യാത്ര പോകവേ...

അപൂര്‍‌വ്വങ്ങളില്‍ അപൂര്‍‌വ്വങ്ങളാവരുത്...

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Fri, 13 Sep 2013 17:43:00 +0000

നാലുപേരുടെ ജീവനെടുക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചെന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ സന്തോഷിക്കുന്ന മനസ്സല്ല എനിക്കെങ്കിലും ഡല്‍‌ഹി മാനഭംഗക്കേസിലെ പ്രതികള്‍ക്കെതിരെയുള്ള അത്തരമൊരു വിധിയെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നുണ്ട് സ്വയമറിയാതെയെങ്കിലും മനസ്സ്.

വധശിക്ഷ നിര്‍ത്തലാക്കണമെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നവരെറെയുണ്ടെങ്കിലും സമൂഹത്തില്‍ അതിക്രൂരമായ അക്രമങ്ങളും അസാധാരണങ്ങളായ കൊലപാതകങ്ങളും അധികരിക്കുമ്പോള്‍ അവയെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള മഹത്തരങ്ങളായ കാരണങ്ങളൊന്നും നമുക്കു നിരത്താനില്ല എന്നത് വസ്തുതയാണ്‌. അത്തരം അക്രമങ്ങളിലും കൊലപാതകങ്ങളിലും പിടിക്കപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് നിയമസം‌വിധാനത്തിന്റെ ദുര്‍ബലമായ മതിലുകള്‍ മറിഞ്ഞ് വീണ്ടും സമൂഹത്തില്‍ സ്വൈരവിഹാരം നടത്താന്‍ അവസരം ലഭിക്കുന്നുവെന്നത് ഖേദകരം തന്നെ.

എന്നാല്‍ നാലുപേരെ കൊന്നതു കൊണ്ട് സമൂഹത്തിന്‌ വലിയ പാഠം ലഭിച്ചേക്കുമെന്നത് അബദ്ധധാരണയാണ്‌ പ്രസ്തുത സംഭവത്തില്‍ രാജ്യവ്യാപകമായുണ്ടായ പ്രതിഷേധങ്ങളും കോലാഹലങ്ങളും വിധിയെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാവില്ല. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഈ വധശിക്ഷാവിധി നല്‍കുന്ന സന്ദേശം മറ്റൊന്നാകും. ശബ്ദിക്കാന്‍ ജിഹ്വകളുള്ളവരിലേക്കു മാത്രം ചായുന്ന നീതിയുടെ തുലാസ് പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടവര്‍ക്കും ശബ്ദമില്ലാതെ പോയവര്‍ക്കും ആശങ്കകള്‍ മാത്രമാണു നല്‍കുക.

എങ്കില്‍ ഇത്തരം വിധികള്‍ പുറപ്പെടുവിക്കുമ്പോള്‍ കൂടെ പുറത്തുചാടാറുള്ള "അപൂര്‍‌വ്വങ്ങളില്‍ അപൂര്‍‌വ്വം" എന്ന ടാഗ്‌ലൈന്‍ ഒഴിവാക്കി സമൂഹത്തില്‍ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ ക്രൂരതകളെയെല്ലാം അതിശക്തമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള വകുപ്പുകളൊരുക്കുകയാണു വേണ്ടത്; വധശിക്ഷയടക്കം. സ്ഥിരവും കര്‍ക്കശവുമായ അത്തരം നീതിനിര്‍‌വ്വഹണങ്ങള്‍ സമൂഹത്തിനു സന്ദേശം നല്‍കാതിരിക്കില്ല. ആ സന്ദേശം സമൂഹത്തില്‍ മാറ്റമുണ്ടാക്കാതിരിക്കില്ല.

എനിക്കുമുണ്ടൊരു മരണം

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Sat, 29 Dec 2012 07:56:00 +0000

ഇന്നെന്തു കൊണ്ടോ മരണത്തെക്കുറിച്ചെനിക്കെഴുതാൻ തോന്നുന്നു. ആമുഖമാവശ്യമില്ലാത്ത അനിവാര്യതയാണു മരണം. കണ്ടും കേട്ടും വായിച്ചും മരണമെനിക്ക് പരിചിതമാണ്. എല്ലാ മരണവും പകരുന്നത് ദുഃഖമാണ്. മനുഷ്യർക്കിടയിലെ ഏതു ഭിന്നതകൾക്കും അതിരുകൾക്കുമതീതമായി അഭിപ്രായത്തിൽ ഏകോപിക്കുന്ന പ്രതിഭാസമാണത്. സുനിശ്ചിതമാണെന്ന്, ഒരുപക്ഷേ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന, ധൈര്യത്തോടെ പറയാൻ പറ്റുന്ന ഭാവിയും മരണം മാത്രമാണ്.

അൽഭുതാവഹമായ പുരോഗതിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പൊഴും അടുത്ത നിമിഷം വരാനിരിക്കുന്ന മരണത്തെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് ലഭിക്കാൻ മനുഷ്യനൊരു മാർഗ്ഗവുമില്ല. ഏതൊക്കെ മാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെയാണ് മരണം നമ്മിലേക്ക് ഓടിയടുക്കുന്നത്.. എന്തൊക്കെ കാരണങ്ങളാണ് മരണത്തെക്കുറിച്ചു പറയാൻ നാം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.. കുഴഞ്ഞ് വീണ്.. നെഞ്ചു വേദനിച്ച്.. തലകറങ്ങി.. വാഹനമിടിച്ച്.. അങ്ങനെ എന്തെന്ത് കാരണങ്ങൾ..

ഒടുക്കം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടൊരു യാത്രയുടെ വഴിത്തിരിവാണു മരണം. അത് എല്ലാ വേദനകളെയും ഒരു ഭാണ്ഡം പോലെ ചുമക്കുകയോ ഇറക്കിവെക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. ദൈവവുമായുള്ള ആത്മഭാഷണങ്ങളിൽ എന്നും ദീർഘായുസ്സിനു വേണ്ടി അപേക്ഷിക്കാറുണ്ട്. ആരോഗ്യത്തിനു വേണ്ടി അർത്ഥിക്കാറുണ്ട്. മരണം ഒരു അനിവാര്യതയായി എന്നിലേക്കടുക്കുന്ന നേരത്ത് ഒരു സുഖനിദ്രപോലെ അതിനെ പുൽകാനായി പ്രാർത്ഥിക്കാറുണ്ട്. എന്നിട്ടും സൗകര്യത്തിനുവേണ്ടി മരണത്തെ മാത്രം മറന്നുകളയാനാവുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് അൽഭുതത്തോടെ, ദുഃഖത്തോടെ ആലോചിക്കാറുമുണ്ട്.

ഇമവെട്ടുന്ന നേരം കൊണ്ട് പുലരാനിരിക്കുന്നൊരു പ്രഭാതത്തിലെ കറുപ്പും വെളുപ്പും നിറഞ്ഞ പത്രത്താളുകളിലൊന്നിൽ ഒരുവാർത്ത മാത്രമായി എന്റെ മരണവും വരാനിരിക്കുന്നു. ആയാസരഹിതമായി ഞാൻ വലിച്ചുവിടുന്ന ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പൊടുന്നനെ നിലയ്ക്കാനിരിക്കുന്നു. എന്റെ അറിവോ അനുവാദമോ ആവശ്യമില്ലാതെ എനിക്കായി മിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ജീവനാഡികൾ എന്നെന്നേക്കുമായി നിശ്ചലമാകാനിരിക്കുന്നു.

ഓരോ ദിനയാത്രയിലും മുമ്പിൽ വിളക്കുപോലെ നടന്ന പിതാവിന്റെ വെളിച്ചമിനിയില്ലാതെ.. ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ നറുമണമായി നിറഞ്ഞ അമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്റെ മാധുര്യം നൽകിയ ഉമ്മയുടെ ചൂടിനിയില്ലാതെ, എനിക്കിനിയും പകർന്നു തീർന്നിട്ടില്ലാത്ത തെളിനീരുപോലെ ശുദ്ധമായ സഹധർമ്മിണിയുടെ സ്നേഹമിനിയറിയാതെ .. ഒരു പൂമൊട്ടിന്റെ സ്പർശം പോലെ മൃദുലമായ ചുംബനങ്ങളേൽപ്പിക്കുന്ന കുഞ്ഞുമോളുടെ ചുണ്ടുകളുടെ സ്പർശമിനിയേൽക്കാതെ ഞാനൊരു ജഢം മാത്രമായവശേഷിക്കാനിരിക്കുന്നു. അന്ന്, എന്റെ ആത്മാവ് വേർപെട്ടുപോയെന്നറിയുന്ന നേരം എനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ അതുൾക്കൊള്ളാൻ വിമുഖത കാട്ടിയേക്കാം.. ഏങ്ങിക്കരഞ്ഞേക്കാം.. വാവിട്ട് നിലവിളിച്ചേക്കാം..

മരണം എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ഒരിക്കൽ കൂടി ഉൾക്കിടിലത്തോടെ അവർ തിരിച്ചറിയും. കഴിഞ്ഞുപോയ നിമിഷം വരെ, അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ വകഭേദങ്ങൾക്കനുസരിച്ച്, ചുരുക്കിയും നീട്ടിയും എന്റെ പേരു വിളിച്ചിരുന്നവർ "മയ്യിത്" (ശവം) എന്ന് മാത്രം എന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കും. ആചാരപ്രകാരം അവരെന്റെ കാലുകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടും, കണ്ണുകൾ തഴുകിയടയ്‌ക്കും, സന്ധികളിൽ പരുത്തി വെക്കും, വെളുത്ത വസ്ത്രം കൊണ്ടവരെന്നെ മറയ്‌ക്കും. ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ചിലരെന്റെയടുത്ത് അവസാനമായി കുറേ നേരമിരിക്കും.

വാർത്തയറിഞ്ഞു വന്ന മറ്റുള്ളവർ വീട്ടുമുറ്റത്ത് അങ്ങിങ്ങായി കൂട്ടം കൂടി നിൽക്കും. മരണത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ തിരക്കും. ഇന്നലെ കൂടെയിരുന്ന് തമാശ പറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞ് അൽഭുതപ്പെടും. എന്നിൽ കണ്ട നന്മകളെ ചിലർ എടുത്തുപറയും. മയ്യിത്തിനെ ബഹുമാനിച്ച് എന്നിലെ തിന്മകളെ അവർ മനഃപൂർവ്വം മറക്കും.

പിന്നെപ്പിന്നെ മയ്യിത്ത് കുളിപ്പിക്കാൻ ഇനിയും ബാക്കിയുള്ള മണിക്കൂറുകളിൽ അസ്വസ്ഥമായി വാച്ചുകളിലേക്ക് നോക്കും. മെല്ലെ അവരുടെ വിഷയങ്ങൾ മാറും. ഇന്നലെ കണ്ട ആവേശകരമായ ക്രിക്കറ്റിനെക്കുറിച്ച്, രാത്രി ചാനലിൽ നടന്ന ചൂടുള്ള ചർച്ചയെക്കുറിച്ച്, ഇനി നടക്കാനിരിക്കുന്ന പ്രിമിയർ ലീഗ് മൽസരങ്ങളെക്കുറിച്ച്, മയ്യിത്ത് മറയടക്കിയതിനു ശേഷം പോകാനും പങ്കെടുക്കാനുമുള്ള പരിപാടികളെക്കുറിച്ചൊക്കെ അവർ സംസാരിച്ച് തുടങ്ങും..

കുളിപ്പിക്കാനായി എന്റെ ജഢം പൊക്കിയെടുക്കുന്നതിന്ന് മുമ്പായി ഉറ്റവരെന്റെ മുഖത്തർപ്പിക്കുന്ന ചുംബനങ്ങൾക്കൊപ്പം നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത ചുടുകണ്ണുനീരുകളും അകമ്പടിയാവും. നികത്താനാവാത്ത വേർപാടിന്റെ നിസഹായതയിൽ ചിലർ മനംപൊട്ടിക്കരയും. പിന്നീട്, കുളിപ്പിച്ച്, സുഗന്ധം പൂശി, മൂന്ന് കഷ്‌ണം വെളുത്ത വസ്ത്രങ്ങളിൽ പൊതിഞ്ഞ് മയ്യിതിനെയവർ ചുമന്നു കൊണ്ടുപോവും. ഒരു മയ്യിത്തിനു മേൽ നിർബന്ധമായ നിസ്‌ക്കാരവും പ്രാർത്ഥനയും കഴിഞ്ഞ്, ഞാൻ മരിച്ചുവെന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ ഒരുക്കിത്തുടങ്ങിയ ആറടി മണ്ണിന്റെ ആഴത്തിൽ എന്റെ ജഢത്തെയിറക്കി വെക്കും. എന്റെ കവിളിൽ നിന്ന് വസ്ത്രം നീക്കി മണ്ണിനോട് ചേർത്ത് വെക്കും. ദിവസവും കുളിച്ചും അലങ്കരിച്ചും അഹങ്കരിച്ചും ഞാൻ സൂക്ഷിച്ച ഈ ശരീരം മണ്ണിലേക്കു ചേരേണ്ട മറ്റൊരനിവാര്യതയ്‌ക്കും അവിടെ തുടക്കമാവും.

"മണ്ണിൽ നിന്നാണു നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്
അതിലേക്കാണു നിങ്ങൾ മടങ്ങുന്നത്
അതിൽ നിന്നാണു നിങ്ങളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതും"

എന്ന ഓരോ വാചകങ്ങളോടൊപ്പം ഓരോ പിടി മണ്ണ് എന്റെ ഖബറിടത്തിലെ മൂടുകല്ലിനു മുകളിലേക്ക് അവരെറിയും. കുഴിച്ചെടുത്ത പൂഴിമണലുകളെല്ലാം എന്റെ ഖബറിടത്തിനു മുകളിൽത്തന്നെ നിരത്തി തിരിച്ചറിയാനായൊരടയാളം മാത്രമവശേഷിപ്പിച്ച് അവർ പിരിഞ്ഞു പോകും. എനിക്കായൊരുക്കിയ ആറടി മണ്ണിൽ ഞാൻ മാത്രമാവും.

അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ, എന്നിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞു പോയ ആത്മാവെനിക്കു തിരിച്ചു കിട്ടിയാൽ ആറടി മണ്ണിന്റെ ഭീതിതമായ ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ അസ്വസ്ഥപ്പെടുമായിരിക്കുമോ.....?

