((::حزب جوانان زير آفتاب::))

به‌نام خداوند مردآفرین!

نادر جدیدی — Mon, 26 Oct 2009 20:07:28 GMT

به‌نام خداوند مردآفرین / که بر حسن صنعش هزار آفرین
خدایی که از گِل مرا خلق کرد / چنین عاقل و بالغ و نازنین
خدایی که مردی چو من آفرید / و شد نام وی احسن‌الخالقین

پس از آفرینش به من هدیه داد / مکانی درون بهشت برین
خدایی که از بس مرا خوب ساخت / ندارم نیازی به لاک، همچنین
رژ و ریمل و خط چشم و کرم / تو زیبایی‌ام را طبیعی ببین

دماغ و فک و گونه‌ام کار اوست / نه کار پزشک و پروتز، همین!
نداده مرا عشوه و مکر و ناز / نداده دم مشک من اشک و فین!
مرا ساده و بی‌ریا آفرید / جدا از حسادت و بی‌خشم و کین

زنی از همین سادگی سود برد / به من گفت از آن سیب قرمز بچین
من ساده چیدم از آن تک‌درخت / و دادم به او سیب چون انگبین
چو وارد نبودم به دوز و کلک / من افتادم از آسمان بر زمین

و البته در این مرا پند بود / که ای مرد پاکیزه و مه‌جبین
تو حرف زنان را از آن گوش گیر / و بیرون بده حرفشان را از این
که زن از همان بدو پیدایش‌ات / نشسته مداوم تو را در کمین!

**********

در برنامه در حلقه رندان ماه مهر، خانوم ناهید نوری، شعری خوند با عنوان "خدایی که زن آفرید" که من هم شعر فوق رو در پاسخ به ایشون سرودم و هیچ‌گونه ارزش دیگری ندارد!

بی من چگونه سفر می‌کند پدر؟

نادر جدیدی — Mon, 06 Jul 2009 18:44:30 GMT

امروز، روز پدر بود و یکی از سخت‌ترین روزهای زندگی من. امروز، روز مرور خاطرات بود. روز مرور خاطرات همه روزهای من با پدر. یاد پارسال افتادم. پارسالی که پدر بود و بودنش پشتوانه روحی خوبی برای من. روزهایی که به دلگرمی بودنش، جایی برای غصه در دلم نداشتم.
بیست و سه فروردین امسال وقتی خبر کوچ پدرم را شنیدم کیلومترها از خانه دور بودم. در راه خانه که ده‌دوازده ساعتی طول کشید، بارها این سوال را در ذهنم مرور کردم: "بی من چگونه سفر می‌کند پدر؟" و این سوال، مقدمه خلق شعری بود که هنوز تکمیل نشده است و یا بهتر بگویم نتوانسته‌ام تکمیلش کنم. هر بار که به قصد نوشتن گوشه‌ای از این شعر، کاغذ و قلم در دست گرفته‌ام سیل اشک، امانم را بریده است و حاصل همین شده که می‌بینید. این شاید هدیه ناقابلی باشد به پدر مهربانم در روزی که متعلق به اوست:

رفتم به خانه ببینم دوباره من
آرامشی که در آن چهره می‌نشست
رفتم به خانه ببوسم دوباره آن
دستی که زحمت من را کشیده است

رفتم ولی خبر از آن صدا نبود
از آن صدای گرم و پر از مهر و عاطفه
رفتم ولی دل من غرق غصه شد
در آن سکوت ساکن و بی گردش و خفه

دنیا به چشم من امروز تیره است
اینجا به غیر سیاهی که رنگ نیست
من خانه‌ام ولی آخر پدر کجاست؟
یعنی دلش برای پسر تنگ نیست؟

زنگی میانه راه او به من نزد
در را به روی من این بار وا نکرد
در سفره جای سنگک داغی که می‌خرید
نانی بیات، خشک و کپک بسته بود و سرد

اکنون که آمده‌ام من پدر کجاست؟
گفتند او به سفر رفته بی‌خبر
او بی‌خبر سر این کوچه هم نرفت
بی من چگونه سفر می‌کند پدر؟

این شعر در هیچ‌یک از قالب‌های شعر کلاسیک جا نمی‌گیرد. شاید نو باشد. هرچه باشد برای دل خودم گفته شده نه برای جا گرفتن در قالب‌های شعری.

