Sefa Avcı'nın bloğu.

Sıkıştırılmış İnsan Psikolojisi

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Fri, 6 Mar 2015 22:42:00 +0200

Ruhen sıkıştırılmış insanlar farklı eylemler içerisinde bulunabilirler. Karakterlerine göre bu eylemlerin şiddetleri de değişecektir. Kimisi karşı atağa geçeceği gibi kimisi kabuğuna çekilmeyi planlayacaktır.

Eylemler çok sancılı sonuçlar doğuracaktır elbette. Saldırgan tavır , tahrip yeteneğiyle , geri çekilmiş tavır eylemin gizemiyle korku salabilir. Bunlar tabiki etki altında bırakan tarafın , karşı cenahı ne kadar önemsediği konusuyla yakından ilgilidir.

Etkinin şiddet derecesine göre ortaya çıkan fikir çatışmaları , iki kutup arasındaki ilişkiyi dara düşüren başlıca nedendir. Bir taraf istediğini almak için baskı uygularken doğanın kanunu gereği etkiye tepki kaçınılmaz olacaktır tabiki.

En basit örneğiyle kapağı özensiz kapatılmış bir düdüklü tencere ölümcül sonuçlar doğurabilir. Bu düşünceden yola çıkarak ortaya dökülecek tepkinin boyutunu biraz anlamış olmalıyız. Bir pistonda sıkıştırılabilir bir yay da. Aralarındaki fark birinin kontrollü diğerinin ona göre kontrolsüz olması. Yönetici karakteriniz ön planda ve yetenekleriniz kuvvetli ise baskınızı kontrollü bir şekilde yönetebilirsiniz. Aksi halde olumsuz sonuçlardan kaçınılması muhtemel olmayacaktır.

Hisler , düşünceler , eylemler , renkler asla birbirlerine benzemezler. Doğaçlama gelişir olaylar.

Kontrolsüz iseniz adrenalin dolu bir hayatınız var/olacak demektir.

Kontrollü iseniz istediğinizi yapma/yaptırma yolunda %50 başarınız zaten var demektir. Bilmeniz gereken en önemli şey kırılma noktasının neresi olduğunu bilmektir.

Umursamaz iseniz zaten o nokta size hitap etmez. Bu zamana kadarda bu yönünüz yüzünden bir çok yara aldınız zaten.

Ve en önemlisi seviyor iseniz , bilmeniz gereken en önemli şey : O noktaya asla dokunmamanız gerektiğidir. Çünkü ; artçı depremler insanları huzursuz eder. Endişe barındırır...

Gevşek nice mutlu günlere...

Sefa Avcı

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Sat, 13 Apr 2013 17:08:00 +0300

Yalnız kalmaya ihtiyacın var!

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Mon, 25 Mar 2013 15:29:00 +0200

Hayatın yorgunluğunu unutmak istediği zamanlar olur insanın. Kaçmak ister ruhunun en kuytu köşesindeki o karanlık ve saf odasına…

Orada kendisidir çünkü. Orada temizdir. Orada el değmemiştir ruhuna göz görmemiştir duygularını. Anılar yaşanmamıştır. Çocuklar kadar masumdur orada çünkü. Gözlerini kapattığında göz kapaklarına yansıyan sahneleri başlamamıştır hala adını hayat koyduğu filminin.

Her şeyin tersine çevrilmeye başlandığı noktadır aslında o an. Orada geçirdiği mutlu günleri dışarı çıkınca nasıl kaybolmuşsa , o çizgiyi geçince yeniden mutlu olduğu yerdir orası.

Dışarıda kalabalıkta yalnızken , içeride yalnızlığında kalabalıktır…

Dışarıda gecelerin sessizliğinde rahatsızken , içeride Bahar Serenomisini haykırır gözbebekleri Halil Pazarlı’dan…

Dışarıda en uyumlu sesler uğultu halindeyken , fısıltıların dahi ritmik tiyatral bir hava yarattığı yerdir içerisi…

Birbirine zıt kavramların birinden diğerine geçişte yaşanılan anlık ürperti durgunlaştırır sadece. Çünkü manevi ısınma birden başlar yüreğinin derinliklerinde…

Titreyip kendine gelirsin birden…

‘’Yalnız kalmaya ihtiyacım var!’’ denilen çizgidir orası…

Ötesi sessizlik , diriliş!...

Berisi gürültü , kayboluş…

Sefa Avcı

ATATÜRK’ÜN ANLATIMI İLE HAYATI

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Wed, 20 Feb 2013 23:28:00 +0200

(Mustafa Kemal Paşa, 10 Ocak 1922’de Vakit Gazetesi’nde yayımlanan, Vakit Gazetesi Başyazarı Ahmet Emin (Yalman)’a verdiği mülakatında kendi hayatını anlatmıştır).

     - Çocukluğuma ilişkin ilk hatırladığım şey, okula gitmek meselesiyle ilgilidir. Bundan dolayı annemle babam arasında aşırı bir mücadele vardı. Annem ilâhîlerle okula başlamamı ve mahalle okuluna gitmemi istiyordu. Gümrük Dairesinde memur olan babam o zaman yeni açılan Şemsi Efendi Okulu’na devam etmem ve yeni yöntem üzerine okumamdan yanaydı.

     Sonunda babam işi ustaca bir biçimde çözümledi. Öncelikle alışılmış törenle mahalle okuluna başladım.

     Böylece annemin gönlü yapılmış oldu. Birkaç gün sonra da mahalle okulundan çıktım. Şemsi Efendi Okulu’na yazıldım.

     Az zaman sonra babam öldü. Annemle birlikte dayımın yanına yerleştik. Dayım köy hayatı yaşıyordu. Ben de bu hayata karıştım. Bana görevler veriyor, ben de bunları yapıyordum. Başlıca görev tarla bekçiliği idi. Kardeşimle birlikte bakla tarlasının ortasındaki bir kulübede oturduğumuz ve kargaları kovmakla uğraştığımızı unutamam. Çiftlik hayatının öteki işlerine de karışıyordum.

     Böylece biraz vakit geçince annem, okulsuz kaldığım için kaygılanmaya başladı. Sonunda Selânik’te bulunan teyzemin evine gitmeme ve okula devam etmeme karar verildi: Selânik’te liseye yazıldım. Okulda Kaymak Hafız isminde bir öğretmen vardı.

     Bir gün sınıfımızda ders verirken başka bir çocukla kavga ettim. Çok gürültü oldu. Öğretmen beni yakaladı. Çok dövdü. Bütün bedenim kan içinde kaldı. Büyükannem zaten okulda okumama karşıydı, hemen okuldan çıkardı.

     Yakınımızda Binbaşı Kadri Bey isminde bir kişi oturuyordu. Oğlu Ahmet Bey askerî ortaokula devam ediyor ve okul giysisi giyiyordu. Onu gördükçe ben de böyle giysi giymeye hevesleniyordum. Sonra sokaklarda subaylar görüyordum. Bu aşamaya ulaşmak için izlenmesi gereken yolun askerî ortaokula girmek olduğunu anlıyordum.

     O sırada annem Selânik’e gelmişti. Askerî ortaokula girmek istediğimi söyledim. Annem askerlikten çekiniyordu. Asker olmama zorla engel olmaya çalışıyordu.

     Kabul sınavı zamanı ona sezdirmeden kendi kendime askerî ortaokula giderek sınav verdim. Böylece anneme karşı oldu bitti olmuş oldu.

     Ortaokul’da en çok matematiğe ilgi duydum.

     Az zamanda bize bu dersi veren öğretmen kadar, belki de daha çok bilgi sahibi oldum. Derslerin üstünde işlerle ilgileniyordum. Yazılı sorular yazıyordum, matematik öğretmeni de yazılı olarak cevap veriyordu.

     Öğretmenimin ismi Mustafa idi. Bir gün bana dedi ki; “Oğlum, senin de ismin Mustafa benim de. Bu böyle olmayacak. Arada bir fark bulunmalı, bundan sonra adın Mustafa Kemal olsun!

     O zamandan beri adım gerçekten Mustafa Kemal kaldı. Öğretmen sert bir adamdı. Sınıfta birinci, ikinci tanımıyordu. Bir gün bize:

     “Aranızda kimler kendine güveniyorsa kalksınlar onları çalıştırma danışmanı yapacağım” dedi, öncelikle duraksadım. Ayağa öyleleri kalktı ki ben kalkmamayı yeğledim. Bunlardan birinin danışmanlığı altına girdim. Görüşmenin sonunda dayanma gücüm son noktaya geldi. Ayağa kalkarak;

     “Ben bundan iyi yaparım dedim. Bunun üzerine öğretmen beni çalıştırma danışmanı yaptı, eski danışmanı benim danışmanlığım altına verdi.

     Askerî ortaokulu bitirdiğim zaman merakım oldukça ileri gitmişti. Manastır Askerî Lisesi’nde matematik pek kolay geldi. Bununla uğraşmayı sürdürdüm. Ancak Fransızca’da geri idim. Öğretmen benimle çok uğraşmıyor, acı uyarılarda bulunuyordu. Bu uyarılar benim çok gücüme gitti. İlk ev izni zamanında çözüm aradım. İki, üç ay gizlice Frerler Okulu’nun özel sınıfına devam ettim. Böylece okul derslerine oranla fazla derecede Fransızca öğrendim.

     O zamana kadar edebiyatla çok ilişkim yoktu, Merhum Ömer Naci, Bursa Lisesi’nden kovulmuş, bizim sınıfa gelmişti. Daha o zaman şairdi. Benden okuyacak kitap istedi. Bütün kitaplarımı gösterdim. Hiçbirini beğenmedi. Bir arkadaşın kitaplarımdan hiçbirini beğenmemesi gücüme gitti. Şiir ve edebiyat diye bir şey olduğunu o zaman öğrendim. Ona çalışmaya başladım. Şiir bana cazip göründü. Ancak yazı (kompozisyon) öğretmeni diye yeni gelen bir kişi, bana şiirle uğraşmayı yasakladı.

     “Bu meşgale biçimi seni askerlikten uzaklaştırır” dedi. Bununla birlikte güzel yazı yazma isteği bende kalıcı oldu.

      Lisede iken dirençle çalışıyorduk. Sınıfta birinci, ikinci olmak için hepimizde güçlü bir gayret vardı. Sonunda liseyi bitirdim. Harp Okulu’na geçtim. Burada da matematiğe ilgim devam ediyordu. Birinci sınıfta temiz gençlik düşlerine tutuldum. Dersleri aksattım. Yılın nasıl geçtiğinin hiç farkında olmadım. Ancak dersler kesilince kitaplara sarıldım.

     İkinci sınıfa geçtikten sonra askerlik derslerine ilgi duydum. Şiir yazmaya ilişkin lise öğretmeninin koyduğu yasağı unutmuyordum. Ancak güzel söylemek ve yazmak isteği kalıcı idi. Ders aralarında kompozisyon alıştırmaları yapıyorduk. Saati elimize alıyor “Bu kadar dakika sen, bu kadar dakika ben söyleyeceğim” diye yarışma ve tartışmalar düzenliyorduk.

     Harp Okulu yıllarında siyaset düşünceleri baş gösterdi. Duruma ilişkin henüz etkili bir düşünce oluşturamıyorduk. Sultan Hamit Dönemi idi. Namık Kemal Beyin kitaplarını okuyorduk. Kovuşturma sıkı idi. Çoğunlukla ancak koğuşta yattıktan sonra okuma imkânı buluyorduk. Bu gibi yurtsevercesine eserleri okuyanlara karşı kovuşturma yapılması, işlerin içinde bir kötülük bulunduğunu sezdiriyordu, Ancak bunun iç yüzü gözlerimiz önünde bütünüyle netleşmiyordu.

