Virtual world or virtual disaster in Iran

آغاز سال نو مبارک

Sun, 8 Nov 2009 10:29:47 GMT

رفتیم توی پنجمین سال، یعنی چهار سال هستش که وبلاگ می نویسم. پارسال که حساب کردم دیدم متوسط هر 3 روز یک مطلب نوشتم، امسال هم دیدم دقیقا همین بود. هر 3 روز یک مطلب.

البته وبلاگ تا چند ماه پیش توی بلاگفا بود و بعد انتقال دادیم به اینجا، خدا رو شکر موفق شدم تمام مطالب و حتی نظرات قدیمی رو هم به این وبلاگ منتقل کنم. از این بابت خیلی خوشحالم چون نظرات کاربران توی نوشته های وبلاگ برام خیلی مهم بود.

این وبلاگ بیشتر مطالب تخصصی و مرتبط با اینترنت و فناوری اطلاعات و وب سایت داره. البته کمی مطالب اجتماعی و سیاسی هم چاشنی کار شده. از روز های اول که اکثر نوشته ها وبلاگ مربوط به نقد سایت ها و بررسی سایت های کوچیک و بزرگ بود گرفته تا کم کم که بررسی موضوعات بزرگتر وارد شد و برخی موارد تحلیل و نقد دولت در زمینه فناوری اطلاعات. خلاصه هر چی که نوشتم واقعا حرف دلم بود و اون چیزی که دوست داشتم بنویسیم.

توی این وسط، خیلی ها از من ناراحت شدند و خیلی ها هم با من دوست شدن. ولی در کل همیشه برای خودم وبلاگ نوشتم. خیلی ها گفتن وقتی که مشخص هستش که نویسنده وبلاگ مدیر سایت چی و چی هستش، باید کمی در نوشتن دقت کنی، راستش خوشم نیومد. چون اعتقاد دارم که اگه توی دنیای واقعی دور خودمون رو با چیزهایی می پوشونیم که حقیقت درونمون رو کسی نبینه، دیگه توی وبلاگ و دنیای مجازی نباید از این کارها کرد.

از سایتی خوشم اومد نوشتم. از سایتی بدم اومد نوشتم. با کسی دعوا کردم نوشتم. با مشتری بد صحبت کردم نوشتم. از دولت نقد داشتم، نوشتم. نمایشگاه رفتم گزارش تصویری تهیه کردم، نوشتم. خلاص هر چیزی که دوست داشتم نوشتم.

غلط املایی خیلی داشتم، جمله بندی هام هم که خنده دار و عجیب و با اون عنوان دنیای مجازی یا فاجعه مجازی، از همه مهم تر روی دامنه لواشک، به نظر خودم یک وبلاگ کاملا خنده دار و عجیب و غریب رو اینجا بوجود آورد. از این بابت خوشحالم. حدود 950 تا خواننده ثابت دارم در گوگل ریدر و از این بابت هم خیلی خوشحالم و به شدت دوستشون دارم.

امروز هم اگه این مطلب رو نوشتم فقط و فقط برای خوانندگان وبلاگ بود. که وقتی که F5 می زنم و می بینم که یک نظر به تعداد نظرات نوشته شده اضافه شده، از خوشحالی بال در میارم.

امسال هم رویه وبلاگ نویسی من همین خواهد بود. اینترنت، فناوری اطلاعات، آموزش الکترونیکی، دولت الکترونیکی، دنیای مجازی، زندگی مجازی، فرهنگ استفاده از اینترنت و خارج از این ها نخواهد بود.

امید وارم که اگه مطالب من توی این چهار سال اگه کسی رو ناراحت کرده، من رو ببخشه و اگر با کسی رو خوشحال کرده، به جون من و وبلاگم حسابی دعا کنه. از اینکه چهار سال توی دنیای مجازی و فاجعه مجازی، وبلاگ می نویسم خیلی خوشحالم.

داستان یک دعوای اینترنتی

Sat, 7 Nov 2009 14:39:38 GMT

خوب یا بد، آدم انتقاد پذیری نیستم. پدرم به من میگه دیکتاتور کوتوله ی موفرفری. امروز با یکی از دوستان وبنا، که هر کاری کردم خودش رو معرفی کنه نکرد. یک دعوای حسابی کردم. اول عصابی شدم و بعد آروم شدم.

واقعا خیلی از انتقاد ها قابل اجرا شدن نیست. اینجا باید چه کار کنیم؟ باید برای اون شخص توضیح بدیم که چرا و چرا شدنی نیست؟ اون هم برای کسی که حتی خودش رو معرفی نمی کنه؟

برای مثال یکی چند وقت پیش اومده بود و می گفت که برای وبنا دامنه دات کام بگیرید تا جهانی بشه. آخه خدا وکیلی این چه پیشنهادی هستش؟ برای جهانی شدن وبنا تنها راه حل ترجمه اخبار به زبان انگلیسی هستش. که این نیازمند مترجم هستش. مترجم هم هزینه داره و این هزینه باید تامین بشه که واقعا تامین هزینه به این راحتی نیست.

امروز صبح هم دوستی اومد و گفت چرا اخبار توی وبنا دیر منتشر میشه. متن کامل نوشته های من با این دوست گرامی رو در ادامه می نویسم. از شما خوانندگان هم دعوت می کنم که واقعا صادقانه نظرتون رو بگین. نظرات بدون و نام و نشانی هم حذف می کنم. چون دوست دارم واقعا نتیجه بگیرم که من راست میگم یا این دوست عزیز.

