Schrijfcapriolen

Naar school

2016-02-27T09:59:00.000+01:00

‘Hoe was het vandaag op school?’ vroeg Mark toen hij met een dochter aan elke hand naar de auto liep. ‘Goed,’ antwoordden de meisjes in koor. Steeds opnieuw diezelfde vraag. Daar moest je dus steeds opnieuw hetzelfde antwoord op geven. ‘We hebben gespeeld.’
Een hele vooruitgang ten opzichte van hun oudere neefje. Als je hem vroeg wat hij op school gedaan had, zei hij altijd: ‘Dat weet ik niet meer.’

Voor de meisjes was het net of ze allebei jarig waren en een groot feest kregen toen Lena na de kerstvakantie eindelijk naar school mocht. Sofia keek er al lang naar uit om haar kleine zus alles te tonen wat er op school te beleven viel. En Lena omdat ze er echt aan toe was. Koen en Martine waren schatten van onthaalouders maar vanaf haar tweede was Lena de oudste van de groep. De baas spelen over het kleine grut vond ze in het begin wel een uitdaging. Zou haar kleine leger beginnen muiten als zij Napoleon speelde? Hoeveel speelgoed kon ze veroveren vooraleer er teruggevochten werd? Maar dat sociale experiment ging snel vervelen. De verhalen over school klonken veel interessanter.

‘Neen, niet Koentje meloentje. Naar school,’ jammerde ze wanneer ze Sofia door de poort zag verdwijnen en zij weer in haar autostoeltje van Dora achterbleef. Ze spartelde als een vis op het droge als ze bij de onthaalouders afgezet werd.

Het was dan ook een trotse en zelfverzekerde Lena die vorige week met haar splinternieuw boekentasje op haar rug de schoolpoort binnenstapte. Geen tranen. Een vluchtige kus aan mama en hand in hand met grote zus ging ze haar klasje binnen.

Sofia toonde alles wat er te ontdekken viel in de klas waar ze vorig jaar zelf in gezeten had. De juf liet hun even betijen, maar zei dan tegen Sofia: ‘Binnen vijf minuutjes moet je wel naar je eigen klas.’ Sofia keek alsof ze spruitjes als dessert aangeboden kreeg. Toen de juf haar aanmaande om nù te vertrekken, klampte ze zich als een drenkeling aan Lena vast en jammerde: ‘voor zusje zorgen.’ Lena keek beduusd en gaf Sofia een kus. Met een hand klopte ze haar op de rug en met de andere streelde ze haar betraande wangen.

De juf keek naar de twee meisjes en smolt: ‘Ok, voor vandaag mag Sofia hier blijven maar morgen moet ze naar haar eigen klasje.’

Zo snel was de strijd niet gestreden. Lena speelde in haar eentje met de poppen of keek in een boekje, maar Sofia snikte de ganse tijd of liep onrustig rond als een welpje in een kooi. Elke kans die ze zag, ontsnapte ze naar het klasje tegenover het hare om met haar zus te spelen. Dat gevecht herhaalde zich elke dag van de eerste week maar de school was onverbiddelijk: vanaf maandag was het afgelopen.

Het angstzweet parelde dus op zijn voorhoofd toen papa maandagavond vroeg:   ‘In welke klas heb je vandaag gespeeld, Sofia?’
   ‘In mijn eigen klasje.’
   ‘Goed zo meisje, dat is flink. Papa is heel trots op je.’ Hij woelde door haar haar en kneep even in haar wang. Zijn oudste lachte verlegen en maakte een huppelpasje. Lena keek strak voor zich uit.
   ‘Op jou ben ik ook heel trots hoor schat,’ zei papa tegen Lena. ‘In welk klasje heb jij vandaag gespeeld?’
    ‘In dat van Sofia.’

Kaarsen bij Kerstmis

2015-11-28T16:02:00.003+01:00

De kerststal staat boven op de TV. Ik kruip op een stoel naast mama zodat ik goed kan zien hoe ze de kaarsen één voor één aansteekt.

De warme geur kruipt langs mijn neus in mijn hoofd en doet me duizelen. De vlammetjes dansen voor mijn ogen als elfjes in het bos. Ik buig me langzaam voorover, dichter en dichter naar de lichtjes tot mama me achteruit trekt: ‘Pas toch op, straks vliegen je wenkbrauwen in brand.’

Ik moet van de stoel af. Van op de grond blijf ik verder kijken tot mama de kaarsen uitblaast en me naar bed stuurt.
Nu moet ik weer wachten tot morgen.

‘Verdorie, er is geen brood meer.’ Mama kauwt op haar lippen, dat doet ze vaak als ze boos is. Ze staart in de verte. Ze vraagt zich zeker af wie er naar de broodautomaat moet gaan. Ze heeft niet graag dat ik ga want ik moet dan een drukke steenweg oversteken. Ik ben nochtans voorzichtig, maar er zijn op die plaats al veel ongelukken gebeurd.

Maar ze heeft ook niet graag dat ik alleen thuis blijf. Ze zal toch iets moeten beslissen want ik heb honger.
‘Kan jij even op Lucas passen terwijl ik een brood ga halen? Ik ben binnen tien minuutjes terug.’
Ik knik. Mijn kleine broer zit braaf te spelen in zijn box naast de TV. ‘Ik ben toch al negen jaar,‘ zeg ik.

Mama trekt haar jas aan, aait Lucas over zijn bolletje en geeft mij een haastige kus. ‘Braaf zijn he,’ schudt ze met haar wijsvinger. ‘Ik ben direct terug.’
Wat zal ik ondertussen doen? Best geen boekje pakken. Als ik lees, vergeet ik alles rondom mij. Ik kijk naar het stalletje op de TV en ... neen, als mama dat zou zien. Maar ik blijf ernaar kijken. Het is net of ik de kaarsen al ruik. Eventjes maar.

Waar liggen de lucifers? In de bovenste schuif. Ik trek de stoel voor de TV en kruip er op. Lucas kijkt op vanuit zijn box. Hij brabbelt tegen me maar ik versta er niks van.

Ik probeer de lucifer aan te steken maar dat is niet gemakkelijk. Het eerste stekje breekt doormidden. Bij het tweede probeer ik een paar keer zo wild dat het gele kopje er helemaal afspringt. De volgende lucifer brandt eventjes maar de vlam gaat meteen terug uit. De vierde lucifer gaat eindelijk aan. Heel voorzichtig hou ik het brandende stokje tegen de wiek van de eerste kaars.
Ik wil de derde kaars aansteken maar de lucifer is bijna opgebrand en bijt in mijn vingers. Ik laat de lucifer vallen en duw de tweede kaars omver. Het stro op de bodem van het stalletje vliegt in brand. De wattensneeuw op het dak smelt weg en ineens staat de stal helemaal in brand. Ik schrik en val van mijn stoel. Mijn elleboog stoot hard tegen de grond maar ik voel het amper.

Ik kijk rond om hulp. Lucas! Lucas staat vlak naast de vlammen. Ik moet hem daar weghalen. Ik buig me over zijn box en probeer hem op te tillen, maar het lukt niet. De vlammen likken aan het papier op de muur en de slingers aan het plafond staan ook al in brand. Ik moet iets doen! Water erover gieten? Hoe krijg ik zo’n zware emmer getild? Ik moet nú iets doen.

De vlammen knarsen en knetteren en ik spring van het ene been op het andere terwijl mijn hoofd bijna ontploft van schrik. Er vliegen stukjes vuur in het rond. Eentje is op de arm van Lucas gevallen en zijn gekrijs doet pijn aan mijn oren. Mijn broertje gilt en steekt zijn armpje naar me uit. Ik voel mijn hart bonken tegen mijn ribben en ik word duizelig.

Ik moet hulp halen, maar ik wil hem niet alleen laten. De brandende slingers vallen van het plafond naar beneden. Vlak naast de box van Lucas. Ik trek hem tegen me aan, de spijlen van het park tussen ons in. ‘Sssssst, ’zeg ik en ik geef hem een knuffel . Ik voel me een lafaard als ik naar de voordeur loop. ‘Brand!’ schreeuw ik terwijl ik aanbel bij de buurvrouw aan de overkant. Ik bonk met mijn vuisten op de deur.

Gelukkig is ze thuis. Ze begrijpt direct wat er aan de hand is. Ze trekt haar nylon schort uit en laat hem op straat vallen terwijl ze ons huis binnenloopt. Even kijkt ze rond. Dan tilt ze Lucas als een veertje uit de box. ‘Neem hem mee naar buiten,’ schreeuwt ze en ze wijst naar de voordeur. Ze zet de deur naar de koer open, graait een paar handdoeken vast en wikkelt die om haar handen. Ze neemt het brandende stalletje van de TV, gaat er voorzichtig mee naar achteren en gooit het buiten op de stenen vloer. Ze trekt alle brandende slingers van de muur en met een handdoek klopt ze het gevaar uit ons huis.

Mijn oren tuiten nog van de donderpreek die ik van mama kreeg maar dat kan me niet schelen. Eigenlijk had ik gehoopt dat ze me een pak slaag zou geven. De zin : ‘Ik kan je dus niet vertrouwen,’ deed veel meer pijn.

Ik steek nooit van mijn leven nog een kaars aan.

Wanneer de bom valt

2015-11-18T16:49:00.003+01:00

Al een paar weken krijg ik geen letter op papier. Het is vakantie geweest dus de deadline van de volgende les werkte niet als stok achter de deur. Nochtans ben ik er in gedachten veel mee bezig. Er hangen nog verschillende ideetjes voor een cursiefje of een kortverhaal aan de waslijn te wapperen, maar ik slaag er niet in om er eentje vast te grijpen en er mee aan de slag te gaan.

Ergens weet ik wel waarom. Zoveel gevoelens en gedachten, die een luchtig cursiefje in de weg zitten: de vluchtelingenstroom, de crisis, de globalisering. En natuurlijk nu de aanslagen op Parijs. Gebeurtenissen waar ik een uitgesproken mening over heb – sommigen durven ze zelfs fanatiek te noemen – maar die ik niet op een leesbare manier op papier gezet krijg. Zelfs in een mondelinge discussie laat ik me vaak van de wijs brengen omdat ik me de feiten niet nauwkeurig kan herinneren. Volgens mij is het de fout van de Amerikanen, maar met zo’n loze beschuldiging maak ik terecht weinig indruk.

Was het Bush die eerst Afghanistan en daarna Irak binnenviel om met dwaas machtsvertoon wraak te nemen voor 9/11, en daarmee een destabilisering van de regio veroorzaakte? Ik voel in mijn botten dat ik in 2001 al van mening was dat de Amerikanen beter eens zouden nadenken waaróm Al Qaeda een aanval op Amerika gerechtvaardigd vond en dat een brute wraakactie de Arabische haat tegenover het westen alleen maar zou aanwakkeren. Maar in een discussie kan ik niet op de juiste namen komen, of ik haspel de gebeurtenissen door elkaar zodat ik meteen door de mand val.