     Kurmay sınıflarına geçtik. Alışılmış derslere çok iyi çalışıyordum. Bunların üstünde olarak bende ve bazı arkadaşlarda yeni düşünceler açığa çıktı. Ülkenin yönetiminde ve siyasetinde bozukluklar olduğunu keşfetmeye başladık.

     Binlerce kişiden oluşan Harp Okulu öğrencisine bu keşfimizi anlatmak isteğine kapıldık. Okulun öğrencileri arasında okunmak üzere okulda el yazısıyla gazete kurduk.

     Sınıf içinde küçük teşkilatımız vardı. Ben Yönetim Kurulu’nda idim. Gazetenin yazılarını çoğunlukla ben yazıyordum.

     O zaman okullar müfettişi İsmail Paşa vardı. Bu işlerimizi keşfetmiş, izlettiriyormuş. Okulun müdürü Rıza Paşa isminde bir kişiydi. Bu kişinin, padişah katında İsmail Paşa tarafından yanlışı ortaya çıkarılmış;

     “Okulda böyle öğrenci var. Ya farkında olmuyor ya görmezden geliyor” denilmiş. Rıza Paşa konumunu korumak için inkâr etmiş.

     Bir gün, gazetenin gereken yazılarından birini yazmakla uğraşıyorduk. Veteriner dersliklerinden birine girmiş, kapıyı kapamıştık, kapı arkasında birkaç nöbetçi duruyordu. Rıza Paşaya haber vermişler, sınıfı bastı. Yazılar masa üzerinde ve ön tarafta duruyordu. Görmemezlikten geldi. Ancak dersten başka şeylerle uğraşmak nedeniyle tutuklanmamızı buyurdu. Çıkarken:

     “Yalnız izinsizlikle yetinebilir” dedi. Sonra hiçbir ceza uygulamasına gerek olmadığını söylemiş. Böyle davranmasında kendine yüklenen eksikliği ortaya çıkarmak çabasının etkisi olmakla beraber iyi niyet de inkâr edilemezdi.

     Kurmay Subaylar Grubu sınıflarının sonuna kadar bu işlere devam ettik. Yüzbaşı olarak okuldan çıktıktan sonra İstanbul’da geçireceğimiz süre içinde bu işlerle daha iyi uğraşmak için bir arkadaş adına bir apartman tuttuk. Ara sıra orada toplanıyorduk. Bu hareketlerimizin hepsi izleniyordu ve biliniyordu.

     Bu sırada Fethi Bey adına eski arkadaşlardan subay iken askerlikten uzaklaştırılmış bir kişi karşımıza çıktı. Kendisinin yoksulluğundan, yardıma ihtiyacı olduğundan, yatacak yeri bulunmadığından söz ederek bize sığındı. Biz de bu kişiyi sahip olduğumuz apartmanda yatırmaya ve kendisine yardım etmeye karar verdik.

     İki gün sonra kendisinin isteği üzerine bir yerde görüşecektik. Gittiğim zaman yanında Saray’a mensub bir de yâver gördüm. Apartmanda yatan İsmail Hakkı Bey adında bir kişi vardı, anında götürmüşler. Bir gün sonra da bizi tutukladılar. Fethi Bey oysa ki İsmail Paşanın gizli polisi imiş. Bir süre hücre hapsinde kaldım. Sonra Saray’a götürdüler. Sorgulandım. İsmail Paşa, Başkâtip, bir de sakallı bir adam hazır bulunuyordu. Sorgudan anladık ki gazete çıkardığımızdan, teşkilât kurduğumuzdan, apartmanda çalıştığımızdan özet olarak, bütün bu işlerden dolayı zan altında olmak, şüphelenilmek... Daha önceki arkadaşlar yaptıklarını kabul etmişler, birkaç ay böyle tutuklu kaldıktan sonra bıraktılar.

     Birkaç gün sonra Kurmay Subaylar Grubu Dairesi’ne tüm kurmay subay arkadaşları çağırdılar. Eşit olarak Edirne ve Selânik’te yani o zamanki İkinci ve Üçüncü Ordulara gönderilmemiz kararlaştırılmıştı. Kur’a çekileceğini, ancak aramızda anlaşırsak kur’aya gerek kalmayacağını söylediler. Ben arkadaşlara işaret ettim. Biraz konuştuk. Gerçekten ufak bir anlaşma sonunda İkinci ve Üçüncü Ordulara gidecekleri ayırdık. Bu davranış biçimini aramızda teşkilâtlar bulunduğuna delil diye telakki ettiler. Beni Suriye’ye sürdüler. Şam’da bir atlı asker kıtasına staj yapmaya görevlendirilmiştim. O sıralarda Dürzülerle bazı meseleler vardı. Dürzüler üzerine askerî birlikler gönderiliyordu. Ben de bu arada gittim. Dört ay orada kaldım.

     “Hürriyet Cemiyeti” adında bir dernek kurduk. Bunu genişletmek için aldığımız önlemler arasında benim çeşitli asker sınıflarında staj yapmak bahanesiyle Beyrut, Yafa ve Kudüs’e gitmem vardı.

     Böylece hareket ettim. İsimlerini saydığım yerlerde teşkilat yapıldı. Yafa’da daha fazlaca kaldım. Oradaki teşkilât daha güçlü oldu. Ancak Suriye’de istediğim derecede işi oluşturmak imkânsız görünüyordu. Bende işin Makedonya’da daha seri gideceği kanısı vardı. Oraya gitmek için çözüm düşünmekteydim.

     Sürgüne ilişkin hakkımda çıkan buyrukta; “Kolay araçlarla memleketine gidemeyecek bir yere gönderilmesi” şartı vardı. Bu yüzden Makedonya’ya gitmek güçtü. O sırada bir yanlışlık ürünü olduğuna kuşku olmayan bir izin belgesi elimize geçti. Buna yanlışlık denebilir. Ancak bu yanlışlık şurada burada çalışan komite ileri gelenlerinin çalışması sonucu olarak ortaya çıkarılmıştı.

     Bu belgeye göre izinli olarak İzmir’e gidebilecektim, işin içinde bir yanlışlık olduğunun ortaya çıkacağını anlıyordum. Ancak o sırada Selânik’te Topçu Müfettişi bulunan Şükrü Paşanın oldukça yurtsever bir kişi olduğunu anlatıyorlardı. Kendisine bir mektup yazdım. Kendimi ve amacımı az çok açıkça anlattım. Bu amaçların seri biçimde yapılması Makedonya’ya gitmeme bağlıydı. Kendi nitelikleri hakkında duyduğum şeyler doğru ise yol göstermesini istedim. Doğrudan doğruya cevap vermedi. Ancak ne şekilde olursa olsun kendiliğinden Selânik’e gidersem işi sağlamlaştıracağını dolaylı olarak bildirdi. Belgeyi cebimize koyduk. Makedonya’ya gitmek üzere hareket ettim. Ancak hareketin ardından Meselenin ortaya çıkması ihtimaline karşı izimizi kaybettirmek için öncelikle Mısır’a, sonra Yunanistan’a gittim. Ola ki bir bilgi olursa oralardan geçerken Yafa’dan bildireceklerdi. Hiçbir şey yazmadılar. Kılık değiştirerek Selânik’e girdim. Bir gece, Şükrü Paşayı gördüm. Benimle temas kurmaktan korkuyordu. Ben önemli bir dayanak noktası bulmaksızın dört ay kadar Selânik’te kaldım. Bu sırada okul müdürü Tahir Bey, Hoca İsmail Efendi, Ömer Naci, Hüsrev Sami, Hakkı Baha gibi arkadaşlara amaçlarımı anlattım. Hürriyet Cemiyeti’nin bir şubesini kurdum.

     Selânik’te bulunduğumu İstanbul haber alarak kovuşturmaya başladı. Oradan yeniden kılık değiştirerek Yafa’ya geldim. O zaman bir Akabe meselesi vardı. Kendimi anında sınıra görevlendirdim. Arandığım zaman sınır üzerinde hazır bulundum.

     Toplam iki buçuk, üç yıl Suriye’de kalmıştım. Bu süre içinde her şey unutulmuştu. Makedonya’ya aktarılmak için resmen başvurdum. Amacıma sonunda ulaştım.

     Selânik’e geldiğimde bizim Hürriyet Cemiyeti’nin Terakkî ve İttihat adını aldığını duydum. Doktor Nazım Bey Paris’ten Selânik’e gelmiş. “Terakkî ve İttihat Derneği’nin tarihte yeri var. O ad altında çalışırsa daha iyi etki eder” diye arkadaşları inandırmış. Dernek o isim altında çalışmayı sürdürdü. Resmî görevim, kurmay subaylar grubunda mareşallik emrinde idi. Ben bu durumda iken 1908 yılı geldi ve Meşrutiyet ilân edildi.

     Meşrutiyet’ten sonra tüm kişiler ortaya çıktı. O zamana kadar temiz ve güzel çalışıyorduk. Ben herkesi böyle biliyordum. Şahsî gösterileri çirkin buldum. Bazı arkadaşların davranışlarının eleştirilmesinin gerektiğini gördüm. Eleştirmekten çekinmedim.

     Bu kötülükleri bir yana atmak için ilk düşündüğüm önlem, ordunun siyasetten çekilmesi teorisiydi. Bunu öteki arkadaşlar uygun görmüyorlardı. Sonunda 31 Mart Olayı oldu. Bu olay üzerine Makedonya’dan giden bölüğün ve ilk dönemde Edirne’den bunlara katılan güçlerin Kurmay Başkanı olarak İstanbul’a gittim. Başlangıçta komutan Hüsnü Paşa idi. “Hareket Ordusu” ismini ben buldum. O zaman bunun anlamını kimse anlamamıştı. Mesele şundan ibaretti:

     İstanbul’a seslenen bir bildirge yazmak gerekti. Bunu ben yazdım. Sonra elçilere seslenerek ikinci bir bildirge yazdık. Buna ne imza konması gerektiğini düşündük. Bazı arkadaşlar “Hürriyet Ordusu” dediler. Oysa ki tüm ordu Hürriyet Ordusu durumunda idi.

     Hareket hâlinde olan orduların durumunu göstermek için “Hürriyet Ordusunun operasyon güçleri” denildi. Ben “Operasyon” sözcüğünün Türkçe’ye çevirisini düşünerek “Hareket Ordusu” deyimini kullandım.

     31 Mart meselesi çözümlenince yeniden Selânik’e döndüm. Ordunun dernekten ayrılması ve siyasetle uğraşmaması görüşünü bu kere daha güçlü ileri sürmeye başladım.

     Meşrutiyetin ilânından sonra teşkilât kurmak için Trablusgarb’a gönderilmiştim. Her defa orada İttihat ve Terakkî Kongresi’ne delege seçiliyor, ancak gitmiyorduk. Bir kere yalnız bu amacı anlatmak için gittim. Amacımı kabul ettirdim. Ancak muvaffakiyet yalnız kongrenin teorik yargısı olarak kaldı, uygulanmadı. İttihat ve Terakkî’nin bazı kişileri ile aramızda Meşrutiyet’ten sonra başlayan aykırı düşünceler son derece güçlendi ve tam bu ana dek sürdü.

     Bundan sonra yeni ordu teşkilatı yapıldı. İzzet Paşa Kurmay Başkanı oldu. Ben bu teşkilatta Selânik Kolordusu Kurmayına küçük rütbede bir subay olarak katıldım. Henüz kolağası rütbesinde idim. Ordunun talim ve terbiyesiyle uğraşıyordum. Bundan dolayı sözlü ve yazılı birçok eleştiriler yapmak mecburiyeti ortaya çıkıyordu. Bu eleştirmeler özellikle eski komutanları incitiyordu. Bunun, benim tecrübeli olmaktan çok teorisyen olduğumdan ileri geldiği düşüncesine kapılıp ceza olarak beni 38.Piyade Alayı’na komutan yaptılar. Bu görevlendirme kızgınlık yüzünden gerçekleşmedi. Alay Komutanlığını yerine getirdiğim sırada Selânik’te bulunan tüm garnizon birlikleri, alayın uygulamalarına kendiliklerinden katılmaya başladılar. Verilen konferanslara öteki subayların katılımı görüldü. O zaman Selânik’te bu çalışmalardan kuşkulandılar. Beni Mahmut Şevket Paşa aracılığıyla İstanbul’a çağırdılar. Genelkurmay’da bir göreve atadılar.

