Yarış büyük oranda hala koşulabilir bir parkura sahip fakat yol yarışlarına alışık insanlar için uygun değil. En azından patika yarışlarının ne olduğu konusunda bir miktar bilgi sahibi olmak gerekli. Neyle karşılaşacağını bilmeyenler bu yarışta çok zorlanacaktır. Patika ayakkabısı giymek şart. Su kaynaklarını geçişlerde ve vadilerdeyse dikkatli olmak hayati önem arzediyor. Baton kullanabileceğiniz yerler kısıtlı olduğu için artık baton kullanmanın çok faydalı olmayacağını söyleyebilirim ama her parkurda hala ciddi irtifa kazanımı mevcut. Kısacası Sapanca Ultra Maratonu yepyeni bir yarışa dönüşmüş. Ve bence hala Türkiye’deki en iyi ilk beş patika yarıştan biri.

Parkurların değişmesiyle birlikte organizasyon alanının yeri de değişmiş. Sapanca teleferik hattının üst istasyonu başlangıç ve bitiş yeri olarak düşünülmüş. Katılımcılar ücretsiz olarak teleferiği kullanabildi. Cumartesi günü yarış numaralarımızı almaya giderken nereden ve nasıl gideceğimizi tecrübe ettik. Bu sebeple sabah erken saatlerde zorlanmadan ve sorunsuz bir şekilde organizasyon alanına ulaşabildik.

Organizasyon alanına ulaşmak zor değil ama bazı sıkıntılar doğuruyor. Yanınızda sizi desteklemeye gelmek isteyenler için indirimli ücret ödenmesi gerekti. Oraya geldikten sonra yarış bitene kadar yapacak pek bir şey olmadığı için gelmek istemeyenler oldu. Bu alanda sizi meşgul edecek şeyler var ama sanıyorum bir saat sonunda sıkılmaya başlayabilirsiniz. Organizasyon alanını teleferikten bağımsız bir yere taşıyabilirlese ya da teleferiği sınırsız kullanım hakkı tanıyıp tüm gün ücretsiz yapabilirlerse problem olmaktan çıkabilir. İnsanlar genel olarak bu alana araçlarıyla gelmek istemişlerdi ama organizatörün ricasıyla bir çoğumuz bundan vazgeçtik. Çünkü alan otopark kapasitesi olarak çok kısıtlı imkanlara sahip. Belki bir alternatif olarak otopark problemi çözülebilirse teleferik istasyonu başarılı bir organizasyon alanı olabilir. Zira ben de teleferiğe bağımlı olmayı sevmedim. Hatta kalabalık olacağı ve yarış alanına ulaşmakta problem yaşayacağımızdan endişe ettiğim için alana çok daha erken geldim. Bir problem olmadı ama ister istemez endişe duydum.

Ben her zamanki gibi 40K Parkurundaydım. Bu parkur 60K parkuruyla yollarını paylaşıyor. Bu sebeple sabah her iki parkur yarışa beraber başladı. Oldukça geniş toprak bir yoldan koşarak yarışa başladık. Kısa bir mesafe sonra tırmanmaya başladık. Bu tırmanış birkaç kilometre sürdü. Bu tırmanış sayesinde hızlı koşucular geriden başlamak zorunda kalmışlarsa da arayı kapatıp öne geçebildi. Ben ortada bir yerlerde başlamıştım ama bu bölümde ister istemez hızlanıp ön gurubun arkasında yer aldım.

Çok geçmeden patikaya giriş yaptık. Burada görevliler bizi yönlendirdi. Bu sayede patikayı kaçıran olmamıştır. Patika iki kişinin rahatlıkla koşulabileceği genişlikteydi. Toprak zemin çalı çırpı ve yapraklarla örtülüydü. Ağaçlar sık ve büyük olduğu için güneş ışığı üzerimize belli belirsiz çarpıyordu. Buna rağmen çevre aydınlık ve görüş açısı son derece iyiydi. Bu sayede patikada rahatlıkla ilerleyebildik.

Patika biraz aşağı ve çoğunlukla yukarı olmak üzere inişler ve çıkışlarla doluydu. Bu çıkışların ve inişlerin neredeyse tamamı koşulabilir bir eğime sahipti. Zaman zaman yol düzleşince de hızımızı artırabiliyorduk. Sayısını hatırlamadığım kadar çok sayıda küçük dereden¹ geçtik. Biz bu derelerden geçerken ayakkabılarımız hiç ıslanmadı. Genelde bir metreyi geçmeyen genişliklerde veya ortalarında basılabilecek bir yüksekliği olan yerlerdi. Gerçi yüzlerce kişi geçtikten sonra basılacak yerler ezilmiş ve su altında kalmış olabilir. Bu sebeple diğer parkurlarda koşanlar suya girmiş olabilir, bu konuda net bir bilgim yok.

Bu bölümde tek bir zorlayıcı geçişimiz oldu. Orada akan dere bir şelale oluşturmuş ve dolayısıyla dere yatağında bir vadi oluşturmak istemiş gibi kesmeye başlamıştı. Ayağımızın altındaki kayalar her an oynayacakmış gibi duruyor ve güven vermiyordu. Bu sebeple herkes buradan kontrollü bir şekilde ve tek sıra halinde geçti. Tek sıra olmak demek sıra beklemek demek. Neyseki çok beklemeden geçebildik.

Şelaleden sonra biraz iniş olsa da ardından uzun bir tırmanışımız oldu. Yine orman içinde ilerledik. Kuş sesleri her yeri kaplıyor ve burnumuza güzel kokular geliyordu. Henüz yorulmamış olduğum için bu bölümü de hızlı geçebildim.

Ardından uzun bir süre ilerleyeceğimiz dere yatağına indik. Bu iniş biraz dikkatli ve yavaş olmayı gerektiriyor. Zemin çok düz değil ve ayağınızın altındaki toprak her an kayabilecek kadar yumuşak. Dikkatli indikten sonra problem olmayacak bir yer diyebilirim.

Dere yatağı önceki yıllarda 60K parkurunun kullandığı rotada vardı. Ben de 60K koştuğum sene buradan geçmiştim. En zor ve en dikkatli geçilmesi gereken yer burası. Şayet ayaklarınızın ıslanmasını istemiyorsanız çok çok yavaş ilerlemelisiniz. Bunu umursamıyorsanız suya girebilir ve suyun içinde ilerleyebilirsiniz. Daha önce burada koşarken ayağım kaymış ve iki taşın arasına girmişti. Çok şükür bir sakatlık yaşamadım ama ucuz atlattığımı söylemeliyim. Sadece canımın yanmasıyla kaldım. Bunu da bildiğim için burayı yavaş geçmeye çalıştım.

Altıoluk Yaylası’nda bir kontrol noktası vardı. Burada 60K ve 40K koşanlar ayrıldılar. Sonrasında orman yollarından ilerlemeye başladık. Bir süre sonra bir tırmanış daha olacağını bildiğim için biraz hızlanmaya çalıştım. Tırmanışa kadar tempolu giderek süremi iyileştirmek istedim. Havanın ısınmasıyla koşmak da zorlaşmaya başladı. Yavaş yavaş yorgunluk da baş göstermişti. Tırmanışta gücüm tükenmeye başladı.

Son tırmanış olduğunu bildiğim için yavaşlamamaya çalıştım. Sonrasında bitiş çizgisine kadar bayır aşağı koşulabilir bir yol olacağını biliyordum. Bu sebeple yokuşu olabildiğince iyi çıkmak için kendimi zorladım.

Tırmanış bitince önce eğimsiz bir yoldan ilerledik. Ardından beklediğim iniş başladı. Burada kalan gücümle inmeye başladım. Çok rahat koşulabilir bir bölüm burası. Daha önceki yıllarda da bu yoldan inmiştik. Antrenmanlarda da bu yolu kullandığım çok olmuştur. Bu sebeple buraya aşinayım.

Sıcak etkilemeye başlayınca, işin rengi değişmeye başladı. Koşmak zorlaştıkça yavaşlıyordum. Aynı zamanda diğer parkurlarla birleşmeye başlamıştık. Sürekli yanımdan geçip duranlar olması biraz canlandırıcı oldu. Tabii bu insanların diğer parkur koşucuları olduğunu biliyordum ama yine de ne kadar yavaş ilerlediğimin farkına varmıştım. Bu sebeple biraz zorlamaya başladım.

Son kilometrelerde yine patikaya girdik. Burada zemin çok bozuktu ve merdiven vari inişlerle karşılaştım. İyice yorulduğum için olsa gerek burası da bana çok zor geldi. Zordu ama çok güzel bir geçişti. İri yapraklı bitkilerle kaplı, yemyeşil bir patika geçişiydi. Buna gerçekten değdi.

Bitiş çizgisine metreler kalana kadar ne bir ses ne de bir belirti yoktu. Yeşilliğin içinden çıktığınızda çalan müziğin sesini duymaya ve organizasyon alanını görmeye başlıyorsunuz. Oraya gelene kadar duyabildiğimiz sadece kuş sesleri oldu.

Bitiş çizgisinden geçtikten sonra enerjim bir anda tükendi. Oraya gelene kadar iyi dayanmışım. Karşılaştığım arkadaşlarım beni hemen bir köşeye çekip ilgilenmeye başladılar. Sponsorların dağıttığı yiyecek ve içeceklerden alıp getirdiler. Olabildiğince hızlı beslenmeye çalıştım. Enerji seviyemin normale dönmesi yarım saat kadar sürdü. Beni bu kadar etkilemiş olanın yarışın sonunda karşılaştığım sıcak olduğunu düşünüyorum. Sıcak beni zorlarken ben de kendimi daha fazla zorlayarak hızlanmaya çalışmıştım. Halbuki hızımı korumuş olsaydım yarış bitiminde enerjim tükenmiş olmayacaktı. Ama bu bir yarış. Yarışta kendimi zorlamayacaksam ne zaman zorlamalıyım ki! Sonrasında yatıp istediğim kadar dinlenebileceksem bunun bir önemi yok bence…

¹ Bu akarsuların büyüklüğünü belirtmek için dere tabiri uygun olacaktır. Zira dere en küçük akarsu türüdür. Zaman zaman su miktarı artar, zaman zaman tamamen kuruyabilir. Çoğu zaman belli belirsiz akar. Daha büyük akarsuları ve gölleri besler.

Tabii ister istemez bu yarışta iyi bir süre yapmam mümkün olmayacaktı. Ben de gereksiz yere kendimi daha fazla zorlamamaya karar vermiştim. Otomatik olarak atanan numaralardan dolayı, ilk bölümde kalabalığın hızına uyup yolu tıkamamak dışında başka bir hedefim yoktu. Yarışın devamında da bir miktar tempolu gitmeye çalışıp antrenman yapacaktım.

Bu planımdan sapmamak için kendimi yarış moduna sokmamaya çalıştım. Sabah özel bir beslenme yapmadım. Yanıma enerji jeli gibi herhangi bir şey almadım. Yarış ayakkabılarım yerine patika antrenmanlarında giydiğim patika ayakkabılarımı giydim. Bu sayede istesem de veya unutsam da hızlanamayacak ve planıma sadık kalacaktım. Zira biliyordum ki başlangıç işareti verildiğinde planımı unutup kendimi kaptırabilirdim.

Bana verilen numaraya göre başlangıç alanında yerimi aldım. Çıkış kapıları iyi düzenlenmişti. Gerçi alışık olmayanlar için hala kafa karıştırıcı olabileceğini düşünüyorum. Zira böyle bir uygulamanın başka bir yarışta yapıldığını görmedim. Yine de bizim şartlarımıza göre düzenlenmiş bir alan diye başarılı buluyorum.

Hava çok güzeldi ve sıcaklık ideal şartlardaydı. Keyifli bir koşu olacağını önceden söyleyebilirdim. Yarış tam vaktinde başladı. İlk kilometrelerde hızımı makul seviyelerde tuttum. Yarışı bu şekilde rahatlıkla tamamlayabileceğimi düşünüyordum. Beklediğim kadar hızlı ilerlemiyorduk. Bu da benim için iyi bir şeydi.

Sirkeci dolaylarına geldiğimde ortalama hızımı koruyabileceğimi ve zorlanmayacağımı farkettim. Kalabalıkla uyum içinde ilerliyordum. Destek noktalarından su ve diğer içeceklerden almaya çalıştım. Hatta bazı yerlerde muz da bulunuyordu. İki farklı noktada muz alıp koşarken tüketebilme antrenmanı yapmaya çalıştım. Yarış benim için keyifli bir şekilde ilerlemeye devam etti.