Het groene monster bijt in mijn kuiten als ik zaterdagvoormiddag een aantal blogs op de sociale media zie voorbijkomen. Zo kort na de feiten wisten die bloggers een samenhangende tekst neer te pennen, die hun uiting van afschuw en verdriet weergeeft terwijl ik machteloos naar mijn scherm staar en hun emoties zich mengen met de mijne.

Het groene gif verspreidt zich door mijn aderen als ik gerenommeerde schrijvers en columnisten een vlijmscherpe analyse van de situatie zie maken, waar ik het zo mee eens ben, dat ze evengoed uit mijn pen had kunnen vloeien. Ik kan enkel hun teksten delen op Twitter of Facebook; ik gebruik hun stem om duidelijk te maken wat ik denk.

Nadat ik een aantal van die kritische teksten gelezen heb, staat de chronologie van de gebeurtenissen die ons volgens mij onafwendbaar naar een derde wereldoorlog leidt, weer netjes in mijn hoofd gerangschikt. Voor even toch.

Misschien zou het nu wel lukken om een deftig opiniestuk neer te pennen, maar wat voor zin heeft het nog? Alle ideeën die mijn hoofd deden tollen, alle verontwaardiging en ergernis voor de domheid van de mens; het is ondertussen allemaal gezegd door anderen.

Zal ik dan misschien toch beter aan een cursiefje beginnen?

De bevalling

2015-11-16T11:02:00.001+01:00

Om half acht ’s morgens rinkelde zijn GSM.
‘Kom alsjeblieft direct naar huis. De weeën zijn begonnen.’

Annelies klonk paniekerig dus gebruikte Maarten zijn befaamde goeroe-stem : ‘Rustig maar schat, we hebben alle tijd.’ Hij maakte rechtsomkeer en verwittigde ondertussen zijn werkgever dat zijn derde zoon er aan kwam.

Aan het benzinestation kocht hij koeken en frisdrank; krachtvoer om de lange bevalling te kunnen doorstaan, want bij zijn eerste vrouw duurde het eindeloos. Hij had het moeilijk gehad, zo zonder eten en drinken en zijn ex wou niet dat hij van haar zijde week. Zíj had geen honger.

Terwijl hij aan de kassa stond, belde Annelies opnieuw. ‘Waar blijf je? We moeten meteen naar het ziekenhuis!’
Maarten zuchtte. Zoveel haast om op Godot te wachten.

Hij trok de voordeur open en zag Annelies in de woonkamer heen en weer lopen, haar reistas in de hand maar Maarten wou nog snel naar boven om comfortabele bevallingskledij te gaan aantrekken.
‘Maarten, de baby komt nu!’ gilde ze onderaan de trap. Hysterische, zwangere vrouwen mag je nooit tegenspreken dus trok hij haastig zijn kleren aan en ging de trap af.

Hij hielp Annelies met instappen, zwierde de reistas in de koffer en kroop achter het stuur.

De motor sputterde. ‘Neen, toch nu geen panne?’ krijste Annelies in zijn oren.
Hij draaide de sleutel opnieuw om. De wagen gaf geen kik. Maarten keek naar de benzinemeter. Geen probleem. Wat was er dan aan de hand? Hij voelde zijn oksels nat worden. Het omdraaien van de sleutel klonk als een pistoolschot maar de auto weigerde te vertrekken. Platte batterij? Annelies jammerde , haar ogen stonden wild.

Net toen hij het wou opgeven, startte de auto.

Opgelucht keek hij Annelies aan die naast hem zat te puffen. Plankgas racete hij naar het ziekenhuis, zo’n tien kilometer verderop.
Om klokslag acht uur stonden ze aan de incheckbalie.
‘De weeën zijn pas begonnen, ik weet dat we nog veel te vroeg zijn maar mijn vrouw wou niet langer wachten,’ verontschuldigde Maarten zich.

Amper een kwartier later brulde hun zoon Matthias zich het leven in.

De afspraak

2015-11-06T19:22:00.001+01:00

De bel! Zuchtend haalt ze haar armen uit het aquarium. Het water drupt op de grond en ze grabbelt naar een handdoek. De vloer is nat en vol vuile voetsporen. Er ligt zoveel materiaal verspreid dat de woonkamer wel een rommelmarkt voor aquariumliefhebbers lijkt.

‘Lydia is zeker haar sleutel weer vergeten.’ Geërgerd schopt ze haar natte schoenen uit. Er zit een gat in haar kous en ondanks de opgestroopte mouwen van haar rafelige sweater is het kledingstuk toch kletsnat en het plakt tegen haar lichaam. Straks zal ze zich het moment dat ze besloot deze oude lorren aan te trekken zwaar beklagen. En dan zwijgen we zelfs nog over haar ongewassen haren.

Haar natte kousen vormen een spoor doorheen de gang. Ze trekt de voordeur open maar blijft uit het zicht. Zo wil ze zich niet aan de buren vertonen. Verstopt achter de deur wacht ze een paar seconden, maar geen Lydia.

Verbaasd steekt ze haar hoofd om de hoek. Een knap jong meisje met lange, blonde haren lacht haar toe alsof ze elkaar kennen. Met een schok herinnert ze zich haar afspraak om 11u : Aurelie komt een interview afnemen voor de streekkrant. Het fototoestel rond de nek van het meisje grijnst haar spottend toe.

Opmerkingen maken

2015-10-29T16:53:00.000+01:00

Blijkbaar hebben verschillende mensen een probleem om te reageren op mijn teksten. Ik heb het zelf eens bekeken en ik geef toe: het is niet altijd evident. Daarom hier een mini handleiding want natuurlijk ben ik benieuwd naar jullie mening.

Onder elke tekst zie je in 't oranje de publicatiedatum en daarnaast Geen/1/2/opmerkingen. Als je klikt op opmerkingen, gaat het venster open waar je een reactie kan schrijven. Simpel, inderdaad maar het probleem zit 'm in het profiel. Je moet aanduiden met welk profiel je wil antwoorden en dat is niet voor iedereen even duidelijk.

In het uitklapmenu zie je verschillende mogelijkheden die ik zelf ook niet allemaal ken. Ik beperk me tot de meest voorkomende.

De eerste keuze is een Google-account. Veel mensen hebben dit en dus is het logisch dat zij dit profiel kiezen. Misschien moet je nog even inloggen bij Google en dan kan je publiceren.
Je kan dan trouwens ook klikken op Neem deel aan deze site, in de rechter zijbalk. Ik zou natuurlijk graag wat meer volgers willen verzamelen dus niet twijfelen.

Wie zelf blogt, heeft misschien een WordPress-account. Ook een mogelijkheid dus.

Heb je niets van dit alles, selecteer dan het voorlaatste: Naam/URL. Even je naam invullen en je kan je reactie publiceren. Een URL mag als je bvb een website hebt, maar dat hoeft niet. Je kan dit gewoon blanco laten.

Als laatste keuzemogelijkheid kan je nog altijd Anoniem reageren. Natuurlijk weet ik graag wie je bent dus doe dit liefst alleen in uiterste nood ;-)

Voila, laat die reacties nu maar komen.
Oh ja, onder de oranje regel staat ook nog Reacties: daar is het voldoende om aan te vinken of je de tekst Leuk vond of Niet Leuk. Makkelijk toch.

Coming out vroeger en nu

2015-10-29T11:09:00.000+01:00

Het meisje ontvangt je vrij stuurs. Ze hangt je jas op, begeleidt je naar de wastafel en wast je haar zonder veel te zeggen. Maar zodra ze schaar en kam als wapens in de aanslag houdt, ontpopt ze zich tot een echte kapster: vriendelijk, babbelziek en veel te familiair naar je zin. Zelfs van je familie kan je dat niet verdragen, laat staan van een wildvreemde. Maar er is geen ontkomen aan, dus babbel je schijnbaar gewillig mee.

Al snel kabbelt de conversatie naar the point of no return. En voor de triljoenste keer sta je voor de keuze: Zeg je het of zeg je het niet? Nu ben je al meer dan dertig jaar openlijk lesbisch, tien jaar getrouwd met een vrouw en heel actief in de holebibeweging, maar voor elke coming out moet je je toch weer even opladen. Ontelbare keren heb je het al gezegd sinds die eerste keer 35 jaar geleden, maar vanzelfsprekend wordt het nooit.

Je kwam uit de kast op het moment dat je aan familie en vrienden liet weten dat je lesbisch was. De tranen van je moeder nam je er bij want je kende veel verhalen van homo’s en lesbiennes die thuis niet meer welkom waren. Je negeerde het feit dat je beste vriendin plots haar knieën netjes tegen elkaar drukte en je lachte spottend met elk meisje in je buurt dat zich afvroeg of je op haar verliefd was. Ook met degene die inderdaad je hart sneller deed kloppen.

Na een paar weken had je het aan iedereen verteld en de nieuwsgierigheid bekoelde. En daarmee was het afgelopen. Je was uit de kast, voor eens en voor altijd. Dat dacht je toch. Maar dan veranderde je van werk. Je kreeg andere vrienden of nieuwe buren, je ging naar een sportclub, volgde een bijscholing. Of de kapster vraagt naar wiens trouwfeest je moet. En daar ga je weer.

Je kan natuurlijk liegen. Het is gemakkelijk genoeg om te zeggen dat je uitgenodigd bent voor het huwelijk van een collega. Niemand verplicht je tot die coming out tegen een wildvreemde die aan je haar zit te prutsen. Maar je bent er van overtuigd dat het belangrijk is. Hoe vaker mensen gewone lesbiennes tegenkomen in gewone situaties, hoe sneller ze hen normaal zullen vinden. Dat geloofde je al toen je twintig was en de geschiedenis heeft je gelijk gegeven. Dus blijf je het doen, keer op keer, zin of geen zin.

Gelukkig zijn de tijden veranderd. Als je jouw kapster vertelt dat de dochter van je vrouw trouwt, zegt ze zonder verpinken : ‘Leuk. Dan mag je aan de eretafel zitten.’

Dat liep vroeger niet zo vlotjes. Elke coming-out was anders maar één ding hadden ze allemaal gemeen: er viel een stilte, zo luid dat je trommelvlies in elkaar kromp. Die stilte betekende niet perse dat ze er ‘tegen’ waren, alleen dat ze hun verbazing niet konden verbergen en niet wisten of ze je moesten feliciteren of condoleren. Heel vaak was je de eerste lesbienne die ze ontmoetten en daar moesten ze toch even van bekomen.