വള്ളിക്കുന്ന് പറഞ്ഞതും അവർ വായിച്ചതും

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Wed, 26 Dec 2012 15:44:00 +0000

മലയാള ബ്ലോഗ് രംഗത്തെ പ്രശസ്തനായ ശ്രീ. ബഷീർ വള്ളിക്കുന്ന് "എന്നെയൊന്ന് റേപ്പ് ചെയ്യൂ" എന്ന തലക്കെട്ടോടെയെഴുതിയ പുതിയ പോസ്റ്റ് ഒരുപക്ഷേ, അദ്ദേഹം തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കാനിടയുള്ള വിധത്തിൽ സോഷ്യൽ നെറ്റ്‌വർക്കുകളിലെ 'പുരോഗമനവാദികൾ' ഏറ്റെടുക്കുകയുണ്ടായി. ബഷീർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോസ്റ്റിൽ പറയുന്നതു പോലെ ഇത്തരം പ്രതികരണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരെ "സദാചാരവാദികൾ" എന്ന് പുച്ഛിച്ചു കൊണ്ടുതന്നെയാണ് കുറിപ്പുകളും കമന്റുകളും വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

സ്ത്രീശരീരത്തെ ഉപഭോഗവസ്തുവെന്ന നിലയിൽ സമൂഹത്തിനു മുമ്പിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ആധുനികവ്യവസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാവണമെന്നാണ് അദ്ദേഹം തന്റെയെഴുത്തിൽ ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ, ഇത്തരത്തിലെഴുതപ്പെടുന്ന ഏതു കുറിപ്പുകൾ വായിച്ചാലും "പെണ്ണ് അവൾക്കു തോന്നുന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചു നടക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ് ആണിന്റെ ലിംഗമുദ്ധരിച്ചു പോകുന്നത്" എന്ന അർത്ഥം അവയിൽ നിന്ന് വായിച്ചെടുക്കാനുള്ള അപാരമായ വൈദഗ്ദ്ധ്യം നേടിയവരാണീ പുരോഗമനം പറയുന്നവരൊക്കെയും. എഴുതിയവനെതിരെ അങ്ങനെയൊരാരോപണം എറിഞ്ഞു പിടിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമാണ്. സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വബോധം, പുരുഷമേധാവിത്വം, കാമം നിറച്ച കണ്ണുകൾ എന്നിങ്ങനെ മഹത്തരങ്ങളായ വിഷയങ്ങളിൽ ചർച്ചകളെ കൊണ്ടെത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പറഞ്ഞവൻ അറുബോറനും പ്രതികരിച്ചവർ മൂല്യസംരക്ഷകരുമായി. അതുതന്നെയാണിവിടെയും സംഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

സോപ്പിന്റെ പരസ്യത്തില്‍ സിനിമാനടിയുടെ നഗ്ന മേനിയില്‍ സോപ്പുരച്ചു കാണിക്കുന്നത്, സാരിയുടെ പരസ്യത്തില്‍ സ്‌ത്രീയുടെ മാംസളമായ വയറിന്റെ മടക്കുകള്‍ കാണിക്കുന്നത്, സിനിമാ ഗാനരംഗങ്ങളില്‍ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് നാഭിയും മാറിടത്തിന്റെ പകുതിയും തുറന്നു കാണിക്കുന്ന വസ്ത്രം നല്‍കുന്നത്, കാറുകളുടെ പരസ്യങ്ങളിൽ അൽപ്പവസ്ത്രധാരിണിയായ സ്ത്രീതന്നെ ബോണറ്റ് ഹുഡിൽ കിടക്കേണ്ടി വരുന്നത്, ടൈൽസിന്റെയും ഫാനിന്റെയും സ്വിച്ച് ബോര്‍ഡിന്റെയും പരസ്യത്തിലഭിനയിക്കാന്‍ സ്‌ത്രീയുടെ ശരീരം നിർബന്ധമായി വരുന്നത്, ആണുങ്ങളുടെ അടിവസ്ത്രത്തിന്റെയും, ആഫ്‌റ്റര്‍ ഷേവ് ലോഷന്റെയും പോലും പരസ്യങ്ങളില്‍ സ്ത്രീയുടെ തൊട്ടുതലോടല്‍ ആവശ്യമാവുന്നത് ഇവയൊക്കെ നമ്മുടെ പുരോഗമനത്തിന്റെയും ആ പുരോഗമനം ഉയർത്തുന്ന സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും അടയാളങ്ങളാണ്.

മദ്യപിച്ച് മദോന്മത്തരായ പുരുഷന്റെ കണ്ണുകൾക്കു മുമ്പിൽ നൃത്തം ചവിട്ടുന്ന പെണ്ണിനും അഭ്രപാളികൾക്കു മുമ്പിൽ ആവേശഭരിതരായിരിക്കുന്നവർക്കു മുമ്പിൽ തന്റെ അഴകളവുകൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന പെണ്ണിനും സമൂഹം കൽപ്പിച്ചു വരുന്ന നിലവാരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അന്തരം അവർ പറ്റുന്ന പ്രതിഫലത്തിന്റേതിനോളം സമാനമാണെന്ന വസ്തുതയും നാമോർക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മുകളിൽ പറഞ്ഞ എല്ലാ ഉദാഹരണങ്ങളിലും സ്ത്രീ ഒരു ഇരയാണ്. എലിപ്പെട്ടിയുടെ ഇരുമ്പ് കൊളുത്തിൽ തീയിൽ ചുട്ടെടുത്ത നാളികേരക്കഷ്‌ണം വെക്കുന്നത് എലിയെ അതിലേക്ക് ആകർഷിക്കാനും നാളികേരക്കഷ്ണം തൊടുന്ന മാത്രയിൽ എലിയെ കൂട്ടിലടക്കാനുമാണ്. നാളികേരത്തോട് പ്രത്യേകപ്രിയമോ എലിയെ കൊണ്ടുപോയി ഓമനിച്ചേക്കാമെന്ന ലക്ഷ്യമോ അല്ല അതൊരുക്കുന്നവരുടെയുള്ളിൽ. ഇപ്രകാരം മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകളെ ആകർഷിക്കാനുള്ള ഇരയായിട്ടാണ് പെണ്ണിനെ കോർപ്പറേറ്റുകൾ അലങ്കരിച്ചു കൊണ്ടുനടക്കുന്നത്. അത്തരം കുതന്ത്രങ്ങളാണ് നിർഭാഗ്യത്തിന് കാലങ്ങളായി നമ്മുടെ പുരോഗമനത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളും.

സ്ത്രീശരീരം നമ്മുടെ കാഴ്ച്ചകൾക്ക് ആസ്വദിക്കാനുള്ളതാണെന്ന പൊതുബോധം സൃഷ്‌ടിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ മാധ്യമങ്ങളും കോർപ്പറേറ്റുകളും വമ്പിച്ച വിജയം വരിച്ചിരിക്കുന്നു. അത്തരം കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ടു ശീലിച്ച കണ്ണുകളുമായി നടക്കുന്നവർ തങ്ങളുടെ ബോധത്തിലും ആ ആസ്വാദനങ്ങൾ കൊണ്ടു നടക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ് മുമ്പിൽ കാണുന്ന സ്ത്രീശരീരം, അത് പുരോഗമനവാദികൾ പുലമ്പുന്നതു പോലെ പർദ്ദയ്‌ക്കുള്ളിൽ പൊതിഞ്ഞതാണെങ്കിലും കാമാർത്തമായ കണ്ണുകളുടെ ഇരയായിപ്പോവുന്നത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ പർദ്ദ‌യ്ക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയാൽ എല്ലാമായെന്ന പ്രചാരണമാണ് ഇത്തരം പ്രതികരണങ്ങളെന്ന് വിചാരിച്ചു വശാവേണ്ടതില്ല. നല്ലതെന്തു പറയുമ്പൊഴും അത് പറയുന്നവന്റെ മതത്തിലേക്കു നോക്കി അജണ്ടവൽക്കരിക്കുന്ന തറവേലകളും എടുക്കേണ്ടതില്ല.

സ്ത്രീ തനിക്കിഷ്‌ടമുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കരുത് എന്നതല്ല, മറിച്ച് സ്ത്രീശരീരത്തിന്റെ മാംസളതകൾ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ചൂണ്ടയിലൂടെ സമൂഹത്തിലെ കണ്ണുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ഇരമാത്രമാവരുത് എന്ന പ്രഖ്യാപനമാണുയരേണ്ടത്. അത് സ്ത്രീസമൂഹത്തിനു ബോധ്യപ്പെടാത്ത കാലത്തോളം ഇതൊരു തുടർക്കഥ മാത്രമാവും. കാരണം, സ്ത്രീശാക്തീകരണത്തിനു വേണ്ടി കച്ചകെട്ടിയിറങ്ങിയിരിക്കുന്ന പുരോഗമനവാദികൾക്ക് ഇത്തരം സത്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുവാനോ പ്രതികരിക്കുവാനോ കെൽപ്പുണ്ടാവണമെന്നില്ല. നമ്മുടെ കാഴ്ച്ചകളും ശീലങ്ങളും അത്തരം അപ്രിയസത്യങ്ങളെ നമുക്കു പ്രിയമുള്ളതാക്കിയെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിലപ്പുറം, അങ്ങനെയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ പഴഞ്ചനും മതബോധത്തിൽ നിന്നുയർന്നു വരുന്നതുമാണെന്ന മുൻവിധിയും നമ്മുടെ വിവേകങ്ങൾക്കു മുമ്പേ നടന്നു പോകുന്നുമുണ്ട്.

നമുക്കിനിയും സ്ത്രീ അമ്മയാണ്, സഹോദരിയാണ് എന്ന് നാഴികയ്ക്ക് നാൽപ്പതു വട്ടം പ്രഘോഷിക്കുകയും ആ മഹനീയ സ്ഥാനമലങ്കരിക്കുന്നവരെ തുണിയുരിഞ്ഞ് പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണതയെ പുരോഗമനമായി പരിണയിക്കുകയും ചെയ്യാം. അടിവസ്ത്രവും മുലക്കച്ചയും മാത്രമുടുത്ത് നടക്കുന്ന മദാമ്മമാർ നടക്കുന്ന കാഴ്ച്ചകളെ ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറകളിൽ ഒപ്പിയെടുക്കാൻ മറക്കാതിരിക്കുകയുമാവാം.

ഒരു മുട്ടിയുരുമ്മല്‍

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Thu, 22 Nov 2012 17:10:00 +0000

കമ്പനി ഇടയ്ക്കിടെ തന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥലം മാറ്റം ആദ്യമാദ്യം മടുപ്പ് തോന്നിപ്പിച്ചിരുന്നു. 'എവിടെയും സ്വസ്ഥമായിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല, അല്ലേ?' എന്നൊരു ചോദ്യം മനസ്സിലെപ്പോഴും കൊണ്ടുനടന്നിരുന്നു. ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജോലിയോ, ശ്രദ്ധയൂന്നിയിരിക്കുന്ന ഇടപാടുകളോ പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ സാവകാശം നല്‍കാതെ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ സ്ഥലം മാറ്റമറിയിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഔദ്യോഗികസന്ദേശം ഔട്ട്‌ലുക്കില്‍ മിന്നിത്തെളിയുകയും, ഞൊടിയിടയില്‍ ഏതെങ്കിലും പാക്കിസ്ഥാനി ഡ്രൈവര്‍ വന്ന് "ഛലോ.. ഘാഢീ ഡബള്‍ പാര്‍ക്കിംഗ് മേ ഘടാ ഹേ.." എന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ തോന്നിയിരുന്ന ഈര്‍ഷ്യയും തമാശയും കൂട്ടുകാരുമായി പങ്കുവെച്ചിരുന്നു. ആറാം തമ്പുരാനിലേതാണെന്ന് തോന്നുന്നു, ഈയനുഭവം ഒരു സിനിമാരംഗത്തെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു. വീട്ടിലിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കലാഭവന്‍ മണിയെ വില്ലന്മാര്‍ വന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുമ്പോള്‍, തടയാനോ എന്നാല്‍ പ്ലേറ്റില്‍ നിന്ന് കയ്യെടുക്കാനോ സാധിക്കാത്തൊരു സന്നിഗ്ദ്ധ ഘട്ടം. "നില്‍ക്കൂ.. ഞാനിതൊന്ന് തീര്‍ത്തോട്ടെ..." എന്ന് വിനീതമായി മണി അപേക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ട്. അപ്രകാരം തന്നെ, കീബോര്‍‌ഡില്‍ നിന്ന് കയ്യെടുക്കാനോ ഡ്രൈവറുടെ ആജ്ഞയെ തിരസ്ക്കരിക്കാനോ സാധിക്കാത്ത കുറേ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ ചുരുങ്ങിയ കാലത്തിനിടയ്ക്ക് കമ്പനി സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എന്നിരുന്നാല്‍ തന്നെയും, തുടര്‍ച്ചയായ ഇത്തരം അനുഭവങ്ങള്‍, 'ഏതൊരു സാഹചര്യത്തെയും അവശ്യം ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സമീപിക്കാനും പുതിയ ആവാസ വ്യവസ്ഥയുമായി എളുപ്പം പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോകാനും കൂടി എന്നെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നില്ലേ' എന്നൊരു പോസിറ്റീവായ ചോദ്യം ചോദിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ മടുപ്പിക്കുന്ന ഏതു നിമിഷങ്ങളെയും ഞാന്‍ ധന്യമാക്കുന്നത്. ഒരു പരിധിവരെ ആ ചോദ്യത്തില്‍ കഴമ്പും ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണല്ലോ ഏറ്റവുമവസാനം കിട്ടിയ സ്ഥലം മാറ്റത്തില്‍, റൂമിലെത്തിയാല്‍ "ഇന്‍‌ത അമല്‍ ഏ..?" എന്ന് ആയ കാലത്തൊന്നും ഏതൊരു ലിപിയിലും എഴുതിക്കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അറബി പറയുന്ന ഈജിപ്‌തുകാര്‍ക്കും താഴെയിറങ്ങിയാല്‍ കേള്‍ക്കുന്ന ബംഗാളികളുടെ നിറഞ്ഞ കലപിലകള്‍ക്കുമിടയില്‍ മനസ്സിലിരുന്ന്‌ വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്ന മലയാളവുമായി ഞാന്‍ വലിയ ദുഃഖങ്ങളൊന്നുമില്ലാത കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നത്. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ കുറച്ചൊരു ഉയരത്തില്‍ നിന്ന് പിരടിക്ക് പിടിച്ച് താഴോട്ടെറിഞ്ഞാല്‍ കൃത്യമായി ഭൂമിയില്‍ ലാന്‍ഡു ചെയ്യാന്‍ പരിശീലനം നേടിയ പൂച്ചയായിട്ടുണ്ട് ഞാന്‍.