Geçen yıllardan farklı olarak izleyici ve destekçi sayısının hissedilir oranda azalmış olduğunu gözlemledim. İnsanların ilgisinin günden güne azalmaya başladığı kanısına kapılmadım diyemem. Bu hususta bir şeyler yapılmalı. Canlı yayında iyileştirme, Türk atletlerin ayrıca yayına katılması ve ayrıca ödüllendirilmesi gibi değişiklikler düşünülebilir. İnsanların ilgisini bu yöne çekebilmek için çalışmalar yapılabilir.

Haliç’in kıyısında ilerleyip, dönüş noktasından döndükten sonra genelde yarış zorlaşır. Bu yıl daha sakin ilerlediğim için ilk defa bu bölümü zorlanmadan geçebildim. Bu sayede daha önce bakmakta zorluk çektiğim yerleri rahatlıkla görebildim.

Mısır Çarşısı’na geldiğimizde enerjim yerindeydi fakat Gülhane’ye doğru yokuş çıkmaya başlayınca enerjim hızlıca tükenmeye başladı. Daha sonraki bölümde biraz daha yavaş ilerleyip enerjimi yitirmemeye çalıştığımı düşünmüştüm. Yarış sonunda saatin kaydını incelediğimde aslında ortalama hızımı korumaya devam etmiş olduğumu gördüm. Yokuştaki zorlanmanın ardından düz yolda koşunca aynı hız bana daha kolay gelmiş olmalı. Yarışın ilk birkaç kilometresinin daha hızlı geçmiş olması da ortalamayı pek değiştirmemiş.

Son kilometrede biraz hızlanmaya çalışsam da bacaklarım otomatik olarak aynı hızı sürdürmeye devam etti. Ben de daha fazla zorlamadım. Keyifli bir şekilde bitiş çizgisinden geçtim.

Hemen sonrasında madalyamızı ve kumanya torbamızı aldık. Organizasyon alanındaki çimenlik alanda arkadaşlarla buluştuk ve yarışın kritiğini yaptık. Daha önceki senelerde olduğu gibi alan pek rüzgarlı değildi. Genelde kuvvetli rüzgar soğuk eser, biz de oyalanmadan alandan ayrılırdık. Bu yıl daha güzel bir hava oldu.

Yarıştan bir beklentim yoktu. Keyifli bir antrenman koşusu olmasını istemiştim. Her şey yolunda gitti ve sonuç beklediğim gibi oldu. Bu sebeple bu yarışı, keyifli bir hafta sonu organizasyonu olarak kayda alıyorum…

Günün birinde daha uzun mesafeler koşmak istersem, geleceğim ilk yer İznik olacak. Ama şimdilik maraton mesafesini pek geçmek istemiyorum. Hızlı koşmaya çalışmak beni daha çok motive ediyor. Tabii bir gün ben de pes edip koşuların tadını çıkarmaya başlayacağım ama o gün gelene kadar yapabildiğim kadar hızlı koşmaya çalışmak istiyorum. Bu sebeple 2025 yılında, yine 25K parkurundaydım.

Daha önceki yıllarda olduğu gibi sabah erken bir saatte kalkıp İznik’e geldim. Organizasyon alanına ulaşmak çok kolay oluyor. Park problemi vesaire de yok. Ben geldiğimde hareketlilik başlamıştı. Stantların bazıları açılmış ve insanlar gezmeye başlamıştı. Hemen yarış numaramı aldım. Kontroller hızlıca yapıldı. Organizasyon yıllardır bu işi yaptığı için zaten bir aksilik çıkmasını beklemiyordum. Her şey yolundaydı.

Yarışın başlamasına daha uzunca bir süre olduğu için oralarda bir yerde kahvaltımı yaptım. Koca bir tas kaynar vaziyette mercimek çorbası içtim. Acı pul biber de ilave etmiştim. Daha önce de yarış öncesi çorba içmişliğim var. Şaşılacak derecede midem bunu kabul ediyor. Yani bu yıl da karbonhidrat desteğini mercimek çorbasından aldım.

Birkaç arkadaşla beraber bir süre İznik’in içinde yürüyerek gezdik. Hepimiz daha önce buraya gelmiştik ama yine de etrafta turlamak bizi canlandırdı. Ayrıca başka arkadaşlarla da karşılaşıp sohbet etmek için bir imkan oldu.

Sonrasında yarışın başlayacağı Derbent köyüne doğru yola çıktık. Yol sakindi. Sanırım 20-25 dakika sonra köydeydik. Köye varır varmaz hazırlanmaya başladık. Zaman ilerledikçe yavaş yavaş kalabalık artmaya başladı. Yarışın başlamasına yarım saat kala ısınma koşusu yapmaya başladık. Son on dakika kalana kadar hafif tempo koşarak ısındık.

Hava parçalı bulutluydu. Güneş yükseldikçe ara ara kendini gösteriyordu. Sabah serinliğinin yerini ılık bir hava aldı. Yarışın sonlarına doğru sıcaklığın biraz daha artmasını bekliyordum. Bu sebeple hava tam olarak ısınmadan ilerleyebildiğim kadar ilerlemeyi planladım. Hızlı başlayıp, gücümün yettiği yere kadar gidecektim. Bu plan daha önceki senelerde işe yaramıştı ama iki yıl üst üste yaş gurubunda saniyeler farkla dördüncü olmuştum. Bu yıl bunu değiştirmeye çalışacaktım.

Yarış başlar başlamaz ön grubun arkasına takıldım. Yanımdakilerin hızına bakmadan kendi hızımı bulmaya çalıştım. Aslında bu kısmı “Kamikaze” stilinde geçtiğimi söylemem gerek. Hızlı başlayıp, dayanabildiğim kadar dayanmayı planlamıştım. O zamanki kondisyonuma göre bu mesafenin bu planı kaldırması mümkündü. Bir problem de olmadı.

İlk kilometrelerden sonra inişe geçtik. İniş göreceli daha kolaydı. Bu bölümde nabzım düştü ve biraz dinlenmiş oldum. Otoyolu geçtikten hemen sonra ikinci tırmanış başladı. Bu tırmanışı da koşarak problemsiz bir şekilde tamamlayabildim. Orman bölümünden geçerken hızımı yine artırdım. Böylece önümdeki birkaç kişiyi geçebildim. Fark yaratmak isterseniz bu bölümü iyi geçmelisiniz. Sonraki tırmanışta yürümek zorunda kaldığım yerler oldu ama genel olarak iyi bir sürede geçmeyi başardım. Zirveye ulaştıktan sonra uzun bir iniş ve ardından on kilometrelik düz bir yolum kalmıştı.

İnişi olabildiğince hızlı koşarak indim. Çok riskli bir hamleydi. Düze indiğimde bacaklarım eskisi gibi çalışamayabilirdi. Fakat daha önce söylediğim gibi bu mesafeyi baştan sonra hızlı koşabileceğime inanıyordum.

Düze indiğimde hava ısınmıştı. Güneş az da olsa yakıyordu. Yolun büyük bir bölümünü geçtiğim için bir yandan da yorulduğumu hissediyordum. Son kontrol noktasına doğru toprak yolda koşarken, önümde ve peşimde birer kişi görebiliyordum. Aramız açıktı ama her an kapanabilecek mesafelerdeydik. Bu sebeple son kontrol noktasından durmadan geçmeye karar verdim.

İznik‘e yaklaştıkça sıcak daha da arttı. Bunalmaya ve yorulmaya başlamıştım. Hızım hafif hafif düşmeye başlamıştı. Kalan gücümle yarışa tutunmaya çalıştım. Son kilometrelerde pek bir şey düşünemiyordum. Sadece hızımı korumaya odaklanmıştım. Yavaşlarsam arkamdaki koşucunun beni geçeceğini biliyordum. Bu sebeple asfalt yola girer girmez hızımı iyice artırıp arayı açmaya çalıştım. Bitiş çizgisi ufukta görülmeye başlamıştı. Enerjim yerine geldi. Belli ki bedenim enerjimi saklamak için planlar yapıyordu. Bitiş çizgisi görününce bir an önce bitirebilmem için tüm enerjiyi serbest bıraktı.

Sağ salim ve sağlıklı bir şekilde bitiş çizgisinden geçtim. Bu koşu bana, yaş grubunda üçüncülük kazandırdı. Üst üste yıllarca saniyelerle kaybettiğim üçüncülük, saniyeler farkla sonunda benim oldu. Hani meydanı boş bulduğum için dereceye girdiğimin de farkındayım tabii. Zira benden daha hızlı birinin o gün o parkurda olması sonucu yine değiştirecekti. Bunu her ne kadar biliyor olsam da yine de keyifliydim.

Ödül töreni için uzun süre beklemek zorunda kaldık. Bu arada beklerken üşümeye başladım. Hemen giyindim. Olabildiğince dinlenmeye çalıştım ve yorgunluk yavaş yavaş benden uzaklaştı…

Cumartesi günü kitlerimizi Max Hall adında bir fuar kompleksinden aldık. Merkeze yakın bir yerdi. Ulaşımı da kolaydı. Fakat fuar alanına yaklaştığımızda herhangi bir yönlendirmeyle karşılaşmamamız kafamızı karştırdı. Fuar alanının kapısına gelene kadar nereye gideceğimizi bilemedik. Bu konuda telefonumdaki navigasyon uygulamasına güvenmekten başka bir çarem yoktu. Halbu ki metro istasyonundan sonra basit yönlendirmeler işi kolaylaştırabilirdi.

Fuar alanı büyüktü ve çok fazla stant vardı. Neredeyse İstanbul Maratonu’na denk ya da fazlası diyebilirim. Kitlerimizi sorunsuz bir şekilde aldık. Bize birkaç gün önce gönderdikleri “Marathon Pass” görseli ve pasaport ile tüm işlemlerimiz halloldu. Sonrasında alışveriş stantlarını gezip, vakit geçirdik…

Gün boyu yürüdüm. Viyana’yı gezebildiğim kadar gezmeye çalıştım. Çocuk koşunu izledim ve çocuklara destek vermeye çalıştım. Çocuk koşusu, cumartesi öğleden sonra başlayıp akşama kadar sürdü. Dalga dalga farklı yaş gurupları koştu. En son okullar arası bir koşu yapıldı. Akşam üstü de yetişkinler için 5K yarışı vardı ama ben dinlenmek için otele dönmeye karar verdim. Hava soğumaya da başlamıştı. Pazar sabahı zor bir yarış olacağı o saatten belliydi…

Pazar sabahı saat 06:00 gibi uyandım. Bir Carb3+ karışımı hazırlayıp yavaş yavaş içtim. Ardından otelin kahvaltı salonuna indim. İki adet reçelli tost ekmeyi, bir bardak portakal suyu, bir muz ve bir fincan kahve içtim. Sonrasında tekrar odaya gidip hazırlandım.

Üstüme tişört, onun üstüne eşofman üstü ve son kat olarak rüzgarlık giydim. Altımda uzun koşu pantolonu vardı. Bere ve eldiven de giydim. Çıkarması kolay ve taşıması da zor olmayacaktı. Neredeyse tüm kış bu kıyafetle koştuğum için hiç rahatsızlık hissetmiyordum. Üşümemek çok daha önemliydi benim için.

Ulaşım koşuculara ücretsizdi. Metro hattı aracılığıyla başlangıç alanına gittim. Alanda yaklaşık 20.000 kişi olduğunu tahmin ediyorum. Bitiren sayısına bakacak olursak bu sayının daha sonra artmış olması muhtemel. Ben hemen rüzgardan korunabileceğim bir bina aralığına sığındım. Yarışın başlamasını bekleyecek ve doğrudan koşuya başlayacaktım. Böylece rüzgara daha az maruz kalabilecektim. Fakat tuvalete gitme ihtiyacı hasıl oldu. Uzun bir sıra beklemek zorunda kaldım. Bu esnada elit atletler için başlangıç verildi.

Tuvaletten çıktıktan sonra hemen yerimi aldım ve beklemeye başladım. Elitlerden sonra A kapısına izin verdiler. Ben B kapısındaydım ve başlamam 10-15 dakika sürdü. Bu esnada güneş açtı ve ortalığı ısıtmaya başladı. Şehir içine girince rüzgarın etkisinin de azalacağını umut ediyordum.