user (21:43): سلام.یک انتقاد/این وبنا تون را تعطیل کنید خیلی بهتره.یک خبر ده روز زمان میبره تا قرار باشه قرار بگیره تو سایت.اصلا این وبنا مدیریت داره.یا عشقی کار میکنید و هر وقت حوصله داشته باشید بعد از فیس بوک و کوهنوردی و وبلاگ ها و بقیه کارها بهش میرسید.موفق باشید.
webna (22:21): dali ine har khabari miyad taid besheh
webna (22:28): badesham be weblog va koh navardi hasodi nakonin please
webna (22:29): :D
user (22:32): بله
user (22:41): ما هم به اون خبرهای ی که مشکل دارند کاری نداریم
webna (22:43): age eshgh nabod agha ya khanomi ke nemishnasameton
webna (22:48): 3 sal ro webna kar nemikardim
user (22:53): این هم فقط انتقاد بود که خیلی ها این انتقاد را کردن
webna (22:56): khabreton nemidonam chi bodeh
webna (23:00): shayad nakhaym kar konim, chon be siyasate webna nakhoreh
user (23:02): این دیگه بر میگرده به برداشت شخص شما
webna (23:18): nazare lotfe har kasiye ke khabresh kar nemisheh
webna (23:31): hame ham in nazare lotfo be webna daran, keyfiyate site mohemeh **** 8 khab delete shod ****
user (25:07): شما خیلی تند میرید
user (25:10): اعصبانی هست
user (25:16): و این نیمذاره که یک مدیر سایت
user (25:19): به کار اصلی ش برسه
webna (25:23): ok
webna (25:24): harchi migin
webna (25:25): dorosteh
user (25:29): و این راه ماندن در بازار وب نیست
webna (25:32): hala begin khabrton chi bodeh ke begam chera kar nashodeh
webna (25:37): hame harfaye shoma doreost
user (25:58): سعی کنید یه خورده انتقاد پذیر باشید دوست عزیز
webna (26:05): esmetono begin
user (26:09): خیر
webna (26:09): begin modire kodom site hastin
webna (26:26): che khabari dadin ke dalilesho begam chera kar nemisheh
user (26:35): همیشه هم از شما طرفداری کردم
user (26:41): اما خواستم
webna (26:42): nazre lotefton, ama che khabari , begin
user (26:48): انتقاد هایی که در مورد وبنا میشه
user (26:55): خدمتتون گفته باشم
webna (27:03): ma khabaraye kochik va sabok ro kar nemikonim
webna (27:07): maslana site ****
webna (27:13): ye ***** be name *****
webna (27:27): domian man 2 saat ghat bod
user (27:33): از شما بعیده که میفرمایید خبرهای کوچک و سبک را منتشر نمیکنید
webna (27:33): hala ranke alexa chiyeh 6 milyon bebin doste man ,age khodeto moarefi mikonin . javab midam , age nakonin
user (27:47): آیا واقعا خط مشی و استراتژی های وبنا مشخصه است و درست تعریف شده اند
user (28:12): خبر سایت های ایرانی به هر حال اگر خبر معتبر و درستی باشه حکم خبر را دارن
webna (28:17): chesh baste nemidonam ki hasti ke
user (28:23): شما هم وظیفه سنگینی روز اول به دوش وبنا گذاشتید
webna (28:25): in dige daste ma hastesh tasmim begirim, harki mige khabre sitesh mohemeh in dige be ravande kariye ma bastegi dareh
user (28:36): فکر نمیکنم این روند
user (28:47): روند درستی باشه
webna (28:48): mazertat mikham
webna (28:51): age khodetono moarefi nakonin
webna (28:53): edame nemidam
user (29:06): معرفی نمیکنم
user (29:28): سیاست تون برا خودتون تنها تعریف کرده اید
webna (29:36): ok
user (29:41): تعریف سیاست های تحت وب نیاز به سواد فناوری اطلاعات داره
webna (29:42): intori harfa, faghat komak mikoneh ke webna ro bebandim, va rahat beshim az daste modire site haye mesle shoma
user (30:02): شما فقط میخواهید حرف و طرز فکر خودتان را مطرح کنید
webna (30:04): khodeto moarfi nemikoni, harfe bikhodma nazan please
user (30:12): در حالیکه باید نظرات کاربران را پرسید
webna (32:29): nazarate karbaran vaghti khodeshono moarefi nakonan va ye enteghadaye khale zanaki dashte bashin
webna (32:33): ke felan site on khabaro kar kard
webna (32:42): kodom khabare khob bode to web ke ma karesh nakardim ?
webna (32:50): kocom khabar bodeh ke ma copy kardim az jaye digeh
user (32:53): آقای شلیله عزیز
user (32:56): به نظر شما
user (33:01): این خود شما نیستید
user (33:08): که خاله زنک بازی در میارید
user (33:10): بله درسته
webna (33:11): nazareton aaslan mohem nistehs,
user (33:16): بعضی ها اینکار را انجام میدهند
user (33:22): که اصلا بحثشون جداست
webna (33:30): ma siyasate karimono darim, kharejam nemsiham
user (33:34): اما دوست عزیز شما مدیر وبنا هستید
webna (33:38): in enteghade shoma be BBC ham varedeh
user (33:48): بله هر جایی سیاست کاری خودشو داره
webna (33:50): shoma khodeto moarefi nakardi che entezari darin man javabe dorost bedam. are modire webna hastam
user (33:57): اما این سیاست باید تعریف شده باشه
user (34:00): نه شخصی باشه
webna (34:07): vali harkasi ke nemitoneh enteghade bi dalili koneh badam begeh be nazare man gosh bedeh, on tori webna misheh kharazi
user (34:13): و همین جوری فقط بگیم سیاست کاری خودمون رو داریم
webna (34:18): tarif dare , shakhsi nistesh
user (34:29): الان شما سیاست ها را چرا تو سایت تعریف نکرده اید
webna (34:36): nabayadam to site begam
user (34:37): چرا عزیز
webna (34:39): nemikhamam begam , dige inam be khdemon marboteh
user (34:48): شما وقتی اینقدر با حالت اعصبانت صحبت میکنید
webna (34:48): shoma hata khodetono moarefi nakonin , harfe edama nadin
user (34:53): نشون از شخصی بودنشون میده
user (35:12): من یک دوست و یک همکار
user (36:10): شما مثل اینکه با همه دعوا دارید
user (36:15): اوکی
user (36:18): صاحب اختیارید
user (36:33): ما هم نخواستیم حتما خبری را منتشر کنید
webna (36:36): ya khodetono moarefi konin va begin ke enteghadeton dar morede kar nashodane kodom khabreh, begin kodom khbaar
user (36:43): به خاطر خود وبنا انتقاد کردیم
webna (36:49): dastane koli nagin, begin mikhastam bebinam chera in khabar kar nashodeh
user (36:58): یه بار یک نظر سنجی تو وبنا بگذارید
webna (37:02): hatman, in kararo nemikonam
user (37:15): و حتی یه بار شده که به وبنا یه سرویس جدید اضافه کنید
webna (37:16): begin kodom khabar chera kar nashodeh,
user (37:21): شده یک تغییر بدهید
webna (37:37): bazam ina harfaye hastesh ke hitch poshtevaneye elmi nadare. dsote man , modele ravabete omomi jahaye dolati javab bedam , begam bah bah bah
user (38:00): من انتقادم در مورد خبر م حتی نیست
webna (38:03): ya in ke khodetono moarefi konin begam chi va chi
user (38:07): در مورد خود وبنا و شخص شما است
webna (38:13): daste shomadard nakoenh , shakhsan adame enteghad napaziriyam , dar morede site haye ham ke daram , enteghad nemiparziam
user (38:31): چه بد
webna (38:33): onam enteghae bedone rahe hal , che khob , khaily khobeh , chon pazireshe enteghade bi rahe hal , aghean dardi dava nemikoneh
user (38:50): راه حل ش هم حتما میخواهید ما بگیم
user (39:07): کاربر انتقاد میکنه و این وظیفه مدیر هست که به دنبال راه حل باشه
webna (39:10): bebin ba ki haf mizanam, maslan yeki mige chera domain shoma.com nistesh , .com konin ke webna jahani tar besheh , ino daghighan daram
user (39:38): :-? :d
webna (39:38): chi begam behesh , beram saramo bekobam to divar
user (39:49): این انتقاد الکی هست
webna (39:51): web iran doste man, ***** injam 8 khat dar morede web farsi delete shod
user (40:18): آیا شما رقبای خودتان را بررسی میکنید
webna (40:27): on raghibe man nist azizam
webna (40:32): vaghti ke khabre copy shode mizari .
user (40:50): ولی شما که میتونید
user (41:00): از اهداف و افکارش و ایده هاش استفاده کنید
user (41:16): اما خوب چه اشکالی داره
user (41:35): من فکر نمیکنم این مسئله نیازی به معرفی داشته باشه
user (41:41): که شما اینقدر پافشاری میکنید
user (41:43): بسیار خوب
webna (41:46): ok , age niyazi nist , khob pass hitchi
user (41:53): من مزاحم شما نمیشم
user (41:59): لطف کردید
user (42:06): از وقتی که من دادید
user (42:21): آیا با معرفی من برخورد عوض میشه
user (42:28): آیا با معرفی من اتفاقی میافته
user (42:32): خیر
webna (42:43): are , mosalameh , ye chiz taghir mikoneh
user (43:11): چی جناب
webna (43:17): dige bemanad , shoma ke khodetono moarefi nakardin , enteghadatetonam vared nistesh , vaghean , vared niste , age begam ye chizaye ro khodetonam be in natijeh miresin
user (44:15): واقعا که این برخورد شما جای تاسف داره
user (44:19): خداحافظ
webna (44:22): jaye tasof , shoma darin bara khodeton , mitarsin khodetono moarefi konin
user (44:41): آقای محترمپ
user (44:48): من فقط یک کلمه
user (44:53): خدمتتون عرض کردم
user (44:56): که سایت شما
user (45:57) خبرها را دیر منتشر میکنه
webna (44:58): akhe midoni حق مالکیت معنوی چیه?
webna (45:02): akhe midoni internet chiyeh , midone web siteh chiyeh?, midoni , chand sale net dari ? aslan midoni ghanone jarayeme rayanei chiyeh ? midoni web dashtan che moshkelati dareh ?
user (45:09): و سرویس جدیدی هم ندارید
webna (45:23): dir montasher nemikonam , yeseri ro aslan montasher nemikonam
user (45:44): خوب منتشر نکن
user (45:56): ما کاری به منشتر کردن و منتشر کردن اون بعضی ها نداریم
user (46:04): شما بگردید ببینید مشکل تون از کجاست
webna (46:12): moshkele man az hitch ja nistesh , shoma be gard bebin moshkelet chiyeh ke mitarsi khodeto moarefi koni
user (46:24): بله همه چیز رو میدونم
webna (46:28): in chatam coy mikonam kamel mizaram to blogam :D , mesle baghiye chataye digeh , bad ghezavato vagozar mikonam , be khanandehaye weblogam
user (43:01): که شما چرا چنین برداشت و طرز فکری از عدم معرفی من داشته اید
user (43:01): بله بسیار عالی
user (43:02): باز شاید فرجی شد
user (43:13): و وبنا یک بار نظرات کاربران و دیگران را در رابطه با فعالیت خودش را مطرح کنه و انتقاد پذیر باشه
user (43:25): من هم یک کپی از بر میدارم
user (43:31): موفق باشید

