शब्दझेप

निरोप समारंभ कविता | Send Off Poem in Marathi

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Fri, 31 Mar 2023 18:06:00 +0000

बरेच दिवस झाले, वर्ष झाले काही लिहिलं नाही. कथा नाही, कविता नाही, एवढच काय तर एखादी चारोळी पण नाही. रोजच्या स्पर्धेत आणि जगण्याच्या धावपळीत आवड, छंद कुठे, कसा मागे पडला कळलेच नाही. कालांतराने पैसाच आवड, छंद, गरज सर्वकाही होऊन जातो. कलेने मानसिक भूक भागेलही पण पोटाची भूक, आर्थिक भूक भागवायला पैसाच लागतो हेच सत्य आहे. पण तरीही कलेसाठी, छंदासाठी वेळ काढायला पाहिजे हे देखील गरजेचं आहे.

आज कविता लिहायला एक निमित्य झाल, ते असं की, मित्राच्या ऑफिसमधील एक सहकारी निवृत्त होणार होता आणि त्यांच्या निरोप समारंभात मित्राला एक निरोप कविता त्यांच्यासाठी म्हणायची होती. त्याने मला ह्यावर एक कविता लिहिण्याची विनंती केली. वर सांगितल्या प्रमाणे वर्ष उलटले असतील मी काहीच लिहिले नव्हते, त्यामुळे शब्दच सुचत नव्हते. तरी प्रयत्न केला आणि खालीलप्रमाणे कविता झाली....

(निरोप समारंभात निरोप घेणार्‍या सहकार्‍याला उद्देशून )

निरोप समारंभ कविता | Send Off Poem in Marathi

वर्षनुवर्षं काम केल्यावर, एक दिवस असा येतो,

नाईलाजाने का असेना, मनुष्य निरोप घेतो.

मागे सुटतात ती कामे, जी रोज आपण करायचो,

मार्गात येणाऱ्या अडथळ्यांना, आपण एकत्र लढायचो.

आमुचे एक सहकारी आज, आम्हास सोडून जात आहे,

दुःख झाले मनाला खुप, जरी हे सर्व मला ज्ञात आहे.

एवढ्या वर्षात त्यांच्याकडून, खूप काही शिकायला मिळाले,

प्रामाणिकपणे काम कसं करावं, हे त्यांच्याकडून कळाले.

कोणतेही काम हसत हसत करण्याची, त्यांच्यात होती कला,

त्यांची हीच कला, अवगत करायची आहे मला.

डोक्यावर बर्फ अन तोंडात साखर, हाच त्यांचा मंत्र आहे,

त्यांच्यासारखं काम करणे, हेच यशाचं तंत्र आहे.

असे सहकारी आम्हास लाभले, हेच मी माझे भाग्य समजतो,

त्यांच्या निरोप समारंभात दोन शब्द बोलायला मिळाले,

हे मी माझे सौभाग्य समजतो.

चारोळ्या 61 ते 65

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Thu, 02 Apr 2020 10:21:00 +0000

चारोळी क्र. 61.

लबाडांच्या गर्दीत

गाफील मी राहिलो.

सारेच फसवत गेले

आणी फसत मी राहिलो.

चारोळी क्र. 62.

जेव्हा मी खोटा बोलतो

तेव्हा मी माझाच राहत नाही.

स्वतःच्याच नजरेला नजर भिडवून

आरश्यात पाहत नाही.

चारोळी क्र. 63.

पुस्तकाच्या पानात मी

तिला शोधात राहिलो.

ती शब्द बनून पसरून गेली

मी चित्रच पाहत राहिलो.

चारोळी क्र. 64.

मी रोज पाहतो

स्वतःला हरतांना.

अतृप्त इच्छा आणी

स्वप्नांना मारतांना.

चारोळी क्र. 65.

आजकाल मी

गर्दीत बसत नाही.

कारण मग मी

माझाच उरत नाही.

इतर चारोळ्या याचा- Click Here.

कथा वाचा- Click Here.

चारोळ्या 56 ते 60

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Mon, 16 Mar 2020 18:53:00 +0000

चारोळी 56

हल्ली मी एकटाच असतो

आपल्या जुन्या आठवणी चाळायला,

जड झालेल्या भावना

अश्रू संगती गाळायला.

चारोळी 57

मला तुझं रुसणं तुझ्या

हसण्यापेक्षा अधिक भाळते.

मी तुला मानवावं म्हणून

तू तुझं रुसणं कसोशीने पाळते.

चारोळी 58

काल तिला बघितले

लायब्ररीत पुस्तक चाळतांना.

स्पर्धा परीक्षेसाठी लागणारे

शिष्ठाचार पाळतांना.

चारोळी 59

मी तिच्यावर कविता करीत नाही

कारण ती वाचतांना मी हळवा होऊन जातो,

स्वतःच्या अस्तित्वातुनच मग मी

नकळत वेगळा होऊन जातो.

चारोळी 60

दवबिंदूने प्राजक्त आज भिजेल काय.?

मध्यरात्रीचा चंद्र आज निजेल काय.?

माझ्या निरागस प्रेमाची किती घेशील परीक्षा

एक तपानंतरतरी आज तुझं मन ठिजेल काय.?

इतर चारोळ्या, कविता वाचण्यासाठी शब्दझेपच्या फेसबुक पेजला भेट द्या.-- शब्दझेप

अनकंट्रोल्ड - भाग 7 (अंतिम भाग)

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Wed, 16 Oct 2019 07:16:00 +0000

सहावा भाग- येथे वाचा.

ओजस्वीला दारात बघून विराटला धक्काच बसला. तशीच परिस्थिती ओजस्वीची झाली होती. विराटला असं बघून ओजस्वीच्या पायाखालची जमीनच सरकली.

"ओजस्वी तू इथे?" विराटने शॉक होत विचारले.

"हे तर मी विचारायला पाहिजे, तू इथे कसा या हॉटेल रूम मध्ये" ओजस्वीने रागात विचारले दिले.

"अग मिटिंगसाठी आलो होतो मी इथे"

"मिटिंग? ह्या असल्या मिटिंग्स करता तुम्ही?" विराटला मधेच थांबत ओजस्वी बोलली.

"अग तुझा गैसमज झाला आहे, तसं काही नाही आहे. मी समाजवितो तुला सर्व" विराट अगदी गयावया करीत ओजस्वीला म्हणाला.

"बास झालं विराट, काहीही समाजविण्याची गरज नाही आहे", ओजस्वी ओरडली आणि पुढे म्हणाली "मला वाटलं नव्हतं रे तू प्रोजेक्ट मिळविण्यासाठी या थराला जाशील. तुझ्यावर विश्वास करून खूप मोठी चूक केली मी." ओजस्वीच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले.

"असं नाही आहे ओजस्वी, आधी तू माझं एकूण तर घे...."

ओजस्वी बाहेर निघाली आणि डोळे पुसत जायला लागली. विराट तिच्या मागे धावला. थोड्याच दूर गेल्यावर विराटने ओजस्वीचा हात पकडून थांबविण्याचा प्रयत्न केला.

"ओजस्वी प्लिज थांब, एकूण घे माझं, तसं काहीच नाही आहे, तुझा गैरसमज झाला आहे ग.." विराट विनवणी करू लागला.

"विराट, हात सोड माझा, मला काहीही ऐकायचे नाही आहे, उगीच तमाशा नको करूस इथे." ओजस्वी रागात बोलली. तिने एक झटका दिला तसा विराटच्या हातून तिचा हात सुटला. आणि ती भराभरा जायला लागली. तिला पुन्हा थांबवायची त्याची इच्छा झाली पण उगाच हॉटेलमध्ये हे सर्व बरोबर दिसणार नाही म्हणून तो परत रूम मध्ये गेला. वेदिका उठून बेडवर बसली होती.

"काय करताय मॅडम तुम्ही हे?" विराटने रागात ओरडत वेदिकाला प्रश्न केला.

"विराट आधी शांत हो..." वेदिकाने विराटला शांत करण्याचा प्रयत्न केला.

"काय शांत होऊ, ह्या साठी आलो होतो का मी मिटींगला? आणि हे काय करत होता तुम्ही?"

"विराट आधी तू शांत हो, तुला वाटत आहे तेवढं काहीही झालेलं नाही." वेदीकाने शांतपणे उत्तर दिले. तिची वोडका पण आता उतरली होती.

"काय? म्हणजे काहीतरी करायच्याच उद्देशाने तुम्ही मला इथे बोलावलं होतं वाटते"

"विराट, तू का एवढा हायपर होत आहेस? अश्या मोठमोठ्या डिल मध्ये ह्या गोष्टी कॉमन आहे. बिझनेस वाढविण्याची हि अघोषित पद्धतच आहे जी तुझ्यासाठी नवीन असेल माझ्यासाठी नाही." वेदीकाने अगदी शांतपणे उत्तर दिलं.

"वाहहह ! म्हणजे इच्छा नसली तरीही?"

"इच्छेचा प्रश्न येतोच कुठे? साधं गणित आहे, काहीतरी पाहिजे आहे तर काहीतरी द्यावं लागेल. फुकट काहीच मिळत नाही या जगात. प्रोजेक्ट तर नाहीच नाही." वेदीकाने उत्तर दिले.

"मला नाही पाहिजे तुमचा प्रोजेक्ट, तो पण अश्या पद्धतीने. तुमच्यामुळे त्या ओजस्वीचा पण गैरसमज झाला, छे, सगळी वाट लागली." विराट रागातच बोलत होता.

"ओजस्वीची चिंता तू नको करुस. ती आमच्या घरची होणारी सून आहे." वेदीकाने मोठ्या ऐटीत उत्तर दिले.

"काय? तुमच्या घरची सून?" विराटने शॉक होत विचारले.

"हो, वेदान्तची होणारी बायको. मी तुला आधीच सांगितलं होतं, काहीतरी मिळवायचं असेल तर काहीतरी द्यावं लागतं." वेदीकाने हसत उत्तर दिले.

विराटला समजत नव्हते आता काय करावं. डिल पण फसली. ओजस्वी पण रुसली. तिकडे आधीच बायको नाराज होती. तो तसाच ऑफिसकडे निघाला. वाटेत त्याने ओजस्वीला फोन केले पण तिने त्याचा एक पण फोन उचलला नाही. ऑफिसमध्ये पण नव्हती ती. तो तसाच घरी गेला, निराश आणि हताश.

विराटला अस उदास बघून संपदाला वाटलं कि मी बोलत नाही म्हणून विराट उदास आहे. तिने विराटशी बोलण्याचा प्रयन्त केला पण तो जास्त काही बोलला नाही. विराटला आपल्या कर्माचा पश्चाताप व्हावा आणि त्याने पुन्हा असे करू नये म्हणून संपदाने थोडे ताणून धरले होते, पण विराटची हि अवस्था पाहून तिला वाटत होते की विराटला आपल्या कृत्याचा पश्चाताप झाला असावा. बाहेर प्रोजेक्टसाठी काय घडले या बद्दल तिला काहीच माहीती नव्हते.

... ...

ऑफिसला जायची विराटची बिलकुल इच्छा नव्हती. प्रोजेक्टमध्ये पण आता त्याला रस राहिला नव्हता. फक्त ओजस्वीला सर्व समजावून सांगायचे होते आणि तिचा गैरसमज दूर करायचा होता एवढ्यासाठीच तो ऑफिसला गेला. ओजस्वी ऑफिसला आली नव्हती. तिचा फोन पण स्विच ऑफ होता. तो आपल्या कॅबिनमध्ये बसून विचार करू लागला. पुढे त्याला सर्व अंधार दिसत होता. काय करावे, गोष्टी कश्या ठीक कराव्या, काही सुचत नव्हते. तेवढ्यात रेड्डी सरांचे बोलाविणे आले. विराट त्यांच्या कॅबिनमध्ये गेला.

"काँग्रेज्यूलेशन विराट! तुझी मेहनत, तुझं डेडिकेशन कामी आलं" रेड्डीनी आनंदात विराटच अभिनंदन केलं.

विराटला कळलंच नाही काय झालं ते. "कशाबद्दल?" विराटने विचारलं.

"अरे आपल्याला वेदिका ऑटोचा प्रोजेक्ट मिळाला आहे तो पण आपण कोटेशन दिलेल्या प्राईजमध्ये." रेड्डी उत्तरेले.

"व्वाव, तुमचं पण अभिनंदन सर" खोटे हास्य आणि उत्साह आणत विराट बोलला. तरी त्याला कळत नव्हतं हि हे प्रोजेक्ट कसं काय मिळालं ते. काल जे घडलं त्यावरून तो काही असला अंदाज बंधू शकत नव्हता.

"मला माहित आहे तुला प्रश्न पडला असेल कि वेदिका ऑटोने आपल्याला हा निर्णय केव्हा कळविला ते?"

विराटने मान हलविली.

"काल सायंकाळी तुमची मिटिंग झाली त्यानंतर मिसेस वेदिकाचा मला कॉल आला आणि त्यांनी प्रोजेक्टसंबंधात अर्जंट भेटायला बोलाविले. तेव्हा त्यांनी कळविले कि आमच्या बोर्ड मेंबर्सनी तुमच्या ERP सॉफ्टवेयरची निवड केली आहे आणि हा कॉन्ट्रॅक्ट आम्ही तुम्हाला देत आहो म्हणून." रेड्डी आनंदात सांगत होते.

विराट विचारात पडला. काल सायंकाळी जे घडलं त्या नंतर हा प्रोजेक्ट आपल्याला मिळेल असं त्याला वाटत नव्हतं. परंतु यात वेदीकाची नक्कीच काहीतरी खेळी असनार हे त्याने ओळखलं.

"आणि पुन्हा एक खुशखबर आहे " रेड्डी उत्तरले तसं विराट आपल्या विचारातून बाहेर आला.

"काय?"

"त्यांनी ओजस्वीची मागणी घातली आहे. म्हणजे त्यांना ओजस्वी पसंद आहे आणि ते तिला आपल्या घरची सून करायला तयार आहे" रेड्डीनी आनंदात उत्तर दिले. त्यांच्या चेहऱ्यावर आनंद साफ झळकत होता.

हे एकूण विराटला अजून धक्का बसला. तो अजून गर्भगळीत झाला. मागच्या 2 3 दिवसापासून त्याने मोठंमोठे धक्के खाल्ले होते. तो आता हताश झाला होता. त्याला कुठेच आशेचा किरण दिसत नव्हता.

"ओजस्वी काय म्हणाली यावर? ती तयार आहे का लग्नाला?" विराटने प्रश्न केला.

"तिच्या चांगल्यासाठीच आम्ही हा निर्णय घेतला आहे. एवढी चांगली फॅमिली, चांगले लोक, शिवाय समाजात मोठं नाव आहे त्यांचं. असं नातं स्वतःहूनच चालून आल्यावर कोण नकार देईल आणि तुला तर हे चांगलच ठाऊक आहे की आपल्या कंपनीला वाचविण्यासाठी हा प्रोजेक्ट आणि त्यांच्या कंपनीची साथ जरुरी आहे ते." रेड्डी सांगत होते.

"पण सर, लग्नाचा निर्णय असा अचानक..."

"बघ विराट, काहीतरी मिळवायचं असेल तर काहीतरी द्यावं लागतं. अश्या मोठमोठ्या डिल मध्ये ह्या गोष्टी कॉमन आहे." रेड्डी उत्तरले.

हे एकूण विराटच्या अंगावर काटा आला. हेच वाक्य त्याने वेदिकाच्या तोंडून ऐकले होते. त्याला ह्या कोणत्याच गोष्टी पटल्या नाही पण तो तरी काय करणार, त्याचा नाईलाज होता. तो काहीच करू शकत नव्हता. त्याची घुसमट व्हायला लागली.

तो आपल्या कॅबिनमध्ये जाऊन बसला. आता त्याच डोकं हँग झालं होतं. त्याला समजत नव्हते कि काल आपण हॉटेलमध्ये वेदिकासोबत होतो हे ओजस्वीला कसं काय कळालं

त्याने फोन उचलला. ओजस्वीला फोन लावला. फोन बंद होता. त्याला बोलायचं होत एकदा ओजस्वीशी, तिला सांगायचं होत कि तू पाहिलं ते खरं नव्हतं, तिला सांगायचं होतं की मी अजूनही तुझ्यावर तितकंच प्रेम करतो म्हणून, तिला सांगायचं होतं की मी प्रोजेक्टसाठी खालच्या थराला जाणारा व्यक्ती नाही म्हणून. त्याने एक लेटर लिहिले आणि त्यावर सही करून ते HR डिपार्टमेन्टकडे दिले. आपले काही महत्वाचे सामान घेतले आणि ऑफिसच्या बाहेर पडला तो कायमचाच.

त्याने नौकरी सोडली होती. घरी येऊन पुन्हा एकदा संपदाची माफी मागितली. आपली चूक दुरुस्त करून संपदाचा पुन्हा विश्वास संपादन करण्याची ही चांगली संधी होती. तिचा राग निवळला होता. त्याने नौकरी सोडल्याचे एकूण तिला धक्का बसला. पण त्याने सांगितले की ओजस्वीशी कायमचे संबंध तोडण्यासाठी हे जरुरी होतं म्हणून. संपदाने प्रेमाने त्याला मिठी मारली. विराटने पुणे कायमचं सोडण्याचा निर्णय घेतला. बंगलोरला बऱ्याच सॉफ्टवेअर कंपन्या आहे, येथील अनुभवाच्या आधारावर तेथे नक्की चांगली नौकरी मिळेल याची त्याला खात्री होती शिवाय त्याने आपल्या बंगलोरला असलेल्या एक दोन मित्रांना देखील सांगून ठेवले.

रात्री दहाच्या सुमारास विराटचा फोन पुन्हा एकदा वाजला. ओजस्वीचा फोन असेल म्हणून त्याने लगेच फोन बघितला, वेदिकाचा फोन होता तो. या आधी रेड्डी सर आणि कंपनीतल्या इतर सिनियरचे फोन येऊन गेले होते पण विराटने एकचा पण फोन उचलला नव्हता. पण त्याने वेदीकाचा फोन उचलला.

"आता कश्यासाठी फोन केला?" विराटने रागातच विचारले.

"मी ऐकलं, तू नोकरी सोडलीस?" वेदीकाने प्रश्न केला.

"हो, तुम्हाला काय त्याच? कामाचं तेवढं बोला"

"तू टॅलेंटेड आहेस, हार्डवर्किंग आहेस, मला असं वाटत तू आमच्या कंपनीत जॉब करावास. तुला अजून चांगली पोझिशन आणि चांगलं पॅकेज देऊ." वेदीकाने ऑफर दिली.

विराट मोठ्याने हसला आणि म्हणाला "नाही हो, नाही जमणार कारण तुमच्यासारखं कुठल्याही थराला जाणं नाही जमत मला."

"ठीक आहे, तुझ्यासाठी आमच्या कंपनीची ऑफर नेहमीच खुली असेल पण एक लक्षात ठेव विराट, काहीतरी मिळवायचं असेल तर काहीतरी द्यावं लागतं." वेदिका उत्तरली.

विराटने फोन कट केला. स्वतःला कंट्रोल न करण्याची एवढी मोठी किंमत त्याला चुकवावी लागली होती. त्याने मोबाईलमधून सिम कार्ड काढले, ते तोडले आणि डस्टबिनमध्ये फेकले.

समाप्त.

अनकंट्रोल्ड - भाग 6

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Sat, 05 Oct 2019 16:37:00 +0000

पाचवा भाग - येथे वाचा.

'तुला सांगू नाही शकत विराट मी आज किती खुश आहे ते. माझ्या जीवनातला हा सर्वात नाजूक क्षण होता आणि सर्वात महत्वाचा पण. तू घेतलेला पुढाकार, तुझा स्पर्श, तुझा गंध या साऱ्याच गोष्टीने मला वेडं केलं आणि म्हणूनच मी माझं सर्वस्व तुझ्या चरणी ठेवलं. हा नाजूक क्षण तुझ्यासोबत लिहिला गेला याचा मला खूप आनंद आहे. हे सगळं मनातलं बोलता आलं नाही म्हणून हा मेसेज, बाय, गुड नाईट, लव्ह यु स्विटहार्ट.'

