Shefa

درخت ِ زندگی

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sat, 02 Jun 2012 05:28:13 PDT

خورشید هفت و نیم میلیارد سال ِ دیگه میشه یک ستاره ی قرمز ِ غول پیکر که همه ی سیاره هاش رو می خوره و هی گنده تر میشه. اما قبل از اون بین ۵ تا ۶ میلیارد سال دیگه کهکشان راه شیری با همسایه اشکهکشان آندرومدا ---که دو و نیم میلیون سال نوری باهاش فاصله داره--- قاطی میشه.

این خبر چند ساعت پیش توی تعداد زیادی وبسایت معتبر نوشته شد و در واقع این خبریه مربوط به یک محاسبه ی دقیق در ناسا. فیلمی از این خبر هم در تلگراف اومده.

داشتم فکر می کردم پنج میلیارد سال ِ دیگه از دید مردم ِ اون زمان تصویر ِ بالا بزرگ و بزرگتر و پر رنگتر میشه تا اینکه دیگه به صورت یک توده ی واحد تشخیص داده نمیشه. و بجاش ستاره ها ی بیشتری توی آسمون دیده میشن. تمام محاسبات و اشکال ِ صور فلکی عوض میشه. دیگه حوت دیده نمیشه احتمالا.

این برخورد ِ بین ِ دو کهکشان بصورت ِ خیلی نرم و تدریجی انجام میشه و شانسش خیلی کمه که زمین یا خورشید بخوره به ستاره ای. توجه کنین که فاصله ی خورشید تا زمین «۸ دقیقه» ی نوریه در حالی که فاصله ی ستاره ها از هم در حدود «سال ِ ِ نوریه» و فاصله کهکشان ها از هم دو و نیم میلیون سال ِ نوری!

فکرش رو بکن. کهکشان ها الان مثل جزیره هایی از نور هستن در دریای تاریک ِ تاریک که اگه بادبان کشتی رو در دل ِ سیاهی هدایت کنی بعد از هر دو و نیم میلیون سال بهشون میرسی! (اگه نور باشی!)

آندرومدا یک ترلیون (هزار میلیارد) ستاره داره و راه شیری یک سومش ستاره داره. پس ما اون کوچیکه ایم و این ماییم که بیشتر سرعت میگیریم موقع برخورد و البته این ماییم که جذب ِ آندرومدا میشیم.

فاصله ی بین ما و آندرومدا حدود دو و نیم میلیون سال نوریه. این یعنی از زمان تولد پیامبر تا حالا ما فقط به اندازه ی یک سال نوری نزدیک تر شدیم به آندرومدا و هنوز خیلی راه مونده.

حالا بزرگتر ببینیم این قضیه رو. دنیایی که می بینیم یه کره ایه که شعاعش ۴۰ میلیارد سال نوریه. یعنی فقط «چهل هزار» برابر ِ فاصله ی ما تا آندرومدا. توی این کره حدود ِ ۱۰۰ تا ۵۰۰ میلیارد دونه کهکشان مثل راه شیری و آندرومدا هست که پخش هستن اما نه به صورت ِ نقطه نقطه توی همه جای کره. عجیبه. همه ی این کهکشان ها دور و بر ِ هم هستن و همونطور که در نقشه ی زیر دیده میشه پرنورترین جاهای نقشه شبیه ِ به یه درخت! (شکل زیر)

عمر ِ دنیا ۲۰ میلیون ساله و در زمان ِ این برخورد ۲۵ میلیون ساله میشه.

به نظر میرسه که این دنیا خیلی جوانه هنوز چون اگه حساب بشه میبینی که تا حالا از این برخوردهای بین کهکشانی فقط ۱۰۰ تا بیشتر رخ نداده! دنیا بی تجربه است. و حافظ درست نمی گه که این دنیا پیره!

پنج میلیارد سال ِ دیگه اگه زمین هنوز توش آدم زندگی کنه اون آدم ها چطورین؟ اینترنت دارن؟ ماها رو می شناسن؟ توی کلاس اول دبستان چی می خونن؟ تلفن هاشون چه شکلیه. فیس بوک دارن؟! این سوال ها خیلی خنده دارن! واحد پولشون چیه؟ هنوز سیب و گلابی هست؟ هنوز فقر هست؟ بالاخره موجوداا هوشمند ِ سیاره ی دیگری رو پیدا کردن؟ روزنامه دارن؟

این سیاره ی کوچیک جاییه که ما توش به دنیا میایم کمی به آندرومدا نزدیک میشیم و همین جا می میریم و خاک میشیم. ما هیچ جای دیگه ای نداریم که بتونیم بریم. بگذریم که عجیبه که ذهن ِ ما محدود به این سیاره نیست.

