.

Alam niyo, Grade 2 ako unang nakakita ng Autograph Book. At ang meron lang noon yun ay ang mga mayayaman kong kaklase. Nung first time kong sumulat sa isang autograph book, hindi ko alam kung paano gawin kaya halos kinopya ko ang mga sagot sa unang mga sumagot. Except siyempre sa aking age, name, etc.

Hanggang ngayon, kung tinanong ako sa motto ko, ang lagi ko pa ring iniisip ay ‘Try and try until you die’. Yun din ba ang malimit niyong isagot?

Sa tanong na “Who is your crush?” Ang lagi kong sagot diyan is ’secret’.

“What is your favorite color?” - Siyempre basta may ‘favorite’, ang laging sagot diyan ni SQ eh, “Too many to mention”. Naks.

At ito, alam ko ito ang sinasagot niyo rin sa tanong na “What is love?” - Love is blind.

Nung sinabi ko yang ‘love is blind’ na yan sa anak ko, sabi niya sa akin, “Bakit siya blind Mama, kasi ni-run siya with pencil?”

(Lahat ng verb eh dinudugtungan ng anak ko ng ‘ni-’. Halimbawa: Ni-sunog, Ni-ligo, ni-kain, ni-sulat)

At siyempre, di ba may dedication sa huli… Ano ba mga sinusulat niyo dun?

Ako ito mga sinusulat ko : Stay cute, Thanks for letting me sign your autograph book… Tapos talagang ang dami pang ek-ek ng dedication ko. May mga guhit na heart, princess at mga stars. Kung minsan kung sinipag ako, isang farm ang drino-drawing ko. Kung may picture ako, talagang pinagkakasya ko pa sa dedication yun.

Nagkaroon ako ng autograph book nung mga grade 3 ako. Talagang pinag-ipunan ko pa yun ng halos tatlong buwan para mabili ko lang sa Robbins. Sa mga taga-Baguio, alam niyo kung saan yun. Pinipili ko nga ang sasagot dun kasi konti lang ang pages nun. Karamihan ang pinapasulat ko dun eh yung may mga gusto sa akin (nyahaha kapal), at siyempre mga kaibigan ko noon.

Hindi ko alam kung uso pa sa mga elementary or high school student ang mga autograph book. Pero masarap din balikan ang mga ala-ala ng pagkabata at ikwento sa mga anak natin ang mga pinagkaka-abalahan natin nung wala pa ang mga kompyuter, iPod at mga gadgets.

Hindi ko mawari kung bakit natadtad ako ng pimples ngayong sixteen este twenty plus na ako. Noon hindi naman gaano kagrabe ang pimples ko. Lumilitaw lang pag in love ako.

Pero ngayon, alam niyo ba, andami kong pimples. Oo alam ko mahal ko ang asawa ko pero kelangan bang idamay pati mukha ko. Que barbaridad!

Sabi ng aking OB-Gyne, dahil daw sa hormonal balance, kaya ganito daw ang mukha ko. At sabi ng derma ko, hindi daw totoo na kung mahilig ka sa masesebong pagkain eh magkaka pimples ka. What a great knowledge… este, that’s good to know.

Nung Martes, pumunta ako sa aking derma upang magpa-facial. Kampante akong di masakit dahil madalas na rin akong nagpapa facial noon at kayang kaya ko naman. Pero this time, iba ang kwento. Mangiyak-ngiyak ako sa sakit kada pisa ng pimples ko. Di ko na lang pinapahalata. Sabi eh, “Masakit ba?”

Duh! Siyempre masakit. Masakit sa mukha at bulsa.

Pagkatapos ng facial ko, siyempre para akong kinagat ng sangkatutak na bubuyog. Para akong tumambay sa mga halaman ng Burnham at pinagkamalan akong gumamela. Sinundo ako ng aking asawa at alam ko pinipigalan na lang niya ang tumawa.

Hindi ko talaga alam bakit napakarami kong pimples ngayon. Sabi ni Nanay, lagyan ko daw ng aloe vera, gin, San Mig Light, oatmeal, honey, itlog ang mukha ko. Whhhaatttt?! Para naman na akong salad nun.