واقعا نظر شما چیه؟ من نمی خوام تعریف کنید بگیم به به وبنا ها، این هم که تند جواب می دم رو می دونم و ممکنه خیلی از دوستان از مدل برخورد خوششون نیاد ولی آیا واقعا این موضوع یک انتقاد به وبنا هستش که خیلی از خبرها رو منتشر نمیکنه؟ مثلا خبر های کم اهمیت، سایت های جدیدی که راه اندازی شدن و کلی مشکل طراحی و برنامه نویسی دارن؟ روزانه به وبنا خبر راه اندازی 4 تا سرویس دهنده وبلاگ میاد، آیا باید واقعا خبر تمام این ها رو کار کرد؟

سوال اصلی اینجاست که اعتبار ما به تعداد خبر هستش یا به کیفیت خبر؟ واقعا میشه روزانه توی وبنا در همین شرایط 40 تا خبر منتشر کرد. ولی واقعا اعتبار و اهمیت به نظر شما چیه؟ من خودم کیفیت رو بیشتر دوست دارم، حالا 4 روز هم خبری منتشر نشده باشه برای شخص من اهمیت نداره. نمی دونم من اشتباه می کنم یا درست فکر می کنم. ولی این رویه کاری وبنا بوده و خواهد بود.

کاملا مشخص هستش که قطع بودن بلاگفا یا کلوب برای 2 ساعت اهمیت داره، ولی قطه بودن سایت ... 24 ساعت هم قطع باشه مهم نیست. حالا شما فکر کنید یک خبر بیاد که سایت ... 2 ساعت قطه بوده و وقتی که وارد سایت میشید فقط و فقط تبلیغات هستش که به چشم میاد. خوب این خبر کار نمیشه.

در مورد اخبار سایت های سیاسی و مذهبی هم من شخصا اصلا علاقه ای به دسته بندی و وارد این دسته بندی ها شدن ندارم. نه شیعه، نه سنی، نه بهایی و نه زرتشتی برای من کیفیت فنی سایت مهم هستش. حالا روزانه 4 تا سایت مذهبی راه اندازی میشه، اکثر سایت ها هم منابع خبری مشترکی دارن. خوب من خبر این ها رو کار نمی کنم که نشد با اسلام و مذهب مشکل داره وبنا. در مورد سایت های سیاسی هم همینه.

سایتی که طراحی خوبی نداشته باشه خوب کار کنم که چی؟ سایت این دوست ما هم فکر می کنم یک خبر بوده مربوط به یک سرویس دهنده وبلاگ من پنجشنبه و جمعه نبودم که خبر رو کار کنم. والا دیگه نباید از زندگی بزنیم برای وب که. بعد چون فلان سایت خبرشون رو کار کرده، وبنا شد بدترین سایت دنیا.

متن نوشته شده هنوز ویرایش نشده از بابت مشکلات نگارشی احتمالی شرمنده ام.

انتقال پایتخت یا دولت الکترونیکی از نوع وب 4

Mon, 2 Nov 2009 18:46:42 GMT

کسی که با وب آشنایی نداشته باشد، وقتی واژه وب 2 را می شوند، به خود فرو می رود و احساس بی سوادی می کند. اما افرادی که با وب آشنایی داشته باشند وقتی واژه وب 4 را می شوند، به شدت می خندند و برخی نیز گریه می کنند.

در خبرها آمده بود که مجمع تشخیص مصلحت نظام چراغ سبزی داده برای پایان دادن به 220 سال پایتختی شهر تهران. دکتر جلالی رئیس پژوهشگاه الکترونیک دانشگاه علم و صنعت و طراح طرح شهر الکترونیکی، در این خصوص گفتگویی کرده اند با خبرگزاری مهر. ا ین مطلب در ادامه گفتگو نوشته شده تا شاید بتواند راه گشا باشد. البته نظر من هم مثل دکتر جلالی این است که چاره و راهکار، انتقال پایتخت نیست، حتی اگر این انتقال بدون برنامه و فرهنگ سازی باشد، دیر یا زود باز هم همین مشکلات در پایتخت جدید ایجاد می شود.

به نظر من تکه کردن و قرار دادن هر وزارتخانه در هر استان هم که ایشان مطرح کرده اند. کاری نادرست تر از انتقال کل پایتخت است. در این خصوص دکتر جلالی فرموده اند که "انتقال پایتخت نیاز نیست بلکه با استقرار هر وزارتخانه در هر استان و توسعه شبکه های اجتماعی و فناوریهای نوین چون وب 1 و 2 می توان دولت را از بلایای طبیعی مصون نگه داشت".