Je leerde antwoorden op vervelende en indiscrete vragen: ‘Hoe wij het doen? Dat zal ik je zeggen als jij mij vertelt hoe jullie seks hebben.’ Hun twijfel of je wel zeker was - je was per slot van rekening toch nooit met een man naar bed geweest – pareerde je met de vraag of zij ooit met iemand van hetzelfde geslacht gevreeën hadden. Waren zij dan wel zeker dat ze hetero waren?

De kapster ratelt onvermoeibaar verder. Ze vertelt uitgebreid over haar eigen huwelijk en je knikt en humt bevestigend op de juiste momenten. Ze is nieuwsgierig naar jouw huwelijk en informeert naar jullie kinderen. Ze maakt geen enkel onderscheid tussen een heterogezin en dat van jou. Je bent haast ontroerd als je denkt aan het parcours dat daarvoor afgelegd is.

‘En vanavond feesten,’ zegt de kapster. ‘Hou jij van dansen?’
Haar vraag katapulteert je terug naar vroegere feesten. Je maakte er een punt van om minstens één keer per feest met je vrouw te gaan slowen. Je liep niet graag in de spotlights, maar voor het goede doel had je het ervoor over dat alle hoofden in de zaal zich langzaam in jullie richting keerden en dat je het gefluister boven de muziek uit kon horen. Op het feest vanavond zal er waarschijnlijk niemand van opkijken als jullie gaan slowen.

De kapster blijft maar praten alhoewel je er niets van begrijpt omdat ze ondertussen met de droger je haar föhnt. Als ze daarmee klaar is, hoor je dat ze het over kinderen heeft. Ze durft er niet aan te beginnen omdat ze schrik heeft dat er dan niet veel tijd voor seks meer zal overblijven. Nu wordt ze wel heel familiair en je bent blij dat je kappersbezoek er bijna op zit. Maar vlak voor je kan ontsnappen, vuurt ze een laatste vraag op je af : ‘Twee lesbiennes, hoe doen die het eigenlijk?’

Sommige dingen veranderen echt nooit.

Uit de kast

2015-10-23T13:29:00.001+02:00

Uit de kast komen anno 1980 – in een tijd dat die uitdrukking nog niet bestond en homoseksualiteit als een vieze ziekte klonk - was een moeilijke opgave. Je lag er nachtenlang wakker van en je bedacht allerlei scenario’s. Je deed je verhaal met klamme handen en bibberende stem en wachtte gespannen op het oordeel.

Toen ik bijna dertig jaar geleden mijn broer op de hoogte wou brengen van mijn afwijkende seksuele voorkeur, was ik daar niet gerust in. Hij was pas veertien – acht jaar jonger dan ik – en had ongetwijfeld alleen nog maar in negatieve zin over homoseksualiteit gehoord en ik had geen enkel idee hoe hij er zou op reageren als zijn zus tot die groep perverten bleek te behoren. Het was dus met een klein hartje dat ik zei : ‘Ik moet je iets vertellen.’

Hij keek op van zijn boek en gromde. Op die leeftijd spreken jongens zelden met volledige zinnen. Hakkelend en stotterend vertelde ik hem mijn zorgvuldig voorbereide speech. Ik eindigde met de conclusie dat ik dus lesbisch was maar verder gewoon dezelfde zus die hij altijd al had gekend.

      ‘Ok,’ zei hij en hij boog zich weer over zijn boek. Ik fronste en wachtte even, maar het bleef stil.
      ‘Maar,... begrijp je het?’ vroeg ik aarzelend.
      ‘Jaja,’ mompelde hij zonder opkijken. Ik stond daar maar wat te schutteren en ging dus de kamer uit. Met deze koele onverschilligheid wist ik geen raad. Was hij zo van slag dat hij niet kon reageren? Of wou hij gewoonweg niet meer tegen mij spreken nu ik abnormaal bleek te zijn?

Ik had al verschillende mensen op de hoogte gebracht van mijn lesbisch zijn maar geen enkele van hun reacties bracht mij zo van mijn stuk als de kilheid van mijn broer. Zelfs de tranen van mijn moeder niet, want daar was ik op voorbereid. Ik had een goede band met mijn jongere broer en zelfs in mijn meest pessimistische voorstellingen had ik zo’n totale afwijzing niet kunnen voorspellen.

Na een paar uur piekeren en panikeren werd ik kwaad. Wat dacht die kleine snotaap wel, mij zo veroordelen zonder me zelfs maar de kans te geven mezelf te verdedigen. Ik ging dus terug naar de kamer waar hij nog steeds diep gebogen over datzelfde boek hing. Met mijn handen in mijn zij ging ik voor hem staan.

      ‘ Ik vind dat ik wel wat meer respect verdien.’
      Met vraagtekens in zijn ogen keek hij me aan terwijl ik een tirade afstak over hoe ongelukkig zijn reactie me maakte en dat ik zo niet behandeld wou worden.
      Halverwege mijn monoloog hief hij zijn hand op. ‘Bedoel je over dat lesbisch zijn?’
      Ik knikte. ‘Je zou toch op z’n minst kunnen reageren. Of wat meer uitleg vragen.’
      ‘Wat maakt het mij uit met wie jij wil slapen? Ik heb toch gezegd dat het ok is.’

Zelfs in die periode kon coming out soms ook merkwaardig eenvoudig zijn.

Sprookje over Esme

2015-10-15T19:32:00.000+02:00

Er was eens een prinsesje, Esme genaamd. Ze was enig kind en woonde met haar vader en moeder in een groot paleis met verschillende kamers vol speelgoed. Haar vader, de koning, gaf haar alles wat haar hartje begeerde, behalve vrienden. Hij wou zijn dochter voor zichzelf houden. Esme mocht geen vriendjes op het paleis uitnodigen en ze mocht niet bij andere kinderen op bezoek gaan.

Haar moeder keek weinig naar haar om. Ze leek jaloers op de schoonheid van haar dochter en misgunde haar de aandacht van haar vader.

Als hij vijf minuutjes vrij had, bracht de koning tijd met haar door maar desondanks was Esme vaak alleen. Ze speelde elke dag in een andere kinderkamer : maandag in de boekenkamer, dinsdag in het knuffelhuis, woensdag in de poppenkamer, maar toch verveelde ze zich.

Daarom vond ze het wel fijn als haar vader met haar kwam spelen maar toch ook niet. Haar hart bonkte als ze zijn voetstappen in de gang hoorde en haar maag verkrampte. Ze deed haar best om te glimlachen als hij de speelkamer binnenkwam. Elke keer moest ze hem verwelkomen met een kus en zijn snor schuurde haar lippen. Elke keer ging hij in de grote stoel zitten en tilde hij haar op zijn schoot. Hij hield haar dicht tegen zich aan en vroeg wat ze wou spelen.

Zijn adem blies warm en vochtig in haar nek. Esme bedacht meestal een spelletje waarbij ze tegenover elkaar moesten zitten en dan was ze echt blij met zijn gezelschap. Als hij wegging, legde hij zijn handen op haar billen en tilde haar op zodat ze hem opnieuw een kus kon geven. Daarna was ze altijd een beetje misselijk.

Eén keer per jaar kwam Koning Paris van het naburige rijk met zijn gezin op bezoek. Esme trok streepjes in een schrift om de dagen af te tellen. Zijn vier zonen en één dochter brachten heel wat leven in het kille paleis. Esme was een stil en verlegen meisje, niet gewend om met anderen te spelen, zeker niet met zo’n wilde bende als de koninklijke buurkinderen maar ze deed haar best om geen muurbloempje te zijn. Daar had ze het ganse jaar nog tijd voor.

Het leukste aan hun bezoek was dat Marion bij haar op de kamer logeerde. Tijdens hun gefluisterde, nachtelijke gesprekjes ging een heel nieuwe wereld voor Esme open. Marion ging naar school. Ze had vriendinnetjes die ze altijd mocht uitnodigen en die zelfs mochten blijven slapen. Ze zat soms wel eens op de schoot van haar vader maar nog vaker op die van haar moeder. Esme wou zo graag vragen of Marion ’s nachts ook bang was van de zachte tik op de deur maar eigenlijk was ze wel zeker van niet.

Toen ze elf was, weigerde ze na een logeerpartij op de schoot van haar vader te gaan zitten. Met bevende stem zei ze dat ze daar nu toch te oud voor geworden was; en dat Marion het raar vond. Haar vader keek haar vreemd aan maar zei niets. De stilte deed haar benen trillen. Toen lachte hij spottend en hij gaf haar gelijk. Hij kwam overdag nooit meer met haar spelen.

Toen ze twaalf was, deed ze haar slaapkamerdeur op slot. Ze trok de dekens over haar hoofd toen ze zijn voetstappen hoorde naderen. De klink bewoog en ze hield haar adem in. Bijna onmiddellijk vloog de deur krakend open toen haar vader er met zijn voet tegen trapte. Hij sleurde het deken weg en gaf haar een mep in haar gezicht, voor de eerste keer in haar leven. De volgende dag was de deur hersteld en de sleutel verdwenen.

Ze was vijftien toen ze in haar bed lag te huilen van spijt en angst omdat de logées de volgende dag terug naar huis gingen. Marion kroop bij haar in bed en trok haar troostend tegen zich aan.
‘Je kan me alles vertellen,’ zei ze. ‘Het zal ons geheim zijn.’
Met horten en stoten maar onstuitbaar als een vulkaanuitbarsting vertelde ze alles. Marion zei niet veel maar streelde haar zachtjes.
‘We vinden er wel iets op,’ beloofde ze.

Een lange, eenzame week na het bezoek landde er een uil op de vensterbank van Esme. Een sneeuwwitte uil met een korte snavel en lange wimpers. Zijn grote ogen keken haar strak aan. Esme zag een kokertje aan zijn poot hangen. Aarzelend stak ze haar hand uit en de uil tilde zijn poot op. Hij draaide zijn hoofd in een rare hoek om haar te kunnen blijven aankijken. Esme prutste het kokertje los. De uil scheen nog even te wachten maar vloog dan naar buiten.
Een brief van Marion! Esme voelde zich helemaal warm worden en verslond de letters als een dorstige in de woestijn. Marion schreef dat ze voortdurend aan Esme dacht en dat ze er voor zou zorgen haar zo snel mogelijk weg te halen.

De volgende week was er opnieuw een brief en de week daarna weer één. Nu was Esme voorbereid en ze had een antwoord klaargemaakt dat ze met veel gepruts in het kokertje stak. De uil bekeek haar strak, geduldig wachtend tot ze klaar was.
Voortaan schreven ze elkaar elke week hun belevenissen, angsten en verlangens; in het begin nog schroomvallig maar daarna was het net of ze hun dagboek aan elkaar lieten lezen. Het was het beste jaar uit Esme’s leven.

