بسمه تعالی

این را به یاد لیلی اما برای همه ی عقب ماندگان ذهنی و خانواده هایشان می نویسم

آدمی زاد خیلی چیزها را نمی داند ، اما اندک اندک بخش هایی از این جهل و تاریکی به دانش و دانایی و روشنایی تبدیل می شود . بعضی چیز ها را اما می داند و می بیند ولی دلیل و علت و حکمت و مصلحت آن را هرگز نمی فهمد و هر چه هم بیشتر فکر می کند ، گیج تر و گنگ تر می شود . رابطه ی من با درک حکمت خلقت عقب ماندگان ذهنی از جنس دوم است . نمی فهمم . نمی دانم . نمی توانم بپذیرم . نمی پذیرم . نمی دانم خدا این دسته از مخلوقات را برای چه می خواهد ؟ برای عبرت دیگران ؟ برای سوزاندن این اقلیت ناتوان ؟ برای شکنجه ی خانواده هایشان ؟ برای فراهم کردن اسباب طعن و کنایه ی دیگران ؟ یا برای دلسوزی های کشکی این و آن ؟!

گاهی دیده ام و بسیار شنیده ام که خانواده هایی که عقب مانده ی ذهنی دارند چه می کشند . و عقب مانده ی ذهنی ، علی الاغلب : کالای پنهان کردنی است و به هر حال مایه ی شرمندگی ، محروم از دید و بازدید و مهمانی رفتن است ، محروم از دیدن مهمانان است . تا زنده است خانواده اش بلا تکلیف اند و یک جورایی منتظر مردنش اند . محروم از ازدواج است . خواهران و برادرانش هم افت خواستگار و شوهر و زن پیدا می کنند .  اجاره کردن خانه هم برای پدرش مصیبتی می شود ناگفتنی . همسایه ها معذب اند و کناره کشی می کنند. بچه های همسایه ها هم یا می ترسند و فرار می کنند و یا مسخره می کنند و می آزارند و فرار می کنند و اسم ها و انگ های کج و معوج درست می کنند . تاکسی ها هم تمایلی به سوار کردن کسی که یک عقب مانده ذهنی همراهش باشد ندارند . چالش طرد نصیب مدام عقب مانده ی ذهنی و خانواده ی اوست ، گاه شدید وگاه ضعیف . و در فرهنگ بسیار بسیار لطیف !!  ما ، معمولا پدران کنار می کشند و تمام بار سنگین تیمار عقب مانده ی ذهنی را بر دوش مادرهموار می کنند .

عقب مانده ی ذهنی ، روزها را به ضرب و زور قرص و کپسول و آمپول ، خواب است و شب ها را بیخواب و بیدار و شبگرد و مایه ی اضطراب . نگهبان دائمی لازم دارد که نکند از خانه بزند بیرون . پسر باشد یک مشکل دارد و دختر باشد هزار تا . دغدغه ی لحظه به لحظه ی خانواده ، بی صیرت شدن دختر عقب مانده ی ذهنی است که هف هشت سال و بیشترش باشد . سر دلی هم اگر بالا آمد که خر بیار و باقالی بار کن که فتنه در آفاق می افتد و روز و روزگار دخترک و خانواده اش سیاه تر از اقبالشان . دم و دستگاه بهزیستی هم که اندک پذیر است و آسان فرست . نباشد هم کجا کسی از عهده ی مخارجش بر می آید . عقب مانده ی ذهنی با این همه قرص و کپسول و خواب ، اغلب روز به روز سنگن تر می شود و حمام کردنش ، آرایش و پیرایش کردنش ، لباس پوشاندنش ، غذا دادنش و دستشویی بردنش ، صبر ایوب می خواهد و طاقت یعقوب . برخی خانواده ها که خوش شانس ترند ، چراغ جان این پرنده ی بال و پر شکسته شان زیر ده سال خاموش می شود و آن ها که بی اقبال ترند ، این اندوه پژمردگی بچه ی عقب مانده شان را بیست سال و سی سال و پنجاه سال در دلشان انبار می کنند .

وجود عقب مانده های ذهنی ، هم رقت انگیز است و هم سئوال برانگیز . هم شبهه ساز است و هم غصه پرداز . و هم گاه همراه با نوای ناله ی کسانی است به درگاه کسی که حکمت و مصلحت او ، این ترمز بزرگ را در زندگی بچه شان و خودشان گذاشته و جلوی آن جاده ی باریک زندگیشان را با چنین تنه ی درخت سهمگینی سد کرده . خیلی دلم می خواهد ، حالا که نمی دانم چرا ، حد اقل بدانم خدا این ها را چگونه در ترازو می گذارد و این ها طلبشان را چطور از خدا می ستانند ؟ خیلی دلم می خواهد بدانم آن بازارگان بزرگ بابت ” ذهن ” این ها چقدر پرداخته ؟

همیشه نگاه این بچه ، مثل سوزنی از آتش  به عمق وجود شما می رود . خیلی حرف دارد که نمی تواند یا نمی خواهد بزند . به نظر من ، پیش خودش فکر می کند من نمی فهمم آن زبان ویژه را ، من نمی فهمم آن نگاه ویژه را . این ارتباط بر قرار نمی شود که من بفهمم او برای چه این طور به جان من زل می زند ، آن لبخند نیمه کاره اش چطور نصف شده و بقیه ی آن بر لبانش خشکیده ؟ من کجای قصه ی غصه ی خستگی او از این همه تکرار و تکرار بی حاصل ،  می نشینم. جمع را نمی خواهد . مخاطب تصنعی و کوتاه مدت یکی دو جمله ی کلیشه ای این و آن مهمان است و از پس آن ، لاک تنهایی را در جمع بر سر می کشد و به گوشه ای می خزد یا بی که کلامی بگوید ، راهش را می گیرد وبه قفس می رود . انگار که ” هیچ  ”  کس نرفت . اما اگر ” هیچ ” است ، چرا تابلو خانواده اش شده ؟  اگر ” هیچ ” است چرا این همه سکوت در چشم های غصه دارش فریاد می زند ؟ اگر ” هیچ ” است چرا خانواده اش این همه تلاش می کنند تا او را به سرعت از محفل گفت و شنود دور کنند و من و شما را به جایی ، به چیزی ، به حرفی غیر از او بکشانند ؟ این ” هیچ ” موجود ، این ” بود ” مفقود ، چه پارادوکس تلخی است . این ” ناله ی ” ساکت ، این ” فریاد ” صامت ، این نجیب ترین ” درد ” نگفتنی ، اما عجیب گویاست .

لیلی مرد . خانم شهربانو سرور ( لیلی ) کمالی سروستانی ، یکی از همین شکسته بالان قفس نشین روز خفته ی شب آشفته بود که به لطف مهرورزی های خانواده و به ویژه خواهری که همدم شب و روز او بود ، روزگار بس بهتری داشت . اما او هم از پس این همه تکرار ، این همه سکوت ، این همه ملال ناتوانی ، قفس را شکست و رفت . یاد نگاه مهربا نش به خیر .

یا حق

]]> 11 admin http://sedighsarvestani.ir/?p=1436 2010-10-27T20:45:32Z 2010-10-27T20:45:32Z

امروز صبح زود یک جای خوش آب و هوای پر گل سنبل بودم. جای همه ی شما سبز بود. دوتا خانم از کنارم رد می شدند و یکی که قدبلندتر بود و قامت لاغرتری داشت به آن دیگری که کوتاه تر و درشت تر بود می گفت : به امام رضای غریب ….. این نغمه آن چنان به گوش من آشنا آمد که دیگر هیچ نشنیدم و حتی متوجه نشدم که همکارم که باید مرا به دانشکده ی خودمان می رساند، ده دقیقه مرا کاشته و دیر آمده.