اشکال اصلی اینجاست که ریشه مشکلات را همه در حضور فیزیکی دولت می بینند و فکر می کنند با انتقال چند وزارتخانه به این استان و به آن استان، می شود مشکل پایتخت را حل کرد. مشکل تهران مشکل مدیریت است نه مشکل تعداد نفرات و تعداد صنایع فعال در آن.

مثلا ایشان پیشنهاد می کنند که " استان اصفهان مرکز ثقل ارتباطات جاده ای باشد، وزارت کشاورزی در یکی از شهرهای شمالی، وزارت ارشاد در مشهد و وزارت نفت در شهرهای جنوبی مستقر شود.". فکر کنید، وزارت فرهنگ و ارشاد در مشهد!!!! وزارت راه و ترابری در اصفهان!!!! کشاورزی هم مگر فقط برنج و مرکبات است برود شمال. بعد با توریست شمال چه باید کرد؟ با فرهنگ و هنر اصفهان چه کنیم؟ با ادبیات و تاریخ شیراز چه باید کرد؟

خیلی هم اصرار بود که انتقال فیزیکی داشته باشیم دلیل نمی شود وزارتخانه ها را جابجا کنیم. مثلا کافی است برای فعالیت های خاص در استان های خاص شرایط ویژه ای قرار داده شد تا صنایع خود به فکر انتقال بیفتند. برای مثال، معافیت شرکت های کامپیوتری در استان فارس یا اصفهان از پرداخت مالیات. نه تنها کمک به انتقال بسیاری از شرکت ها از تهران می کند بلکه هزینه های کمتری به دولت تحمیل می شود. اما فقط و فقط خراب کردن ساختمان وزارت فناوری و اطلاعات و بیرون بردنش از تهران چه کمی می کند؟

تمام این موارد به کنار، چاره کار به فرمایش دکتر جلالی، درست است دولت الکترونیکی است. اما کدام دولت؟ با کدام فرهنگ و مشاور و کارشناس؟ اگر به آمار نگاه کنید که امروز پیشرو ترین کشور در توسعه ی همه جانبه ی الکترونیکی هستیم. از دولت و بانک و بیمه و همه و همه. ولی اگر از آمار بیرون بیاییم چه ؟ آیا باز هم اولیم؟ باز هم افتخارات ما سر به فلک می کشد؟ با دکتر جلالی در این بخش موافقم که گفتند باید به جای فکر انتقال پایتخت به فکر استفاده از فناوری اطلاعات باشیم و این فناوری را محور توسعه کشور کنیم. ولی جناب دکتر، یا من عقب هستم و یا شما بسیار جلوتر از زمان حرکت می کنید.

در آمریکا و دیگر کشور های توسعه یافته از نظر فناوری اطلاعات و اینترنت هم هنوز شبکه های اجتماعی پل ارتباطی میان مردم برای نیاز های اصلی زندگی و کاری نشده اند که شما می فرمایید "فرد با استفاده از این شبکه ها که بر روی اینترنت قرار دارد می تواند بدون حضور فیزیکی و یا مستقر شدن در محل خاصی، فارغ از محدویتهای زمانی کارهای خود را انجام دهد به این ترتیب رویکردهای سنتی چون هشت ساعت کار، مراجعه به اداره و تشکیل جلسات فیزیکی از بین می رود."

دولت الکترونیکی و شهر الکترونیکی ما شده پلیس + ده و دفتر خدمات الکترونیکی شهر. کجای دنیا دولت الکترونیکی این چنین است؟ سایت های رسمی هنوز که هنوزه ار تکنولوژی وب 2 بصورت کامل استفاده نمی کنند. حالا شما برای ایران، که تعداد کاربران اینترنتش معلوم نیست و 400 هزار پورت اینترنت دارد پیشنهاد استفاده از وب 3 و وب 4 را می دهید؟؟؟ اصلا وب 3 و وب 4 چیست؟ چگونه است که ما نمی دانیم این ها چیستند و شما می دانید؟ اگر من و دوستان دیگرم که سال هاست زندگی و کار خود را روی وب و اینترنت قرار دادیم با این واژه ها آشنایی نداریم اشکال از کجاست؟ اصلا وب 1 و وب 2 بدون مدیریت و بدون فرهنگ سازی چه گلی به سر ما زده تا وب 3 (وب مفهومی) که هنوز ایجاد نشده بخواهد مشکلات ما را حل کند. حال بماند وب 4 که اصلا نمی دانم چیست و کجاست.

با این وضعیت بانکداری الکترونیکی و آموزش الکترونیکی که ما داریم وضعیت زندگی ما این است. بانکداری الکترونیکی که در ایران وجود دارد و همینطور آموزش الکترونیکی که ما تا امروز پیاده کرده ایم از ساده ترین بحث ها و بخش های دولت الکترونیکی است که این است نتیجه اش. با این وضعیت و با این مشاوره و با این کارشناسی ها بهتر است که همین مدیریت سنتی حاکم باشد و پایتخت منتقل شود تا اینکه یک دولت الکترونیکی درست کنیم که ترافیک بیشتر بشود و مردم بیشتر به دردسر بیفتند.

لطفا در بخش نظرات بنویسید که به نظر شما مشکل دولت الکترونیکی در ایران چیست؟ و آیا تا امروز از سرویس های دولت الکترونیکی استفاده کرده اید یا خیر.

متن کامل گفتگو را در اینجا http://itanalyze.com/archives/2009/11/post_6901.php بخوانید.

تعداد کاربران اینترنت پرسرعت در ایران

Sat, 31 Oct 2009 17:37:27 GMT

امروز خبری دیدم با عنوان "تعداد كاربران ADSL ايران، يك هفتم ميانگين جهانی" که به نظرم اومد در ادامه بررسی "تعداد کاربران اینترنت ایران" بد نیست که به این موضوع هم اشاره کنیم.

در خبر بالا اومده که تعداد کاربران اینترنت پرسرعت در ایران 400 هزار نفر هستش. برای مثال اگر هر خانواده رو 4 نفر در نظر بگیریم. هر اشتراک اینترنت پرسرعت 4 دسترسی رو برای 4 نفر فراهم می کنه. در هر شرکت خصوص که ADSL داشته باشه و حداکثر سرعت رو هم گرفته باشه، بیشتر از 10 تا پرسنل که نمی تونه داشته باشه. اگه تعداد پرسنل هم بیشتر باشه، این شرکت مجبور به استفاده از سرویس هایی به غیر از ADSL هستش.

دسترسی دانشگاهی و ادارات دولتی رو فکر میکنم باید از این موضوع جدا کنیم چون این آمار ADSL هستش و معمولا شرکت های دولتی و دانشگاهی از سرویس های دیگه استفاده می کنند.

البته این آمار من اصلا پایه و اساس علمی نداره و بیشتر به حساب و کتاب حسین آقا بقال شبیه هستش. ولی خوب منم نظر خودم و مدل محاسبه خودم رو دارم.