چیزخور شدگان!

نادر جدیدی — Fri, 05 Jun 2009 11:47:30 GMT

افزایش موج تخریب علیه یکی از کاندیداها در میادین و معابر پایتخت - عکس: از فرندفید

صد دروغ و جعل و تهمت ساختید / با هزاران شیوه بر او تاختید
چون نیاوردید "چیزی" را به دست / "چیز" او را در دهان انداختید!

و این هم پیامکی که امروز به دستم رسید و شاعرش را هنوز کشف نکرده ام:

قانع به دروغ و های و هو هم نشدید؟ / قائل به اصول گفتگو هم نشدید
هرچند که طفلک از شما می ترسید / شرمنده! حریف "چیز" او هم نشدید

میزگرد انتخاباتی با شاعران!

نادر جدیدی — Sun, 24 May 2009 21:29:03 GMT

مکان: صدا و سیما / زمان: یکی از همین روزها / موضوع: مناظره شعرا در مورد انتخابات

مجری که کمی هم خوابش می‌آید رو به دوربین می‌گوید: بینندگان عزیز با توجه به اینکه انتخابات یکی از مهمترین موضوعات روز کشور هست در این برنامه در خدمت جمعی از شاعران کشورمان هستیم. ضمن عرض پوزش از علی معلم دامغانی، حمید سبزواری و سایر اساتید مسلم شعر که موفق به استفاده از محضرشان نشدیم، توجه شما را به این برنامه می‌جلبانم.

اولین سوال: نظرتون در مورد دولت فعلی چیه؟

ادیب‌الممالک فراهانی اولین کسی است که جواب می‌دهد: اگر وقتی گذارت جانب کابینه شد برگو / خدا رحمت کند مرحوم حاج میرزا آقاسی را!
فردوسی که از پاسخ ادیب جا خورده‌است با اشاره به توزیع سهام عدالت توسط رئیس‌جمهور عنوان می‌کند: شهنشاه محمود گیرنده شهر / ز شادی به هر کس رسانیده بهر.
فرخی یزدی به تغییرات پی‌درپی کابینه اشاره می‌کند: از جانب کابینه امروزی ما / از روز نخست بوی ترمیم آید!
میرزاده عشقی که از طرفداران دولت مهرورزی است با عصبانیت می‌پرسد: کابینه نیم‌بند خواندی / این دولت آبروی‌مندی؟
فرخی در جواب عشقی به خودمحوری رئیس‌جمهور اشاره می‌کند: کابینه نمی‌شد متزلزل هرگز / گر لیدر خودپسند و خودخواه نبود.
میرزاده عشقی که ظاهرا دل خوشی از دولت اصلاحات ندارد در جواب می‌گوید: زان دولت عهد با عدو بند / کابینه نیم‌بند بهتر!
فرخی یزدی جواب عشقی را با این بیت می‌دهد: خواستم مثبت شوم باشد اگر کابینه خوب / چون بدیدم، دیدم این کابینه آن کابینه نیست.

مجری که می‌بیند بحث بالا گرفته برای عوض شدن فضا، سوال دیگری مطرح می‌کند:نظرتون در مورد انتخابات چیه؟

ملک‌الشهرای بهار با جدیت می‌گوید: وقت جنگ و جدل و نوبت فحش و کتک است / انتخابات شد و اول دوز و کلک است!
ادیب‌الممالک فراهانی هم در تایید سخنان بهار ادامه می‌دهد: گردن هم بشکنند ریشه هم برکنند / بر کتف هم زنند در سر این انتخاب!
فرخی یزدی از بینندگان محترم درخواست می‌کند فرد اصلح را انتخاب کنند: با دقت بیشتر در این بار / مرد عمل انتخاب می‌باید کرد.
ادیب الممالک این‌بار سخنان فرخی را تایید کرده و شرکت در انتخابات را تنها راه برون‌رفت از شرایط بغرنج فعلی می‌داند: آنجا که راه چاره شود بسته بر کسان / از رأی روشن تو بجویند چاره‌ها.
از قراین پیداست که بهار، انتخابات را تحریم کرده‌است. چون در جواب این سوال می‌گوید: بر بنده شد اشارت کز انتخاب بگذر / تا خدمت وطن را طرزی دگر گذاری!