Yarış başlar başlamaz Tuna nehrinin üstünden geçmeye başladık. Köprüde hafif bir yokuş vardı. Yokuş biter bitmez herkes hızlandı. Ben de kendime bir yer bulana kadar bekledim. Çok fazla sağa ve sola geçmeden ilerlemeye başladım. Yol çok genişti bu sebeple tüm kalabalığı kaldırıyordu. Sıkıntı yaşamadan ilerledim.

Şehrin içine girer girmez sağlı sollu destekçiler bizi karşılamaya başladı. Yarışın sonuna kadar da bağrışlardan ve alkışlardan eksik kalmadık. Tek derdim soğuktu. Rüzgar binaların arasında dahi çok kuvvetli bir şekilde esiyordu. Önümdeki koşucuların rüzgarı biraz kesmesini umdum ama o da mümkün olmadı. Rüzgar dört bir yandan esmeye devam etti.

İlk on kilometre tamamlanınca biraz ısındık. Güneş kendini iyice göstermişti ve rüzgar yavaşlamıştı. Üstümdeki rüzgarlığı, bereyi ve eldivenleri çıkardım. Yol kenarında bekleyen arkadaşlarıma rastlayınca da bunları onlara bırakıp yola devam ettim. Hava toparlıyor ve ısınıyor gibiydi. Sonuçta her zaman böyle olur. Sabah çok soğuktur ama sonradan ısınır. Ama malesef burada öyle olmadı. Rüzgarlığımı verdiğime pişman oldum. Hava bir anda değişti ve tekrar soğudu.

Yolun yarısından sonra neredeyse sonuna kadar rüzgarı boğazımda ve göğsümde hissettim. Soğuk hava ciğerlerime her dolduğunda bir acı duyuyordum. Yarıştan sonra hastalanacağım düşüncesinin artık bir önemi kalmamıştı. Muhtemelen o saatten sonra giyinmenin de bir önemi olmayacaktı.

Yarışa başlamadan 15 dakika önce bir jel tüketmiştim. Yarış başladıktan sonraki her 30 dakika da bir bir jel tüketmeye devam ettim. Yolda verdikleri yarım muzu da yediğimi hatırlıyorum. Onun dışında ara ara birkaç yudum su içtim.

Çok su tüketmemiş ve yarıştan önce tuvalete de gitmiş olmama rağmen tekrar küçük tuvalete gitme ihtiyacı hissettim. Seyyar tuvaletleri aramaya başladım. Neredeyse 5 kilometre sabrettikten sonra seyyar tuvalet olmadığına kanaat getirdim. Organizasyona söylenmeye başladım. Şehrin içinde çalılık da yok. Her yer park bahçe ama açıklık. Sağda solda bir sürü insan. Olacak iş değildi. Yarışa olan tüm konsantrasyonumu kaybettim. Yarışı bırakmak alternatiflerim arasındaydı.

“Naschmarkt” diye adlandırılan pazar yerinde karşılaştığım umumi tuvaletlerin kapıları kilitliydi. Çok ciddiyim. Bu arada kafeler ve restoranlar da kapalıydı. İş gittikçe kötüleşti.

Şansıma bir kavşak kenarında çalılık bir alan buldum. İşim aşağı yukarı bir dakika sürdü. O kadar sıvı tüketmemiş olmama rağmen soğuk havanın etkisi olsa gerek uzun uzun iş gördüm. Neyseki tekrar yarışa dönmüştüm.

Schönbrunn Sarayı’na geldiğimizde takım yarışlarının değişim noktası olduğunu düşündüğüm bir alandan geçtik. Bu alanda seyyar tuvaletler vardı ama sıra bekleyen insanlar çok fazlaydı. Acaba müsade istesem önden girmeme izin verirler miydi bilmiyorum. Ama bu tuvaletler bizim kullanmamız için değildi eminim.

Sarayın olduğu bölge merkezden bir miktar daha yüksek bir alanmış. Bu sebeple uzunca bir süre hafif bir yokuş çıktığımızı inmeye başlayınca anladım. Yoksa yokuş kendini hissettirmedi. Geldiğimiz yolun paralelinde başka bir caddeden ilerlemeye devam ettik. Tekrar merkeze doğru koşuyorduk. Sağda solda destekçiler burada da kalabalık guruplar oluşturmaya devam ediyordu. Gürültü hiç kesilmedi.

Kendimi iyi hissediyordum. Soğuğu artık önemsemiyordum. Battı balık yan gider düşüncesiyle devam ettim. İstediğim hızdan bir parça daha da iyiydim ama yarışın sonunda neler olacaktı görecektik. Henüz Ramazan’dan çıkmıştık. Tüm ay boyunca iyi antrenman yapamamış ve düzgün beslenememiştim. Bozulan uyku düzenim de cabasıydı. Fakat bir şekilde iyi gidiyordum.

Opera binasının önünden geçtikten sonra yol ikiye ayrıldı. 21K koşanlar sağa, 42K koşanlar sola geçti. Bu saatten sonra yollar sakinleşmeye de başladı. Hem koşucu sayısı düşmüştü hem de koşucular arasındaki fark açılmıştı.

Yarışın buradan sonraki bölümünde tempomu rahatlıkla koruyabilmeye başladım. Hava biraz daha mı ısınmıştı yoksa rüzgar mı durmuştu emin değilim ama koşmak artık daha kolay geliyordu. Keyfim yerinde ilerlemeye devam ettim.

Bir süre sonra Tuna nehrinin bir koluna paralel ilerlemeye başladık. Önce bir yakasından koştuk sonra köprüden geçerek diğer yakasından devam ettik. İzleyiciler buralarda çok seyrekleşmişti ama yine de ülkemizdeki izleyici sayılarıyla kıyaslanması mümkün değil. Yalnız kaldığımızı söyleyemeyeceğim. Adım başı öbekleşmiş insanların tezahüratlarıyla karşılaşmaya devam ettik.

Prater Park’a tekrar geri döndük. Yarışın başlarında buradan kısa süreliğine geçmiştik. Bu sefer parkın bir ucundan öbür ucuna gidip geldik. Bu park yaklaşık 3-4 kilometrelik düz bir asfalt yola sahip. Burası 2019 yılında Eliud Kipchoge’nin iki saatin altında maraton koştuğu özel parkur. Sağı solu ağaçlarla kaplı ve herdaim trafiğe kapalı bir alan. Oldukça da geniş. Biraz düşününce koşucular için yapılmış mükemmel bir parkur olduğunu söyleyebilirim. Acaba bu rekor denemesi için mi yapıldı yoksa daha önceden de var mıydı?

Parkı terkedip tekrar şehrin içine girdiğimizde artık yarışın sonu geliyordu. Enerjimin yavaş yavaş tükenmeye başladığını hissediyordum. Özellikle 35. kilometreden sonrasına odaklandım. Yarışın bu bölümünde insan kendini iyi hisseder ve son 10 kilometreyi hızlı geçmek ister. Fakat birkaç kilometre sonra tüm enerjisini yitirmiş olur. Bunu defalarca yaşadığım için acele etmedim.

Gerçekten de 35. kilometreyi geçtikten sonra enerjim bir anda tükendi. Neyseki aceleci davranmamış ve hızımı korumuştum. Bu sebepten dolayı da kalan mesafeyi bu hızda bitirebildim. Hızlanmış olsaydım belki de yürümek zorunda bile kalabilirdim.

Yarışı beni mutlu edecek bir sürede tamamladım. En iyi sürem değildi ama yıllardır koştuğum sürelere benzer bir süreydi. Yani yaşım ilerlemesine rağmen kondisyonumu koruyordum. Diğer yandan bu yarışa hazırlanamamış olmama rağmen yine de kötü bir sonuç elde etmemiştim. Bu sevindirici bir sonuçtu.

Yarışın bitiminde bir erzak torbası verdiler. İçinden proteinli süt, muz, su, Powerade, elma ve protein bar çıktı. Bir köşeye çekilip biraz atıştırdım. Fakat soğuk havanın etkisiyle hemen üşümeye başladım. En yakın metro istasyonuna gidip içeride dinlenmeye karar verdim. İstasyona varana kadar titremeye başladım. Baktım bu iş böyle olmayacak, olabildiğince hızlı bir şekilde otele gitmeye karar verdim…

Üstümü değiştirdim, biraz dinlendim ve yemek yedim. Sonrasında bacaklarım kendine gelsin diye yürüyüşe çıktım. Viyana küçük bir şehir olduğu için her yere yürüyerek gidebiliyordum. Sedanter insanlar için bu akıl almaz gelebilir ama uzun mesafe koşucuları için her yer iki adımlık mesafeden ibaret. Bir şehri tanımanın ve görmenin en güzel yolu yürümektir. Araçla veya metroyla bir yere giderken yürüyen bir insanın gördüklerini göremez, duyduklarını duyamaz ve kokladığı kokuları koklayamazsınız. Bu sebeple bacaklarımın ne kadar ağrıdığının hiç mi hiç önemi yok…

Kasım ayı itibariyle birkaç ay kısa mesafe için hazırlanmaya karar vermiştim. Bu yarış da hedef yarışım olacaktı. Antrenman programımda alışmışlığımın dışında bir çok antrenmanım oldu. Kısa mesafeye odaklanınca koşu formum iyileşti ve maksimum hızım arttı. Yarış zamanı geldiğindeyse hâlâ hangi hızda gitmem gerektiğinden emin değildim. İlk birkaç kilometre kamikaze modunda gidip, neler yapabileceğime bakmaya karar verdim.

Yarış sabahı erkenden gelip numaralarımızı aldık. Bizim gibi erken gelen dostlarla sohbet ettik ve ardından ısınma koşusu yaptık. Hava çok güzeldi ve ortam harikaydı. Ama kendimi iyi hissettiğimi söyleyemeyeceğim. Heyecandan desem belki ama antrenman yükünden dolayı bacaklarım biraz ağırlaşmıştı. Planımdan vazgeçmeyip, hızlı arkadaşlardan biriyle çıkmaya karar verdim.

Başlangıç alanı dar olduğu için biraz sıkışmak zorunda kaldık. Ortalarda bir yerdeydim. Daha ileriye gitmemize imkan yoktu. Aslında bir görevli basitçe bizi tahmini bitirme sürelerimize göre ayırabilirdi. Koşucu camiasının büyük bir bölümü bu yönlendirmelere gönüllü olarak uyacaktır. Bu yıl karman karışık başladık.

Sadece 200 metre içinde geniş bir caddeye çıktık. Kalabalık hemen gevşedi ve herkes var gücüyle koşmaya başladı. İyi çıkış yaptığımı görünce keyfim yerine geldi. Şayet burada çok vakit kaybetseydim belki yarışın devamında zorlamayabilirdim. Her şey yolunda gitti.

Kalabalıkta kaybettiğim arkadaşımı hemen buldum ve beraber koşmaya başladık. İlk yarıda beraber gidebilirsem ikinci yarıda dayanabildiğim kadar dayanmaya çalışıp iyi bir süre elde etmeye çalışacaktım.

Yolun geniş ve düz olması işimi kolaylaştırıyordu. Rahat rahat koşabiliyor olmak büyük bir avantaj. Aynı zamanda koştuğumuz yolun da iyi asfaltlanmış bir yol olması takılıp düşme riskini ortadan kaldırmıştı. Tüm konsantrasyonumu koşu formumu ve hızımı korumaya vermiştim. O esnada güneşin etkisini hissettiğimi veya umursadığımı hatırlamıyorum. Sadece yaptığım işe odaklanmıştım.

İlk yarıyı döndüğümüzde her şeyin yolunda olması beni çok sevindirdi. Beklediğim sürelerde ilerlemeyi başarmıştım. Bu sebeple ne pahasına olursa olsun, ikinci yarıyı olabildiğince hızlı tamamlamaya karar verdim.

Dönüş yolunda hafif bir yokuş varmış. O kadar hafif ki bunu farkedemeyebilirsiniz. Tabii o esnada benim için çok zorlayıcı bir yokuş haline geldi. Hızım düşmesin diye biraz daha zorlamaya başladım. Günün sonunda buna deyeceği için umursamıyordum.