همه ی ما از قسم خوردن خاطرات تلخ و شیرین داریم. وقتی بچه ای می گوید به خدا، به علی، به امام رضای غریب ، به ابوالفضل، به جون مامانم،  چه کیفی دارد حتی وقتی می دانیم دروغ می گوید. من البته نمی دانم چرا ما شیعه ها به ندرت به پیغمبر قسم می خوریم. بعضی امام ها حتی در قسم خوردن هم مظلوم اند و از قلم افتاده اند، مثل امام حسن مجتبی، امام سجاد، امام محمد باقر، امام جعفر صادق، امام موسی کاظم، امام محمد تقی، امام علی النقی، امام حسن عسگری (ع). حق این حضرات واقعاً ضایع شده، همه جا حتی موقع قسم خوردن. اما وضع بعضی شان توپ توپ است، مثل امام علی، امام حسین، امام رضای غریب و امام زمان و فاطمه ی زهرا (ع). بازار قسم خوردن به این حضرات خیلی رایج است ، چه راست و چه دروغ و چه یک بار و چه صد بار و چه بقال و چه عطار ،  شل کن سفت کن تقریباً همه ی صنوف و اقشار از این پنج نفر خرج می کنند.

اما خاطره ی بسیار تلخی دارم از قسم خوردن به قرآن. همین پارسال بود که دو تا خانم، مرا و کس دیگری را به شهادت خواسته بودند به دادگاهی که از آن ها که صاحب خانه بودند شکایت شده بود و قرار بود ما دو نفر (من و آن کس دیگر) شهادت بدهیم که مستأجرکه یک آقایی بود به این خانم ها توهین کرده و به یکی از آن ها سیلی زده و شیشه ی منزلشان را با لگد شکسته و در این هاگیر و واگیر دست خود آقای مربوطه هم زخمی شده.

ساعتی چرب تر نشستیم روی نیمکت های چوبی -  فلزی راهروهایی که بی شباهت به راهروی زندان های شوروی یا نازی ها نبود، تا آقای قاضی بیاید . من داشتم به این همه دیوار و چندتا در و پنجره ی بی روح نگاه می کردم که از هجوم مراجعان به ته راهرو متوجه شدم که قاضی آمده و خوب بعد از چند دقیقه ای نوبت به ما رسید و رفتیم نشستیم روی صندلی ها روبروی آقای قاضی.

اسم و رسم ما دو نفر را اصلاً نپرسید. از دوتا خانم صاحب خانه هم چیزی نپرسید. صاف رفت سر مستأجر که شاکی بود و دستش زخم شده بود . بدون هیچ حرف کم و زیادی گفت : قسم می خوری که این دوتا خانم دستت را زخم کرده اند. آن مرد جوان نی قلیانی لاغر اندام هم گفت بله. قاضی هم قرآن بزرگی را از روی میز کناری برداشت و گذاشت روی تریبون محکمه و به آن نی قلیان گفت دستت را بگذار روی قرآن و سه بار قسم جلاله بخور که تو راست می گویی. نی قلیان هم همین کار را کرد و قاضی به دوتا خانم که ما دونفر (من و آن کس دیگر) شاهدشان بودیم گفت بفرمائید.  چون خانم هستید زندانتان نمی کنم ولی باید دیه بدهید . هر چه این دوتا خانم گفتند، آقا به خدا به علی به فاطمه  به قرآن ،  این آقا قسم دروغ خورد. قاضی گفت قسم دورغ خورده باشد. ما دیگر قسامه اجرا کردیم. یعنی کار را واگذار کردیم به خدا و کار تمام شد. والسلام !!  دیه را نقد می دهید یا قسط بندی کنیم ؟!

آن کس دیگر که همراه من آمده بود که به نفع خانم ها شهادت بدهد از جایش بلند شد و گفت آقای قاضی آخه این انصاف نیست  که این آقا سه تا قسم بخورد و شما کار را تمام کنی و به نفع او رأی بدهی. می خواهی تا من الآن صدتا قسم بخورم. قاضی را می گویی ؟! مثل بمب منفجر شد و از جایش بلند شد و گفت آقا شما بی خود می کنی که در کار دادگاه دخالت می کنی و داد زد و یک سربازی آمد و گفت این آقا بازداشته !!

مرا می گوئید ؟! سه سه تا، نه تا شاخ روی سرم درآمده بود که یا للعجب ، این چه محکمه ای است. مقصر متخلف شاکی شده و قسامه اجرا می کند و برنده می شود و بقیه هم محکوم ؟!  من که مداد بودم. قاضی از من نپرسید خرت به چند و برای چه آمد ه ای؟!

ولش کنین بریم سر اصل مطلب. فردا احتمالاً حدود هزار و دویستمین سالگرد تولد امام رضای غریب است. چاکر اباالحسن و مخلص سلطان خراسانیم به امام رضای غریب !!

شصت و نه روز التهاب و اضطراب و هیجان به خیر و خوشی تمام شد و بشریت در قطعه ای از زمین خدا نشان داد که واقعا ومن احیا ها ( احیا نفسا ) فکانما احیا الناس جمیعا . میلیاردها انسان در سراسر جهان در این مدت شصت و نه روز و به خصوص از روز هفدهم به بعد که معلوم شد این سی و سه نفر به تله افتاده در هفتصد متری زیر زمین ، زنده اند ، در دلشان رخت می شستند . عجیب دل شوره ای بود . عجیب دلهره ای بود . عجب تدارکی دید این دولت مفتخر شیلی . عجب همه ی مردم دنیا ، از هر صنف و دسته ای هم دلی و هم راهی و هم یاری کردند . عجب معرکه ای بود توی رسانه ها . عجب امیدی در دل ها بود . عجب شوری در سرها بود . عجب تعاونی بود بر نیکی نجات جان انسان به مخاطره افتاده . چه نمایش زیبایی شد این واقعه ی غریب . آدم خیلی موجود با ارزش و ارجمندی است . شوره زار ستم و استبداد ، این ارزشمندی و ارجمندی را از آدم می ستاند .  بشریت گاهی هم حق دارد به خود ببالد . بشریت گاهی هم حق دارد مزه ی شیرین تعاون بر نیکی را بچشد . بشریت گاهی هم حق دارد بفهمد که داستان از تو حرکت ، از خدا برکت ، دروغ نیست . واقعا راست است .  و آن انسانی که شصت و نه روز را در عمق هفتصد متری زمین در سوراخی به امید آزادی تلاش می کند ، نفس نفس می زند ، چنگ در چنگال خفقان و مرگ می اندازد ، و در پایان  هفتصد متر را در تاریکی و به امید آزادی در یک کپسول و به مدت چهل و پنج دقیقه می ایستد ، تکان نمی خورد و می داند که هر لحظه و با کوچک ترین اتفاق کارش ساخته است  ، چه خوب می فهمد این آزادی چه تحفه ای است . به نظرم فرق بهشت و جهنم هم در همین نکته ی ظریف است . آدم ها در جهنم آزاد نیستند و هیچ اختیاری ندارند و در تاریکی و ظلمت رفتارهای نفرت انگیز و کینه ورزی های تبختر انگیز خود و دیگران ، هر لحظه شان صد سال طول می کشد  . اما انسان در بهشت آزاد است . خوش است . تکلیفش روشن است . اصلا همه جا و همه چیز روشن است و انسان بهشتی در سر مستی آزادی ، عبور زمان را نه می بیند و نه به آن می اندیشد . هر جا آزادی باشد ، بهشت است و هر جا آزادی نباشد ،  خود خود خود جهنم است .