من میگیم که 200 هزار تا پورت برای خانواده ها باشه، یعنی 800 هزار نفر. 200 هزار تا پورت هم برای شرکت ها با میانگین 7 نفر میشه حدود 1 میلیون و 400 هزار نفر. جمع این 2 تا باهم میشه 2 میلیون و 200 هزار نفر کاربر اینترنت. این 2 میلیون و 200 هزار نفر رو میشه گفت کاربر اینترنت چون به اینترنت دسترسی دارن. البته باز هم شاید از نظر مفهوم نشه تمام این افراد رو کاربر اینترنت نام گذاری کرد.

در بهترین شرایط بگیم همین تعداد هم کاربر dialup در نهایت میشه 4 میلیون و 400 هزار نفر، و همین تعداد هم بگیم شرکت های دولتی و دانشگاهی میشه 6 میلیون و 600 هزار نفر کاربر اینترنت. البته بازم بگم اینجا منظور افرادی هستند که روزانه به اینترنت دسترسی دارند، نه این که حتما از اینترنت درست استفاده می کنند.

حالا واقعا با توجه به منبع اصلی خبر، یعنی اینکه در بین 70 میلیون جمعیت فقط 400 هزار تا پورت ADSL دا ریم، به نظر ما آمار شایان در نقش حسن آقا بقال درست هستش، یا آمار های دیگه که میگن 30 درصد کل کشور کاربر اینترنت هستند؟

تعداد کاربران اینترنت در ایران

Tue, 27 Oct 2009 21:54:26 GMT

تعداد کاربران اینترنت در ایران چند نفر است؟

سوال بالا یکی از پیچیده ترین سوالات مربوط به فناوری اطلاعات است. به نظر من به کسی کاربر اینترنت می گویند که واقعا با اینترنت کار کند. کسی که یک بار از کنار کافی نت رد شده باشد را نمی شود کاربر اینترنت نامید.

آمار های رسمی در ایران تعداد کاربران اینترنت را رقمی در حدود 22 تا 23 میلیون نفر اعلام می کنند که به نظر من این رقم به شدت خنده دار است. چطور امکان دارد در کشوری با 70 میلیون جمعیت، یعنی تقریبا 30 درصد کاربر اینترنت باشند و وقتی با هر مدیر سایتی صحبت می کنید، اولین مشکل کاربران این است که هنوز ایمیل را با www می نویسند و نمی داند تایید آدرس ایمیل چه معنی و مفهومی دارد.

در کشور که پرخواننده ترین وبلاگ ها در گوگل ریدر بیش از 5000 خواننده ندارند چگونه میشود از چنین رقمی صحبت کرد؟ در کشوری که محبوب ترین و پر جمعیت ترین شبکه اجتماعی اش، بیش از 700 هزار عضو ندارد چگونه می شود گفت این همه کاربر اینترنت دارد؟ در کشوری که بزرگترین سرویس دهنده وبلاگش در کل بیش از 500 هزار تا وبلاگ فعال و کامل ندارد، چگونه می شود که 23 میلیون کاربر داشته باشد؟

هنوز منوجه نشدم که اگر مثلا صادقانه بگوییم که این تعداد به اینترنت در طول هفته دسترسی دارند و مثلا این تعداد روزانه اینترنت دارند و این تعداد هم اینترنت دارند ولی آموزش های لازم را ندیده اند. و نهایت مثلا کابران درست و درمان اینترنت در ایران در حدود 1 ملیون نفر هستند چه اشکالی دارد؟ به خدا یک میلیون کاربر اینترنت هم زیاد بد نیست؟ شاید خوب نباشد ولی بد هم نیست. دور از حقیقت نیست.

برای نسل قدیم اینترنت یعنی یاهو و برای نسل جدید یعنی موتور جستجوی گوگل. شاید باور نکنید ولی از خیلی از مدیران سایت ها شنیده هم که بیشترین کلید واژه که از موتور جستجو وارد سایتشان می شوند نام خود سایت است. این یعنی فاجعه، یعنی طرف برای بار دهم هم که می خواهد وارد سایت شود آدرس سایت را در گوگل وارد می کند. یعنی بجای آدرس بار در گوگل می نویسد lavashak.com و بعد از لیست نتایج جستجو وارد سایت می شود.

حالا شما خودتات قضاوت کنید این 23 میلیون کاربر اینترنت واقعا درست است یا غلط؟

کل چهره های فعال در زمینه اینترنت در ایران به خدا به بیش از 500 نفر نمی رسند. در امریکا بیش از 500 ابر شرکت فناوری اطلاعات داریم. شرکت های غولی که حتی اسمشان را هم نشنیده ایم. بعد چگونه می شود که ما 23 میلیون کاربر داشته باشیم!!!

به خدا این آمار ها فقط و فقط ما را در خواب خوش فرو می برد و بی دلیل خوشحال و شاد خواهیم شد و به اشتباه فکر می کنیم که راه درستی را در پیش گرفته ایم.

من که به شخصا باور نمی کنیم کل کاربران اینترنت در ایران بیش از 5 میلیون نفر باشند. خیلی خیلی زور بزنید 9 میلیون هم قبول است ولی واقعا رقمی بالای 20 میلیون کاربر اینترنت در ایران خنده دار است.

در همین رابطه بخوانید : رقم 23 میلیون کاربر اینترنت در کشور را از کجا آورده اید

شوخیکی : یکی پرسیده بود فرمولش چیست، دیگری گفت یک مرغ دارم بازی کردند و به این عدد رسیدند

وقتی لایک دادن مهم می شود

Sat, 24 Oct 2009 18:25:11 GMT

گوگل همیشه کار های جالب می کنه و یک نوع مهندسی خاص خودش رو برای ارائه سرویس داره، اول یک تیکه از برنامه رو بیرون میده و بعد یک تیکه دیگه رو. این روش برای ارائه محصول، دقیقا مورد علاقه من هستش. البته خیلی از مدیران پروژه و تحلیلگر ها از این نوع ارائه سرویس/محصول اصلا خوششون نمی یاد.

بی خیال این بحث تخصصی. گوگل چند ماه پیش یک سرویس به گوگل ریدر اضافه کرده بود به نام لایک LIKE که شما می تونستید به مطالبی که می خونید لایک بدید. البته این موضوع اصلا جالب و پر اهمیت نبود چون وقتی مطلب خونده میشد دیگه شما متوجه نمی شدید که چند نفر دیگه اون مطلب رو دوست داشتن.

امروز دیدم گوگل یک سرویسی اضافه کرده به نام Popular items در بخش Explore گوگل ریدر که در اصل کارش نمایش مطالب هستش که بیشتر از همه لایک خوردن و محبوب شدن. این کار گوگل واقعا بی نظیر بود به نظر من.

در اینجاست که دیگه وظیفه ملی ما میشه به تمام مطالب فارسی اینقدر لایک بدیم که برن توی Popular items ها. خدایی این گوگل خیلی باحاله. من دوسش دارم.

درخواست دوستانه : از تمام دوستانی که من رو از آدرس قدیم وبلاگ دنبال می کنند خواهش می کنم فید قبلی رو حذف و من رو از طریق آدرس فید جدید دنبال کنند. فید جدید این گوشه اومده آدرس http://feeds2.feedburner.com/shayanweblog دنبال کنید.

