یکی از خبرهای مهم امروز، انتشار سخنرانی سردار سراج بود که در اجتماعی تحت عنوان «بصیرت هادیان» ایراد شده است. درباره این سخنرانی من این چند نکته به نظر می رسه:

۱) آقای سراج صراحتا می گوید ما ضمن نیت خوانی از جماعتی از نامزدهای انتخابات مجلس، پیش از اقدام ایشان، آن ها را رد صلاحیت کردیم. جالب است بدانید جرم (هنوز مرتکب نشده ایشان) پیگیری دموکراتیک مذاکره با ایالات متحده در قالب فراکسیونی در مجلس است. به عبارت دیگر، از نظر ایشان، مردم تنها حق دارند درباره جزئیاتی چون حقوق مادام العمر نمایندگی یا استخدام و … کارکنان و یا حداکثر، بودجه، نماینده انتخاب کنند و اصولا تصمیم گیری درباره موضوعاتی چون سرنوست سیاست خارجی کشور در صلاحیت مردم نیست.

۲) از نظر آقای سراج، جز برادران پاسدار، باقی مسئولین نظام مفسد، فتنه گر، منحرف یا منافق اند، اما مسئولیت سیاسی شان میتواند منجر به حمایت سپاه شود!! خودتون انتهای مصلحت گرایی ایشون رو درک کنید.

۳) ایشان فکر میکند در صورت ایجاد خط گفت و گو میان ایران و آمریکا، فاتحه اسلام خوانده می شود. لهذا فکر کردن به آن یا صحبت از آن کافی است تا بگوییم آن فرد در دیگر شئون مسئولیت یا قصوراتش نیز غرض ورز و نفوذی است.

۴) آقای سراج میگوید منوچهر متکی در سنگال، بنا بر تصمیم سپاه برای رهایی چند عنصر امنیتی حاضر شده بود و اساسا ماموریتی از جانب دولت نداشت و به فرمان نهاد دیگری اقدام کرده بود. بنابراین متوجه می شویم که وزرا، از چه جاهای دیگری نیز ممکن است ماموریت بگیرند و در این زمینه دولت حق اعتراض یا درخواست توضیح ندارد.

مرتبط: سناریوی سپاه هراسی، چرا؟ (نه واقعا چرا؟ هوم؟ چرا؟)

اقتدار گرایی ایرانی در عهد قاجار - محمود سریع القلم

کم پیش می آید کار و سال آخر دانشگاه این روزها اجازه بدهند کتابی دست بگیرم؛ اما اقتدارگرایی ایرانی در عهد قاجار، ارزشش را داشت و آنقدر کشنده بود که در مترو و اتوبوس در یک ماه و خرده ای خوانده شود؛) در زیر آنچه حین خواندن کتاب این طرف و آن طرف نوشته ام، ارائه می شود.

۱) این کتاب موضوع، بررسی و تحلیل جالبی داره؛ آن طور که نویسنده مدعی ایست بر پایه تالیفات قبلی او تنظیم شده است که همگی در شاخه اصلی فرهنگ شناسی و جامعه شناسی سیاسی رفتار ایرانیان جای میگیرند. تقدیم نامه جذاب و منحصر به فردش هم که از خود کتاب شهرت بیشتری پیدا کرده است.

۲) دکتر سریع القلم لحن محترمانه و علمی در کتاب دارد و تلاش کرده است سبقه خصمانه در زدن پایه های بداخلاقی جمعی ایرانیان نداشته باشد. قیافه روشنفکری به خود نگرفته است. می شود گفت نمونه خوبی از یک خودانتقادی مثبت است. اگرچه انتقادات روشنی به وضعیت سیاسی امروز در ایران ارائه میدهد اما همه حرف هایش در پس پرده بررسی عصر قاجار بیان می شود!

۳) درباره مجوز نشر چنین کتابی باید گفت، در صورتی که یک رویه در ارشاد باشد! تغییر مبارکی است؛ اگرچه می تواند تنها یک اتفاق خوب باشد و یا نشانه شهر بی قانون بودن ممیزی کتاب در ایران!