... محمد

با تجربه آرزوهات رو گسترده تر کن

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 01 Jun 2012 05:23:01 PDT

اینطوری نباشیم که با تجربه پیدا کردن آرزوهامون کمتر بشه. کسانی هستن که به وضوح اینطور نیستن.

کسانی که با تجربه دار شدن ِ بیشتر آرزوهاشون رو گسترش میدن. در بیشتر موارد برای دیگران هم آرزو می کنن. مثلا یکی ثابت می کنه که فلان پدیده باید دیده بشه. بعد شروع به تشویق دیگران می کنه که برن دنبالش. اینطوری آرزوش رو گسترش میده. ... محمد

یافت می نشود

noreply@blogger.com (Hoda) — Wed, 30 May 2012 16:54:07 PDT

گفتند یافت می نشود گشته ایم ما

گفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست

خود تو چه؟

noreply@blogger.com (Mohammad) — Tue, 29 May 2012 04:20:43 PDT

صدای زنگ در به گوشت می رسد و تو متوجه می شوی مامور حمل زباله بر در است تا زباله ها را بگیرد. در حدی که لازم می دانی سر و وضعت را مرتب می کنی و می روی در را باز می کنی.

حالا تصور کن کسی باشد که در چنین موقعیتی فورا جستجو کند کثیف ترین و زشت ترین لباسی که هست را بپوشد کمی آشغال و مواد بسیار بدبو به سر و بدنش بپاشد و بعد در را باز کند. از او می پرسند چرا چنین می کنی می گوید چون می خواهم با فردی با همین سر و وضع روبرو شوم.

این مثال را زدم تا بگویم معمولا تو در تعاملات روزمره از نظر ظاهری، شان خودت را در نظر می گیری نه شان طرف مقابلت را. آیا از نظر اخلاقی هم همین قاعده را رعایت می کنی؟ اگر کسی با تو بد کرد تو با او چگونه رفتار می کنی؟ اگر کسی به تو توهین کرد تو چگونه پاسخش می دهی؟ چطور است انسان در مسایل ظاهری این را درک می کند و درتعاملاتش شان خود را در نظر می گیرد و از آن پایین نمی آید اما در مسایل اخلاقی یکی می شود مانند طرف مقابل و بلکه بدتر؟ انسان در امور ظاهری حتی سعی می کند پایش را بالاتر هم بگذارد و تظاهر کند شانش بیشتر از آنست که واقعا هست ولی نوبت به اخلاق که می رسد برای بعضی ها که اصلا مهم نیست چگونه برخورد می کنند و با چه ویژگی هایی ظاهر می شوند.

بسیاری هم که رعایت می کنند اگر با کسی روبرو شوند که رعایت نمی کند مثل او می شوند و استدلالشان این است که حقش بود، با این جور افراد باید این برخورد را کرد. جالب است که انسان در قیافه ظاهریش همواره تلاش می کند دست بالاتر را بگیرد، همواره احساس می کند شانش بالاست، هی غصه می خورد که آنچه الآن پوشیده و الآن می خورد برای چون اویی کم است. خودش را با افراد پولدارتر مقایسه می کند و می گوید «چرا او باید چنان باشد و چنان ماشینی سوار شود و من نه. مگر من از او چه کم دارم؟ خب منم آدمم، حق دارم.»

در قیافه باطنی و اخلاقی قضیه چه شکلی است؟ افسوس و صد افسوس که آنجا هیچ شانی برای خودش نمی بیند. حتی سعی می کند تا می شود دست پایین تر را بگیرد. بی احترامی و بی ادبی می کند و می گوید «آدم نیست که». یکی از او بپرسد خود تو چه؟ آدم هستی یا نه؟ بر فرض از تو پذیرفتیم که اوآدم نیست تو آدم هستی یا نه؟ انسان با برخوردش و با اخلاقش هست که حقیقیتا شان خودش را برمی گزیند. انکه بداخلاقی می کند بزرگترین ظلم را به خودش کرده است زیرا پایین ترین شان را برای خودش دیده است.