بررسی اجمالی وب سایت شرکت های بزرگ فناوری اطلاعات در ایران

Wed, 21 Oct 2009 10:52:00 GMT

در حدود 730 شرکت در تهران عضو سازمان نظام صنفی رایانه هستند. اکثر شرکت های بزرگ در این سازمان عضو هستند، البته شرکت هایی هم هستند که هنوز عضو نشده اند و یا مراحل تکمیل عضویت در سازمان را به پایان نرسانده اند. اما در کل لیست شرکت های عضو سازمان مرجع مناسبی است برای هر کسی که بخواهد شرکت های فعال در این حوزه را مورد بررسی قرار دهد.

امروز تصمیم گرفتم با نگاه کردن به اسایت های شرکت های فعال در زمینه فناوری اطلاعات، ببینم خود ما که از فناوری اطلاعات و درست استفاده کردن از فناوری اطلاعات صحبت می کنیم، تا چه اندازه واقعا از فناوری اطلاعات و وب درست استفاده می کنیم. در این طرح حدود 10 درصد (70 سایت) از شرکت های عضو سازمان مورد بررسی قرار گرفتند. شرکت هایی که نام شناخته شده ای داشتند و شرکت های که نماینده در هیات مدیره سازمان نظام صنفی دارن بیشتر مورد توجه قرار گرفتند.

در این بررسی کلی، برای هر سایت کمتر از 1 دقیقه وقت داشتیم. نکاتی که از همه مهم تر بود و در نگاه اول به چشم من رسید رو در ادامه می نویسم.

1. بجز شرکت فاراتل (www.faratel.com) هیچ شرکتی بصورت جدی از RSS در سایت استفاده نکرده بود. سایت اکثر شرکت ها اصلا RSS نداشت و چند تایی هم یا RSS داشتند یا ناقص بود یا کار نمی کرد.

2. بجز شرکت فراسو (www.farassoo.com) هیچ شرکتی شبکه های اجتماعی اختصاصی برای کاربرانش نداشت. (احتمال میدم که فراسو هم این سرویس رو جمع کرده باشه). البته خیلی از شرکت ها بخش عضویت داشتند ولی به نظر من وجود یک شبکه اجتماعی از کاربران با عضویت در سایت خیلی تفاوت داره. چون این بخش های عضویت که در اکثر سایت ها بود یکی از قابلیت ها CMS سایت بود، نه اینکه یک شبکه اجتماعی باشه.

3. بجز شرکت آواژنگ (www.avajang.com) هیچ شرکتی رو پیدا نکردم که واقعا پشتیبانی آنلاین داشته باشه و پشتیبانی آنلاین هم جواب سوال رو بصورت آنلاین بده. البته 2 تا سایت دیگه هم در این بررسی دیدم که از عنوان پشتیبانی آنلاین استفاده کرده بودند ولی نحوه معرفی پشتیبانی آنلاین در اون ها بیشتر شبیه ارتباط آنلاین وبلاگ ها بود تا بخش پشتیبانی آنلاین یک شرکت بزرگ فناوری اطلاعات.

4. هیچ کدوم از شرکت ها از شبکه های اجتماعی مثل فیس بوک و تویتر استفاده نمی کنند و اگر هم می کنند (مثل شرکت فراسو و داتک تلکام) لینک این سایت ها رو در سایت خودشون قرار نداده بودند. یعنی کاربر به راحتی نمی تونه توییتر این شرکت ها رو fallow کنه و یا در صفحه فیس بوک این شرکت ها عضو بشه.

5. وبلاگ نویسی هم که اصلا فکرش رو نکنید. هیچ کدوم از شرکت های بزرگ فناوری اطلاعات که در این بررسی سایت هاشون رو دیدم وبلاگ رسمی که در سایت لینک شده باشه نداشتند. البته یک شرکت به نام بهساد هست (www.behsad.org/weblog) که واقعا وبلاگ تجاری خوبی داره ولی چون نمی دونم که در سازمان عضو هست یا نه برای همین در این بررسی ملاک من نبود.

6. از بین این 70 تا سایت که من دیدم حدود 30 درصد طراحی مناسبی داشتند. البته مناسب که میگم از نظر ظاهر و نمای کلی سایت هستش چون ساختار سایت ها رو بررسی نکردم. ولی بقیه سایت ها واقعا مشکل طراحی داشتند. هم از نظر ظاهر و هم از نظر ساختاری.

7. وضعیت سئو شرکت ها برای حدود 30 درصد خیلی خراب بود. یعنی نام شرکت 3 سیلابی رو وقتی جستجو می کردم هر چیزی پیدا می شد بجز سایت رسمی خود

شرکت. برای شرکت های فناوری اطلاعات این یک فاجعه هستش.

این 7 مورد نکاتی بودن که در این مدت زمانی خیلی کوتاه که سایت شرکت ها رو بررسی کردم به چشم اومدن. اول از همه بگم شرکت هایی که این 7 مورد رو رعایت کردن و عضو سازمان نظام صنفی رایانه هم هستند ولی در اینجا نامی ازشون برده نشده با من تماس بگیرند تا اسمشون رو توی این مطلب اضافه کنم. بخصوص در زمینه شبکه های اجتماعی کاربران اگه شرکتی شبکه اجتماعی داره و من متوجه نشدم و ندیدیم حتما به من بگه.

حالا راهکار چیه، اول از همه شرکت ها باید با یک شرکت طراحی وب سایت تماس بگیرند. کوچیک و بزرگ بودن این شرکت طراحی وب سایت اصلا مهم نیست. مهم این هستش که علاوه بر شرکت طراحی (پیمانکار) باید یک فرد یا یک شرکت به عنوان مشاور (ناظر) هم در کنار سفارش دهنده باشه. کار مشاور فقط و فقط این هستش که بررسی کنه و ببینه که چه ابزار و امکاناتی شرکت باید در سایت خودش داشته باشه و از طراح بخواد که اینها رو در سایت پیاده کنه. تعریف از خود نباشه ولی برای مشاور من (www.webna.biz) رو پیشنهاد می کنم. برای طراحی هم که شرکت های زیادی هستند که این کار رو انجام می دن.

مثلا gowdin.com یا datisdesign.com یا cleanredesign.com یا arashmx.net و خیلی سایت های دیگه ولی مشاوره و ناظر رو فراموش نکنید. چون اگه کسی بر مراحل طراحی سایت نظارت نکته باز همین آشه و همین کاسه. 4 روز دیگه یکی دیگه میاد و باز هزار تا ایراد از سایت ها میگیره.

یک نکته دیگه که اهمین داره این هستش که مدیران این شرکت ها خدایی نکرده فکر نکنند مورد و مشکل تمام سایت ها فقط همین 7 مورد بالا بود. به خدا برای حفظ ابروی نظام صنفی ما بیشتر وقت نزاشتیم برای بررسی سایت ها و گرنه اگه وارد بحش های فنی و تخصصی بشیم که دیگه خدا به داد برسه.

در پایان هم به این اشاره کنم که وقتی از مدیریت فناوری اطلاعات صحبت می کنیم و عنوان شرکت رو زدیم مهندسین مشاور در زمینه فناوری اطلاعات و تخصصی اصلی شرکت هم ERP و CRM هستش، خیلی زشت میشه وقتی چنین شرکتی، چنین مشکلاتی داره. اینجاست که باید گفت فاجعه مجازی رخ داده.