     Selânik’te bulunduğum sırada Arnavutluk harekâtıyla uğraşmıştım. Öncelikle Şevket Turgut Paşa görevli iken, Mahmut Şevket Paşa kendisi Arnavutluk harekâtını ele almıştı. Beni de Kurmay Başkanı diye birlikte götürdü.

     İstanbul’a çağrıldığım zaman İtalyanlar Trablusgarp’a saldırdılar. Ben de isim ve kılık değiştirerek bazı arkadaşlarla birlikte Mısır’a, oradan Bingazi dolaylarına gittim. Bir yıl kadar süren savaş sırasında Bingazi kuvvetleri komutanlığında bulundum.

     Asıl memlekette de Balkan Savaşı başlamıştı. Bulgar ordusu Çatalca çizgisine ve Bolayır’ın kuzeyine geldiği bir sırada İstanbul’a döndüm.

     Bu yılın sonunda Genel Savaş ilân olundu. Olagelen başvuru ve isteğim üzerine Tekirdağ’ında şu çok yakın zamanda kurulan 19.Tümen’e komutan oldum. Arıburnu’nda, Anafartalar’da bulundum. İngilizler çekilip gittikten sonra bir ay Edirne’de 16. Kolordu ile kaldım. Sonra Kolordu Komutanı olarak Diyarbakır ve çevresine gittim. Orada yaptığımız önemli savaşlardan biri, Bitlis ve Muş’un Ruslar’dan geri alınmasıdır.

     Savaşın son aşamasında bazı düşüncelerim kabul edilmeyince komutayı da geri çevirerek İstanbul’a döndüm.

     O sıralarda idi. Veliaht ile birlikte Alman genel karargâhına gittik ve Alman batı cephesinin bazı bölümlerini gördük. Bu gözlemimden, Hindenburg ve Ludendorf ile görüşmelerimden sonra geçmiş isteklerimdeki yerindeliğe daha çok inandım.

     O zaman oluşturduğum son fikir, Genel Savaş’a girildiği ilk anda söylemiş olduğum düşüncenin aynı olarak belirdi.

     Bu geziden hasta olarak İstanbul’a geldim. İstanbul’da bir iki ay tedavi gördükten sonra, tedavi amacıyla Viyana’ya gittim. Orada Sanatoryum’da bir ay yattım. Bir süre de Karlsbat’da kaldım.

     Diğer yandan Sina cephesinde, benim önceden raporlarda açıkladığım kötülükler aynen vaki oldu!

     Bunun üzerine Falkenhayn Almanya’ya çağrıldı, yerine Liman Von Sanders görevlendirildi. Birkaç gün sonra iki Alman generalinin yanında padişah katına çağrıldım. Amacın, beni yeniden Yedinci Orduya göndermek olduğunu öğrenmiş bulunduğum için yalnızca kabul edilmek istediğimi gösterdim. İlk çağrı biçiminde ısrar edildi ve bana Yedinci Ordu’ya komutan atandığımdan söz edilerek görev yerime yapacağım işlere ilişkin emir verildi. Bu emir, bana verilen görev ve yetkiyle yerine getirilemezdi. Ancak bunu anlatmaya da imkân yoktu. Sonuç olarak önceden çekildiğim Yedinci Ordu Komutanlığı’na yeniden başlamak üzere Nablus’a gittim.

     Aynı sıralarda mütareke yapılmıştı. Daha Halep’te iken hemen kabineyi (Hükümet) değiştirmek ve yerine isimlerini açıkça söylediğim kişilerden oluşan bir kabine geçirmek gereğini ve aynı zamanda benim İstanbul’a çağrılmamın yararlı olacağını açıktan açığa İstanbul’a bildirmiştim. Gerçi kabine kuruldu, ancak benim İstanbul’a çağrılmama gerek görülmedi, sonunda bu kabine de düştükten sonra İstanbul’a gittim.

     İstanbul’a ulaştığımda benim gözümde durum şu idi, Mebuslar Meclisi nasıl davranılacağında kararsız idi.

     Yeni görevlerinden düşmüş kişilerle ve milletvekilleriyle ayrı ayrı görüştüm. O zaman düşündüğüm şey, her çevreyi rahatlatarak ülkeyi savunmak için güçlü bir durumun ortaya çıkarılabileceği merkezinde idi. Ancak bu düşünce üzerinde gereği kadar çalışmaya zaman kalmadan Meclis’in dağıtılmasına şahit olduk.

     İstanbul’un haysiyetli kişilerince türlü isimler altında programlar ve partiler kurularak kurtuluş yolları aranmakta idi. Bunların her birini ayrı ayrı araştırdım. Hiçbiri bir kurtuluş gücüne dayanmıyordu. Bundan dolayı hiçbiriyle işbirliğinden bir sonuç beklemedim. Onaylama gücünün doğrudan doğruya millet olacağı görüşü bende çok güçlüydü.

     İstanbul’da oluşan durumlardan, yapılan girişimlerden, özellikle durumun güçlüğü ve acıklılığından milletin haberi yoktu. İstanbul’da oturup milleti bilgilendirmek imkânı da kalmamıştı. Bundan dolayı yapılacak şeyin İstanbul’dan çıkıp milletin içine girmek ve orda çalışmak olduğuna karar verdim. Bunun yapılış biçimini düşündüğüm ve bazı arkadaşlarla görüştüğüm sıradaydı ki; hükûmet beni Ordu Müfettişi olarak Anadolu’ya göndermeyi önerdi. Bu öneriyi hemen seve seve kabul ettim ve tam Yunanlıların İzmir’e girdiği gün idi ki İstanbul’dan ayrıldım.

     Benim düşündüğüm şu idi: Her tarafta türlü isimler altında birtakım teşekküller başlamıştı. Bunları aynı program ve aynı isim altında birleştirerek bütün milleti ilgilendirmek ve tüm orduyu da bu amaç için çalıştırmak lazımdı. Anadolu’ya girdiğim zaman; daha Ordu Müfettişi sıfatı ve yetkisi üzerimde iken bu noktadan işe başladım ve bu amaç az zamanda oluştu.

     İzlediğim çalışma biçimi İstanbul’ca bilinince beni İstanbul’a çağırmak istediler. Gitmedim. Sonuç olarak istifa ettim.

     Milletin bir bireyi olarak Erzurum Kongresi’ne katıldım. Erzurum Kongresi’nde belirlenen esasları tüm ülkeye yaymak amacıyla Sivas’ta da bir kongre yapıldı. Bu kongrelerin oluşturduğu Temsilciler Kurulu adındaki heyetle kongrelerin kararlarını uyguladık.

     Milletvekillerinin yeniden seçilmesi, Meclis’in İstanbul’da açılması sağlanmışsa da Meclis’in işgale uğraması üzerine Türkiye Büyük Millet Meclisi’ni oluşturmaya girişilmiş ve böylece 23 Nisan tarihinde bu Meclis toplanıp işe başlamıştı. Teşkîlât-ı Esâsiye (Anayasa) Kanununda bulunup adı geçen kanunun özünü anlatan ve ilk projede anılan ilkelerin kökenine gelince; gerçekte öteden beri millî egemenliğin en iyi temsili imkânı olacağına ilişkin teorik olarak bazı araştırmalar ve teorik incelemelerden benim çıkarabildiğim sonuç şu idi: millî egemenliğin tümüyle ortaya çıkması, bunun gerçek sahibi olan tüm insanların bir araya gelip bunu gerçekten kullanmasıyla mümkündür. Ancak tüm Türkiye halkının toplanmasıyla bu amacın gerçekleştirilmesine uygulanabilir bir çözüm olsa bunların yetki sahibi vekillerinin bir araya gelip bu işi yapması olabilirdi. Millî hakimiyetimizin bir kişi, ya da sınırlı kişilerden oluşan bir kurul tarafından temsil edilmesi yüzünden ülkeyi ve milleti baskıcılıktan kurtaramadığımız tarihî olaylar ile delil müsbit olduğundan herhâlde bu temsil hakkını olabildiğince çok insandan oluşan ve vekillik süresini az bir kurulla temsil etmek ve ortaya çıkarmak, bence tek çözümdü. Ülke içinde ve millet içinde önce ve sonra yapmış olduğum araştırmalar ve incelemeler de bana bu düşüncenin uygulanmasında büyük imkânlar ve isabetler olduğu kanısını vermiştir.

     Herhâlde halkımızı yönetim ile yakından ilgilenmek, yani yönetimi doğrudan doğruya halkın eline verebilecek bir yönetim şeklini kurmak hem millî hakimiyetin gerçek olarak temsili ve hem de bu sayede halkın benliğini anlaması bakımından gerekliydi. İşte bu düşüncelerin, bu araştırmaların esin kaynağı olarak proje yapılmıştı.

     Halkçılık teşkilatı en ufak daireye kadar yayıldığında elde edilecek sonucun daha büyük ve verimli olacağına kuşku yoktur. Ülke ve milletin içinde bulunduğu güçlükleri ve savaş hâlini de düşünürsek Meclis’in çalışmalarının sonucunu ve oradaki başarılarını takdir etmemek imkânsızdır.

     Misak-ı Millî, barış yapmak için en akıllıca ve asgari şartlarımızı içeren bir programdır. Barışa ulaşmak için toplatacağımız ilkeleri içerir. Ancak ülke ve milleti kurtarmak için barış yapmak yeterli değildir. Milletin gerçek kurtuluşu için yapılacak çalışma ondan sonra başlayacaktır.

     Barıştan sonraki çalışmada başarılı olabilmek, milletin bağımsızlığının korunmasına bağlıdır. Misak-ı Millî’nin amacı onu sağlamaktır. Ülke ve milletin geleceğinden asıl emin olabilmesi, bir defa halkçılık temeline dayanan yönetim teşkilatının tümüyle yayılması ve biçimlendirilmesi ve uygulanmasıyla birlikte ekonomik durumumuzun millî refahımızı sağlayacak tarzda iyileştirilme ve canlandırılmasına bağlıdır.

     Bu gerçeklikleri millî iman tanıyarak koruyabilecek bir toplantı kurulu olabilmemiz için de eğitimimizi tamamen uygulanabilir ve gerçek ihtiyacımıza uygun bir program çerçevesinde canlandırmak gerekir. Bu noktalarda başarı ile ülke bayındır hale getirilecek ve millet zenginleştirilebilecektir.

     Küçük bir program kadrosu söylemek gerekirse; Teşkilât baştan sona kadar halk teşkilâtı olacaktır. Genel yönetimi halkın eline vereceğiz. Bu toplantı kurulunda hak sahibi olmak, herkesin gayret içinde olması kuralına dayanacaktır. Millet, hak sahibi olmak için çalışacaktır.

     Düzeltilecek şeyler ekonomi ve eğitimdir. Böylece ülke bayındır hale getirilecek, millet refah sahibi olacaktır.

     Hiçbir millet ve ülkeye karşı saldırı düşüncesi beslemeyiz. Ancak varlığımızı korumak ve bağımsızlık için bir de ülkemizin bu dediğimiz alanda gönül rahatlığı ve sonsuz inançla çalışarak refahlı ve mutlu olmasını sağlamak için her zaman ülke ve milletimizi savunmaya gücü yetecek bir orduya sahip olmak idealimizdir.