Toen ze zestien was, sprak haar moeder voor het eerst in jaren aan de ontbijttafel : ‘Kan je goed opschieten met de Paris-jongens? Want één van hen zal binnenkort je echtgenoot worden.’
Haar vader werd rood van woede. ‘Geen sprake van. Ze is nog een kind. Ze blijft hier zolang ik leef en daarmee uit.’
Esme keek hoopvol naar haar moeder maar die ontweek haar blik en zuchtte.

Nog nooit had Esme zo uitgekeken naar de komst van Marion en haar broers en ze was dan ook erg opgewonden toen het eindelijk zover was. De twee meisjes stonden even onwennig naar elkaar te kijken maar vlogen dan in elkaars armen. Esme trok Marion meteen mee naar een stil hoekje waar ze zonder praten gewoon dicht bij elkaar zaten.
’s Avonds kroop Marion als vanzelfsprekend bij Esme in bed en het was alsof Esme’s armen hier altijd op gewacht hadden. De volgende dag werden ze stralend en vol vertrouwen wakker. Koste wat kost moesten ze Esme hier weg krijgen.

‘Misschien kan mijn petemoei ons helpen?’ De kinderen van Paris kregen bij hun geboorte elk een fee als petemoei. Marion kon die van haar roepen door zeepbellen naar de maan te blazen.
Die avond, terwijl iedereen sliep, blies Marion grote bellen naar de hemel en het duurde niet lang of haar petemoei stond in de slaapkamer.
‘Ik kan één wens in vervulling laten gaan. Denk dus goed na wàt je wenst want daarna kan ik je niet meer helpen,’ zei petemoei. Marion en Esme keken elkaar aan en pakten elkaars hand vast.
‘Wij willen samen in hetzelfde huis wonen, ver weg van de vader van Esme.’
Petemoei zwaaide met haar handen en plots stond daar een klein flesje met een doorschijnende vloeistof.
‘Wacht tot de ochtend van je vertrek,’ zei petemoei. ‘Doe dan vier druppels in het drankje van elke ouder en je wens zal in vervulling gaan.’

Esme en Marion genoten van elke minuut dat ze samen waren maar toch kon de logeerpartij niet snel genoeg voorbijgaan en die laatste ochtend waren ze al wakker voor dag en dauw. Toen de keukenbediende het ontbijt naar de eetzaal bracht, deed Esme alsof ze viel. De bezorgde man zette zijn dienbord neer en hielp haar opstaan. Ondertussen goot Marion stiekem vier druppels van de tovervloeistof in elke kopje. De kinderen dronken melk dus ze wisten welke kopjes voor de ouders waren. Gespannen namen ze hun plaats aan de ontbijttafel in en wachtten af.

Er werd natuurlijk vooral gesproken over het nakende vertrek van de logées. De kopjes koffie waren bijna leeg maar er gebeurde niets. Esme was doodsbleek en keek smekend naar haar vriendin. Zonder nadenken flapte Marion er uit : ‘Kan Esme niet met ons meegaan?’

De stilte was oorverdovend. Toen reageerde Esme’s moeder : ‘Dat is geen slecht idee. Het is hier zo eenzaam voor een jong meisje en bij jullie kan ze samen met Marion leren hoe ze een goede echtgenote kan worden. Natuurlijk alleen als jullie daarmee akkoord gaan.’ Ze keek vragend naar de ouders van Marion. Die hadden geen bezwaar en vonden het ook voor hun dochter nuttig om wat meer vrouwelijk gezelschap te hebben.
Alle hoofden draaiden in de richting van de koning. Esme hield haar adem in. Haar vader was vuurrood geworden, zijn ogen bliksemden, hij hapte naar adem maar kon geen woord uitbrengen.
Esme keek smekend naar haar moeder. Diens blik verzachtte en ze zei : ‘Dat is dan afgesproken. Ga maar gauw je koffers pakken.’

Minder dan een uur later zat Esme tussen Marion en diens jongste broer in de koets, op weg naar het naburige rijk. Met elke hoefslag leek ze te groeien en kon ze beter ademen. Ze keek geen enkele keer achterom. Met haar hand in die van Marion reden ze verder en verder en ze leefden nog lang en gelukkig.

Suikertaks

2015-10-10T19:11:00.002+02:00

De suikertaks komt er dan toch. Vanaf 2016 wordt er een taks geheven op alle suikerhoudende dranken. Het principe spreekt mij wel aan. Ongezonde voeding mag - moet zelfs - duurder zijn dan de gezonde alternatieven. Een maatschappij die de gezondheid van haar inwoners belangrijk vindt, zou niet mogen toestaan dat een pakje friet of een kant-en-klare maaltijd goedkoper is dan een zelfgemaakte, gezonde maaltijd. Dat je meer betaalt voor een stuk fruit dan voor een zak chips. Als de overheid dat kan bewerkstelligen via een extra belasting voor ongezonde voeding en daar zelf ook nog iets aan verdient, kan ik daar best mee leven.

Maar zo simpel is het niet. De suikertaks werd al in verschillende landen uitgeprobeerd en op de meeste plaatsen na korte tijd weer afgeschaft. Omdat het niet werkte!

· Mensen dronken niet minder maar switchten naar goedkopere suikerhoudende dranken of ze kochten hun favoriete frisdrank in het buitenland.

· De taks treft vooral mensen met een laag inkomen o.a. omdat zij in verhouding een groter deel van hun inkomen aan voeding besteden én ook vatbaarder zijn voor een onevenwichtig voedingspatroon.

· Bovendien is iedereen het er over eens dat suiker verslavend is. Wanneer is er ooit iemand van zijn of haar verslaving afgeraakt omdat de prijs 0,10 cent steeg?

Ik bespaar je de uitgebreide uitleg waarom de taks in andere landen niet het gewenste resultaat had, maar het is typisch voor België om te denken dat het bij ons nu wel zou lukken. Als vijf ezels met hun kop tegen de muur lopen en daar alleen maar hoofdpijn aan overhouden, waarom zou de zesde ezel dan wel de muur kunnen breken?

Je denkt dus je bent

2015-10-08T13:32:00.000+02:00

Je ligt in de zetel. Je ogen zijn dicht en je ademt rustig en ontspannen. Je laat je meedrijven door mijn stem die een tekst voorleest. Probeer de gebeurtenissen te visualiseren. Jij bent het hoofdpersonage.

Je zit te lezen op het terras voor je huis. Er loopt iemand over je graf. De lucht is inktzwart. Het is stil. Je houdt je adem in en luistert gespannen. Je hoort een laag, brommend geluid dat snel dichterbij komt. Het zit achter je. Je draait je om en kijkt naar het strand. Je mond valt open. Uit de zee komt een muur van water recht naar je toe. Je knieën knikken. Je hart slaat een paar tellen over en haast zich dan om terug bij te benen. Weg, loop weg, schreeuwen je hersenen maar je kan je spieren niet bewegen. De gedachten tuimelen door je brein. Naar de bovenverdieping vluchten? Te gevaarlijk. In die tsunamifilm zag je gebouwen als kaartenhuisjes in elkaar storten. In een boom klimmen? Dat zou je nooit lukken.

‘Mama,’ hoor je een iel stemmetje. Je zoon staat naast je, zijn blik naar het strand gericht, zijn hand verstard in zijn beweging om je aan te tikken.
Een adrenalinekogel schiet door je lijf. Je pakt je zoon bij de hand en sleurt hem mee. ‘Lopen, zo snel je kan!’ schreeuw je hem toe en je rent in de richting van de duinen. Daar is het hoger én er staat een grote betonnen bunker van uit de oorlog. Als jullie daar op het dak kunnen klimmen…

Je zoon struikelt en zonder echt te stoppen, scharrel je hem vast en je gooit hem over je schouder. Zijn gejammer klinkt nu vlakbij je oor, maar wordt toch overstemd door het geraas achter je rug. Als een massa brullende racewagens in een te kleine ruimte hoor je het water terrein winnen. Je adem giert door je keel en je longen piepen en snakken naar adem. Was je maar gestopt met roken.

Je bent er bijna, nog zo’n vijfhonderd meter, maar het lawaai achter je zwelt oorverdovend en je voelt nattigheid. Je haalt het niet. Je zwenkt naar rechts. Daar is een volleybalnet. Misschien kunnen jullie je aan die paal vastklemmen en wachten tot het voorbij is.

De watermassa beukt in je zij en gooit je als een niemendal in het rond. Je zoon ontsnapt aan je greep en je ziet hem naast je door het water tollen. Je tast naar zijn hand, voelt zijn vingers, maar je raakt hem weer kwijt wanneer een strandstoel keihard tegen je arm smakt. Water in je longen. Wanhopig probeer je naar je zoon te zwemmen, maar de stroming is te sterk. Hij schiet steeds verder bij je vandaan en knalt tegen de volleypaal. Zijn lichaam blijft even hangen en wordt dan door de stroming weer meegenomen. Er gutst bloed uit zijn hoofd.

Stop. Gedaan met visualiseren. Je bent terug in het hier en nu.
Hoe voel je je? Angstig? Bezwaard en gedesoriënteerd, verdrietig zelfs? Nochtans is er niets gebeurd - toch niet met jou of je zoon - en je hebt geen enkele inspanning geleverd. Je ligt hier nog steeds onbewegelijk in de zetel maar je ademt sneller en je hart klopt gejaagd.

Als je lichaam zo reageert door beangstigende beelden op te laden in je hoofd; zou je dan in ’t vervolg niet beter over positieve gebeurtenissen nadenken?

De 50 beste blogposts

2015-10-06T10:42:00.000+02:00

Wedstrijd Blogposts

Cool! Mijn blog staat nog geen maand online en één van mijn blogs werd al geselecteerd voor de wedstrijd van Standaard Boekhandel Alsemberg: de vijftig beste blogposts. Mijn tekst zal dus sowieso gebundeld worden in een e-book en daar ben ik heel blij om. Of ik bij de top drie behoor, wordt op 25 oktober bekend gemaakt.

Ach ja, ik ga nog niet naast mijn schoenen lopen. Grote kans dat er slechts vijftig inzendingen waren ;-)
https://sanschapeaux.wordpress.com/de-50-beste-blogposts/

De bomma

2015-10-01T10:40:00.002+02:00

Mijn grootmoeder is dood. Tweeënnegentig is ze geworden. Tot vorig jaar woonde ze nog thuis en ze kon zich aardig redden. Betaalde hulp had ze niet nodig, vond ze zelf. Mijn moeder, haar dochter dacht daar anders over, maar kinderen moeten hun ouders eeuwig blijven gehoorzamen en er voor zorgen, vond bomma. Mijn moeder ging drie keer per week langs met eten voor meerdere dagen zodat bomma het maar moest ontdooien en opwarmen. Elke vrijdag deed mijn moeder de kuis, zo spaarde bomma het loon van een poetsvrouw uit.