از نوشته های یک دوست

noreply@blogger.com (Mohammad) — Thu, 24 May 2012 06:21:26 PDT

خداي متعال فرمود : فلاح كسي را بود كه پاك گردد ، نه آنكه علم پاكي بياموزد. (كيمياي سعادت)

انگار که نیستی

noreply@blogger.com (Hoda) — Tue, 15 May 2012 22:02:18 PDT

خیام اگر ز باده مستی خوش باش

با لاله رخی اگر نشستی خوش باش

چون عاقبت کار جهان نیستی است

انگار که نیستی چو هستی خوش باش

عجب آرامشی میده این حرف به آدم. در یک آن همه ی استرس ها بر باد می ره. عجیب عمیقه.

صبح به خیر

noreply@blogger.com (Mohammad) — Mon, 14 May 2012 06:26:16 PDT

گاهی هم داستان از پله ی سوم شروع میشه. در بیشتر مواقع اما از پله ی دوم. به ندرت از پله ی اول شروع میشه.

دوست داشتن، اما در امتداد ِ زمان

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sun, 13 May 2012 11:50:32 PDT

از عشق سخن باید گفت. همیشه از عشق سخن باید گفت. عشق، در لحظه پدید می آید. دوست داشتن، اما در امتداد ِ زمان. این اساسی ترین تفاوت میان عشق و دوست داشتن است.

عشق، معیارها را در هم می ریزد. اما دوست داشتن بر پایه ی معیارها بنا می شود. عشق ناگهانی و ناخواسته شعله می کشد. دوست داشتن، از شناختن و خواستن سرچشمه می گیرد.

عشق، قانون نمی شناسد. اما دوست داشتن، اوج ِ احترام به مجموعه ای از قوانین ِ عاطفی ست. عشق فوران می کند --چون آتشفشان-- و شره می کند چون آبشاری عظیم. دوست داشتن، جاری می شود چون رودخانه ای بر بستری با شیب نرم.

عشق: ویران کردن ِ خویش است. دوست داشتن، ساختنی عظیم عشق، دق الباب نمی کند، مودب نیست، حرف شنو نیست، درس خوانده نیست، حسابگر نیست، سر به زیر نیست، مطیع نیست. عشق، دیوار را باور نمی کند، کوه را باور نمی کند، گرداب را باور نمی کند، زخم ِ دهان باز کرده را باور نمی کند، مرگ را باور نمی کند عشق ، در وحله ی پیدایی، دوست داشتن را نفی می کند، نادیده می گیرد، پس میزند، له می کند و می گذرد.

دوست داشتن نیز، ناگزیر، در امتداد ِ زمان عشق را دود می کند، به آسمان می فرستد، و چون خاطره ای حرام، فرشته ی نگهبانی بر آن می گمارد. عشق: سحِر است، دوست داشتن: باطل السحر عشق و دوست داشتن، از پی هم می آیند، اما هرگز در یک خانه منزل نمی کنند. عشق، انقلاب است، دوست داشتن، اما اصلاح. میان عشق و دوست داشتن، هیچ نقطه ی مشترکی نیست. از دوست داشتن به عشق می توان رسید، و از عشق، به دوست داشتن.

اما به هر حال ،حرکت از خود به خود نیست، از نوعی به نوعی ست، از خمیره ای به خمیره یی و فاصله ایست ابدی، میان عشق و دوست داشتن که برای پیمودن ِ این فاصله، یا باید پرید، یا باید فروچکید ... من هردو را تجربه کردم. عشق را اگر نتوانی به سمت دوست داشتن هدایت کنی تجربه ای دردناک خواهد شد. خوبی دوست داشتن در این است که خراب نمی کند ، دفرمه نمی کند ، اسیر نمی کند اما عشق چیزِ دیگری است... هیچ کس انتهایش را نمیداند و شاید همین جذابیت عشق است

«نادر ابراهیمی»