یا حق

مهدی سلیمانیه مدعی است که دکتر رفیع پور با نوشتن کتاب توسعه و تضاد، ریسک کرده، خود را به مخاطره انداخته، از خط قرمز و محدوده ی ممنوعه عبور کرده و شجاعت به خرج داده و شهامت به بازار آورده و چه و چه و چه.

من می گویم اولاً که به دلایلی که من نوشتم هیچ هم این طور نبوده و آسمان به ریسمان کرده و یکی به نعل و یکی به میخ زده و خرده ریز مباحث علن و آشکار دیگران را جمع کردن و دیگ مباحث مربوط به ولایت و سهم امام، وضع ناکارآمد آموزش و پژوهش حوزه علمیه و اوضاع خراب دروس معارف دانشگاه و وضعیت نابسامان و محرومیت های اکثر طلاب از حداقل امکانات زندگی را، هم زدن، از اولش هم هنری نبوده و به رفیع پور هم تخصیص نمی خورد و ایشان را خط شکن نمی کند.

ثانیاً این همه خط شکنی و شجاعت و شهامت و ریسک کردن و غیره که مهدی می گوید، یک جایی باید تاوانی ، هزینه ای ، جریمه ای ، چیزی هم داشته بوده باشد یا نه . آقا مهدی ممکن است بفرمایید فقط یک مورد را که بر سر توسعه و تضاد،یا سایر به قول شما مواضع خط شکنانه ، رادیکال و از خط قرمز عبور کردن های استاد ، کلاس رفیع پور را کجا و کی حتی برای ده دقیقه تعطیل کرده باشند. حتی یک بار جلوی ورود او را به دانشکده و دانشگاهی گرفته باشند، کسی داخل یا خارج کلاس به او تعرضی کرده باشد، پست و سمتی از او گرفته باشند، راه معیشت او را بسته باشند و هزار و یک جور تهمت به او زده باشند.

آقا مهدی جان، روزگار سروش را نگاه کن تا بفهمی به فرض محال که استاد رفیع پور از خط قرمزی هم عبور کرده باشد، خط قرمزش را بچه های مدرسه ی ابتدایی با مداد قرمز برای بازی کشیده بوده اند یا آب آلبالو بوده یا رب گوجه فرنگی یی چیزی روی زمین ریخته بوده و الا این همه خط قرمز بی خطر و محدوده ی ممنوعه ی بی ضرر که نصیب استاد رفیع پور شده که بیشتر به شکارگاه های سلاطین می ماند که آهو را می بستند که سیاخان از پشت سر شاه بزند و همه به حساب حضرت سلطان بگذارند و به به و چه چه کنند.

اما نکته آخرم خطاب به دوستانی که در وبلاگ های خودشان یا در کامنت هایی که روی جامعه شناسی زمینی نوشته اند یا در ایمیل های خصوصی برای خودم پیغام فرستاده اند ، این که بنده اصلاً به تفکیک فکر و شخصیت آدم ها به ویژه در حوزه های علوم اجتماعی و انسانی معتقد نیستم و از همه ی این دوستان سؤال می کنم که اگر استادی، عالمی، معلمی، در حوزه ی جامعه شناسی ، مثلاً کتابی در سال ۸۹ بنویسد و در آن مدعی شود که “دوازده سال است که تحقیق کرده و به این نتیجه رسیده که مردم ایران عموماً مردمی صالح، خداشناس، متقی، عامل به احکام شرعی و دارای انگیزه های الهی و آسمانی اند و طرفدار قرص و محکم ولایت مطلقه ی فقیه هم هستند”. و این ها را در چاپ های مکرر در بوق و کرنا کند و شما بخواهید این ادعاها را نقد کنید، چه می کنید؟ آیا کافی است که با روش تحقیق این استاد عالم معلم چالش کنید؟ آیا به هدف، غرض، مرض و منافع و شخصیت او کاری ندارید؟! آیا فکر می کنید خود دستگاه ولایت فقیه و هیأت حاکمه و دولت به ریش این استاد نخواهند خندید؟ آیا این آدم با این طره هات برای جامعه شناسی و تحقیقات آبرویی باقی می گذارد؟ آیا فکر می کنید چیزی شبیه تحقیقات سازمان ملی جوانان نمی شود (وضعیت و نگرش جوانان ایران، ۱۳۸۰) که امثال رفیع پور آن جا دانش آموزان و دانش جویان را از نظر سلامت روانی به چهار گروه: کاملاً سالم، سالم، نسبتاً مشکل دار و مشکل دار تقسیم کرده اند و نتایج زیر را از خودشان ساطع کرده اند: دانش آموزان و دانش جویانی که از نظر روانی کاملاً سالم بوده اند بهترین نگرش را نسبت به: نهادهای سیاسی، صدا و سیما، کارکردهای مذهبی صدا و سیما، روحانیت، کارکرد مساجد، بسیج، نماز جمعه، هیأت های مذهبی و اماکن مقدسه و زبان فارسی، مقابله با فرهنگ غربی داشته اند (صفحات ۵۶۱ – ۵۷۶). لابد بقیه جوانان ایرانی هم که در آمارهای این کتاب مستطاب  نگرش مثبتی به مجلس، صدا و سیما، بسیج، سپاه، مسجد، هیأت های مذهبی، شورای نگهبان، روحانیت، نماز جمعه و “غیره” ندارند، با اجازه ی محققان عالی رتبه ی سازمان ملی جوانان، یک مشت خل و چل مشنگ اند که سیم هایشان قاطی است . حالا حضرات محترم طرفدار تفکیک تفکر آدم ها از شخصیت شان بفرمائید این نتایج “گران سنگ” را نقد کنید. آیا گروه محققانی که این نتایج را از خودشان ساطع کرده اند، تنها از نظر روشی و نظری اشتباه کرده اند؟ آیا منظور این نبوده که هیأت حاکمه را رنگ کنند و جیب و کیسه ی خودشان را پر کنند؟ حضرت عباسی فکر می کنید چند نفر از اعضاء حکومت و دولت این آمارها را قلباً قبول دارند و در سالم ترین وضعیت تمام دغدغه هاشان همین نیست که ای کاش اوضاع مثل همین آمارهای کشکی بود؟! از جمله و این که تکلیف آن همه میلیون و میلیاردی که خرج تولید این آمارها شده چه می شود؟! و از همه مهمتر این که چه کسی یقه ی آقایان را می گیرد که به چه حقی شما برچسب عدم سلامت روانی به آن عده از جوانان مملکت که مثل شما فکر نمی کنند می زنید؟! من این کار را در برنامه ی زنده ی رادیوی سراسری همان چند سال پیش با معاون سازمان ملی جوانان کردم و جواب ایشان این بود که این ها دست پخت بهترین محققان ایرانی و کانادایی است!! بقیه ی ماجرا را هم خودتان حدس بزنید بهتر است .