അതു പറഞ്ഞപ്പോഴാണൊരു കാര്യമോര്‍ത്തത്. തീര്‍ത്തും ഒറ്റപ്പെട്ട വര്‍ത്തമാനജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണ്‌ രാത്രിഭക്ഷണത്തിനു ശേഷമുള്ള ഏകാന്തനടത്തവും. അങ്ങനെ നടക്കവേ കണ്ട, മനോഹരമായ മങ്ങിയ വെളിച്ചം പരത്തുന്ന പള്ളിയുടെ വിശാലമായ മുറ്റത്ത് വിരിച്ച കാര്‍പെറ്റില്‍ കേറി നിന്ന് രാത്രി നമക്കാരത്തിനായി കൈകെട്ടി. ചുറ്റുവട്ടത്തെങ്ങും ആളനക്കമൊന്നുമില്ലാത്ത ആ നേരത്ത് നിസ്ക്കരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ കാലില്‍ എന്തോ ഒരു ജീവി വന്ന് ഉരസുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. നിസ്ക്കരിക്കുന്ന സമയത്ത് കാലില്‍ തറച്ച അമ്പ് ഊരിയെടുത്തിട്ടും അത് അറിയാതെ പോയ സൂഫിയുടെയും എന്റെയും മനഃസാന്നിധ്യങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ കഥയുടെയും യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിന്റെയും അന്തരമുള്ളതുകൊണ്ടാവണം ഞാന്‍ അങ്ങനെയൊരു ഉരസല്‍ അനുഭവിച്ചതും പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചതും. നോക്കുമ്പോള്‍ ചാരനിറത്തിലുള്ള ഒരു പൂച്ചയാണ്‌. ഞാന്‍ നിറുത്തത്തിലാവുമ്പോള്‍ എന്റെ കാലില്‍ വന്ന് തന്റെ ശരീരമൊന്നുരസുകയും നിസ്ക്കാരത്തിന്റെ സാഷ്ടാംഗ വണക്കം പോലെയുള്ള മറ്റുകര്‍മ്മങ്ങളിലേക്ക് പോവുമ്പോള്‍ എന്നെ പ്രയാസപ്പെടുത്താതെ അരികത്ത് ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നതും കണ്ടു.

നിസ്ക്കാരം ദൈവവുമായിട്ടുള്ള ആത്മഭാഷണമാണ്‌. അപ്പൊഴും ദൈവത്തിന്റെ ഈ നിസാര സൃഷ്ടിയില്‍ നിന്നുള്ള അനുഭവം ഞാനാസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. ചെറുപ്പകാലത്ത് വീടിന്റെ പരിസരത്ത് കണ്ടിരുന്ന പൂച്ചയ്ക്ക് ചോറ് കൊടുത്താല്‍ അത് തിന്ന ശേഷം എന്റെ കാലില്‍ മുട്ടിയുരുമ്മുമായിരുന്നു. അതിന്‌ സ്നേഹവും ഇണക്കവും പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ചേഷ്‌ടയായിരിക്കണമതെന്ന് ഞാനൂഹിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ സ്നേഹപ്രകടനത്തിന്‌ പൂച്ചയുപയോഗിക്കുന്ന ചേഷ്‌ടകള്‍ക്ക്, സാങ്കേതികമായോ സാംസ്ക്കാരികമായോ അവ ഒട്ടും മുന്നേറിയില്ല എന്നതുകൊണ്ടു തന്നെ, ഇന്നും മാറ്റമൊന്നുമില്ല. പണ്ടെന്നതുപോലെ ഇന്നും പൂച്ചയ്ക്ക് നിസ്ക്കാരമോ പ്രാര്‍ത്ഥനയോ വിഷയവുമല്ല.

സാംസ്ക്കാരികമായ പുരോഗമനവും സാങ്കേതികമായ മുന്നേറ്റവും മതപരമായ ഉല്‍ഘോഷങ്ങളും കൊണ്ട് ഏറെ മുന്നേറിയത് നമ്മള്‍ മനുഷ്യര്‍ മാത്രമാണ്‌. അപ്പൊഴും എല്ലാ മതാചാരങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം സ്നേഹപ്രകടനത്തിന്റെ നിഷ്‌ക്കളങ്കമായ ഒരു മുട്ടിയുരുമ്മലിനു പോലും മനസ്സില്ലാതെ പോവുന്നതും നമ്മിലാണല്ലോ.

[image courtesy: http://www.helpinghomelesscats.com/]

മഴയോര്‍മ്മകള്‍

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Mon, 25 Jun 2012 05:23:00 +0000

നാട്ടിലെ മഴക്കാലം ഒരനുഭൂതിയാണ്‌. പഴയവീട്ടിലെ മഴയോര്‍മ്മകള്‍ ഏറെ ഹൃദ്യമാണ്‌. രാവിലെ എണീറ്റ് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ രാത്രി പെയ്‌ത മഴയില്‍ നനഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മണല്‍ കാണാം. മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയാല്‍, ഓടുപാകിയ മച്ചില്‍ നിന്നും വീണ മഴത്തുള്ളികള്‍ മുറ്റത്തെ മണലില്‍ കൃത്യമായ അകലത്തിലും വരിയിലും ചിത്രമൊരുക്കിയിരിക്കുന്നതു കാണാം. മഴത്തുള്ളിയേറ്റ് മണലെല്ലാം മാറിപ്പോയപ്പോള്‍ ബാക്കിയായ ചുവന്ന ചെറിയ കല്ലുകള്‍ എഴുന്നു നില്‍ക്കുന്നത് കാണാം. മുരിക്കിന്‍ മരത്തിലെ ഇലകളില്‍ ഇനിയും വറ്റിയിട്ടില്ലാത്ത ജലകണങ്ങള്‍ കാണാം.

അടുക്കളപ്പുറത്തെ ചെമ്മണ്ണ്‌ കൊണ്ട് കെട്ടിയുയര്‍ത്തിയ തിണ്ണയിലേക്ക് മഴവെള്ളം വീഴാതിരിക്കാന്‍ മച്ചിന്‍പുറത്ത് പാകിയ ഓടുകളോട് ചേര്‍ത്ത് കുറച്ചു കൂടി ഇറക്കത്തില്‍ മെടഞ്ഞ ഓലകള്‍ കെട്ടിവെച്ചിരിക്കും. ഓലപ്പീലികളിലൂടെ ഊര്‍ന്നിറങ്ങുന്ന ജലധാരകളെ ശേഖരിക്കാന്‍ നിലത്ത് പ്ലാസ്റ്റിക് ബക്കറ്റുകള്‍ വെച്ചിരിക്കും. ബക്കറ്റ് നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പുന്നുണ്ടാവും. ബക്കറ്റിന്റെ ഏറ്റവുമടിയില്‍, മച്ചിലെ ഓട്ടില്‍ നിന്ന് വെള്ളത്തോടൊപ്പമിറങ്ങി വന്ന ഉണങ്ങിയ പായലിന്റെ കറുപ്പ് കാണാം. ഓലയുടെ തടസ്സവും ഭേദിച്ച് തിണ്ണയിലേക്കൂര്‍ന്നിറങ്ങുന്ന വെള്ളം ചെമ്മണ്ണിനെ മെല്ലെ അടര്‍ത്തി മാറ്റിയെടുക്കുന്നു. അടര്‍ന്നു പോയ ചെമ്മണ്ണും മണലുമെല്ലാം കൂടി കൈവെള്ളയില്‍ വാരിയെടുത്ത് തല്‍സ്ഥാനത്തേക്ക് തേച്ച് പിടിപ്പിക്കാന്‍ പാടുപെടുന്ന ഉമ്മയെയും കാണാം.

മഴയെ അവഗണിച്ച് രാവിലെ തന്നെ അലക്കാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങളുമെടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയ ഉമ്മയോട് "എന്തിനാണുമ്മാ മഴയത്ത് അലക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്നേ" എന്ന ചോദ്യത്തോടെ അടുക്കളപ്പുറത്തെ മുറ്റത്ത് തളം‌കെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന വെള്ളത്തില്‍ കാലുവീശി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ "എനിക്കിപ്പോ കഴിയും.. നീ മഴ കൊള്ളാതെ അകത്തേക്ക് പോ!" എന്ന അറിയിപ്പ് കേട്ട് ഞാന്‍ മടങ്ങും. അതിനു മുമ്പ് കിണറ്റിലെ വെള്ളം എത്രത്തോളം പൊങ്ങി എന്ന ഒരു പരിശോധന കൂടി നടത്തും.

കര്‍ക്കിടകത്തിലെ തിമിര്‍ത്ത് പെയ്യുന്ന മഴ ഒന്ന് തോര്‍ന്ന് കിട്ടുന്ന നേരം വീട്ടില്‍ നിന്ന് പത്തന്‍‌പത് ചുവട് മാത്രം അകലെയുള്ള പുഴയെ കാണാന്‍ പോകും. കരകവിഞ്ഞൊരുകുന്ന പുഴയെ ദൂരെ നിന്ന് നോക്കി നില്‍‌ക്കും. ചെമ്മണ്ണിന്റെ വര്‍ണ്ണമുള്ള പുഴ, ചക്കയും ചത്ത കോഴിയും ആടും അടക്കയുമെന്നു തുടങ്ങി ഒരുമാതിരി സാമാനങ്ങളൊക്കെ വഹിച്ച് കൊണ്ട് ധ്രുതഗതിയില്‍ തെക്കോട്ടൊഴുകുന്ന കാഴ്ച്ച കൗതുകവും ഭീതിയും പകരും.

വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്ത് കുറച്ചു നടന്നാല്‍ കടലാണ്‌. വെയിലൊന്നെത്തി നോക്കുന്ന നേരത്ത് കടപ്പുറത്ത് പോയാല്‍ ആണുങ്ങളും പെണ്ണുങ്ങളുമായി കുറേ പേരെക്കാണാം. കടപ്പുറത്ത് അടിഞ്ഞു കൂടുന്ന വിറകു കഷ്‌ണങ്ങളെല്ലാം ശേഖരിച്ച്, കടപ്പുറത്തെ മണലില്‍ തന്നെ വളരുന്ന വള്ളിപ്പടര്‍പ്പില്‍ നിന്നുമൊരു കഷ്‌ണമെടുത്ത് കെട്ടി ചുമന്ന് കൊണ്ടു പോവുന്ന സ്‌ത്രീകള്‍. അവരതു കൊണ്ടു പോയി മുറ്റത്ത് ഉണങ്ങാനിടും. മഴ ചാറുന്നത് കണ്ടാല്‍ ഓടിപ്പോയി പെറുക്കിയെടുക്കും. ചെറിയവരും വലിയവരുമായ ആണുങ്ങള്‍ അകലങ്ങള്‍ പാലിച്ച് നിരയായി നിന്ന് ചൂണ്ടയിടുന്ന കാഴ്ച്ചയും കടപ്പുറത്ത് കാണാം.

കടല്‍ രൗദ്രഭാവം പൂകുന്ന നാളു കൂടിയാണ്‌ മഴക്കാലം. തന്റെ വലിയ നാവു നീട്ടി കരയിലുള്ളതെന്തും നക്കിയെടുത്തു കൊണ്ടുപോകാന്‍ അലറി വരുന്നൊരു ഭീകരജീവിയെപ്പോലെ തോന്നിക്കും കടല്‍ ചിലപ്പോള്‍. കടപ്പുറത്തോട് ചേര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന നാട്ടുകാരുടെ പറമ്പില്‍ നിന്ന് ഓരോ വര്‍ഷവും എത്രയോ തെങ്ങുകളെയാണ്‌ കടല്‍ കടപുഴക്കിയെടുക്കുന്നത്..! എത്ര കോപിച്ചാലും കര്‍ക്കിടകം കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെയൊരു നാടിനെ മൊത്തം മടിയിലിരുത്തി അന്നമൂട്ടാനും കടലമ്മ തയ്യാര്‍.

സ്‌ക്കൂളിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ മഴയുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും കയ്യില്‍‌പ്പിടിപ്പിക്കുന്ന കുട പക്ഷേ, സ്‌ക്കൂള്‍ വിടുമ്പോള്‍ മഴയുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ തിരികെ വീട്ടിലേക്കെത്തൂ. "നിനക്ക് ഓരോ ദിവസവും ഓരോ കുട മേടിച്ചു തരേണ്ട ഗതിയാണല്ലോ" എന്ന പരിഭവം പലപ്പോഴും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒഴിവുള്ള പിരീഡുകളില്‍ "റഫ് ബുക്കി"ന്റെ പേജ് കീറി തോണിയുണ്ടാക്കി ക്ലാസിന്റെ മുറ്റത്തു കൂടിയൊഴുകുന്ന വെള്ളത്തിലേക്ക് തോണിയിറക്കും. സ്‌ക്കൂള്‍ വിട്ട് വരുന്ന വഴിയില്‍ റോഡിനു വശത്തായി കാണുന്ന വെള്ളച്ചാലിലേക്ക് കാലിലെ ഹവായ് ചെരുപ്പിറക്കുന്നതും കുത്തിയൊലിക്കുന്ന വെള്ളത്തിനൊപ്പം കുതിക്കുന്ന ചെരുപ്പിന്റെ പിന്നാലെ ഓടുന്നതും പതിവു പരിപാടിയായിരുന്നു.

http://www.trekearth.com/gallery/Asia/India/South/Kerala/Chalakudy/photo830785.htm

മഴപെയ്യുന്ന ഉച്ചനേരത്ത് വീടിനകത്തിരുന്ന് ചൂടുള്ള വെള്ളരിച്ചോറും പയര്‍ മുളകില്‍ വെച്ച കറിയും ഉണക്കമീനും കൂട്ടുക്കഴിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടിന്നുമിത്ര ഹൃദ്യവും രുചികരവുമായ ഓര്‍മ്മയാവുന്നുവെന്നരിയില്ല. വിറകിനും ഭക്ഷണത്തിനും സമ്പത്തിനുമെല്ലാം വറുതി ബാധിക്കുന്ന മഴക്കാലത്തും വിശപ്പറിയാതെ തന്നെയാണു വളര്‍ന്നതെന്ന സത്യം മനസ്സിലേക്ക് പലവികാരങ്ങളെയാണു കൊണ്ടുവരുന്നത്.