شوق

noreply@blogger.com (Hoda) — Wed, 09 May 2012 20:09:24 PDT

امشب از میون انبوه کار ها و برنامه های آینده یکهو به یاد تو افتادم. به یاد تو و تازگی ات. به یاد اون لحظه هایی که شوق چیزی همه ی وجودت رو می گرفت و شروع می کردی به تجسم کردن اون چیز. بهش فکر می کردی... درباره اش حرف می زدی ..راجع بهش می خوندی...باهاش رویا می بافتی...کم کم اون خواسته همه جا رو تو زندگیت می گرفت و ما رو هم درگیر می کرد

.به یک چیز هایی رسیدی به خیلی هاشون هم نه. رسیدن یا نرسیدنش به کنار .. شوقت هنوز تو یادمه

کجایی تو الان مهدی؟

روز و شب

noreply@blogger.com (Hoda) — Thu, 19 Apr 2012 06:20:28 PDT

چه چیزی است که خواستنش تو را شب و روز بی قرار می کند؟ یا اصلا چیزی هست که روز و شب جان و دلت را برایش بگذاری و تا نیابی اش آسود ه نشی؟ یا که همین طور زندگی می کنی تا به مرگ برسی و داستان تمام بشه؟

در هوایت بی‌قرارم روز و شب سر ز پایت برندارم روز و شب

روز و شب را همچو خود مجنون کنم روز و شب را کی گذارم روز و شب
جان و دل از عاشقان می‌خواستند جان و دل را می سپارم روز و شب

تا نیابم آن چه در مغز منست یک زمانی سر نخارم روز و شب

...

بخشی از سمفونی رستاخیز اثر گوستاو مالر

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 13 Apr 2012 13:53:46 PDT

Rise again, yes, rise again,
Will you My dust,
After a brief rest!
Immortal life! Immortal life
Will He who called you, give you.
To bloom again were you sown!
The Lord of the harvest goes
And gathers in, like sheaves,
Us together, who died.
O believe, my heart, O believe:
Nothing to you is lost!
Yours is, yes yours, is what you desired
Yours, what you have loved
What you have fought for!
O believe,
You were not born for nothing!
Have not for nothing, lived, suffered!
What was created
Must perish,
What perished, rise again!
Cease from trembling!
Prepare yourself to live!
O Pain, You piercer of all things,
From you, I have been wrested!
O Death, You masterer of all things,
Now, are you conquered!
With wings which I have won for myself,
In love’s fierce striving,
I shall soar upwards
To the light which no eye has penetrated!
Its wing that I won is expanded,
and I fly up.
Die shall I in order to live.
Rise again, yes, rise again,
Will you, my heart, in an instant!
That for which you suffered,
To God will it lead you!

source

ای غبار جسمانی من، پس از اندکی درنگ برخیز
برخیز و زندگی از سرگیر
آن کس که تو را به ضیافت هستی دعوت کرد
تو را زندگی جاودانه خواهد بخشید

ای قلب من، باور کن که تو را در این واقعه هیچ زیانی نخواهد رسید
همه آرزوها و آرمانها که برایش تلاش کرده ای برآورده خواهد شد
تو را برای هیچ نیافریده اند، تو را برای هیچ زندگی نبخشیده اند
اینهمه رنج و محنت که کشیدی برای هیچ نبوده است

ترس و هراس و لرزش را رها کن و خود را برای زندگی تازه ای آماده کن
ای مرگ، ای امیر و ارباب همه چیزها، من اکنون بر تو پیروز شده ام
و با بالهایی که از همت عشق بافته ام به عالم بالا پرواز خواهم کرد
و بدان نور خواهم رسید که هیچ چشمی ندیده است
ای قلب من، همه رنجهای تو، تو را به سوی خدا سوق خواهد داد.

این سمفونی را بشنوید

این ترجمه ی موو مان ِ ۵ است (آخرین فایل) اما همه ی سمفونی شنیدنی است

اگر اینترنت بهتر دارید ۸۷ دقیقه ی این سمفونی را در یوتیوب ببینید

رویا ها را نگه دار

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 13 Apr 2012 08:12:53 PDT

جیمز کامرون با این رفته اینجا
جایی که عمق آب ده کیلومتره. اخیرا فهمیدم که جایی که تایتانیک غرق شد (نزدیک سنت جانز در کانادا) عمق آب جهار کیلومتر بوده.