     Yönetim Kurulumuzda tüm bu ilkelerin korunması tabiî. Buna göre hükûmet, doğrudan doğruya Büyük Millet Meclisi’nin kendisidir. Böyle yönetim işlerini ülkede yapacak olan bir kurulun, türlü düşünce ve inançlar çevresinde toplanmış partilerden çok, ortak temel noktalara saygı gösteren kaynaşmış ve dayanışmacı bir kurul olması istenmeye değerdir. Ancak toplantı esaslarımızın kaynağı olan millete şimdilik hayat ve gerçek mutluluklarını üstüne alan kamuoyunu kapsayacak bir biçimde belirsiz olduğundan, bundan yararlanarak kendi düşünce ve inançlarının yerindeliği düşüncesinde direnecek bazı insanların yine bazı kimseleri kendi görüşlerine bağlaması ve sonuç olarak parti hâlinde kuruluşlar oluşturmanın olabilirliği yüksektir.

     Buna karşılık bazı özel inanışların varlığı, belki de düşüncelerin çarpışması için yararlı olabilir. Ancak eskisi gibi millet ve ülkeden kaynak ve dayanak noktası almayan ve onun gerçek çıkarlarıyla hiç ilişkisi olmayacak şekilde ya sadece teorik veya duygusal ve şahsî programlar çevresinde parti kurmaya kalkışacak insanların milletçe iyi kabul edileceğini sanmıyorum.

     Benim tüm düzenleme ve uygulamalarda davranış kuralı olarak esas saydığım bir şey vardır: O da oluşturulan kurum ve kuruluşların kişiyle değil, gerçekle sürdürülebildiğidir. Bundan dolayı herhangi bir program filânın programı olarak değil, fakat milletin ve ülkenin ihtiyacına cevap verecek düşünceleri ve önlemleri içermesiyle değerli ve saygın olabilir.

     Misak-ı Millî çerçevesinde varlığımızı sağladıktan sonra gürültü çıkarıp bozgunculuk ve kötülük edecek ve toprak genişletmek düşüncesinde bulunacak adamlar ortaya çıkamaz. Bence buna imkân yoktur.

Kaynak: Atatürk’ün Söylev ve Demeçleri, Atatürk Araştırma Merkezi, Ankara, 2006.

Vakit: 10.01.1922.

Belirli-zaman-aralıkları

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Sun, 1 Apr 2012 18:49:00 +0300

Belirli zaman aralıklarının kritiklerinin yapılmasını pek sevmem ben.

Belirli olgular olaylar yargılar üzerine tartışılmasının gereksiz olduğu kanaatindeyim. Mesela 90 dakikalık bir futbol maçı , 160 dakikalık YGS , ve süresi belirli birçok eylem daha sayılabilir… Kritik yapılması daha çok raporlamak gibi gelir bana ve ben raporlamayı sevmediğimden kritik yapılmasını da sevmiyorum galiba…

Zamanın değerlendirilmesi herkes tarafından her gün yapılır. Bunu belgelemesek te başımızı yastığa koyduğumuzda gözlerimizin önüne gelir o gün neler yaptığımız , neler yaşadığımız… Tekrar yaşarız geriden bakarak irdeleyerek , bazılarımız ince detayına kadar , bazılarımız yüzeysel… Kiminin yapmaya fırsatı olmayacak kadar doludur bile zihni…

Aralıklarda gelişir bütün olaylar , belirlidir zamanı… Belki de bilinmediğinden incelenmek istenir fakat öğrenildikten sonra hiç irdelenmez ve unutulur…

Tıpkı aralıklara sıkıştırdığımız anılarımız gibi…

Düşünceler ve Huzur...

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Wed, 28 Sep 2011 11:31:00 +0300

                                                          Düşünceler ve insanlık...

   Düşünceler insanı geliştirir... Düşündükçe bir tane daha sen yaratırsın.. Düşündüğün kavrama gore belirlenir bu sayı..

   Kendi hakkında düşünüyorsan yalnızsındır.. İnsan en çok kendi hakkında düşündüklerinden yorulur çünkü... Bir kişi hakkında düşünüyorsan işin biraz kolaydır , farkında olmadan birden iki kişi oluverirsin empati kurarak.. Çok yönlü ilerleyebilen karmaşık bir konuysa işin daha kolaydır... Görünen kavram kadar sen çıkıverır ortaya , farklı her kavramı düşünürken farklı bır sen olursun...

   Evet.. İnsan yalnızdır başını yastığa koyup düşüncelere daldığında... Düşüncelerini genişleterek neden fazladan bir sen daha koyamayasın ki ütopyandaki güvenli ortamına? Daha huzurlu uyuyabilirsin bütün endişeli düşüncelerini sonlandırarak..

   Neden izin veriyorsun iltihaplı düşüncelerin uykunu kaçırmasına? Anlık bı tedaviyle silip atabilirsin onları dünyandan. Gereği olmayan bütün şeyler silinip atılmalı yoksa fazlalıklar yorar zihnini... Neden şimdi yapmıyorsun?

   Neden şimdi uyumuyorsun?
   Evet yapabilirsin!
   Uyuyabilirsin!...

Kazım Koyuncu Anısına..

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Sat, 25 Jun 2011 23:53:00 +0300

"Ben bir müzisyenim, ondan sonra biraz Karadenizliyim, ama hepsinin ötesinde ben bir devrimciyim. Ve gerçekten doğru bildiğim bir şeyi en azından çok zorlanırsam ortaya koymaktan çekinmem.Bu arada; hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Donkişotlar 'a, ateş hırsızlarına, Ernesto "Çe" Guevara'ya, yollara-yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü şeyler gördük. Savaşlar, katliamlar, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini, kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük. Yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük. Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik. Teşekkürler dünya."
Kazım Koyuncu...

HAYAT-I MAHŞER : 1.BÖLÜM - HAYAT BAZEN...

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Fri, 17 Jun 2011 19:09:00 +0300

NOT: Hikayemize eklenen mekan fotoğrafları ve isimleri tamamen hikayeye renk katma ve yöresel tanıtım amacıyla eklenmiştir. Hiçbir art niyet bulunmamaktadır. Hikayede geçen kişiler ve olaylar ise tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum ya da olaylarla hiçbir ilgisi bulunmamaktadır.

HAYAT-I MAHŞER

1.BÖLÜM – HAYAT BAZEN…

(GELİN spin-off /kardeş dizi-roman)

Yaren… On dokuz yaşında, daha gençliğinin baharında gencecik bir kız. Ailesinin tek çocuğu. Tek olmasına karşın, asla şımarık olmayan, tam tersine aklı başında, yaşından daha fazla olgunluğa sahip bir genç kız. Üniversite öğrencisi… Okul öncesi öğretmenliği bölümünün, ikinci sınıfında. İsmi gibi kendisi de çok güzel olan bir kız Yaren. Okulda ki bir çok gencin hayran kaldığı bir güzelliğe ve ahlaka sahip birisi.

Üniversite Kampüsü

Artık akşam olmak üzereydi. Dersler yeni bitmiş, herkesin üzerinde derslerin verdiği bir yorgunluk vardı. Yaren’in bölümü meslek lisesi öğrencilerinin çoğunlukla girebildiği bir bölüm olduğu için kendi sınıfında hiç erkek öğrenci yoktu. Ancak, diğer bölümlerden de arkadaşlara sahip olduğu için, kız-erkek karışık bir arkadaş grubu vardı ve her gün ders çıkışı bir süre beraber takılır, sonra evlerine doğru yol alırlardı.

MÜGE: Çok yorgunum arkadaşlar. Çocuklara kukla yapmaktan ellerim ağrıyor artık.

TÜLİN: Bu daha bir başlangıç. İleride, işe başladığımız zaman görürüm ben sizi.

EMRE: İşiniz gücünüz oyuncaklarla oynamak işte. Bir de üniversite okuyorum diye geçiniyorsunuz yahu.

SEHER: Sana öyle geliyor tabi. O bölümü çeken bizleriz. Plan hazırla, orijinal ol, oyuncaklar yap… Acaba ben bölümü bıraksan mı?

CEREN: Seher, gene saçmalamaya başladın kuzum. Biz bu bölümü lisede de gördük. Bu derslerin bir kısmına da aşinayız zaten. Yapamayacak ne var?

YAREN: Ceren haklı! Fazla abartıyorsunuz bence. Yani, evet kukla hazırlamak, plan-program yapmak zor ama sonucunda çocuklar için bir şeyler yaptığımız düşünülürse, bence keyifli bile…

EMRE: Sen bugün ayrı bir mutlusun zaten. Hayırdır?

TÜLİN: Hanımefendi, bu gidişle bölüm birincisi olacak da ondan.

YAREN: Abartmayalım kızlar…

SEHER: Bakma sen “abartmayalım” dediğine. Gözlerinin içi gülüyor, görmüyor musun?

TÜLİN: Fazla oyalanmayın evdekiler merak eder. Haydi…

Yaren’in Evi

Yaren’in evinde hararetli bir gündem vardı. Annesi Nurdan ile babası Selçuk, önemli bir mesele üzerinde tartışıyorlardı. Biraz gergindi ikisi de. Çünkü bu olay her ne ise, Yaren’i de çok etkileyecek bir karardı.

NURDAN: Bunu, Yaren’e nasıl söyleyeceğiz?

SELÇUK: Nasılı mı var? Alacaksın kızını karşına. Oturup, bir bir anlatacaksın.

NURDAN: Senin için çok kolay her halde. Madem o kadar basit, o zaman sen al kızını, anlat her şeyi.

SELÇUK: Anlatmasına anlatırım da bu iş, annenin görevi.

NURDAN: Komik olma. Sen de biliyorsun ki bunu söylemek biraz güç. Hem kız daha okuyor. Böyle bir şeye nasıl şimdiden evet dersin, hiç anlamam.

SELÇUK: Öyle ya da böyle, sonunda olacaktı bu iş. Hem ileride, yine okusa da çalışamayacaktı. Hangi koca böyle bir şeye izin verir ki?

NURDAN: Bu zamanda çalışan kadın sayısından pek bir habersizsin sanırım.

SELÇUK: Çoğu da dul. Parayı bulunca kocayı boşuyorlar ya da hiç evlenmiyorlar.

NURDAN: Her ne ise… Yaren birazdan gelir. Ben yavaş yavaş yemeği hazırlamaya koyulayım.

Fuat’ın Evi

Aynı gergin konuşma Fuat’ın evinde de vardı. Fuat, Yaren’in halasının oğluydu. Kuzenlerdi yani…

ZEHRA: Ne yaptın, konuşabildin mi ağabeyimle?

KADİR: Konuştum, konuştum.

ZEHRA: Ee? Ne dedi peki? Razı mı kızı vermeye?

KADİR: Biz kızla bi konuşalım da ona göre size haber ederiz dedi. Dur bakalım…

ZEHRA: Ne demek kızla konuşalım? Kıza söz mü düşermiş bu saatten sonra? Artık şu oğlanı baş göz edelim de yuvamız şenlensin, bereketlensin. Torun sevelim biraz.

KADİR: Kız okumuş. Bizimki ise ilk okulu bile zorla bitirdi. Bu işte tatsızlık çıkmasa bari.

ZEHRA: Aman! Okumuş da ne olmuş? Üniversite köşelerinde erkeklerle fingirdeyeceğine otursun, evinin hanımı olsun. Hem bizim oğlumuzdan iyisini mi bulacak? Eli ekmek tutuyor çok şükür. Sattığı sütlerin, samanların, arpaların parasıyla iki evi de geçindirir çok şükür.

KADİR: Peki, biz bunları evlendirirsek, nerede oturacaklar?

ZEHRA: Burada, bizimle beraber. Ne var, birlikte geçinip gideriz. Ben de yaşlandım artık. Bana da yardımcı olur.