രാത്രി കത്തിച്ചുവെക്കുന്ന ചിമ്മിനിവിളക്ക് എത്രതന്നെ മറയത്ത് വെച്ചാലും ഇടയ്ക്കൊരു കുസൃതിക്കാറ്റു വന്ന് കെടുത്തിക്കളയും. ഉപ്പ തന്റെ കയ്യിലുള്ള തീപ്പെട്ടിക്കോലുരച്ച് ചിമ്മിനിവിളക്കിലേക്കെത്തുന്നതു വരെ കെട്ടുപോകാതിരിക്കാന്‍ കൈവെള്ളയെ ഉള്ളിലേക്കൊതുക്കി നടന്നുപോകുന്ന കാഴ്ച്ച രസകരമായിരുന്നു. ശക്‌തമായ വെള്ളിവെളിച്ചം സ്ഫുരിച്ച് മിന്നലെറിയുമ്പോള്‍ തൊട്ടടുത്ത് വരാന്‍ പോകുന്ന അതിശക്‌തമായൊരിടി ശബ്ദത്തെ പേടിയോടെ കാതോര്‍ത്തിരിക്കും. ഉമ്മയുടെ കൈകോര്‍ത്തു പിടിക്കും. നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്തുപിടിക്കുന്ന ഉമ്മയുടെ ചൂടേറ്റ് മഴയുടെ താളം കേട്ട് ഭൗതികതയുടെ സുഖം മാത്രമറിഞ്ഞങ്ങനെയുറങ്ങും.

ജഗജിത് സിംഗ് മനസ്സിലിരുന്നിപ്പോള്‍ പാടുന്നു;

ന ദുനിയാ ക ഗം ഥാ.. ന രിശ്‌തോം കെ ബന്ധന്‍
ബഢീ ഖൂബ്‌സൂരഥ് ഥീ വോ സിന്ദ്‌ഗാനീ..

ലൗകിക ദുഃഖങ്ങളോ ബന്ധങ്ങളുടെ കെട്ടുപാടുകളോ ഇല്ലാത്ത
ആ ജീവിതമെത്ര മധുരമനോഹരമായിരുന്നു

യേ ദൗലത് ഭീ ലേലോ.. യെ ശുഹ്‌റത്ത് ഭീ ലേലോ..
ഭലേ ചീന്‍ ലോ മുഛ്‌സെ മേരീ ജവാനീ..

എന്റെ സമ്പത്തും പ്രശസ്‌തിയുമെല്ലാമെടുത്തു കൊള്ളുക..
വേണമെങ്കിലെന്റെ യുവത്വം തന്നെയുമെടുത്തു കൊള്ളുക..

മഗര്‍ മുഛ്കോ ലോടാ ദൊ ബച്‌പന്‍ കാ സാവന്‍
വോ കാഗസ് കി ക‌ശ്‌ത്തീ.. വോ ബാരിശ് കാ പാനീ..

പക്ഷേയെനിക്കെന്റെ ബാല്യം തിരികെത്തരിക..
ആ കടലാസു വഞ്ചിയും.. പിന്നെയാ മഴവെള്ളവും...

പൊറോട്ട മാഹാത്മ്യം

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Sun, 24 Jun 2012 08:52:00 +0000

'പൊറോട്ട' എന്ന പദം മനസ്സിലാദ്യം കൊണ്ടുവരുന്നത്, മറ്റു ബഹുഭൂരിപക്ഷം സമകാലിക മൊഗ്രാല്‍ സുഹൃത്തുക്കളെപ്പോലെ തന്നെ, "ട്ടണ്‍‌ട്ടണ" ഹോട്ടലിന്റെ ഓര്‍മ്മകളാണ്. "ട്ടണ്‍‌ട്ടണ" എന്നത് നാങ്കിയിലെ അന്തിച്ച വളരെക്കാലം മൊഗ്രാല്‍ ടൗണില്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഹോട്ടലിന്റെ പേരായിരുന്നു എന്നത് ഓരോ മൊഗ്രാലിയനും പച്ചവെള്ളം പോലെ അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്‌. മങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഹോട്ടലിന്റെ, കരിപിടിച്ച് കറുത്ത വാതിലില്‍ "ട്ടണ്‍‌ട്ടണ" എന്ന് എഴുതി വെച്ചിരുന്നത് ഓര്‍മ്മയിലിന്നും തെളിഞ്ഞു തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു.

പത്താം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്, സ്ക്കൂളില്‍ ഇന്റര്‍‌വെല്ലായാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചു പേര്‍ സംഘം (ഞാന്‍, സമീര്‍ പെര്‍‌വാഡ്, ഹംസ, അഷ്‌റഫ് കടവത്ത്, കബീര്‍) നിര്‍ബന്ധമായും ട്ടണ്‍‌ട്ടണയിലെത്തുമായിരുന്നു. ആരുടെയെങ്കിലും കയ്യില്‍ കാശു കുറവാണെങ്കില്‍ പരസ്പരം അഡ്‌ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് അഞ്ചുരൂപ മുഴുവനാക്കി ഞങ്ങള്‍ "ട്ടണ്‍‌ട്ടണ"യിലെ, നാവില്‍ നിന്നിപ്പൊഴും രുചി മാറിയിട്ടില്ലാത്ത ബീഫ് കറിയും പൊറോട്ടയും കഴിക്കും. അന്തിച്ച തന്റെ കറിയില്‍ ഇനി എത്ര വെള്ളമൊഴിച്ച് തിളപ്പിച്ചാലും ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു പ്രശ്നവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം "ട്ടണ്‍‌ട്ടണ"യുടെ ട്രേഡ്‌മാര്‍ക്ക് ടേസ്റ്റ് അതില്‍ നിന്നു വിട്ടുപോവില്ലെന്നതു തന്നെ. കാലം കുറേ കഴിഞ്ഞു. അന്തിച്ച "ട്ടണ്‍‌ട്ടണ" പൂട്ടി.

ഒരിക്കല്‍ അന്തിച്ചയുടെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ തമാശരൂപേണ അദ്ദേഹത്തോട് പറയുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടു: "നീ പുള്ളര്‍ക്ക് പൊറോട്ടേം കറീം കൊട്‌ത്തിറ്റ് കൊറേ പൈസ ആക്കീല്ലേപ്പാ" അതേ സ്വരത്തില്‍ അന്തിച്ചയുടെ മറുപടി: "നിങ്ങൊയെല്ലം കൂടീറ്റ് ഇങ്ങനെ കണ്‍‌ക്ക് കൂട്ടീറ്റന്നെല്ലേ ഹലാക്കെന്ന കൊടി കുത്തിപ്പേയത്!"

ഗോള്‍‌പോസ്റ്റിലേക്ക് ഫു‌ട്‌ബോള്‍ പായുന്ന വേഗത്തില്‍ കാലം പിന്നെയും മുന്നോട്ടു പോയി. മുമ്പ്, നാട്ടിലെ വയസ്സായവര്‍ "എട്ടുംബള്‍പ്പ്" എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്ന (അതെന്തിനാണാവോ?) "മുബാറക് ആയുര്‍‌വ്വേദ ചികില്‍സാലയം" പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്ന ബില്‍‌ഡിംഗില്‍ അന്തിച്ച വീണ്ടും ഹോട്ടല്‍ തുടങ്ങി. "ട്ടണ്‍‌ട്ടണ"യുടെ അസുഖമുണ്ടായിരുന്ന എന്നെപ്പോലുള്ളവരെല്ലാം ആ 'ചികില്‍സാലയ'ത്തിലേക്ക് "ബീഫ് സാല്‍ണ" കുടിക്കാനോടി. പക്ഷേ, മനസ്സും ശരീരവും കാലവും മുതിര്‍ന്നതു കൊണ്ടാവണം, പഴയ "ട്ടണ്‍‌ട്ടണ"യുടെ ടേസ്റ്റ് ആ ബീഫ് കറിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഹോട്ടല്‍ പിന്നെയും പൂട്ടി

ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കെന്തു സുഗന്ധം..! നല്ല രുചിയും. അങ്ങോട്ട് പോയാല്‍ കാടു കയറാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. ഞാന്‍ പൊറോട്ടയുടെ എണ്ണമണമുള്ള ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് തിരിച്ചു നടക്കട്ടെ...

പൊറോട്ട മാഹാത്മ്യത്തിന്റെ അടുത്ത രംഗം നമ്മുടെ കടപ്പുറത്തുവെച്ചാണ്‌. ഇന്ന്, നാട്ടില്‍ നിന്ന് അന്യം നിന്നുപോകുന്ന "ചവിട്ടുവല" യില്‍ "കമ്പ" പിടിക്കാന്‍ പോയ കാലത്താണ്‌ (ഒരു വിധം എല്ലാ പണിയും തൊട്ട് അശുദ്ധമാക്കിയിട്ടുണ്ട്) ഈ പൊറോട്ടയടി. അതിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് തിളക്കവും രുചിയുമേറുന്നത്, ചായകുടിക്ക് പിരിയുന്നത് വരെയുള്ള ജോലി ശരീരത്തിന്‌ നല്‍കുന്ന തളര്‍ച്ചയും ക്ഷീണവും തന്നെയാണ്‌.. സുബ്‌ഹി ബാങ്ക് കൊടുത്ത ഉടനെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് നിസ്‌ക്കരിച്ച് ഒരു കള്ളിത്തുണിയും ഫുള്‍സ്ലീവ് ടീ‌ഷര്‍ട്ടും (കൈ കറുത്തു പോകാതിരിക്കാനാണ്‌ ഈ ഫുള്‍‌സ്ലീവ്, അല്ലെങ്കില്‍ ഭയങ്കര വെളുപ്പാ!) ഒരു ക്യാപ്പും അതിന്റെ മുകളില്‍ വട്ടത്തില്‍ ചുറ്റിയ ഒരു തോര്‍ത്തുമായി കടപ്പുറത്തേക്ക് പോയാല്‍ പിന്നെ ഈ ചായ വരുന്നത് വരെ ഒരു രണ്ട് വല എല്ലാവരും കൂടി വലിച്ച് കയറ്റും.

porotta

കൊപ്പളത്തിലെ ബി.കെ. അഷ്‌റഫിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള "ബിസ്‌മില്ലാ" ഹോട്ടലില്‍ നിന്നായിരുന്നു അന്ന് ചായ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നത്. ചിലര്‍ മൊഗ്രാല്‍ ടൗണിലെ അദ്‌രാന്‍‌ച്ചാന്റെ ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും കൊണ്ടു വരും. ബിസ്മില്ലാ ഹോട്ടലിലെ കുക്ക്, അഷ്‌റഫിന്റെ അനിയനും, ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ സ്നേഹമുള്ള സുഹൃത്തുമായ റിയാസാണ്‌. അവനുണ്ടാക്കി കൊടുത്തയക്കുന്ന ചായയ്‌ക്കും പൊറോട്ടയ്‌ക്കും കറിക്കും വല്ലാത്ത രുചിയായിരിക്കും. കടപ്പുറത്തെ പൊള്ളുന്ന മണലില്‍, നനഞ്ഞ് കുതിര്‍ന്ന മുണ്ടോടു കൂടി ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്ന്, കയ്യില്‍ രണ്ട് കഷ്‌ണം ന്യൂസ് പേപ്പര്‍ നിവര്‍ത്തി വെച്ച് അതില്‍ പൊറോട്ടയിട്ട്, കറിയൊഴിച്ച് കഴിക്കുമ്പോള്‍ മറ്റൊരു ഭക്ഷ്യപദാര്‍ത്ഥത്തിനും തോന്നാത്ത രുചിയുടെ മറ്റൊരു കാരണം ഞാന്‍ നേരത്തേ പറഞ്ഞുവല്ലോ.

പണിയൊന്നുമില്ലാത്ത ദിവസം റിയാസിന്റെ ഹോട്ടലില്‍ വെറുതേ പോയിരിക്കാനും നല്ല രസമാണ്‌. തട്ടിലിരിക്കുന്ന ഗ്ലാസിനെ രജനീകാന്ത് സ്റ്റൈലില്‍ അവന്‍ എറിഞ്ഞു പിടിക്കുന്നതും, പൊറോട്ടയെ "തവ"യില്‍ നിന്ന് ചട്ടുകം കൊണ്ട് നാല് മറി മറിക്കുന്നതും, പിന്നെ അവന്റെ വായ തുറന്നാല്‍ കേള്‍ക്കുന്ന തമാശകളുമൊക്കെ ആസ്വദിച്ചങ്ങനെയിരിക്കും. വിശപ്പൊന്നുമില്ലെങ്കിലും റിയാസുണ്ടാക്കിയ പൊറോട്ടയും കറിയും ചൂടോടെ കഴിച്ചിട്ടേ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങൂ..... നന്നായി സം‌സാരിക്കുകയും തമാശ പറയുകയും ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ട് റിയാസ് എല്ലാവര്‍ക്കും സുഹൃത്താണ്‌. അതു കൊണ്ടു തന്നെ, അധികപേരും ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കൈ കഴുകിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ "റിയാസേ" എന്നൊരു നീട്ടിവിളിയുണ്ട്. വിളികേട്ടാല്‍, വാഹനമോടിക്കുന്നവന്‍ വണ്ടി ഇടത്തോട്ട് തിരിയുമ്പോള്‍ കാണിക്കുന്ന സിഗ്‌നലിനു സമാനമായി വലതു കൈ കൊണ്ട് ഒന്നു കറക്കിക്കാണിക്കും. "നാളെത്തരാം" എന്ന് റിയാസിന്‌ മനസ്സിലാവും. ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം കറക്കിയാല്‍ "എപ്പൊഴെങ്കിലുമൊക്കെ തന്നേക്കാം" എന്ന് റിയാസ് തര്‍ജ്ജമ ചെയ്ത് സായൂജ്യമടയും.