۴) چند نکته هم هست که من را به عنوان خواننده مکدر می کرد؛ به نظر می رسد نویسنده در پس ذهن خود، دید جغرافیایی به مفاهیمی چون توسعه یافتگی، پیشرفت اقتصادی یا حتی رشد فرهنگ سیاسی دارد. به عبارتی کشورهای اروپایی را هیچگاه همان اندازه که کشورهای خاورمیانه و حتی آسیای شرقی محتاج اثبات توسعه یافتگی شان از طریق طی مسیر پیچیده استدلالی نمی داند. و این امر موجب خدشه دار شدن بی طرفی و علمی بودن محتوای کتاب می شود.

۵) از همین رو، در بخش هایی از کتاب با تناقض روبرو می شویم. مثلا در جایی عنوان می شود توسعه اقتصادی و افزایش قابل توجه تولید ناخالص ملی پیش از رشد فرهنگ سیاسی [در اینجا دوری از اقتدارگرایی و رو آوردن به حکومت قانون و تفکر جمعی] اتفاق نخواهد افتاد. اما زمانی که به کره شمالی، ژاپن و حتی چین می رسد نمی تواند بپذیرد در چنین کشورهایی حقیقتا رشد و پیشروی فرهنگی اتفاق افتاده است و اقتدارگرایی را گویی یک خصوصیت ارثی-جغرافیایی می پندارد.

۶) همچنین من فکر می کنم دکتر سریع القلم اندک سمپاتی نسبت به کشورهای اروپایی در این کتاب از خود نشان داده است. چه آنکه در باره کشورهای کوچک حوزه اسکاندیناوی، همه امنیت و آرامش و رفاه مردم را ناشی از حکومت قانون [و نه جمعیت کم، درآمد قابل توجه و عدم مداخله در تحولات بین المللی] می داند، حتی اگر حکومتشان پادشاهی باشد.

اینجاست که یاد نامجو می افتم که فریاد می زد: این که زاده آسیایی رو میگن جبر جغرافیایی!

به این ترتیب، اگر بخواهم نظر شخصی ام را درباره راه اندازی چنین شبکه ای بیان کنم، باید بگویم دلایل بزرگی برای زیر سوال بردن چنین مفهومی در دست ندارم. اما آن چیزی راکه باعث می شود من و کسانی مثل من را بسیار بسیار به نمونه پیاده سازی شده این ایده در ایران بدبین و ایرادگیر کرده باشد در ادامه و در ۷ بند بیان میکنم:

۱) دید غلط و غیر واقعی مسئولین حوزه اینترنت و شبکه در کشور ما یکی از مهمترین دلیل های چنین بدبینی ای است. مثلا تازه ترین اظهار نظر وزیر مخابرات را بخوانید: «اینترنت مزیت های خود را از دست داده است» این شبیه همان اظهار نظر مشهوری نیست که مدعی می شود ایران آزادترین کشور دنیا از نظر آزادی بیان است؟!

۲) مقاصد غیر شفاف و بعضا ناپاک مقامات و برنامه ریزان این حوزه. به عنوان مثال زمانی که گفته می شود ما نسبت به امنیت اطلاعات کاربران ایرانی بر روی دیتاسنترهای خارجی احساس خطر می کنیم و ما همزمان از گوشه و کنار خط و نشان های پلیس مقامات امنیتی را در خصوص شنود و رمزشکنی اطلاعات ایمیل ها می شنویم، می توان به این نتیجه رسید که شاید آقایان بیشتر به دنبال سیطره ای شبیه آنچه ایالات متحده بر اینترنت دارد، هستند!