KADİR: Doğru diyorsun.

Köy Meydanı

Fuat, Yaren’in tam aksine ilk okul mezunu, köyde yaşayan, hayvancılık ve tarımla uğraşan bir gençti. Okumamış olmasına rağmen yine de kendini az da olsa geliştirmek için gayret sarf ediyor, bilgiye ve gelişmeye açık bir kişilikti. Köyde pek arkadaşı yoktu Fuat’ın. Sadece köyün birkaç genci ve en önemlisi de amcasının oğlu Uğur’la arkadaşlık ediyordu.

O gün, yine Fuat hem evde canı sıkıldığından hem de evdeki gergin ortamdan uzaklaşmak amacıyla köyün meydanına inmişti.

Meydanda yine kuzeni Uğur’la karşılaştılar.

UĞUR: Ooo! Amcaoğlu hoş geldin ya.

FUAT: Hoş bulduk amcaoğlu. Nasılsın?

UĞUR: İyidir çok şükür. Sen nasılsın?

FUAT: İyi diyelim iyi olsun.

UĞUR: Hayırdır? Bir sıkıntın var senin…

FUAT: Bizimkilere kafam bozuk be amcaoğlu.

UĞUR: Hayırdır yahu? Amcamlar niye kızdırdı ki seni?

FUAT: Ya hani var ya benim bi dayım var, Selçuk… Tanırsın belki.

UĞUR: Evet, evet biliyorum. Hani şu İstanbul’da yaşayan…?

FUAT: Aynen öyle.

UĞUR: Eee? Ne olmuş dayına?

FUAT: Dayıma bir şey olmamış. Bizimkiler dayımın kızını bana almayı düşünüyorlar.

UĞUR: Nasıl yani? Ya iyi de ne var bunda?

FUAT: Ne var olur mu? Kız okumuş, tahsilli. Üniversiteye gidiyormuş şimdi. Okul bitmemiş henüz ama bizimkiler evlendirmeye kararlı.

UĞUR: E ne olmuş üniversiteye gidiyorsa? Senden iyisini mi bulacak?

FUAT: Bulacak tabi! Oğlum, okumuş kız hiç gelip beni alır mı? Zaten kızın da haberi yok bildiğim kadarıyla. Şimdilik sadece aileler anlaşmış. Bize danışan, görüşen yok.

UĞUR: Ya kız istemezse…?

FUAT: İstemez zaten. Ailesinin zoruyla evlenir ancak. Öyle de ben nasıl razı olayım amcaoğlu? Yazık değil mi kıza?

UĞUR: Haklısın amcaoğlu ama sen kendini düşün önce. Kız kendi başının çaresine bakar da sen ne yapacaksın?

FUAT: Kızın tahsili ve bilgileri karşısında ezilip duracağım işte. Beni koca diye adamdan da saymaz zaten. Sürekli ezip duracaktır.

UĞUR: Saçmalama be! Niye adamdan saymasın? Tamam, okumamış olabilirsin ama delikanlı adamsın. Bir çok okumuş adam gibi gözükenleri cebinden çıkarırsın sen.

FUAT: Bu iş çok can yakacak, çok…

Yaren eve gelir. Yorgun olduğu her halinden belli olan genç kız odasına geçer ev kıyafetlerini giyer ve yemek masasının eksikleri için mutfağa annesine yardım etmek için gider… Evde bir sessizlik…

YAREN : Anne hayrola? Bir şey mi oldu?

NURDAN : Yok kızım , biraz halsizlik var üzerimde yemekten sonra uzanırım , güzel kızım bana bir kahve yapar dinlenirim bende (der gülümseyerek)

YAREN: Peki annecim gel hadi eksik kalmadı tek eksik sensin benim melek annem (diye sarılır ve öper annesini)

Annesinin cümleleri biraz içini rahatlatmıştır Yaren’in ...

YAREN : Baba çocuklar için uğraşmak çok yorucu ama değiyor. Bütün emeğimizi yorgunluğumuzu bir tebessümle alıyorlar götürüyolar. Bölümümden çok memnunum. İyi ki kazanmışım okul öncesini

SELÇUK: Yarın birgün kendi çocukların olduğunda görürüm seni kızım. Gece gündüz seni bir rahatsız etsinde göreyim seni

YAREN: Bu ayrım değil ama babacım , ben tüm çocukları seviyorum , hele ki kendi canımdan kendi kanımdan olan o yavrucağa nasıl kıyarııımm her ne yaparsa kabülümdür o benim .

NURDAN: Yaa yaa öyledir öyledir.

YAREN: Sen beni sevmiyor musun be kadın?

NURDAN: hiç sevmiyorum ben seni ,bu yaşa kadar da bana bakasın diye büyüttüm zaten seni

YAREN: Baba yaa destek olsana biraz hani prensesinin değeri nerede kaldı? Kadın bir kalemde sildi attı beni

SELÇUK: Kızım bakma sen annene bugün huysuzluğu üzerinde yine , sen bizim baş tacımızsın gözümüzün ilk ağrısısııın yarın bir gün nasıl kıyıpta vereceğiz seni?

YAREN: Daha çok Selçuk beey! Ağlatmayacağım daha seni kurtulamayacaksın bu küçük kız çocuğundan

NURDAN: Ben biraz uzanayım bey , kızım sende masayı hallet bulaşıklar dursun dersine geç ben yıkarım tamam mı?

YAREN: tamam huysuz kadınım sana iyi uykular şimdiden ( der ve sarılır öper annesinin yanaklarından)

Tam o sırada anne ve babanın yüreği cız eder fakat söyleyemezler işte.. Sanki cenaze evi gibi bir hava sarar o evi o dakikadan sonra.. Bile bile bir canı ölüme teslim etmek gibi bir şey istemediği halde istemeyeceği kişi ile zorla evlendirilmek… Bir insanın bütün yaşamını hiçe saymaktır bu. Onu göz göre göre öldürmektir işte…

Yaren masayı toplar anne bir koltuğa uzanır baba diğer koltuğa tv karşısında dinlenmeye başlarlar…

Yaren yemeğin üstüne o çok sevdiği ailesiyle o çok sevdiği çay saatlerini geçirmek için demlemiştir yine sevinçlerini o beş altı bardaklık ufak çaydanlıkta… Kaşık sesi duyulur duyulmaz biraz daha acır ailenin içi..

YAREN: toparlanın bakalım yavrularım , çay ve bisküvi saatiniz geldi

SELÇUK: Getir de içelim hadi çabuk dışarı çıkmalıyım

YAREN: Kahvede içtiğin çayla bunu kıyaslıyorsan sana çay yok bilesin baba

SELÇUK : getir hadi nazlanma sendeee

Çayı getirir diğer hazırladıklarını getirmek için mutfağa yönelir yaren..

NURDAN: şimdi tam sırası daha fazla geciktirmenin manası yok

SELÇUK : Aman be sende , bütün yükü üzerime yıkıyorsun (diyerek hararetli bir şekilde birbirlerine bırakırlar ihaleyi) fısıldayarak)

Yaren içinde bisküvi tabağı ve yeni yıkanmış çay bardakları olan tepsiyi getirirken duymamıştır içeride konuşulanları..

YAREN: Ne fısıldaşıyorsunuz çifte kumrular , ötün bakalım sevgi kuşları sizii , alın hadi çaylarınızı ben de geçerim odama birazdan. Okumam gereken kitaplar var derslerimle ilgili

Evde hala sessizlik hakimdir. Selçuk çayı dolarken sardığı tütünü içmeye başlamıştır yavaş yavaş. Her ne kadar beyni kızını göndermek istese de baba yüreği işte bir yerden sonra el vermemektedir. İki bardak içtikten sonra;

SELÇUK: Ben bi daireye bakayım , mesai başlamış mı arkadaşlar neler yapıyor bakıp geleyim (der ve çay bardağını koyar koymaz kaçar gibi ama belli etmemezcesine çıkar evden. Daire kahvehanedir. Orada çok vakit öldürdüklerini benliklerine yediremeyenler oradan sanki ekmek kapısı gibi bahsedip kendilerini avuturlar bir nebze)

Fuat’ın evi

Saat 21:00 civarı

Fuat eve gelir ancak balkonda oturup düşünür kara kara. İçerisi de aynı şekilde.

KADİR: Ne düşünürsün kara kara? Alacağız işte sana o kızı be oğluum sıkma canını senden iyisine mi varacak? Aslan gibi yiğit delikanlısın maşallah!

FUAT : Herşey bizim dememizle mi oluyor baba? Zorla güzellik olur mu? Ya herşey hazır tam nikahta hayır deyip iki aileyi de rezil ederse? Beni geç zaten tüm olacaklar yarenin üzerinden gelişecek

ZEHRA: Atın üstünde gelecek o kız aha şu kapıdan içeri. Hiç kimse engel olamaz o kız bu eve gelin gelecek. Aileler razıyken kıza ne oluyor?

KADİR: öyle ya tabi. Derdi sıkıntısı paraysa al bütün tarlalarım senin. Biz bugün varız yarın yoğuz oğul evine sen bakarsın sen geçindirirsin , yetmiyorsa borcun altına girer genişletirsin elindekileri seneye de öder kurtulursun tüm borçlarını

ZEHRA: hee yaa , ben babana geldiğimde köşkte mi oturuyoduk? Yemedik içmedik çalıştık bu günlere gelebildik çok şükür..

Konuşmalar biraz olsun yatıştırmıştı Fuat’ı.. O yine de balkonda yıldızlara bakarak uyuyamıyordu.. Normaldi bu durum.. İki evde de aynı düşünce ; ‘’yarın ola hayrola’’.. Bir evde kız ne tepki verecek , diğer evde kıza nasıl söyleyeceğiz düşüncesi.. Yaren olandan bitenden habersiz odasında dersini çalışır yatağına kıvrılır oyuncağına sanki çocuğuymuş gibi sarılıp kendi dünyasında yolculuğuna çıkar…

Ertesi gün… Bahar artık neredeyse kendini yaza bırakmak üzereydi. Pencereden gelen kuşların cıvıltısı, ter temiz güneş ışığı ve masmavi bir gökyüzü selamlıyordu herkesi bu sabah. Yaren güzel bir sabaha uyanmıştı. İçinde güzel havanın verdiği bir mutluluk vardı. Bugün dersleri öğleden sonra olduğu için yataktan kalkar kalkmaz mutfağa doğru koştu ve ailesi uyanmadan kahvaltıyı hazırlamaya başladı bile.

Yaren tam kahvaltı hazırlamayı tamamlamak üzereydi ki annesi kalktı önce ve mutfağa girdi.

NURDAN: Günaydın kızım. Erken kalkmışsın bugün.

YAREN: Hava o kadar güzel ki, böylesine güzel bir havada uyumak istemedi canım.

NURDAN: Kahvaltıyı da hazırlamışsın. Sen neden yordun kendini kızım? Ben hazırlardım.

YAREN: Elime yapışmayacak ya… Hazırladım işte. Babam uyanmadı mı daha?

Tam bu cümlenin ardından Selçuk Bey, mutfağa girer.

SELÇUK: Uyandım, uyandım. Mis gibi omlet kokusu geliyor burnuma.

YAREN: Hem de senin en sevdiğinden. Biberli omlet.

SELÇUK: Ohh! İşte şimdi günüm aydın oldu demektir. Ellerine sağlık prensesim.

YAREN: Daha yemediniz bile. Haydi, siz sofraya geçin de ben de getiriyorum yiyecekleri.

Fuat’ın Evi

Fuat da yeni uyanmıştı. Salona geçtiğinde hiç ses yoktu evde. Normalde annesinin çoktan uyanmış olması gerekiyordu. Tam annesine seslenecekti ki dış kapının açıldığını duydu ve kapıya doğru ilerledi. Gelen annesi Zehra Hanım’dı.