संपदाने मेसेज वाचला. क्षणभर तिला काही कळलेच नाही. एकदम धक्का बसला होता तिला. विराटवर ती डोळे झाकून विश्वास करायची. तिला स्वप्नात सुद्धा त्याच्यावर संशय आला नव्हता. आणि आता डायरेक्ट हे असलं काही वाचून ती पूर्ण हादरून गेली होती. तिला काय करावे काही सुचत नव्हते. तीच्या डोळ्यातून घळाघळा अश्रू वाहायला लागले. स्वरा सारखं विचारत होती कि काय झालं म्हणून पण संपदाचे लक्षच नव्हते. विराट अंघोळ करून बाहेर आला. त्याला संपदा डोळे पुसतांना दिसली. त्याने विचारले काय झालं म्हणून, पण ती काहीच बोलली नाही. तिच्या हातात असलेला आपला मोबाईल त्याने घेतला. ओजस्वीचा मेसेज ओपनच होता. त्याने वाचला.

"अरे देवा, हे काय झालं", विराट मनात पुटपुटला.

त्याला काही सुचत नव्हतं काय बोलावं, तिला कसं समजवावं. तरी त्याने तिला समाजविण्याचा प्रयत्न केला. स्पष्टीकरण देण्याचा प्रयत्न केला. ती काहीच बोलत नव्हती. ती सरळ बेडरूम मध्ये गेली. पलंगावर लेटून रडायला लागली. ती रात्री जेवली नाही, तो पण जेवला नाही.

सकाळी ऑफिसला जायच्या आधी त्याने तिची माफी मागीतली. एका बेसावध क्षणी मनावरचा 'कंट्रोल' सुटला आणि नको ते घडले म्हणून तिला सांगितले. संपदा काहीच बोलत नव्हती. विराटला पण माहित होते आपल्या हातून चूक झाली म्हणून. रात्रभर झोपला पण नव्हता तो. मनात गिल्टी भावना घेऊनच तो ऑफिसला गेला.

ओजस्वीला या बद्दल काहीच माहित नव्हतं. ती नेहमीप्रमाणे विराटशी बोलू लागली पण लगेच तिने ओळखलं कि काहीतरी झालं आहे. विराटने जेव्हा तिला सांगितलं तेव्हा तिलाही मोठा धक्का बसला. तिने विराटला दिलासा द्यायचा प्रयत्न केला. त्याचे कशातच लक्ष लागत नव्हते. दरम्यान दोनदा मिसेस वेदीकाचे कॉल येऊन गेले पण विराटचे भान नव्हते. तो ऑफिसमध्ये जास्त काही बोलला नाही. लवकरच घराकडे निघाला.

ओजस्वीला पण चांगले वाटत नव्हते. आपल्यामुळे विराटच्या वैवाहिक जीवनात प्रॉब्लेम व्हायला नको म्हणून तिला कसतरीच

होत होतं. आपण तो मेसेज विराटला पाठवून मोठी चूक केली असं राहून राहून तिला वाटत होतं. आपल्यामुळे विराटच्या जीवनात आलेली समस्या आपण काश्याप्रकारे सोडवू शकतो याचा विचार ती करत होती.

... ...

विराट घरी आला. संपदा अजूनही नाराजच होती. तिचा हात हातात घेतला. त्याने पुन्हा एकदा माफी मागितली. तिला विश्वास दिला की पुन्हा असं होणार नाही म्हणून. संपदा शांत स्वभावाची होती. ति कुठल्याच गोष्टीवर जास्त रिऍक्ट झाली नाही.

"विराट प्लिज, मला काहीवेळ एकटं राहायचं आहे." थोड्या नाराजीच्या आणि थोड्या रागाच्या स्वरात संपदा म्हणाली.

विराटला संपदावर पूर्ण विश्वास होता. ती त्याला माफ करेल याची त्याला खात्री होती.

... ...

संपदाची एक खास मैत्रीण होती. ती साऱ्या गोष्टी तिच्याशी शेयर करीत असे. झालेली गोष्ट संपदाने तिला सांगितली.

"सगळे पुरुष ना सारखेच असतात, जरा कुठे संधी मिळाली की तोंड मारायला तयारच असतात" मैत्रीण चिडतच बोलली.

"विराट नाही आहे ग तसा. मी त्याला एवढ्या वर्षांपासून ओळखते. तो आपल्या कामाच्या आणि फॅमिलीच्या प्रति प्रामाणिक आहे ग, पण कुणास ठाऊक या वेळेस कसा त्याचा कंट्रोल सुटला तर?" संपदाने उत्तर दिले.

"त्याला अद्दल घडविल्याशिवाय सोडू नकोस आता, सरळ लाईनवर आला पाहिजे तो" मैत्रिणीने तावातावाने उत्तर दिले.

"म्हणजे काय करू.?"

"घटस्फोट (Divorce) माग त्याला" मैत्रिणीने मोठ्या ऐटीत सांगितले.

"काय.? डोक्यावर पडली आहेस का तू.?" संपदाने रागाने म्हटले.

"अग येडाबाई, घटस्फोटाची फक्त धमकी दे असं म्हणत आहे मी" मैत्रीण समजावत म्हणाली.

"त्याने काय होईल.?"

"बघ तुझा नवरा कसा तुझ्यासमोर घुटने टेकेल. एकदा त्याने आपकी चुक कबुल करून शरणागती पत्करली कि विजय आपलाच. मग त्याला तू हवं तसं वागवू शकशील." मैत्रिणीने पुन्हा ऐटीत सांगितले.

"काहीही काय.? आणि त्याने स्वतःच चूक कबुल करून माफी पण मागितली आहे." संपदाने उत्तर दिले.

"अरे तू त्याच्या भावनिक सापळ्यात अडकलीस कि काय.? बघ, असं त्याच्यासमोर झुकू नकोस. या पुरुषांना ना कुठे पण आणि केव्हा पण सेक्सच दिसतो. यांच्याशी आपण जरा काय हसून बोललं कि हे सरळ आपल्यासोबत बेडवरचेच स्वप्न पाहायला लागतात. यांच्या डोक्यातच नाही तर संपूर्ण नसानसात तुला वासनाच भरलेली दिसेल. जरा कुठे स्त्री दिसली, गर्दी दिसली कि यांच्यातली वासना जागी होते." मैत्रीण धडाधडा बोलत होती.

"छे, काहीही काय? विराट नक्कीच तसा नाही आहे. मी परपुरुषाचा जेवढा आदर करते ना त्या पेक्षा जास्त विराट परस्त्रीचा आदर करतो. आणि वासना शब्दानेदेखील कधी शिवले पण नाही त्याला नाहीतर मला बेडवर ते जाणवले असते." संपदा शांतपणे बोलत होती.

"मग बायको घरी असतांना परस्त्रीशी संबंध ठेवण्याचे काय कारण, सांग ना?" मैत्रिणीने रागाने विचारले.

"मान्य आहे की विराटच्या हातून चूक झाली. पण या आधी तुला एक गोष्ट समजून घ्यावी लागेल. पुरुष आणि स्त्री यांची विचारसरणी, त्यांचे वागणे आणि त्यांचे हाअर्मोस सगळं अगदी एकमेकांच्या वेगळं असतं. तुला आधी त्यांचा केमिकल लोच्या समजून घ्यावा लागेल." संपदाने शांतपणे उत्तर दिले.

"केमिकल लोच्या? हि काय भानगड आहे?" मैत्रिणीने प्रश्न केला.

"बघ, नैसर्गिकरित्या पुरुष हा स्त्री पेक्षा लवकर उत्तेजित होतो. पुरुषाने एखादी स्त्री बघितली, तिचं एखादं अंग बघितलं तर लगेच त्याच्या शरीरात टेस्टोस्टेरॉन, डोपामीन असले केमिकल रिलीज होतात, त्यामुळे त्याची उत्तेजना चाळविली जाते. तो लवकर आकर्षित होतो स्त्री कडे. पण भावनिक स्तरावर तो स्वतःला रोखतो आणि समजावितो कि हे चुकीचं आहे म्हणून पण एखाद्या वेळेस त्याचा हार्मोनल स्तर त्याच्या भावनिक स्तरावर जास्त वरचढ होतो आणि मग सगला प्रॉब्लेम होतो.

मी यात कुठेच वासनेचं किंवा पुरुषाच्या असल्या वृत्तीच समर्थन करीत नाही आहे पण हेच नैसर्गिक आहे आणि हेच सत्य आहे. आणि हजारो, लाखो वर्षांपासून पुरुषच कामक्रीडेसाठी पुढाकार घेत आलेला आहे त्यामुळे ह्या सगळ्या गोष्टी समजून घेतल्या तर पुरुष का असे असतात किंवा वागतात हे समजनं सोपं जाईल आपल्याला." संपदा अगदी शांतपणे सांगत होती.

"वाह येडाबाई, काय समर्थन केलंस तू आपल्या नवऱ्याचं" मैत्रीण मस्करीत म्हणाली.

"नाही, मी त्याच्या कृतीचं समर्थन करीत नाही आहे, त्याने जे केलं ते चुकीचचं केलं, पण तू जे म्हणत होतीस ना वासना, सेक्स म्हणून हे सगळं सांगावं लागलं तुला."

"मग काय विचार आहे नवऱ्याबद्दल.?" मैत्रिणीने विचारलं.

"त्यांची शिक्षा तर त्याला मिळेलच, पण तुझ्याशी बोलून माझं मन हलकं झालं" संपदाने हलकेसे स्मित करत उत्तर दिले.

... ...

पुढचे एक दोन दिवस संपदा नाराजच होती. मैत्रिणींशी बोलून संपदाला बरंच हलकं वाटायला लागलं होतं परंतु तिने ते विराटला जाणवू दिलं नाही. या दोन तीन दिवसात विराटही पूर्ण ओशाळला होता. ऑफिसमध्ये तो जास्त कुणाशी बोलत नव्हता. ओजस्वीशी बोलणं व्हायचं पण पहिले सारखं नाही. आपण असं किती दिवस अजून तिच्यासोबत राहणार कारण असं रोज भेटणं, बोलणं झालं तर ती मनातून जायची नाही याची विराटला जाणीव होती. जो पर्यंत ओजस्वी आणि विराट एकाच कंपनीत आहे तो पर्यंत संपदाचा पूर्ण विश्वास संपादन करणं शक्य होणार नाही याची विराटला जाणीव होती. आता काहीतरी वेगळा निर्णय घेण गरजेचं होतं. वेदिका ऑटोच्या प्रोजेक्टसाठी विराटने प्रचंड मेहनत घेतली होती त्यामुळे एकदाचा तो प्रोजेक्ट मिळाला की आपण वेगळी वाट धरायची असं त्याला वाटू लागले. दरम्यानच्या काळात प्रोजेक्ट डिलची बोलणी पण अंतिम टप्यात आली होती.

"काही दोनचार महत्वाच्या गोष्टी बाकी राहिल्या आहे, त्या क्लियर झाल्या की प्रोजेक्ट फायनल करू" मिसेस वेदिका फोनवर म्हणाल्या.

"ठीक आहे, मला सांगा काय आहे ते? मी आपल्या सर्व शंका दूर करायला तयार आहे" विराट उत्तरला.

"आज सायंकाळी तू मला हॉटेल 'लेजन्ट इन'(Legend Inn) मध्ये भेट." वेदिका उत्तरली.

"आज सायंकाळी? लेजन्ट इन? ठीक आहे" विराटने होकार दर्शविला.

ओजस्वी बाजूलाच होती. तिने विचारले पण विराटने तिला काही बरोबर उत्तर दिले नाही.

... ...

विराट सायंकाळी लेजन्ट इन मध्ये पोहोचला. एकदम आलिशान असं फाईव्ह स्टार हॉटेल होतं ते. वेदीकाने रूम बुक केली होती त्या रूम मध्ये तो पोहोचला. काळ्या रंगाची साडी आणि त्यावर लाल स्लीवलेस ब्लाउज असा वेदीकचा गेटअप होता. तो नक्कीच मिटिंगवाला गेटअप नव्हता पण त्याने त्याकडे फारसे लक्ष दिले नाही. त्याच्यासाठी फक्त डिल होणं महत्वाचं होतं.

"काय घेणार? ड्रिंक घेणार का?" वेदीकाने विराटकडे एक कटाक्ष टाकत विचारले.

"नाही वेदिकाजी, हवं तर कॉफी बोलवा माझ्यासाठी" विराट उत्तरला.

"अरे काय विराट, ये शाम मस्तानी, त्यात एवढी महत्वाची डिल, म्हटलं वोडका घेऊ थोडी थोडी" वेदिकाने विराटला विचारले.

"नाही वेदिकाजी मी पित नाही"

वोडका आणि कॉफी आली आणि चर्चेला सुरवात झाली. वेदिका जसजसे वोडकाचे घोट रिचवत होती तसं तशी ती रंगात येत होती. आता हे सगळं विराटला अजब वाटायला लागलं होतं. पण प्रोजेक्टखातर नाईलाजाने तो चूप होता. चर्चेचा विषय बाजूला पडला आणि वेदिका त्याच्याशी फ्लर्ट करू लागली. खरंतर हे त्याच्यासाठी नवीन नव्हतं पण आज वेदिका आपली लाईन क्रॉस करु लागली होती. वेदिका त्याच्या जवळ बसली, त्याचा हात आपल्या हातात घेतला. विराटने हात झटकला आणि थोडा बाजूला सरकला. खरतर तो ज्या टेन्शनमधुन जात होता त्यात हे असं पुन्हा घडणं त्याला झेपणारं नाही याची त्याला जाणीव होती.

वेदीकाचा ग्लास रिकामा झाला होता तो भरण्यासाठी ती थोडी समोर झुकली आणि तिचा पदर खाली पडला, खरंतर तिनेच पाडला होता. मोठा गळा असलेला तिचा ब्लाउज आणि त्यातून दिसणारी ती 'चंद्रकोर'. विराट समजून चुकला होता वेदीकचा उद्देश.

"प्रोजेक्ट तुमच्याच कंपनीला द्यायचं असं फायनल झालं आहे, आता फक्त एकंच गोष्ट बाकी आहे.." वेदीकाने नशा चढलेल्या स्वरातच सांगितले.

"ती कोणती गोष्ट आहे.?" विराटने जागेवरून उठत प्रश्न केला.

"बघ विराट, तू हँडसम आहेस, हॉट आहेस तुझ्यासाठी हि गोष्ट काही मोठी नसणार.." वेदिका विराटच्या गळ्यात हात टाकत म्हणाली.

"आहो मॅडम, काय करताय तुम्हीं?" तिला दूर सारत विराट म्हणाला.

"तहान तर ही वोडका भागवते, भूक तू भागवावीस अशी इच्छा आहे." वेदीकाने सरळ ऑफर दिली.

"अहो मॅडम, काही काय बोलत आहात, मी इथे प्रोजेक्ट डिल करायला आलोय" विराट उत्तरला.

"मी पण डिलच करत आहे. तू आत्ता होकार दे मी आत्ता डिल फायनल करते." वेदीकाने पुन्हा विराटच्या गळ्याभोवती हात टाकत मिठी मारण्याचा प्रयत्न केला. या वेळेस विराटने तिला दूर लोटले नाही. खरंतर ज्या प्रोजेक्टसाठी त्याने एवढी मेहनत घेतली होती तो बस आता एक पाऊल दूर होता. प्रोजेक्ट मिळाल्याचा आनंद त्याला झाला होता तोच त्याच्या समोर संपदाचा चेहरा आला, ओजस्वीचा चेहरा आला. आधीच एक चूक त्याने केली होती. परंतु आता नकार देनं म्हणजे एवढ्या मेहनतीने मिळवलेल्या प्रोजेक्टवर पाणी फेरण्यासारखे होते. त्याने एकदा पुढे बघितलं. त्याची नजर वेदीकच्या वक्षस्थळावरील चंद्रकोरीवर गेली. क्षणात त्याचं टेस्टोस्टेरॉन रिलीज झालं, डोपामीन रिलीज झालं. तो उत्तेजित झाला परंतु या वेळेस त्याने आपलं मानसिक संतुलन ढळू दिल नाही. तो आपल्या निश्चयावर पक्का होता. प्रोजेक्टच जे होईल ते होईल पण ही चूक पुन्हा करायची नाही यावर तो ठाम होता. त्याने नाही म्हटलं, चक्क नकार दिला.

ठेवढ्यात कुणीतरी दार धाड धाड वाजविले. दोघेही खाडकन भानावर आले. दार लॉक नव्हतं. त्या व्यक्तीने क्षणात दार उघडलं. समोर विराट आणि वेदिका मिठी मारून उभे होते. वेदिकाचा पदर खाली घसरला होता. त्या व्यक्तीला बघताच क्षणी विराटने वेदिकाला दूर ढकलले. वेदिका बेडवर जाऊन पडली.

समोर दारावर उभी असणारी व्यक्ती 'ओजस्वी' होती.

क्रमशः

अनकंट्रोल्ड - भाग 5

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Tue, 01 Oct 2019 16:56:00 +0000

चौथा भाग - येथे वाचा.

मिटिंग आटोपली तेव्हा सायंकाळ झाली होती. ऍड. घोष घराकडे निघाले. विराटने ओजस्वीला कॉफीची ऑफर दिली. दोघेही कॉफी प्यायला एक रेस्तराँमध्ये गेले. अंधार पडायला लागला होता. मंद हवा सुरु होती. प्रेझेन्टेशन चांगलं झालं होतं म्हणून दोघही खुश होते. कॉफीचे झुरके घेत दोघही एकमेकांशी बोलत होते. मस्त रोमँटिक वातावरण तयार झालं होतं. त्यांनी कॉफी संपविली आणि ओजस्वीला घरी सोडून देण्यासाठी दोघेही तिच्या घराकडे निघाले. तिच्या घरासमोर गाडी आली. तिचं घर म्हणजे मोठा आलिशान बंगला.

ओजस्वीने त्याला आत यायची विनंती करत म्हणाली "अरे तुझी हि पहिली वेळ आहे, प्लिज आत तर ये."

विराट म्हणाला "अग नाही, उशीर होतोय, माझी स्वरा वाट बघत असेल."

"अरे थोड्यावेळासाठी ये, आई बाबा हेद्राबादला गेले आहे ते येईल साडे दहा - अकरा पर्यंत, तो पर्यंत मला कंपनी दे" ओजस्वी अगदी प्रेमाने म्हणाली.

"काय? सर नाही आहे? मग तर असं येणं बरोबर वाटणार नाही ग" विराटने सहजतेने उत्तर दिले.

"अरे काही होत नाही, चल तू, मला भीती वाटते एकटं असलं की" ओजस्वी लाडवत म्हणाली.

"कसलं एकटं, नौकर आहेत की" विराट मस्करीत उत्तरला.

"अरे आपलं कुणीतरी पाहिजे रे" ओजस्वीने थोडी मान झुकवत अगदी नजरेला नजर भिडवत म्हटले. आता विरटही तिला नाही म्हणू शकला नाही. वॉचमन ने गेट उघडले. गाडी आतमध्ये गेली.

एका नौकराने दार उघडले. विराट बंगल्यात शिरला. मोठा हॉल त्यात भलेमोठे झुंबर, मोठ्या पेंटिंग्स, उच्च दर्जाचे फर्निचर, इटालियन मार्बल इ. सगळं सिनेमात दाखवितात तसं. हॉलमधून एक भलामोठा जिना वर जात होता. ओजस्वी त्याला वर आपल्या रूम मध्ये घेऊन गेली. तिची रुम पण आलिशान होती.

तिने कपडे बद्दलविले. घरच्या कपड्यात ती अजून सुंदर दिसत होती. तिलाही विराट आवडू लागला होता. हि खूप चांगली संधी आहे त्याला आपल्या मनातलं सांगण्याची हे ओजस्वीला कळतं होतं पण हे त्याने बोलावं असं तिला वाटत होत. विराटला पण ती आवडायला लागली होती पण आपलं लग्न झालं आहे आणि आपण आपल्या बायकोला असं फसवू शकत नाही या विचाराचा तो होता.