۳) تقریبا در اکثر زمینه های خبری که سیمای جمهوری اسلامی درباره غرب دنبال می کند ما شاهد فریب دهی افکار عمومی هستیم. در حالی غرب درحال فروپاشی و اضمحلال نشان داده میشود که منبع و مصدر همه بدی های عالم است. در حوزه اینترنت هم بی اعتماد کردن مردم به سرویس های جهانی که درباره اکثر آن ها ظن قریب به یقینی درخصوص ناپاکی و خیانت آنها وجود ندارد به وفور در کلام مسئولین و در برنامه های سیما مشاهده می شود.

۴) همین که مسئولین حوزه نت درایران همیشه پیش از راه اندازی نمونه داخلی یک سرویس با رویکرد سلبی، مصداق خارجی آن را تخطئه می کرده و کاربران را از استفاده از آن منع یا محروم میکنند، باعث بی اعتمادی به چنین طرح هایی می شود. درحالی که اگر با توجه به نیازهای خاص کاربران یک منطقه شما سرویس جدید و کاملی ارائه کنید و از مزیت های لوکال بودن شبکه و یک پارچه کردن دیگر سرویس ها با آن استفاده کنید قطعا بسیاری از کاربران بدون تهدید و فشار جذب سرویس های داخلی خواهند شد. اماروی کرد حضرات هیچ وقت اینگونه نبوده است و در اندک مواقعی هم که کسی آستین همت بال زده است جز تهدید و ممانعت ازکار چیزی نصیبش نشده است.

۵) رسوایی اخیر که من آنرا فراگیت می نامم، خود شاهد بزرگ دلایل این بی اعتمادی است. این که اطلاعات خصوصی و محرمانه فعالین رسانه های مجازی به این سادگی و بدون شرمندگی در اختیار یک گروه کثیف غیر دولتی قرار می گیرد وهیچکس هم نه پاسخ گوست و نه حتی اظهار تاسفی میکند، نشان میدهد در بسیاری از موارد، در راه اندازی بسیاری از چنین پروژه هایی بیش از آنکه منافع کلان ملی لحاظ شود، اغراض فردی، گروهی یا سازمانی دخیل هستند.

۶) ما بارها نشان داده ایم آزادی بیان جز آنجا که جامعه جهانی به ما فشار می آورد، به عنوان یک ارزش در درون حاکمیت دنبال نمی شود. حتی چنین تشکیک هایی نشان می دهد سردمداران مدیریت جنگ نرم!! که این روزها گیت اصلی اینترنت و شبکه هایی نظیر آن -از نظر مفهومی محسوب می شوند- اصلا اعتقادی به چنین مسائلی جز برای دشمنانشان ندارند!!

۷) قوانین غیر شفاف. این مورد را دیگر می شود بدون توضیح رها کرد. همه ما می دانیم که قوانین در حوزه رسانه مجازی چندین برابر رسانه های نوشتاری نامفهوم و غیرشفاف است و در این حوزه، بیشتر بر مبنای تفاسیر شخصی قضاوت می شود.

درانتها فکر میکنم مشکل اصلی میان کاربران اینترنت و متولیان امر نبود، اعتماد متقابل است. انشالله در فرصتی دیگر درباره سوی دوم این بی اعتمادی، یعنی دلایل بی اعتمادی نظام به اینترنت و کاربران آن نیز خواهم نوشت.

منِ جدیدِ این روزها

زندگی سخت می‌گیرد ولی همیشه سخت نمی‌گذرد. انگار جوری ساخته‌اندش که هیچ وقت وفق مراد ما نشود. ممکن است فکر کرده‌باشند این خلقتی که کرده‌ایم – لاکردار- چقدر باب میل آدم شده است. چاره ای نیست جز این‌که چهارتا پیچ و مهره‌اش را این طرف آن طرف کنیم که از این کامل بودن در آید. برای همین است که سخت می‌گیرد. مثلا من دیگر مطمئن شده‌ام که روزهای اول ماه – که حساب آدم شارژِ شارژ است – خیلی زودتر از روزهای آخر ماه می‌گذرند. یا این‌که عصر‌ها مسیر شرکت تا خانه طولانی‌تر از صبح‌هاست. قیمت‌ها ماه به ماه بالا می‌روند ولی حقوق‌ها را سالانه تصویب می‌کنند. دعای باران که می‌کنیم، سیل می‌آید. سیل‌بند که می‌سازیم، خشک‌سالی می‌شود و…
القصه صد رحمت به تنازع‌بقایی که در حیات وحش حاکم است. گردن آدم را باید که تبر قطع نکند تا بتواند زندگی کند.