FUAT: Hayırdır anne neredeydin?

ZEHRA: Ocaklıktaydım oğlum. Evde ekmek kalmamış, biraz yufka ekmeği açtım. Sen pek seversin.

FUAT: Ellerin dert görmesin anacım. Ver bana ekmekleri, mutfağa götüreyim.

ZEHRA: Al bakalım… Sen inekleri yemledin mi bakalım?

FUAT: Yemledim anacım. Üç saat önce kalkıp bütün ahır işini hallettim. Sonra geldiğimde herkes yatıyor diye bir yarım saat daha kestireyim dedim.

ZEHRA: İyi etmişsin oğul. Ben de yavaştan kahvaltıyı hazırlayayım. Birazdan babanla kardeşlerin uyanır.

FUAT: Tamam anacım. Ben de Feride’yi uyandırayım. Kalksın da sana yardım etsin.

ZEHRA: Peki…

Yaren’in Evi

Herkes masada oturmuş kahvaltının keyfini sürüyordu. Yeni bir gün, güneşli bir sabah, güzel bir kahvaltı... Aslında bir insanın mutlu olabilmesi için bir sürü sebepti bu. Hem de ailece yapılan güzel bir kahvaltı. Herkes neşe içerisinde kahvaltısını yaparken birden bire telefon çaldı. Telefonu açan Yaren’di.

YAREN: Alo buyrun

ZEHRA: Alooo kızııım

YAREN: Halacıııımmm

ZEHRA: Nassın kınalı kuzuum

YAREN: Çok şükür iyiyim halacım sizi sormalı orda havalar nasıl köy işleri nasıl gidiyor eniştemler kuzenlerim nasıllar?

ZEHRA: iyiyiz Allahıma şükür canım kendi yağımızda kavruluyoruz anangil nasıl abim orada mı? Bişey danışacaktım ben büyüğüme

YAREN: Babaaa halam seni çağırıyooo

SELÇUK: tamam kızım sen masaya geç kahvaltına devam et okula gideceksin sana enerji lazım

YAREN: tamam babacım

ZEHRA: Abi nasılsın

SELÇUK: Çok şükür iyiyim bacım sen nasılsın?

ZEHRA: bizde iyiyiz abi , ne zaman konuşacaksınız? Haber bekliyoruz sizden yeğenin kendini yiyip bitirir burda

SELÇUK: söyle aslanıma meraklanmasın , ben varken endişe etmesin halledecem ben

ZEHRA: ne zaman ağabey , Kadir seni bekliyo eldeki avuçtakileri satıp düğüne hazırlık yapacak , oğlan zaten biliyosun nasıl olduğunu ben kalıyorum arada abi

SELÇUK: Sen şimdi telefonu kapat kocana çocuğuna söyle Selçuk varken hiç bişeye gerek kalmaz! (der biraz farkında olmadan sesini yükselterek. Yaren ve Nurdan duyar bu cümleyi ve merak ederler)

YAREN: herhalde maddi sıkıntıdalar anne malum bahar dönemi alınacaklar ekilecekler var güze de öderiz diye düşünüyorlardır (Allah’ım sen kimseyi sıkıntıya düşürme diye geçirir içinden Yaren)

NURDAN: herhalde kızım baban halledebileceği şeylere inanmadığımızda hep böyle olur ya bu eve taşınmadan öncede böyleydi , ne yaptı ne etti halletti işte

YAREN: benim babam kraldır anne o herşeyi halleder tabi , ilk aşkım o beniiimm

NURDAN : kıskanıyorum baakk

Selçuk telefonu kapatır endişeli bi şekilde gelir oturur masaya. Nurdan durumu bildiğinden sormaz. Yaren’de ailevi mesele olduğunu düşünerek ısrar etmez.

Fuat’ın evi:

ZEHRA: Fuaaaattt oğluum dayınla konuştum merak etmesin yeğenim ben varken tasalanmasın hiç bişeye dedi

FUAT: Ah anam dayım herşeyi nasıl halledecek diyelimki yareni ikna etti ya sonrası , evlendikten sonra geçimi nasıl sağlayacağım ben , okumuş görmüş kız nasıl yetinir köy yerinde nasıl giyinir ne yer ne içer buralarda hiç alışık olmadığı bi dünya burası

ZEHRA: Oğluum insanlar nelere alışıyor bu ne olaki?

KADİR: ne insanlar var oğul! Bir gecede tüm parasını pulunu kaybedip pılısını pırtısını toplayıp göçer hiç tanımadığı köylere , hayatta yediklerini kendi eker biçer , belki de hiç yemediği yufka ekmeği pişirmeyi öğrenir mecburiyetten.. Allah’a şükür kaybbedebileceğin bişeyimiz yok oğlum! Evlilikte keramet var derer . Belki evlendiğinizden sonra kısmetin açılacakta alıp başınızı göç edeceksiniz şehre , belki senden başka evleneceği insanla mutu olamayacak nereden bileceksin ey karamsar oğlum?!

KADİR: Haklısın babam! Hele dayım bir halletsinde gece gündüz tarla inşaat demeden çalışır para biriktiririm , daha çok hayvan alırım çiftlik kurarım sizi de yarenimi de en güzel şekilde yaşatırım inşallah…

Ailecek içlerinden ‘’İnşallah’’ kelimesini tekrar ederler her birinin gözleri ayrı ayrı yerlere dalarak…

Yaren’in evi:

SELÇUK: Kızım şu tütün torbasını bi getir hele , yemekten sonra çayla iyi gidiyor bu meret

YAREN: Ah be babaa bırak artık şunu

SELÇUK: Ananı bırakırım onu yine bırakmam ben kızım

YAREN: o nasıl bi söz? Bir sen varsın arkamızda başka kimimiz var Selçuk beey?

SELÇUK: Şaka bir yana ben bugün varım yarına ne olacak Mevla kerim kızım

YAREN: Muhabbetine doyum olmuyor baba ben gidiyorum arkadaşlarla bir yerlere gideceğiz biraz stres atacağız hem sen varsın arkamda babam benim sana güvenerek yaşıyorum ben bu hayatta

SELÇUK: Eşşek seni hemen de başladın yavaş yavaş yağlamayaa , ne kadar istiyorsun söyle söyle

NURDAN: Aman be Selçuk sende vereceksen yüzüne vurmadan ver işte ne kurcalatığ duruyosun daha

SELÇUK: Ne dedimki ben hatun? Ne kadar istiyorsa vereceğim bi o bi sen elimi avcumu siz yiyorsunuz zaten

YAREN : bi 20 lira yeter baba bi çay bahçesine falan gideriz sohbetlerle birazda kuş cıvıltısıyla kafamızı dinleriz hem sınavlarda geldi gelecek

Selçuk elini cebine doğru götürür idama giden mahkumun son isteğini yapacak cellat gibi hisseder kendini ve 50 lira çıkartır kızının avcunu açar koyar avcunun içerisine bakar gözlerine içerisi kan ağlarken bunu belli etmez avcunu kapatır diğer eliyle yavrusunun ellerini kapatır ve ‘’hadi git’’ der. Bu son cümle Yaren’in farketmediği gizli bir vedalaşmadır babasıyla… Selçuk kızına ‘’hadi git’’ derken yüreğinden de demiştir fakat kızcağız herşeyden habersiz öper babasını kalkar karşısından koşarak odasına gider… Hazırlanır ve koşa koşa gider randevulaştıkları yere…

MÜGE: Yaren nerede kaldın canım?

YAREN: Çok mu geciktim? Kahvaltı falan derken çıkamadım evden kusuruma bakmayın canlarım

SEHER: Amaann didişmeyin tavuklar keyfimize bakalım bugün olumsuzluk yok bakın bunu seher söylüyor

TÜLİN: Tamamdır kızlar Seher böyleyse hayatta bugün olumsuzluk değmez bize

YAREN: Tamam zorlamayalım Seher’i yoksa çıkacak bu durumundan

SEHER: Hay yaşa canım arkadaşıım

Kendi aralarında şakalaşarak birazda hayatı umursamayarak günün zevkini çıkartmaya kararlı bir şekilde sohbetlerine devam ederler…

Yaren’in evi:

SELÇUK: hanım yavaş yavaş kız evde yokken hazırlıklarına başla sen artık dönüşü yok bu işin. Aman dikkat et ha söyleyebe kadar kız anlamasın o zaman daha hırçın olur. Dikkat et

NURDAN: Tamam sandıktan çıkartırım kuzumun çeyizlerini.. Çok zor olacak bey anne evinden başka bie eve gitmek… Hemde İstanbul yaşamından köy yaşamına.. Pantolonlar etekler mayolar bikinilerden şalvarlara bol kıyafetlere… fast food dan köy yemeklerine… Asfalttan toprağa toza kire çamura alışmak kolay olmamalı…

SELÇUK: Öyle veya böyle o kız o eve gelin gidecek! Bitti! Fazla söze gerek yok artık! Boşa laga luga yapma da bir çay koy düşünelim neler yapacağımızı

Başlarlar planı kurmaya.. Bir ölümdür çünkü bu.. Bir suikasttır.. Plansız olmaz! Programsız olmaz!..

Yaren geceleri ders çalışmaktan müzik dinlemekten kitap okumaktan çok zevk alır. Anne baba da en uygun zaman için geceyi seçmişlerdir. Yaren gece yine evde dolanırken seslerini biraz yükseltecekler Yaren konuşmaları dinleyecek , neler oluyor diye girip soracak ve anlatacaklar… Böyle anlatmak sanki kolaymış gibi düşünürler… Acıyı hafifletmenin korkaklık olduğunu bilmeden bencilce kendi acılarını da yüklerler Yaren’in sırtına… Gereğinden fazlası zaten Yaren’in üzerindedir… Kızcağız tüm olan bitenden habersiz iki-üç saat civarı arkadaşlarıyla eğlendikten sonra evin yolunu tutar… Eve gelir masada bir not kağıdı ve üzerinde ‘’Misafirlikteyiz , yemek ocakta ısıtır yersin acıktığında’’ yazmaktadır..

Yaren evde tek başınayken Selçuk ve Nurdan Fuat’ın amcası Osman’ın evindelerdir.. Osman biraz realisttir.. Acıyı da sevinci de tüm gerçekliğiyle yaşayıp gelmiştir bu yaşına kadar.. Tüm bunlar yüzündeki çukurluklardan saçlarındaki beyazlardan bellidir..

SELÇUK: Osman durumu biliyorsun bize akıl ver biraz ne yapmalıyız gardaşım?

OSMAN: Önce bir soğuk su içeceksiniz kardeşim! Kızınıza elveda diyeceksiniz , normal bir hal değil o soğuk su midene indiğinde hasta olacaksın , kızın o evden çıktıktan sonra da ruhun hastalanacaktır ve vicdanın düzelmene asla yardım etmeyecek ölene kadar yaşayacaksın bu ızdırabı.. Ha diyorsan ki benim kararım kesin dönüşü yok , Fuat yeğenimdir her zaman arkasındayız yiğidimin. Yaren’de yeğenimdir. Elbette her zaman kızımızın da arkasında duracağım! Bana yakışmaz emanete ihanet! Sen o kızı Fuat’a gelin edeceksen , onun babası artık sen olmaktan çıkacaksın kardeşim Kadir’de olmayacak.. Ben olacağım o kızın babası sen hiç merak etmeyesin gardaş! İçin rahat olsun..

SELÇUK: Eyvallah birader! Az da olsa rahatlattın beni.. Bilirsin aynı yerde askerlik yaptığımızdan beri sırtımızı birbirimize yasladık biz! Ne geldiyse birbirimizden geldi.. Birbirimizden başka kimsemiz yok ki bizim..