... محمد

memories of a geisha

noreply@blogger.com (بهار) — Sun, 08 Apr 2012 22:49:59 PDT

خاطرات یک گیشا فیلمی درام محصول سال 2005هست که برنده 3 اسکار شده و در مورد زندگی دختر 9 ساله ای است که از روستای خودش به یک خانه گیشا فروخته میشه این فیلم به زیبایی تو رو به کوچه های تنگ و تاریک و قهوه خانه ها و خانه گیشا میبره .صدای قدمهایی که به سختی برداشته می شوند وصدای خش خش کمینوها وفتی قدمهای ریزو تند برمیدارن تو رو به اون حال و هوا میبره به همراه موسیقی فوق العاده اش .فیلم پر از لحظه هایی است که بهت تلنگور می زنه وبهت امید میده که اون چیزی که میخوای زمانی سراغت می اد که انتظارش رو نداری .امیدوارم این فیلم رو ببینید و ازش لذت ببرید بعضی از نقل قولهاش رو اینجا مینویسم
It is too pretty a day to be so unhappy. Did you fall down? Why so shy? Nothing to be ashamed of, we all stumble from time to time
None of us find as much happiness in this life as we should.
Now promise me one thing, next time you take a tumble... no frowns
In that moment, I changed from a girl facing nothing but emptiness, to someone with purpose. I saw that to be a geisha could be a stepping stone to something else... a place in his world.
We do not become Geisha to pursue our own destinies. We become Geisha because we have no other choice She paints her face to hide her face. Her eyes are deep water. It is not for Geisha to want. It is not for geisha to feel. Geisha is an artist of the floating world. She dances, she sings. She entertains you, whatever you want. The rest is shadows, the rest is secret.
Water is powerful. It can wash away earth, put out fire, and even destroy iron

Excerpt:about an stunning movie

شنیدن پادکست های قدیمی در حین ِ کار و مطالعه

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 30 Mar 2012 07:30:52 PDT

جالبه. هیچ کدوم از پادکست های شفا کهنه نمی شن. دیروز داشتم وادکست ۴۵ شفا رو می شنیدم. خیلی به نظرم جالب اومد. انگار که تا حالا نشنیده بودمش با وجودیکه خودم ساخته بودمش.
واقعا خوشحالم که پادکست های شفا وجود دارن. واقعا از تمام وجود از بچه ها ممنونم با صحبت های زیباشون.

... محمد

پادکست ۵۴ شفا

noreply@blogger.com (Mohammad) — Thu, 29 Mar 2012 07:27:05 PDT

پادکست ۵۴ شفا منتشر شد!

موضوع: کوثر
موسیقی محمد رضا شجریان، مسعود شعاری، جمال الدین منبری
بهمراه سخنرانی دکتر الهی قمشه ای
با صدای مهدی
میکس: مهدی
11 مگابایت
12 دقیقه
(به مناسبت ولادت دخت نبی اکرم و روز زن)
پادکست شفا را بشنوید

با مهر
مهدی

پی نوشت: لطفا اگر پادکست را می شنوید حتما نظر بدهید تا کار های ما بهتر شود
ممنون - شفا

noreply@blogger.com (Mohammad) — Thu, 29 Mar 2012 06:48:00 PDT

در جشن سال نو که بابا نوئل به مردم عیدی می دهد، چرا حاجی فیروز گدایی می کند؟!

همکاری

noreply@blogger.com (Mohammad) — Fri, 23 Mar 2012 10:59:22 PDT

بعد از تجربه ی موفق پادکست ۵۳ تصمیم داریم که پادکست ۵۴ را آماده کنیم. لطفا مطالب خود ضبط کنید با کیفیت خوب (موضوع: امید یا هر چیز مربوط دیگر) و فایل صوتی خود را به ای میل زیر
dydarteam at gmail.com
بفرستید.

- لطفا بدون موسیقی
- لطفا شفاف و بدون نویز
- همه می توانند شرکت کنند حتا کسانی که نویسنده ی شفا نیستند

مهلت: تا
30 March 2012

موفق باشید و ممنون از حضور ِ گرمتون برای امید دادن به دیگران و خود
لطفا نگید بعدا. این پادکست ها همیشگی نیستند.