Ngayon, may mga gamot na binigay sa akin at kelangan kong pagtyagaang ipahid pahid kahit medyo mahapdi. Susubukan ko na ring uminom ng maraming tubig at huwag magpuyat. Asawa ko kasi eh… Nyahaha.

Kayo, paano niyo inaalagan ang mukha niyo? Sabi nga nila, “You can not face a problem, when your problem is your face.” Aduy, natamaan ako dun ah.

Joke lang peeps hehe.

Heto po ako nung bata. Sabi ng tatay ko may pinapakinggan daw akong kanta nung kinuha itong picture na ito. Which explains yung uber sa cool na headphones ko. Nakuha ito sa bahay ng aking Lolo at Lola sa Naguilian, La Union.

Cute noh.

Why me? Why am I so cute.

Sa tagal kong hindi nag-blog, marami akong gustong ikwento sa inyo. Pero isa-isa na lang siguro para magkaroon ng laman ito hehe.

Napanood niyo ba ang balita kagabi na nag-pose si Alicia Meyer (tama ba spelling) na gamit lang ang plastic para hikayatin ang mga taong maging vegetarian na lang at para na rin ibigay ang kanyang suporta sa PETA? Kung hindi, naku, na-miss niyo ang kalahati ng buhay niyo. As usual, ganda pa rin niya and of course, sexy. Pinakita na nakabalot lang siya ng plastic. Siguro pag ako ang nagpose para dun, hindi kasya ang plastic na ginamit niya. Either dodoblehin ito, or kukuha ako ng mga tatlong black garbage bag para mabalot ko ang katawan ko.

At last year, gumamit lang siya ng letsugas para pangtakip sa katawan niya. Siguro pag ako yun, hindi pwedeng letsugas lang ang gamit sa katawan ko… kundi mga dahon ng saging.

Ewan ko ba kung bakit ang taba-taba ko ngayon. Kung dati na akong tumaba, eh talagang tumaba na naman ako. Sabi ng aking OB-GYNE, it has something to do with my ‘hormonal imbalance’. Hmm… pwede rin. Or dahil malakas lang talaga akong lumamon.

Sabi ni Tatay, simulan ko na daw ang mag-diet kundi baka daw iwan ako ng asawa ko. Ganun ba yun? At dahil sabi nila ay makinig sa nakakatanda dahil maraming na silang napagdaanan, nagda-diet na ang lola niyo. Ang hirap palang mag-diet… Eh pano ba naman hindi mahirap eh ang sasarap ng niluluto ng asawa ko. Feeling ko tuloy sinasadya niyang magluto ng masasarap para parusahan ako. Pero siyempre, nagpapasalamat pa rin ako dahil magaling magluto si SK. Dahil ako, hindi ako magaling. Pwera na lang siguro sa pagluluto ng noodles, Maling at sunny side up. Basta fried, specialty ko yan.

At dahil sa sobrang taba ko na ngayon, pati ang aming anak ay laging nagtatanong kung bakit daw gumagalaw ang aking tiyan tuwing naglalakad ako. Siyempre, mahirap na ipaliwanag sa isang bata na kaya yumuyugyog ang tiyan ko ay dahil sa dami ng taba. Kaya sinasabi ko na lang na, “I’m sorry, I don’t know”. Kung minsan naman, tinatanong niya ako kung buntis daw ulit ako dahil ang laki ng tiyan ko. Aray ko po. The truth hurts.

May tips ba kayo sa pagdi-diyeta? Pa-share naman.

Gusto ko rin kasing mag-pose bilang araw na gaya kay Alicia Meyer na letsugas lang ang ginamit na pantakip… Wa-poise kasi kung dahon ng saging eh. Narra na nga lapad ko tapos dahon pa ng saging ang ipangtatakip ko. Baka pagkamalan pa akong alien.

I want to take this opportunity to sincerely thank everyone for their well-wishes. I am so thankful for these people. Even if they are, in a sense, ’strangers’ to me. I am so overwhelmed and appreciative of these people in the blogging world. I thank them for their time and sincere efforts in making me feel better. I also want to apologize for being away for so long.

For the members of Pinoy Kodakero, Flickristasindios and to Kuya Ding with this post, I want to thank you all for everything. You are all so kind. God Bless you all. Words can’t say how much I treasure all your support and for making me feel better.