तिच्या रूममध्ये एक सोफा होता त्यावर विराट बसला होता. ओजस्वी त्याचा जवळ येऊन बसली. तसं वातावरण अगदी रोमँटिक झालं होतं. दोघांच्या गप्पा चांगल्याच रंगल्या. शेवटी ओजस्वीने आपल्या मनातली गोष्ट विराटला सांगितली. विराटही बोलला. तो क्षण असा होता की दोघांच्याही मनातले जर - तर चे विचार गळून पडले होते. एकमेकांप्रती असणाऱ्या भावना दोघांनाही आता रोकायच्या नव्हत्या. त्यांना व्यक्त व्हायचं होतं. तो नाजूक क्षण होता आणि त्या नाजूक क्षणी दोघेही आपला 'कंट्रोल' हरवत चालले होते.

विराटने ओजस्वीला अलगद आपल्या जवळ खेचले. ओजस्वीपण आता थांबण्याचा मूड मध्ये नव्हती. त्याच्या मिठीत तिला प्रेमाची उब जाणवत होती आणि वातावरण केव्हा अजून जास्त उबदार झाले हे त्यांना कळले देखील नाही. विराटला अध्ये मध्ये संपदा, स्वराची आठवण येत असे पण आता त्याने देखील आपला कंट्रोल गमावला होता. तो त्या दोघांसाठीपण सर्वोच्च आनंद होता आणि त्या आनंदाच्या शिखरावर असताना विराटचा फोन खणखणला. पण एवढ्या मोक्याच्या क्षणी कोण फोन उचलणार.? फोन पुन्हा वाजला आणि बंद झाला. एक दोन मिनिटातच पुन्हा तिसऱ्यांदा फोन वाजला. आत मात्र दोघेही वैतागले. संपदाचा तर फोन नसेल म्हणून विराटने फोन बघितला.

"वेदिका मॅडम.?" विराटच्या चेहऱ्यावर प्रश्नचिन्ह होते.

"काही काम असेल त्यांना" ओजस्वी उत्तरली.

"हा बोला मॅडम.."विराट फोन कानाला लावत म्हणाला.

"बिझी होतास का? सॉरी तुला डिस्टर्ब केलं.." मिसेस वेदिकाने रिप्लाय दिला.

"नाही नाही, बोला ना"

मिसेस वेदिका विराटला ERP प्रणालीबद्दल काही विचारू लागल्या. खरंतर मिसेस वेदिकाला विराटशी फक्त बोलायचं होतं म्हणून काहीतरी कारण काढून त्यांनी फोन केला. सुरवातीला पाचएक मिनिटे विराट सर्व समजावून सांगू लागला पण वेदिका अजून अजून प्रश्न विचारत असे आणि नंतर तर विराटपण वैतागला. एवढ्या महत्वाच्या क्षणावर वेदिकाने पाणी फेरले होते. त्याची चिडचिड होऊ लागली पण त्याने कंट्रोल केलं. शेवटी अर्ध्या तासाने वेदीकाने फोन ठेवला. साडे नऊ होऊन गेले होते. दोघांचापण मुड ऑफ झाला होता.

ओजस्वी विराटच्या जवळ आली आणि त्याच्या गळ्यात हात टाकत म्हणाली," हा माझ्या जीवनातला सर्वात आनंदाचा क्षण होता आणि हा क्षण तुझ्यासोबत घडला याचा मला अजून जास्त आनंद आहे."

"माझ्यासाठी ना हा क्षण म्हणजे मुठीत पकडलेली रेती आहे, जेवढा मी जास्त जोरात पडण्याचा प्रयत्न करेन तेवढा हातातून निसटत जाईल" विराटने अगदी रोमँटिकली ओजस्वीचं डोळ्यात पाहत म्हटले.

"ओहो, अकाउंटंट आता रोमँटिक बोलायला लागला वाटते." ओजस्वीने मस्करीत म्हटले.

"संगत का असर, मॅडम" विराट उत्तरला आणि दोघेही खळखळून हसले.

"चल मी निघतो आता, बराच उशीर झाला आहे, घरी स्वरा अन संपदा वाट बघत असेल."

विराट जायला निघाला तोच ओजस्वीने त्याचा हात धरला अन म्हणाली..

"कई राते ऐसी होंगी

कई बातें ऐसी होंगी,

बस तुम साथ देते रेहना

कई मुलाकातें ऐसी होंगी।"

... ...

विराट घाईघाईत घरी पोहोचला. स्वरा झोपली होती. संपदा वाट पाहत बसली होती.

"सॉरी, प्रेझेंटेशनमुळे थोडा उशीर झाला" विराटने घरात शिरतच सांगितले.

"एवढ्यावेळ चाललं का प्रेझेन्टेशन.?" संपादने प्रश्न केला.

"म्हणजे सायंकाळीच संपलं, मग ऑफिसमध्ये थोडी त्यावर चर्चा झाली, रेड्डीसर पण होते त्यामुळे उशीर झाला. तू वाढ, मी फ्रेश होतो, मग जेवू आपण" विराटने घाईतच उत्तर दिले आणि फ्रेश व्हायला वॉशरूम मध्ये गेला.

रात्री ओजस्वीचा फोन आला तेव्हा विराट बराचवेळ तिच्यासोबत बोलत होता.

... ...

काकिनाडा गर्ल- हि कथा वाचा.

विराट ऑफिसला पोहोचला. रेड्डी सरांना भेटला. कालच्या प्रेझेन्टेशनबद्दल त्यांना सर्व सांगितलं. त्यांना आधीच तशी ओजस्वीने थोडक्यात माहिती दिली होती. रेड्डीसर जाम खुश होते. काहीही करून त्यांना हा प्रोजेक्ट हवा होता.

"त्यांच्या अजून काही शंका कुशंका असेल तर त्या क्लियर करा, हवं तर कोटेशनमध्ये जे रेट्स आपण दिले आहे ते पण कमी करा, पण हा प्रोजेक्ट आपल्यालाच मिळाला पाहिजे." रेड्डी सरांनी विराटच्या खांद्यावर हात ठेवत म्हटले.

"हो सर, तसं आपल्याकडून पुरेपूर प्रयन्त आपण करत आहो, वेदिका मॅडमशी मी वैयक्तिक संपर्कात आहो त्यामुळे त्यांच्या प्रत्येक शंकेच निकारण आपल्याकडून होईल यात शंका नाही." विराटने उत्तर दिले.

"म्हणूनच तर हा प्रोजेक्ट मी तुझ्या हातात दिला विराट. मला खात्री आहे तू हा प्रोजेक्ट नक्कीच ओढून आणशील म्हणून" रेड्डी उत्तरले.

विराटची छाती अभिमानाने फुलली होती. आता काही झालं तरी हा प्रोजेक्ट आपण मिळवायचाच असा त्याने चंग बांधला.

दरमान्य तीन चार दिवस गेले. मिसेस वेदिकाचे विराटला रोज कॉल येत असतं. काही शंका विचारण्याच्या बहाण्याने मिसेस वेदिका कॉल करीत असे. त्या त्याच्याशी फ्लर्ट करीत. विराटच्या आता लक्षात आलं होतं पण तो त्या गोष्टी टाळून कामाच्या गोष्टीवर बोलायचा प्रयत्न करीत असे. विराटसारखा मासा एवढ्या सहजा सहजी गळाला लागणार नाही हे वेदिकाला चांगलेच ठाऊक होते. पण मागे हटेल ती वेदिका कसली.

सॉफ्ट्वेयर संबंधी काही कारण काढून वेदीकाने विराटला भेटायला बोलाविले होते. एका हॉटेलमध्ये.

"किती बिझी असतोस तू, तुला तर वेळच नाही माझ्याशी बोलायला." वेदीकाने लाडवत विराटला म्हटले.

"अस काही नाही वेदिकाजी, काम तर असतेच पण तुम्हाला पहिला प्रिफरंस असतो माझा." विराटने हलकेसे हास्य करीत उत्तर दिले.

"बघ विराट, आता अंतिम रेस मध्ये दोनच कंपन्या उरल्या आहेत. एक तुमची आणि दुसरी ती जर्मनीची. जर तू माझ्या काही गोष्टी क्लियर करशील तर मला निर्णय घ्यायला मदत होईल." वेदिकाने अप्रत्यक्षपणे विराटला हिंट दिली होती.

तिच्या मनात वेगळीच डाळ शिजत होती. OSR टेक्नॉलॉजीलाच प्रोजेक्ट द्यायचा असा तिचा निर्णय झाला होता पण ह्यासाठी विराटचा वापर करून घायचा होता तिला. विराटसारखा मासा फसवायला हे हत्यार चांगलं होतं. प्रोजेक्ट मिळण्यासाठी वेदीकाने थोडेबहुत नखरे पूर्ण करण्यास विराट तयारही होता.

इकडे ओजस्वी विचार करायला लागली होती की विराट आणि वेदिका असं इतकं काय बोलत असेल फोनवर प्रोजेक्टबद्दल. ओजस्वी जेव्हा पण त्याला विचारायची तर तो असंच काहीसं उत्तर देऊन वेळ मारून नेत असे.

... ...

वेदान्तला ओजस्वी आवडली होती आणि तो तिच्यासोबत लग्न करण्याचे स्वप्न रंगवू लागला होता. त्याने प्रोजेक्टसंबंधी कारण काढून एक दोन वेळा ओजस्वीला फोन पण केला होता पण ओजस्वीने काही जास्त भाव दिला नाही त्याला. त्याच्या वडिलांचा म्हणजेच विनोद शर्मांचा पाठिंबा होता त्याला आणि बाबा मिस्टर रेड्डीशी लग्नाबद्दल बोलले तर आपलं काम होईल याची वेदान्तला खात्री होती. पण त्याच्या आईचा म्हणजेच वेदिका शर्माचा विरोध होता. कारण तिला विराट हवा होता आणि प्रोजेक्ट एक चांगला माध्यम होतं त्याला ब्लॅकमेल करण्याचं.

"तुला काय प्रॉब्लेम आहे लग्नाला? एवढी चांगली मुलगी आहे, चांगली फॅमिली आहे, शिवाय हा प्रोजेक्टपण त्यांनाच द्यायचा ठरवलं आहे, मग तू कश्याला नकार देत आहेस?" वेदान्त ओरडत आपल्या आईला म्हणजेच वेदिकाला म्हणाला.

"अरे बेटा, मी नकार नाही देत आहे, फक्त थोडा धीर धरायला सांगत आहे. वेळ आली की मीच बोलेल तिच्या बाबांशी." वेदिका समजावत म्हणाली.

"मग आताच का नाही, प्रोजेक्टच्या निमित्याने, म्हणजे त्यांना नकार द्यायला पण जागा उरणार नाही" वेदान्त उत्तरला.

"अरे वेदान्त, बिझनेस आणि नातेसंबंध असे मधात आणायचे नसतात. तू विश्वास ठेव माझ्यावर, योग्य वेळ आली की तिला सून बनवून आणूया आपल्या घरी" वेदिकाने स्मित करीत उत्तर दिले.

... ...

ओजस्वी विराटच्या प्रेमात आकंठ बुडाली होती. आता तिला दिवसरात्र त्याच्या सोबत राहावं किंवा त्याच्याशीच गप्पा मारत राहाव्या असं वाटत असे. ह्या मधल्या दिवसात विराटचं वेदीकाशी फोनवर जे काही बोलणं होत असे त्यामुळे ओजस्वीची जरा चिडचिड होत असे. ह्या प्रोजेक्टच्या चक्करमध्ये विराट आपल्याकडे दुर्लक्ष करत आहे असे ओजस्वीला वाटायला लागलं होतं. आज पुन्हा तिचं घर रिकामं होतं. तिने विराटला ऑफिसमधून डायरेक आपल्या घरी बोलाविले. दोघेही घरी गेले. या तीन चार दिवसापासून त्यांच्यात नीट बोलणं झालं नव्हतं त्यामुळे ओजस्वीशी मनमोकळ्या गप्पा मारता येईल म्हणून विराट खुश होता.

तोच एकांत त्यांना पुन्हा मिळाला होता. ओजस्वी थोडी नाराजच होती. तिची नाराजी दूर करण्यासाठी त्याने तिला जवळ ओढलं. तिच्या केसातुन हाथ फिरविला. तिच्या सागरासारख्या अथांग अश्या डोळ्यात तो बुडाला होता. तिने आपले डोके त्याच्या छातीवर ठेवले.

"तुझे हृदय फार जोरात धडकत आहे रे" ओजस्वी हळूच म्हणाली.

"ती धडकन तुझ्यासाठीच आहे हे तुला ऐकू येण्यासाठी ते जोरात धडकत आहे" विराटने उत्तर दिले.

ह्या रोमँटिक वातावरणात केव्हा त्यांचा श्वासोच्छवास वाढला हे त्यांना देखील कळाले नाही. जणू त्या दिवशीच्या अपुऱ्या क्षणांची कसरच भरून काढत होते ते. फोनही बंद केला होता आज विराटने. त्या कामुक वातावरणात त्यांची कामुकता रंग उधळत होती आणि त्यात ते दोघेही न्हाऊन निघत होते.

आता विराट ओजस्वीच्या बाजूला लेटला होता. हातात हात, वरच्या सिलिंग फॅन कडे दोघांचीही नजर. श्वासोच्छवास पूर्ण नॉर्मल झाला होता.

विराटने ओजस्वीच्या हाताचा किस घेतला आणि म्हणाला,"असं वाटत आहे आज मी जगातल्या सर्वोच शिखरावर आहो आणि आकाशातला चंद्र माझ्या बाजूला येऊन लेटला आहे."

ओजस्वीने विराटच्या कपाळाचा किस घेतला आणि म्हणाली, "मला असं हवं आहे तुझं

माझ्यासोबतच असणं,

सोबतच रडणं

अन सोबतच हसणं."

"वाह ! ओजस्वी, तू प्रत्येक क्षणांची कविता कशी काय करतेस.?" विराटने अगदी निरागसपणे विचारलं.

"नाही रे विराट, मी प्रत्येक क्षणाची कविता नाही करत तर मी प्रत्येक कवितेचा क्षण करते" ओजस्वीने विराटचा हात जवळ घेत उत्तर दिले.

"वाह !!!"

... ...

विराट घरी आला. फार आनंदी होता तो. त्याच्या चेहऱ्यावर प्रसन्नता साफ झळकत होती. तिकडे ओजस्वीची पण काही वेगळी स्थिती नव्हती. विराट थकला होता म्हणून आंघोळीला गेला. त्याच्या मोबाईलमध्ये स्वरा गेम खेळत होती. तेवढ्यात त्याच्या मोबाईलवर एक मेसेज आला. स्वराने मोबाईल आईजवळ दिला. ओजस्वीचा मेसेज होता तो. संपदाला आश्चर्य वाटले सोबतच विचार पण आला की आता हिने का बरं मेसेज केला असेल म्हणून संपदाने तो मेसेज उघडला. मेसेज वाचून तिला धक्काच बसला.

क्रमशः

सहावा भाग - येथे वाचा.

चारोळ्या वाचा.

अनकंट्रोल्ड- भाग 4

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Tue, 24 Sep 2019 17:39:00 +0000

तिसरा भाग- येथे वाचा.

सगळे सकाळीच ऑफिसला पोहोचले. तिथून तिघेही सोबत प्रेझेंटेशनसाठी वेदिका ऑटोच्या मुख्यालयात गेले. प्रशस्त अश्या जागेवर वेदिका ऑटोची मोठी बिल्डिंग होती. बिल्डिंगच्या गेट मधून आत शिरताच समोर मोठा हॉल आणि त्याच्या अगदी मधोमध वेदिका ऑटोची सर्वात महागडी आणि महत्वाकांक्षी असलेली कार तेथे ठेवली होती. रिसेप्शनवर विचारपूस झाल्यावर एक सुंदर एक्सिक्युटिव्ह तेथे आली आणि त्यांचं स्वागत करून त्यांना मिटिंग हॉल असलेल्या फ्लोवरवर घेऊन गेली. ऑफिस अगदी चकाचक होतं. सगळीकडे सुव्यवस्थित सूटाबुटात असलेले कंपनीचे एक्सिक्युटिव्ह दिसत होते. वेल मेंटेन, हसरे आणि आदरातिथ्य करणारे.

विराट, ओजस्वी आणि ऍड. घोष कॉन्फरन्स हॉलमध्ये शिरले. वेदिका ऑटोमध्ये डायरेक्टर असणाऱ्या वेदान्त शर्मानी त्यांचे स्वागत केले. बाकीचे डायरेक्टर आणि डिपार्टमेंट हेड अंडाकृती राउंड टेबलवर एका बाजूला बसले होते. हे तिघेही त्यांच्या समोरच्या बाजूला बसले. काही वेळातच विनोद आणि वेदिका शर्मा तिथे आल्या आणि त्यांनी हस्तांदोलन आणि गालाला गाल लावून एकमेकांचे स्वागत केले. सर्व सोपस्कार पार पाडले आणि प्रेझेन्टेशनला सुरुवात झाली.

ओजस्वीने प्रेझेन्टेशनला सुरुवात केली. कंपनीची माहिती, त्याचा उद्देश, कंपनीचे प्रॉडक्ट्स, ERP प्रणाली, तिचा उपयोग इ. सर्व तांत्रिक माहिती तिने सांगितली.

"आम्ही तुमच्याच कंपनीची ERP प्रणाली का वापरावी? मार्केटमध्ये इतरही ERP सॉफ्टवेयर आहे, ते का वापरू नये?" वेदान्तने प्रश्न केला. ओजस्वीला हा प्रश्न अपेक्षितच होता.

ओजस्वीने प्रोजेक्टरवर एक प्रेझेन्टेशनची स्लाईड उघडली आणि त्यावरील माहिती समजावत म्हणाली," कुठल्याही कंपनीची ERP प्रणाली पहिल्यावेळेस वापरतांना सर्वात मुख्य कुठली गोष्ट असेल तर ती आहे 'डेटा मायग्रेशन'ची. म्हणजे आधीच्या सॉफ्टवेयरमध्ये वापरत असलेला डेटा हा आपल्याला ERP सॉफ्टवेयरमध्ये घ्यावा लागतो. जर का हा डेटा व्यवस्थित आला नाही तर पुढे ERP प्रणाली बरोबर काम करणार नाही. आमचं ERP सॉफ्टवेयर सर्व जुन्या सॉफ्टवेयर फाईल एक्सटेन्शनला सपोर्ट करते शिवाय ऑटो सेटअपच्या माध्यमातून जुन्या सॉफ्टवेयरचा डेटा व्यवस्थितपणे ERP मध्ये अपलोड करते. त्यासाठी आम्ही DBMS, डेटा इंटरचेंज प्रोटोकॉलवर विशेष लक्ष दिला आहे. त्याच बरोबर आमचे ERP सॉफ्टवेयर खूप सारे बदल (Customization) करण्यास परवानगी देते म्हणजे तुम्ही तुमच्या हिशोबाने सॉफ्टवेयरमध्ये बदल करून घेऊ शकता."

ओजस्वीच्या ह्या उत्तराने वेदान्त समाधानी झाला असेल असं वाटत होतं. त्यानंतर वेदिका मॅडम, टेक्निकल डायरेक्टर आणि इतरांनी देखील अनेक टेक्निकल बाबींसंबंधी प्रश्न विचारले. ओजस्वीने त्या सर्वांच्या प्रश्नाला अगदी शांतपणे आणि अतिशय विस्तृत पद्धतीने उत्तरे दिली. तिचं तांत्रिक ज्ञान वाखण्याजोगं होतं. या पाच सहा दिवसात तिने बऱ्याच गोष्टी कव्हर केल्या होत्या. विराटदेखील तिचं प्रेझेन्टेशन पाहून तिच्यावर इम्प्रेस झाला होता. त्याच्या अपेक्षेपेक्षा जास्त चांगल्या पद्धतीने तिने स्वतःला प्रेझेंट केलं होतं.

लंचब्रेक झाला.

"वाह! ओजस्वी, काय मस्त प्रेझेन्टेशन दिलंस, फाड दिया तूने तोह।" ऍड. घोष अगदी उत्साहात म्हणाले.

"थँक्स सर, मला पण वाटलं नव्हतं मी एवढं बोलू शकेल म्हणून," ओजस्वीने हलकेसे स्मित करत उत्तर दिले.

"तयारी प्रामाणिकपणे केली की रिझल्स आपोआप मिळतात," विराटने उत्तर दिले.

"आता तुझी टर्म असेल आणि तुला पण तेच करायचं आहे जे ओजस्वीने केलं" विराटच्या खांद्यावर हात ठेवत ऍड. घोष म्हणाले.