مجری که انتظار چنین پاسخی از بهار نداشت برای عوض کردن بحث، آخرین سوال را می پرسد: به چه کسی رای می‌دهید؟

فردوسی : چو کودک لب از شیر مادر بشست / زگهواره محمود گوید نخست
هلالی جغتایی: آتش موسوی به طور آمد / ظلمت شب برفت، نور آمد
صفا اصفهانی: ماه آوری از طوبی ای آدم کروبی / ای خارق عادت‌ها ای مبدع دیدن‌ها
محمد فضولی: گر اهل دلی بده رضایی به قضا / از دایره رضا منه بیرون پا

مجری در پایان برنامه ضمن تشکر مجدد از حضور شاعران و توجه بینندگان، ابراز امیدواری می‌کند که همه در روز بیست و دوم خرداد در پای صندوق‌های رای حاضر شویم و مشت محکمی بر دهان استکبار بزنیم. وی همچنین توصیه می‌کند که وبلاگ حزب جوانان زیرآفتاب را بخوانید و به دیگران نیز معرفی کنید باشد که رستگار شوید.

**********

- چهل و چند روز از رفتن پدر گذشت و هر روز که می‌گذره نه تنها این درد فراموش نمی‌شه بلکه جای خالیش بیشتر از روز قبل آزارم می‌ده

- پنجم خرداد داره می‌رسه و من باز هم پیرتر می‌شم. تولدم مبارک!

ببین ده شلمرود امروز چه سوت و کوره

نادر جدیدی — Thu, 12 Feb 2009 13:52:36 GMT

منوچهر احترامی هم رفت. به همین سادگی! درست مثل عمران و قیصر. ساعت دوازده دیروز، اس‌ام‌اس عبداله مقدمی، خنده را از لب‌هایم دزدید. نمی‌خواستم رفتن استاد را باور کنم اما با پیامکی که محمود فرجامی فرستاد فهمیدم پیرمرد مهربان عرصه ادبیات کشورمان برای همیشه تنهایمان گذاشته‌است.

استاد منوچهر احترامی - عکس : سهام‌الدین بورقانی

استاد احترامی را زیاد دیده بودم. پای ثابت شب شعرهای شکرخند و در حلقه رندان بود. می‌آمد و ساده و بی‌ادعا در گوشه‌ای می‌نشست. همیشه طنزپردازان جوان، دوره‌اش می‌کردند و از او می‌خواستند کارهایشان را بخواند و تصحیح کند و او چه با حوصله پای صحبت جوان‌ها می‌نشست.

حالا که منوچهر احترامی از بین ما رفته‌است حسرت همه آن لحظه‌هایی را می‌خورم که بود و استفاده نکردم. شاید مجموع کلماتی که در تمام این دیدارها بین من و استاد رد و بدل شد به هزار نرسد و من از این بابت همه عمر خودم را سرزنش خواهم کرد.

توی ده شلمرود / حسنی نشسته تنها
خیلی دلش گرفته / شده اسیر غم‌ها

توی ده شلمرود / حسنی چشاش می‌باره
تو آسمون نداره / حتی یه تک ستاره

حسنی غریب و خسته / یه گوشه ای نشسته
از وقتی بی تو مونده / خیلی دلش شکسته

ببین ده شلمرود / امروز چه سوت و کوره
خونه‌ها سرد و خالی / کوچه‌ها بی‌عبوره

ماهواره‌دار شدیم خواهر!

نادر جدیدی — Tue, 10 Feb 2009 17:57:31 GMT

- سلام خواهر.
- اوا! علیک سلام خواهر.