شفا

پادکست ۵۳ شفا

noreply@blogger.com (Mohammad) — Tue, 13 Mar 2012 17:32:46 PDT

جدیدترین پادکست شفا منتشر شد

موضوع: امید با صدای پرنیان و غراله و محمد - میکس از محمد. 12 دقیقه - 11 مگابایت - کیفیت عالی. قابل پخش در ام پی تری پیلر و آی فون و آی پد

می توانید این پادکست زیبا را از اینجا دانلود کنید

پادکست شفا را بشنوید
لطفا به هر نحو که ممکن است (ای میل مستقیم - یا نظرخواهی زیر این مطلب یا نظر دهی زیر صفحه ی پادکست) ما را از انتقادات خود مستفیذ (بهره مند) سازید.

با تشکر

شفا

Excerpt: Our newest podcast is just aired!

سووشون

noreply@blogger.com (Mohammad) — Thu, 08 Mar 2012 18:56:00 PST

من تازه داستان سووشون رو پیدا کردم. حقیقتش اینکه توی یک مهمانی داشتیم پانتومیم بازی می کردیم. اعضای گروه ِ ما گفتن کلمه ی سووشون رو بدیم به گروه مقابل و من تنها کسی بودم که نمی دونستم یعنی چی سووشون. همه بلد بودن و برام جالب بود. از خانمم پرسیدم یواشکی و ایشون گفتن که یه رمان ِ از سیمین دانشور و بعدا خلاصه ای ازش رو برام گفتن. هنوز نخوندمش اما خلاصه اش به نظرم جذابه. سیمین دانشور که امروز در تهران از بین ما رفت یادگاری خوبی از خودش برای نسل های آینده به جا گذاشت.

خلاصه ی داستان سووشون به نقل از ویکی پدیا

زری و یوسف در میهمانی عقدکنان دختر حاکم شرکت می کنند. از ورای چند و چون عروسی خواننده با فضای اجتماعی سالهای ۱۳۲۰ آشنا می شود. سالهایی که انگلیس در فارس نیرو پیاده کرده و جنگ ناخواسته با خود گرسنگی و بیماری آورده است. حاکم دست نشانده با فروش آذوقهٔ مردم به ارتش بیگانه به قحطی دامن می زند. یوسف، خان روشنفکر و متکی به ارزش‌های بومی، حاضر به فروش آذوقهٔ مردم به ارتش بیگانه نیست و می خواهد از مردم پشتیبانی کند. اما زری، همچون همه زنان سووشون، حتی چهره‌های منفی چون عزت‌الدوله، که هریک به نوعی وجوه گوناگون ستمدیدگی، بی‌پناهی، ناکامی، فداکاری و تحمل زن ایرانی را به نمایش می‌گذارند، مسالمت‌جویانه، می‌کوشد او را آرام کند.

دو خان قشقایی، ملک رستم و ملک سهراب خان‌ها که از سوی اشغالگران اغوا شده‌اند، برای خرید آذوقه نزد یوسف می‌آیند تا با فروش آن به انگلیسی‌ها اسلحه بخرند و با ارتش ایران بجنگند. اما یوسف قبول نمی‌کند.

از خانه حاکم می‌آیند تا اسب خسرو، پسر یوسف، را برای دختر حاکم ببرند. عمه خانم، خواهر یوسف، و زری برای پس گرفتن اسب از عزت‌الدوله کمک می‌خواهند. رفتن زری به شهر نمایی از چهره شهر درگیر تیفوس، ناامنی و فحشا را در ذهن خواننده به تصویر می کشد. گشتی در دیوانه خانه و زندان ما را با فجایعی که زندگی مردم را سیاه کرده از نزدیک آشنا می‌کند. زری با سرزنش یوسف درس ایستادگی می گیرد و بزودی با خواسته عزت‌الدوله مخالفت می کند.

عاقبت روزی جسد یوسف را می‌آورند: اشغالگران این نماد مقاومت را از پای درآورده‌اند. مرگ یوسف وجود زری را از تردیدها می‌پیراید و دید او را نسبت به زندگی دگرگون می‌کند. «می‌خواستم بچه‌هایم را با محبت و در محیط آرام بزرگ کنم. اما حالا با کینه بزرگ می‌کنم.» وقتی دکتر عبدالله‌خان، پیرمرد آگاه، در گفتگویی به زری می‌گوید: «بدن آدمیزاد شکننده است، اما هیچ نیرویی در این دنیا، به قدرت نیروی روحی او نمی‌رسد، به شرطی که اراده و وقوف داشته باشد»، دگرگونی او کامل می‌شود. «نه یک ستاره، هزار ستاره در ذهنش روشن شد. دیگر می‌دانست که از هیچ‌کس و هیچ‌چیز در این دنیا نخواهد ترسید.» سفر درونی زری، در برخوردهای او با جامعه، به آگاهی می‌انجامد. او که می‌کوشید در حاشیه رنج‌های مردم بماند، به میان ماجراها کشانده می‌شود.