به کسانی هم که داستان ” ببین چه می گوید ، نبین که می گوید ” را علم می کنند ، جسارتا عرض می کنم که خود حضرات حوزوی حداقل سی صد سال است که در کار علم رجال اند و راوی ثقه و غیر ثقه را از هم تفکیک می کنند  و علی الاغلب تشکیک در روایت راوی مسلمان غیر امامیه را اولی بر قبول آن می شمارند ، آن هم فقط به وقت جستجوی تایید برای ادعای خودشان و لا غیر  . این یعنی اول به  ”من قال ” نگاه می کنند و بعد به ” ما قال ” گوش می کنند . این یعنی عدم تفکیک قول و رای و روایت از شخصیت .

و نکته آخر آخرم این که در کار نقد علمی، سر و کله ی این گول بزرگ ” انصاف ” و ” منصفانه ” از کجا پیدا شده ؟! نقد علمی یا نقد علمی است و یا هیچ چیز نیست. “انصاف” یعنی چه ؟! یعنی جاهایی را هم زیرسبیلی در کنیم ؟! یعنی ضعف هایی را هم ندیده بگیریم ؟! یعنی “نقد” و تمامیت آن را تنزل بدهیم یه یک تعارف و مجامله ی ریاکارانه و فریب کارانه؟! آقا جان مگر نقد ، متاع دکان بقالی علی آقا و قصابی حسین آقاست که توقع انصاف می برید و نقد را به غلط به “تند” و “کند” تقسیم می کنید؟! همین تعارفات و تجملات بی خود و بی فایده نگذاشته بفهمم، کجا باید حرف بزنم و کجا نزنم. اگر هم حرفی بزنم یک مشت آدم هفت رنگ بعد از جلسه می آیند سراغم ،  یکی می گوید “آی دستت درد نکنه، خوب خدمتش رسیدی”، یکی می گوید “خیلی مردی”، یکی می گوید “واقعاً کیف کردیم”، یکی می گوید “خیلی عالی بود ولی تند رفتی”، یکی می گوید “خوب بود ملایم تر می گفتی”، یکی می گوید “من دفعه دیگر می شینم پهلوی تو و هر وقت والومت رفت بالا، میارمش پایین”، یکی می گوید “چرا خودت را به نفع دیگران خراب می کنی”، یکی می گوید “درست می گویی ولی درشت می گویی”، یکی می گوید “آقا جان چقدر بهت بگم، جلوی این جماعت ناکس نامرد رعایت کن”، یکی می گوید “من اگر بخواهم هم نمی توانم مثل تو حرف بزنم، این حرف ها را از کجا میاری”، یکی می گوید “شیر مادرت حلالت”، یکی می گوید “والله دل شیر داری ” ، یکی می گوید “خوب حواست به همه جا هست ها”، یکی می گوید “کاش این حرف ها فایده داشت” و آخری هم می گوید “بابا مواظب سلامتی خودت هستی یا نه؟!”. شما را به خدا یکی  بگوید این آخر عمری توی این آشفته بازار تکلیف ما چیست؟!

همین تعارفات و تجملات و با انصافی و بی انصافی و تند و کند بازی ها، روزگار علم در این مملکت را به این سیاه چاله ی اسفبار کشانده که سی سال است از نگرانی دل خور شدن این استاد و آن همکار و فلان مؤلف و آبروریزی و منصفانه ال کردن و بل کردن چشم ها را بسته ایم و هرکس هر لاطائلات یاوه ای را دلش خواست به اسم علوم اجتماعی و علوم انسانی بیرون داد و اگر هم جایی چاپ نکردند ، خودش در خانه ی خودش انتشاراتی باز کرد و همه خفه شدیم و صدایمان در نیامد و این شدیم که شدیم و همه ی ما هم مقصریم و حالا صغیر و کبیر بر خودشان واجب می دانند که یک لگدی هم به علوم انسانی و اجتماعی بزنند. حتی آدمی مثل دکتر فیاض هم که فرصتی پیدا می کند که در ملاقات رهبری حرفی بزند، مثل بقیه که خود را مکلف می دانند در هر محفل و مجلسی از علوم انسانی و اجتماعی کشف عورت کنند، بدون معرفی کردن باعث و بانی آن، پس از شست و شوی این جنازه با آب جوی و باد مناسب خیابان های پایین شهر ، پیشنهادش می شود تأسیس وزارت خانه علوم انسانی که لابد خودش یا رفقاش هم وزیر شوند و فکر نمی کند که اگر با وزارت خانه زدن کاری درست می شد که ما نباید با این همه نفت و گاز و مس و آهن و معدن شیر مرغ تا معدن جان آدمی زاد و وزارت خانه های اقتصاد و دارایی و بازرگانی و صنایع و معادن و نفت و غیره، الان هشتمان گروی نهمان باشد و کاسه ی گدایی دستمان و کارگرمان ۲۶ ماه حقوق نگرفته باشد!! لا اله الا الله……

• · این رنج نامه قسمت دیگری هم دارد.

میدانید که دکتر حسن محدثی بحثی باز کرده بود در این مورد که دکتر فرامرز رفیع پور کلا و به ویژه بر اساس آن چه در کتاب “توسعه و تضاد” (چاپ اول، ۱۳۷۶) و در بخش “دین” کتاب آمده، محافظه کاری حکومتی است.

پس از آن مهدی سلیمانیه پاسخی داده بود به دکتر محدثی که نه خیر به ششصد و هفصد دلیل رفیع پور نه تنها محافظه کار و حکومتی نیست که خیلی هم رادیکال است و منتقد ، و لی نقد و انتقاد خود را طوری در زرورق مداهنه و تمجید و تعریف پیچیده که آخوند جماعت را فتیله پیچ کرده و آن ها هم نفهمیده اند و :

- اولین استادی است که فهمیده یا جرأت کرده بگوید اوضاع آموزش حوزه ی علمیه خراب است،

- اولین جامعه شناسی است که فهمیده یا جرأت کرده بگوید که طلبه جماعت هم تحت فشارهای جنسی و سکسی است و

- این هم که گفته طلبه و آخوند جماعت عموماً صادق و شجاع و صمیمی و زیرک و خداپرست و خدا ترس و پر از انگیزه های الهی و آسمانی است، چاخانی کرده تا بتواند بگوید که خوب مثلاً بالای چشمشان هم ابرویی هست. یعنی به حضرات گفته که خیلی ماهید ولی …؟! از دانشگاهیان بهترید اما …؟! حرف ندارید الا …؟!