'Wees blij, ik zorg voor jullie erfenis,’ lachte bomma als mijn moeder weer eens sakkerde over het vele werk. ‘Ge weet heel goed dat ik hier geen vreemden over de vloer wil.’

Mijn zus en ik hebben elk twee kinderen: een jongen van vier en een meisje van zeven. Ja, allebei van dezelfde leeftijd. Niet afgesproken nochtans. Natuurlijk zit er wel enkele maanden verschil tussen: mijn zoon is van maart en zijn neefje verjaart in november. Onze kinderen zijn tweemaal twee handen op één buik.

Bomma keek uit naar onze bezoekjes als een kind naar de kermis. Ze was gek op haar achterkleinkinderen en verwende ze rot. Taart, snoepjes, zakgeld,…

‘Ik ga straks weer buikpijn hebben,’ glunderde mijn zoon toen we naar bomma vertrokken. ‘Naar dé bomma,’ zeggen ze altijd. Gewoon bomma doet haar blijkbaar niet genoeg eer aan.

Veel kinderen vinden dat hun grootouders oude mensen zijn, maar wat dat betreft heeft mijn moeder geluk. ‘De bomma, dié is oud,’ zeggen onze kinderen vol trots en bewondering. ‘Ze loopt met een stok en ze is bijna honderd jaar. Je moet tegen haar roepen, heel hard in haar oor en dan verstaat ze het nog niet.’ Een hoorapparaat zou een te grote hap uit onze erfenis halen natuurlijk.

Vorig jaar is ze gevallen en ze brak haar arm. Daarna was een rusthuis onvermijdelijk en alhoewel ze zich lijdzaam schikte in haar lot, zag je haar zienderogen achteruit gaan.

‘De bomma zal niet lang meer leven,’ verkondigden haar jongste nazaten tegen iedereen die het horen wilde. Ik hoopte dat het geen wishful thinking was want de laatste tijd gingen ze niet graag meer op bezoek. De bomma zat daar maar in een zetel en leek amper nog te merken dat de kinderen er bij waren. ‘Het stinkt hier,’ mopperden ze en niet onbelangrijk: er kwamen geen snoepjes meer.

En nu is de bomma gestorven. De kleintjes zijn duidelijk verdrietig wanneer ze er aan denken maar als de Minions passeren zijn ze de bomma weer helemaal vergeten. Mijn zoon heeft me wel al vijf keer gevraagd: ‘Zien we de bomma nu écht nooit meer?’

We besloten hen alle vier mee naar de begrafenis te nemen, ook de kleintjes. We konden hen het afscheid van de bomma niet ontzeggen. In de kerk moesten we de jongens maar een paar keer tot stilte aanmanen. Ze bleven flink op hun stoel zitten en volgden de dienst alsof iemand hen nadien zou ondervragen.

Toen we aan het graf stonden, grabbelde mijn zoon mijn hand vast en hij leunde tegen mijn been. Hij durfde amper ademen terwijl de priester de zegeningen uitsprak. De twee meisjes hadden hun arm rond elkaar geslagen en keken met open mond naar de kist.

‘Moeten we niet terug naar school?’ vroeg mijn neefje toen we het kerkhof verlieten. Ik legde hem uit dat we naar de koffietafel gingen en dat het daarna te laat zou zijn om nog naar school te gaan.

‘Dan hebben we dus vandaag een vrije dag?’ wou mijn zoon weten en hij keek naar zijn zus ter bevestiging.

‘Ja,’ zei die en ze stak haar duim in de lucht : ‘Goed gedaan van de bomma, he.’

Haast en spoed

2015-09-24T09:07:00.000+02:00

Mijn banden piepen in de bochten richting exit alsof ik Schumacher ben. Om klokslag 13u moet ik terug aan mijn bureau zitten. Eergisteren was ik vijf minuten te laat, amper vijf minuten verdorie en ik kreeg een reprimande. ‘De volgende keer een nota,’ gromde de chef. Jezusmina, wat een mierenneuker.

Mijn boodschappen waren in no time gedaan maar aan de kassa’s stonden rijen zoals aan de toiletten op pukkelpop. Ik ben een krak in het vinden van de snelste rij maar vandaag ging het mis. Mijn uitverkoren kassierster werd na vijf minuten afgelost door een slak waar ik normaal in een wijde boog omheen loop. Veranderen van rij had geen zin meer dus moest ik tandenknarsend blijven aanschuiven.
Ik sjees naar de uitgang en parkeer me zo dicht mogelijk naast het apparaat, mijn parkeerticket tussen mijn lippen geklemd. Ik open mijn raam en rek me uit om het ticket in het apparaat te steken. Damn, mijn armen zijn weer te kort; nochtans sta ik er zo dichtbij dat er amper ruimte is om het portier te openen. Weinig elegant wurm ik me naar buiten. Ik buig op één been wiebelend voorover om het parkeerticket in de gleuf van het apparaat te steken maar het pakt niet. Ik draai het ticket om; weer niets. Ik bekijk het kaartje grondig, draai het met de pijl in de juiste richting naar het apparaat en steek het er in. De machine weigert mijn ticket in te slikken. Ik draai en tol het kaartje om tot het bijna bol staat en zie vanuit mijn ooghoeken dat er al verschillende auto’s achter mij aanschuiven. Ik probeer alle mogelijke manieren om dat vermaledijde ticket de slagboom te laten openen. Een druppel zweet rolt in mijn ogen. Ik kijk op mijn uurwerk en mijn adem stokt. Bibberend van zenuwen druk ik op de spreekknop. Vanuit de rij achter mij wordt geclaxonneerd en zonder omkijken steek ik mijn middenvinger in de lucht. Ik druk nog een paar keer heftig op de spreekknop, maar de machine lijkt wel dood. Gejaagd kijk ik rond of er geen andere uitgang is, maar hoe geraak ik hier weg met al die auto’s achter mij? Ik bonk met mijn vuist op het apparaat en probeer het smoezelige, verkreukte kaartje er opnieuw in te steken.

De portier van de auto achter mij gaat open en een oudere man stapt uit.
‘Mevrouw, de slagboom staat al de ganse tijd omhoog.’

Klaar?

2015-09-17T20:36:00.002+02:00

Zo ver zijn we dus. Een blog met een klein beetje inhoud en vorm. Dat was moeilijker dan ik dacht. Ik heb in het verleden al een paar websites gebouwd dus ik dacht, zo’n blogje, dat heb ik in één twee drie gefikst. Niet dus. Misschien lag mijn ervaring rond websites me in de weg en snap ik daardoor deze manier van opbouw niet. Of misschien ben ik gewoon verroest.

En dan die keuzestress. Daar heb ik niet alleen in de winkel last van; ook hier voor mijn computerscherm kreeg het me te pakken. Kies ik voor Blogger of Wordpress? Wat zijn de voor-en nadelen? Blogger dan maar en later zien we wel. Na twee dagen ergernis omdat ik de layout niet helemaal naar mijn hand kon zetten, switchte ik naar Wordpress. Ineens bleken er twee Wordpresses te bestaan: .org en .com. Een tijdje uitvogelen hoe dit in elkaar zat en dan toch maar weer terug naar blogger.
In ieder geval, ‘een paar uur’ werd bij mij een paar dagen zwoegen en vloeken maar nu is de blog in grote lijnen startensklaar en kan ik er aan beginnen.

Ik heb een ‘archiefje’ klaargezet; een achttal berichten zodat je als nieuwe bezoeker toch je eerste honger kan stillen. Ik hoop dat mijn leesvoer je genoeg zal smaken om nog eens terug te komen. Daarvoor kan je je aanmelden onder ‘Volgers’. Ik ben van plan elke week een nieuw bericht te kunnen plaatsen en als ik een paar volgers heb, zal dat een extra stimulans voor mij zijn. Doe je mee?

Ontdopen

2015-09-16T18:08:00.003+02:00

Natuurlijk ben ik gedoopt. Net zoals iedereen van mijn generatie. Mensen die hun kinderen niet lieten dopen, waren ketters die door de gemeenschap uitgespuwd werden. De pastoor kwam bij hen thuis langs om te dreigen met de banvloek en dat hun baby zou branden in de hel. Het was dus de evidentie zelf dat er in het bijzijn van familie en vrienden een klets water over mijn hoofd zou gegooid worden.

Als kind hield ik van de sfeer in de kerk. Ik ging er soms zitten, zelfs als er geen eucharistieviering was. Ook op ’t kerkhof liep ik graag rond. Niet op Allerheiligen want dan ergerde ik me aan de competitie van verbloemde graven en aan het gekwetter van bezoekers die de rustplaats van hun dierbare niet vonden. Maar op doodgewone dagen vond ik het zalig om daar rond te wandelen. Ook nu nog kan ik genieten van de stilte en de sereniteit op een kerkhof en als ik op vakantie ga, breng ik altijd een bezoekje aan de begraafplaatsen.

Na mijn plechtige communie ben ik samen met mijn beste vriendin zeker nog twee jaar uit vrije wil elke week naar de kerk geweest. In het begin vanuit een oprecht christelijke motivatie. Later gingen we na de viering stiekem iets drinken in het café naast de kerk en geleidelijk aan werd dat onze hoofdreden. We slopen vijf minuutjes vroeger uit de kerk, dan tien minuten, een kwartier en op den duur gingen we rechtstreeks naar ’t café. Daar leerden we nieuwe mensen kennen en we hielden ellenlange discussie o.a. over de goede en kwade kanten van de katholieke kerk. Mijn geloof bleef overeind maar het instituut verbrokkelde zienderogen.

Ik bewonderde een oudere vriendin die weigerde ooit nog één stap in een kerk te zetten. Daarvoor had het Heilige Instituut door de eeuwen heen teveel misdaden tegen de menselijkheid begaan en ze wou er niets meer mee te maken hebben. Zelfs niet voor de begrafenis van haar vader. Stiekem leek me dat toch een beetje fanatiek. De wereld zou niet vergaan als je even van je principes afweek om je moeder bij te staan maar waarschijnlijk was ik gewoon te laf.

Een paar jaar later werd ze verliefd op een jongen wiens ouders droomden van een huwelijk met alles er op en er aan. Zij die een kerkgebouw nooit meer langs binnen wou bekijken, trouwde voor de kerk. Niet eens omwille van haar vriend maar omdat zijn ouders er op stonden. Dat vond ik zó hypocriet. Waarschijnlijk betaalden die ouders het feest.