Yarışın dörtte üçünü tamamlayınca saatimi kontrol ettim. İyi gidiyordum ve kendimi de iyi hissediyordum. Bu sebeple hızımı korumaktan başka bir şey düşünmeden ilerlemeye devam ettim. Koşu formumu kaybettiğimi ve sınırlarımı zorladığımı biliyordum ama zaten yarış bitmek üzereydi.

Bitiş çizgisinden istediğim sürede geçtim. Bu keyfimi yerine getirdi. Kısa mesafe hazırlığının faydasını görmüştüm. Gerçekten de biraz hız kazanmayı başarmıştım. Tabii bu hızı maraton mesafesine taşımak asıl hedefimdi.

Alanda keyifli bir ortam vardı. İkramlardan faydalandık. Her hangi bir eksiklik veya aksilik görmedim. Her şey yolunda gitmiş ve mükemmel bir organizasyon olmuştu. Düzenleyen ve destek veren herkese teşekkür ederim.

Önümüzdeki yıl yine koşar mıyım? Sanmıyorum. Çünkü 10K benim mesafem değil. Ben nedense maraton mesafesini (42.195 metre) daha çok seviyorum. Umarım önümüzdeki yıllarda bugün koştuğumuz sahil yolunda bir maraton düzenlenir. Şayet düzenlenebilirse, dünyanın en hızlı maraton parkurlarından biri olabilir…

Hava güzeldi bu sebeple sadece tişörtle otelden ayrıldım. Hafif tempo koşarak yarış alanına gittim. Oraya vardığımda binlerce insanın bir araya gelmiş olduğunu ve büyük bir kaos yaşandığını gördüm. Katılımcıları dar bir koridora yönlendiriyorlardı. Dolayısıyla sıkışık ve sıkıntılı bir alan oluşmuştu. Sanırım sadece göğüs numaralarını kontrol etmeye çalışıyorlardı. Bu hengameyi atlatıp alana geçtiğimde yarış başlamıştı. Biraz gerilerde kalıp ben de yarışa başladım.

İlk beş kilometre oldukça kalabalık bir gurupla koştum. Sonrasında yavaş yavaş bana yakın hızlarda insanlarla koşmaya başladım. Buraya gelene kadar bir sağdan bir soldan geçmek zorunda kaldığım insanlar oldu. Gereksiz yere yavaşladığım ve gereksiz yere hızlandığım da oldu. Yaklaşık iki yüz metre fazladan gittim sanırım. Saatim buradan sonraki tüm kontrol noktalarında olması gerekenden iki yüz metre fazla ölçüp durdu.

Sonraki kilometreler düz bir asfalt yoldan devam etti. Şehrin dışına pek çıkmadık. Hava iyiydi ve yol mükemmeldi. İyi bir tempo tutturup ilerledim. Bu arada yarışın başında bir jel tüketmiştim. Sonraki her 40 dakikada bir bir jel tüketmeye de devam ettim. Kaçıncı kilometrede olduğunu hatırlamıyorum, bir yerde stantlardan yarım muz da alıp yedim. Yarış boyunca tükettiğim tüm gıdalar bunlar oldu. Onların dışında karşılaştığım her su istasyonunda bir kaç yudum su aldım. Suları karton bardaklarda veriyorlardı. Bu hem iyi hem de kötü bir durum. Karton bardağı almak çok zor oluyor. Diğer yandan tüm bir şişeyi alıp birkaç yudum içtikten sonra atarak israf da etmemiş oluyorsun. Sanırım karton bardak olması daha iyi ama ben alışık değildim.

Yarı maraton mesafesini geçtikten sonra güneş yakıcı yüzünü göstermeye başladı. O sırada Türkiye karlar altındaydı. Buraya gelirken kardan dolayı uçağımın iptal edilme riski varken burada sıcaktan şikayet etmeye başlamıştım. Fiziksel olarak soğuğa adapte olduğum için bu sıcağın sıkıntı yaratacağını tahmin edebiliyordum. Gidebildiğim yere kadar gidip hava iyice ısınmadan yol almak gibi bir planım vardı. Bu plan 35. kilometreye kadar işledi. Sonrasında zaten öyle yada böyle koşabileceğimi düşünüyordum.

Fakat hiç hesapta olmayan bir süprizle karşılaştım. Arnavut kaldırımlı parklar! Evet, yollar yamuk yumuk döşenmiş taşlardandı. Bizi ilk parka soktuklarında kısa bir süreliğinde bir yerden geçtiğimizi düşünmüştüm. Ama bu taşlı yollar oldukça uzun bir süre devam etti. Kramp girenler ve takılıp düşenler olmaya başladı. Tam bitti kurtulduk derken mermer misali taşlarla kaplı yollara girdik. Bu yollarda tam anlamıyla düzgün değildi. Kaldırımdan koşsak bir dert yoldan koşsak bir dert misali engellere takılmadan ilerlemeye çalışıyordum.

Önden giden guruplar bizim kadar zorlanmamış olabilir. Zira kalabalıkta önümüzdeki engelleri görmekte zorlandık. Araç girişini engellemek için konan kısa direkler çıkıyordu karşımıza. Önümüzdeki direkler arasına değil ama sağda soldaki direkler arasına zincirler gerilmişti. Yani takılıp düşmek gibi ciddi bir risk vardı.

Yorgun düşmüş bedenim, bir oraya bir buraya sıçramaktan dolayı pes ettiğinde önümde hala tamamlamam gereken 4 kilometre vardı. Güneş tam karşımızda kalmış gözlerimizi kamaştırıyor ve yüzümüzü yakıyordu. Sağda solda izleyiciler de çok kalabalıklaşmıştı. Kontrolsüz bir şekilde karşıdan karşıya geçmeye çalışıyorlardı. Bu durum ayrı bir tehlike daha oluşturuyordu. Çok yorulmuştum ve bedenim artık istediğim gibi reaksiyon veremiyordu. Dikkatim de oldukça zayıflamıştı. Pek bir şey görmüyor ve algılamıyordum. Sadece koşuyordum.

Son kilometreye girdiğimizde tekrar asfalta çıktık. Burada bariyerlerle ayrılmış bir yolda koştuk. Tekrar hızlanmam mümkün oldu. Fakat çok geçmeden bitiş çizgisi de göründü. Bayılmadan yarışı bitirmeyi umarak ilerlemeye devam ettim ve bitiş çizgisinden geçtim.

Yarış çok kalabalık olduğu için burada dinlenmek mümkün değildi. Zorunlu olarak ilerlemeye başladım. Neden sonra madalyamı verdiler. Su ve birkaç gıda içeren bir poşet alıp, yakındaki parka girdim. Ağaçların altına uzanıp beş dakika kadar yattım. Ancak sonrasında bir şeyler içebildim.

Her yerim ağrıyordu ve çok yorgundum. Otele kadar nasıl gideceğimi düşünüp duruyordum. Sık sık oturup dinlenerek otele gittim. Duş alıp biraz uzanınca kendime geldim.

Geçtiğimiz taşlı yollar, kötü bir sürpriz oldu. Beni en çok zorlayan şey bu taşlı yollardır. Takılıp düşme tehlikesi beni hep germiştir. Diğer yandan yere yamuk yumuk basmak da bacaklarımın kasılıp her yerimin ağrımasına sebep olur. Bu yarışın reklamı yapılırken kimse bundan bahsetmiyordu. Önceki yılların videolarında elit atletleri izlerken de bunu anlamamıştım. Yolun tamamının düz gibi olduğu doğrudur ama tamamı asfalt değil. Yokuş olsaydı belki bu kadar yorulmazdım.

Sonuç olarak turistik bir maraton koşusu yapmış oldum. Şehrin her yerini koşarak gezdim. Güzel bir havada ve harika bir atmosferde koşulan bir yarış oldu. İyi bir süre elde edemedim. Zaten kalabalığın yavaşlatması sebebiyle bu şansımı daha en başından kaybetmiştim. Hiç üzülmedim. Tam tersi şayet en iyi süremi elde edeceğim niyetiyle hareket edip yarışın sonuna kadar kendimi gereksiz yere zorlamış olsaydım işte o zaman üzülürdüm.

Buraya tekrar gelmek isterim. Bu sefer neyle karşılaşacağımı bildiğim için hazırlıklı olurdum. En azından başlangıç çizgisine çok çok daha önce gelmeye ve daha önlerden başlamaya çalışırdım. Taşlı yola gelince kaybedeceğim zamanı da hesaba katar ona göre bir plan yapardım. Veya buraya en iyi süre için değil de yine turistik bir koşu için gelmek en başından daha doğru bir karar olurdu….

Not: Kitlerin alındığı fuar alanı “Alc. Luis Uruñuela (Palacio Congresos)” biraz şehrin dışında. Buraya “Setas de Sevilla” yakınındaki “Campana (Sierpes)” durağından 27 nolu belediye otobüsüyle gidip döndüm. Otobüste nakit para kabul ediyorlar. Giderken de gelirken de 1.40€ ödeyerek binebiliyorsunuz… Bu arada havaalanından merkeze gidip gelen otobüsler yine nakit kabul ediyorlar. Bu otobüsler de 5€.

Daha anlaşılır olması ve akılda kalması için her maddenin altına kısa açıklamalarda bulundum. Artık neler yapabileceğinizi düşünmek için vakit harcamanıza gerek yok. Bundan sonra tüm dikkatinizi bu maddelerin uygulanmasına verebilirsiniz. Zira pratiğe dökülmediğinde teorik bilgiye sahip olmanın bir önemi yok.

Daha hızlı koşmanızı sağlayacak bu 7 maddenin, hızlanmak isteyen tüm koşuculara rehber olması dileğiyle paylaşıyorum. Lütfen siz de ilgilenebileceğini düşündüğünüz arkadaşlarınızla paylaşınız. Zaman içinde eklemeler, çıkarmalar veya düzeltmeler yapabilirim. Olabilecek en rafine hâle gelene kadar bu yazıyı güncellemeye devam edeceğim…

1 – Doğru antrenman programı.
2 – Antrenmanlarda devamlılık.
3 – Yeterli oranda koşu hacmi.
4 – İyi bir koşu formu.
5 – Vücut kitle indeksinizde iyileştirme.
6 – Kaliteli uyku.
7 – İyi beslenme.

————— o O o —————

1 – Doğru antrenman programı.

En önemli madde bu. En kötüsü bile olsa bir programınız olmalı. Varacağınız limanı bilmiyorsanız, çektiğiniz kürek sizi hiçbir yere götürmez. İhtiyacınız olan antrenman programında, yarışta koşmak istediğiniz şartlar ve hızlar içeren antrenmanlar bulunur. Bu antrenmanları destekleyen depar, kuvvet, pliometrik ve/veya yokuş antrenmanları da olacaktır. Bu arada 5K programıyla maratona hazırlanılmaz. Yarış hedefinizin özelliklerine göre şekillendirilmiş, hedefe yönelik bir antrenman programına ihtiyacınız var.

2 – Antrenmanlarda devamlılık.

Belirlediğiniz antrenman programını günü gününe uygulamak çok önemlidir. Zira istikrar hem fiziksel hem de zihinsel olarak bizi yarış gününe hazırlar. Programınızı büyük oranda uygulamayı başardığınızda, yarış günü performansınız kendinize olan güveninizden dolayı artar. İstikrar, bu işin en önemli ikinci maddesi!

3 – Yeterli oranda koşu hacmi.

Doğru bir antrenman programını istikrarlı bir şekilde uyguluyorsan, ihtiyacın olan koşu hacmine ulaşıyorsun demektir. Bir şeyi yeterince pratik yaparsanız, bedeniniz buna adapte olur. Kaslarınızla beraber beyniniz ve sinir sisteminiz de antrene olur. Yaptığınız işi daha kolay ve daha iyi yapabilmek için gelişirsiniz. Bu sebeple, koşu hacminizle hızınızın doğru oranda arttığı genel kabul gören bir düşünce haline gelmiştir.

Fakat ideal koşu hacmi kişiden kişiye değişir. Kimi rahatlıkla yüksek hacimli koşabilirken kimi daha az koşarak daha başarılı olabilir, bu sebeple ideal koşu hacminizi bulmanız size kalmaktadır. Ayrıca koşu hacmini artırmak sakatlanmaya sebep olabilir. Kuvvet antrenmanlarıyla desteklenmesi ve yıllara yayılması gereklidir.