"विराटचं प्रेझेन्टेशन माझ्यापेक्षाही चांगलं होईल सर, बघाच तुम्ही" ओजस्वी विराटवर विश्वास दाखवत उत्तरली.

विराटने प्रेमाने ओजस्वीकडे बघितलं आणि म्हणाला, "खरंतर तुझ्याकडून मला आता खुप शिकायला मिळालं."

तेवढ्यात वेदिका मॅडम तिथे आल्या. त्यांनी ओजस्वीच अभिनंदन केलं आणि म्हणाल्या," मिस्टर विराट, आता मला तुमच्या प्रेझेन्टेशनची उत्सुकता लागली आहे. आमच्या गरजेवर तुम्ही खरं उतरणार अशी आशा करते."

"ऑफकोर्स मॅडम, तुम्हाला नाराज होऊ देणार नाही याची गॅरंटी" विराट अगदी शांततेने म्हणाला.

सगळे कॉन्फरन्स हॉल मध्ये गेले आणि विराटचे प्रेझेन्टेशन सुरु झाले. विराटने सर्व आर्थिक बाबी, शेयरचे भाव, बॅलन्सशीट, टॅक्स ई. बद्दल सर्वच माहिती दिली. कंपनीची आर्थिक बाजू सद्या थोडी कमजोर होती आणि त्यावर प्रश्न पडणार म्हणून विराट आधीच तयार होता.

"सलग दोन वर्षे तुम्ही लॉस (नुकसान) मध्ये होता, का बरं.?" वेदिका मॅडमने थेट प्रश्न केला.

"कुठलीही कंपनी म्हटली की चढ उतार आलेच आणि त्यातल्या त्यात मल्टीनॅशनल सॉफ्टवेयर कंपनी म्हटली की जास्तच, कारण सॉफ्टवेयर बिझनेस हा आपल्या स्वतःच्या देशापेक्षा इतर देशांवर जास्त अवलंबून असतो आणि त्या देशातील आर्थिक बाबींप्रमाणे कंपनीवर त्याचा परिणाम होत असतो" विराट माइकसमोर धडाधड बोलत होता. त्याने प्रोजेक्टरवर एक स्लाईड उघडली आणि तिकडे निर्देश करत म्हणाला, "हा चार्ट बघा, मागील पाच वर्षांचा सेल्स रिपोर्ट आहे हा. दर वर्षी आमचा सेल्स वाढत आहे आणि त्या द्वारे येणारा महसूलसुद्धा परंतु दोन वर्षाआधीच्या बजेटमध्ये सरकारने मल्टीनॅशनल कंपनीवरील कॉर्पोरेट टॅक्स वाढविला. तसेच देशाबाहेर ब्रँचमधून येणाऱ्या महसुलावर कॅपिटल गेंन (Capital Gain) टॅक्स सुद्धा वाढविला त्यामुळे सेल्स वाढून देखील कंपनीला नुकसान सहन करावे लागले." विराटने पद्धतशीरपणे उत्तर दिले.

"मग मधल्या काळात आपल्या कंपनीचा शेयर बराच पडला, त्याच काय कारण आहे?" विनोद शर्मा यांनी प्रश्न केला.

"सर, कोणत्याही कंपनीच्या शेयरचा भाव मुख्यत्वेकरून दोन घटकांवर आधारित असतो. एक, 'कंपनीचा परफॉर्मन्स' आणि दुसरा, 'बाजारातील बातमी'. यातील दुसरा घटक हा शेयरचा किमतीवर खूप जास्त प्रभाव पडतो पण तो काही काळासाठीच असतो. म्हणजे कंपनीसंबंधी सकारात्मक बातमी आली की शेयरचा भाव वाढतो आणि नकारात्मक आली की कमी होतो. दरम्यानच्या काळात सॉफ्टवेयर क्षेत्रसंबंधी बऱ्याच नकारात्मक बातम्या समाजात पसरल्या होत्या, त्यातल्या त्यात सरकारचे धोरण, त्याचा परिणाम म्हणून शेयरचा भाव कमी झाला" विराटने उत्तर दिले.

"पण, तेव्हा तुम्हाला सलग दोन वर्षे लॉस झाला होता म्हणजे तुम्ही म्हणल्याप्रमाणे 'कंपनीचा परफार्मन्स' ह्या घटकाने देखील तुमच्यावर परिणाम झाला असेलच.?" वेदान्तने प्रश्न केला.

"तसं म्हणणं योग्य ठरणार नाही, कारण कंपनीचा परफॉर्मन्स बघून शेयरमध्ये गुंतवणूक करणारे जे लोक असतात ते वित्तीय जाण असणारे लोक असतात. ते फक्त प्रॉफिट किंवा लॉस बघत नाही तर कंपनीचा सेल किती झाला, तो कितीने वाढला, रेव्हेन्यू किती जनरेट झाला, कंपनीचा कॅशफ्लो (Cash Flow) किती आहे, कंपनीने डेट फ्री (Debt Free) आहे का, प्रमोटर्सने आपले शेयर प्लेज (Pledge) केले आहे का, कंपनीची बॅलन्सशीट, वार्षिक अहवाल ई. बऱ्याच बाबी बघतात आणि त्या सर्व बाबतीत कंपनी एकदम मजबूत स्थितीत आहे. त्यामुळे फक्त लॉस दिसत आहे म्हणून असले व्हॅल्यू इन्व्हेस्टर्स (Value Investors) आपला पैसा कधीच काढणार नाही. त्यामुळे कंपनी परफॉर्मन्समुळे शेयरचा भाव कमी झाला असं म्हणता येणार नाही." वेदान्तकडे पाहत विराटने त्याच्या प्रश्नाचं उत्तर समाप्त केलं.

त्यानंतर इतर डायरेक्ट आणि डिपार्टमेंटल हेड्सनी बरेच प्रश्न विचारले. विराटनी सर्व प्रश्नांची विस्तृत उत्तरे दिली. काही लिगल प्रश्नांची उत्तरे ऍड. घोष यांनी दिली. सॉफ्टवेयरची किंमत आणि कोटेशनवर बरीच चर्चा झाली. कोणती सेवा कशाप्रकारे आणि किती कालावधिपर्यंत दिली जाईल यावर पण चर्चा झाली आणि मिटिंग समाप्त झाली.

ते तिघंही वेदिका ऑटोच्या बोर्ड मेंबर्सबरोबर आपापल्या विषयावर बोलत होते.

"मिस्टर विराट, काय अप्रतिम प्रेझेन्टेशन दिलं तु, माझ्या सगळ्या शंकांचं तु समाधान केलस." वेदिका मॅडम अगदी उत्साहात म्हणाल्या.

"थँक यु सो मच मॅम" विराटने छानसे हास्य करीत उत्तर दिले.

"ओह्ह पिज विराट, मॅम म्हणू नकोस, फक्त वेदिका म्हण. मी काही एवढी पण वयस्कर नाही." वेदिकाने उत्तर दिले आणि दोघेही हसायला लागले.

"ठीक आहे मिसेस वेदिका, तसंही तुम्ही पंचवीशीतल्या वाटता." विराटने मस्करी करीत उत्तर दिले.

"चुकलास तू विराट, मी तर आता फक्त बावीसची आहे" पुन्हा दोघेही हसायला लागले.

"फक्त तेवढी माहिती मला पाठव, हे घे माझे कार्ड, माझा पर्सनल नंबर आहे, फक्त तुझ्यासाठीच" मिसेस वेदीकाने विराटच्या नजरेला नजर भिडवत कार्ड दिले. विराटने कार्ड स्वीकारले आणि त्या तिघांनी तेथून निरोप घेतला.

पाच कंपन्यामधून आता फक्त दोन कंपन्या निवडल्या होत्या वेदिका ऑटोच्या बोर्ड मेंबर्सनी. त्यात एक होती OSR टेक्नॉलॉजी आणि दुसरी होती बलाढ्य अशी जर्मनीची सॉफ्टवेयर कंपनी. त्यावर त्यांच्या मेंबर्समध्ये बरीच चर्चा झाली. शेवटी फायनल निर्णय मिसेस वेदिकाच्या हातात होता. कंपनीचे सर्व निर्णय त्याच घेत.

मिसेस वेदिका आपल्या कॅबिनमध्ये जाऊन बसल्या. जर्मनीच्या कंपनीने OSR टेक्नोलॉजीपेक्षा कमी किमतीचे कोटेशन दिले होते त्यामुळे जर्मनीच्याच कंपनीची निवड होईल अशी बोर्ड मेंबर्सना आशा होती. पण वेदिकाचं मन मात्र OSR च्या बाजूने झुकलं होतं कारण त्यात विराट होता.

वेदिका पन्नाशीच्या आसपासची बिझनेस वूमन होती. पाहायला सुंदर, सुडोल अन कसलेलं शरीर, अत्यंत उच्चब्रू राहणीमान, मोठमोठ्या लोकांसोबत उठबस, जे आवडलं ते कोणत्याही किमतीला मिळविणारी, किटी पार्ट्या, ड्रिंक्स, नाईट आउट, पब्सला जाऊन मजा करणारी इ. तिची आलिशान जीवनशैली होती. कंपनी वाढायला लागल्यावर मिस्टर शर्मा मिटिंग्स आणि कॉन्फरन्समध्ये बिझी असायचे. मग वेदिकानेही स्वतःला इतर गोष्टीत बिझी ठेवत असे. त्याच दरम्यान तिचे इतर पुरुषांशी संबंध यायला लागले. नंतरच्या काळात विनोद आणि वेदीकात तसलं काही घडत नसे. विनोदही आपली भूक बाहेर भागवून घेत असे.

बऱ्याच दिवसानंतर वेदिकाला कुणी यंग आणि डॅशिंग पुरुष भेटला होता. विराटला पाहताच क्षणी ती त्याच्याकडे आकर्षित झाली होती. त्याची पर्सनॅलिटी, त्याचं बोलणं, त्याची नजर, सारं काही वेदिकाला वेड लावेल असंच होतं. तिची मानसिक भूक तर केव्हाच मिटली होती. आता फक्त शारीरिक भूक उरली होती. आता पर्यंत वेदिकाला जे पण पुरुष आवडले त्या सर्वांबरोबर तिने तो अनुभव घेतला होता. तिच्यासारख्या सुंदर मदिराक्षीच्या जाळ्यात कुणी नाही अडकेल असं होतंच नव्हतं. ती त्यांच्याकडून हवं तेव्हा आणि हवं तशी आपली भूक भागवत असे. आता तिचा टार्गेट विराट होता. त्याला मिळविण्यासाठी ती काहीही करायला तयार होती आणि तिने आपले फासे टाकायला सुरुवात केली.

साधारण रात्रीचे नऊ वाजले असतील, तिला इच्छा झाली विराटशी बोलायची. तिने त्याला काही माहिती विचारायच्या बहाण्याने लगेच कॉल केला, पहिली रिंग गेली परंतु विराटने कॉल उचलला नाही म्हणून तिने परत फोन लावला...

क्रमशः

पाचवा भाग- येथे वाचा.

अनकंट्रोल्ड- भाग 3

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Sat, 14 Sep 2019 08:25:00 +0000

दुसरा भाग- येथे वाचा.

घराकडे जात असताना त्याला त्या शायरीच्या ओळी सतत आठवत होत्या. सायंकाळच्या भारी ट्राफिक मधून आपण केव्हा घरी पोहोचलो हे त्याला कळाले सुद्धा नाही. नेहमीप्रमाणे स्वरा आपल्या शाळेतल्या गमती जमती विराटला सांगत होती. पण त्याचे सारे लक्ष ओजस्वीशी झालेल्या बोलण्यातच होते. संपदाशी पण तो काही जास्त बोलत नव्हाता.

"अरे काही झालं का ऑफिस मध्ये आज?" संपादने काळजीने विचारलं.

"नाही गं, काहीच तर नाही" अन्नाचा घास घेत विराटने उत्तर दिले.

"मग तू आज असा इतका गप्प का"

"कुठे गप्प आहो, बोलतोय तरी" संपदाकडे लक्ष न देताच विराटने उत्तर दिले.

"मी विचारतेय तेवढंच उत्तर देतोय तू, काही टेन्शन आहे का ऑफिस मध्ये? फार विचारात दिसतोय."

"नाही गं, त्या प्रोजेक्ट बद्दल विचार करत होतो थोडं" विराटने उत्तर दिलं.

"तू म्हणाला होतास ना कि ऑफिसच टेन्शन घरी नाही आणणार म्हणून?" संपदा थोड्या रागात बोलली.

"बरं चुकलं बाबा, जाऊदे सोड, स्वरा अभ्यास करते कि नाही रोज?" गोष्ट टाळण्याकरिता विराटने विषय बदलावीला.

जेवण झाल्यावर त्याने लॅपटॉप उघडला आणि वेदिका ऑटोबद्दल इंटरनेटवर सर्च करून माहिती घेऊ लागला. पण थोड्याच क्षणात त्याला आज तो ओजस्वीबद्दल जे काही बोलला ते आठवायला लागलं. तिची साहित्याबद्दलची आवड, जाण, इच्छा ई. त्याने लगेच 'निदा फाजली' सर्च केलं. त्यांच्याबद्दल, त्यांच्या पुस्तकांबद्दल संपूर्ण माहिती वाचून काढली, त्यांच्या काही शायऱ्या वाचल्या. त्याला त्या जास्त कळाल्या नाही पण उत्सुकतेपोटी त्याने वाचून काढल्या. त्याने नंतर इतरही कवी, शायर, लेखक, त्यांच्या कादंबऱ्या यांच्याबद्दल बरीच माहिती वाचली. रात्री उशिरा पर्यंत तो हि सारी माहिती वाचत होता. आता त्याला थोडाफार का असेना साहित्याबद्दल माहित झालं होतं.

इकडे ओजस्वीच्या मनावर देखील थोड्याफार प्रमाणात का असेना विराटने प्रभाव पाडला होता. कंपनीबद्दल, कंपनीच्या कार्यशैलीबद्दल, तिथल्या लोकांबद्दल तिला बरंच काही जाणून घायचं होतं. हे सगळं आत्ता विराटला विचारावं असं तिला वाटू लागलं. त्याला आता कॉल करण्याची आणि त्याच्याशी बोलण्याची तिची इच्छा झाली पण तिने स्वतःला आवरलं. लगेच तिला तिने आज विराटला सांगितलेली शायरी आठविली. तिला आठवलं कि कुठल्याश्या डायरीत तिने काही रचना केल्या होत्या त्या लिहिल्या आहे. ती लगेच डायरी शोधू लागली. डायरी काही मिळेना. तिची डायरी तिकडे अमेरिकेतच राहिली होती. येताना काही सामान तिकडेच आपल्या मामांकडे ठेवलं होतं त्यात ती डायरी राहिली होती. ती डायरी आता विराटला नाही देखविता येणार म्हणून ती नाराज झाली. पण तिने लगेच मामांना फोन केला आणि त्या डायरीतल्या काही पानांचे फोटोज पाठवायला सांगितले. लगेचच मामांनी फोटोज पाठविले. आपण लिहिलेल्या शायऱ्या, चारोळ्या, कविता बघून तिला आनंद झाला. ती त्यात हरवून गेली. ती एक एक शायरी/चारोळी वाचू लागली आणि ती लिहिण्यामागचा प्रसंग तिला आठवू लागला.

"त्याच्या घराची पाऊलवाट लागली की

मी जरा थांबून जाते,

उगाच जुन्या आठवणी कश्याला

म्हणून जरा लांबून जाते."

......

तिघेही प्रोजेक्टच्या तयारीला लागतात. ठरल्याप्रमाणे रोज त्यांची लंच नंतर एकदा मिटिंग होते. आपापले प्रश्न, मुद्दे त्यावर तिघेही चर्चा करतात. ओजस्वी बऱ्याच टेक्निकल गोष्टी आपल्या टेक्निकल टिम कडून समजून घेते. मागील काही वर्षांपासून होणारा लॉस, घसरत जाणारे शेयर भाव इत्यादी गोष्टीवर कसं उत्तरे द्यायची यावर ते स्ट्रॅटेजी बनवितात. कायद्यासंबंधी बऱ्याच गोष्टी ऍड. घोष त्या दोघांना समजावीतात.

रोजच्या भेटीतून ओजस्वी आणि विराटमधील मैत्रीदेखील फुलत जाते. कामाव्यतिरिक्त इतर बऱ्याच गोष्टी ते एकमेकांशी शेयर करू लागतात. विराट ओजस्वीच्या चारोळ्यांवर जाम फिदा होतो. त्यालाही साहित्यात आवाड निर्माण होते. थोडा निवांत वेळ मिळाला की त्यात एखादे साहित्य वाचून घेतो.

ओजस्वीला विराटच्या अकाउंट संबंधी ज्ञानाचं फार कुतूहल वाटतं. बॅलन्सशिट मधील बारकावे, टॅक्स मधील अमेडमेंट्स इ. बऱ्याच गोष्टी ती त्याच्याकडून समजून घेते. पैश्याचं व्यवस्थापन मग ते कंपनीच्या असो की स्वतःच्या पैश्याचं असो ते कसं करायचं हे ती त्याच्याकडून शिकते. म्युच्युअल फंड, फायनान्शियल प्लॅनिंग इ. संबंधी ज्ञानाची नवी कवाड तिच्यासाठी खुली होतात.

याच दरम्यान विराटला ओजस्वी आवडू लागते. ती सोबत असली की तो त्याचं सार टेन्शन विसरून जातो. तिचंही त्याच्या प्रत्येक गोष्टीला दाद देण, कवितेतील बारकावे समजून घेणं इ गोष्टी त्यांना एकमेकांत अजून गुंतवत जातात. तिलाही त्याची साथ हवीहवीशी वाटू लागते. तो नसला जवळ कि बेचैनी होते.

अश्यातच त्यांचं रात्री पुष्कळवेळ फोनवर बोलणं होत असे. एक दोनदा संपदाने विराटला विचारलंही पण ऑफिसच काम आहे म्हणून बोलतो असं तो तिला सांगत असे.

"माझ्या आता लक्षात आलं ह्या कंपनीच नाव OSR टेक्नॉलॉजी का आहे ते" विराट उत्तरला.

"का.?" ओजस्वीने प्रश्न केला.

"OSR म्हणजे 'ओजस्वी सुब्रमण्यम रेड्डी', हो ना?" विराट अगदी उस्फुर्तपणे म्हणाला.

"हो, माझ्या नावावरूनच ह्या कंपनीचं नाव ठेवण्यात आलं आहे" ओजस्वीने हलकेसे हास्य करीत उत्तर दिले आणि पुढे शून्यात नजर लावून म्हटले, "बाबांचं स्वप्न आहे की OSR टेक्नोलिजी देशातली सर्वोत्तम आयटी कंपनी बनावी."

"हो, आणि आम्हासर्वांचसुद्धा. आपण सध्या थोड्या कठीण परिस्थितीतून जात आहो पण मला विश्वास आहे की लवकरच आपली कंपनी प्रॉफिट मध्ये येईल. आपण देशात सर्वोत्तम बनू. आता फक्त वेदिका ऑटोची डिल क्रॅक झाली म्हणजे बघ कंपनी कशी पूर्वपदावर येते ते." विराट उत्साहाच्या भरात बोलत होता.

"मला तर जाम टेन्शन येत आहे रे विराट, हा प्रोजेक्ट आपल्याला मिळेल कि...."

"आपल्यालाच मिळेल", ओजस्वीला मध्येच थांबवत विराट म्हणाला.

"तुला कसं माहीत.?"

"बघ ओजस्वी, आत्मविश्वास सर्वात महत्वाचा आहे. जीवनात पण आणि या डिल मध्ये पण", विराट तिला समजावत पुढे म्हणाला, "आपली कंपनी आज कोणत्या स्थितीत आहे हे कंपनीच्या 'बॅलन्सशीट वरून' कळते पण येणाऱ्या काळात आपली कंपनी कुठे असेल हे आपल्या आत्मविश्वासावरून कळते."