Osman’ın karısı Zuhal çay getirir mutfaktan ve bu iki asker arkadaşı muhabbeti değiştirirler.. Zuhal çayları verip Nurdan’ın yanına gider mutfağa ve hisseder onda da vardır bi sıkıntı ama üstelemez hiç. ‘’Beyler balkonda konuşuyorlar zaten , el kızı olarak ben hiç karışmayım’’ diye düşünür ve o da bir muhabbet açar ve devam ettirir…

Aynı mahallede oldukları için 23:30 civarı çıkarlar Osman’ın evinden Selçuk ve Nurdan.. Nurdan Selçuk’un koluna girmedi bu gece.. Çünkü hiç kırpmadan kızını gözden çıkartan bu insana biraz soğumuştur gündüz o konuştuğu sözlerden dolayı…

Eve geldiklerinde Yaren’in odasının lambası yanıyordur. Yaren tıkırtıyı duyar kapısından bakar hoşgeldiniz der ve nerelerdeydiniz vs. soruları sorar odasına tekrar girer hiç üstelemeden…

Yatak odalarıyla Yaren’in odası karşılıklıdır ve odalarının kapısı her zaman açık durur aynı bu gece de olduğu gibi…

Karı-koca üzerlerini değiştirirler ve planı uygulamaya koyulurlar.. Seslerini yavaş yavaş yükseltirler..

Yaren kitabının birini salonda unutmuştu.. O kitabı bugün Ceren vermişti fakat o kitabı Emre göndermişti Yaren’e…

Baş sayfada kısa bir not altında imza ile Yaren’i sevindirmişti Emre.. Yaren’de annesi babası görürse olay çıkartır diye endişelenip aklına gelir gelmez o kitabı almak için hızlıca kalkmıştı koltuğundan… Masasında daha önceden içtiği çay bardağı çarpar gözüne ve gitmişken götüreyimde yıkayım der kendi kendine…

Kapıyı açar bir iki adım atar ve duyar konuşmaları Yaren…

NURDAN: Nasıl yaparız böyle bişeyi?

SELÇUK: Yapacak bişey yok hanım , illa birgün gelin olup gidecekti bu evden hem yabancıya gitmemiş olacak ne güzel..

NURDAN: iyi de ister veya istemez yine de bir sorsaydık kıza o evlenecek biz değil beey!

SELÇUK: İyi bir kadın fazla gözü açılmadan kapılan kadındır Nurdan! Her sene kimbilir nelerle gelecek karşımıza.. Hem Fuat yiğit bi delikanlıdır.. Helal parayla alnının teriyle canını dişine takarak geçindirir evini yeğenim ben güveniyorum ona

NURDAN: Kolay olmayacak , hiç kolay olmayacak…

SELÇUK: O da evlilik istiyordur , sabah akşam çocuklarla iç içe illaki istiyordur kendi çocuğunu , hem yaşı geldi hanım ben seni aldığımda 16 yaşındaydın bu kız 3 ay sonra 20 diyecek.. Yaşı geldi geçiyor hem madem Fuat istiyor bize onaylamaktan başka bişey düşmez!...

Yaren’in kalp atışları anında aşırı derece hızlanır.. Sinirleri bozulmuştur.. Eli ayağı tutmaz olur ve elinden düşer o evinde içtiği son çayın bardağı… Bardak düşer ve kırılır… Yerde her parça camda Yaren’in umutları… Yaren yere bardağı değil kalbini düşürmüştür sanki… Cam kırıklarının üzerine yığılır genç kız…

Hissetmez acıyı Yaren… Daha fazla yara alamaz heralde.. Dünya’da babadan başka tek dayanılacak direk olmadğını düşünen genç kız o direğin yok olmasıyla dünyası başına yıkılmıştır…

1.BÖLÜMÜN SONU

AZRA SEZGİN / SEFA AVCI

Bulut ve Özlem üzerine...

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Wed, 27 Apr 2011 20:16:00 +0300

Bilmediğim bir buluta doğru gidiyor ruhum...
O bulut yüklü mü , yağmur yağdırır mıyım , bilmiyorum...
Bulut uzun mu , ne kadar sürecek bu yolculuğum , bilmiyorum...
Göz göre göre olur da elinden birşey gelmez ya hani , öyle işte..
Bakakalıyorum kendi kendime...
Ben bende değilim dostlar neredeyim bilmiyorum..
Uzaklarda , çok uzaklarda kaldı sevgilim...
Yanına gitmek istiyorum , gidemiyorum...
Kayıp mı ettim mutluluğu?
Ruhum onun peşine mi düştü?
Yoksa bulutun ardında yârim mi var?
Öyleyse daha hızlı gideyim bitsin yolum , kavuşayım güneşime...
Mevsim değişsin bahar olsun ,
yaz yağmuru olup düşerken ben ,
onun ışıklarıyla gök kuşağı oluşsun dünyamızda...
ateş ve su , toprak ve hava gibi...
Bir bütün hayat dolsun yüreklerimize...
Gece olsun ay çıksın ve susalım biz , uyuyalım...
Uyanalım hemen... Görmeden yaşayamam ben seni...

Deniz ve İnsan...

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Thu, 27 May 2010 12:23:00 +0300

   Deniz deyince aklımıza mavi-yeşil , serin , sığ-derin sular geliverir hemen... Oysa o güzelliğin insanlarla çok ortak yönü vardır. Mesela denizi seversek su yüzünde kalır hafifleriz , sevmezsek ağırlaşıp boğuluruz.

   İnsanlar gibi o da hapseder yüreğinin derinlerine tüm acıları... Sancılardan sedef yapar ve saklar onu kuytularında... Belki dibi ihanetle doludur ama bi taşla bile taşmayacak kadar asildir o...

   Denizin de bi yüreği vardır... Dalgalıdır arasıra , o da içindeki pislikleri kıyıya vurur , ama durulup ta o mükemmel manzarayı saklamayacak kadar da zariftir...

   Akdeniz , Karadeniz , Marmara ve Ege Denizi... Her yerde sevilir deniz. Mevsimlerle insanın ruhu değişir de onun değişmez mi?

   Denizin de yüreği vardır , duymak isteyene anlatır derdini dalgalarının şırıltısıyla... Gönlünü vererek dinleyecek olursan şayet en huzurlu ninni olur uyutur seni oracıkta denizin sesi...

   Deniz anadır , içinde çok sayıda türde birey besler büyütür...

   Deniz sevgilidir , ona aşık olursan eğer heyecanı , adrenalini , korkuyu son safhada hissettirir insana...

   Denize aşık martılarla bir bütündür vapurlar...

   Deniz bir portredir , bakınca bir çok anlam çıkarabileceğimiz...

   Deniz Dünya'nın 3/4'üdür ama deniz başlı başına bi dünyadır...

Bastırılmış Duygular...

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Sun, 4 Apr 2010 21:47:00 +0300

Evrensel bir yargıdır , insanoğlunun kendisini eksik hissettiği yöne doğru bakması , kendisini tamamladığı yerde huzur bulması. Hiç kimse dört dörtlük değildir. İnsanız hepimizin vardır hataları , ön yargıları , eksiklikleri...

   Maddi eksiklikler doğrudan , manevi eksiklikler dolaylı yoldan göze hitap eder.

   Gözleri gören ve şefkat sahibi her insan , bir bireye bakıp ta duygularını bastırdığını veya duygularının bastırıldığını gözlerinden anlayabilir. Nefsini beslemeyi bilmeyen , ya da başkaları tarafından yönetilen her insan , açlık ve yoksulluk içerisindeki insanlara yardım edildiği zamanki gibi istemsiz olarak bir atılma içerisindedir. Elbette bir berber kendisini traş edemez fakat yine de kendisine çeki-düzen verebilir.

   Kendisini kontrollü dizginlediğini zanneden her insanda , taşımacılıkta kullanılan atlardaki gibi özgürlük ve istediği yöne koşma hayali vardır.

   Eksikliği yüzüne vurulan , dalga geçilen insan her lafı biriktirir kör kuyularında.Biriktirir ve bir andan sonra , dolma kapasitesine ulaşınca söylenen en son laf , o karanlık kuyuya atılan en son taş , bardağı taşıran son damla misali , o kuyuyu harekete geçirir.Ezelden beri ve kaynağı olmayan bu kuyu artık artezyen kuyusu olup çıkıverir.Bir anda tüm laflar fışkırıverir kalıcı yarayı kanatan o en son kişinin yüzüne.

   Kendimizde olmayan özelliklere sahip insanlara hayran olmamız , o insnaları bir nevi kahraman , bir nevi gök kuşağı gibi görmemiz eksikliğimizdendir. ''Neden o öyle ben değilim?'' ve benzeri gibi sözleri kendisini kontrol ettiğini zanneden insanlar sarf eder.

   Sevilen yerlere giden yollar misali , insan kendisini araştırırsa , kendi yolunu geliştirip güzelleştirmeye başlarsa o zaman hayatındaki en büyük adımı atmış olur.

  Orta derecede bir kenti düşünürsek , kent geliştikçe içe göçler artar. Geliştiği kadar söz edilir , hayran olunur. Dışa göçler çoğaldıkça itilir köhne ve karanlık yalnızlığa. Dışlandıkça kanayan bir yaradır orası. İtildikçe artar yasal olmayan faaliyetlerin sayısı...

  Birden fazla konuya değindim. Farkında olmadan sürç-i lisan ettiysem , yanlış anlaşıldıysam affola....

Cam ve kişilik üzerine...

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Sat, 27 Feb 2010 18:36:00 +0200

Arkası karanlık olan cam ayna görevi yapar.Cam gibi, yüreklerin ve beyinlerin manevi görünüşleri de farklı farklıdır.İnsan kişiliği bir nesnedir ve kendine hakim olabildiğince şekillenir kendine hakim olamadığınca başkaları tarafından yontulur. Sayısız kişilik türevleri oluşmuş , hala oluşmakta , ilerde de oluşuma devam edecektir. Her insanın , kişiliğinin farkındalığı ve sahipliğiyle orantılı olarak ruhunda koruyucu bir katman bulunur.

Sokaktan geçerken bir eve bakıp düşündüğümüzde önyargıya camlarından ulaşırız. Herhangi bir kimse hakkında , beynimizin derinliklerinde filizlenen önyargı da , onun sarfettiği ilk cümlelerden dallanıp budaklanır.

Kişilik insanın manevi hanesidir. Özellik ve gizlilik derecesini de ancak kişinin kendi hür bilinci belirleyebilir.

Atalarımızın ''Ev alma , komşu al'' sözünden esinlenerek benzer bir deyişle , kişilerle değil kişiliklerle olur bizim esas ilişkilerimiz. Faydalı ilişkiler kendinde eksik olanı ondan öğrenme ya da onda eksik olanı kendinden paylaşma yönünde zararsız ve gayet masum bir şekilde olmalıdır.

Görebildiklerimden ya da sonradan farkedebildiklerimden yola çıkarak , kişilikte kaliteden bahsedebilmek için ruhun görüntüsünün düzgün ve parlak olması gerekir. Bu tesbiti takiben bir de kişiliğin bakımı ya da muayenesi vardır . Bakım ve onarım şekilleri de farklıdır elbet. Nasıl ki camı silerken kırılganlığına göre güç kullanıyorsak , bu temizlik zamanları da böyledir. Herşeyden önce bir yoklamak gerek sağlam mı değil mi , sonra görmek gerek ayna mı değil mi diye. Eğer camsa iki taraflı temizlik gerekir.

Elbette bir evi hiç kullanmasak bile camın içerisi tozla ; dışarısı da yağmur rüzgar gibi dış etkenlerden dolayı oluşan iz kalıntılarıyla kirlenir.ayna görünümlü insanlar içi doldurulmuş peluş oyuncaklar gibidir. Camın arkası ne kadar sırlanırsa , o kadar net gösterir görüntüyü... Etkiniz kadar tepki aldığınız sert , parlak ve kendini göstermeyen kişilikler de vardır. Bir de umutsuz vakk'a penceresi olmayan kişiler vardır. Harabe eve giren , çıkan , pisleten , zarar veren belirsizdir.Sahip çıkılmadıkça bir kişiliğin geleceği de yıkılıp yenisinin yapılmasıyla muhtemeldir.