ورود من از این جا بود. خوب و بد آخوند جماعت را می شناسم. طلبه ها را هم خوب می شناسم. به نظام آخوندی و طلبگی و حوزوی هم کاملاً آشنایی دارم. از صدر تا ذیل شان هم دوست و رفیق دارم. با برخی هاشان هم شاخ به شاخ شده ام و درجه ی دریدگی و بی حیایی بعضی هاشان را هم خیلی خوب می دانم. هم چنانکه درجه ی خضوع و خشوع و تواضع برخی دیگر را مثل کف دست خودم می شناسم. از روز نخست هم با اینکه تمام اجزاء و اعضاء و اندام مملکت در سلطه و سیطره ی آخوندها باشد و در هر اداره و کارخانه ای، آخوندی مأمور و نماینده باشد، مخالف بوده و هستم.  و درگیر کردن جامعه و جماعت آخوند با تمام امور سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، فنی، دریایی، هوایی، زیرزمینی و زیردریایی و خارجی و داخلی را به صرفه و صلاح مملکت و قشر روحانی ندانسته ام و حفظ حرمت و احترام روحانیت را به پخش و پراکنده نبودن در تمام سوراخ سنبه های مملکت تلقی کرده ام و جز حکومتیان مأمور و معذور، بقیه روحانیت را در کار خطیر تعلیم و تعلم و تقویت ریشه ی فرهنگی و دینی مردم پسندیده ام. آخوند را آدم حساب کرده ام نه کمتر و نه بیشتر. اما همیشه دلم می خواسته به حرمت پیامبر و آل او (ع)، حرمت و احترام لباس روحانیت حفظ شود و احترام امام زاده را البته دست خود متولی دانسته ام. و گفته ام و نوشته ام که دیر زمانی نیست که خانه و عبای آخوند مثل حرم امام و امام زاده ، ملجأ و مأمن گریزندگان از جور جباران و دادار دودور داروغگان بوده و اگر آخوند همه جایی شد و مدیریت هر بخشداری و شهرداری و هر شرکت پست و هر کارخانه ی پوستی دست او افتاد لابد به اقتضای خبط و خطای ذاتی مدیریت، آخوند خود منشأ جور و جفا به خلق خدا می شود و آن ملجأ و مأمن از دست مردم می رود و این ثلمه ی بزرگی است فی الاسلام والمسلمین که لایسدها شیء و متأسفانه بعد از انقلاب چنین شد و نباید می شد.

و اما قصد من از ورود به مباحث حسن محدثی و مهدی سلیمانیه در مورد رفیع پور، به هیچ وجه نقد کتاب توسعه و تضاد نبوده که برخی به درست یا به غلط متوقع باشند تا در کنار ذکر ضعف های آشکار سیاست نامه ای که رفیع پور به مدل اخلاق ناصری برای صاحب منصبان نوشته، برجستگی های آن را هم نشان دهم. کار من تایید و تأکیدی بوده است بر  بحث حسن محدثی که رفیع پور را ” محافظه کار حکومتی ” دانسته و بردن مهدی سلیمانیه و چرخاندن او در حداقل ۴۰ سال پیش و پس از انقلاب.

مهدی سلیمانیه مدعی شده که رفیع پور اولین جامعه شناسی است که در سال ۱۳۷۶ وارد محدوده ی ممنوعه شده و کاهش محبوبیت روحانیت را در کتاب خویش مطرح کرده است و در سی سال گذشته هیچ کس جرأت نکرده چنین ورودی داشته باشد. من می گویم چنین نیست و پیش و پس از رفیع پور بارها این خود روحانیت بوده ، به ویژه امام که خطر دور شدن مردم از روحانیت را هشدار داده و نهیب زده که حضرات به  زی طلبگی بر گردند. پژوهش ارزش ها و نگرش های ایرانیان که در دو موج انجام شده و سایر پژوهش های مشابه، همه حاکی از رویداد کاهش محبوبیت روحانیت در جامعه بوده اند. رای نیاوردن آدمی مثل آیت الله شیخ محمد یزدی در انتخابات مجلس شورای اسلامی در زمان حیات امام نشانه ی مهم دیگری بود از این وضعیت و ده ها مورد و مثال دیگر .

مهدی سلیمانیه مدعی شده که کسی حتی از اقربای حاکمیت جرأت نکرده بگوید که بر گرده ی طلبه ها هم فشار جنسی هست و این تنها رفیع پور بوده که تا به حال جسارت عبور از این خط قرمز را داشته. من می گویم، این هیچ خط قرمزی نیست و بارها و بارها در محافل و مجالس مختلف از آن بحث شده. طلبه ها هم آدم اند و مثل بقیه جوانان و مردان به ویژه در فضای تک جنسیتی حوزه های علمیه باید متحمل فشارهای جنسی مضاعفی باشند و این غریضه ی انسانی و طبیعی را کمتر کسی توانسته با ابزار مصنوعی سرکوب کند. اگر هم کرده سر از جای دیگر درآورده است. اوضاع آشفته ی حضرات روحانیت کلیساهای مسیحی را نمی بینید؟

جالب تر از همه این که مهدی، امتیاز بر ملا کردن نقش غربی ها و به خصوص آمریکا در سقوط شاه را به حساب رفیع پور می گذارد، حال آن که حتی پیش از انقلاب و در اواخر حکومت شاه و پیش از دومین فرار با شکوه !! او از کشور ،  خواجه حافظ خودمان هم می دانست که سفرهای ژنرال هایزر و ملاقات های مکرر سولیوان سفیر آمریکا در ایران با شاه به چه منظور انجام می شود و این که سولیوان در آخرین ملاقاتش با شاه، صریحاً عدم حمایت آمریکا از او را اعلام کرده و او را تشویق به ترک مملکت کرده است.

مهدی، اوج خطر کردن رفیع پور را آن جا می داند که رفیع پور از ولایت فقیه گفته که … با توجه به گستردگی و پیچیدگی روابط اجتماعی در شرایط امروز، بعید به نظر می رسد که شخصی به تنهایی بتواند در همه زمینه های مورد نیاز از اقتصاد گرفته تا روانشناسی، سیاست، جامعه شناسی، صنعت، کشاورزی، … متخصص باشد. لذا یا به مشاورین متخصص و زبده نیاز دارد و باید به یک تقسیم کار مثلاً به صورت شورایی اندیشید … رفیع پور در پاراگراف بعدی بخش تقسیم کار شورایی را نامناسب می داند و همان قسمت اول یعنی ولی فقیه با مشاور را ترویج می کند.

من می گویم مهدی جان شما هنوز متولد نشده بودی وقتی که این بحث ها گوش فلک را کر کرده بود و حرف ماندگار مرحوم مهندس بازرگان را لابد نشنیده ای که می گفت ولایت قبایی است فقط برازنده ی اندام آقای خمینی و صدها بار در مجلس قانون اساسی و در مطبوعات و در جلسات خصوصی و عمومی این بحث ها به تندی و تیزی و به ملایمت و مدارا مطرح شده و هرکس حجت خود را علم کرده است. خود ولی فقیه هم نه قبلی و نه فعلی هیچ کدام ادعای بحرالعلومی نداشته اند و ندارند و انواع و اقسام مشاور دور و برشان بوده و هست. اصولاً مرجعیت که از صفویه به بعد راه افتاده، همیشه در صدور احکام  فقهی تکیه بر آراء مشاورین و مطلعین داشته است. معروف است که سال اول انقلاب معادل حدود ۳۰۰ میلیون دلار خاویار استحصالی را به تصور این که ماهی خاویار فلس ندارد و نجس است به دریا اندر ریختند، اما با تلاش متخصصان که نشان دادند، آقا ماهی خاویار فلس دارد ولی با چشم غیر مسلح دیده نمی شود، حکم عوض شد و طلای سیاه بی نظیر ایران مجدداً به سامانه ی صادرات ملی پیوست.( ادامه دارد )

یا حق

فصل انار که می شود دلم عجیب هوای مادربزر گم می کند. الان در گوشه ای از دار الرحمه ی شیراز آرمیده است آن بی بی  عالم  خاتون کمالی سروستانی. فکر می کنم چون نوه ی اول بودم جلال و جبروت بیشتری داشتم در خانه ی خان. علی اصغر خان کمالی سروستانی. یا شاید دلم می خواست این طوری باشد. خانه ی خان تا خانه ی خودمان با قدم های یک بچه ی کلاس اول، دوم، سومی و با احتساب حملات سگ مش یدالله و سگ میرزا هاشم و سگ مش امان و به کار بستن استراتژی های دفاعی و تک و پاتک و غیره نیم ساعتی بیشتر راه بود.