Ik werd hoe langer hoe minder katholiek. Ik was er zeker van dat God zelf zich vol afschuw afkeerde van de clerus die in Zijn naam allerlei nonsens sprak. Ik dacht de eerste keer aan ontdopen toen onze nieuwbakken aartsbisschop Léonard, amper een week na zijn aanstelling, homoseksualiteit vergeleek met anorexia. Al tientallen jaren schaamde ik me voor de domheid en de wereldvreemdheid van de kerk. Ik wond me op over hun kortzichtigheid of ik was verbijsterd over hun wreedheid. Ik wou geen deel uitmaken van een instituut met zo’n liefdeloze visie. En dat was nog vóór Leonard.

En Vangheluwe. Ik was blijkbaar niet de enige die de capriolen van de katholieke kerk beu was want na het pedofilieschandaal van de vrij populaire bisschop van Brugge steeg het aantal ontdopingen spectaculair. Exacte cijfers wou de kerk niet vrijgeven maar alle bisdommen bevestigden de stijgende trend. Het sprak me steeds meer aan.

Niet dat je de kerk als instituut moet verlaten omwille van Vangheluwe en zijn vriendjes. Als je elke instantie moet afbreken zodra er een rotte appel in de mand zit, blijft er niet veel meer overeind. Belangrijker is wat je doet met die rotte appels. Ze oppoetsen tot ze weer blinken, het rotte stuk er uit snijden of de boosdoener stiekem in een andere mand verstoppen? Of doe je helemaal niets en laat je de boel gewoon verder verkankeren?

Na alle misdaden die de Kerk doorheen de eeuwen uit naam van het geloof al gepleegd heeft - kruistochten, inquisitie, heksenverbrandingen - is hun houding vandaag nog niet veel katholieker. Aids is een straf van God, condooms zijn des duivels en homoseksualiteit een gesel. Als je een aantal uitspraken van onze huidige bisschop op een rijtje zet, waan je je zo terug in de Middeleeuwen. Vangheluwe was simpelweg de spreekwoordelijke druppel die onze doopvont deed overlopen.

Toen Léonard ‘aids een soort van immanente rechtvaardigheid’ noemde, allemaal in datzelfde jaar 2010, zette ook ik ontdopen op mijn to-do lijstje.

Maar in tegenstelling tot wat veel mensen denken, haalt het eigenlijk niet zo veel uit. Je bent dan weliswaar een goddeloze hond die recht naar de hel gaat en vanzelfsprekend heb je geen recht meer op de sacramenten en kan je dus ook geen kerkelijke begrafenis meer krijgen. Trouwen voor de kerk mag niet meer alhoewel hier soms nog een mouw aan te passen valt. Maar waarom zou je dat als ontdoopte überhaupt nog willen? Tenzij je schoonmoeder het feest betaalt natuurlijk.

Wie uit de Katholieke Kerk wil treden of zich wil laten ontdopen, moet enkel een brief naar het bisdom van de plaats waar hij of zij gedoopt is sturen. Daar wordt er een kruisje achter je naam in het doopregister gezet. Dit kruisje symboliseert je protest, want de daad van de doop zelf kan niet ongedaan gemaakt worden.

De kerk krijgt er echter geen cent minder subsidies om. De financiering van de Rooms-katholieke kerk wordt namelijk via een middeleeuwse methode berekend op basis van het bevolkingsaantal. Zoveel inwoners in jouw parochie = zoveel geld voor de kerk. Moslims, joden, hindoes en ontdoopten, voor iedereen evenveel. Hoog tijd om dat systeem eens aan te passen en bvb een kerkbelasting zoals in Duitsland, in te voeren. Via deze belasting voor levensbeschouwingen kiest ieder individu afzonderlijk aan welke eredienst, levensbeschouwing of humanistisch doel hij een financiële bijdrage wil leveren.

Is ontdopen dan zinloos? Blijf ik me gewoon verder ergeren aan elke dwaze opmerking en misdadige reactie van het instituut waar ik een onverbrekelijk deel van uitmaak; ook al heb ik er nooit voor gekozen om er bij te horen? Stop ik me gewoon weg tussen de andere appels, blozend van schaamte?

Door me te laten ontdopen geef ik een krachtig signaal, in de eerste plaats voor mezelf, maar ook naar de kerk toe, én naar de overheid. Het is de enige vorm van protest die we hebben, de beste manier om duidelijk te maken dat we het beu zijn.

Dus heb ik vandaag alsnog mijn brief op de bus gedaan. Zonder directe aanleiding, zonder nieuw schandaal maar als weloverwogen beslissing als reactie op een levenslang ongenoegen. Nu kan ik eindelijk het item schrappen dat al jaren aan de top van mijn to-do lijstje staat te blinken.

De Dans

2015-09-16T18:01:00.000+02:00

‘Moeke, neen, nog niet naar huis, ik heb de trouw nog niet gezien!’ Zijn vijfjarig stemmetje klonk paniekerig en verontwaardigd.

‘Hoezo, je hebt de trouw nog niet gezien? Grootmoeke en nana zijn toch deze morgen getrouwd in het gemeentehuis. Toen jij hen de ringen hebt gegeven.’ Annemie wreef het blonde ventje door z’n haar.

‘Maar neen, moeke, dat is niet echt. Ik wil de echte trouw zien.’
Annemie fronste. Wat had hij zich nu weer in het hoofd gehaald? Haar slimme zoon creëerde vaak zijn eigen versie van gebeurtenissen en dan was het niet eenvoudig om hem terug op het juiste spoor te zetten.

Bruidsjongen worden zag hij eerst niet zitten. Iedereen had hem al proberen te overhalen door hem uit te leggen wat die taak inhield en dat alleen slimme jongens met verantwoordelijkheidszin daarvoor in aanmerking kwamen. En hij zou er grootmoeke en nana zo'n groot plezier mee doen.

Zijn tweejarig broertje was meteen bereid om bruidsjongen te spelen, maar David weigerde halsstarrig. Waarom, dat bleef een raadsel. Daar wou hij niet op antwoorden. Pas toen zijn vader zich na een paar weken zelf als bruidsjonker aanbood, veranderde David van mening. Het beeld van zijn grote, struise vader die de ringen aan zijn kleine oma’s zou geven vond hij misschien nog dwazer dan wanneer hij het zelf zou doen.

Maar wat zeurde hij nu over die echte trouw’? Pas na enig aandringen werd het haar duidelijk: hij wachtte op de openingsdans. In zijn versie moest je samen dansen om te trouwen. De burgemeester, de ringen, het ja-woord, allemaal voorbereidingen voor hét grote moment. En als bruidsjongen tegen wil en dank had hij het recht om de trouw te zien.

Zodra het bruidspaar de dansvloer opging, stond David op de eerste rij en keek naar ‘de trouw’. Met zijn mond half open staarde hij gefascineerd naar zijn twee dansende oma’s. Die hadden hem meteen opgemerkt en konden zelf hun ogen niet van hem afhouden. De jongen straalde alsof hij zich in Disneyland en de Efteling tegelijk bevond.

Er waren verschillende fotografen aanwezig maar zij zagen de jongen niet. Er bestaan tientallen foto's van het bruidspaar maar geen enkele van de kleine David die niets hoorde van het gejuich en het applaus en alleen maar keek naar de dans.

Hier spreekt men Nederlands

2015-09-15T10:37:00.004+02:00

‘Nu ben ik het beu’, gromde ze geërgerd. ‘Tegen de volgende beller spreek ik alleen nog Nederlands.’ Haar collega’s lachten begrijpend. Iedereen kreeg het regelmatig eens op de zenuwen van al die Franstalige telefoons. Nederlandstalig centrum of niet, een dag zonder Frans was een niet gewerkte dag. De volgende keer dat Linda de telefoon opnam was ze vastbesloten. Hier spreekt men Nederlands!

    ‘Hallo, centrum voor Leerlingenbegeleiding, goedemorgen.’ De beller aan de andere kant van de lijn vroeg in ’t Frans naar de verantwoordelijke van een school. Linda gaf hem in het Nederlands de nodige informatie.
    ‘Vous ne parlez pas français?’ vroeg de man.
    ‘Neen’, zei Linda, ‘dit is een Nederlandstalig centrum.’
    ‘Ja maar’, zei de man, ‘U werkt toch in Brussel en Brussel is tweetalig. Ik vind het dan ook niet meer dan normaal dat u ook Frans kan spreken.’ De man stak in perfect Nederlands een ganse preek af tegen de verbouwereerde Linda. Hij argumenteerde dat wie in Brussel woont of werkt de plicht heeft om perfect tweetalig te zijn, net als hijzelf. Linda kon er weinig tegen in brengen want eigenlijk dacht ze er net zo over. Schoorvoetend gaf ze de man gelijk en ze verontschuldigde zich.
    Pas nadat ze de hoorn neergelegd had bedacht ze een repliek : waarom belde hij als perfect tweetalige Brusselaar in ’t Frans naar een Vlaamse instelling ?

What’s in a name?

2015-09-15T09:53:00.002+02:00

Klimaatverandering, werkloosheid, koude oorlog... Allemaal grote problemen die luidkeels om een oplossing schreeuwen maar hé, de panda’s zijn toegekomen in Wallonië en het familienamenprobleem is opgelost.

De roep naar een dubbele familienaam bestaat al lang. Veel vrouwen verzetten zich tegen het huidige patriarchale model waarbij hun kind automatisch de naam van de vader krijgt. België speelt met het wetsvoorstel van Turtelboom geen voortrekkersrol want in verschillende buurlanden bestaat een soortgelijke regel al langer.

Maar ze maken het graag ingewikkeld. Naam van de vader, naam van de moeder, dubbele naam vader-moeder of dubbele naam moeder-vader. Alleen de naam van de melkboer komt niet in aanmerking. Als de heren ministers dan toch bezwijken onder de feministische druk van die politieke wijven, waarom dan geen duidelijkheid eisen. Neen, vrijheid-blijheid is een Belgische leuze en door de huidige keuzemogelijkheden zijn er in de tweede generatie tot tien verschillende combinaties mogelijk. Veel succes voor wie het kindergeld moet uitbetalen.
Vaders beschouwen het wetsvoorstel als de zoveelste ondermijning van hun mannelijkheid. Vrouwen mogen stemmen, eigendom bezitten, gaan werken en nu willen ze ook nog het recht om hun naam te geven aan hun kinderen. Komt er dan nooit een einde aan de feministische castratie? Als vaders hun naam niet meer kunnen doorgeven, hoe moeten ze zich dan betrokken voelen bij hun kinderen?

Daar is nochtans een eenvoudige oplossing voor.’s Nachts opstaan en afgekolfde moedermelk aan de baby geven. Stinkende pampers verversen. Deeltijds gaan werken en de kroost mee opvoeden. Vaders zullen zich op slag super betrokken voelen.