حالا اگر آدم خودش را به دست «زندگی» بدهد، کی می‌تواند از دیدن یک روباه نیم‌متری از پنجره‌ی قطار آن‌قدر سر کیف بیاید که دست بر دست بکوبد؟ من می‌گویم اگر می‌خواهی زندگی سخت، شیرین بگذرد باید به تلخی‌هاش چشمک بزنی. یک چشمک پر از شیطنت بدجنسی که دستش بیاید هرقدر سخت و خلاف مراد که می‌خواهد، باشد. آخر قصه من روی سن باقی می‌مانم.

روزى روزگارى دلم مى خواست: روى آیپد فیلم ببینم.

این روزها من و همسر زیاد مسافرت مى رویم، با اتوبوس و در مسیر نه چندان دیدنى تهران به اصفهان. آیپد به عنوان دستگاهى که عمر باتری خیلی بهتری نسبت به نوت بوک سبک و کوچک من دارد و به خاطر وضوح عالی صفحه نمایش و نوع حافظه SSD آن بهترین گزینه براى ما است که خیلى فیلم ها باید ببینیم.

اما؛ به صورت پیش فرض باید فیلم ها رو به فرمت mp4 تبدیل کنیم که زمان زیادی نیاز دارد ولی در بادی امر برای من پذیرفته شده بود. بعد مشکل مهم نمایش زیرنویس پیش آمد. گوگل فقط به من صفحاتی را نشان داد که میگفتند کافی است نام زیرنویس و فیلم یکی باشد تا پس از سینک فیلم روی اپلیکیشن video آیپد به صورت اتوماتیک فیلم با زیرنویس نمایش داده شود. اما این اتفاق اصلا نیافتاد.

قیمت: رایگان (+)

تویتر پیشنهاد داد از cinex یا vlc استفاده کنم. vlc از اپ استور حذف شده بود که از سیدیا نصب کردم. با ifunbox فیلم و زیرنویس را به پوشه پرونده های vlcروى آیپد منتقل کردم ولی خبری از زیرنویس نبود. با این وجود محدوده فرمت های بیشتری را ساپورت میکرد. (نتیجه درباره امتحان نسخه قدیمی تر vlcکه در apptrackr موجود است مشابه بود)

قیمت: 1.99$ (+)

اما cinex می توانست فیلم هایی را که از طریق انتقال داده موجود در تب Apps آیتیونز در کتابخانه اش اضافه می شد، با زیرنویس نمایش دهد. اما با دو مشکل جدید رو برو شدم. محدود بودن فرمت های مجاز و نبودن قابلیت ری سینک کردن زیرنویس هایی که هماهنگی لازم را با فیلم ندارند.

قیمت: 2.99$ (+)

جستجو ها ادامه پیدا کرد تا آنکه ProPlayer را در apptrackr به صورت اتفاقی پیدا کردم. این برنامه طیف گسترده ای از فرمت های ویدئویی را پشتیبانی میکند. میتواند زیرنویس هایى را که در قالب srt باشند نمایش دهد. میتواند کدینگ زیرنویس را به سادگی روی آیپد به فرمت مورد نظر شما تبدیل کند. و مهم تر از همه اگر زیرنویس با فیلم هماهنگ نباشد شما میتوانید از طریق دکمه های تعبیه شدهج، آن را عقب و جلو ببرید.