زمستان ها کمتر فرصت می شد، مدرسه ای بودیم و مشق و درس داشتیم و بدتر از همه ترس از آقای شفیعی و آقای آقا ملکی معلم و ناظم مدرسه که مأمور کنترل اجتماعی بیرون مدرسه هم بودند .  ترس از آن دو همه را سر به تو می کرد و رفت و آمد توی کوچه و خیابان (خیابان کجا بود) دل شیر می خواست. اما اگر همراه مادری، پدری، خاله ای، کسی بودیم، خوب کسی بودیم و در امان و خانه ی خان را عشق بود که بادام و گردو و آجیل و آش و دم پختک مانده از ظهر همیشه آماده بود و این ها برای دست گرمی و بعدش هم تازه چلو خورشت قورمه بادمجان عالم خانم می آمد و فسنجان که مزه ی بهشت می داد، با ته دیگ مخصوص سر آشپز و دو سه تا قلمبه های اضافی گوشت هم که مال همان نوه ی ارشد بودن بود. خدائیش بعضی وقت ها هیچی خوش مزه تر از تبعیض نیست. چای همیشه بربار پدربزرگ هم که در استکان های دور طلایی مزه خدا می داد. و حیف که ده، یازده ی شب می شد و باید به خانه ی خودمان بر می گشتیم و هر چی خودمان را هم به خواب می زدیم فایده نداشت و باید با اکراه تمام راه می افتادیم.

تابستان ها البته وضع خیلی خیلی خوش تر بود. مشق و درس تعطیل. آقای شفیعی و آقای آقا ملکی هم تعطیل. علی اصغر خان و عالم خانم هم با خدم و حشم از خانه باغ به باغ ، کوچ روزانه داشتند که یک ربع ساعتی راه بود. باغ هم قطعه ای از یک گلستان بود. بخش ورودی باغ زمین بزرگی بود که دور تا دور آن درخت های بادام و تک و توکی زردآلو بود و خان تابستان ها این زمین را می داد قطعه قطعه می کردند و تکه ای را ذرت، قطعه ای را بادمجان و گوجه فرنگی، تکه ای را خیار و طالبی و بخشی را هم پیاز می کاشت. دور تا دور زمین هم، کنار جوی آب و زیر درختان بادام ، کدو بود. زیباترین خاطرات من از بادمجان های سیاه رنگ کوچکی بود که زیر برگ ها قایم می شدند، گوجه فرنگی هایی که تازه لپ گلی شده بودند و خیارهای کوچکی که از سبزی و تازگی چیزی نمانده بود صورتشان ترک بردارد.

اما از همه ی این ها زیباتر وقتی بود که خان یا یکی از رعیت ها، کاسه ی ذرت خیس شده را به دست من می داد و خود پیشاپیش در زمین آماده و ردیف بندی شده، چوب مخصوصی را با فاصله های مساوی در کناره های ردیف بندی ها فرو می کرد و من باید دوتا دانه ی ذرت داخل سوراخ ایجاد شده می گذاشتم و روی آن را با گل می پوشاندم. خیلی حال می داد به خدا.

هنوز هم حاضر نیستم یک ساعت از آن کاشت ذرت را با کل دانشگاه های ایران عوض کنم. خان مال طبیعت بود و با طبیعت . تنها خانی بود که بیل دست می گرفت ، آبیاری می کرد ، یک کشاورز و یک باغدار خبره بود . میزان ثمر و میوه و محصول باغ ها و زمین های دیگران را هم که می خواستند بفروشند یا اجاره دهند ، خبرویت خان معین می کرد . چنان با ظرافت ، شاخه ی جوان آلو را به زردآلو پیوند میزد بدون هیچ پرتی که گویی انگشتان خودش را پیوند می زند

لطف خان همیشه شامل و کامل بود و پس از دقایقی ذرت کاری به من می گفت آقا جان می سوزی. برو تو سایه. سایه که می رفتم خان با دست های به پشت بسته می آمد و دو تا دانه ی زردآلو که کنج مشتش قایم کرده بود را طوری که من نبینم به طرفم دراز می کرد و این یعنی امتیاز ویژه ی ویژه ی ویژه. آخ که دلم می خواهد فریادی بزنم که از توی اینترنت صاف برود توی مزار پدربزرگم و بشنود که می گویم : پدربزرگ این بازی شما، زردآلو را در چشم من عین طلا می کرد.

مادربزرگم چی شد ؟ کو بی بی عالم  خاتون کمالی سروستانی؟ عالم خانم آن بالای بالای باغ کنار جوی آب روی فرش گل گلی قشقایی نشسته بود و مشغول پخت و پز یا نظارت بر پخت و پز بود. از یک طرف صدای پای آبی می آمد که از دو سطح ناهمسان باغ ، آبشار مانندی درست کرده بود و آن زیر جای ویژه ی آب تنی کردن ما پسرها بود. از یک طرف هم بوی دل چسب قابلمه و دیگ و دیزی می آمد که آدم از ساعت ده صبح همین طوری دل ضعفه می گرفت تا سر اذان. از یک طرف بلبل ها و تیهوها و گنجشک ها با آوازشان با آواز آب مسابقه می دادند و از سوی دیگر گه گاه نرم نرمک صدای خوش آواز عالم خانم می آمد که همه ی سلول هایم را از خیلی خیلی بچه که بودم پر کرده بود.

این مراسم عشقولانه ی باغی که تمام می شد تازه ما جان می گرفتیم و با پاچه های ورمالیده از بالا تا پایین جوی بزرگ آب را بارها و بارها می دویدیم و آب می پاشیدیم و گل بازی و شل بازی و باغ بازی می کردیم و همیشه هم من سردسته ی خرابکاران بودم و آخرش هم با لباسی از سر تا پا خیس و لب هایی از سرما  سیاه شده، آن دورتر می ایستادیم و مادربزرگ بود و چپ چپ نگاه کردناش که این طرف و آن طرف می دوید و لباس می آورد و هی می گفت ای وای، ای داد، حالا من جواب پسر خان بابا (یعنی پدر من) را چی بدهم. سینه پهلو که کردی جواب مادرت را چی بدم ؟ یالله همین الآن باید بری خونه تون…

لباس هایم که عوض می شد ، اجازه داشتم روی فرش بنشینم و عالم خانم با دست های خودش دست هایم را می مالید که داغ شود و گاهی هم یکی می زد پشت دستم و می گفت خوب خوارزاده ی خوب به خالوش میره دیگه (این یعنی یک متلک ناب غیابی به دایی من که ما ها در آتیش باروندن به گردش هم نمی رسیدیم ) . پشت این توبیخ ها می آمد، آن چه باید می آمد و آن استکان کمر باریک دور طلایی چای قند پهلو بود که عین نوش داروی قبل از مرگ سهراب می ماند.