چندتا نکته دیگه هم هست که خیلی سریع اشاره کنم. خیلی از سایت ها بخش اخبار نداشتند. بعضی از سایت ها تعداد بازدید امروز و دیروز رو در سایت نمایش داده بودند که کار درستی نیست. برخی از سایت ها از شمارنده هایی مثل وبگذر و پرشین استت استفاده کرده بودن که اینم کار درستی نیست. خیلی از سایت ها خبرنامه ایمیلی نداشتند. بعضی از سایت ها بودند که از فونت های خوبی برای نوشته ها استفاده نکرده بودن و یا لینک های فارسی همه underline داشت.

فناوری اطلاعات و زلزله

Tue, 20 Oct 2009 17:12:57 GMT

یادم میاد چند سال پیش پدرم برای خرید یک سگ نگهبان به باغی در شهریار رفته بود، از فردی که سگ ها رو تربیت می کرد در خصوص نحوه تربیت سگ پرسیده بود، اون شخص به پدرم گفته بود که شما سگ رو بی تربیت نکنید، نیاز به تربیت کردن نداره، خودش همه چیز رو وقتی که در کنار آدم باشه یاد می گیره. حالا دقیقا همین وضعیت استفاده از فناوری اطلاعات شده، لازم نیست خیلی تخصصی از فناوری اطلاعات و اینترنت استفاده کنیم، فقط بد استفاده نکنیم، خودش ما رو خیلی جلو می اندازه.

چند روز پیش که زلزله اومد، با این که واقعا ترسیده بودم، اولین کاری که انجام دادن این بود که توییت کردم "تهران زمین لرزه شد شدید سازختمون ما کاملا لرزید به شدتی که من کاملا چپ و راست شدم " و بعد همین مطلب رو توی یاهو برای تمام دوستام ارسال گروهی کردم. مینی بلاگ هم که وصل شده به توییتر و توییتر هم که وصل شده به فیس بوک، خلاصه با یک حرکت ساده کلی اطلاع رسانی شد.

توی همین گیر و دار بودیم که مصطفی قاجار دیدم استاتوس زده که سایت مرتبط با زلزله و زمین شناسی از دسترس خارج شده. من که کلا نتونستم وارد بشم تا اینکه بالاخره بعد از 30 دقیقه که از زلزله گذشته بود، تونستم وارد سایت بشم و دیدم که سایت پیغام میده که can not connect و از این چیزا عجیب و غریب. حالا خوبه زلزله 4 ریشتر بود، خیلی ها متوجه نشده بودن. اگه مثلا 5 ریشتر یا 5.5 بود و همه شهر برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت مراجعه می کردند فکر می کنم سایت بیشتر از این ها با مشکل مواجه می شد. البته باید خدا رو شکر کرد که اینترنت با 4 ریشتر قطع نشد. البته اختلال شدید حاصل از هجوم مردم برای کسب اطلاع هم در اینترنت پدید اومد و هم در شبکه موبایل.

برای ما که توی تهران هستیم و همیشه این خطر بزرگ رو جلوی چشم خودمون می بینیم، اطلاع رسانی اهمیت خیلی زیادی داره. مثلا یک کارشناس توی وبلاگش نوشته که دوباره زلزله میاد و این مطلب هم رفته توی بالاترین و بعد همه نگران از اینکه دوباره زلزله بشه. خوب اینجا اشکال از اون سایت های اطلاع رسانی مربوط به زلزله نگاری و مدیریت بحران هستش که به طور کلی به هیچ دردی نمی خورند.

از این دسته سایت ها باید به سایت سازمان حوادث غیر مترقبه به آدرس www.havades.moi.ir اشاره کنم که در زمان نوشتن از مقاله و روز زلزله و روز بعد از زلزله، به طور کلی کار نمی کرد. با عنوان مدیریت بحران به دنبال سایت های مرتبط بودم که سایت www.idman.ir رو پیدا کردم که به موضوع بحران مرتبط بود. ولی جالب این هستش که وقتی روی مطالب و خبرها کلیک می کنیم از ما برای خوندن خبر کامل شناسه کاربری و رمز عبور می خواد.

یک سایتی پیدا کردم به آدرس tdmmo.tehran.ir و به نام "سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران" و تنها خبری که از زلزله توی سایتش بود این بود که " رئیس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران از مردم خواست تا اخبار و اطلاعات مربوط به حوادثی از جمله زمین لرزه را تنها از مقام های مسئول و کانال های رسمی دریافت کنند زیرا اینکه یک کارشناس مطلبی را در رسانه ای اظهار می کند نمی تواند ملاک عمل باشد." یکی نیست بگه آخه رئیس محترم شما اول اخبار رو باید توی سایت خودت قرار بدی تا مردم یاد بگیرند که برای اطلاعات بیشتر به سایت شما مراجعه کنند. حالا من از کجا مقامات مسئول پیدا کنم وسط زلزله.

سایت www.125.ir مربوط به آتش نشانی هم خبری از اطلاع رسانی برای زلزله و این چیزا توش نبود. ولی خدا وکیلی به نظر من از دیگر سایت ها کامل تر بود. سایت tehran.ir هم که برای شهرداری تهران هستش من که نتونستم به آرشیو اخبار مراجعه کنم و خبری در مورد روز و ساعت زلزله پیدا کنم و ببینم که گزارشی از این دست توی سایت کار شده یانه.

حالا این همه ایراد گرفتیم یک راه کار هم ارائه بدیم. سازمان مدیریت بحران شهر تهران باید یک کمیتع به نام کمیته اطلاع رسانی داشته باشه. این کمیته باید یک سایت خیلی خیلی سبک داشته باشه که اصلا توش از عکس و فلش استفاده نشده باشه تا خیلی سریع بالا بیاد و در شرایطی که مردم برای کسب اطلاع به این سایت مراجعه می کنند با مشکل مواجه نشه.

این سایت باید در این گونه شرایط لحظه به لحظه اخبار رو به صورت مستقل منتشر کنه و اخباری که در سایت ها و خبرگزاری های دیگه هم منتشر میشه رو به نقل از اون ها در این سایت بصورت کاملا متنی منتشر کنه.

یکی از کارهایی که این به نظر من کمیته اطلاع رسانی باید انجام بده این هستش که از تمام سایت ها و سازمان های دولتی بخواد که در زمان های بحران در اطلاع رسانی به این سایت کمک کنند. حالا چطوری، خیلی ساده، تمام سایت های دولتی می تونند یک کد JS بصورت include توی بلای سایت خودشون قرار بدهند. این کد JS اصلا چیزی نشون نمی ده، فقط در شرایطی که برای تهران حالت بحرانی بوجود میاد، وقتی اولین خبر در سایت ستاد بحران منتشر میشه، به صورت هم زمان بالای تمام سایت ها مثلا یک باکس قرمز باز میشه و یک توضیح خلاصه توش نوشته شده مثلا یک چیزی مثل این

وقوع زلزله 4 ریشتری در شهر تهران - وضعیت بحرانی نیست - شهروندان نگران نباشند

هماهنگی و قرار دادن چنین کد JS توی تمام سایت های دولتی نه تنها هزینه و دردسری نداره، بلکه شما فکر کنید با قرار دادن این کد چقدر از نگرانی مردم کاسته میشه. حالا چرا اینطوری نمیشه،فقط و فقط به این دلیل که مدیریت وجود نداره، فقط اسمش رو گذاشتیم مدیریت بحران، توی این اطلاع رسانی که ساده ترین کار و کم هزینه ترین کار هستش هیچ کاری نمی تونیم بکنیم. چون مدیریت نداریم.