4 – İyi bir koşu formu.

İdeal bir koşu formunda koşmak şart değildir. Nasıl rahat ediyorsanız o şekilde koşmaya devam edebilirsiniz. Zira beden, olabilecek en akılcı yolu bulup bir yere kadar o yolda ilerler. Fakat gelişmenizi sürdürmek istiyorsanız iyi bir koşu postürüne, yüksek kadansa ve uzun adım mesafesine sahip olmanız gerekir. Bu sayede ihtiyaç duyulan kaslar daha fazla geliştirilip kullanılabilir. Gereksiz yere enerji harcayacağınız salınımlardan kurtulmuş olursunuz. Yani günün birinde minimum çabayla maksimum verim elde edebilirsiniz. Tavsiyem; olabilecek en erken zamanda koşu formunuz üstünde çalışmaya başlamanızdır.

5 – Vücut kitle indeksinizde iyileştirme.

Atletik performansınız VO₂max diye tabir edilen bir değerle belirtilir. Bu değer hesaplanırken güncel kilonuz da kullanılır. Yani vücut kitle indeksiniz iyileştiğinde performansınız da dolaylı yoldan artacaktır.

Ayrıca yarışlardan önce tuvalet işini halletmek, hafif ürünler giymek, yarıştan önceki günlerde tuz alımını azaltmak (Tuz vücudun gereksiz yere su tutmasına sebep olur.) gibi kilonuzu düşürecek etkenleri de değerlendirebilirsiniz.

6 – Kaliteli uyku.

Vücut, antrenmanda değil dinlenirken gelişir. Aslında bu cümlenin ardına hiçbir şey yazmamak gerekir. Kısa ve net bir şekilde olayı özetliyor. Yeterince dinlenmezseniz gelişim gösteremezsiniz. Antrenman ve dinlenme dengesini mükemmelleştirin. Uyku, hayal ettiğimizin ötesinde bir ihtiyaç. Bu madde mükemmel değilse ilk 5 maddeyi de silip atabilirsiniz.

Uyku hakkında daha fazla bilgi edinmek isterseniz; Matthew Walker’in “Niçin Uyuruz?” adlı kitabını inceleyebilirsiniz.

7 – İyi beslenme.

İlk 6 maddeyi destekleyecek enerji kaynağıdır. Tüm bu yapının temelini oluşturur. Antrenmanlarda enerjiniz yeterli olmazsa iyi bir antrenman çıkaramazsınız. Bu sizi fiziksel ve zihinsel olarak yıpratır. Antrenmandan önce ve sonra yeteri kadar beslenmelisiniz. İdeal beslenme düzeniniz için profesyonel bir diyetisyenden yardım alabilirsiniz.

Tavsiyem; moda haline gelen beslenme sistemlerine şüpheyle yaklaşmanızdır. Dengeli beslenme yüzyıllardır iyi sonuç veriyor. Diğer yandan endüstriyel şekerden ve tuzdan uzak durmak, düzenli olarak C vitamini içeren gıdalar tüketmek genel enerji seviyemi yüksek tutmamda faydalı oluyor. Bu perhizin sizin için işe yarayıp yaramayacağını diyetisyeninize sorunuz.

Not: Kapak fotoğrafı roxanawilliams1920 tarafından sağlanmıştır.

Yarış, Col d’Eze adında küçük bir kasabadan saat 07:30’da başlıyordu. Bu sebeple Nice merkezinden bu kasabaya saat 04:00 – 05:00 arasında servisler vardı. Ben de başlangıç çizgisine ulaşmak zor olacak diye düşünüp erkenden servislerin kalkacağı alana gitmeye karar verdim. Otelden ayrılıp alana vardığımda ilk gelen otobüse atlayıp başlangıç alanına gittim. Böylece yarışa geç kalmak ve başlangıç alanına ulaşamamak stresinden kurtulmuş oldum. Ama.

Büyük bir “ama” ile karşılaştım. Nice merkezi sabah 12-13 derece civarındaydı ama burası 4 dereceydi. Daha da kötüsü hava sıcaklığı gittikçe düştü. İnsanlar yanlarındaki alüminyum battaniyeleri çıkarıp sarılmaya başladılar. Ben çıkarılabilir kolluklarımı ve yağmurluğumu giydim. Bulabildiğim en kuytu yere sindim. Mümkün olduğunca açıkta kalmaktan kaçınıp dinlenmeye çalıştım.

Zaman geçmek bilmedi. Organizasyonun bizi çok çok çok erken getirdiğini anladığımda yarışın başlamasına hâlâ bir saat vardı. Bazı yarışmacılar soğuktan telef olcaklar diye düşünmeye bile başladım. Başlangıç alanı tamamen açıkta ve tepenin en uç yamacındaydı. Bulunduğumuz rakım 500 civarındaydı. Kapalı ve korunaklı bir yer olmaması da dezavantaj. Yani daha yarışın başında hırpalanmaya başladık.

Başlangıç alanına alımlar başladığında hemen yerime geçtim. Amacım insanların arasında bulunup sıcaklıklarından faytalanmaktı. Gerçekten de fark etti doğrusu. Bu sayede yarış başlamadan yağmurluğumu çıkarıp çantama koyabildim.

Anonslar çok kısık sesli yapılıyordu. Çevredeki villa sakinlerini rahatsız etmemek için mi diye düşünmeden edemedim. Yarışın başladığını duymadım. O derece sessizdi. Koşucuların sesleri anonsları bastırıyordu. Ancak atılan konfetilerden ve öndeki hareketlilikten yarışın başladığını anlayabildim.

Amacım antrenman yapmak olduğu için yavaş yavaş koşmaya başladım. Yarış öncesi ısınma şansım olmamıştı. Ortam çok kalabalıktı. Bulunduğumuz alan tüm koşucuları almakta zorlanıyordu. (Bu arada ben tuvalet ihtiyacımı gelir gelmez gidermiştim ama benden sonra gelenler bunun için uzun süre sıra beklemek zorunda kaldılar.)

Yarışın ilk bölümünde tamamen asfalttan oluşan hafif eğimli bir yolda koştuk. Yarışın daha ilk bölümünde yokuşu koşarak çıkabildiğim için diğer yokuşları da koşarak çıkarım diye düşünmeye başlamıştım. Çünkü bu yarışı bizim ülkemizde olduğu gibi büyük oranda toprak ve asfalt yollardan koşacağımızı sanıyordum. Yanılmışım. Sonraki bölümlerde kimsenin ayağı asfalta değmeyecek diye yemin edilmişti sanki. Ayağımın yere düz bastığı sayılıdır. İrili ufaklı kayaların üstlerinden ve devrilmiş ağaç gövdelerinin altından geçmeye başladık. Bu kısımda hafif bir tıkanıklık yaşandı ama hemen açıldı ve bir daha da patikada hiç trafikle karşılaşmadım. Hızlı gitmiyordum ama zaten gidemiyordum. Yumruk büyüklüğünde taş çıkıntıları ayağımızın altından eksik olmuyordu. Yamuk yumuk basa basa uzunca bir süre ilerledim.

İlk kontrol noktasında sularımı doldurup hemen yola koyuldum. Hava ısınmaya başlıyordu ve sonraki kontrol noktasına kadar bu şekilde gidecek olursak suya çok ihtiyacım olacak diye düşünüyordum. Artık işimi şansa bırakmamam gerektiğini iyice anlamıştım ve attığım her adımı ince eleyip sık dokuyordum.

Sonraki bölümde sık bitki örtüsüne sahip bir ormandan geçtik. Bu alanda zemin daha yumuşaktı. Bileklerimin ağrıdığını ilk burada farkettim. Bana büyük bir problem gibi görünmedi. Zeminin bundan sonra daha kolay koşulabilir olmasını umuyordum. Öyle de oldu. Zaman zaman toprak yollara girip, genelde tek kişilik yürüyüş yollarından ilerlemeye başladık. Bu kısım keyifliydi. Alışık olduğum bir yarışı koşuyordum. Hatta farkında olmadan yükseldiğimizi de biliyordum. Hızımı artırmadan koşmaya devam ettim.

Yükseldikçe bitki örtüsü kaybolmaya ve toprağın yerini kayalar almaya başladı. Başımı kaldırdığımda çok uzaklarda görünen zirveye doğru gidiyorduk. İnsanlar kayaların üstünde tesbih gibi dizilmiş renkli boncuklar gibi görünüyordu. En büyük tırmanış bu olacaktı. Bu tırmanışı halledersem sonrası problem olmayacaktı. En azından planım bu yöndeydi.

Zirveye çıkarken uzun süre ellerimi de kullandım. Tırmanış çok dikleşmişti ve tutunmadan ilerlemek tehlikeli bir hâl almıştı. İşimi şansa bırakmadan tedbirli bir şekilde sakince ilerledim. Zirveye ulaştığımda yorgun düşen insanların sağda solda dinlenmeye çalıştığını gördüm. Ben durmadım ve yola devam ettim.

Zirveden sonra bu yarışın en zor kısmı geldi. Aynı kayalıkları inmek! İnmek çıkmaktan daha zordu. Bileklerim artık daha fazla ağrıyor ve ayakkabım kayaların keskin köşelerinde parçalanıyordu. İnmek, çıkmak ya da mesafe değil; zemindeki irili ufaklı kayalar işi çok zorlaştırıyordu. Böyle bir zeminde bu kadar uzun süre koşmamıştım. Bileklerimin zayıf düşüp beni yarı yolda bırakmasından korkmaya başlamıştım. Allah’tan ayakkabım bu tarz zeminlere karşı dayanıklıydı. Yanlışlıkla yol ayakkabısıyla gelenler ayakkabısını burada bırakıp, ayaklarını bile parçalayabilir.

Nihayetinde ayağımız düz bir zemine bastığında “Peille” kasabasına giriş yapmıştık. İkinci kontrol noktası burasıydı. 21’nci kilometredeki bu noktaya gelmem tam üç saat sürdü. Burada tekrar sularımı doldurup, birkaç parça meyve yedim. Servis edilen diğer ürünleri bilmediğim için yememeyi tercih ediyordum. Bu zorluğun yanına bir de mide problemleri eklemek istemedim. Zaten beslenmemi de yanımda getirmiştim ve her şey yolundaydı.

Peille, bir orta çağ kasabasıymış. Dar sokakları labirent gibi birbirine bağlanıyor, küçük evleri rengarenk sıralanıyordu. Bu köyden hızlıca geçtiğim için pişmanım. Keşke bu köyü yürüyerek geçseydim ve etrafı daha fazla görebilseydim. O esnada ne kadar güzel olduğunu fark etmemiştim. Köyün büyük bir bölümünü geçtikten sonra zaten iş işten geçmişti bu sebeple sonrasında da durmadım.

Çok sık ağaçlarla dolu bir ormana girdik. Güneş zar zor toprağa nüfus ediyordu. Sanıyorum burası dağın kuzey yamacıydı. Bu sebeple de oldukça soğuktu. Hava daha kötü olsaydı bu bölümde çok daha fazla zorlanabilirdim. Zira ağaç kökleri her yeri kaplamıştı ve kökler kayganlaşmıştı. Üstüne basmadan geçemiyordunuz ama bastığınızda da ayağınız kayıyordu. Bu sebeple daha fazla kasıldım ve her yerime ağrılar girdi.

Bu arada sürekli inip çıkıyorduk. Yarışın sitesindeki eğim grafiğini incelediğimde göreceli düz bir bölüm olması gereken yer, sürekli olarak küçük iniş çıkışlarla dolu bir bölümmüş. Bir saat kadar kayıp düşmeden inip çıktıktan sonra nihayet toprak bir yola çıktık.

Bu yolda herkes hızlanmaya başladı. Ben de artık bu iş uzamasın diye düşünerek bu bölümü daha hızlı geçmeye çalıştım. İyice yorulmuştum. Ayak bileklerim ağrıyordu. Aslında bu bölümde daha da sakin ilerleyip enerjimi saklamam ve daha fazla zorlamamam gerekiyordu. Koşulabilir bir bölüm buldum diye koşmaya çalıştım. Hızım çok yüksek değildi ama stabil bir şekilde koşabiliyordum. Herhangi bir problem yok gibiydi.