Voor pinguïns is er geen enkel probleem. Die zijn monogaam,vormen een koppel voor het leven en wisselen elkaar af bij het broeden en het opvoeden van hun jong. Mensen zijn echter geen pinguïns en bijna twee op drie huwelijken eindigt in een scheiding. Vrouwen hebben kinderen bij hun opeenvolgende partners en in een nieuw samengesteld gezin vind je vaak kinderen met 3 verschillende ouderparen. Zelfs binnen een relatie is volgens het Nederlandse programma DNA onbekend één op de tien kinderen een koekoeksjong.

We zijn maar van één ding zeker en dat is van de afstamming via de moeder dus is het logisch dat haar kind haar familienaam krijgt. Een bankrekening staat toch ook op naam van de eigenaar, ongeacht wie er geld op stort. Om het aandeel van de vader bij de totstandkoming eveneens te erkennen, kunnen we het kind de dubbele naam moeder-vader geven. De naam wordt dan matriarchaal doorgegeven en bij elke generatie wordt de vader er aan toegevoegd. Binnen het gezin krijgen kinderen van verschillende vaders dan tenminste allemaal dezelfde basisnaam.

Het wetsvoorstel waarbij een gezin uit vrije wil kan kiezen om af te stappen van de patriarchale naamgeving zet het land op stelten en het komt niet eens in ons hoofd op om het meest logische systeem in te voeren. Tot zover onze emancipatie.

Geschreven op 20/3/14 naar aanleiding van stemming familienamenwetsvoorstel

De kleren maken de man

2015-09-13T15:00:00.000+02:00

Perfect op tijd landde het kleine vliegtuig op de luchthaven van Riga. De korte vlucht was voorbij gevlogen. Het gaf een speciaal gevoel dat één derde van de passagiers bij onze groep hoorde : 30 holebi’s uit Leuven die naar de Europride in Riga gingen. In dit voormalig communistisch Sovjetland zaten de meeste holebi’s nog opgesloten in de kast, de sleutel weggegooid. Relaties buiten het traditionele gezin waren niet zo populair bij de meerderheid van de bevolking en dus was het belangrijk dat de Europride een succes zou worden.

Nog voor het vliegtuig goed en wel stil stond, waren de meesten al recht gesprongen om hun handbagage te nemen. Niet zo eenvoudig voor kleine mensen maar gentleman Michael stond al klaar om te helpen. Het gedrum naar buiten was bijna zo erg als tijdens de solden bij Primark. Sommigen waren blijkbaar bang dat ze, verpakt in een roze strik, met het vliegtuig terug naar huis zouden moeten.

Op een voorbereidende vergadering werden we uitgebreid gewaarschuwd om niet te provoceren. Niet hand in hand, geen kusjes in het openbaar, niet te janetterig gekleed. Alleen op de Pride mochten we onszelf zijn. Homoseksualiteit stond in Riga niet in de strafwet maar gaybashing was een nationale sport die oogluikend werd toegelaten en de anti-homobrigade stond al in de startblokken om de Europride te saboteren.

Ook tijdens de Pride moesten we onze Vlaamse knop omdraaien. Regenboogvlaggen en –banners, geen probleem, hand in hand lopen, dat kon nog maar ook daar niets wat de conservatieve bevolking over de rooie zou kunnen jagen. Géén uitdagende slogans, niet te extravagant gekleed en zeker géén pluimen in ons gat. Vooral de enige transgender in onze groep had het daar moeilijk mee.

Voor Marianne was een feestje altijd hét moment om zich uitgebreid op te tutten en haar innerlijke vrouwelijkheid expressief en demonstratief in de etalage te zetten. Maar ze nam de waarschuwingen ter harte en ze was op de luchthaven verschenen in een crèmekleurig mini rokje en een donkerbruin topje. Elegante, sexy kleding die echter niet genoeg om het lijf had om de 66-jarige bouwvakker die er in zat te kunnen verbergen. Alleen een blinde zou zich laten foppen; ondanks haar weelderige, blonde pruik en hoge hakken. We waren niet van plan om Marianne in Riga in haar eentje voor de Letten te gooien.
Twee bussen wachtten ons op om ons van het vliegtuig naar de luchthaven te brengen. Er was geen plaats voor iedereen en dus moesten veel passagiers tegen elkaar aan gepropt rechtstaan, hun handbagage tussen hun benen of op hun rug. Een Letse vrouw van zo’n vijftig jaar hield zich met beide handen stevig vast aan de stang; ze keek neer op Marianne die een zitplaats bemachtigd had en dromerig voor zich uit staarde. De vrouw keek even rond maar al snel werd haar blik opnieuw naar Marianne getrokken en ze monsterde haar van top tot teen. Marianne voelde de aandacht, keek op en glimlachte vaag. De vrouw hield haar blik vast. Marianne opende haar handtas die op haar schoot lag, nam er een zakdoek uit en deed alsof ze een vlekje op haar arm wegwreef. Ze stopte de zakdoek terug in haar tas, schoof ze onder de bank en nam ze dan toch weer op schoot. Ze voelde de blik van de vrouw branden terwijl de bus hortend en schokkend naar de luchthaven reed. Langzaam hief ze het hoofd en ze keek de vrouw afwachtend aan.

You are not properly dressed,’ zei de vrouw plots terwijl ze Marianne nog steeds strak in het vizier had. We hielden onze adem in. Enkele jongens van onze groep schoven onopvallend dichterbij. Michael schuddebolde. We waren nog niet eens ín Riga.

Marianne bevochtigde haar lippen. ‘Why not?’ vroeg ze rustig terwijl ze de vrouw die boven haar uit torende behoedzaam aankeek.
It is too cold in Riga,’ was het antwoord.

De sollicitante

2015-09-07T18:03:00.000+02:00

‘Wauw!’ Blijkbaar was die verzuchting hoorbaar uit mijn mond gekomen want mijn collega keek lachend op.

‘Heb je een leuke ontdekking gedaan?’ vroeg Ann nieuwsgierig.

Ik schudde mijn hoofd en mompelde iets. Ik dacht er niet aan mijn babbelzieke collega deelgenoot te maken van mijn verwarring. Meer dan een glimp had ik niet opgevangen toen de vijfde en laatste kandidate aan mijn bureau voorbij kwam, maar haar beeld brandde nog op mijn netvlies. Kort, licht krullend zwart haar waarbij haar blauwe ogen en zelfverzekerde blik onmiddellijk opvielen. Leuk gekleed, een beetje alternatief. Ik beweerde altijd dat ik niet echt een type heb maar zij was het helemaal. Zeker geen klassieke schoonheid; sommigen zouden haar misschien zelfs niet echt mooi vinden. Maar wat een uitstraling! Nooit eerder was ik zo overrompeld geweest door een vluchtige ontmoeting. Ik voelde het tot in mijn tenen toen onze blikken even in elkaar haakten.

In gedachten verzonken nam ik de perforator om mijn klasseerwerk verder te zetten.

***

Ik ben niet echt ongerust als blijkt dat Danielle bij ons komt werken. Liefde op het eerste gezicht duurt meestal maar tot je iemand hoort praten. Bovendien woon ik al jaren samen. Ik hou van mijn Sandra en ik veronderstel dat het wederkerig is. Jammer genoeg draagt Sandra haar liefde niet op de tong. Als ik haar vraag of ze me graag ziet, antwoordt ze meestal: ‘Dat weet je toch’ of ‘Moet je dat nog vragen?’

Misschien weet ik het wel maar ik wil het toch ook graag eens horen, maar ze zegt het zelden en nooit spontaan. Ach, niemand is volmaakt en ik zeg het wel vaak genoeg voor ons allebei. Samen met haar twee kinderen vormen we een leuk gezin.

De uitverkoren sollicitante is charmant en innemend. Ook de collega’s vinden dat. Danielle is kordaat en zelfs een tikkeltje arrogant maar ze heeft een lieve glimlach en is bereid zich te laten begeleiden door de anciens. Ze praat vlot en zit vol grappige verhalen maar ze kan ook aandachtig luisteren. Haar stem trekt strepen in mijn hart en elke glimlach voegt daar een bres aan toe.

Ik ben niet echt ongerust wanneer ik merk hoe graag ik nu kom werken. Iedereen wordt wel eens verliefd op een onbereikbare hetero. Tegenwoordig ben ik vrolijk en opgewekt; daar heeft mijn gezin ook baat bij.

Nooit eerder maakte ik zoveel kopieën want het kopieerapparaat staat tegenover haar bureau en ik ben blij met elke glimp. Als ze niet aan het telefoneren is of verdiept is in haar dossiers wisselen we vaak enkele woorden. Ze is voor een verlegen iemand als ik toch gemakkelijk om mee te praten, zelfs al klopt mijn hart zwaar in mijn keel als ze me aankijkt.

Elke pauze haast ik me naar de kantine om geen seconde van haar aanwezigheid te missen. Zij vervangt mijn nicotineverslaving want ik ga niet meer naar buiten om te roken.

Tijdens een gesprek over relaties en familie blijkt dat ze alleenstaand is. Iemand vraagt hoe lang Sandra en ik al samen zijn. Met een ruk draait Danielle haar hoofd in mijn richting. Ze bekijkt me onderzoekend, haar mond half open.

Even aarzelt ze maar dan zegt ze met pretlichtjes in haar ogen: ‘Leuk, dan ben ik niet de enige lesbienne op kantoor.’

Het bloed suist in mijn oren; mijn hart bonkt wild. Vanuit de verte hoor ik de verbaasde reacties van collega’s. Ik adem diep in maar het lukt me niet meteen om gepast te reageren.

Na een tijdje stamel ik: ‘Dat had ik niet gedacht. Ik zal mijn gaydar beter moeten laten afstellen.’

Ze lacht.

Ik probeer niet ongerust te zijn. Zo’n prachtige lesbienne is voor mij nog altijd even onbereikbaar als een heterovrouw.

Het valt me op dat Danielle in de kantine meestal naast mij komt zitten. Ze heeft me ook al een paar keer gevraagd om ’s middags buitenshuis iets te gaan drinken. Ze vraagt het alleen aan mij en natuurlijk ga ik mee. Het uurtje middagpauze vliegt voorbij. We babbelen honderduit, over allerlei onderwerpen. Wat zitten we merkwaardig goed op dezelfde golflengte.

Ook in de kantine praten we voornamelijk met elkaar. De collega’s zitten achter een dikke mist en hun stemmen vormen een monotoon gebrom.

‘Die nieuwe valt blijkbaar wel bij je in de smaak,’ grinnikt Ann als we terug aan ons bureau zitten. ‘Pas maar op.’

‘Doe niet zo belachelijk,’ snauw ik. ‘Alsof alle lesbiennes per se iets met elkaar moeten beginnen.’

Als ik ga kopiëren, knipoogt ze en toont me haar betoverende lach. Als ik de kantine binnenkom, schenkt ze mijn koffie uit en komt ze naast me zitten. Ze fluit bewonderend als ik bij de kapper ben geweest en ze woelt door mijn haar. Flirt ze met me?