Zengin , köklü ve parlak kişiliklere sahip olmamız dileğiyle...

Sefa Avcı

Ustalık ve üstadlık üzerine

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Mon, 22 Feb 2010 16:46:00 +0200

Ustalık elindeki materyalleri , bilgisiyle doğru şekilde kullanana denir.
Fakat söz ustalığında durum farklıdır. Belirli birikimle kalbini , gözünü , beynini harmanlaman gerekir. Elindeki malzeme 29 harftir ve harfleri gruplayarak oluşturulan paragrafları kelimelere indirgeyebilenlere üstad denir.

Ustanın kazancı karnını doyurur , üstadın kazancı ise kalbini… tek derdi yaptıklarının anlaşıldığını hissetmektir . karşılıksızdır müşterisine emeği. Öyle ki her şeyden önce , yorum bile yapmadan önce anladığınızın işareti olan mimikleriniz bile , aldığınız emeğin üstüne ‘ilgilendiğiniz ve beğendiğiniz için can-ı gönülden teşekkür ederim’ minnettarlığı kazandırır size…

Candır üstad. Biyolojik görevi yetersiz kalır onu anlatmaya , ruhundaki fazlalıkla insandır o.Hayata sımsıkı bağlanır kelimeleriyle.

Öyle bağlanır ki , gerçeklerin acısıyla normal koşullardan önce olgunlaşan bi bitkidir o.

Ekosistemde çok önemli bir yere sahiptir ama buna rağmen sürekli hırpalanır hayatında. En ufak güneşte çiçek açacak kadar da güvenir doğaya…

Her canlıya önem verir o , camdandır kalbi , en ufak sözde kırılır.

Fazla kimseye ihtiyacıda yoktur , farkını fark ettikten sonra ilişkilerin gereksiz olduğunu değilde yalnızlık zamanlarında kendi kendine muhtaç olduğu düşüncesini savunur.

Doğaya ayak uydurmak zorunda hissetmez kendini , ruhu zaten doğayla bir bütündür , güneşle dans eder , yağmurla arındırır ruhundaki hüzünleri.

Dünyayı öyle bir düşünür ki , eylemi gerçekleştirirken dünyadan soyutlar kendini.

Ve ben… her zaman görebildiklerimi yazarım… ve henüz kapının anahtar deliğinden bakıyorum , içerisi nasıl yorumlanır bilemem…

Sefa Avcı

‘Aman’ ve ‘ama’ ya dair…

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Mon, 22 Feb 2010 13:22:00 +0200

Aman’ şeytanın oyunlarından biridir.

Melekler bu oyuna düşmeyelim diye bir düşünceyle gelir ve şeytan insan aklına öyle bi girer ki , inancı zayıf olan insan meleği ‘melek kılığına girmiş şeytan’ olarak algılar ve tam aksine şeytanın tuzağına düşer.

Netice büyük değilse şeytan oyununu hiç bitirmez .hayatta çoğu olaylar böyledir. Kazalar , başarısızlıklar , kötü alışkanlıklar , ihanetler , büyük kayıplar , büyük ruhani çöküşler…

İnsanın aklı gerçekten başındayken hiç yapmayacağı , asla yapmak istemeyeceği ihmallerin sonuçlarıdır bunlar . ‘aman’ düşüncesiyle beyine girer ve kaleyi içten fetheder.

Hiçbir organ emirde değildir artık , şeytanın menfaatleri bedenden çok ruha işlemeye çalışır çünkü ruh sürekli bedendedir ve beden dinlense bile ruh yaşam boyunca görevdedir.

Ruhuna şeytan karışırsa , manevi kalıntıyı temizlemek yine maneviyatla muhtemeldir. Büyük tehlike , ruhtaki ‘çok küçük detaylar olduğu için farkına varılamayan’ aman düşünceleridir. Bu büyük tehlikeyi önleyebilme gücüne irade kavramı karşılık gelir.

Şeytan elbette iradesizle uğraşacak kadar alçaktır , ezeli düşmanı hep iradelilerdir fakat irade ruhu görünmeyen bi kalkan gibi koruduğundan iradeli insan şeytanın vesvesesini sinek vızıltısı gibi algılar ve asla umursamaz.

Şeytanın , arkasını bin bir vaatle doldurmuş gibi gösterdiği düşüncelerin elbet birde yıkılışı vardır. bu oyunlara düşenlerin hiç sevmediği kısımdır ‘aman’ dan sonra ‘ama’ yı yaşamak.

Ruhu oluşturan tüm değerlerin yıkımıdır işte bu. Şeytanın emanetine ihanetinden , çıkmayan kara bi leke bulaşır insanın ruhuna. Ve o kadar acizdir ki şeytan , hep o lekeden bulaşmaya çalışır iradesizlerin kanına…

Sefa Avcı

yollar , düşünceler ve yolculuklar üzerine...

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Mon, 22 Feb 2010 13:20:00 +0200

Düşünmek ve yol yürümek arasında pek fark yok sanırım.

Sizce de düşündükçe daha uzaklara gitmez mi insan?

Herkes düşünür elbet ömründe fakat yollarda yolcularda zaten farklı farklı değiller midir?

Şüphesiz bazı yollar engebelidir , bazısı inişli çıkışlı , bazısı virajlı , bazı yollar çıkmaz sokaktır çıkmak için geri dönmek gerekir , bazısının sonu da uçurumdur tabela yoksa yada görmezsen düşüncenin sonunda paramparça kelimeleri toparlaman için epey uğraş verirsin.

Yolcularda farklıdır , kimi umursamaz yolu dalar gider hayal alemine , kimi aşırı umursar ve geçilen yerleşim yerinde gördüğü bir bakıştaki anlamı anlamaya çalışır , kimi çok sever yolu sonuna ulaşmaktan çok yolda vakit geçirmek ister usul usul gider yolunda , kiminin mekanizması daha dayanıklıdır kat ettiğinin katlarca katı yol kat etse yinede yorulmaz asla…

Bazıları da aşıktır , onlar yolculukları sever , yolun sonu yoktur onlar için , ruh halleri de geçilen coğrafyaya göre değişir. Her an çılgınlık yapıp başka yola sapabilecek , isterse o düşünceye kamp kurabilecek kadar özgürdür yolculuk hayranları ..

Birde yol aşkları vardır , istikameti gözetmeksizin kırk yıllık platonik düşünceler içinde bulur kendini , anında düşünceler kanserli gibi çoğalır beyinde , bin bir türlü diyalog tasarlanır , kaçamak bakış yakalamak için istem dışı hareketler falan bi an için beyin öyle bi ana gelir ki , hissedilen nefesle tüm paranoyak düşünceler yıkılır ve hayata bi kahkaha atar bu heyecanı yaşayan kişi şaşkınlığıyla…

Ve kimi kendi yol hikayelerini yazar , kimi bu hikayeleri başkasına anlatır , kimisi de dinler…

Yollar yolcular yolculuklar böyledir benim gözümde…

Hadi herkese hayırlı yolculuklar…

Sefa Avcı

Bol renkli günlere …

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Mon, 22 Feb 2010 13:18:00 +0200

Hislerinle yargılıyorsan bir kişi (nesne veya düşünceyi) ,önce inandığın mutlak doğruların tam tersini düşünmelisin …

Yargıladığın insan gerçekleriyle karşına çıktığında , umursamamış olsan bile beyin bunu kaydeder yorumlar kalbe yollar ve haksızlık etme duygusundan dolayı benliğini büyük sarsıntıya uğratırsın…

Ünlü düşünürlerinde söyledikleri gibi insanın kendini en tarafsız şekilde muhakeme ettiği yer kendi vicdanıdır ve vicdanın verdiği en ufak cevap bile insanı yıkmaya yeterlidir…bir kişiyi en çok etkileyen şey ( mutlu eden , üzen , gurur veren , sarsan şey) şüphesiz ki kişinin kendine yaptığı eylemdir…

Bu eylemi istikrarlı ve tutarlı bir şekilde sürdüren , yorumlayan kişi mutlaka kişiliğini sarsılmaz temellerle koruyacaktır…

Elbette sadece beton grisi değildir kişilik , huylarına göre değişir rengi.Kimi alçak gönüllüdür kahverengi daha ağır basar , kimi mutludur sarı daha fazla görülür , kimi daha fazla huzur verebilir mavinin sonsuzluğunu hissettirir kiminin duygusallığı ağır basar ve özelliklere göre bu cümle uzar gider.

Zengin kişilikler , elindeki renk çemberinin farkında olanlardır.Gerektiğinde uygun rengi göstermek üzere çevirirler ve nasıl gerekiyorsa öyle davranırlar ve kişi kendiyle baş başa olduğunda ortada durur genellikle… o beyazın renkler karmaşasında…

Hangi yöne gitmek istiyorsa gider , nasıl olmak istiyorsa olur yalnızken sınırı yoktur bu yolculuğun…

Bir de siyah renk vardır , bu kendisinin farkında olmayan insanları temsil eder.

Dünya karanlık görünür bu insanlara , kendisiyle asla baş başa kalamazlar ve siyah renk sürekli içlerine çeker bu kişileri…

Dünyayı yaşanılır kılmak için gözün arkasına kalbide eklemek gerekir…Herkes bakar , ama görebilmek için yüreğe de ihtiyaç vardır…

Nice özürsüzler vardır ki görme engellilerin gördüklerini göremez ve hissettiklerini hissedemezler…

Ve bu yazıyı okuyan yada okutanlara tavsiyem , etrafınızda kişiliğinin farkında olmayan insanlar var ise , o insanlara yardımcı olun , çünkü böylece renkleriniz daha da parlar ve canlanır…

Bol parlak renkli günlere…

Sefa Avcı

Sevgili…

avcisefa@gmail.com (Sefa Avcı) — Mon, 22 Feb 2010 13:00:00 +0200

Sevgili…

Neden uğruna destanlar yazdırırsında kavuşmak hiç nasip olmaz?

Biz severek , aşık olarak , sanki sözleşme imzalarken hasret kısmını görmemiş gibiyiz…

Neden herkes oyun peşinde , neden esas aşıklar hep acı çeker?

Acaba kavuşanlar yatarken mi azaltır içlerindeki alevi?

Aşkımızın alevi bundan artıyorsa varsın artsın be sevgili…

Geçici hobilerle tüketmek için değil , ardımda kalıcı bir hayat yaşamak için seviyorum ben seni…

Ben iliklerime kadar sıcağı senin gözlerine bakarak hissettim , ne yağmur dokunabilir yüreğime nede buz etkiler ellerimi , yalıtımı senin aşkınla yaptım ben ey sevgili!…

Kokunu unutmayayım diye hiç çiçek koklamam ben , gözüm kamaşmasın diye hiç güneşe bakmam ben… sensin benim günüm güneşim yazım ayazım…

Seni gören olmadı sevgilim , kimse göremezde kalp-beyin ortaklığıyla yaşanılan bir sevgiliyi…

Biliyorum sende bir yerlerde bir şeyler düşünüyorsun ama gel artık be…

Hiç tanımadığım bir sesin var , bir onu beceremedim , masalımın tek eksik yanı bu olsa gerek , hayal gücüm buna yetti ne yapayım…

Hadi uyuyalım sevgili , daha her sabah seni rüyalarımda bırakmama çok zaman var , hadi susalım hayalim , biz susalımda melekler konuşsun…

Onlar bilsin sadece seni…. Seni se…. Sefa Avcı…