Bu şekilde 35’inci kilometredeki “Drap” kontrol noktasına geldim. Daha önce yaptığım gibi sularımı doldurup birkaç parça meyve yedim ve çok oyalanmadan hemen oradan ayrıldım. Çok kalabalık bir kontrol noktasıydı burası. Her yer insanlarla doluydu. (Uzun parkurlarla birleştiğimiz ve koşanların ailelerinin gelebildiği bir yerdi.) Bu sebeple çok oyalanmadan yola devam ettim.

35’inci kilometreden 44’üncü kilometreye kadar hafif hafif tırmanarak ilerledik. Toplamda 500 metre kadar yükseklik kazanmışız. Fakat bu bölüm tarifi çok zor bir şekilde tüm enerjimi aldı götürdü. Drap kontrol noktasından çıkarken enerjim %60 seviyesindeyken 9 kilometre sonraki “Plateau Saint Michel” kontrol noktasına geldiğimde enerjim %10 seviyelerine inmişti.

İlk ihtimal duvara çarpmıştım. Planlı bir şekilde beslenmiştim ama yarıştan önceki günlerde yeterince beslenemediğimi anımsadım. Bu yarışı o kadar hafife almıştım ki doğru düzgün beslenmeyi ihmal etmiştim.

İkinci ihtimal antrenmansızlık. Her ne kadar antrenman yapıyor olsam da bu derce farklı bir coğrafyanın antrenmanını yapma şansım olmamıştı. Tırmanışlarım genelde düz zeminlerde oluyor. Zaten bu tarz yarışlarda koştuğum için bu güne kadar hiç problem olmamıştı. Fakat bu yarışta zemin farklılığını da tecrübe etmiştim.

Üçüncü ihtimal sabah soğukta uzun süre kalmış olmam. Sabah sabah enerjimi tüketen bir sıkıntıydı bu. İki saat boyunca soğukta kalmıştım. Belki de bedenim ısınabilmek için gereksiz yere fazladan enerji tüketmişti. Bilmiyorum, emin değilim ama olabilir.

Dördüncü kontrol noktasında biraz oturup, gazoz içtim. Meyve namına ne varsa tüketmeye çalıştım. Oturarak olmayacağını bildiğim için yürüyerek, kontrol noktasını terk ettim. Kısa bir süre sonra bayır aşağı hafif tempo koşabilmeye başladım. Bu şekilde deniz kıyısına insek kalan mesafeyi tamamlamak zor gelmezdi ama bir tırmanış sürprizi daha geldi. Yaklaşık 2 kilometre kadar tırmandık. Eğim grafiğine baktığımda son derece düz bir bölüm olması gerektiğini görüyorum ama malesef düz değildi.

Bu beklenmeyen çıkışlar yine de problem değildi. Yürüyerek çıkabiliyordum. Ama sonrasında gelen dik iniş yarıştan vazgeçmemi sağladı. Merdivenden çok daha dik yerlerden inmeye başladık. Bacaklarım zaten zor çalışıyorken bu iniş hiç iyi olmadı. Tam bir sürpriz. Bacaklarımı sürüye sürüye indim. Bu esnada gelen geçti giden geçti. Yarıştan vazgeçtiğim için umursamadım. İki hafta sonra bir yarışım daha olmasa dişimi sıkar devam ederdim ama elime bir şey geçmeyecekti. Diğer yandan daha fazla hırpalanırsam iki haftada toparlanamaya bilirdim de. Bu düşünceyle düze gelene kadar koşmamaya karar verdim.

Bacaklarım dinlendi ve sonraki kısa tırmanışta pek zorlanmadım. İyi oldu derken bitmek bilmeyen merdivenlerden inmeye başladık. Merdivenler genelde dar, sadece bir kişinin geçebileceği kadardı. Bu sebeple karşıdan gelen olursa işler zorlaşıyordu. Hızlı inemiyordum, karşımdaki de hızlı çıkamıyordu, karışık bir durum yani.

Neyseki bir şekilde sahil boyuna indik. Önümde artık çıkıp inmek zorunda kalmayacağım 5 kilometrelik bir yol kalmıştı. Hafif tempo koşmaya başladım. Fakat koştuğumuz yer kayalıktı. Zaman zaman da kısa merdivenler inip çıkıyorduk. Önüme sahilde gezen insanlar çıkıyordu. Bazen durmak ve yürümek zorunda kaldım. Yani çok rahat koşamadım ama en azından biraz da olsa koşabildim.

Nice Limanı’na vardıktan sonra önümde 2-3 kilometrelik bir yol kalmıştı. Yolun tamamı asfalttı ve hafif iniş çıkışlar içeriyordu. Problem olmadı. Yarıştan önce sahilde dolaşan insanların problem olacağını düşünüyordum ama sahil yolu oldukça genişmiş. Rahatlıkla koşabildim ve önümü kimse kesmedi.

Bitiş çizgisi göründüğünde biraz daha hızlanıp, keyifle koşmaya başladım. Son bir kilometreyi sağlı sollu bekleyen insanların tezahüratları eşliğinde koştum. Gerçi gözüm bir şey görmüyordu ama yine de bir şeyler duymak keyifliydi. Kimse böyle bir karşılanmadan şikayet etmez sanırım.

Bitiş çizgisinden 8 saat 20 dakikada geçtim. Toplam 55 kilometre çıktı. Resmi mesafe 54.5 kilometre. Hangisi doğru bilemem, bu sebeple 54.75 diyelim ve arayı bulalım. Hedefim 7:50:00’de bitirmekti. 30 dakikalık bir gecikme çok da problem değil. Son bölümde beni geçen insanların sayısını unuttuğum için o esnada çok vakit kaybettiğimi düşünmüştüm. Günün sonunda zaten bir hedefimin olmadığı bir yarışı hala bacaklarımın üstünde durabiliyorken bitirmiş olmama seviniyordum.

Bitiş çizgisi; sandalyeleri meşgul eden sivil bir kalabalıkla doluydu. Bu insanların yarışı bitirip üstlerini değiştirmiş insanlar olduğunu düşünmek istiyorum zira yerde bile oturacak yer bulamadım. Zar zor bir köşe bulup yere oturdum. Elimde kalan besinleri ve yarışın sonuna sakladığım protein barı yedim. Asfalttan soğuk geliyordu. Terliydim ve üşümeye başlamıştım. Sabah yaptığım gibi yağmurluğumu tekrar giyip ısınmaya çalıştım. Kaldığım otel çok uzakta olmadığı için yedek kıyafet getirmemiştim. Durdum düşündüm, orada dinlenmeye çalışmaktansa otele gidip sıcak bir yerde dinlenmek daha mantıklı olacaktı. Kalkıp yavaş yavaş yürümeye başladım.

Başlangıç alanı sivillere kapalı bir alan olmasına rağmen o kadar kalabalığın nereden çıktığına anlam veremedim. Tabelalarda sadece görevliler ve koşucular girebiliyor yazıyordu ama yine de rahat bir ortam değildi. Deniz kıyısı olduğu için rüzgar esiyordu ve benim gibi terli birinin orada durması mantıklı değildi. Bitirenlere yemek servisi yapıldıysa da ben görmedim. Alan karma karışıktı. Madalya, logolu su bardağı ve logolu havlu hediye ettiler. Madalya’mı aldıktan sonra gerisi mühim değil diyerek arkama bile bakmadan yola koyuldum.

Organizasyon’un adında UTMB olması beklentileri yükseltiyor ama bence bir artısı yok. Kapadokya, Uludağ, Kyzikos ve Sapanca çok daha derli toplu organizasyonlar. Buradaki fuar alanı kapadokyanın yarısı değildi. Sapancanın bitiş alanı buranın iki katıydı. İşaretlemeler de çok seyrekti. Yani büyük bir beklenti içinde gitmemek lazım.

Diğer yandan UTMB için taş toplamak isterseniz, sanıyorum en ucuz maliyetle katılabileceğiniz yurtdışı yarışı bu. Direkt uçuşla Nice’ye gelebiliyorsunuz. Havalimanından merkeze tramvayla 30 dakika. Otel bol ve çeşitli. Her bütçeye uygun otel var. Bu açıdan bakınca gerçekten de en ucuza malolacak UTMB yarışı bu gibi görünüyor. Önümüzdeki yıl Kaçkar by UTMB yapılacak. Fakat oradaki konaklama imkanları kısıtlı olduğu için bu yarıştan daha pahalıya malolabilir. Bekleyip göreceğiz…

Bu yıl farklı bir antrenman anlayışıyla hazırlandım ve yarışın sonuna kadar “koşulabilecek her yerde koşmak” hedefiyle ilerledim. Sonuç 7:52:00 oldu. Yani en iyi halimden on sekiz dakika daha iyi. Bu sonuç; antrenman anlayışımı ve yarış stratejimi değiştirmemin yararlı olduğunu düşündürüyor. Zamanla bu düşüncenin doğruluğunu test etmeye devam edeceğim.

Antrenman anlayışımda yaptığım değişiklik; daha az koşmak oldu. Haftalık hacmimi iyice azaltıp, uzun koşularımı daha uzun ve bol tırmanışlı yapmaya çalıştım. Genelde hız ve tempo antrenmanları da yaparak haftalık koşu hacmimi yüksek tutmaya çalışırdım. Oysaki biriken yorgunlukla performansımda kayıplar yaşıyormuşum. Bu dengeyi henüz kurabildiğimi söyleyemem ama mükemmel hacim-yorgunluk dengesine eskisinden daha yakınım. Denemeye devam edeceğim…

Bu yıl da 63 kilometrelik parkurdaydım. İki hafta önce 54 kilometrelik bir antrenman yarışı koşmuştum. Sonrasında koşularımı iyice azaltıp mümkün olduğunca toparlanmaya çalıştım. Yeterince toparlanamadığıma dair endişelerim vardı. Aslında bu hazırlık yarışını 3 belki de 4 hafta önce koşmalıydım. Fakat istediğim bir yarış olduğu için iki haftalık periyota sığdırmayı göze aldım.

Cumartesi sabahı saat 05:00’te uyandım. Bir muz yedim ve bir WUP Carb3+ karışımı içtim. Saat 06:30:00’da kaldığımız otelden ayrılıp kalabalık bir gurupla başlangıç alanına gittik. Alan dolmuştu. Fazla da vakit kalmamıştı. Bu sebeple hemen beni yönlendirdikleri alana girdim. Herkes ITRA puanlarına göre sıralanmış alanlara giriş yapıyordu. Tabii arada farklı alana girmiş olanlar da vardır ama bana bir problem oluşmadı gibi göründü.

Hava çok soğuktu. Termometreler sıfır santigrat dereceyi gösteriyordu. Bere, eldiven, alt eşofman, uzun kollu tişört, kısa kollu tişört ve rüzgarlık giyiyordum. Yarış numaramı tişört üzerine iğnelemiştim. Böylece yolda hava ısınırsa parça parça üstümdekileri çıkaracak ve en son tişörtle kalacaktım. Doğrudan tişörtle başlayamazdım. Yaradılış kaynaklı çok üşüyen biriyim. Hatta çok çok üşürsem yarışı bile bırakabilirim. Bu sebeple iyice giyinip sıcaktan bunalmayı tercih ettim. Neyse ki her şey planladığım gibi gitti ve yarışa giyinik başladığım için çok memnunum.

Saat 07:00:00’de yarış başladı. Başlangıç çizgisinden geçmem biraz uzun sürdü. Ön gurupta olduğumu sanıyordum ama önümde yüzlerce insan varmış gibi geldi bana. Başlangıç çizgisini geçer geçmez sağa çekildim ve yokuşu hafif tempo koşarak çıkmaya başladım. Bu yarış yaklaşık bir kilometrelik bir yokuşla başlıyor. Bu bölümde nabzı çok yükseltirseniz sonrasında da düşürmek mümkün olmayabilir. Hatta ilk kontrol noktasına kadar olan bölümü mümkün olduğunca düşük nabızda koşmak iyi olabilir.

Yokuşun ardından başlayan patikalarda önümdekini geçmek için efor sarfetmeden ilerledim. Çok engebeli ve itiş kakışlı bir bölüm burası. Bu sebeple hiç zorlamadım ve sakince önümdekini takip ettim. Önümdeki koştukça koştum ve o yürüdükçe yürüdüm. Çok geçmeden iki hatta üç kişinin yan yana koşabileceği yollara giriş yaptık. Buraya gelince nabzımı çok yükseltmemeye dikkat ederek bir miktar hızlandım. Zaten çok geçmeden herkes yerini buldu. Önümdeki ve arkamdaki insanlarla ahenk içinde koşmayı sürdürdük.