ഓര്‍മ്മയിലിനിയും തങ്ങി നില്‍‌ക്കുന്ന മറ്റൊരു പൊറോട്ട കേന്ദ്രം നേരത്തേ പറഞ്ഞ "അദ്‌രാന്‍‌ച്ചാന്റെ" ഹോട്ടല്‍ തന്നെയാണ്‌. ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സിലത്രയും ഇടം ലഭിക്കാന്‍ ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചിയേക്കാള്‍ മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന മറ്റു ചില ഘടകങ്ങളുണ്ട്. അതിലൊന്ന്, മഗ്‌രിബ് നിസ്ക്കാരം കഴിഞ്ഞാല്‍, മൊഗ്രാല്‍ വരെ നടന്നിട്ട് വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് നിര്‍ബന്ധിച്ച് കൂടെക്കൂട്ടി അദ്‌രാന്‍‌ച്ചാന്റെ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് പൊറോട്ടയും കറിയും കഴിപ്പിച്ച് എത്ര നിര്‍ബന്ധിച്ചാലും കാശു കൊടുക്കാന്‍ സമ്മതിക്കാത്ത (സത്യം, ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുമായിരുന്നു :) ) എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ സിറാജിന്റെ നിഷ്‌ക്കളങ്കമായ സ്നേഹമാണൊന്ന്. അദ്‌രാന്‍‌ച്ചാന്റെയും ജോലിക്കാരുടെയും സ്നേഹപൂര്‍‌വ്വമുള്ള പെരുമാറ്റമാണ്‌ മറ്റൊന്ന്.

മൊഗ്രാലിലെ പ്രശസ്‌തമായ എവറസ്‌റ്റ് ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് പൊറോട്ട കഴിച്ചതിന്റെ ഓര്‍മ്മകളെനിക്കില്ല. പ്രൈമറി സ്ക്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്തെ മങ്ങിയ ഓര്‍മ്മകള്‍ ചികഞ്ഞെടുക്കുമ്പോള്‍ ശം‌സുവിന്റെ ഉപ്പ അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കാണുന്നു. എന്നും, സ്ക്കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഇരുപത് പൈസ തരുമായിരുന്നു, ഉമ്മ. ഇന്റര്‍‌വെല്ലാകുമ്പോള്‍ തൊട്ടടുത്ത കടയില്‍ നിന്ന് ഉപ്പും മുളകുമുട്ട ഒരു കക്കിരിക്കയും മുളകു മിഠായിയും മേടിക്കും. സ്ക്കൂള്‍ വിട്ടോടുന്ന സമയത്ത് "റാഹത്ത് കൂള്‍ ബാറി"ല്‍ നിന്ന് ഒരു ഐസ് കാന്റിയും നുണയാം. കുറച്ച് മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഉമ്മ സ്നേഹത്തോടെ തരുന്ന അമ്പതു പൈസ, സ്ക്കൂള്‍ വിട്ട് വരുമ്പോള്‍ "എവറസ്റ്റ് ഹോട്ടലിലെ" ആ വയസ്സായ ആളുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്ത് "ഗോളിബജെ" എന്ന് പറയും. ന്യൂസ് പേപ്പറില്‍ ചുറ്റിത്തരുന്ന ആ "ഗോളിബജ"ക്ക് അപാര ടേസ്റ്റായിരുന്നു. പിന്നെയെടുത്തു പറയാനുള്ളത് ലീഗ് ഓഫീസിനടുത്തെ "കേപ്പിച്ചാന്റെ" കടയില്‍ നിന്ന് മേടിക്കുന്ന "പട്ടാണിക്കടല"യാണ്‌. എന്തുകൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല, എല്ലാവരും "കേപ്പിച്ചാന്റെ" പീടികയില്‍ നിന്നായിരുന്നു പട്ടാണിക്കടല മേടിമേടിച്ചിരുന്നത്.

Image Coutesy: http://tesathome.com/2011/02/02/kerala-paratha/

ഹിന്ദി പഠനം ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന്

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Mon, 07 Mar 2011 19:14:00 +0000

പതിനൊന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് ഗുജറാത്തിലെ വഡോദരയിലെ റെസ്‍റ്റൊറന്റിൽ നിന്ന് ചായയുമായി തൊട്ടടുത്ത ഓഫീസിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ, കൂടെ നടന്ന രാം‍സിംഗിനോട് സംസാരിച്ചത് ഞാനോർക്കുന്നു.

ഞാൻ: "രമേഷ് ഭായ് ഹോട്ടൽ മേം ഹേ" (രമേഷ് ഭായ് ഹോട്ടലിൽ ഉണ്ട്)

രാം‍സിംഗ്: "മേ തോ ഉദർ സേ ആയാ.. വോ ഉദർ നഹീ ഹേ നാ" (ഞാനവിടുന്നാണല്ലോ വന്നത്. അയാൾ അവിടെയില്ലല്ലോ)

ഞാൻ: "അഭീ നഹീ.. പെഹലാ" (ഇപ്പോഴല്ല, നേരത്തേ)

ഇതു പറഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ്‌ ഹിന്ദിയില്‍ "ഉണ്ടായിരുന്നു" എന്നു പറയാനുള്ള വാക്കിനെക്കുറിച്ചു ഞാനാലോചിച്ചതു തന്നെ.

പിന്നീടൊരിക്കൽ സ്റ്റേഷനറിയിലേക്ക് സപ്ലൈ ചെയ്ത രണ്ടു ചായയുടെ ഒഴിഞ്ഞ ഗ്ലാസുകൾ തിരിച്ചെടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ അവിടുത്തെ മുതലാളി "ഗ്ലാസ് ദോഹീ ഥാ നാ ?" എന്ന് ചോദിച്ചു. അതിനു മറുപടിയായി "ജീ.. ദോ ഹീ ഥാ" എന്ന് പറയുന്നതിലൂടെയാണു ഞാനതു പഠിച്ചത്.
---------------

മുതലാളിയുടെ മകൻ ഒരു "ഇനൊ" (വയറിളക്കം മാറാനുള്ള മിശ്രിതം) മേടിച്ചു വരാന്‍ വേണ്ടി തടിയനായ ഗ്രോഷറിക്കാരന്റെ ഷോപ്പിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ട ദിവസം, അയാൾ ഇരുന്ന ഇരിപ്പിൽ പൈസ മേടിച്ച് വലതു വശത്തേക്കു കൈ ചൂണ്ടി "ഏക് നികാലോ" എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ "എടുക്കുക/ മാറ്റുക" എന്നതിന്റെ ഹിന്ദി ഞാനറിഞ്ഞത്.
-------------

പാന്മസാലയും വെറ്റിലമുറുക്കും വിൽക്കുന്ന ഠാക്കൂർ ഭായുടെ ഷോപ്പിൽ ചായ കൊടുത്ത് തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ "ചായക്കോപ്പയോടൊന്നിച്ചു കൊടുത്ത പ്ലേറ്റ് കാണിച്ച് "യേ ലേ ജാ" എന്നു പറഞ്ഞ ഠാക്കൂർ ഭായ് ആണെന്നെ "ഇതു കൊണ്ടു പോ" എന്നതിന്റെ ഹിന്ദി പഠിപ്പിച്ചത്.
----------------

ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്റെ കൂടെ ഒരു ചെറുകിണ്ണത്തില്‍ നല്‍കപ്പെടുന്ന തൈരു കഴിക്കുന്നതിനിടെ "യേ ബഹുത് ഖട്ടീ ഹേ ഭായ് !" എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു കസ്‌റ്റമര്‍ എഴുന്നേറ്റു പോയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പോയി സ്‌പൂണ്‍ കൊണ്ട് അതിനെ തോണ്ടി നോക്കി.

"താനെന്തിനാടോ അത് തോണ്ടി നോക്കുന്നേ ? തൈര്‌ പുളിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നാണവന്‍ പറഞ്ഞത് !"
എന്ന് മുതലാളി ചൂടായപ്പോഴാണ്‌ "പുളിച്ചത്" എന്നതിന്‌ "ഖട്ടീ" എന്നു പറയാന്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ചത്.
------------------

ഇലക്‌ട്രിഷ്യനായി ജോലി ചെയ്യുന്ന, പേരോര്‍ക്കാനാവാത്ത, കസ്‌റ്റമര്‍ സ്ഥിരം ഓര്‍‌ഡര്‍ ചെയ്യാറുള്ള"കടക് മിഠാ" ചായയില്‍ നിന്ന് ഒരല്‍‌പ്പം, ഞങ്ങളുടെ ചായക്കാരന്‍ ഒരു ദിവസം എനിക്കു പകര്‍ന്നു തന്നതിനെ നുകര്‍ന്നു നോക്കിയപ്പോഴാണ്‌ കടക് എന്നാല്‍ "സ്ട്രോംഗ്" എന്നും "മിഠാ" എന്നാല്‍ മധുരമുള്ളതെന്നും എനിക്കു മനസ്സിലായത്.
------------------

ഒരു മാസത്തെ ഗുജറാത്ത് ജീവിതത്തിനു ശേഷം മടങ്ങുമ്പോള്‍ ഹിന്ദി കേട്ടാല്‍ മനസ്സിലാക്കാനും അത്യാവശ്യം മറുപടി നല്‍കാനും ഞാന്‍ പഠിച്ചിരുന്നു.

ഇനിയും, ജീവിതത്തില്‍ നിന്നു പഠിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെയിരിക്കാനാവട്ടെ..

വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും (സത്യം ഇതൊക്കെയാണ്‌)

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Sun, 12 Dec 2010 07:33:00 +0000

"വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും" എന്ന പേരില്‍ ഏഷ്യാനെറ്റു സം‌പ്രേഷണം ചെയ്യുന്ന പരിപാടി ആള്‍ക്കാരെ അന്ധവിശ്വാസത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതാണെന്നു ഞാന്‍ പറയും. എല്ലാ ജനവിഭാഗങ്ങളിലും മതസമൂഹങ്ങളിലും അന്ധമായി പുലര്‍ത്തിപ്പോരുന്ന ആചാരങ്ങളെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദത്തിലൂടെ ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കുന്ന പരിപാടിയായിത്തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ട് "വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും".

കഴിഞ്ഞ ഒന്നുരണ്ടു പ്രാവശ്യം മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിന്റെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളായിരുന്നു ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്. സുഹൃത്തിന്റെ മുറിയില്‍ പോയിരിക്കുമ്പോള്‍ യാദൃശ്ചികമായാണ്‌ 'കുട്ടിബാബ' എന്ന ചെറുപ്പക്കാരനായ സിദ്ധന്റെ അമാനുഷികതകള്‍ ഏഷ്യാനെറ്റു വിളമ്പുന്നതു കണ്ണില്‍ പെട്ടത്. എന്താണു സംഭവമെന്നറിയാന്‍ കുറച്ചു സമയമിരുന്നു കണ്ടു. ചെറുപ്പത്തില്‍ തന്നെ എന്തൊക്കെയോ പ്രത്യേകതകള്‍ പ്രകടിപ്പിച്ച കുട്ടിബാബ ഇന്ന് ജാതി, മത ദേശ വേലികള്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കപ്പെടാത്ത വലിയൊരു സമൂഹത്തിന്റെ ശാന്തികേന്ദ്രമാണ്‌ . സങ്കടങ്ങള്‍ക്ക് പരിഹാരം കണ്ടെത്താനും, രോഗങ്ങള്‍ക്ക് ശമനം നല്‍കാനും എന്തിന്‌, കൊലപാതകിയെ ചെറിയ സൂചനകള്‍ കൊണ്ട് കണ്ടെത്താന്‍ വരെ കുട്ടിബാബ തുണയാകുന്നു. അനുഭവസ്ഥര്‍ വിവരിക്കുന്ന ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ ഏഷ്യാനെറ്റ് തെളിവായി നല്‍കുന്നുണ്ട്. അത് അന്യമതസ്ഥരും കൂടിയാവുമ്പോള്‍ പരിപാടി ഗംഭീരമായി.

പര്‍ദ്ദ ധരിച്ചതും ധരിക്കാത്തതുമായ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളുമടങ്ങുന്ന ജനാവലി തടിച്ച് കൂടി നില്‍ക്കുന്നതും, മന്ത്രിച്ചൂതിയ വെള്ളത്തിന്റെ വലിയ കന്നാസുകള്‍ ചുമന്നു കൊണ്ട് പോകുന്നതുമായ കാഴ്ച്ച, കുട്ടിബാബയുടെ ജനസമ്മതിയുടെ തെളിവാണ്‌. സ്ത്രീകള്‍ ബാബയുടെ സന്നിധിയില്‍ അലമുറയിട്ടു കരയുന്ന കാഴ്ച്ച, എത്രമാത്രം ഭക്ത്യാദരപൂര്‍‌വ്വമാണു സമൂഹം ബാബയെ ദര്‍ശിക്കുന്നതെന്ന് നമുക്കു കാട്ടിത്തരുന്നു. കുട്ടിബാബയുടെ കുടുംബം മുഴുവനും, ഇതു തങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിക്കാന്‍ ദൈവമായിട്ട് ഒരു വഴി കാണിച്ചു തന്നതാണെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതൊരു ഉപജീവന മാര്‍ഗ്ഗമാണെന്നര്‍ത്ഥം. എന്നാല്‍ കുട്ടിബാബ, ഖുര്‍‌ആനൊന്നും നേരാം‌വണ്ണം പഠിച്ചിട്ടില്ലെന്നത് ഒരു പ്രത്യേകതയാണ്‌. പഠിക്കാതെ സിദ്ധികള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് എന്തു കൊണ്ടും അമാനുഷികതയാകണമല്ലോ.