"वाह विराट, तुझी हिच तर गोष्ट मला खूप आवडते. तू एकदा बोलायला सुरुवात केली की मग तुला ऐकतच राहावंसं वाटतं. तुझा प्रत्येक विचार मला प्रेरणा देतो, स्पुर्ती देतो. कंपनी जॉईन करायच्या आधी मी नाराज होती, मला काही इंट्रेस्ट वाटत नव्हता, पण आता मला ह्या सर्व गोष्टीत आवड निर्माण झाली आहे. कंपनीच्या खूपशा गोष्टी कळायला लागल्या आहे, काहीतरी करून दाखविण्याची जिद्द निर्माण झाली आहे आणि हे केवळ तुझ्यामुळे झालं आहे विराट" ओजस्वी त्याच्या डोळ्यात डोळे टाकून बोलत होती.

"आणि तुझ्यामुळे माझा जीवनाकडे बघण्याचा दृष्टिकोन अधिक विस्तृत झाला", विराटने लगेच उत्तर दिले.

"माझ्यामुळे.?" ओजस्वीने कपाळावर आठ्या आणत विचारलं.

"हो, मी आधी अकौंटिंग, फायनास ई. सोडलं तर इतर कुठल्याच गोष्टीत रस घेत नव्हतो, पण आता मला साहित्यात, कवितेत रस निर्माण झालाय, आता मला कविता कळायला लागल्या आहे, त्यांचे अर्थ समजायला लागले आहे आणि त्याही पेक्षा महत्वाचं म्हणजे मी आता भरपूर विचार करायला लागलो आहो करियर व्यतिरिक्त इतर गोष्टींचा." विराट भारावल्यागत बोलत होता.

"मग तू केली का एखादी कविता, चारोळी" ओजस्वीने सहज विचारलं.

"हो, चारोळीचा प्रयत्न केला मी"

"काय.!" ओजस्वीने आश्चर्याने विचारले आणि पुढे म्हणाली, " अरे मग सांग, वाट कसली बघतोय."

"अरे नाही, राहूदे, नको विचारू प्लिज"

"नाही, तुला संगावीच लागेल", ओजस्वी अगदी उत्साहात म्हणाली. ती काही ऐकणार नाही हे त्याचा माहित होतं.

"बघ हा, मी फक्त प्रयत्न केला, कशी झाली ते तूच सांग...

"मी सहज लिहावी कविता

प्रेमाची उपमा तू द्यावी.

शब्दाला प्राप्त व्हावा अर्थ

जेव्हा चाल तू गुंफावी."

"वाह वाह !" ओजस्वीने मनापासून दाद दिली आणि म्हणाली, "खरंच खूप मस्त आहे, पहिलीच चारोळी एवढी छान, पुढे तर अजून छान लिहू शकशील तू."

"बस तुझा आशीर्वाद असू दे.." विराटने मस्करी केली आणि दोघेही खळखळून हसले.

......

"आजकाल लेट होत आहे तुला घरी यायला, फोनवर पण बराच वेळ बोलत असतो, काम खूप वाढलं आहे का ऑफिसमध्ये.?" संपदाने प्रश्न केला.

"अग तुला मी सांगितलं होतं ना त्या वेदिका ऑटो बद्दल, त्यांचा प्रोजेक्ट मिळविण्यासाठी जोरदार तयारी सूरू आहे. उद्यापण जावं लागेल मला ऑफिसला, कारण सोमावरी प्रेझेन्टेशन आहे" विराटने माहित दिली.

"पण तुला वाटत नाही आहे की या सगळ्यामध्ये घराकडे दुर्लक्ष होतं आहे ते?" संपदाने प्रश्न केला.

"हो, पण काही दिवसांचीच गोष्ट आहे, एकदा का प्रोजेक्ट मिळाला, नवीन काम सुरु झालं की सर्व पूर्वव्रत होईल", संपदाला दिलासा देत विराटने उत्तर दिले.

खरंतर फक्त ऑफिसच काम नाही तर विराट आणि ओजस्वीच फुलत जाणार प्रेम हे देखील एक कारण होतं घराकडे दुर्लक्ष्य होण्याचं पण नवीन प्रोजेक्टच्या नावाखाली विराटने सावरून घेतले.

......

(रविवारी सकाळी ऑफिसमध्ये, रिव्हिव मिटिंगमध्ये)

"आपल्या कंपनीच्या शेयर प्राईजमध्ये होणाऱ्या घसरणीत अमेरिकन शेयर मार्केट आणि तेथील वित्तीयस्थितीचा देखील प्रभाव आहे म्हणून आपल्या शेयरच्या घसरणीचा मुद्दा आपण हा दाखला देत सावरू शकतो." विराट मिटिंगमध्ये मॅनेजमेंटपुढे मुद्दा मांडत म्हणतो.

"कायदेविषयक बाबींवर देखील आपली कोंडी होऊ शकते, त्याच काय विचार केला आहे.?" रेड्डींनी प्रश्न केला.

"नवीन बजेटमध्ये कॉर्पोरेट टॅक्समध्ये करण्यात आलेले बदल आणि अश्याच काही केस मध्ये उच्च न्यायालयाने दिलेले जजमेंट्स इ. गोष्टींच्या आधारे आपण त्यांच्या प्रत्येक प्रश्नाचे निवारण करु शकतो", ऍड. घोष आत्मविश्वासाने सांगत होते.

"चला तर मग, तुमची तयारी झाली आहे असं समजायला हरकत नाही, उद्याच्या मिटिंगसाठी सर्वांना शुभेच्छा. आशा करतो प्रोजेक्ट आपल्यालाच मिळेल.", रेड्डीनी सर्वांना शुभेच्छा दिल्या.

रविवार असल्याने ऑफिसला सुट्टी होती. रिव्हिव मिटिंग आटपून ओजस्वी आणि विराट कॉफी प्यायला एका रेस्तराँमध्ये गेले. विराटला ओजस्वी आवडायला लागली होती. ओजस्वीला पण विराटबद्दल फिलींग्स यायला लागल्या होत्या. दोघांनापण एकमेकांचा सहवास आवडत असे. त्यांचे विचार एकमेकांशी जुळत. एकमेकांशी न बोलता राहणं आता त्यांना कठीण व्हायला लागलं होतं.

त्यांच्या गप्पा आता रंगात आल्या होत्या. आपल्या मनातल्या भावना ओजस्वीला सांगून टाकाव्या असं एक क्षण विराटला वाटून गेलं पण लगेच त्याच्या समोर 'स्वरा'चा चेहरा आला, 'संपदा'चा चेहरा आला. आपण आता सिंगल नाही, आपली फॅमिली आहे, घरी कुणीतरी आपली वाट बघत आहे असे विचार त्याच्या मनात तरळून गेले आणि त्याने आपल्या भावना व्यक्त करायचं टाळलं. काही वेळाने त्यांनी निरोप घेतला.

.......

रात्री जेवण झाल्यावर विराट आपल्या लॅपटॉपवरील प्रेझेन्टेशनवर एक नजर फिरवू लागला. शेवटचे काही बदल त्याने केले. परत एकदा प्रेसेंटशनवरून नजर फिरविली. सर्व व्यवस्थित आहे ना ते चेक केलं. लॅपटॉप बंद केला आणि झोपी गेला. आत उद्याच्या दिवसाची प्रतीक्षा होती.

क्रमशः

चवथा भाग- येथे वाचा.

अनकंट्रोल्ड- भाग 2

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Mon, 09 Sep 2019 18:11:00 +0000

पहिला भाग- येथे वाचा

विराट वरच्या फ्लोअरला आपल्या नवीन कॅबिन मध्ये गेला. पूर्वीच्या कॅबिनपेक्षा मोठी कॅबिन होती ती. त्याने संपूर्ण कॅबिनमध्ये नजर फिरविली. AGM बनणं त्याचं स्वप्न होत पण ते इतक्या लवकर पूर्ण होईल असं त्याला वाटलं नव्हतं. तिथे असलेल्या त्या एक्सिक्युटिव्ह चेयर वर तो बसला. अकाउंटंट पासून तर AGM पर्यंतचा सगळा प्रवास त्याच्या डोळ्यासमोर तरळून गेला. तेवढ्यात कुणीतरी दारावर नॉक केलं.

"येस, कम इन" विराट उत्तरला.

ती ओजस्वी होती. तिला बघताच विराटच्या हृदयाचे ठोके वाढले. जेव्हा केव्हा विराटची नजर तिच्या नजरेला मिळे तेव्हा त्याची हार्टबिट वाढत असे. तिच्या सोबत पन्नाशीच्या आसपासचे एक गृहस्थ होते.

"हे ऍड. घोष, आपल्या प्रोजेक्टचे लिगल अडव्हाईजर." ओजस्वीने त्यांची ओळख विराटसोबत करून दिली.

"ओह्ह, हॅलो सर, मी विराट.." विराटने त्यांच्यासोबत हात मिळवत उत्तर दिले.

"हो, मला सांगितलं सर्व ओजस्वीने" ऍड. घोष उत्तरले.

"विराट सर, तुम्हीं ह्या प्रोजेक्टचा बराच अभ्यास केला आहे असं बाबांनी आय मिन रेड्डी सरांनी सांगितलं मला" ओजस्वी विराटला म्हणाली.

"तुम्ही मला फक्त विराट म्हटलेलं जास्त आवडेल मला" विराटने हलकेसे हास्य करत उत्तर दिले.

"एवढ फार्मल वागण्यापेक्षा आपण फ्रेंड म्हणून वागू एकमेकांशी, त्याने आपली प्रोजेक्टमधील सहजता वाढेल" घोष मध्येच उत्तरले. त्यावर दोघांनीही सहमती दर्शविली.

"हो, मागील काही महिन्यांपासून मी वेदिका ऑटोची बरीच माहिती काढली आहे," विराटने आपला लॅपटॉप उघडत सांगितले.

"हा महत्वाकांक्षी प्रोजेक्ट आहे आपल्यासाठी आणि ह्यावरच आपल्या कंपनीच्या बऱ्याचश्या गोष्टी अवलंबून असेल पुढे" ओजस्वी उत्तरली.

विराटने लॅपटॉपमधील वेदिका ऑटोची फाईल उघडली.

"वेदिका ऑटो, ऑटोमोबाईल क्षेत्रात झपाट्याने वाढणारी भारतीय कंपनी. 1995 ला 'विनोद शर्मा' ह्यांनी एका गॅरेजमध्ये या कंपनीची स्थापना केली. त्यांचे वडील मेकॅनिक होते आणि त्यांचं एक गॅरेज होतं. मिस्टर शर्मा लहानपणीपासूनच त्या गॅरेजमध्ये जात. तिथेच त्यांनी ऑटोमोबाईल क्षेत्रातले बारकावे शिकून घेतले. नंतर त्यांनी मेकॅनिकल इंजिनियरिंगमध्ये मास्टर्स केले. आधी स्पार्क प्लग, मग गाडीचे इतर पार्ट आणि नंतर गाडीचं इंजिन त्यांनी तयार केलं. सुरुवातीला त्यांच्या कार मध्ये जपानी टेक्नॉंलॉजीचे इंजिन असे, नंतर त्यांनी हुशार इंजिनियर्सच्या मदतीने भारतीय बनावटीचे इंजिन तयार करून घेतले आणि आपल्या कार मध्ये वापरायला सुरुवात केली. त्यांच्या भारतीय बनावटीच्या इंजिनला देशात चांगलाच प्रतिसाद मिळाला आणि मग त्यांच्या 'वेदिका ऑटो'ने ऑटोमोबाईल क्षेत्रात उत्तुंग भरारी घेतली" विराट तळमळीने सर्व सांगत होता.

"म्हणजे ह्या माणसाने शून्यातूनच विश्व उभं केलं तर" ऍड. घोष उत्तरले.

"हो, प्रचंड मेहनत आणि इच्छाशक्तीच्या जोरावर त्यांनी ही कंपनी इथवर आणली. आता त्यांची दुसरी पिढी या कंपनीत उतरली आहे. 'वेदान्त शर्मा' हा त्यांचा मोठा मुलगा. त्याने देखील मेकॅनिकल मध्ये मास्टर्स केलं आहे. तो आता ह्या कंपनीत डायरेक्टर आहे. प्रोडक्शन विभागाच सर्व काम तोच बघतो" विराट सांगत होता.

त्याला मधेच थांबवत ओजस्वीने विचारलं,"मला सांग, मग हे वेदिका नाव कुणाच्या नावावरून ठेवलं असेल.?"

"ह्या सर्व प्रवासात मिस्टर शर्मा यांच्या पाठीशी खंबीरपणे उभ्या असणाऱ्या आणि पावलोपावली त्यांना साथ देणाऱ्या त्यांच्या पत्नी 'वेदिका शर्मा' हिच्या नावावर" विराट ने उत्तर दिलं.

"मग त्या पण कंपनीच्या बॊर्डावर असेलच कि" ऍड. घोष नी अंदाज वर्तविला.

"हो, त्या कंपनीच्या MD म्हणजेच मॅनेजिंग डायरेक्टर आहे. विनोद शर्मा हे 'चेयरमन' आहेत. पण कंपनीचे सर्व निर्णय हे वेदिका मॅडमच घेतात. त्या कडक शिस्तीच्या आणि आक्रमक स्वभावाच्या आहेत. त्यांनी एखादी गोष्ट मिळवायची ठरवली कि त्या ती गोष्ट मिळवितातच. आपल्याला हा प्रोजेक्ट मिळवायचा असेल तर आपल्याला वेदिका मॅडमला इम्प्रेस करणे फार गरजेचे आहे. त्या इम्प्रेस झाल्या म्हणजे हा प्रोजेक्ट आपल्याला मिळलाच म्हणून समजा. पण त्यांना इम्प्रेस करणे इतके सहज सोपी नाही." विराट सांगत होता.

"मग हा प्रोजेक्ट आपल्याला कसा मिळेल? त्यासाठी काय करावं लागेल?" ओजस्वीने प्रश्न केला.

"बघ, वेदिका ऑटो हि फार मोठी कंपनी आहे. त्यांच्या प्रत्येक विभागाचे काम चालविण्यासाठी ते वेगवेगळी सॉफ्टवेयर वापरतात. म्हणजे प्रोडक्शन डिपार्टमेंट वेगळं सॉफ्टवेयर वापरतं, HR विभाग वेगळं सॉफ्टवेयर वापरतो, सेल्स आणि डिस्टिब्युशन वाले वेगळं वापरतात आणि फायनान्स वाले वेगळं वापरतात..."

"मग ह्यात काय प्रॉब्लेम आहे?" ओजस्वीने मध्येच प्रश्न उपस्थित केला.

"ह्यात एकच प्रॉब्लेम आहे तो असा की, हि सगळी वेगवेगळी सॉफ्टवेयर असल्याने ती एकमेकांना कनेक्टेड नाही. म्हणजे जर सेल्स विभागाने गाड्या विकल्या तर त्याची माहिती फायनान्स विभागाला होत नाही जो पर्यंत सेल्स वाले फायनान्स वाल्यांना कळवत नाही. तसच इतर विभागाचआहे. हे सगळं आटोमॅटिक होत नाही, मॅन्युअली करावं लागतं आणि ह्या सगळ्या गोष्टीत ताळमेळ साधण्यासाठी फारच तारेवरची कसरत करावी लागते" विराट शांतपणे समजावत होता.

"म्हणजे त्यांनी अजून ERP (Enterprise Resource Planning) प्रणाली वापरायला सुरुवात केली नाही आहे अजून तरी" ऍड. घोष मधेच उत्तरले.

"हो अगदी बरोबर, आणि हीच आपल्यासाठी सुवर्णसंधी आहे कारण आपण नुकतेच एक ERP सॉफ्टवेयर बनविले आहे आणि हि कंपनी आपल्यासाठी अगदी योग्य ग्राहक असणार आहे." विराट उत्साहात सांगत होता.

"पण एका सॉफ्टवेयरसाठी आपण त्या कंपनीला इतकं महत्व देतोय? म्हणजे हा प्रोजेक्ट इतका महत्वाकांक्षी असण्याचं कारण नाही कळलं मला?" ओजस्वीच्या ह्या प्रश्नात एक कुतूहल जाणवत होतं विराटला.

"बघ, इथेच आपल्या दूरदृष्टीचा खरा कसं लागतो. गोष्ट फक्त एक सॉफ्टवेयर विकण्याची नाही आहे" हलकेसे हास्य करीत विराटने उत्तर दिले.

"मग काय आहे?" ओजस्वीची उत्सुकता शिगेला पोहोचली होती.

"मला वाटते आपण कॉफी घ्यायला पाहिजे आता, घेणार ना तुम्ही दोघे पण?" विराटने विचारले.

"हो, मी पण आता तेच म्हणणार होतो" ऍड. घोष म्हणाले.

विराटनी बेल वाजविली. ऑफिसबॉय ला तीन कॉफी आणायला सांगितलं. कॉफी आली आणि पुढच्या चर्चेला सुरुवात झाली.

"बघ, आपल्याला वेदिका ऑटोला फक्त ERP सॉफ्टवेयर विकायचं नाही आहे, तर त्यांचा खूप मोठा डेटा आहे ज्याची आपल्याला डाटाबेस मॅनेजमेंटची काँट्रॅक्ट सुद्धा मिळू शकेल आणि तो डेटा आपल्याला हाताळता देखील येईल. तसेच त्यांच्या कंपनीत वापरल्या जाणाऱ्या भरपूर मशिनरीज आहे त्यांना हाताळण्याकरिता अद्यावत स्वरूपाच्या सॉफ्टवेयरची गरज पडते आणि ते काम पण आपल्याला मिळू शकतं, तसेच हि ऑटोमोबाईल क्षेत्रातली खूप मोठी कंपनी आहे त्यामुळे त्यांच बघून इतरही ऑटोमोबाईल कंपन्या आपल्याला काम देतील, शिवाय या ऑटोमोबाईलचे सुटे भाग बनविणाऱ्या देखील बऱ्याच कंपनिज आहेत ..."

"म्हणजे आपल्याला इथे भरपूर वाव आहे तर" ओजस्वी मधेच उत्तरली.

"आणि विनोद शर्मा हे राजकारणात सक्रिय आहे तर त्यांची पण आपल्याला मदत होईलच" ऍड घोष ने पुष्टी जोडली.

"अगदी बरोबर, हेच म्हणायचं होतं मला" विराटने उत्साहात प्रतिक्रिया दिली.

"पण बाबांचे पण चांगले पोलिटिकल कनेक्शन आहेतच कि."

"हो, पण सध्याचे जे सरकार आहे त्यांच्याशी मिस्टर शर्माचे जास्त जवळचे संबंध आहे आणि आपल्यामागे जो कॉर्पोरेट टॅक्सचा जो ससेमिरा लागला आहे त्या प्रकरणात आपल्याला मिस्टर शर्माची चांगलीच मदत होईल." विराट शांतपणे समजावत होता.

"म्हणजे काहीपण करून शेवटी हा प्रोजेक्ट मिळविणे गरजेचे आहे आपल्यासाठी" ओजस्वी उत्तरली.

"अंतर्गत स्रोतानुसार मला कळालं आहे की, ह्या रेस मध्ये चार ते पाच कंपन्या असतील. यात एक जर्मनीची ERP क्षेत्रातील बलाढ्य कंपनी पण आहे. तिच्यासोबत आपली खरी टक्कर असेल. त्या जर्मन कंपनीला मात देऊन आपल्याला जर हे प्रोजेक्ट मिळवायचं असेल तर आपल्याला खूप चांगल्याप्रकारे तयारी करावी लागेल." विराट लॅपटॉपमधील आकडेवारी दाखवत सांगत होता.

"म्हणजे मला तांत्रिक बाबींची फारच चांगल्या प्रकारे तयारी करावी लागेल." ओजस्वीने विराटच्या थेट नजरेला नजर भिडवून म्हटले.

"आपल्या सर्वांनाच खूप चांगल्याप्रकारे तयारी करावी लागेल" ऍड. घोष नी प्रतिक्रिया दिली.

"हो, येत्या सोमवारी आपलं प्रेझेन्टेशन असेल आणि आज मंगळवार आहे म्हणजे पाच सहा दिवसच आपल्या हातात आहे तर, त्यामुळे रोज आपण लंच नंतर भेटत जाऊ जेणेकरून काही प्रश्न किंवा प्रॉब्लेम असतील तर ते आपण सोडवू शकू." विराटने दोघांकडेही एक नजर टाकत म्हटले.