‘Ik ga wel klasseren,’ zeg ik. Niemand werkt graag in het sombere archief maar het is daar stil en je wordt er met rust gelaten. Dat heb ik nodig. De drang om te gaan kopiëren is bijna onweerstaanbaar dus ik wil me liever ergens terugtrekken. Ann heeft al een paar keer verbaasd – of was het spottend? – gevraagd: ‘Moet je nu alweer kopiëren?’

In het archief val ik niet op en kan ik rustig dagdromen.

Het is er zo flauw verlicht dat we een looplamp gebruiken bij de dossierkast waar we aan het werk zijn. Ik moet klasseren bij de V, helemaal in het uiterste hoekje van het L-vormige archief. Van daaruit kan ik de deur niet zien en ik schrik me dan ook een ongeluk als iemand een hand op mijn schouder legt.

Ik spring achteruit en maak een afweerbeweging waardoor ik struikel.

De stem van Danielle streelt mijn oor: ‘Ik ben het. Ik heb je vast.’

Inderdaad voel ik haar hand op mijn onderrug branden en ik snak naar adem. Het vuur dat door me heen raast is ondraaglijk. Even probeer ik nog te ontsnappen, maar haar greep verstevigt zich. Ze draait me om tot het licht op mijn gezicht valt en trekt me dichter tegen zich aan. Ongetwijfeld ziet ze de opwinding in mijn ogen want ze lacht triomfantelijk en streelt met een vinger langs mijn ruggengraat. Haar aanraking jaagt scheuten door mijn lijf die zich allemaal op een plek samenballen en ik word nat. Willoos hang ik tegen haar aan, mijn blik gevangen in haar ogen die steeds dichterbij komen. Ik voel haar lippen op de mijne en het puntje van haar tong zoekt een weg naar binnen. Mijn benen worden slap. Ik leg mijn armen om haar nek en kus haar, duw mijn lijf hard tegen haar aan. Elk plekje wil ik voelen. Met haar linkerhand omklemt ze mijn billen terwijl ze met haar rechterhand mijn gezicht, mijn nek en hals streelt, de opening van mijn blouse zoekt en aan de knoopjes frunnikt. Met haar vingertoppen volgt ze tergend langzaam de vorm van mijn borst en ik kreun. Ze glimlacht even, trekt mijn blouse verder open en kneedt de volle omtrek van mijn borst. Mijn tepel wordt keihard en smeekt om haar aanraking. Ze draait er steeds kleinere cirkeltjes omheen tot ik kreunend in haar nek bijt. Plots wrijft haar vinger over mijn tepel. Ik snak naar adem en bijt op mijn lip om het niet uit te schreeuwen. Ik lijk wel een maagdelijke puber, maar ik kan me niet beheersen.

Haar mond volgt de weg van haar vingers en trekt een spoor van mijn hals naar mijn borsten terwijl haar hand in mijn jeans glijdt. Ik trek mijn buik in maar het lukt niet en onhandig opent ze met één hand het knoopje en de rits. Ergens hoor ik alarmbellen rinkelen maar mijn lijf hunkert alleen maar naar haar hand. Sissend zuig ik lucht naar binnen als ik haar vingers in mijn slip voel glijden en ze langzaam doorheen mijn krullen naar beneden gaat. Meteen nadat haar vinger mijn klit bereikt, kom ik schokkend en gesmoord jammerend klaar…

Het archief wordt ons liefdesnestje. We haasten ons naar binnen voor een hartstochtelijke omhelzing of een snelle kus, die ons vaak zo opwindt dat we tien minuten later weer teruggaan om de brand te blussen. Tussendoor sturen we sms’jes of mailtjes, waarbij we erop letten alles meteen weer te wissen. ’s Middags gaan we samen op stap. Of we doen alsof we naar buiten gaan maar sluiten ons samen op in het archief.

Ik wéét dat we gevaarlijk bezig zijn. Ik ben ongerust als ik collega’s argwanend zie kijken maar ik negeer hun blik en ik wimpel hun pogingen om met me te praten resoluut af. ’s Nachts word ik badend in het zweet wakker uit een nachtmerrie waarin we betrapt worden met onze broek op de enkels, maar zodra ik haar ’s morgens zie wil ik weer.

‘Hou je niet meer van mij?’ vraagt Sandra aarzelend.

Ik wend mijn blik af en mompel: ‘Tuurlijk wel.’

‘Het is maar, ik bedoel, je bent de laatste tijd zo afwezig. En je hebt al een paar weken niet gezegd dat je van me houdt.’

Opeens word ik razend. Ik roep dat dit het toppunt is. Dat zij nog nooit uit zichzelf gezegd heeft dat ze van me houdt en me nu verwijten maakt als ik hetzelfde doe. Een schande is het! Ik roep steeds harder, in de ban van het onrecht dat me wordt aangedaan. Sandra verontschuldigt zich in alle talen, maar zo snel vergeef ik haar niet. De rest van de avond ben ik beeld zonder klank.

Danielle hangt onderuitgezakt op de enige stoel in het archief en ik zit op mijn knieën met mijn hoofd tussen haar wijd opengesperde benen als opeens de deur van het archief opengaat. In paniek springen we allebei overeind maar nog voor Danielle haar slip kan optrekken, staat de directeur naast ons. Hij is niet verbaasd, blijkbaar was het zijn bedoeling om ons te betrappen.

Hij blijft even staan kijken naar onze onbeholpen pogingen onszelf te fatsoeneren en zegt dan bars: ‘Naar mijn kantoor, allebei.’

We voelen de blikken van onze collega’s branden wanneer we als betrapte schoolkinderen door de eindeloze gang naar het kantoor van de directeur lopen. Lang duurt het niet, veel woorden maakt hij er niet aan vuil. Ons gedrag is onbetamelijk en we zijn allebei op staande voet ontslagen. Een half uur later staan we verdwaasd op straat.

Sandra begrijpt niet waarom ik mijn werk kwijt ben. Dat kan toch zomaar niet! Ik probeer een verhaal over reorganisatie en herverdeling van het werk maar loop vast in mijn leugens. Sandra wil er het fijne van weten en belt naar de directeur. Die vindt het nodig om mijn vrouw uitgebreid op de hoogte te brengen. Sandra staart me woordeloos aan. Ik probeer me te verontschuldigen maar ik vind geen gepast excuus om mijn gedrag te verantwoorden. Dus stamel ik maar wat en dat maakt weinig indruk.

Twee dagen lang weigert ze met me te praten. Ze belt haar zus, spreekt af met onze vriendinnen, vertelt snikkend over mijn verraad en vraagt advies. Niemand is geïnteresseerd in mijn versie. De derde dag pakt Sandra mijn koffers en eist dat ik vertrek. Ik huil en smeek om vergiffenis maar haar blik is koud en hard.

De kinderen staan van achter het raam te kijken hoe ik mijn spullen in de kofferbak laad. De jongste zwaait aarzelend maar zijn zus trekt zijn hand ruw naar beneden.

***

Ik schrok zo van het korte beleefdheidsklopje van onze directeur dat de perforator uit mijn handen viel. Ann probeerde haar lach in te houden. Ze had al lang gezien dat ik zat te dromen.

‘Je mag een personeelsdossier opstarten op naam van Pieter Vandevelde, de tweede kandidaat,’ zei de directeur. ‘Hij treedt maandag in dienst.’

Gepubliceerd oktober 2013 in ‘Liefde tussen twee vrouwen’, schrijfwedstrijd nav het 25-jarig jubileum van Labyrint vzw. 3de Prijs.
Gepubliceerd 28 maart 2014 in ‘Labyrint’, verhalen uitgegeven door Uitgeverij ’t Verschil
Bibliotheek.be : Mijn favoriet is ‘De sollicitante’ van Christine Moens, een bijzonder origineel verhaal in een kantooromgeving. Goed geschreven, met een originele ontknoping, maar ook met een luchtige ondertoon waarin de geaardheid van het hoofdpersonage eigenlijk geen rol meer speelt.

Writer's block

2015-09-07T10:33:00.002+02:00

Ann staart naar het scherm. Dat helpt niet echt, ze staart al uren zonder resultaat. De flikkeringen werken eerder hypnotiserend dan inspirerend. Ze zucht en legt haar hoofd in haar handen. Er moet nu écht wel een idee naar boven komen. Nog eens een slapeloze nacht waarbij de vage suggesties elkaar verdringen in zinloosheid, neen bedankt. Blijven zitten tot het af is.
Gefrustreerd bestudeert ze haar nota’s voor de duizendste keer. Tegenwoordige tijd, midden in de actie beginnen, opbouwen naar een climax. Allemaal goed en wel, maar climax waarvan? Hoe klonk het geluid al weer? Ting, ting, ting. Onmiskenbaar een koebel, maar tien zinnen over Heidi in de bergen is géén optie. Nochtans is dat het enige duidelijke beeld dat in haar opkomt. ‘Geen fantasie’, gromt ze geërgerd en staat recht om het licht aan te doen. Haar bureau is weer helder en klaar maar in haar hoofd blijft het duister.
Plots glimlacht ze en giechelt. Ze heeft blijkbaar last van writer’s block, zou ze dan toch een echte schrijver zijn?

Het prille begin

2015-09-06T19:33:00.000+02:00

Drie jaar geleden besloot ik een oude droom nieuw leven in te blazen en ik schreef me in voor een driejarige opleiding bij creatief schrijven. Ik heb er veel geleerd, heel sympathieke mensen leren kennen en nieuwe ervaringen opgedaan. Nog geen minuut spijt van gehad dus al was het zeker niet gemakkelijk

   In het derde jaar moeten we een afgewerkte bundel als eindwerk inleveren : een boek, een verhalenbundel, cursiefjes,... Ik was overmoedig en begon aan een roman. De eerste maanden ging het goed maar dan ben ik plots geblokkeerd. Geen letter kreeg ik nog op papier. Maanden van stilte, spijbelen en vergeefse pogingen volgden.

   Na lang aarzelen heb ik beslist om mijn derde jaar opnieuw te doen. Ik ben dus nu officieel een zittenblijver, voor het eerst in mijn leven. Niet voortvertellen hoor want stiekem schaam ik me toch wel een beetje ;-)

   Deze keer heb ik geen grootse plannen. Regelmatig schrijven is mijn enige doelstelling. Als extra stimulans ben ik aan deze blog begonnen. Ik hoop dat mijn volgers - als die er komen tenminste - een extra reden zullen zijn om in mijn pen te kruipen. Waarom zouden jullie mij anders opnieuw een bezoekje brengen?

   Ik hoop ook op jullie eerlijke en ongezouten kritiek. Daar kan ik tenslotte het beste uit leren om mezelf te kunnen verbeteren.

   Dank je wel om hier langs te komen.