بوی عشق و دشتهای زیبای فارس، رمان سیمین دانشور را عطرآگین می‌کند. زری زنی ایلاتی را به یاد می‌آورد که برایش از مراسم سووشون (سوگ سیاوش) گفته بود. گویی یوسف، سیاوشی است تنها در محاصره انبوه دشمنان. آخرین فصل رمان، توصیفی قوی از تشییع جنازه یوسف و یکی از مؤثرترین وصف‌های حرکت مردم در ادبیات معاصر ایران است. تشییع جنازه به تظاهرات ضداستعماری مردم و درگیری آنان با نیروهای امنیتی مبدل می‌شود. جنازه یوسف را شبانه به خاک می‌سپارند و مک ماهون در تسلیتی امیدبخش به زری می‌نویسد: «گریه نکن خواهرم، در خانه‌ات درختی خواهد رویید و درخت‌هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت. و باد پیغام هردرختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت‌ها از باد خواهند پرسید: در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی؟»

Excerpt: Your Text Here

نیاز به قهرمان

noreply@blogger.com (Mohammad) — Mon, 05 Mar 2012 16:35:11 PST

صحنه شگفت انگیزی را که اندیشه و دست هنرمند آلمانی، "برشت" آفریده است همواره در نظر داشته باشید که: چون گالیله در برابر کلیسای متعصّب و سخت گیر مجبور شد از نظریه علمی خود توبه کند، پاره ای از شاگردان پرحرارت او پرخاشگرانه بر استاد نکته گرفتند که: «وای بر قومی که قهرمان آن تو باشی» و گالیله به کمال خونسردی پاسخ داد که : «وای به قومی که نیاز به قهرمان داشته باشد»

نیاز جدّی امروز ما، تأمل و بازاندیشی همگانی در احوال خویش برای عبور از کلیشه ها و قالبهای استبدادزده ناکارآمد و گشودن راه گفتگوی همدلانه انتقادی در همه سطوح و لایه های اجتماعی است. ایمان به خداوند، امید به آینده و اعتماد به خویش هم مبنا و هم حاصل این کار است. به یاری خدا در این راه باز با شما سخن خواهم گفت و همچنان نیازمند نظرهای شما خواهم بود. ما در آغاز راه نو اصلاح گری و نه در پایان آن هستیم. تداوم آن با شما و آینده روشن آن ازآن شماست، شما سازندگان اصلی فردای روشن ایرانید...

نامه اى براى فردا،
سيد محمد خاتمى، ارديبهشت١٣٨٣

noreply@blogger.com (بهار) — Sun, 04 Mar 2012 22:52:15 PST

descendant یانسل ها فیلمی درام با بازی زیبای جورج کلونی هست و بنظر من واقعا ارزش دیدن داره .فیلم به زیبایی بهت میگه شاید در بهترین و شادترین لحظه زندگیتت بدترین اتفاق برات بیفته و تو وقت نداشته باشی به همسرت بگی که اگه بهش خیانت کردی برای این بوده که می خواستی ازش طلاق بگیری و یا لااقل در موردش باهم حرف بزنین و یا بتونی قبل از مرگت تصویر زیبایی از یک مادر برای دخترت بجا بذاری و جمله زیبای جورج کلونی هنگام خداحافظی از همسرشGoodbye, Elizabeth. Goodbye, my love, my friend, my pain, my joy. Goodbye. Goodbye. Goodbye
چیز قشنگ دیگه این فیلم اینه که همه تصمیم به بخشیدن می گیرن تا رها شن.امیدوارم این فیلم رو ببینیدو لذت ببرید