توی همین هین و وین، عالم خانم با یکی از خانم ها که آن جا کار می کرد می رفت و من و دیگ و قابلمه و همه را می سپرد دست مادربزرگ بزرگم یعنی مادر خودش خانم خدیجه سلطان بیگم خاتون که آن موقع ها مسن بود ولی قامتی راست، سیمایی خوش و چشم هایی سبز و چارقدی سفید که با سنجاقی طلائی زیرش را می بست و صدایی مخصوص و ظریف و قشنگ داشت، کمی بلند قدترو لاغرتراز خانم رقیه چهره آزاد در فیلم “مادر” و با همان خصوصیات. خانم بزرگ هم همیشه توی دست و بالش خوردنی بچه راضی کن داشت و ما هم از مصاحبتش واقعاً کیف می کردیم. اما مادربزرگ می آمد با سینی پر از انار. انارهایی که دانه هایشان داشتند از زیر پوست چشمک می زدند و خواهش می کردند کسی آن ها را بیاورد بیرون. به به، حالا وقت حال اصلی بود. اول یک انار گنده را قاچ می زدند و می گذاشتند جلوی خانم بزرگ که او هم با ظرافت تمام انگار که دانه ها را که مثل بلوری بودند که داخلش یک هسته ی ظریف کوچک رنگی گذاشته باشی، می شمرد و به نظرم پنج تا، پنج تا می گذاشت توی دهنش و دهنش را می بست و می جوید تا نوبت بعدی . اما مادربزرگ انار دیگری را که پاره کرده بود، دانه می کرد و مشت کوچکی که می شد در حالی که می خواند : انار دونه دونه برای بچه ی یه دونه، به من می داد و این دیگر آخر عزت از آن سو و آخر لوسی از این سو بود. انار ، مرا به یاد صورت زیبای مادربزرگم، چارقد زیبای او، صدای لطیف و گرم او، دست های پر از محبت و پر از حرارتش و چشم های روشنش می اندازد.

چه حسن تصادفی که مزار بی بی عالم خاتون در دارالرحمه شیراز جای دونبشی واقع شده که آب از دو سوی آن جاری است و درخت های بلندی بر مزار” انار خاطرات من ” سایه انداخته اند. یادشان به خیر و روحشان شاد.

من می گویم همه ی پدربزرگ ها و همه ی مادر بزرگ ها به همین مهربانی، به همین خوبی و به همین قشنگی هستند. تا هستند پیدایشان کنید. تا هستند کشف شان کنید. تا هستند بغل شان کنید. تا هستند ماچشان کنید. تا هستند وقت قرص هایشان را یادآوری کنید . تا هستند بند کفش هایشان را ببندید . تا هستند ماچشان کنید .

این هم شخص شخیص خودمان بعد از آب بازی و باغ بازی

ندهم دل به هیچ دلبندی

وان که را دیده در جمال تو رفت

هرگزش گوش نشنود پندی

خاصه ما را که در ازل بوده‌ست

با تو آمیزشی و پیوندی

یک دم آخر حجاب یک سو نه

تا برآساید آرزومندی

کاشکی خاک بودمی در راه

تا مگر سایه بر من افکندی

چه کند بنده‌ای که از دل و جان

نکند خدمت خداوندی

سعدیا دور نیک نامی رفت

نوبت عاشقی ست یک چندی

************************

آنان که در این نوبت عاشقی در صیام ، صبوری می کنند و می دانند پشت دریاها شهری است و قایقی باید ساخت ، ما را به دعا نیز فراموش نسازند. یاعلی

آزادی بیان ، آزادی قلم  ، آزادی عقیده ، آزادی سلیقه و آزادی اندیشه ، حق اولیه ی همه ی مردم است .

کاش این بازی تلخ هر چه زودتر پایان می گرفت .کاش مسئولین رده بالا و رده متوسط و رده پایین این مملکت کاری نمی کردند که گروه های مختلف مردم  مجبور باشند برای آزادی  داشتن و آزاد بودن در بیان اندیشه و اعتقاد خود ، دایم ثبت نام کنند و تقاضانامه بنویسند . والله آزادی ثبت نام کردنی و تقاضانامه ای نیست . آزادی ارث و میراث فرد یا گروه خاصی نیست . همین طوری می خواهید بر جهان حکومت کنید ؟!

آقا به خدا قرن چندم شمسی ، قرن سوم میلادی و قرن دوم هجری سال هاست شروع شده و عصر و عهد حجر سال هاست پایان گرفته . اگر دلتان قرص است که از گپ و گفت این و آن چه باک و اگر هم دلتان لرزیده یا می لرزد که مطمئن باشید طناب از کلفتی پاره می شود !!

محمد رضا جلایی پور را آزاد کنید

یا حق

این مطلبی است در مورد سکس اجتماعی در سخنان بعضی مقامات و اختصاصی اهالی جامعه شناسی زمینی بالای هیجده سال . دیگران بی خیال !!

ما همین طوری نشسته بودیم و ماست مان را می خوردیم که یک مرتبه چشممان افتاد به سخنان گهربار جناب آقای عمر گلول ، دبیر کل حزب الاغ های کردستان عراق که فرمایش کرده بودند که  : الاغ در طول تاریخ موفق شده که جان بسیاری از سیاست مداران را نجات دهد . این را که دیدیم ، آه از نهادمان بر آمد که عجب الاغ های خری بوده اند آن ها  ، اما در هر حال چون قبلا ها هم تصمیم داشتیم سر حرف بعضی مقامات در مورد حیوانات چیزی  بنویسیم ولی نمی خواستیم کسی خیال کند ما هم جزو فرقه ضاله ی ” جو گیر شدگان ” می باشیم ، امروزتصمیم گرفتیم از طرف برخی حیوانات مظلوم مخصوصا بزها و بزغاله ها و تا حدودی هم الاغ ها ، شکایتی بر علیه برخی مقامات جمهوری اسلامی تنظیم کنیم و کردیم . حالا از مقدمات حقوقی و غیره آن بگذرید ، چون می دانستیم اگر تحویل مقامات قضایی هم بدهیم ، فایده ندارد ، بنابر این فقط بخش هایی از آن عریضه را بخوانید که حوصله تان سر نرود :

ما از بین سخنان توهین آمیز و البته گهر بار مقامات نسبت به حیوانات که  شرح آن ها مثنوی هفتاد من سی دی و دی وی دی شود فقط چند تا را که جرات کرده ایم ، این جا نقل می کنیم تا بدانید حضرات  ، دانسته یا ندانسته  ، چه فحش های ناموسی بدی به ما حیوانات داده اند و چه تهمت هایی به ما زبان بسته ها بسته اند .

امام جمعه مهریز ( استان یزد ) : انسان ، آدم بی حجاب را مانند الاغ لخت و بی پالان ، یک بار که ببیند ، چشمانش سیر می شود و دیگر وسوسه نمی شود . اما زنان بد حجاب مثل الاغ های پالان دار هستند  ………….

والله ما حیوانات که نفهمیدیم منظور این آقا دقیقا چیست . فکر می کنیم حتی خود الاغ ها ، چه با پالان و چه بی پالان هم نفهمیده باشند که نسبتشان با زنان بی حجاب و بد حجاب چیست ؟! جل الخالق ، ما حیوانات تا حالا اصلا نمی دانستیم بعضی آدم ها به الاغ لخت هم با منظور نگاه می کنند که به لحاظ سکسی و غیره بعله ….. واقعا که  !! شما آدم ها از آنی که ما حیوانات فکر می کردیم خیلی حشری تر و وحشتناک ترید و ما حیوانات از این پس باید مواظب همه جای خودمان باشیم والله !! از راهنمایی ایشون هم خیلی ممنونیم .

امام جمعه مشهد ( علم الهدی ) : یک مشت بزغاله ی گوساله بیایند در مقابل چشم مردم  ………..