ചെറിയ പ്രായമുള്ള കുട്ടിബാബ തന്റെ ദര്‍‌ശനം നല്‍കാനുള്ള മുറിയിലെത്തിയാല്‍ ആളാകെ മാറിപ്പോവുമെന്ന് സ്വയം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍, ഒരു തൊണ്ണൂറു വയസുകാരന്റെ ശബ്ദമാണ്‌ അതിനുള്ളിലിരുന്നാല്‍ കുട്ടിബാബ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതെന്ന് അനുഭവസ്ഥര്‍ പറയുന്നു. ഇന്റര്‍‌വ്യൂവില്‍, 'തന്നെ അധികമാരും കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന്' കുട്ടിബാബ തന്നെ പറയുന്നു. ആളുകള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് വലിയ പച്ചത്തുണി തലയിലൂടെ പൊതിഞ്ഞ നിലയിലാണ്‌. (മുഖം നോക്കി സംസാരിക്കാറില്ലെന്നതു തന്നെ കള്ളലക്ഷണമാണ്‌. )

അങ്ങനെ ഹാജരാകുന്ന കുട്ടിബാബയുടെ ചുറ്റും കൂടി നിന്ന ആള്‍ക്കാര്‍ "ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്" എന്ന സത്യസാക്ഷ്യം ഉച്ചത്തില്‍ പല രീതിയിലും ചൊല്ലുന്നുന്നതു കാണാമായിരുന്നു.ഏറ്റവും വിഷമം തോന്നിപ്പിച്ച കാര്യവും അതു തന്നെ.

"ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്" (لا اله الا الله) എന്ന അറബി വാചകം ഏതെങ്കിലും സിദ്ധന്മാരെ കാണുമ്പോള്‍ ചുറ്റും കൂടി നിന്നു ചൊല്ലാനുള്ള ജപമന്ത്രമല്ല. ജാഥ പോകുമ്പോള്‍ മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കാനും, കുട്ടികളെ തൊട്ടിലാട്ടിയുറക്കുമ്പോള്‍ ഈണത്തില്‍ ചൊല്ലാനുമുള്ള കേവല വചനമല്ല അത്. "ലാ" എന്ന അറബി പദം നിഷേധത്തെ കുറിക്കുന്നു. "ലാ ഇലാഹ" എന്നാല്‍ "ആരാധ്യനില്ല" എന്ന് പരിഭാഷപ്പെടുത്താം. മനസില്‍, ഭൂമിയില്‍, പ്രപഞ്ചത്തിലെല്ലാം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതായിട്ട് എന്തു തന്നെയുണ്ടെങ്കിലും അവയെയെല്ലാം നിഷേധിക്കുകയാണ്‌ ഒരു സത്യവിശ്വാസി ആദ്യം ചെയ്യുന്നത്. അവലംബിക്കപ്പെടാന്‍, ആശ്രയിക്കപ്പെടാന്‍, ആരാധിക്കപ്പെടാന്‍ അര്‍ഹതപ്പെടുന്നതായി ഒരു ശക്തി മാതമേ ഉള്ളൂ എന്ന് മനസ്സിലും ജീവിതത്തിലും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നതിന്നു മുമ്പുള്ള വിശ്വാസിയുടെ സ്വയം തയ്യാറെടുപ്പാണ്‌ "ലാ ഇലാഹ" എന്ന ആദ്യഭാഗം. "ഇല്ലല്ലാഹ്" എന്നതു കൂടിച്ചേരുമ്പോഴാണ്‌ "അല്ലാഹുവല്ലാതെ ആരാധ്യനില്ല" എന്ന അര്‍ത്ഥം അതിനു കൈവരുന്നത്.

ഈ വചനം കേവലം മന്ത്രോച്ചാരണമായി ചൊല്ലി നടക്കാനല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തില്‍ ഇതിന്റെ സാക്ഷികളാവാനാണ്‌ മനുഷ്യരോട് കല്‍‌‌പ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. "അശ്‌ഹദു അന്‍ ലാ ഇലാഹ ഇല്ലള്ളാഹ്" എന്നാണ്‌ സത്യസാക്ഷ്യം ഏറ്റു പറയാറുള്ളത്. അതിന്റെ അര്‍ത്ഥം "അള്ളാഹു അല്ലാതെ ആരാധ്യനില്ല എന്ന് ഞാന്‍ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു എന്നാണ്‌" (വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നല്ല). എനിക്ക് സ്വയം സമര്‍പ്പിക്കാന്‍, ആവലാതികള്‍ ബോധിപ്പിക്കാന്‍, രക്ഷ നല്‍കാനെല്ല്ലാം ദൈവമല്ലാത്തതൊന്നും എന്റെ മുമ്പിലില്ലെന്ന് ജീവിതം മുഴുവനും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിക്കൊള്ളാം എന്നാണ്‌ ഒരു വിശ്വാസി ആദ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍, ഇത്തരം വചനങ്ങള്‍ വെറും നാവു കൊണ്ട് മൊഴിയുകയും ജീവിതത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും പ്രയാസം നേരിടുമ്പോള്‍ എല്ലാം മറന്ന്, നമ്മുടെ രക്ഷകരെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന കേവലമനുഷ്യര്‍ക്കു മുമ്പില്‍ പോയി വണങ്ങുകയും പൊട്ടിക്കരയുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണത വിശ്വാസത്തിലെ വിള്ളലിന്റെ ഭാഗമാണ്‌. മറ്റൊരു രീതിയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ എന്താണെന്റെ വിശ്വാസമെന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടാത്തതിന്റെ പ്രശ്നമാണത്.

എങ്കില്‍, ഏഷ്യാനെറ്റ് ലോകത്തിനു മുമ്പില്‍ കാട്ടിക്കൊടുത്തത് വികലമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രാവര്‍ത്തികതയാണ്‌. അത് ഒരു സമുദായത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അഭിമാനമല്ല; അപമാനമാണ്‌ എന്നെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കുക.

ലേഖ ടീച്ചറുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Tue, 05 Oct 2010 11:34:00 +0000

ലോക അദ്ധ്യാപക ദിനം.

ഇന്നിപ്പോള്‍ എവിടെയാണെന്നറിയില്ലെങ്കിലും, പത്താം ക്ലാസിലെ മുതിര്‍ന്ന പ്രായത്തിലും എന്നെ മകനെന്നു വിളിച്ച് എന്റെ അമ്മയായ് സ്നേഹിച്ചു എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ലേഖ ടീച്ചറുടെ വാല്‍സല്യത്തിന്റെ ഒരിക്കലും വിസ്മരിക്കാനാവാത്ത ഓര്‍മ്മയില്‍..

വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒമ്പതാണു കടന്നു പോകുന്നത്..

ഇതിനിടയില്‍ ലേഖ ടീച്ചറെ ഓര്‍ക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഒരിക്കല്‍ കൂടി കണ്ടുമുട്ടാനും "എന്റെ മോന്‍ വന്നല്ലോ" എന്ന് ആഹ്ലാദം പൂണ്ട് കൈപിടിച്ച് അടുപ്പിക്കുമ്പോഴുള്ള ഭാവം കാണാനും ഞാനാഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്.

പത്താം ക്ലാസിലെത്തുമ്പോഴേക്കും എന്നില്‍ കയറിക്കൂടിയിരുന്ന കുസൃതിക്കാരനില്‍ എന്തു വാല്‍സല്യമാണവര്‍ കണ്ടതെന്നറിയില്ല.

"എന്റെ മകന്‍" എന്ന് എല്ലാവരോടും പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അനുഭവിച്ചിരുന്ന വികാരം അഭിമാനമായിരുന്നോ, അതോ അഹങ്കാരം തന്നെയോ.. അതും അറിയില്ല.

ബി ഡിവിഷനിലെ, നല്ല കുട്ടിയായ ഇസ്മായിലിനെക്കുറിച്ച് "എന്റെ രണ്ടാമത്തെ മകന്‍" എന്നൊരിക്കല്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്കു കുശുമ്പു തോന്നിയത്, ഞാന്‍ അവരുടെ സ്നേഹത്തിനു മുമ്പില്‍ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയായിത്തന്നെ മാറിയതു കൊണ്ടായിരിക്കണം.

അമ്മാവന്റെ വാടകവീട്ടില്‍ താമസിക്കുന്ന അവരുടെ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലിരുത്തി അവര്‍ കെമിസ്‌ട്രിക്കു പുറത്ത് കണക്കും കൂടി പഠിപ്പിച്ച് തന്ന നാളുകള്‍ ഇന്നലെയെന്നതു പോലെ എനിക്കോര്‍ക്കാനാവുന്നു.

അവിടെ ട്യൂഷന്ന് വന്നിരുന്ന നഴ്‌സറി ക്ലാസിലെ കുട്ടിയെ കൊഞ്ചിച്ച് തിരിച്ചെന്റെയടുത്തേക്കു വന്ന ടീച്ചര്‍ "ഓ.. ഇവിടെ ഒരാള്‍ക്ക് കുശുമ്പ് വന്നല്ലോ" എന്നെന്റെ മുഖത്തു നോക്കി കളി പറഞ്ഞതും വെറുതെയായിരിക്കില്ല.

കെമിസ്‌ട്രിയുടെ കട്ടിയായ പാഠങ്ങള്‍ പഠിക്കാതിരിക്കുമ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ ദേഷ്യത്തോടെ എന്നെ ശാസിക്കുന്ന ടീച്ചറുടെ മുഖഭാവമെന്നില്‍ നിന്ന് മറയുന്നില്ല.

പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ച്, ചെവിയില്‍ നുള്ളി, കണ്ണുരുട്ടി എന്നെ അനുസരിപ്പിച്ചു അവര്‍...

സ്ക്കൂള്‍ അവധി ദിവസം അസ്‌മ ടീച്ചറുമൊന്നിച്ച് എന്റെ വീട്ടില്‍ അഥിതിയായി വന്നു അവര്‍..

വെക്കേഷന്ന് സ്വന്തം നാടായ ചേര്‍ത്തലയില്‍ പോയി കുടും‌ബത്തോടൊപ്പമിരിക്കുമ്പൊഴും സ്നേഹമുള്ള ഈ മകന്ന് മുടങ്ങാതെ കത്തുകളയച്ചു..

അവരുടെ വിലാസത്തില്‍ poochakkal എന്ന് ഇം‌ഗ്ലീഷിലെഴുതിയതിനെ "പൂച്ചക്കാല്‍" എന്നു ഞാന്‍ വായിച്ചതു കേട്ട് നിഷ്ക്കളങ്കമായി ചിരിച്ചു..

സ്വന്തം കുഞ്ഞിന് എന്റെ ഫോട്ടോ കാണിച്ച് പേരു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു..

പെട്ടെന്ന് നാട്ടില്‍ പോകേണ്ടി വന്ന ദിവസം എന്നെ വിളിച്ച് റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ കണ്ടുമുട്ടി യാത്ര പറഞ്ഞു അവര്‍..

അങ്ങനെയൊരു യാത്ര പറച്ചിലിനപ്പുറത്ത് പിന്നെയും കത്തുകള്‍ക്കായി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.

സ്ക്കൂളില്‍ പോയപ്പോള്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകരായ അദ്ധ്യാപികമാരോട് അവരെപ്പറ്റി വിവരങ്ങളാരായാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

വിദ്യാലയത്തിന്റെ ഓരോ ഓര്‍മ്മകളിലും അവരുടെ ഒരിക്കലും മങ്ങരുതെന്നു ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്ന മുഖം എന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു.

ഇന്നും, എന്റെ മകന്‍ വന്നല്ലോ എന്ന വിളിക്കായി.. ആ പുഞ്ചിരിക്കായി ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്. പത്താം ക്ലാസിനു ശേഷം എന്റെ ആഗ്രഹമുപേക്ഷിച്ച് ലേഖ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞ കോഴ്സിന് ഞാന്‍ ചേര്‍ന്നു. ബിരുദമെടുത്തു. എന്നാല്‍, ഞാനാഗ്രഹിച്ചതു പോലെ പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ടീച്ചറെ കണ്ടു മുട്ടാനും അന്ന് വിലപിടിപ്പുള്ള എന്തെങ്കിലും സമ്മാനം നല്‍കാനും എനിക്കായില്ലല്ലോ...

ഞാനിപ്പൊഴും കാത്തിരിപ്പാണ്... മനസ്സില്‍ മുഴുവന്‍ വിലമതിക്കാനാവാത്ത സ്നേഹം ഇന്നുമവശേഷിക്കുന്നുവെന്നറിയിക്കാന്‍..

കാട്ടിത്തരുമോ എനിക്കെന്റെ ലേഖ ടീച്ചറെ.. ?

ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോംഗേ

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Wed, 28 Jul 2010 09:12:00 +0000

പാട്ടിനോട് പ്രിയമില്ലാത്തവരില്ലല്ലോ. വളരെ ചെറുപ്പം മുതലേ പാട്ടെനിക്ക് പ്രിയമായിരുന്നു. കോളേജ് പ്രായം വരെ വീട്ടില്‍ റേഡിയോയിലൂടെ മാത്രമേ പാട്ടു കേട്ടിരുന്നുള്ളൂ എന്നതിനാല്‍ "പാട്ട് കാണുന്നതിനേക്കാല്‍" ആസ്വാദനം കേള്‍ക്കുന്നതു തന്നെയാണെന്നാണ്‌ അനുഭവം. അങ്ങനെ വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ യേശുദാസിന്റെ പാട്ടുകളോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഇഷ്ടം തോന്നി. എന്നാല്‍ നാട്ടില്‍ പഴയ പാട്ടുകള്‍ റെക്കോര്‍ഡ് ചെയ്തു കിട്ടിയിരുന്നില്ല.

യൂണിവേഴ്സിറ്റി, ഞങ്ങള്‍ക്ക് പരീക്ഷാ സെന്റര്‍ അനുവദിച്ചിരുന്നത് ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് വീട്ടില്‍ നിന്ന്‌ പോയി വരാന്‍ പ്രയാസമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലായിരുന്നു. എന്റെ നാടായ മൊഗ്രാലില്‍ നിന്നും പരീക്ഷാസെന്ററുകളിലേക്ക് എത്തിപ്പെടാന്‍ കാഞ്ഞങ്ങാടു വഴിയാണു പോകേണ്ടത്. പരീക്ഷയ്ക്കു തയ്യാറായി വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ പഴയ പാട്ടുകലുടെ ഒരു ലിസ്റ്റും ഒരു ഓഡിയോ കാസറ്റും കൂടിയുണ്ടാവും. കാഞ്ഞങ്ങാട് ബസിറങ്ങുന്നിടത്തു തന്നെ ഒരു കടയുണ്ട്. അവിടെ നിന്നും പഴയ പാട്ടുകള്‍ റെക്കോര്‍ഡ് ചെയ്തു കിട്ടും. അതൊക്കെ ഒരു കാലം..! ഏകാന്തതയിലേക്ക് പാട്ടുകളെ മാത്രം കൂട്ടിരുത്തിയ കാലം..