Daha önceki yıllardan farklı olarak etrafı izlemeye ve geçtiğim yerlerin keyfini çıkarmaya çalıştım. Genelde bu bölümü çok hızlı geçmeye çalışır, etrafımı pek göremezdim. Bu yıl daha yavaş başlamak ve yarışın ikinci yarısından sonra hızlanmak gibi bir düşüncem vardı. Ne olursa olsun nabzımı yükseltmeyecektim.

İlk kontrol noktasına geldiğimde önümde 267 kişi varmış. Buraya gelene kadar 50-60 kişiyi geçmiş olabileceğimi düşünüyorum ama kaçıncı sırada çıktığımı bilmediğim için emin değilim. Tabii benim için sıralamada kaçıncı olduğumun önemi de yoktu. Bu yarışta önümdekini geçmeye çalışmayacaktım. Hedefim sekiz saatte bitirebilmekti. Bu düşünceyle hızımı koruyabildim ve gereksiz hızlanmalar yaşamadım.

İlk kontrol noktasından bir dilim kek aldım ve yola devam ettim. Hava soğuk olduğu için sularımın yarısını bile içmemiştim ama beslenmemi sekteye uğratmadım. Her 30 dakikada bir, bir şeyler yedim. Jel ve Mixmey gibi ürünleri dönüşümlü olarak tükettim. Kontrol noktalarında yediklerimi de hesaba katarsak yaklaşık olarak saatte 50 gram karbonhidrat tüketebildiğimi düşünüyorum. Bu durum yarışın başından sonuna kadar da böyle devam etti.

İlk kontrol noktasından sonra uzun süren bir yokuşu çıkmaya başladık. Bu bölümde nabzımı çok yükseltmeden yavaş yavaş koşabildim. bu bölümdeki durumum motivasyonumu artırdı. Beslenebiliyordum, bacaklarım iyiydi ve keyfim yerindeydi. Hafif tempo bir müzik açtım. Kafe Müziği diye adlandırılan tarzda müzikler dinlemeye başladım. Yüksek ritimli müziklerin ben farkına varmadan hızımı artırdığını fark ettim. Bu yüzden arkaplanda çalan hafif tempo müzikler tercih ettim. Zaten kemik iletimli kulaklıklardan kullanıyorum. Çevresel sesleri de rahatlıkla duyabiliyor ve ortamın dışına çıkmıyordum. Sanırım bu sebeple hayal dünyasına dalmadan, mental olarak yarışta kalmayı başardım.

Göreme’ye geldiğimizde her sene olduğu gibi yol üstündeki caminin tuvaletini ziyaret ettim. Artık her yıl aynı noktada tuvalet ihtiyacımın gelmesini garipsemiyorum. Bunu yarışın bir parçası gibi görüyor ve yarış süremi hesaplarken burada ne kadar zaman kaybedeceğimi de hesaba katıyorum.

Göreme’den sonra Uçhisar’a olan tırmanışımız başlıyor. Bu bölümün neredeyse tamamını koştum. Bazı yerlerde önümdeki koşucuyu beklemem gerektiği için durdum o kadar. Nedense bu bölümün daha uzun süreceğini düşünmüştüm ama hatırladığımdan kısa sürdü. Kendimi kontrol noktasında buldum.

Bu kontrol noktası hemen hemen yolun yarısı. Burada sularımı doldurdum. Bir küçük helva, birkaç tane üzüm, bir dilim kek, bir kase çorba, iki dilim ekmek ve bir bardak kola tükettim. Toplamda 3 dakika harcadığımı düşünüyorum. Normalde kontrol noktalarında pek vakit geçirmem. Olabildiğince hızlı bir şekilde girer çıkarım. Fakat bu sefer stratejim farklıydı…

Kontrol noktasından aşağı inerken yavaş yavaş hızım artmaya başladı. Otoyolu geçer geçmez de hızımı iyice artırdım. Bu bölüm zaman zaman tek kişilik patikalar içermesine rağmen tempolu koşulabilecek yollardan ve dere yataklarından da geçmekte. Olabildiğince sakin kalmaya özen göstererek bir miktar hızlı gitmeye çalıştım ve bugüne kadarki en hızlı geçişimi gerçekleştirdim.

Göreme kontrol noktasına geldiğimde planımdan 15 dakika gerideydim. Özellikle ilk bölümü çok çok yavaş koşmuşum. Son bölümde hızlanmış olsam da arayı kapatmaya yetmemiş. Bu sebeple bu kontrol noktasında da fazla zaman harcamamaya özen gösterdim. Üstümdekileri çıkarıp çantama tıktım. Yola kısa kollu tişörtle devam etmenin vakti gelmişti. Hava toparlamış ve güneş kendini iyice göstermişti.

Bu kontrol noktasından ayrılırken yanıma yarım haşlanmış patates aldım. Koşarken yavaş yavaş hepsini yedim. Midem her şeyi yiyebilecek kadar iyi durumdaydı. Patatesi yedikten sonra daha da iyi hissettim.

Göreme Açık Hava Müzesi’ne gelene kadar hızımı artırmadan stabil bir şekilde ilerlemeyi sürdürdüm. Artık önümde ve arkamda daha az koşucu görüyordum. Gittikçe yalnızlaşmaya başladım. Kaya Camping Yol Geçişine gelirken, Daniel Jones yanımdan son sürat geçti. Neye uğradığımı şaşırdım. Yalan yok o esnada çok hızlı değildim ama yokuş çıkıyorduk yahu. Önceki yılların birincileriyle Kızıl Vadi Yol Ayrımı’na yaklaşırken karşılaşmıştım. Bu seferki çok çok daha erken oldu. Onun 38K’nın birincisi olduğunu algılamam birkaç saniye sürmüştür. Arkasından seslenerek onu destekleme çalıştım. Ne dediğini anlayamadım ama o da bana “sana da kolay gelsin” gibi bir şey söyledi herhalde.

38K’nın ikincisinin ve üçüncüsünün de çok geçmeden geleceğini düşündüğüm için arkama baka baka koşmaya devam ettim. Daniel Osanz da sevdiğim bir koşucudur. Yanımdan geçmesini iple çektim. Yaklaşık iki dakika sonra Pavel Tarasov ile Daniel Osanz omuz omuza inanılmaz bir hızda koşarak geldiler. Aralarında tarifi olmayan bir mücade olduğunu söyleyebilirim. Keşke videoya kaydetmek aklıma gelseydi. Böyle bir mücadeleyi canlı görmek için orada oturup beklemeye değer. İlerideki vadiye çılgınca inene kadar onları izleyebildim. Sonrasında arkalarında küçük de olsa bir toz bulutu bıraktılar doğrusu.

Keyfim yerine gelmişti. Yolun yarısı bitmişti. İyi durumdaydım ve her şey yolundaydı. Bu bölümün de koşulabilir yerleri oldukça fazla olduğundan yine hızlandım. Önümdeki koşuculara yetişmek gibi bir hayalim yoktu ama hızlı koşmanın verdiği keyfi bir süreliğine tekrar tatmak istedim herhalde.

Kızıl Vadi’ye giriş yapınca hızımı tekrar stabil bir seviyeye indirdim. Daha çıkılacak koca bir dağ kütlesi olduğunu hatırlamam için başımı kaldırmam yeterliydi. Akdağ’ın eteklerinde ilerlerken bir sonraki kontrol noktasında yapacaklarımı planlamaya çalıştım. Kontrol noktasına gelir gelmez sularımı doldurdum ve iki bardak kola içtim. Paketli küçük helvalardan da bir adet yedim ve hemen yola çıktım.

İlk yarıda kaybettiğim süreyi geri kazanmayı başardığımı farkedince çok büyük moral oldu. Bu moralle Akdağ’a hızlı hızlı yürüyerek tırmanmaya başladım. Kısa bir süre sonra bacaklarım sinyal vermeye başladı. Her yıl zirveye çıkınca tükendiğimi hatırladım. Bu yılın farklı olması için buraya kadar yavaş koşmaya çalışmıştım. Kendimi çok yormadan ve bacaklarıma çok eziyet etmeden tırmanışa devam etmeye çalıştım.

Akdağ’a çıktığımda hemen koşmaya başladım. İlk defa Akdağ’ın üstünde rahatlıkla koştuğumu itiraf etmeliyim. Koşabildiğim için bu bölümdeki en iyi süremi elde edebildim. Genel süreme bakınca hedefimi tutturabileceğim sonucunu çıkarıyordum. Bu sebeple motivasyonum daha da arttı. Son kontrol noktasından sonra kendimi serbest bırakmaya ve koşabildiğim kadar hızlı koşmaya karar verdim.

Akdağ’dan inerken daha hızlı koşmamak için kendimi zor tutuyordum. Her şey yolundaydı ama inişte sakatlanma riski var. Burası çok dik ve kayıp düşmeye müsait bir bölüm. Sonuna kadar iyi geldiğim bir işi berbat etmek istemem. Gereksiz risklere girmedim ve son kontrol noktası olan Akdağ Kontrol Noktası’na dikkatli bir şekilde geldim. Yeterince suyum vardı ve artık bir şey yemem gerekmiyordu. Görevli arkadaşların kola servis ettiklerini görünce bardağımı çıkarıp iki bardak kola içtim. İhtiyacım olduğundan değil de keyfimden içtim desem daha doğru olur. Gerçekten iyi geldi.

Son kontrol noktası ile bitiş çizgisinin arası yaklaşık sekiz kilometre. Bol bol iniş ve çıkış içeren toprak yollardan oluşuyor. Şayet iyi durumdaysanız yokuşları koşarak çıkabiliyorsunuz. İşte ben de bu bölümde koşabilmek için enerjimi ve bacaklarımı korumuştum. Elimden geldiğince veya bacaklarım gidebildiğince hızlı bir şekilde son kilometreleri koştum.

Ürgüp’e inen asfalt yola indiğimde geçen yıllarda olduğu gibi yarışın bitiyor olmasına değil de istediğim gibi geçtiğine seviniyordum.

Bitiş çizgisine 7:52:00 gibi bir sürede vardım. Yarışı bitirdiğimde iyi durumdaydım ama durunca çok üşümeye başladım. Cappadocia Ultra’nın polar hediyesi manidar bir şekilde ihtiyacıma kerşılık verdi. Poları da çok beğendim bu arada. Madalya ilk defa metal değildi. Bu sebeple bazı arkadaşlar hoşnut olmadılar ama ben madalyayı da beğendim. Pişmiş Kapadokya toprağıyla yapmışlar. Tabii kırılırsa çok üzülürüm…

Daha fazla üşümemek için yemeğimi alıp otele döndüm. Yemeğimi orada yemeye çalıştım ama gerçekten çok üşüme geldiği için daha fazla duramadım. Yemeği de çöpe atmak bana göre bir şey olmadığı için yanıma aldım. Arkadaşlarım yardımcı oldular ve elimizde yemek tabağı otele kadar yürüdük.

Sıcağa ulaşınca kendime geldim. Yemeğimi yedim. Arkadaşların durumlarına baktım. Her şey yolundaydı. Tanıdığım herkes yavaş yavaş bitiş çizgisinden geçiyordu. Tabii 119K koşanlar için yol daha çok uzundu ama onların da sağlıklı bir şekilde ilerlediği haberini almak keyfimi yerine getirdi.

Sonrasında iki saat kadar otelde dinlendim. Ardından kısa bir yürüyüş yaptık. Gece çok geç vakte kalmadan yattım. Sanırım sabaha kadar sayıklayıp durmuşum. Uykuya dalmakta zorluk çektim. Başta bacaklarım olmak üzere tüm vücudum benden intikam aldı. Neyseki sonraki iki gün ihtiyaçları olan dinlenmeyi verdim ve barıştık. Yarın antrenmana başlarız herhalde…

Koştuğum her yarıştan sonra daha az yarışa katılmam gerektiğini kendime söyleyip duruyorum. Bu yarışlar hem antrenman düzenimi bozuyor hem de toparlanmamı zorlaştırıyor. Bir hedef yarış belirleyip ona odaklansam daha iyi bir yarış çıkarabilirim ama orada da koşayım, arkadaşlarla buna da gideyim derken kendimi iyice hırpalıyorum. Zamanla bunu da öğrenebileceğimi umuyorum.