Excerpt: Your Text Here

درك عظمت عشق

noreply@blogger.com (Mohammad) — Sun, 04 Mar 2012 06:07:35 PST

روزي روزگاري در جزيره اي زيبا تمام حواس زندگي ميكردند. شادي، غم، غرور، عشق و...
روزي خبر رسيد كه به زودي جزيره به زير آب خواهد رفت. پس همه ي ساكنين جزيره قايقهايشان را مرمت نموده و جزيره را ترك كردند.
اما عشق مايل بود تا آخرين لحظه باقي بماند چرا كه او عاشق جزيره بود.
وقتي جزيره به زير آب فرو مي رفت، عشق از ثروت، كه با قايقي با شكوه جزيره را ترك مي كرد كمك خواست و به او گفت:

آيا مي توانم با تو همسفر شوم؟
ثروت گفت: خير نمي تواني. من مقدار زيادي طلا و نقره داخل قايقم دارم و ديگر جايي براي تو وجود ندارد.
پس عشق از غرور كه با يك كرجي زيبا راهي مكان امني بود كمك خواست.
عشق گفت: لطفاً كمك كن و مرا با خود ببر.

غرور گفت: نمي توانم. تمام بدنت خيس و كثيف شده، قايق مرا كثيف مي كني.
غم در نزديكي عشق بود. پس عشق به او گفت: اجازه بده تا من با تو بيايم.
غم با صدايي حزن آلود گفت: آه عشق. من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تا تنها باشم .

پس عشق اين بار به سراغ شادي رفت و او را صدا زد . اما او آنقدر غرق در شادي و هيجان بود كه حتي صداي عشق را نيز نشنيد.
ناگهان صدايي مسن گفت: بيا عشق . من تو را خواهم برد .
عشق آنقدر خوشحال شده بود كه حتي فراموش كرد نام ياريگرش را بپرسد و سريع خود را داخل قايق او انداخت و جزيره را ترك كرد.

وقتي به خشكي رسيدند پيرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد كه
چقدر به پيرمرد بدهكار است چرا كه او جان عشق را نجات داده بود.
عشق از علم پرسيد: او كه بود؟

علم پاسخ داد: او زمان است.
عشق گفت: زمان! اما چرا به من كمك كرد؟
علم لبخندي خردمندانه زد و گفت: زيرا تنها زمان قادر به درك عظمت عشق است

کریسمس مبارک!

noreply@blogger.com (Mehdi) — Fri, 02 Mar 2012 06:18:43 PST

مدت ها بود که می خواستم راجع به جنگ بنویسم! راجع به پوچی جنگ,

راجع به سرباز هایی که به دور از خونواده هاشون و فقط به عشق و امید

بازگشت به آغوش گرم اونا زنده اند.راجع به انسان هایی که فقط از سر اجبار

نه به خواست درونی قلبشون با هم مصاف می کنند.

راجع به انسان هایی که هیچ کینه ای از هم ندارند و از اینکه روبروی هم ایستاده اند

سخت حیران و آزرده اند. راجع به بازی کثیف قدرت و زیاده خواهی عده ی معدودی

از آدم ها که لطمات جبران ناپذیری به تاریخ انسانیت وارد کرده,

تا اینکه به دیدن این فیلم زیبا نشستم. فیلم همه ی اون چیزایی رو که می خواستم

به زیبایی به تصویر کشیده. فیلم براساس داستان واقعی از جنگ جهانی اول ِ

خشونت جنگ به حداقل ممکن کاهش یافته . بنابراین دیدن فیلم رو به همه دوستان

توصیه میکنم.

و باز هم بنی آدم اعضای یکدیگرند...

Excerpt: A film on Humanity , The Majic of Music and The Vanity of War : “Joyeux Noel”

دست مریزاد آقای فرهادی!

noreply@blogger.com (Mehdi) — Fri, 02 Mar 2012 06:36:54 PST

Excerpt: Congratulation Mr Farhadi !

اسکار خمینی شهری

noreply@blogger.com (Mohammad) — Wed, 29 Feb 2012 17:01:22 PST

خمینی شهر - چهار راه شریعتی - مغازه پدر اصغر فرهادی

خمینی شهر جای عجیبیه. کنار دانشگاه صنعتی اصفهان. دوطیف آدم متفاوت داره. یک عده انسان های فرهیخته اکستریم و یک عده هم اکستریم در زمینه ی منفی !