- خواهر ما هم بالاخره ماهواره‌دار شدیم لامصب!
- اوا! خواهر یواش‌تر بگو الان می‌شنون میان می‌گیرنت‌ ها! حالا ماهواره‌تون ترکه یا عرب؟

- نه خواهر خارجی نیست. ایرانیه!
- وا! یعنی شما از این کانال بی‌ادبی‌ها که هر شب عباس آقا می‌شینه می‌بینه ندارین؟

- نه خواهر! کانال بی‌ادبی‌مون کجا بود؟
- آها! پس شما شما فقط ضیاآتابای و داور و شهرام همایون دارید.

- اینا که تو می‌گی یعنی چی اصلا؟
- خب اینا تو ماهواره هستن دیگه! شما تازه ماهواره گرفتین اینارو نمی‌شناسین. یه دکتر داره نمی‌دونم اسمش مزیدیه، مجیدیه، مظاهریه چیه؟ ولی اینقده ماهه که نگو! هر روز زنگ می‌زنم کرم لاغری می‌گیرم ازش.

- اوا خواهر! دکتر مزیدی و دکتر مجیدی رو چه به این‌کارا؟ تازه ماهواره ما از اینا که تو می‌گی نیست.
- پس این ماهواره‌تون چیه؟ چی نشون می‌ده؟

- هیچی نشون نمی‌ده. فقط دور زمین می‌چرخه!
- اوا! خب خواهر چه کاریه؟

- خواهر جان دور زمین می‌چرخه عکس مخابره می‌کنه. اسمش هم گذاشتیم امید.
- یعنی عکس می‌گیره؟ اون‌وقت از موبایل من هم بهتر عکس می‌گیره؟ دوربین موبایل من پنج مگاپیکسله‌ها!

- آره بابا! حتی نصف شبی از تو خونه مردم هم عکس می‌گیره.
- خدا مرگم بده! یعنی ممکنه شبا که کنار عباس آقا خوابیدم بیاد از ما هم عکس بگیره؟

- وا! زشته خواهر! یعنی تو شبا کنار شوهرت می‌خوابی؟ شرم و حیا هم خوب چیزیه لامصب! دیگه از این کارا نکنی. فردا گشت ارشاد اومد شما رو گرفت آبروی فامیل میره.
- راست می‌گی‌ها خواهر! خوب شد گفتی. دیگه تکرار نمی‌شه!

خدایا پس چرا من زن ندارم؟

نادر جدیدی — Thu, 05 Feb 2009 20:14:10 GMT

چند سال پیش که دوران مفت‌خوری در خوابگاه تمام شده بود و لاجرم باید دنبال آپارتمانی نقلی برای ادامه حیات در این پایتخت عظیم‌الجثه! می‌گشتم به آژانس‌ها و مشاوران املاک متعددی سر زدم. اما همه آنها پس از اینکه پی به تجرد بنده می‌بردند محترمانه می‌گفتند که شرمنده‌ایم و کسی مستاجر مجرد قبول نمی‌کند!

در این‌روزها که زیاد دل و دماغ نوشتن و به‌روز کردن وبلاگ را ندارم گفتم این شعر ضعیف و عجله‌ای را که کمی هم پراکنده و مشوش است و خودم هم به سست بودن آن اعتراف می‌کنم در اینجا بنویسم که یادگار آن سال‌هاست:

خدایا پس چرا من زن ندارم؟ / زنی زیبا و سیمین‌تن ندارم؟
دوتا زن دارد این همسایه ما / همان یک‌دانه را هم من ندارم
آژانس ملکی امشب گفت با من: / مجرد بهر تو مسکن ندارم
چه خاکی بر سرم باید بریزم؟ / من بیچاره آخر زن ندارم!
خداوندا تو ستارالعیوبی / و بر این نکته سوء‌ظن ندارم
شدم خسته دگر از حرف مردم / تو می‌دانی دل از آهن ندارم
تجرد ظاهرا عیب بزرگی‌است / من عیب دیگری اصلا ندارم!
خودم می‌دانم این "اصلا" غلط بود / در اینجا قافیه لیکن ندارم
تو عیبم را بپوش و هدیه‌ای ده / خبر داری نیکول کیدمن ندارم؟
اگر او را فرستی دیگر از تو / گلایه قد یک ارزن ندارم!