Cuma ve cumartesi gecesi Abant’ta kamp yaptık. Şansımıza bu yıl hava çok güzeldi. Şehirde termometreler 35 derecenin üstünde seyrederken Abant 25 derece civarındaydı. Geceleri bu sıcaklık 15 derecelere kadar düştü. Uzun süren bu yaz mevsiminde bunaltıcı sıcaklara kısa bir ara vermiş olmak doğrusu çok iyi geldi. Tabii bu sıcaklık değişimine hazırlıklıydık. Geçen yıl olduğu gibi bütün gece donmak istemiyordum. Bu sebeple uyku tulumlarını iyileştirmiştik. Yanımızda kalın giyecekler de getirdik. Bir ara yağmur yağdı ama kısa sürdü ve zaten buna da hazırlıklıydık. Abant Ultra sayesinde kampçılıkta da tecrübe kazanıyoruz.

Cuma öğleden sonra izinliydim. Koşacak ve koşmayacak arkadaşlarla birlikte toplanıp Abant Kamp Alanına doğru yola çıktık. Yol gayet iyi. Bir problem yaşamadan rahatlıkla Abant’a ulaşılabiliyor. Milli park girişinde HGS sistemi üstünden giriş ücreti kesiliyormuş. Geçen yıl nakit ödemiş olabiliriz, içimizden bunu hatırlayan çıkmadı.

Doğruca kamp alanına gidip çadırlarımızı kurduk. Akşama doğru kamp alanı iyice dolup taşıyor. Çadır kurabileceğiniz yer bol ama önceden gelip yer kapmakta fayda var. Düz bir yer bulmakta zorlandık. Hem ağaç altı hem düz bir yer istiyorsanız elinizi çabuk tutmalısınız.

Kampımızı kurduktan sonra yarış numaralarımızı almak için fuar alanına yürüyerek gittik. Kamp alanından fuar alanı yaklaşık 1.5 kilometre. Fuar alanı geçen yıla göre daha kalabalıktı. Hava durumunun geçen yıla göre çok daha iyi olmasına bağladım bunu. Ayrıca bir hafta sonra olması planlanan Tuz Gölü Ultra Trail yarışı da iptal olmuştu. Bu iki faktörün de etkisiyle hem fuar alanınında hem de katılımcı sayısında ciddi bir artış vardı. Son dönemde koştuğum en kalabalık 30-40K arası parkur bu oldu diyebilirim. Yarışa 188 kişi katılmış ve sadece 2 kişi bırakmak zorunda kalmış.

O gece kamp alanında pek gürültü yapan olmadı. Yine de koşmaya gelmemiş olanlar vardı ve gece geç saatlere kadar sohbet edenler oldu. Şayet bu durumdan rahatsız oluyorsanız buna da hazırlıklı olmalısınız. Ben gürültüye çok aldırış etmem ama zaman zaman köpeklerin havlamaları ve hatta çadırın etrafında gezinmelerinden dolayı birkaç kez uyandım.

Sabah kalktığımda uykumu alamamıştım. Yarıştan önceki geceyi uykusuz geçirmeye alışmışım. Bunu tolere ettim. Kalkıp hazırlandığımda güneş doğmuştu. Kendimi iyi hissediyordum. Yanımda getirdiğim birkaç ambalajlı atıştırmalığı ve bir ölçek Carb3+’ü tükettim ve hafif tempo koşarak başlangıç alanına gittim. Isınmak için çok zaman ayıramadım ama en azından toplamda 2 kilometre kadar koşabildim. Başlangıç alanı dolmuştu. Bu sebeple ancak orta bölüme kadar ilerleyebildim. Bu arayı yolda kapatabileceğimi öngördüğüm için dert etmedim. Zira ilk kilometreler düz asfalt bir yolda geçiyor. Herkesin kendi yerini bulabilmesi için yeterli bir alan var.

Bu fotoğraf https://www.ultraabant.com/ tarafından sağlanmaktadır.

Sabah 07:30’da başlangıç verildi. Nabzımı çok yükseltmeden başladım. Ön gurup hemen gözden kaybolmuştu. Bunun anlamı çok hızlı koşucuların olduğudur. Bu sebeple kendimi çok zorlamadan yarışın sonuna kadar temkinli bir şekilde hızımı korumaya odaklandım. Şayet gereğinden hızlı başladılarsa er yada geç onları yakalayabilirdim.

2. kilometrede toprak yola girerek tırmanmaya başladık. Bu bölümde yine sakinliğimi korumak ve nabzımı yükseltmeden ilerlemek birinci hedefimdi. Sonrasında koşabileceğim uzun bir yol var. Geçen yıl buraları koştuğum için biliyordum. Bu esnada bazı koşucuları geçtim. Bazı koşucularda beni geçti. Hâlâ yerimi bulamadığımı anlamıştım.

Koşulabilir bölüme gelince yarış benim için başladı. Kendi hızımda ritimli bir şekilde koşmaya başladım. Geçtiğimiz yerleri izleyerek manzaranın tadını çıkarmayı da ihmal etmiyordum. İlk yaylaya geldiğimizde uzun bir zaman geçmişti. Artık yerimi bulduğumu düşünüyordum. Önümde çok sayıda insan vardı bu sebeple daha fazla zorlamak istemedim. Tempolu bir antreman yaptığımı düşünüp kendimi paralamadan ilerlemeyi düşündüm. Beslenmemi takip edip, tam bir antrenman olması için uğraşıyordum.

Bu fotoğraf https://www.ultraabant.com/ tarafından sağlanmaktadır.

Bu yarışa bel çantasıyla katıldım. Zorunlu malzemelerimin tamamını yanımda taşıdım. Bir adet yumuşak şişeyi bel çantama, bir adet yumuşak şişeyi de elime almıştım. Yağmurluk, Acil Durum Battaniyesi, düdük, bardak, kimlik vesaire bel çantamın arka bölümündeydi. Beslenme için taşıdıklarımı da bel çantamın yan bölümlerine koymuştum. Her şey yolundaydı.

Üçüncü tırmanış en uzun ve en zorlu tırmanış. Koşarak çıkmak için çok zorlamak gereken ama isterseniz de koşabileceğiniz kadar dik bir yer. Bu bölümde biraz koştum, biraz yürüdüm. Daha sonra 18K parkurunda koşanlarla karıştık. Bu tırmanışı daha zorlayıcı bir hale getirdi. Önümdekileri geçerken yürümek zorunda kalıyordum. Zemin çok güven vermiyordu ve yol oldukça daralmıştı.

33K yarış parkuru.

Bu tırmanışın sıralamayı değiştirmek için iyi bir fırsat olduğunu düşünüp harekete geçtim. Daha az koşmaya ve daha az yürümeye başladım. Sonunda da tamamen hafif tempo koşuya geçtim. Geçtiğim kişilerin hangi parkurdan olduğunu anlayamıyordum zira onlar da benim hangi parkurda olduğumu anlayamamışlardı. Bu sebeple gereksiz bir rekabet ortamı oluşmadan ilerledim

Tırmanışın sonunda yakaladığım avantajı korumak için var gücümle koşmaya başladım. Yarışta iyice yol almıştık. Bu noktadan sonrasını tamamlayabileceğime inancım tamdı. 18K parkurunda koşanlar tekrar kendi yollarına gittiler ve yol bana kaldı. Artık önümdeki ve arkamdaki rakipleri görebilmeye başlamıştım. Dolayısıyla işler kızıştı. Arkamdaki bazı koşucular bana yetişip hemen geçtiler. Biz de yavaşlamaya başlamış bazı koşucuları geçtik. Derken tam gaz gitmeye başladık.

Bu fotoğraf https://www.ultraabant.com/ tarafından sağlanmaktadır.

Ne kadar bir süre bu şekilde ilerlediğimi hatırlamıyorum. Geçen yıldan hatırladığım son tırmanışta tükenmemek için biraz ağırdan almayı akıl edebildim. Tırmanışa kadar biraz yavaşladım. Gücümü toplamaya çalıştım ama artık ok yaydan çıkmıştı. Bacaklarım yorgunluk sinyali vermeye başlamıştı ve nabzım almış başını gitmişti. Tırmanışı yapabildiğim kadar yapıp, kendimi bayır aşağı saldım.

30. kilometrelerde bir yol ayrımında kafası karışmış bir gurupla karşılaştım. 18K parkurunun gelişine doğru koşmuşlar ama bir yönlendirme ile karşılaşmamışlar. Saate yüklediğim rotaya bakarak doğru yolda olduğumuzu doğruladım. Hep beraber koşmaya başladık. Zaten benden hızlı olan bu koşucular yine önümde ilerlemeye başladılar. Ben de onlara takılıp peşlerinden gittim.

Son düzlüğe indiğimizde bitiş çizgisine 3-5 dakika mesafedeydik. Onlar önde ben arkalarında sıralamayı bozmadan ilerledik. Aynı sıralamayla bitiş çizgisinden geçtiğimizde yorgunluktan bitkin bir haldeydim. O dakika kurt gibi acıkmış olduğumun farkına vardım. Son 10 kilometredir tam güç ilerliyordum ama beslenmemi terk etmiştim.

Karpuz ve kraker’den oluşan ikramlardan yiyebildiğim kadar yedim. Bir tabak da makarna yedikten sonra kendime gelmiştim. Arkadaşlarla oturup sohbet ettik. Yarışın kritiğini yaptık. Keyfimiz yerindeydi. Genel klasmanda 24. olurken yaş gurupunda 10. olmuşum. Listenin başında önceden de fark ettiğim gibi çok hızlı koşucular vardı. İyi ki de vardı. Bu tarz yarışlar “ITRA” puanını yükseltir. Ne kadar iyi koşucu varsa alacağınız puan da o kadar yüksek olur. Yani yarış ne kadar kalabalıksa ve ne kadar çok hızlı koşucu varsa o kadar iyidir.

Yarıştan sonra kamp alanına dönüp duş aldık ve dinlenmeye çekildik. Bu arada bilmeyenler için söyleyeyim; bu kamp alanında tuvaletler ve duşlar mevcut. Sıcak su yeterli gelmiyor ama duş almak için gayet yeterli. Kendi havlunuzu, terliğinizi ve tuvalet kağıdınızı getirmelisiniz. Lavabolarda bol bol sıvı sabun var ama tercihinize bağlı belki sabun da getirmek isteyebilirsiniz. Aklınızda olsun.

Genel olarak son bir değerlendirme yapmak gerekirse. Öncelikle kamp alanının gayet iyi olduğunu ve kamp yapmak için ideal bir yer olduğunu söylemek isterim. Sadece kötü hava şartlarına karşı hazırlıklı olmanız gerekiyor. Çok soğuk ve yağmurlu olabilir.

Sonrasında organizasyonu değerlendirmek gerekirse. Son derece profesyoneller. Çok daha fazla ilgiyi hakediyorlar. En ufak bir problem yok. Her şey dört dörtlük. Ölçümler ve parkur işaretlemeleri olması gerektiği gibi. Yarıştan önce ve yarış esnasındaki bilgilendirmeler yeterlinin bir üstü. Aklınızda hiçbir soru işareti olmasın.

Yarışın kendini değerlendirmek istersem. Yeşile doyacağınız. Bol bol oksijen alacağınız. Sessiz sakin bir doğa. Yarış büyük oranda orman yollarından yapılıyor ve neredeyse tamamı koşulabilir. Şayet teknik parkurları ve tek kişilik geçişleri seviyorsanız burası öyle bir yer değil. Arkadaşınızla omuz omuza koşabileceğiniz. Büyük oranda patika ayakkabısına bile gerek duymayacağınız bir parkuru var. Ben böylesini seviyorum ama arkadaşlarımdan bazıları bunun tam tersini düşünüyor. Sanırım herkes için bir yarış muhakkak vardır. Burası koşulabilir parkurları sevenler için.

Önümüzdeki yıl şartlar uyarsa yine katılmak istiyorum. Burası benim için mükemmel bir yer…

* * *

Yarış Öncesi Neler Tükettim: 1 Mixmey Meyve Barı, 1 dilim kek, 1 ölçek WUP Carb3+ karışım.

Yarış Esnasında Neler Tükettim: 1 adet WUP Orman Meyveli Enerji Jeli, 2 ölçek WUP Carb3+ karışım.