दोघांनीही सहमती दर्शविल्यावर विराटने लॅपटॉप बंद केला. ऍड. घोष यांनी पण निरोप घेतला. आता फक्त ओजस्वी आणि विराट , दोघेच तिथे होते. विराट जागेवरून उठला, लॅपटॉपची बॅग घेतली आणि त्यात लॅपटॉप आणि चार्जर टाकू लागला. ओजस्वी हे सगळं शांतपणे पाहत होती. अचानक विराटचं लक्ष ओजस्वीकाडे गेलं, "अरे तू नाही गेली अजून"

"तू म्हणत असेल तर जाते मी आताच" ओजस्वीने मस्करीत उत्तर दिलं.

"अरे तसं म्हणायचं नव्हतं मला, मला वाटलं घोष सरांसोबत तू पण निघाली असणार" विराटने स्वतःला सावरत उत्तर दिलं.

"म्हटलं एकाच प्रोजेक्टमध्ये आहो तर थोडी ओळख करून घेऊ या, पण खरंच, तू बाबांनी म्हटल्यासारखाच आहेस."

"म्हणजे.?" विराटने प्रश्न केला.

"म्हणजे बाबा सांगत होते की तू फार फोकस्ड आहेस. तुला तुझ्या कामातले पूर्ण बारकावे माहित असतात. तू कुणाशी पण स्वतःबद्दल कमी आणि कामाबद्दल जास्त बोलतो. तुझी इतरांना समजाविण्याची कला फार उत्तम आहे. तुझ्या कामात त्यांना नेहमी आत्मविश्वास जाणवतो." ओजस्वी सांगत होती.

"अरे वाह, मला रेड्डी सरांच्या ह्याच विश्वासावर खरं उतरायचं आहे. परफेक्ट नाही पण परफेक्शनच्या जवळ पोहोचायचं आहे. आपल्या क्षेत्रात आपला हात कुणीच पकडणार नाही इतकं नॉलेज घ्यायचं आहे. फक्त नाव एकूणच सर्व कळेल म्हणजे परिचय देण्याची गरज पडणार नाही असं बनायचं आहे." आता विराट खुलला होता आणि मनमोकळेपणे ओजस्वीशी बोलत होता.

"फार छान विचार आहे तुझे, तू नक्कीच तुझी स्वप्न पूर्ण करशील पण एक नेहमी लक्षात असू दे कि ह्या धावपळीत, या स्पर्धेत आपले कुठे मागे तर सुटून जात नाही आहे ना ह्याकडे लक्ष असू दे. कारण शिखरावर पोहोचल्यावर जर आपण एकटेच असू तर विजयाचा आनंद पण पुरेपूर घेता येत नाही. मग आपल्या व्यक्तीविना सारंच बोथट वाटायला लागतं." ओजस्वी अगदी मनापासून बोलत होती. बोलताना तिची तंद्री लागली होती पण विराटच्या मध्येच बोलण्याने ती भानावर आली.

"बापरे, तू एवढ्या खोलात जाऊन विचार करतेस असं वाटलं नव्हतं मला." विराटने स्मित करत म्हटले.

"कुणालाच नाही वाटत, एकंदरच माझं शिक्षण, राहणीमान, संस्कार सगळं उच्च वातावरणात झालं. घरी बिजनेसचं वातावरण. मी उच्च शिक्षण घ्यावं, MBA करावं आणि नंतर आपली कंपनी सांभाळावी हि बाबांची इच्छा. त्यांनीच मला शिक्षणासाठी हावर्डला पाठविले. आणि आता मी कंपनी जॉईन करावं हि त्यांचीच इच्छा." ओजस्वी शांतपणे सर्व सांगत होती.

"एक मिनिटं" ओजस्वीला मध्येच थांबवत विराटने प्रश्न केला, "त्यांची इच्छा, म्हणजे मग तुझी काय इच्छा होती.?"

"जाऊदे रे, त्या गोष्टीला काही महत्व नाही आता" ओजस्वीने नाराजीच्या स्वरात म्हटले.

"अग प्लिज सांग ना, सांगायला काय प्रॉब्लेम आहे?" विराटने अगदी विनवणी करीत विचारले.

"मला साहित्यात मास्टर करायचे होते."

"काय.?साहित्य.?" विराटने शॉक होत विचारले.

"हो साहित्य, मला नाही कळत रे हे कोडिंग डिकोडिंग, फायनान्स, शेयरमार्केट, डावपेच इ. मला तर लोकं समजून घ्यायाची आहेत, त्यांचं मन, विचार, सुख दुःख, भावना इ. गोष्टी समजून घेण्यात जास्त रस आहे मला." ओजस्वीने आपलं मन मोकळं केलं.

"व्वाव यार!" विराट आश्चर्याने उत्तरला आणि विचारले, "म्हणजे तू साहित्यिक आहेस. मग लेखिका कि कवयित्री? कि दोन्ही?"

"कुठे रे, लिहिणं तर केव्हाच बंद करून टाकलं मी" ओजस्वी नाराजीच्या स्वरात म्हणाली.

"अग लिखाण तरी सुरु ठेवायचं असतं. घरून कुणाचा सपोर्ट नाही मिळाला का कधी?" विराटने काळजीने विचारलं.

"कसला सपोर्ट? अरे आम्ही रेड्डी, मूळचे आंध्रतले. आमच्या कुटुंबातल्या सर्वांना सॉफ्टवेयर आणि फायनान्समध्ये रस. त्याच्यात करियर म्हणजे प्रतिष्ठा. साहित्यिक होणं, कविता करणं तर कुणाच्या खिजगीनतीतही नाही. विचार सुद्धा नाही करत कुणी तिकडे वळण्याचा." ओजस्वीने उत्तर दिलं.

"मग तू कशी काय इकडे वळालीस.?"

"मला साहित्याची आवड निर्माण होण्याचं एकच कारण आहे ते म्हणजे, 'निदा फाजली'..."

"निदा फाजली.?" विराटने प्रश्न केला.

"खूप मोठे शायर होते ते, त्यांची शायरी म्हणजे जीव कि प्राण माझ्यासाठी, कॉलेजात असताना एकदा त्यांच्या शायरीच पुस्तक आलं वाचण्यात आणि बस, खेळ खल्लास...मी प्रेमातच पडले त्यांच्या, त्यांच्या शायरीच्या. मग झपाटल्यासारखं त्याचं सर्व साहित्य वाचून काढलं. मग काय, आता रक्तातून निदा फाजली वाहतात. मग वाचन, लिखाण बंद झालं पण निदा फाजली आहेत अजून श्वासात." आता ओजस्वीचा चेहरा प्रसन्नतेने फुलला होता. जणू ती त्यांच्या विचारताच रमून गेली होती.

"मग तू पण बऱ्याच शायऱ्या लिहिल्या असणार."

"नाही रे, कॉलेजच्या दिवसात काही लिहिल्या होत्या, पण आता तर लिहिणं बंद आहे" ओजस्वी उत्तरली.

"अरे वाह ! मग सांग ना त्यातली एखादी शायरी" विराट आनंदाने म्हणाला.

"नाही रे बाबा, त्या तेव्हा लिहिलेल्या, आता फार बालिश वाटतात त्या."

"अग तर काही हरकत नाही, मला कुठे इतकं कळते शायरीतलं, मला फक्त ऐकायची आहे, तुझी शायरी तुझ्या तोंडून" विराटने विनंती केली. तेवढ्यात दारावर कुणीतरी नॉक केलं.

"मॅडम, तुम्हाला रेड्डीसर बोलवत आहे" ऑफिसबॉयने सांगितलं.

"ओके, आलेच" ओजस्वीने त्याला उत्तर दिलं.

"ओजस्वी, एवढी चांगली मिटिंग झाली, त्यानंतर आपलं एवढ बोलणं पण झालं, आता याची सांगता तुझ्या शयरीने करून जा ना, म्हणजे दुधात साखरेचा खडाच समजेल मी" विराटने थेट ओजस्वीच्या डोळ्यात डोळे घालून तिला विनंती केली. या वेळेस ओजस्वी पण त्याला नकार नाही देऊ शकली.

"ठीक आहे" ओजस्वीने होकार दिला. विराटला फार आनंद झाला. ती चार पाच सेकंद शांत राहिली आणि मग...

"मुठ्ठीसे दाना गिरता गया

और फसल उगती गयी,

तुम बाप का नाम ना दे पायें

वो हर माँ झुकती गयी।"

"वाह वाह ! काय मस्त शायरी होती" विराटने दाद दिली. खरंतर त्याला शायरी काही कळली नव्हती पण द्यायची म्हणून त्याने दाद दिली.

"चल निघते मी, भेटू आपण नंतर, बाय" असं म्हणून ओजस्वी उठली आणि जायला निघाली.

"अग ओजस्वी, एक मिनिटं" विराटने आवाज दिला.

"हा बोल, विराट"

"खरं सांगू, मला हे शायरीतलं फार काही कळत नाही, मी कधीच शायऱ्या, कविता, कथा, कादंबऱ्या वाचल्या नाही. जेव्हा पण वाचली फक्त अभ्यासाचीच पुस्तकं वाचली. तू प्लिज मला सांगशील का कि हि शायरी कश्या संबंधी आहे? मला समजून घायचं आहे साहित्य, शायरी, कविता. फक्त हिंट दे, सॉरी हा."

"अरे, तू सॉरी कश्याला म्हणतोस, सुरुवातीला कुणालाच नाही कळत, जितकं जास्त वाचन केलं तितका माणूस प्रगल्भ होत जातो. हि शायरी माझ्या आवडत्या शयरीतली एक आहे. या शयरीबद्दल मी एवढंच सांगेल कि हि शायरी 'कुमारी मातां'वर आहे." असं म्हणून ओजस्वी निघून गेली.

विराटने शायरी पुन्हा आठवली. सरकन त्याच्या शरीरातून एक लहर डोक्याकडे गेली. अंगावर काटा आला. शहारला तो. ह्या शयरीचा अर्थ किती खोल होता हे कळाले होते त्याला. ओजस्वीची हि प्रगल्भता पाहून तो स्तब्ध झाला होता.

क्रमशः

तीसरा भाग- येथे वाचा.

अनकंट्रोल्ड- भाग 1

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Sun, 25 Aug 2019 11:25:00 +0000

(कथा, कथेतील पात्र आणि प्रसंग काल्पनिक आहे.)

विराट ऑफिसच्या गेट मधून आता शिरणार तोच गेट जवळ एक ऑडी येऊन थांबली. वॉचमनने धावत जाऊन दार उघडले. नकळत विराटची नजर तिकडे गेली. गाडीतून एक सुंदर तरुणी बाहेर आली. साडेपाच फूट उंच, सुडोल बांधा, मोकळे सोडलेले सिल्की केस, गुडघ्यापर्यंत असलेला टाईट स्कर्ट, वर लायनिंगचा शर्ट, डोळ्यावर गॉगल आणि कानाला मोबाईल. ती गाडीतून बोलताच उतरली आणि बोलतच आत गेली. विराट तिचं सौंदर्य बघून स्तब्ध नव्हेतर घायाळच झाला होता. 'कोण असेल ती सौंदरवती? नक्कीच चांगल्या पोस्ट वर असणार, HR मॅनेजर तर नसेल? एवढ्या कमी वयात?' असल्या विचारातच विराट आत गेला. आपल्या केबिनमध्ये जाऊन बसला.

विराट पुण्यातल्या एका मोठ्या आयटी कंपनीत फायनान्स मॅनेजर होता. सहा फुट उंच, वेल मेंटेन बॉडी, देखणा, हसरा आणि जिथे जाईल तिथे सगळ्यांना आपलंसं करणारा पस्तिशीतला तरुण होता. सुंदर मनमिळाऊ बायको आणि सहा वर्षाची एक गोड मुलगी, असा छोटा पण आनंदी परिवार होता त्याच्या. वडील तहसील कार्यालयात लिपिक होते आणि आता रिटायर झाल्यामुळे गावाकडेच राहत.

विराट पूर्वीपासूनच हुशार आणि महत्वाकांक्षी होता. अभ्यासातच नाही तर खेळात, सांस्कृतिक कार्यक्रमात देखील तो नेहमी पुढे असायचा. वादविवाद स्पर्धेत तर त्याचा हात कुणीच पकडत नसे. युनिव्हर्सिटी स्तरावर तर भरपूर पुरस्कार त्याने वादविवाद स्पर्धेत मिळविले होते. कॉलेजच्या दिवसात तो शिक्षकांचा सर्वात आवडता विद्यार्थी होता. मित्रांमैत्रिणींमध्येही त्याचीच डिमांड असायची. अभ्यासापासूनच तर प्रेमाच्या लफडीपर्यंत सार्याच समस्या तो सोडवायचा.

'चार्टर्ड अकाउंटंट' बनणं हे त्याचं स्वप्न होतं. सीए बनून स्वतःची प्रक्टिस करायची आणि मोठमोठ्या कंपनीचे ऑडिटर म्हणून ऑडिट करण्याची त्याची इच्छा होती. अकाउंट विषयात त्याला आवड आणि चांगली गती होती. बी.कॉम मध्ये गोल्ड मेडल आणि सीए इंटर एका झटक्यात पास. पण काही कारणाने सीए फायनलचा एक ग्रुप न निघाल्याने तो सीए होऊ शकला नाही. पण त्या दरम्यान त्याने एम. कॉम आणि एम.बी.ए फायनान्स केले आणि असिस्टंट फायनान्स मॅनेजर म्हणून आपल्या करियरची सुरुवात केली. काही वर्षे तेथे अनुभव घेऊन त्याने नंतर कंपनी स्विच करून सध्याच्या कंपनीत 'फायनान्स मॅनेजर' म्हणून चांगल्या पगाराची नोकरी मिळविली.

त्याच दरम्यान त्याचं संपदा नावाच्या मुलीशी लग्न झालं. संपदा शांत, विचार करून कृती करणारी, कामापुरतं बोलणारी, एम.बी.ए झालेली पण करियर पेक्षा सामाजिक कामात जास्त आवडत असणारी. त्यांना 'स्वरा' नावाची मुलगी. सहा वर्षाची, सद्या पहिलीत शिकते. स्वरा म्हणजे 'पापा कि परी'च. त्या तिघांचं छोटंसं हसतं खेळतं कुटुंब. पाच दिवस काम आणि शनिवार रविवार आपल्या फॅमिली आणि फ्रेंड्ससोबत घालवायचा असा विराटचा रुटीन होता.

पल्लवीने दारावर नॉक केलं आणि "मी आत येऊ का?"

म्हणून विचारलं. लगेच विराटची तंद्री तुटली व त्याने पल्लवीला यायला सांगितलं. पल्लवी नेहमी प्रमाणे छोटे मोठे डाऊट्स घेऊन आली होती. ती काही माहिन्याआधीच कंपनीत 'अकाउंट असिस्टंट' म्हणून जॉईन झाली होती.

"कुठलेही पैसे आले की आपण 'Debit whats come in' या नियमाप्रमाणे ते डेबिट करतो मग सिक्युरिटी डिपॉझिटचे पैसे आले की ते आपण क्रेडिट साईडला का टाकतो सर.?" पल्लवीने कुतूहलाने विचारले.

विराट हसला आणि उत्तरात, "बघ, जेव्हा सिक्युरिटी डिपॉझिटचे पैसे येतात तेव्हा आपण पण ते डेबिट करतो आणि 'सिक्युरिटी डिपॉझिट रिटर्न' अकाउंट क्रेडिट करतो कारण ती आपली लाईबिलिटी असते आणि कालांतराने ती SD परत करावी लागते म्हणून".

विराट तिच्या प्रश्नांचे उत्तर देत होता. सकाळी दिसलेल्या त्या मुलीचा चेहरा अचानक त्याच्या डोळ्यासमोर तरळून गेला. तिच्याबद्दल पल्लवीला विचारावे का असे विराटला वाटले देखील पण त्याने तिला विचारायचे टाळले. पल्लवी कॅबिन मधून बाहेर पडली आणि विराट पुन्हा त्या सकाळी दिसलेल्या मुलीच्या विचारतात मग्न झाला.

कॉफी घ्यावी आणि मूड फ्रेश करून कामाला लागावे म्हणून विराट कंपनीच्या कॅफेटेरियात गेला. कॉफीचा घोट घेत असतानाच कुणीतरी खांद्यावर हाथ ठेवला,

"विराट, कसा आहेस?"

"Ohh सर, मी मजेत आहे, तुम्ही?"

"मी पण, वेदिका ऑटोमोबाईलच्या टेंडरच काय झालं?" सावंत यांनी प्रश्न केला.

"सर, अजून फायनल झालेलं नाही आहे पण मला खात्री आहे ते आपल्यालाच मिळेल."

"बघ विराट, हे टेंडर आपल्यासाठी खूप महत्वाचे आहे, या आधीच्या टेंडर मधून झालेला लॉस या मधून थोड्याफार प्रमाणात भरून निघेल, शिवाय शेयर होल्डर आणि प्रमोटर्सचा विश्वास संपादन करायला देखील याने मदत होईल." सावंत सर काळजीने बोलत होते.

"हो सर, मागील काही महिन्यांपासून घसरणाऱ्या शेयरसाठी हि सकारात्मक बातमी असेल, शेयरची घसरण थांबणे आपल्यासाठी खूप महत्त्वाचे आहे" विराट उत्तरला.

"माझे आताच रेड्डी सरांशी बोलणे झाले, त्यांना तुझ्याकडून खूप अपेक्षा आहे आणि वेदिका ऑटो शी तू चांगल्या प्रकारे डिल करशील याची त्यांना खात्री आहे." सावंतांनी उत्साहाने सांगितले.

"त्यांच्या अपेक्षेवर मी पूर्णपणे खरं उतरण्याचा प्रयत्न करेल, सर" विराट उत्तरला.

"हो मला खात्री आहे याची, तर चल मग दुपारच्या मिटींगला भेटू मग, बाय"

"ओके सर, बाय"

विराटही आपल्या कॅबिनकडे निघाला.

...

ठरल्याप्रमाणे 3 वाजता विराट मिटिंगसाठी कॉन्फरन्स हॉलमध्ये गेला. आज 'OSR टेक्नॉलॉजीची' बोर्ड ऑफ डायरेक्टरची रिव्हिव मिटिंग होती. विराट राउंड टेबलवर सावंत सरांच्या बाजूला बसला होता. सगळे डायरेक्टर आणि डिपार्टमेंटचे हेड मिटींगला उपस्थित होते. थोड्याच वेळात रेड्डी सरांचे आगमन झाले.

सुब्रमण्यम रेड्डी. OSR टेक्नॉंलॉजीचे सर्वेसर्वा. कंपनीचे CMD (Chairman & Managing Director) असणाऱ्या रेड्डीने अतिशय कष्टाने ह्या कंपनीची स्थापना केला आणि वाढविली. शिक्षणाने कम्प्युटर इंजिनियर असणाऱ्या रेड्डीना सॉफ्टवेयर क्षेत्राची भारी आवड. सुरुवातीला जॉब, मग मित्रांसोबत कंपनीची स्थापणा आणि नंतर त्यातून बाहेर पडून स्वतःची OSR टेक्नॉलॉजी हि कंपनी त्यांनी सुरु केली. सहा देशात तिचे ऑफिसेस. हेड ऑफिस पुण्यात. रेड्डीनी एकट्याने हा पसारा हाताळला आणि वाढविला देखील. कंपनी वाढायला लागल्यानंतर रेड्डींनी ती शेयर मार्केटमध्ये लिस्ट केली आणि मग कंपनीचे वटवृक्षात रूपांतर झाले. मग OSR टेक्नॉलॉजीने कधीच मागे वळून बघितले नाही. परंतु मागील काही वर्षांपासून कंपनीला नुकसान होत होते. कंपनीचे दोन तीन प्रोजेक्ट पूर्णतः फसले होते. शेयरचे भाव देखील दिवसेंदिवस घसरत होते. हि परिस्थिती हाताळली नाही तर कंपनी डबघाईला येईल याची रेड्डीना पूर्ण जाण होती. त्यासाठीच हि रिव्हिव मिटिंग ठेवली होती.

"येणार काळ हा नक्कीच कठीण असेल आणि त्या परिस्थितीला आपल्या सर्वांना सामोरे जायचे आहे" रेड्डी सरांच्या वजनदार आवाजाने कॉन्फरन्सला सुरुवात झाली.