പിന്നീട് പഴയതു പോലെ പാട്ടുകള്‍ കേള്‍ക്കാനുള്ള സാഹചര്യം കുറഞ്ഞുവന്നു. ജീവിതം മെല്ലെ ഗൗരവപ്പെട്ടു വരുമ്പോള്‍ അതൊക്കെ ഒരു അരികിലേക്ക് ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം. എങ്കിലും ഹൃദ്യമായ സംഗീതം ഇപ്പൊഴുമെന്നെ ആകര്‍ഷിക്കാറുണ്ട്.

യാദൃശ്ചികമായി കേള്‍ക്കുന്ന ചില പാട്ടുകള്‍ നമ്മെ പിടിച്ചിരുത്താറില്ലേ.. അങ്ങനെയൊരനുഭവം മുമ്പും ‍പങ്കുവെച്ചിരുന്നു. ഇവിടെ വീണ്ടുമൊരു പാട്ടനുഭവം കുറിക്കട്ടെ..

രംഗം പഴയതു പോലെ കഫ്ത്തീരിയ തന്നെ.
ഗാനം: ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോംഗേ

രചന: ആനന്ദ് ബക്ഷി
സംഗീതം: ആര്‍. ഡി. ബര്‍മന്‍
പാടിയത്: ലതാ മങ്കേഷ്ക്കര്‍, ഷബീര്‍ കുമാര്‍
സിനിമ: ബേതാബ് (1983)

പാട്ടിന്റെ എല്ലാ ഭാഗവും ആസ്വാദ്യകരം തന്നെ. കേള്‍ക്കാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യാം. കണ്ടു കേള്‍ക്കാന്‍ താഴെ യൂട്യൂബ് വീഡിയോയുണ്ട്.

ഉര്‍ദുവിലും ഹിന്ദിയിലുമൊന്നും അറിവില്ലെങ്കിലും അറിയാനാഗ്രഹിക്കുന്നവന്റെ മലയാളമാണിവിടെ:-

യൗവനത്തിലേക്കു കടക്കുമ്പോള്‍, എവിടെയായിരിക്കും നാമെന്നറിയില്ല
എങ്കിലുമെവിടെയായിരുന്നാലും, അവിടെയെല്ലാം നിന്നെയോര്‍ത്ത് വിലപിക്കും ഞാന്‍..

ബാല്യത്തിന്റെയീ പ്രേമമെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞാല്‍
നമ്മുടെ ഹൃദയം എത്രമാത്രം ശൂന്യമായിരിക്കും...

എന്നാലുമീ ശൂന്യതയെ,നിന്റെ സങ്കല്പ്പങ്ങള്‍ കൊണ്ടു നിറയ്ക്കും ഞാന്‍..
നിന്നെയോര്‍ത്തു കൊണ്ടിരിക്കും..

അവള്‍ ഇങ്ങനെ ചിരിക്കുമായിരുന്നു.. ഇങ്ങനെ നടക്കുമായിരുന്നു..
നിലാവു പോലെ മറയുകയും തെളിയുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു..

നീയകന്നു പോയാലും, അതിനു ശേഷവും നിന്നെയോര്‍ത്തു കൊണ്ടിരിക്കും ഞാന്‍,
നിന്നെക്കുറിച്ചെല്ലാവരോടും ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരിക്കും ഞാന്‍..

നിന്റെ ഹിമം പോലെ ശുദ്ധമായ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിന്ന്...
നിന്റെ മൃദലമായ മുടിയിഴകളുടെ ചങ്ങലയില്‍ നിന്ന്..

എങ്ങനെയാണെന്നെ ഞാന്‍ സ്വതന്ത്രമാക്കേണ്ടത്..
നിന്നെയോര്‍ത്തു കൊണ്ടിരിക്കും ഞാന്‍..

വേര്‍പാടിന്റെ വിഷം നുകരേണ്ടി വന്നാല്‍ ..
വേര്‍പെട്ടും പിന്നെയും ജീവിക്കേണ്ടിയിരുന്നാല്‍ ..
എന്റെയീ യുവത്വമെല്ലാം ഇങ്ങനെലക്ഷ്യമായി ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കും ഞാന്‍..
നിന്നെയോര്‍ത്തു കൊണ്ട് തന്നെ...

പാട്ടിന്റെ വരികള്‍:-
ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ, ജാനേ കഹാം ഹോംഗേ
ലെകിന്‍ ജഹാം ഹോംഗേ, വഹാ ഫരിയാദ് കരേംഗേ തുഛേ യാദ് കരേംഗേ..

ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ, ജാനേ കഹാം ഹോംഗേ
ലെകിന്‍ ജഹാം ഹോംഗേ, വഹാ ഫരിയാദ് കരേംഗേ തുഛേ യാദ് കരേംഗേ..
ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ, ജാനേ കഹാം ഹോംഗേ

യേ ബഛ്പന്‍ കാ പ്യാര്‍ അഗര്‍ ഖോ ജായേഗാ
ദില്‍ കിത്‌നാ ഖാലീ ഖാലീ ഹോ ജായേഗാ
തേരേ ഖയാലോം സേ ഇസേ ആബാദ് കരേംഗേ തുഛെ യാദ് കരേംഗേ..

ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ, ജാനേ കഹാം ഹോംഗേ
ലെകിന്‍ ജഹാം ഹോംഗേ, വഹാ ഫരിയാദ് കരേംഗേ തുഛേ യാദ് കരേംഗേ..
ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ

ഐസേ ഹസ്‌തീ ഥീ വോ ഐസേ ഛല്‍തീ ഥീ
ചാന്ദ് കെ ജൈസേ ഛുപ്തീ ഔര്‍ നികല്‍‌തീ ഥീ
സബ് സേ തെരീ ബാതേന്‍, തേരേ ബാദ് കരേംഗേ.. തുഛെ യാദ് കരേംഗേ

ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ, ജാനേ കഹാം ഹോംഗേ
ലെകിന്‍ ജഹാം ഹോംഗേ, വഹാ ഫരിയാദ് കരേംഗേ തുഛേ യാദ് കരേംഗേ..
ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ

തേരേ ശബ്‌നമി ഖ്വാബോം കീ തസ്‌വീരോം മേ
തേരേ രേശമി സു‍ഫോം കീ സഞ്ചീറോം സേ
കൈസേ ഹം അപ്‌നേ ആപ് കോ ആസാദ് കരേംഗേ.. തുഛേ യാദ് കരേംഗേ..

ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ, ജാനേ കഹാം ഹോംഗേ
ലെകിന്‍ ജഹാം ഹോംഗേ, വഹാ ഫരിയാദ് കരേംഗേ തുഛേ യാദ് കരേംഗേ..
ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ

സെഹര്‍ ജുദായീ കാ പീനാ പഡ് ജായേ തോ
ബിഛഡ് കേ ഭീ ഹം കോ ജീനാ പഡ് ജായേ തോ
സാരേ ജവാനീ ബസ് യൂഹീ ബര്‍ബാദ് കരേംഗേ.. തുഛേ യാദ് കരേംഗേ..

ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ, ജാനേ കഹാം ഹോംഗേ
ലെകിന്‍ ജഹാം ഹോംഗേ, വഹാ ഫരിയാദ് കരേംഗേ തുഛേ യാദ് കരേംഗേ..
ജബ് ഹം ജവാന്‍ ഹോം‌ഗേ.. ജാനേ കഹാം ഹോംഗേ

റജബ് മാസം; ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Tue, 06 Jul 2010 08:46:00 +0000

ഇസ്ലാമില്‍ ചില ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മറ്റു ചില ദിവസങ്ങളേക്കാള്‍ ശ്രേഷ്ഠത നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. ചില ദിവസങ്ങളില്‍ നോമ്പെടുക്കല്‍ പുണ്യമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ചില സമയത്ത് നിസ്ക്കാരങ്ങള്‍ക്ക് ശ്രേഷ്ഠത കല്‍‌പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചില വേളകളില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ പ്രോല്‍സാഹിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം സര്‍‌വ്വലോക രക്ഷിതാവായ അല്ലാഹുവിന്റെ യുക്തിക്കും കല്‍‌പ്പനയ്ക്കും അനുസരിച്ചാണ്‌. മനുഷ്യര്‍ കൂടുതല്‍ ദൈവസ്മരണയില്‍ മുഴുകാനും സല്‍‌ക്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനും അങ്ങനെ ജീവിതം സത്പാന്ഥാവില്‍ സഞ്ചരിക്കാനും പ്രോല്‍സാഹിപ്പിക്കുന്നതാണ്‌ ഇത്തരം ഘടകങ്ങള്‍.

ഏതൊക്കെ കര്‍മ്മങ്ങളാണ്‌, എപ്പൊഴൊക്കെയാണ്‌ നിര്‍‌വ്വഹിക്കേണ്ടതെന്ന്‌ പ്രവാചകന്‍ (സ) തന്റെ ഇരുപത്തിമൂന്ന് വര്‍ഷത്തെ പ്രബോധന ജീവിതത്തിനിടയില്‍ ലോകത്തിന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പ്രവാചകന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങള്‍ പോലും ഇന്ന് ലോകത്തിന്ന് മുമ്പില്‍ തുറന്ന പുസ്തകമായി ഹദീസുകളിലൂടെ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. വിശ്വാസികള്‍ തങ്ങളുടെ ജീവിതം ക്രമപ്പെടുത്തുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ കലാമായ (സംസാരം/വര്‍ത്തമാനം) ഖുര്‍‌ആനിനും പ്രവാചകചര്യയായ ഹദീസിനും അനുസൃതമായിട്ടാണ്‌.

എന്നാല്‍, മുസ്ലിംകളില്‍ ഒരു വലിയ വിഭാഗം ആളുകള്‍ റജബ് ഇരുപത്തിയേഴാം നാളിനെ, പ്രവാചകന്‍ ആകാശാരോഹണം നടത്തിയതിന്റെ ഓര്‍മ്മ പുതുക്കാന്‍ വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രവാചകന്റെ രാപ്രയാണത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഖുര്‍‌ആന്‍ സൂറഃ ഇസ്രാ‌ഇല്‍ പറയുന്നുണ്ട് : "തന്റെ ദാസനെ ഒരു രാത്രിയില്‍ മസ്ജിദുല്‍ ഹറാമില്‍ നിന്ന് മസ്‌ജിദുല്‍ അഖ്‌സായിലേക്ക് - അതിന്റെ പരിസരം നാം അനുഗ്രഹീതമാക്കിയിരിക്കുന്നു- നിശായാത്ര ചെയ്യിച്ചവന്‍ എത്രയോ പരിശുദ്ധന്‍ !. നമ്മുടെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളില്‍ ചിലത് അദ്ദേഹത്തിന്‌ നാം കാണിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ വേണ്ടിയത്രെ അത്. തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ (അല്ലാഹു) എല്ലാം കേള്‍ക്കുന്നവനും കാണുന്നവനുമത്രെ." (സൂറഃ ഇസ്രാഅ്‌ - 1)

മസ്ജിദുല്‍ ഹറാമില്‍ നിന്ന് മസ്ജിദുല്‍ അഖ്‌സായിലേക്ക് രാപ്രയാണം നടന്നതിനെ 'ഇസ്രാഅ്‌ എന്നും അവിടെ നിന്നും ആകാശത്തേക്കുയര്‍ത്തപ്പെട്ടതിനെ 'മിഅ്‌റാജ്‌' എന്നും പറയുന്നു.

ഒറ്റ രാത്രിയില്‍ സഞ്ചരിച്ച് തിരിച്ചു വരാന്‍ പ്രയാസമായ ഈ വഴിദൂരം യാത്ര ചെയ്തെന്ന് പിറ്റേ ദിവസം ഖുറൈശികളോട് പ്രവാചകന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പലരും അത് അവിശ്വസിക്കുകയും, വിശ്വാസികള്‍ പോലും സംശയം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍, പ്രവാചകന്ന് തുണയും തണലുമായി കൂടെ ജീവിച്ച അബൂബക്കര്‍ (റ) പറഞ്ഞത് 'പ്രവാചകന്‍ (സ) അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അത് സത്യമായിരിക്കും, ഞാനത് വിശ്വസിക്കുന്നു' എന്നാണ്‌. അന്ന് മുതലാണ്‌ അബൂബക്കര്‍ (റ) "സിദ്ദീഖ്" (സത്യപ്പെടുത്തിയവന്‍) എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത് എന്ന് ചരിത്രം പറയുന്നു.

ഈ യാത്രയിലാണ്‌ അല്ലാഹു പ്രവാചകന്റെ സമുദായത്തിന്‌ അഞ്ചു നേരത്തെ നിസ്ക്കാരം നിര്‍ബന്ധമാക്കുന്നത്. അമ്പതു നേരമാണ്‌ പിന്നീട് അഞ്ചു നേരമായി ചുരുക്കപ്പെട്ടത്.

നിസ്ക്കാരം (സ്വലാത്ത്) എന്നത് ഒരു മുസ്ലിമിനെ ഇതരരില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന ഒന്നാമത്തെ ഘടകമാണെന്നതില്‍ യാതൊരു സംശയവുമില്ല. അഞ്ചു നേരം അല്ലാഹുവിന്ന് മുമ്പില്‍ സാഷ്ടാംഗം വണങ്ങുന്നതിന്ന് ഒരു വിശ്വാസിക്ക് മറ്റൊരു തടസ്സവും പറയുക സാധ്യമല്ല. യാത്രയോ, രോഗമോ, ഏര്‍പ്പാടുകളോ ഒന്നും നിസ്ക്കാരം ഒഴിവാക്കാന്‍ കാരണമാവുന്നില്ല. അങ്ങനെയുള്ള സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ സ്വീകരിക്കേണ്ട നിലപാടുകള്‍ ഇസ്ലാം വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ യാമവും അല്ലാഹുവിനെ വിസ്മരിക്കാത്ത ജീവിതവ്യവസ്ഥയുടെ ഉന്നതവും ഉത്തമവുമായ രൂപമാണ്‌ നിസ്ക്കാരം.