الان چند روزی است ما سریال ها و فیلم های مورد علاقه مان را با ProPlayer می بینیم. مشکل چندانی وجود ندارد الا اینکه توی اتوبوس هنوز وای فای وجود ندارد! و نمی شود اپیزود جدید سریالی را که امشب منتشر می شود به موقع دانلود کرد!

این مطلب تقدیم میشود به سیدهادى؛ رفیق معرکه ای که خیلی از شماها از داشتنش محرومید.

به صورت طبیعی، مردم با کارگزاران حکومت در موقعیت شغلی‌ شان ارتباط دوستانه برقرار نمی‌کنند. یعنی ممکن است خارج از روابط کاری، هم‌سایه و رفیق و آشنا باشند، اما در جایگاه کارگزار حکومت، دوستی شکل نمی ‌گیرد (پارتی‌بازی و این‌ قسم مسائل الان محل صحبتم نیست) به همین ترتیب، در محیط مجازی هم، نمی‌شود انتظار داشت رابطه‌ی صمیمی دوستانه میان کاربران عادی (که زندگی آنلاین ساده‌ای دارند، وبلاگ می‌نویسند، در شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند و …) و آن‌هایی که رسالت خاص و مشخص و سازمان‌یافته‌ای برای خود تصویر کرده‌اند، پدید بیاید.

این دسته‌ی دوم را من از این رو کارگزاران خرد می‌نامم که در دو طرف ماجرا، عده‌ای هم هستند که فعالیت‌شان زیرنظر رسمی سازمان‌های حکومتی‌است. به عنوان مثال، مرکز جرایم سازمان‌یافته و وزارت خارجه‌ی ایالات متحده، دو سازمان رسمی نام‌آشنا برای کاربران اینترنت هستند. اما مراد صحبت من، این قشر هم نیست.

فکر می‌کنم تا زمانی که کارگزاران خرد تصمیم شفافی برای مشخص کردن نوع رابطه‌یشان با حاکمیت ایران نگیرند، نمی‌توانند به یک نوع هم‌زیستی مسالمت‌آمیز در محیط انتنرنت امیدوار باشند چرا که اگر شما، به طور مستقیم یا غیر مستقیم، فعالیت خودت رو در راستای برنامه ریزی‌های یک ارگان یا سازمان حکومتی قرار بدهی نمی‌توانی انتظار داشته باشی شهروندان عادی به عنوان یک عضو از جامعه‌ی خودشان با شما برخورد کنند. در بهترین حالت رابطه‌تان مانند رابطه‌ی ارباب رجوع و کارمندان یک اداره خواهد شد.

به نظر من، بزرگترین و خائنانه‌ترین ضربه به زندگی مجازی کاربرانی که به «آرمان‌های انقلاب اسلامی» وفادار هستند توسط سرداران و برنامه‌ریزان سپاه در قالب سازمان‌دهی‌های موهوم، برگزاری دوره‌ها و همایش‌ها، حمایت‌های معنوی و مادی و هر چیزی که بشود اسمش را دخالت مستقیم در عملکرد نیرو‌های مستقل و البته وفادار به انقلاب اسلامی نامید، زده شده‌است.

تشکل‌هایی که در قالب غیر NGO و مشخصا با حمایت‌های سپاه در اینترنت شکل گرفته‌اند (که نیازی به نام بردن از آن‌ها نمی‌بینم) به صورت شفاف و به نا حق تقویت کننده آن شایعاتی هستند که وبلاگ‌نویسان و فعالان مدافع انقلاب را به ارتزاق از یادداشت‌هایشان متهم می‌کنند. از سوی دیگر، از آن‌جایی که تا حدودی در جریان مراحل ثبت یک سازمان مردم نهاد بوده‌ام، و کاملا درک کرده‌ام تکیه بر استقلال از نهاد‌ها و سازمان‌ها، تا چه حد می‌تواند هزینه‌بر باشد، نمی‌توانم تحمل کنم، سپاه با سوء استفاده از نیاز‌های مادی و معنوی سازمان‌ها و گروه‌هایی که در ابتدا توسط جمعی از وبلاگ‌نویسان یا فعالان رسانه‌ای و به صورت خود‌جوش پدید می‌آیند، با بی‌رحمی به مصادره و خنثی کردن آن‌ها بپردازدد؛ آن‌قدر که دیگر کارایی جز تکرار کردن صداهای رسمی نداشته باشند؛ آن هم صداهایى که حتى در بین خودى ها هم تمایلى به شنیدنشان وجود ندارد.

مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان!

بى مقدمه؛
من فکر مى کنم اگر با توجه به فشارهایى که در یک بازه زمانى خاص از سوى شبکه هاى اجتماعى به کشور ما وارد شده، این طور فکر کنیم که «استفاده» از این «ابزارها» فعالیت در میدان بازى دشمنه، واقعا دچار اشتباه شده ایم.

قبل از توضیح دلایل این حرف مایلم به فشارهاى دولت بریتانیا در پى شورش هاى اخیر بر بلک برى ، تویتر و فیسبوک اشاره کنم با این توضیح که به نظر من در حال حاضر شبکه هاى اجتماعى وحشى تر از اونن که صرفا در اختیار یک قدرت سیاسى مشخص قرار بگیرن.

من فکر مى کنم اگر شبکه هاى اجتماعى بتوانند براى ما تهدیدى به حساب بیایند، به خاطر آنچه در صدر این نوشتار به آن اشاره شد نیست. در عوض من این دلایل رو مى توانم فهرست کنم:

1. مردم ما نحوه برخورد با شایعه رو نمى دانند. شاید چون بیشتر از ممالک دیگر با محتواى رسانه اى پاستوریزه تغذیه شدند. البته بهتره به جاى شایعه از عبارت اخبار غیر رسمى و تایید نشده و مهر ارشاد نخورده استفاده کنیم.
2. چون دسترسى به اینترنت و شبکه‌های اجتماعی به صورت عادلانه، فراگیر و بین همه اقشار مردم وجود نداره پس ما واقعا صدای مردم‌مون رو به صورت کلی از این شبکه‌ها نمی‌شنویم.
3. نوع سیاست هاى هنجارساز ما در خصوص «رابطه» با چیزی که در فرهنگ شبکه هاى اجتماعى هست خیلى فرق میکنه در نتیجه ما نگران نوع رابطه اى که در این شبکه ها میان جوانان شکل مى گیره هستیم.
4. مردم ما به صورت سنتى با پلرالیزم مشکل دارن و اکثرا به نظریه امت واحده فکرى یه جورایى تعلق خاطر دارن. پس ما بحث میکنیم با هدف هم راى شدن نه براى شنیدن نظرات مختلف. در نتیجه با گستردگى تریبون اینترنت مشکل پیدا میکنیم و بهش به عنوان تهدید نگاه میشه.

و در انتها باید اضافه کنم اگر ما واقعا معتقدیم انقلاب اسلامى در دل هاى مردم منطقه جا داره، نباید از رسانه اى که بیشتر از هر نمونه دیگرى در نوع خودش مردمى و مستقل از قدرت هاست نگرانى داشته باشیم. این در حالى هست که ما با شعار صدور انقلاب، اول از همه با قطع کردن دسترسى مردم مون به این رسانه ها عملا صداشون رو خفه کردیم.

[...] «و ضمّ اهل الفرقة»؛ این کسانى که از جماعت مسلمین جدا میشوند، از جماعت کشور فاصله میگیرند، کوشش کنید اینها را نزدیک کنید، منضم کنید. کسانى که میانه‌ى راه هستند، اینها را به منزل مطلوب برسانید. نگذاریم با رفتار ما، با عمل ما، با اظهارات ما، با منش ما، کسانى که یک ایمان نیمه‌کاره‌اى دارند، بکلى از ایمان ببُرند؛ کسانى که نیمه‌ارتباطى با نظام دارند، از نظام منقطع شوند. عکس این عمل کنیم؛ کسانى که در نیمه‌ى راه هستند، اینها را جذب کنیم. مصداقهاى تقوا و شعب تقوا اینهاست [...] رهبر معظم انقلاب