بدی شعر را به خوبی خودتان ببخشید.

من و یلدا

نادر جدیدی — Sat, 20 Dec 2008 20:37:13 GMT

شب است و خلوتی بس عاشقانه / چه حالی می کنم من توی خانه
از این سو در برم یلدای زیبا / از آن سو در کف من هندوانه

می‌گوید: زن بگیر. می‌گویم: انتخاب سخت است. می‌گوید: زن مثل هندوانه دربسته است. به شانست بستگی دارد. می‌روم هندوانه شب یلدا می‌گیرم. ظاهرش خوشگل و خوشرنگ است مثل اکثر دخترهای امروزی. هندوانه را می‌شکافم. باطنش صورتی مایل به سفید است. نه شیرین است و نه آبدار. حالم گرفته می‌شود. با خودم می‌گویم خوب شد به جای زن، هندوانه گرفتم. مگر می‌شد زن را هم داخل سطل آشغال انداخت؟

می‌گوید با یک دست نمی‌شود دو تا هندوانه برداشت. می‌گویم اگر هندوانه‌اش خوب باشد من چهارتایش را هم می‌توانم بردارم. می‌گوید از کدام هندوانه‌ها؟ می‌گویم از همان دربسته‌هایش!

می‌گوید: تشبیه زن به هندوانه سوژه جالبی است. تو هم که استاد شکار سوژه‌ای. می‌گویم: عجب هندوانه‌هایی زیر بغلمان گذاشتی ولی برای من همان چهارتا هندوانه کافیست. می گوید: در این دوره زمانه پول یک هندوانه را هم نمی‌توانی جور کنی. چه برسد به چهار تا! و بعد با خنده می‌گوید: انگار مجردی عقلت را زایل کرده! برو هندوانه‌ات را بخور!

دو فقره شعر شبه طنز

نادر جدیدی — Fri, 17 Oct 2008 11:18:53 GMT

١- شعری از شیخ نادر شلخته:

گُلی خوش‌بوی در این شهر روزی
به من گفتا که نامش هست سوزی

بدو گفتم تو حوری یا که انسان؟
که از دیدار تو مستم بدین‌سان

بگفت من دختری بی‌ریخت بودم
به یک جراح ماهر رو نمودم

عمل کردم دماغ و فک و گونه
کمی از باسن و از ران و سینه

پس از آن این‌چنین زیبا شدم من
ملوس و ناز وبی‌همتا شدم من

٢- یک دوبیتی از بابا نادر عریان! :

زدست دیده و دل هر دو فریاد
که دیدم دختری در میرداماد

دلم را برد و جسم از من به جا ماند
که آن هم شد نصیب گشت ارشاد

٣- از وقتی که من به این فرندفید لعنتی معتاد شده‌ام وبلاگ‌نویسی فراموش‌ام شده‌است. صبح تا شب در خانه و اداره و حتی توی تاکسی با موبایل دارم فرندفید را چک می‌کنم. نکنید این‌کارها را! این‌قدر جوان مردم را به سمت اعتیاد نکشانید لطفا!

۴- نمی‌دانم چرا اصلا روحیه جشنواره‌ای ندارم. هیچ‌وقت در این جشنواره‌های طنز مکتوب و طنز شهر و طنز نیروزا شرکت نکرده‌ام. البته بین خودمان باشد بخشی از آن‌هم برمی‌گردد به تنبلی خودم و بخشی دیگر هم به داوران جشنواره که... در مورد این که و سه نقطه‌اش بعدا مفصل‌تر خواهم نوشت.

۵- در جشن بانوان برتر وبلاگنویس که روز بیست و یک مهر برگزار شد با خیل دوستان وبلاگنویس مقیم فرندفید بودیم و کلی خوش گذشت. جای آنها که نبودند خالی.