خوب …. اولا که موجودی به اسم  ” بزغاله گوساله ” را فقط ایشان دیده و می شناسد و کس دیگری نه شنیده و نه دیده . ثانیا ایشان که در امور فیزیولوژی و بیولوژی و غیره هم سررشته دارند ( لابد یادشان نرفته که در کدام مسجد تهران در باره ی خرده های الماس که در جام زهری که به امام حسن مجتبی دادند بود و چگونگی هضم آن ها در چند ثانیه و عبور آن ها از معده و قلب و رگ های آن حضرت و به طشت بر گشتن خرده الماس های آرد شده ، چه افاضات محیرالعقولی می فرمودند ) نباید حد اقل به معنی حرف خودشان توجه می کردند ؟! معنی حرف این آقا با توجه به حرف همتای مهریزی شان می تواند این هم باشد که ما که یک بز لخت مادرزاد بی پالان می باشیم ، با یک گاو لخت مادرزاد بی پالان ، ازدواج کرده باشیم که بچه مان بشود یک بزغاله ی گوساله . که در این صورت ، آن گاو باید خیلی خاک بر سر و ذلیل و بد بخت بوده باشد که به چنین کاری تن در داده باشد . یعنی واقعا باید خیلی گاو بوده باشد !! معنی دوم حرف ایشان هم این است که یک گاو نره غول لخت مادرزاد با ما که یک بز لخت مادرزاد باشیم ازدواج کرده باشد و بچه مان شده باشد یک بزغاله ی گوساله که در آن صورت  ، ترتیبمان به کلی داده شده می باشد و اصلا همان فردای عروسی ، نسل بز از روی زمین جمع می شده و کار حتی به حاملگی و سر زا رفتن هم نمی کشیده و خلاص !! معنی سومش هم  این است که ما که یک بز لخت مادرزاد  باشیم بطور خلاف قانون و خلاف عرف و خلاف  وغیره ، یواشکی با یک گاو لخت مادرزاد بلا به نسبت همه ، ریخته باشیم  روی هم و حالی به حولی و بعله  و … که ایراد چنین اتهاماتی به ما حیوانات زبان بسته گناه دارد . مگر ما حیوانات مثل شما آدم ها هستیم که دائم فکر زنای ذهنی و فکر ارتباط زلزله با زنا و غیره باشیم و فیلم کثافت کاری های بعضی هایمان دائم روی بلوتوٍث باشد و مثل اون آقا با هف هشت تا زن لخت مادرزاد نمازجماعت بخوانیم و مثل این آقا که همین چند روز پیش توی سایت ته دیگی خبری خیلی تابناک نوشته بود که یک مرد گردن کلفت پنجاه ساله جلوی زن و بچه ش به یک دختر بچه تجاوز می کرده !! و اگر این آقایان کلاهی و معادل های ایشان در صنوف دیگردر خانه های عفاف کرج و دفاترهمدان و ملایر و کجا و کجا نباشند ، یوتیوب تعطیل می شود می رود پی کارش !! همین الآن هم سخن رانی یک حاج آقایی روی اینترنت هست که میگه با ازدواج دانشجویی و دبیرستانی مخالفه و پیشنهاد می کنه دختراتون را از دوره ی راهنمایی بفرستین خونه ی بخت !!  خدا وکیلی یک عده خیال می کنن : الانسان لا بغیر اسافل اعضاء  . ترجمه ی این جمله ی عربی من درآوردی می شود : انسان چیزی جز پایین تنه نیست !! انگار که حق با اون آقایی است که قدیم ها گفته بود : اعلی نا شیعی و اسفلنا مرجئی یعنی بعضی ازما مسلمان ها ، بالا تنه شیعه ایم و پایین تنه جزء مرجئه ( با ضم میم ) ، فرقه ای که می گفتند هر کاری کردیم به رجاء و امیدواری بخشش خداوند ، بی خیال .

راستش این قسمت سوم ربطی به این نوشتار سکسولانه ندارد ولی چون طرف خیلی نسبت به کل محیط زیست از جمله خس و خاشاک و کاغذ پاره و بزغاله و روشنفکر و ترکوندن قطعنامه دونی علاقه داره ، دلمان نیامد یک ذکرخیری هم از ایشان نکنیم که گفته :

م—مودااا غوی ااامدی ی نجاااد ( ایره با لللجی شیراازی بوخونین ) : روشنفکران به اندازه ی بزغاله هم نمی فهمند ……

خوب . این حرف این آقای محمود آقای احمدی نژاد ، با همه ی طعنه و کنایه ای که نسبت به ما بزغاله ها توش هست ، خدائیش خیلی بد نیست و ما فعلا از پاره ای از حقوق حیواناتی خودمان می گذریم  . زیرا اولا که محمود آقا ست و همین تیپ حرف زدناش. ثانیا بنده ی خدا نگفته که انقدر قطعنامه صادر کنن تا قطعنامه دون حیواناتشون بتتترکه  و ثالثا هم اگر منظورش این مثلا جوجه روشنفکرهای دانشکده ی علوم اجتماعی دانشگاه تهران است که تا سر از تخم در میارن میرن عضو شاخه ی جوانان این حزب و آن دسته می شوند و روزنامه و شب نامه ای راه میندازن و یک مشت بچه شهرستانی را جمع می کنند و تیرشان می کنند و بعدش هم تا تقی به توقی خورد این بدبخت ها را میدن تحویل کهریزک و اوین و منفی چهار وزارت کشور و خودشون بار و بنه را جمع می کنن میرن فرانسه و انگلیس و سه روز بعدش هم میان توی بی بی سی و از خودشون ته دیگ ها ی صد تا یک قاز ساطع می کنن ، ما که برای ثبت در تاریخ هم که شده ، فقط  همین یک دفعه و فقط با همین حرف احمدی نژاد موافقیم !! رابعا فارغ از بحث های روشنفکری سر کاری  بعضی از اساتید همین دانشکده ، این آقا که نگفته ما بزغاله ها بن کل و از بیخ چیزی نمی فهمیم و فرض کرده که خوب ما حیوانات درست است که حرفی نمی زنیم و در وبلاگ مان هم چیزی نمی نویسیم ، اما کمی تا قسمتی می فهمیم و خوب وقتی مدیر کل حال و آینده ی جهان و بشریت چیزی می گوید حتما درست است دیگر !! خلاصه حرف حرف ایشان است ، نه یک مشت کاغذ پاره که از دانشگاه ها به اسم مدرک میدن یا یک مشت کاغذ پاره که تو سازمان ملل روش قطع نامه از خودشون در میکنن !!

ختم کلوم این که حضرات : حالا که بنظر شما ایران ، آزاد ترین کشور جهان است و حقوق همه ی انسان ها، تمام و کمال و بلکه هم چرب تر، مراعات می شود ، نگاهی هم به حق و حقوق ما حیوانات ها بکنید .  الآن که شما بین نود و یک کشور در حال توسعه و توسعه نیافته در خروج تحصیل کردگان و فرار مغزها با رقم صد وپنجاه تا صدو هشتاد هزار نفر ، رتبه ی اول هستید ، کاری نکنید که حد اقل ما بزها و بزغاله ها هم  بزنیم زیر همه چیز و جلای وطن کنیم و شما را علاوه بر فرار مغزها ، در فرار بزها هم ، اول کنیم ها !!

از ما گفتن بود !!

*****************************************

بز نویس : ببخشید که به اندازه ی شاخ یک گوزن سالمند دراز شد

الاغ نویس : این جامعه شناسی زمینی نویس هم کلا به نفع بزها و بزغاله ها تبعیض قائل شد ها