صحبت درباره‌ی موضوع مشخص و زخم کهنه‌ای است که گاه گاه، مانند گشت ارشاد که میوه‌ی تابستانی مملکت شده‌است، سر باز می‌کند. ماهواره. «این بلای آسمانی» که در تازه‌ترین راه‌برد آقایان، از آسمان هم با آن برخورد شده‌است. [ببینید ۱ و ۲] با توجه به مقدمه‌ای که از صحبت‌های رهبری ذکر کردم و با اتکا به دلایل زیر، قصد دارم بگویم رها کردن موضوع جمع‌آوری گیرنده‌های ماهواره، امروز، از مصادیق عبور از خطای مردم توسط حاکمان است. «و الکاظمین الغیظ و العافین عن النّاس» چرا که این‌کار هیچ منفعنی، تکرار می‌کنم مطلقا هیچ منفعتی برای نظام و مردم ندارد و البته پر واضح است که مضرات و مفاسدی نیز در آن نهفته‌است.

1. این روز‌ها، شکر خدا هیچ کدام از شهروندان ایرانی (آن‌ها که موضوع این صحبت هستند) لنگ پول یک فقره دیش ماهواره نیستند. پس جمع کردن و له و تا کردن آن، باعث نمی‌شود عددی از مخاطبین شبکه‌های «غیر خودی» کاسته شود. مضافا بر این‌که بازار فروش دیش را رونق همی بخشد!
2. از آن‌جا که داشتن تجهیزات ماهواره در شرایط فعلی از حالت یک منکر اجتماعی خارج شده‌است (و حتی در صورتی که این‌گونه نباشد) برخورد انتظامی با آن فاقد جنبه‌ی تنبیهی است که باعث شود فرد اصطلاحا خطاکار، متنبه شده و دست از دیش بشوید!
3. سخن از ضعف تولیدات رسانه‌ای صدا و سیما، کهنه و تکراری و حال به هم زن شده‌است لکن در کنار این ضف و کم‌کاری عمده‌ی رسانه‌ی ملی، نیاز به استفاده از ماهواره در بخش‌هایی از جامعه نهادینه شده‌است که این مساله باعث می‌شود جمع‌آوری دیش دردی را دوا نکند.
4. این کار، ورود بدون حکم قضایی به منزل‌های مسکونی، فرود آمدن از آسمان بر تراس‌های خانه‌ها، له کردن! تجهیزات ماهواره زیر پوتین سربازان به شدت موجب لج‌بازی و عناد میان آن بخش از جامعه می‌شود که مخاطب ماهواره هستند و بعد از این عوض یک دیش، از قرار دو ماهواره به ازای هر خانواده روی بام‌ها سبز شود!
5. اینترنت :)

پ.ن ۱: نویسنده در منزل شخصی‌اش تلویزیون هم ندارد که بخواهد ماهواره داشته باشد.
پ. ن ۲: مشخص است که هدف نوشتار فوق، مشروعیت بخشیدن به استفاده از ماهواره نیست که این البته خود صحبت‌های مفصلی را می‌طلبد. صرفا نقدی بود بر برخورد پلیسی با دیش و توصیه‌ای برای آن‌که در این ماه مبارک، بگذرند اهالی حکومت از این خرده خطای مردم!
پ. ن ۳: در باب مضرات این نوع برخورد نیز سخن به درازا خواهد رفت لکن بزرگ شدن بازار قاچاق زیر زمینی این تجهیزات، صرف هزینه از بیت المال برای اجرای این طرح‌های ضربتی، شکسته شدن قبح قانون‌گریزی و بالاتر و مهم‌تر از همه، کم شدن اندک علقه و وابستگی بخشی از جامعه نسبت به نظام را می‌توان برشمرد.