"मागील काही वर्षापासून होणारा तोटा, घसरत जाणारा शेयरभाव, टॅक्स डिपार्टमेंटचा मागे लागलेला ससेमिरा, कंपनीत होणारी कर्मचारी गळती इ. गोष्टींमुळे आपण सर्वेच संभ्रमात आहोत, परंतु आपल्याला ही परिस्थिती नव्या जोमाने हाताळायची आहे आणि कंपनीला पूर्वपदावर आणून पूर्वीची प्रतिष्ठा परत मिळवून द्यायची आहे. त्यासाठी तीन मोठे बदल कंपनीत होणे अपेक्षित आहे."

आता सगळेजण एकमेकांकडे पाहायला लागले की काय बदल होणार आहे, रेड्डी सर काय बोलतील ते.

रेड्डी पुढे म्हणाले, "वेदिका ऑटोमोबाईलचा प्रोजेक्ट आपल्याला मिळणे फार महत्वाचे आहे कारण त्यामुळे आपल्याला ह्या परिस्थितीतून सावरायला फार मदत होईल आणि ह्या साठी बोर्डाने तीन जणांची ह्या प्रोजेक्टसाठी निवड केली आहे".

आता हे तीन व्यक्ती कोण? त्यात आपलं नाव असेल का? ह्या प्रोजेक्ट साठी बोर्डाने आपल्यावर विश्वास टाकला असेल का? असे असंख्य प्रश्न तिथे उपस्थित असलेल्यांच्या मनात यायला लागले.

सर्वांची चालू असलेली कुजबुज थांबवत रेड्डी म्हणाले, "आता मी बोर्डाच्यावतीने पहिल्या व्यक्तीची ओळख आपल्याला करून देणार आहे, मिस पांडे, प्लिज,ओजस्वीला बोलवा."

रेड्डीची पी.ए ओजस्वीला बोलवायला गेली. थोड्याच वेळात दार उघडले आणि एक सुंदर तरुण मुलगी आता आली. तिला बघून विराट आश्चर्यचकित आणि थोडा अचंभीत झाला. कारण ती, तीच मुलगी होती जी त्याला आज सकाळी ऑफिसच्या गेट जवळ दिसली होती आणि आता तिला मिटिंग मध्ये बघून विराटला कळून चुकलं होतं की ती कुणीतरी महत्वाची व्यक्ती असणार. तेवढ्यात रेड्डी आपल्या खुर्चीवरून उठले, ओजस्वी त्यांच्याजवळ आली आणि तिच्याकडे हात करून रेड्डी म्हणाले," हि ओजस्वी, माझी एकुलती एक मुलगी."

सगळे एकमेकांकडे बघायला लागले. या आधी कुणीच रेड्डी सरांकडून त्यांच्या मुलीबद्दल काहीच ऐकले नव्हते.

"आतापर्यंत ओजस्वी अमेरिकेत होती, तिने तिथे हॉवर्ड मधून मास्टर ऑफ सायन्स पूर्ण केलं आणि एका मोठ्या आय. टी. कंपनीत अनुभव देखील घेतला आहे. आता ती आपल्याबरोबर इथेच काम करणार. आय होप, तिच्या अनुभवाचा आपल्या कंपनीला पुरेपूर फायदा होईल. बोर्ड मेंबर्सनी तिला आपल्या कंपनीच्या बॊर्डावर घायचं ठरविलं आहे आणि ती आता आपल्या कंपनीची 'वाईस प्रेसिडेंट' असणार आहे आणि या प्रोजेक्टच्या सर्व तांत्रिक बाबी ओजस्वीच बघेल."

टाळ्यांचा गडगडाट झाला. सर्वजण ओजस्वीच अभिनंदन करू लागले. विराट अजूनही तिच्याकडे पाहत होता. त्याची तिच्यावरून काही नजर हटत नव्हती. ओजस्वीने सर्वांचे आभार मानले. तिथेच खुर्चीवर बसताना तिची विराटशी नजरानजर झाली आणि तेव्हाच विराटच्या हृदयाची तार छेडली गेली.

"आता या प्रोजेक्टचे दुसरे महत्वाचे व्यक्ती आहे, ऍड. सुमंतो घोष." रेड्डीनी दुसरी महत्त्वाची घोषणा केली पण तिथे बसलेल्यापैकी ऍड. घोष कुणीच नव्हतं त्यामुळे सगळे एकमेकांकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहायला लागले.

"ऍड. घोष सद्या आपल्यात उपस्थित नाही आहे, पण ते लवकरच आपल्याला जॉईन होतील. ऍड. घोष हे निष्णात कायदे पंडित आहे आणि त्यांनी हायकोर्टात वकिली केली आहे. ते या प्रोजेक्टचे कायदेशीर सल्लागार असतील आणि कायदेविषयक बाबीत आपल्याला मदत करतील." रेड्डी उत्साहाने सांगत होते.

पुन्हा टाळ्यांचा गडगडाट झाला आणि पुन्हा एकदा ओजस्वी आणि विराटची नजरानजर झाली.

"आता या प्रोजेक्टच्या तिसऱ्या आणि महत्वाच्या व्यक्तीची घोषणा करण्याची वेळ आली आहे." रेड्डी आपल्या भारदस्त आवाजात बोलत होते.

हा तिसरा व्यक्ती आपण तर नाही, या विचारत बऱ्याच जणांचे हृदयाचे ठोके वाढले होते, परंतु विराट मात्र ओजस्वीच्या विचारात मग्न झाला होता.

"आणि तो तिसरा व्यक्ती आहे, मिस्टर विराट देशमुख." रेड्डीनी विराटच्या नावाची घोषणा केली आणि आपले नाव एकूण खाडकन तो भानावर आला. काही कळायच्या आतच टाळ्यांचा वर्षाव सुरु झाला होता. विराटने सर्वांचे आभार मानले.

"या प्रोजेक्टसाठी विराटची फायनान्स एक्सपर्ट म्हणून निवड करण्यात आली आहे आणि हा प्रोजेक्ट तोच लीड करणार आहे. तो आता आपल्या कंपनीत AGM (असिस्टंट जनरल मॅनेजर) असेल. त्याच्या वित्त आणि लेख्यासंबंधी नॉलेजचा आपल्याला नक्कीच फायदा होईल."

खरतर विराटला हे अपेक्षित नव्हते. त्याच्यापेक्षा सिनियर असणाऱ्या 'सावंत' ची निवड होईल असे त्याला वाटत होते पण बोर्ड मॅनेजमेंटने तारुण्याने आणि उत्साहाने भरलेल्या विराटवर जास्त विश्वास टाकला होता. रेड्डीनी मिटिंग समाप्त केली. हॉल मधून बाहेर पडताना पुन्हा एकदा ओजस्वी आणि विराटची नजरानजर झाली. या वेळी त्यांची नजर जरा जास्तच एकमेकांत गुंतली होती.

...

"आज तू काही सायंकाळी स्वयंपाक करू नकोस, आपण बाहेर जाऊ जेवायला" विराट संपदाला म्हणाला.

"आज कसं काय? प्रमोशन झालं की काय तुझं?" संपदा मस्करीच्या स्वरात म्हणाली.

"हो, तसंच समज" विराट साध्या शब्दात उत्तरला.

"काय? खरंच! असं अचानक?" संपदाने आश्चर्याने विचारलं.

"हो एका प्रोजेक्टसाठी माझी निवड झाली आहे आणि सोबतच AGM म्हणून प्रमोशन पण" बोलताना विराटच्या चेहऱ्यावर आनंद साफ झळकत होता.

"अरे वाह! हा तर डबल धमाका आहे, अब तो पार्टी भी डबल बनती है साहब" संपदा पण आनंदाच्या स्वरात उत्तरली.

"तू बोल तुला काय पाहिजे? आज तू जे म्हणशील ते" विराट उत्साहात म्हणाला.

"काही नाही रे, मला आणि स्वराला फक्त तुझं प्रेम आणि तुझा वेळ पाहिजे, बस" संपदा अगदी प्रेमाने विराटचा हात हातात घेत म्हणाली.

नंतर ते दोघे बराच वेळ रोमँटिक गप्पा मारत बसले. आज खूप दिवसांनी विराट पूर्वीसारखा रोमँटिक बोलत होता. लग्न झाल्यानंतचे ते दिवस फारच मस्त होते. घरी एकटीच असताना संपदा पुष्कळदा त्या आठवणीत रमून जात असे. आज बऱ्याच दिवसांनी ते दोघे एकमेकांसोबत इतक्या वेळ बोलत होते. आज विराटने स्वरासोबत पण भरपूर वेळ घालविला.

रात्री झोपतांना विराटसमोर आजची मिटिंग आणि ओजस्वी या दोनच गोष्टी येत होत्या. खरंतर प्रमोशन पेक्षाही जास्त आनंद त्याला त्या प्रोजेक्टमुळे झाला होता ज्यात ओजस्वी त्याच्या सोबत होती. तिचा चेहरा त्याच्या नजरेसमोरून हटतच नव्हाता. कधी एकदाचं ऑफिसमध्ये जातो आणि तिला बघतो असं त्याचं झालं होतं.

...

आज विराट थोडया लवकरच ऑफिसमध्ये पोहोचला. ओजस्वी अजून यायची होती. विराटने माहिती काढली तर कळालं कि ओजस्वीची कॅबिन वरच्या फ्लोवरला होती. त्याला मनोमन वाटत होतं की तिची पण कॅबिन याच फ्लोअरला असायला पाहिजे होती पण नाईलाज. तो चुपचाप आपल्या कॅबिनमध्ये जाऊन बसला, लॅपटॉप उघडला आणि अकाउंट पेएबल (payable) आणि रिसिवेबल (receiveble) च्या आकडेवारीवर नजर फिरवू लागला पण त्यात त्याचे काही लक्ष लागत नव्हत. तेवढ्यात डेप्युटी मॅनेजर असलेला त्याचा मित्र सम्राट तिथे आला.

"अरे सम्या, ये. कसा आहेस?" विराटने उत्साहात प्रश्न केला.

"अरे हा प्रश्न तर मी तुला करायला पाहिजे विराट" सम्राट म्हणाला.

"का?" विराटने सहज प्रश्न केला.

"अरे तू आता मस्त AGM झालास, मस्त प्रोजेक्ट पण मिळाला तुला, मजा आहे भावा तुझी" सम्राट मस्करीत उत्तरला.

"कसली मजा, सर्व रेड्डी सरांची कृपा आहे रे" विराटने सहज उत्तर दिले.

"अरे तुला तर त्या वेदिका ऑटोच्या प्रोजेक्टमध्ये बिलकुल रस नव्हता," सम्राटने थेट गुगली फेकली आणि पुढे म्हणाला "मग काय ती सरांची मुलगी तर कारण नाही आहे ना ह्या प्रोजेक्टमध्ये रस घेण्याचं. "

"नाही बे सम्या, काहीही काय? त्या प्रोजेक्टमध्ये रस घेण्याचं एकच कारण आहे आणि ते म्हणजे माझी AGM म्हणून निवड. रेड्डी सरांनी माझ्यावर जो विश्वास टाकला आहे बस त्या विश्वासावर खरं उतरायचं आहे मला." विराट आत्मविश्वासाने सांगत होता.

"कुणाच्या विश्वासावर? रेड्डी सरांच्या कि त्यांच्या मुलीच्या?" सम्राट मस्करीत विराटला म्हणाला.

"बस कर बे सम्या, अजून मी AGM चा चार्ज पण नाही घेतला आणि तू माझी घेणं पण सुरु केलं." सम्राट उत्तरला आणि दोघही खळखळून हसले.

"अरे हा, तू AGM झालास मग इथे काय करत आहेस, तुझी नवीन कॅबिन तर वरच्या फ्लोअरला आहे," सम्राट उत्तरला.

"काय?" आश्चर्य आणि आनंदाचे मिश्रित भाव एकाच वेळी विराटच्या मुखातून बाहेर पडले.

"अरे हो, मला आताच ती HR वाली मिताली मॅडम सांगत होती." सम्राट उत्तरला.

"थांब, मी आताच कंफर्म करतो." म्हणत विराट ताडकन उठला आणि HR मध्ये गेला.

आपली नवीन कॅबिन वरच्या फ्लोवरलाच आहे हे कंफर्म झाल्यावर विराटचा आनंद गगनात मावत नव्हता. जग जिंकल्यासारखे वाटत होते त्याला आता.

क्रमशः

दुसरा भाग- येथे वाचा

चारोळी 51 ते 55

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Thu, 04 Jul 2019 12:17:00 +0000

चारोळी 51.

तुझ्या केसातील गजऱ्याचा, सुटलाय सुगंध.

माळरानावर पसरलाय, तो चंद्र मंद- मंद.

असशील वेडी माझी, तर कर थोडा नाद.

हातातील काम सोडुन, दे जराशी दाद.

चारोळी 52.

विपणनाच्या दुनियेत

जो करतो कल्ला.

तोच भरू शकतो

आपला गल्ला.

चारोळी 53.

काल चंद्र खाली आला

तिचं सौंदर्य बघायला

आणी पंधरा दिवस निघालाच नाही

तिच्याएवढं सुंदर व्हयला.

चारोळी 54.

तुझी सवय झालीय मला

ती आता मोडता येणार नाही

इथवर धरून आणलेला हाथ

आता सोडता येणार नाही.

चारोळी 55.

मी स्वतःला अजुनही

पूर्ण ओळखत नाही.

कारण माझ्यातला मी कधीच

मनासारखा वागत नाही.

चारोळ्या, कविता वाचण्यासाठी शब्दझेपचे फेसबुक पेज लाईक करा.-- शब्दझेप

Motivational Quote HD Typographic wallpaper Free Download 2560x 1440

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Wed, 27 Mar 2019 19:45:00 +0000

This is a Motivational Quote HD Typographic wallpaper free to use anywhere in blog, site etc. Feel free to download and comment.

2560x 1440 रिझोल्युशन असलेले HD टाईपोग्राफिक वालपेपर आपल्या पुढे घेऊन येत आहो जे कि अगदी फ्री आहे, आपण आपल्या कुठल्याही ब्लॉगवर किवा पोस्ट मध्ये ह्याचा वापर करू शकता.
वालपेपर कसा वाटला ते कमेंट द्वारे नक्की कळवा.

Get 2560x 1440 HD:- Download

चारोळी- 46 ते 50

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Sun, 06 Jan 2019 11:15:00 +0000

चारोळी- 46

तिच्या येण्याची चाहूल

तिच्या पैजन्यांनी भासते.

मी वळून बघतो तेव्हा

ती लाजाळू सारखी लाजते.

===================

चारोळी- 47

दिसली तिची झलक

ओल्या चिंब रात्री

हिच हृदयाची राणी

म्हणून पटली खात्री.

==================

चारोळी- 48

गोड तुझ्या हसण्याने

पडते गालावर खळी.

फुलांच्या बागेत जणु

प्राजक्ताची कळी.

=================

चारोळी- 49

वाट तु निवडावी

साथ मी द्यावी.

कुठेच न जाताही

जर्नी पूर्ण व्हावी.

=================

चारोळी- 50

यशाच्या शिखरावरून कसं

सारं गाव छोटं दिसतं.

आणी त्या गावातून ते शिखर

किती मोठं दिसतं.

=================

- अनिकेत भांदककर.

क्षितीजापलीकडे (चारोळी संग्रह)

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Mon, 24 Dec 2018 11:26:00 +0000

क्षितीजापलीकडे (चारोळी संग्रह)

हा माझा तिसरा ई- चारोळी संग्रह आहे. आपण खाली दिलेल्या लिंक वरून तो pdf स्वरुपात डाउनलोड करून वाचू शकता.

चारोळीसंग्रह कसा वाटला हे कमेंट्समध्ये नक्की कळवा. तसेच या पूर्वी प्रकाशित झालेले ई- चारोळीसंग्रहाची देखील खाली लिंक दिलेली आहे, धन्यवाद...!

क्षितीजापलीकडे:- Download or Download2

इतर चारोळी संग्रह:- Download

काकीनाडा गर्ल

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Mon, 10 Dec 2018 18:19:00 +0000

गोष्ट काही वर्षांपूर्वीची आहे, जेव्हा लोकांकडे 'की पॅड' वाले छोटे नोकियाचे फोन असायचे, सोशल नेटवर्किंग तेव्हा 'ऑर्कुट' वरून चालायची. मी हि ऑर्कुटवर होतो, कविता लिहायचो, कथा लिहायचो, नवीन फ्रेंड्स बनवायचो. अश्यातच माझी तन्वी नावाच्या एका मुलीशी ओळख झाली. तिला माझ्या कविता आवडायच्या. ती नेहमी म्हणायची कि तुझ्या कविता वाचतांना वाटतं की त्या माझ्या स्वतःच्या भावना आहेत. मग आमची मैत्री वाढत गेली. दोघांकडेही sms पॅक होता, मग आम्ही दिवसरात्र चॅट करायचो. एकमेकांची सगळं शेयर करायचो.

तन्वी काकीनाड्याला राहायची. काकीनाडा हे आंध्र प्रदेशच्या पूर्व किनारपट्टीवरच एक लहान शहर. ती मराठी कुटुंबातलीच पण तिचे वडील 'काकीनाडा सी पोर्ट' येथे कामाला असल्यामुळे ती फॅमिली सोबत तेथे राहायची. तेथेच ती इंजिनियरिंग करत होती.

रोजच्या बोलण्याने आमची मैत्री वाढतच गेली. मला ती आवडायला लागली होती. मी तिला भेटायला काकीनाड्याला जायचं ठरवलं. ती पण आतुर होती भेटायला.

काकीनाड्याला जायचा दिवस उगवला. मी पुण्यावरून काकीनाडा एक्सप्रेस पकडली. आपल्या बर्थवर जाऊन बसलो. रात्री 10.30 वाजता गाडी काकीनाड्याच्या दिशेने निघाली. तेव्हा नेटवर्क प्रॉब्लेम खूप असायचा त्यामुळे गाडीत तिच्याशी चॅट करणे काही शक्य नव्हते आणि तेव्हा कॉल रेट पण बरेच असायचे त्यामुळे कॉल पण फक्त कामापूरतेच केले जायचे. स्मार्टफोन पण नव्हता तेव्हा त्यामुले काहीच ऑप्शन नसल्याने मी सरळ झोपी गेलो. सकाळी 6 च्या सुमारास गाडी कुठल्यातरी स्टेशनवर थांबली तेव्हा झोप उघडली. गुलबर्गा स्टेशन होते ते. समोरच्या बर्थवर देखील कुणीतरी झोपलं होत, रात्री आलं असणार कदाचित. त्या व्यक्तीने आपली कूस बदलली. डोक्यावरून घेतलेलं पांघरून थोडं खाली सरकलं आणि तिच्या सुंदर निरागस चेहऱ्याचं दर्शन मला झालं. त्या शांत चेहऱ्यावर झोपेतही एक प्रसन्नता दिसत होती. त्या चेहऱ्याकडे एक टक नजर रोखून बघतच राहावं असा चेहरा होता तो, तरी पण मी नजर हटविली बॅगेतून पुस्तक काढले आणि वाचायला लागलो.

गाडी सुटतांना एक लहानसा झटका लागतो तसा झटका लागला आणि तिची झोप उघडली.
"कोणतं स्टेशन आहे?" तिने खिडकीतून बाहेर बघत विचारलं.
"गुलबर्गा" पुस्तकातून वर बघत मी उत्तर दिलं.
"6 वाजले आहे आणि आता गाडी गुलबर्ग्यात? म्हणजे तास दिड तास लेट आहे वाटते गाडी आज."
"तुम्ही नेहमी जाता का या गाडी ने?"
"हो"
आणि मग आमचं बोलणं सुरु झालं.
आपल्या लहान बहिणीसोबत ती सोलापूरला मावशीकडे आली होती. आता वापस काकीनाड्याला जात होती. म्हणजे ती काकीनाड्यापर्यंत माझ्या सोबत असणार होती. आमच्या बऱ्याच गप्पा झाल्या. ती पण मोकळेपणाने बोलत होती. कर्नाटक आंध्रतल्या निसर्गरम्य परिसरातून गाडी जात असतांना तिच्याशी बोलणे आता जास्तच रोमॅंटिक वाटू लागले होते. आज तन्वीचा पण मॅसेज आला नव्हता, मी पण तिल मेसेज केला नव्हता. खरंतर मला तिची आठवनच आली नव्हती.