جدای این راه کار بالا هزاران راهکار دیگه هم میشه پیاده کرد و یا با توجه به شرایط خاص تهران پیدا کرد تا در هر شرایطی با مشکل مواجه نشیم. استفاده از SMS، اطلاع رسانی واحد در سایت های خبری، رادیو و تلویزیون، حتی ارسال ایمیل، شاید در نگاه اول خنده دار باشه قرار دادن RSS برای وضعیت های بحرانی، تویتر، فیس بوک و حتی کمک گرفتن از سایت های جنایت کاری مثل بالاترین و یا دنباله. همه و همه می تونه در شرایط خاص کمک باشه.

حالا خدایی این چیزایی بود که به فکر من رسید، به نظر شما این دوستان ما در مدیریت بحران، چه کار می کنند؟

حتما دلبر بود و دلبری کرده

Mon, 19 Oct 2009 10:17:49 GMT

در کل من با این که سر این دلبر خانم بی گناه، البته شاید، شاید هم باهوش، کلی داد و فریاد کنیم که چرا برنده جایزه رویترز شدی و چرا قبل از برنده شدن خودت اعتراف نکردی که وبلاگ نویس نیستی، و حالا که این جایزه رو برنده شدی، چرا اون رو به این و به اون اهدا نمی کنی، مخالفم.

درسته که 64 تا پست نوشته شده و 11 تا پست کپی شده (به قول نیما الکبرپور) و یا انتشار یک خبر و بعد خروج از کشور و رفتن به ترکیه (به نقل از وحید آنلاین) و یا این که خارجی ها فرق وبلاگ و وبلاگ نویسی رو نمی دونن (به قول امین ثابتی) و در نهایت نداشتن یک زبان واحد (به قول کمانگیر ) دلیل وبلاگ نویس بودن و برنده شدن دلبر خانون نیست.

اما نباید به خودمون اجازه بدیم که در این شرایط که همه ایرانی ها چه اونها که کمی خطر کردن و چه اونها که از زندگی خودشون برای من و شما گذشتن به کمک احتیاج دارن، و کوچک ترین کار ما می تونه در زندگی آینده این دوستان نقش داشته باشه، به این اندازه سر و صدا کنیم.

اهدای این جایزه به دلبر خانم ما، می تونه پل و کلیدی باشه برای اقامت گرفتن در یکی از کشور های اروپا و یا آمریکا. این نکته کلیدی داستان اهدای جایزه به این دوست عزیز ما هستش. شاید اصلا جایزه به همین دلیل به ایشون اهدا شده باشه که فقط راهی باز بشه برای این که سریع ایشون مراحل اقامت گرفتنشون رو تکمیل کنه. بعد من و شما اومدیم داریم خرابش می کنیم.

یادتون نره، ما که وبلاگ می نویسم برای جایزه، مگه این کار رو می کنیم؟ مگه وبلاگ می نویسیم که مشهور بشیم؟ مگه وبلاگ می نویسیم که خودمون رو به رخ دیگران بکشیم؟ نه وبلاگ می نویسیم برای اینکه اندیشه هامون رو با دیگران به اشتراک بزاریم.

به نظر من اگه واقعا دلبر خانم 67 پستی وبلاگستان فارسی، در خارج از ایران هستش و دلیل این موضوع هم کمک به اطلاع رسانی در زمان پس از انتخابات هستش، چه کوچیک و چه بزرگ، واقعا از همه شما وبلاگ نویس ها می خوام که نهایت کمک و همکاری رو به ایشون بکنید تا بتونه به یک کشور مطمئن انتقال پیدا کنه.

این واقعا اهدای جایزه برای کمک به ایشون بوده باشه، باید بدونیم که این یک بازی وبلاگی نیست به خدا، شاید واقعا مسئله برای ایشان خیلی بیشتر اهمیت داشته باشه. البته این رو هم بگم که با این سر و صدایی که شده، چه خوب و چه بد، دلبر خانم وبلاگ فارسی دیگه باید فکر برگشتن به این رو فراموش کنه. پس لطفا کمک کنیم به ایشون. حتی اگه حق خودمون رو در گرفتن از جایزه خورده باشه.

آشفته

Mon, 12 Oct 2009 00:52:09 GMT

دوست داشتم یک مطلب در مورد بهنود، پسری که امروز صبح هم زمان با روز مبارزه با اعدام، اعدام شد بنویسم. دیدم به اندازی ای فکر پریشان و آشفته شده که اصلا نمی تونم بنویسم.

اومد در مورد این موضوع که بالاترین یک نظرسنجی کرده برای اینکه سرویس هاش رو پولی کنه مطلب بنویسم. بازم دیدم اینقدر این چند هفته از مشکلات فناوری اطلاعات و سختی های این حوزه نوشتم که اصلا فکرم برای نوشتن یک مطلب مشابه کار نمی کنه.

دوست داشتم در مورد این بنویسم که چرا پایگاه خبری وب سایت های ایران در حدود 10 روز تعطیل بود و هیچ خبری منتشر نمی کرد. بنویسم و بگم که این عدم انتشار خبر در اعتراض به چی بود و برای چی بود و چرا احتمال داره بازم دست از کار بکشیم و خبری منتشر نکنیم. دیدم بازم این فکر آشفته رو نمیشه جمع کرد.

دوست داشتم در مورد اون آدمی بنویسم که دیروز صبح جلوی دفتر ما تو خیابون سهروردی ایستاده بود وسط چهار راه و از پلیس درخواست می کرد که به طرفش شلیک کنه، بنویسم. دیدم واقعا نمی تونم در این یک مورد دست به قلم بشم.

اومدم از امروز در مسیر برگشت به خونه بنویسم، وقتی که پلیس راهنمایی و رانندگی با توجه به اینکه مسیر جنوب به شمال خیابون قائم مقام سبز بود، جلوی یک آمبولانس رو گرفت که آژیر کشون داشت میرفت، و وقتی من اعتراض کردم که آقا توی اون مریض هستش و کار شما باعث میشه اوم آدم فوت کنه، به نگاه کرد و گفت خوب من چی کار کنم. دیدم که نه واقعا در این مورد هم نمی تونم بنویسم.

دوست داشتم از نگاری و استرسی که فردا دارم بنویسم و از چهلم عموم که آخر هفته هستش ولی دیدم باز هم نمی تونم.

دوست داشتم خیلی راحت بگم چرا برای OLC امسال تولد 8 سالگی نگرفتیم ولی دیدم این هم نمیشه گفت و نمیشه نوشت.

نمی دونم چرا فکرم این اندازه آشفته شده، نمی دونم چرا این همه پریشونم. شما می دونید چرا؟ کسی هست در این پریشونی به من کمک کنه؟