गप्पांच्या ओघात राजमुन्द्री जंक्शन येऊन गेले, आता फक्त तास दीड तास होता काकीनाडा यायला. पण मला अजून तिचे नाव माहित झाले नव्हते. मी तिला नाव विचारले तर ती म्हणाली,
"नावात काय ठेवलं आहे...? आणी तसंही आपली पुन्हा भेट होणे शक्य नाही."
"का? असं का बरं?" मी सहज प्रश्न केला.
"प्रवासात भेटी झालेल्यांपैकी मला आजपर्यंत कधीच कुणी परत भेटलेलं नाही."
"तर काय झालं, या वेळेस भेटू शकते ना, आणी स्वतः बद्दल एवढी माहिती सांगितली तर आता नाव सांगायला काय हरकत आहे?"
"प्रत्येक नावाला एक चेहरा असतो पण प्रत्येक चेहऱ्याला एक नाव असलेच पाहिजे का..?" डायरेक्त गुगली टाकली तिने.
अश्या बऱ्याच गुगल्या तिने आता पर्यंत टाकल्या होत्या सो हि गुगली काही नवीन नव्हाती.
"...पण प्रत्येक चेहऱ्याची एक ओळख असते ती नावाशिवाय कशी बरं पूर्ण होणार.?" मी सहज उत्तर दिले.
"बरं, मग माझी ओळख....हममममम...काकीनाडा गर्ल."
"काय.? काकीनाडा गर्ल?" मी आश्चर्याने विचारले.
"हो, म्हणजे बघ, मी जर नाव सांगितले तर तुला कालांतराने फक्त माझे नाव आणि चेहरा लक्षात राहील पण जर तू माझी ओळख 'काकीनाडा गर्ल' म्हणून ठेवशील तर तुला हा पूर्ण प्रवास लक्षात राहील. आणि तुझा काकीनाडा येण्याचा पहिला अनुभव अविस्मरणीय राहायला पाहिजे असं मला वाटते."
"राहिलंच, हि भेट, हा प्रवास कायम माझ्या स्मरणात राहील, पण माझे नाव...."
"तुझे नाव 'पुणेरी मुलगा'..." माझे बोलणे अर्ध्यात थांबवत तीने उत्तर दिले.
"पुणेरी मुलगा..!छान आहे की...म्हणजे जेव्हा केव्हा पुण्याचा उल्लेख होईल तेव्हा तुला मी आठवेल हा..."
"हो म्हणजे काय..? आणि आपला हा प्रवास सुद्धा...."

आता गाडी काकीनाडा स्टेशनवर पोहोचली होती. तासभर लेट झाल्यामुळे 10 वाजले होते. हे शेवटचे स्टेशन असल्यामुळे पूर्ण गाडीचं रिकामी होणार होती. खाली उतरण्यासाठी प्रवास्यांची रांग लागली होती. आता शेवटचं म्हणून तिचा मोबाईल नंबर घायचा राहिला होता. पण नंबर मागू कि नको आणि मागितला तर ती देणार कि नाही ह्या द्विधा मनस्थितीत मी होतो. आतापर्यंतचा पूर्ण प्रवास माझ्या नजरेसमोर तरळून गेला. तिचं बोलणं, तिचं हसणं, त्या गप्पा हृदयाच्या तार छेडू लागल्या होत्या. कुणीतरी खूप महत्त्वाचं दूर जात आहे अश्या प्रकारची भावना माझ्या मनामध्ये घर करू लागली होती. ह्याच विचारात मी प्लॅटफॉर्मवर उतरलो. तिला गर्दीत शोधू लागलो. ती कुठेच दिसत नव्हती. थोड्या दूर तिची बहीण दिसली, तीच्या बाजूलाच ती होती. एक वयस्कर माणूस पण होता सोबत, कदाचित तिचे वडील असेल त्यांना घ्यायला आलेले. तिने मागे बघितलं, मी तिच्याचकडे बघत होतो. आमची नजरानजर झाली आणि माझ्या काळजाचा ठोका चुकला. तिने एक हलकेसे स्मित केले, मान वळविली, बॅग उचलली आणि जायला लागली. मी तिच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे निशब्द होऊन बघत होतो. ती गर्दीत दिसेनाशी होऊन गेली. कुणाचातरी मला धक्का लागला आणि मी भानावर आलो.

मित्राच्या भावाला म्हणजेच सुधीरला फोन केला जो मला घ्यायला येणार होता. आम्ही त्याच्या रूम वर गेलो. तेथेच मुक्काम होता माझा. दुसऱ्या दिवशी मला तन्वीला भेटायला जायचे होते. तिला मी काकीनाड्यात पोहोचल्याचं कळवलं. थकलेलो असल्यामुळे आता न बोलता किंवा चॅट न करता उद्या भेटून बोलू म्हणून तिच्याशी बोलणे टाळले आणि झोपी गेलो. पण आताही त्या 'काकीनाडा गर्ल'चेच विचार मनामध्ये घोळत होते. तिला ट्रेन मध्ये पहिल्यांदा बघितल्यापासून ते प्लॅटफॉर्मवर शेवटचं बघण्यापर्यंतच संपूर्ण चित्र डोळ्यासमोर उघ राहत होत. खरंतर आजपर्यंत कुठल्याच मुलीशी बोलून असं नव्हतं झालं, काय माहित हे प्रेम होत की फक्त आकर्षण. ह्याच विचारात सकाळी पहाटे केव्हातरी झोप लागली.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी तयारी केली आणि तन्वीला फोन केला. तिने समुद्रकिनाऱ्याजवळील एका निसर्गरम्य ठिकाणी भेटायला बोलाविले. सुधीरने मला तेथे सोडून दिले. मी तन्वीची वाट पाहू लागलो. त्या भागात जास्त वर्दळ नव्हती. दुरून एक मुलगी येतांना दिसली. खरंतर आम्ही कधीच एकमेकांना बघितलेले नव्हते, तिचा फोटो पण नव्हता ऑर्कुटवर. माझा पण नव्हता. ती जवळ आली आणि तिला बघून मी शॉक झालो. ती 'काकीनाडा गर्ल' होती. मला इथे बघून ती पण आश्चर्यचकित झाली. तिला बघताच मला तिचं वाक्य आठवलं,
"प्रवासात भेटी झालेल्यांपैकी मला आजपर्यंत कधीच कुणी परत भेटलेलं नाही."

"तू इथे?" मी विचारले.
"हो, मी एकाला भेटायला आले आहे इथे. आणी तू?"
"अंग मी तन्वी नावाच्या एका मुलीला भेटायला आलोय इथे..?
"काय..? त्या ऑर्कुटवाल्या तन्वीला?" तिने शॉक होऊन विचारले.
"हो, पण हे तुला कसं कळालं.?" आता माझे स्पंदन वाढले होते.
"अरे मीच ती ऑर्कुटवाली तन्वी, तू प्रथमेश का..?"
माझ्या अंगावर सर्रकन काटा उभा राहिला.
"हो, मी प्रथमेश, तो कविता, चारोळ्या लिहिणारा"
"अरे देवा..! म्हणजे ज्याला मी काकीनाड्यात भेटणार होती त्याला मी एक दिवस आधी ट्रेन मधेच भेटले तर."
"हो आणि नकळत का होईना आपण एकमेकाना पुष्कळसं समजून देखील घेतलं त्या प्रवासात"

आता माझा आनंद गगनात मावत नव्हता. ज्या मुलीला मी प्रवासात मनमोकळेपणे जाणून घेतले होते, जी मुलगी मला नकळत आवडायला लागली होती आणि ज्या मुलीला मी भेटायला आलो होतो ती एकच होती. निसर्गाने खूप मोठा डाव रचून हा योगायोग घडवून आणला होता.

'तन्वी' आणि 'काकीनाडा गर्ल' एकच होती पण फक्त 'तन्वी'ला काकीनाड्यात भेटून मी जेवढं समजून घेतलं असतं त्यापेक्ष कितीतरी जास्त मी तिला 'काकीनाडा गर्ल' म्हणून ट्रेन मध्ये समजून घेतलं होतं. एक मुलगी दोन व्यक्तिमत्वात माझ्या समोर आली होती आणि दोन्ही रुपात ती मला आवडली होती. म्हणून तिच्याशी ट्रेन मध्ये बोलताना काही गोष्टी तन्वीशी मिळत्या जुळत्या आहे असे राहून राहून वाटत होते.
पुढील दोन दिवस मी काकीनाड्यात होतो. तिच्यासोबत संपूर्ण काकीनाडा फिरून घेतले. मी एका मुलीला भेटायला आलो होतो, जाताना दोघीला घेऊन चाललो होतो.
'काकीनाडा गर्ल' काकीनाडा स्टेशनवर पुण्याला जात असलेल्या 'पुणेरी मुलाला' सोडायला आली होती.

"मी जर नाव सांगितले तर तुला कालांतराने फक्त माझे नाव आणि चेहरा लक्षात राहील पण जर तू माझी ओळख 'काकीनाडा गर्ल' म्हणून ठेवशील तर तुला हा संपूर्ण प्रवास लक्षात राहील."
ट्रेन काकीनाडा स्टेशनवरून निघतांना तिचं हे वाक्य मला सारखं आठवत होत, कारण हा प्रवास आता कायम माझ्या लक्षात राहणार होता.

-अनिकेत भांदककर

www.instagram.com/shabdjhep
www.facebook.com/shabdjhep

प्रत्येक गोष्टीत आनंद देणारं काहीतरी असतं

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Mon, 25 Dec 2017 20:18:00 +0000

Video Link:- YouTube Link

तो प्रेमाची होडी करून वाहत होता (कविता)

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Thu, 30 Nov 2017 19:43:00 +0000

वरील व्हिडियो दिसत नसल्यास येथे क्लिक करावे:- प्रेमाची होडी

मला ठाव होते (गजल)

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Sun, 05 Nov 2017 12:03:00 +0000

वरील व्हिडियो दिसत नसल्यास येथे क्लिक करावे:- मला ठाव होते.

वर्षा तुझे नाव (कविता)

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Sat, 04 Nov 2017 17:37:00 +0000

'वर्षा तुझे नाव' हि कविता एकण्याकरिता खालील व्हिडीयोवर क्लिक करा.

वरील व्हिडियो सुरु होत नसल्यास येथे क्लिक करा:- Video

पहिला पाऊस

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Tue, 13 Jun 2017 20:17:00 +0000

पहिला पाऊस खूप काही देऊन जातो. उन्हाळ्याच्या कडक उन्हामुळे त्रस्त झालेल्या जीवांना सुखावून जातो. उन्हाने करपलेल्या, भेगा पडलेल्या ओसाड धरतीला भिजवून जातो. पहिल्या पावसात मातीचा येणारा सुगंध तर काही अप्रतिमच असतो. कडक उन्हाने जीवाची जी काही लाही लाही झाली असते ती पहिल्या पावसाने अगदी घामासकट धुवून निघते. ते टपोरे पाण्याचे थेंब भलेही टोचणारे असतील पण ते आता हवे हवेसे वाटतात. ओले झालेले कपडेसुधा आनंदाने बदलावेसे वाटतात. डोक पुसत मग वाफाळलेला चहा घेत खिडकीत बसुन नुसतंच त्याला पाहत बसावसं वाटतं. आणी मग मनात विचारांच जे काहुर माजतं ते असं......

आभाळ गडगडलं, विजा चमकल्या

ढगांनी वेढलं तळपत्या सूर्याला.

थेंबामागून थेंब जमिनीवर पडला

काळ्या मातीतुन सुगंध दरवळला.

आल्या सरी रीप-झिप करीत

भणंग धरतीला ओल्या करीत.

आधी टपोरे थेंब, मग टपोऱ्या गारा

न्हाऊन निघाला हा परिसर सारा.

सुखावली मनं, शांत झाली धरती

उपकार त्याचे जो वरूण आहे वरती.

थोडा अजुन बरस, मज शांत भिजू दे

घामाच्या धारासाहित निराशा पुसू दे.

चिंब हि धरती अन गार हा वारा

तुझ्या कवेत आज, हा विश्व सारा.

उधळू दे रंग मज तू माझ्या मनाचे

विश्वाच्या रंगात इंद्रधनुष्य प्रेमाचे.

टाक इवलासा कटाक्ष या धरतीकडे

बघ किती आनंदले इवलेसे गाव माझे.

सुखावले गावकरी तुझ्या आगमनाने

पुजतील तुला जन्मभर अभिमानाने.

असाच बरसात रहा चोहीकडे

पुन्हा दुष्काळ आम्हा देऊ नकोस.

गावकऱ्याच्या च्या भावनांशी

असा लपून- छपून खेळू नकोस.

आजचा दिवस तुझ्या संगतीत गेला.

तुझ्या वाचुन फक्तच उन्हाळा नी हिवाळा.

असेच उपकार कर या धर्तीवर

आमचाही असंच तुझ्यावर जिव्हाळा.

- अनिकेत भांदककर

https://www.facebook.com/aniket.bhandakkar5

वाटण्यातला आनंद (हृदयस्पर्शी कथा)

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Sun, 04 Jun 2017 08:07:00 +0000

कालच मित्राला त्याच्या जीवनातील पहिला पगार मिळाला, म्हणाला, "कपडे घायला जाऊया". खूप दिवसापासून दोन जोडी कपड्यावर काम भागवित होता तो. ब्रँडेड कपडे घ्यायचे होते त्याला. कपड्याच्या शोरूम मध्ये ब्रँडेड कपडे बघतांनाचा आनंद त्याच्या चेहऱ्यावर साफ दिसत होता. थोड्या वेळाने म्हणाला, "चल दुसरीकडे बघुया".

काय झाले काहीच कळले नाही. मग आम्ही दुसऱ्या दुकानात आलो. साध्या दुकानात. आता तो लोकल कपडे बघू लागला. विचारले काय झाले तर काहीच बोलला नाही. तिथून कपडे घेऊन आम्ही बाहेर पडलो. म्हणाला, "जवळपास दोन हजार वाचलेत".

मला आश्चर्यच वाटलं, कालच पगार झाला, पगारही चांगला, पहिल्या पगारात ब्रँडेड कपडे घेईल म्हणून हा इतके दिवस जीव लावून बसला होता, आणि आता काय झालं अचानक असं.?

तो मला सरळ एका हलवायाच्या दुकानात घेऊन गेला, तिथे त्याने काही प्लेट समोसे आणि भरपूर जिलेब्या घेतल्या. मग तिथून आम्ही एका कन्स्ट्रक्शन साईटवर गेलो. मला काहीच कळत नव्हतं, तोही काही बोलत नव्हता. थोड्याच वेळात जेवणाची सुट्टी झाली. जेवणासाठी झाडाखाली सावलीत बसलेल्या मजुरांना तो समोसे आणि जिलेबी वाटू लागला, कुणी विचारलं तर सांगायचा, आज माझा वाढदिवस आहे म्हणून. दोन महिन्यापुर्वीच त्याचा वाढदिवस झाला होता. मला काहीच कळत नव्हतं. समोसे- जिलेबी वाटतांनाचा आनंद मात्र त्याच्या चेहऱ्यावर ओसंडून वाहत होता. सर्व झाल्यावर त्याला मी विचारले कि तुझा वाढदिवस तर मागेच झाला ना, तर तो म्हणाला,"हो, ते फक्त निमित्य होतं, खरंतर मगाशी ब्रँडेड कपडे न घेता वाचलेल्या पैशात मी जर काही लोकांना थोडा आनंद देऊ शकत असेल तर याहून मोठा आनंद दुसरा कोणता असेल...?"

"ब्रँडेड कपडे घालून चार दिवस मिरविण्यापेक्षा यांच्या चेहऱ्यावरचा आनंद मला जास्त ब्रँडेड फिल करवतो. आणी आता मी ठरवलंय कि प्रत्येक महिन्याला पगार झाला कि अश्या प्रकारे मी माझा वाढदिवस खोटा का असेना साजरा करीत जाईल..."

खरच, मगाशी ब्रँडेड कपडे घेताना त्याच्या चेहऱ्यावरील झळकणाऱ्या आनंदापेक्षा आताचा आनंद, समाधान आणी अभिमान कितीतरी अधिक होता.

"बेटा गेल्या कित्येक दिवसात समोसे- जिलेबी नव्हती खाल्ली रे, आज मन तृप्त झालं माझं, बेटा, खूप मोठा हो, आनंदी राहा, असाच लोकांची सेवा करीत रहा", एक वयस्कर मजूर आशीर्वाद देऊन गेला.

आता मात्र त्याचे डोळे पाणावले होते. फक्त स्वतःचाच नाही तर इतरांचाही विचार करण्याचं हे फळ होत.

- अनिकेत भांदककर

प्रेमपत्राची होडी करून वाहत होता

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Sat, 04 Mar 2017 19:25:00 +0000

मेहंदीने रंगलेला तिचा हात लाल होता पण

तो त्याच्यासाठी नव्हता म्हणुन त्याचा जीव जात होता.

जरी ओठांवर हसू लोळत असले तरी

मनातून तो उदास गाणे गात होता.

आता लग्नही जुळाले होते तिचे दुसरीकडे

तरी आशेखातर तो मामाकडे जात होता.

तिला नाही म्हणणे त्याला कधी जमलेच नाही

नसतांनाही भूक तो घासावर घास खात होता.

स्वतःच्या प्रेमालाच तो स्वतःच्या डोळ्यांनी

अलगद परकं होतांना पाहात होता.

तिच्या आठवणीच्याच सागरात मग तो

प्रेमपत्राची होडी करून वाहत होता.

- अनिकेत भांदककर.

माझ्यासाठी परत एकदा जगुन तर बघ...

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Mon, 27 Feb 2017 19:05:00 +0000

माझ्यासाठी परत एकदा जगुन तर बघ...हि कविता ऐकण्याकरिता वरील विडीयोवर क्लिक करा.

कवितेचा विडीयो येथून डाउनलोड करा- Download

शब्दझेप- हृदयस्पर्शी मराठी चारोळ्या विडीयो.

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Sat, 27 Aug 2016 14:09:00 +0000

शब्दझेप ह्या चारोळीसंग्रहात प्रसिद्ध झालेल्या तसेच ह्या ब्लोगवर पूर्वी टाकलेल्या चारोळ्यांचा हा विडीयो आहे. आपण चारोळ्या नेहमी वाचत असतो पण त्या ऐकण्याची मज्या काही औरच असते. एकदा एकूण बघा आणी कसं वाटलं ते नक्की सांगा.

खाली यु ट्यूब विडीयो दिला आहे. चारोळ्या पाहण्याकरिता त्यावर क्लिक करा.

विडीयो पाहण्याकरिता विडीयोवरील प्ले चिन्हावर टिचकी मारा. किवा खालील लिंकवर क्लिक करा.

https://www.youtube.com/watch?v=EacdwnmUeE0

तेरी रजरोंने मेरी नजरोंसे कुछ बात की है

noreply@blogger.com (अनिकेत भांदककर ) — Tue, 02 Aug 2016 12:39:00 +0000

तेरी रजरोंने मेरी नजरोंसे

कुछ बात की है,

युही आखोने आखोसे

सौगात की है।

न जाने तु कुछ इजहार करना चाहती है।

नजरोंसे कुछ बात बया करना चाहती है।

मै हु यहा तु बस इजहार कर।

आखोंसे मुझसे कुछ बात कर।

युही आखोने आखोसे

सौगात की है,

तेरी रजरोंने मेरी नजरोंसे

कुछ बात की है।

तेरी आखोंका नशा चढ सा गया है।

नम हुई है सास धडकने बढ सी गई है।

मै झुम जाऊ ऊसमे कही वो उतरनेसे पेहले।

फिर कहा आएगा एसा मौका तेरा होने से पेहले।

युही आखोने आखोसे

सौगात की है,

तेरी रजरोंने मेरी नजरोंसे

कुछ बात की है।

--------------------------------------------------------------------------

वरील कवितेचा विडीयो पाहण्याकरिता खालील विडीयोवर क्लिक करा.

किवा पुढील युट्युब लिंकवर क्लिक करा:- https://www.youtube.com/watch?v=SnmmbeqAfro