ഇസ്രാഉം മി‌അ്‌റാജും പറയുമ്പോള്‍ ആദ്യമുണര്‍ത്തേണ്ടതും നിസ്ക്കാരത്തിന്റെ ഈ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് തന്നെയായിരിക്കണം. സുഖനിദ്രയില്‍ 'സുബ്‌ഹ്' ഒഴിവാക്കുന്നവര്‍ക്കും ആലസ്യത്തെ അതിജയിക്കാനാവാതെ 'അസര്‍' ഉപേക്ഷിക്കുന്നവര്‍ക്കും ഇസ്രാഉം മി‌അ്‌റാജും മനസ്സിന്ന് പുതിയ ഊര്‍ജ്ജം നല്‍കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രവാചകന്‍ (സ) തന്റെ അവസാന വേളയില്‍ സമുദായത്തെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താനാഗ്രഹിച്ച കാര്യമാണ്‌ നിസ്ക്കാരം.

എന്നാല്‍, ഇത്തരം ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളൊന്നുമില്ലാതെ ഇസ്രാഇന്റെയും മി‌അ്‌റാജിന്റെയും കേവലചരിത്രം പറയുന്നതിലോ, പ്രവാചകന്‍ സഞ്ചരിക്കാനുപയോഗിച്ച ബുറാഖിന്റെ രൂപവും ഭംഗിയും അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിലോ പ്രത്യേകമായി ഒരു ഗുണമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

ഈ വിഷയത്തില്‍ പണ്ഢിതന്മാര്‍ എന്തു പറയുന്നു ?

ഈ സംഭവം നടന്നത് റജബ് ഇരുപത്തിയേഴിന്‌ തന്നെയാണെന്ന് സമര്‍ത്ഥിക്കുന്ന പ്രബലമായ ഹദീസുകളൊന്നും ലഭ്യമല്ല എന്നതാണ്‌ സത്യം. മാത്രമല്ല, അന്നേ ദിവസം നോമ്പ് സുന്നത്താണെങ്കില്‍ അത് ഹദീസുഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ പ്രാധാന്യത്തോടെ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്‌. കാരണം, ഖുര്‍‌ആന്‍ സൂചിപ്പിച്ച ഒരു സംഭവം നടന്ന ദിവസവും, സമുദായം ഏറ്റവും പ്രാധാന്യത്തോടെ നിര്‍‌വ്വഹിക്കേണ്ട നിസ്ക്കാരം നിര്‍ബന്ധമാക്കപ്പെട്ട ദിവസവുമാണതെന്ന നിലയില്‍ വലിയ പ്രാധാന്യമാണതര്‍ഹിക്കുന്നത്. നബി (സ) ആ ദിവസത്തില്‍ നോമ്പ് നോറ്റെന്നോ, നോല്‍ക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടുവെന്നോ ഉള്ള തെളിവുകളോ, ഇസ്ലാമിലെ കര്‍മ്മങ്ങളെന്തും ആവേശത്തോടെ നടപ്പിലാക്കാന്‍ എന്നും മുന്നിട്ടിറങ്ങിയ ഖുലഫാഉര്‍ റാഷിദുകളോ മറ്റു സ്വഹാബാക്കളോ അത് ജീവിതത്തില്‍ നടപ്പില്‍ വരുത്തിയതിന്റെ തെളിവുകളോ നമുക്ക് ലഭ്യമായേനേ.

എന്നാല്‍ ഈ വിഷയത്തില്‍ സ്ഥിരപ്പെട്ട ഹദീസുകളൊന്നും ലഭ്യമല്ല എന്നു മാത്രമല്ല അങ്ങനെ നിര്‍‌വ്വചിക്കുന്ന ഹദീസുകളൊന്നും സ്വീകാര്യ യോഗ്യമല്ലെന്ന് പണ്ഢിതന്മാര്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇത് ഹാഫിള്‌ ഇബ്നു ഹജര്‍ തന്റെ "തബ്‌യീനുല്‍ ഉജുബ് ഫീമാ വറദ ഫീ ശഹ്‌രി റജബ്" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പേജ് 6, 8 തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളില്‍ പറയുന്നുണ്ട്.

ഇസ്രാ‌ഉം മി‌അ്‌റാജും റജബ് ഇരുപത്തിയേഴിനു തന്നെയാണെന്ന വാദം തന്നെ പണ്ഢിതന്മാര്‍ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസം രേഖപ്പെടുത്തിയതാണ്‌. ഇബ്‌നു റജബ് തന്റെ ‘ലത്വാ‌ഇഫുല്‍ മ‌ആരിഫ്’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പറയുന്നത് കാണുക: “റജബ് മാസത്തില്‍ മഹത്തരമായ സംഭവങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. അതൊന്നും ശരിയല്ല. പ്രവാചകന്‍ (സ) അതിലെ ആദ്യത്തെ രാത്രിയിലാണ്‌ ജനിച്ചതെന്നും റിപ്പോര്‍ട്ടുണ്ട്. ഖാസിം ബിന്‍ മുഹമ്മദില്‍ നിന്നും സ്വീകാര്യമല്ലാത്ത പരമ്പരയിലൂടെ ഇങ്ങനെ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്: "പ്രവാചകന്റെ ഇസ്‌റാ‌ റജബിലെ ഇരുപത്തിയേഴിലായിരുന്നു". എന്നാല്‍ ഇബ്രാഹീം അല്‍ ഹര്‍ബിയും മറ്റുള്ളവരും അത് നിഷേധിച്ചിട്ടുണ്ട്.”

"സാദുല്‍ മ‌ആദ്" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ (1/275) ഇബ്നുല്‍ ഖയ്യിമും "ഫത്‌ഹുല്‍ ബാരീ" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ (7/242-243) ഇബ്നു ഹജറും ഇത് പറയുന്നുണ്ട്.

റജബ് മാസത്തിലെ ആദ്യത്തെ വെള്ളിയാഴ്ച്ച "റഗാ‌ഇബ്" എന്ന പേരില്‍ പ്രത്യേക നിസ്ക്കാരം ഉള്ളതായി വന്ന ഹദീസുകളും തള്ളപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് രണ്ടാം ശാഫി‌ഈ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇമാം നവവി അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം പറയുന്നത് കാണുക "അത് ശക്തമായി എതിര്‍ക്കപ്പെടേണ്ടതും മോശമായ അനാചാരവുമാണ്‌; നിശിദ്ധങ്ങളുടെ ഗണത്തില്‍ പെടുത്തേണ്ടത്. അത് ഉപേക്ഷിക്കുകയും, അവഗണിക്കുകയും, അത് ചെയ്യുന്നവനെ തടയുകയും വേണം." (ഫതാവാ ഇമാം നവവി- 57).

ഇബ്‌നു റജബ് പറയുന്നു: "റജബ് മാസത്തില്‍ പ്രത്യേക നമസ്ക്കാരം ഉള്ളതായി പറയപ്പെടുന്നതൊന്നും ശരിയല്ല. റജബ് മാസത്തിലെ ആദ്യത്തെ വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി "സ്വലാതു റഗാ‌ഇബ്" (റഗാ‌ഇബ് നമസ്ക്കാരം) എന്നതിന്റെ പ്രത്യേകതയെക്കുറിച്ച് പരാമര്‍ശിക്കുന്ന ഹദീസുകളെല്ലാം കള്ളവും നിരര്‍ത്ഥകവുമാണ്‌. അധിക പണ്ഢിതന്മാരും ഇത് ബിദ്‌അത്ത് (അനാചാരം) ആണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മുന്‍‌ഗാമികളായ പണ്ഢിതന്മാര്‍ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പരാമര്‍ശിക്കാത്തതു തന്നെ ഇത് ഹിജ്‌റ നാന്നൂറിന്ന് ശേഷമാണ്‌ കടന്നുവന്നതു എന്നതിനാലാണ്‌. റജബ് മാസത്തില്‍ പ്രത്യേകമായി നോമ്പ് നോല്‍ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പ്രവാചകനില്‍ നിന്ന് സ്പഷ്ടമായി ഒരു ഹദീസും ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല"- ലത്വാ‌ഇഫുല്‍ മ‌ആരിഫ്’- 228

ഇമാം ത്വര്‍തൂശി തന്റെ 'അല്‍ ഹവാദിസു വല്‍ ബിദ‌ഉ' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പതിമൂന്നാമത്തെ അദ്ധ്യായത്തില്‍ 'റജബ്' മാസത്തെയും അതിനെ പ്രത്യേകമാക്കുന്നതിനെതിരയുള്ള തെളിവുകളെയും പരാമര്‍ശിക്കുന്നുണ്ട്. റജബ് ഇരുപത്തി ഏഴിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ഹദീസു പോലും അവിടെ വിവരിക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇങ്ങനെയൊരു ഹദീസ് അദ്ദേഹം ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്:- "ആയിശയില്‍ നിന്നും മാലികും ബുഖാരിയും മുസ്‌ലിമും റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നു: നബി (സ) ഒരു മാസത്തെയും നോമ്പ് കൊണ്ട് പ്രത്യേകമാക്കിയിരുന്നില്ല".

തെളിവുകളെല്ലാം ഉദ്ധരിച്ച ശേഷം അവസാനം അദ്ദേഹം പറയുന്നു: "ഈ തെളിവുകളെല്ലാം അറിയിക്കുന്നത് ജനങ്ങള്‍ റജബിനെ മഹത്വവല്‍ക്കരിക്കുന്നതായി സ്വീകരിക്കുന്നതെല്ലാം തന്നെ, ജാഹിലിയ്യാ കാലത്തെ ആചാരങ്ങളുടെ അവശേഷിപ്പുകളാണ്‌ എന്നതത്രെ"- അല്‍ഹവാദിസു വല്‍ ബിദ‌ഉ- 141

ചുരുക്കത്തില്‍ റജബ് മാസവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി പ്രത്യേക ആചാരങ്ങളെല്ലാം ഇസ്ലാമിന്റെ പൂര്‍ത്തീകരണത്തിന്‌ ശേഷമുണ്ടായതും അതു കൊണ്ടു തന്നെ അവ തള്ളപ്പെടേണ്ടതുമാണ്‌.

ദുല്‍‌ഖ‌അ്‌ദ്, ദുല്‍‌ഹിജ്ജ, മുഹറം എന്നീ തുടര്‍ച്ചയായ മൂന്ന് മാസങ്ങളും റജബ് മാസവും പവിത്രങ്ങളാക്കുകയും യുദ്ധം വിലക്കുകയും ചെയ്തതിന്ന് ഖുര്‍‌ആനും ഹദീസും തെളിവാണ്‌. എന്നാല്‍ റജബുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയ ആരാധനകളെല്ലാം അടിസ്ഥാന രഹിതമാണ്‌.

ആയിശയില്‍ നിന്നും നിവേദനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു ഹദീസില്‍ പ്രവാചകന്‍ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു : "നമ്മുടെ ഈ കാര്യത്തില്‍ (ദീനില്‍/മതത്തില്‍) ആരെങ്കിലും വല്ലതും പുതുവായി ഉണ്ടാക്കിയാല്‍ അത് തള്ളപ്പെടേണ്ടതാകുന്നു." (ബുഖാരി, മുസ്ലിം)

ഖുര്‍‌ആന്‍ പറയുന്നു: "ഇന്ന് ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് നിങ്ങളുടെ മതം പൂര്‍ത്തിയാക്കി തന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ അനുഗ്രഹം നിങ്ങള്‍ക്ക് ഞാന്‍ നിറവേറ്റിത്തരികയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. മതമായി ഇസ്‌ലാമിനെ ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തൃപ്തിപ്പെട്ട് തന്നിരിക്കുന്നു"- സൂറഃ മാ‌ഇദ- 3

ഇസ്ലാമിലെ കര്‍മ്മങ്ങളെല്ലാം പ്രവാചകന്റെ കാലഘട്ടത്തു തന്നെ പൂര്‍ണ്ണമായും വിവരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനു ശേഷമുണ്ടാക്കപ്പെട്ടതെല്ലാം അനാചാരങ്ങളാണ്‌. ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ പറ്റുന്നവര്‍ക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയും അല്ലാത്തവര്‍ക്ക് തള്ളുകയുമാകാം. എങ്ങനെയായാലും ഇസ്ലാം അല്ലാഹുവും റസൂലും പഠിപ്പിച്ചതു മാത്രം.

മുസ്ലിം കുറ്റവാളികള്‍; ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Mon, 21 Jun 2010 07:47:00 +0000

ഫേസ്ബുക്കില്‍ ഒരു സുഹൃത്ത് എന്നെ ടാഗ് ചെയ്ത ഒരു നോട്ടില്‍ ആകെ പരിതപിക്കുന്നത് മുച്ചീട്ടു കളിക്കാരും പിമ്പുകളും തട്ടിപ്പറിക്കുന്നവരും എന്തു കൊണ്ട് "നമ്മുടെ സമുദായത്തിലെ" അംഗങ്ങള്‍ മാത്രമാവുന്നുവെന്നാണ്‌. മതവിദ്യാഭ്യാസം ആവശ്യത്തിന്‌ ലഭിക്കുന്ന സമുദായമായിരുന്നിട്ടും എന്തു കൊണ്ട് ഇത്തരം നീചന്മാര്‍ നമ്മുടേതു മാത്രമായി ഉല്പ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്നാണ്‌.

ആദ്യമായി ഇതൊരു ഉപരിപ്ലവമായ നോട്ടും കമന്റ്സുമായിപ്പോയി എന്ന് തന്നെയാണെന്റെ നിരീക്ഷണം. ഇസ്ലാം മതത്തിലെ അംഗങ്ങളുടെ പേരുകള്‍ കുറ്റവാളികള്‍ക്കിടയില്‍ വായിക്കേണ്ടി വരുന്നത് എന്തു കൊണ്ടെന്ന ചര്‍ച്ച ഈയൊരു സാഹചര്യത്തില്‍ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് നോട്ടില്‍ ഇത്തരത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്‌ ഒരു സദുദ്യമമോ സാന്ദര്‍ഭികമായതോ ആയി തോന്നിയില്ല. അദ്ദേഹം, താന്‍ പരിതപിക്കുന്ന സമുദായത്തിലെ അംഗം തന്നെയാണെന്ന നിലയില്‍ സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ ഇതൊരു പൊതുചര്‍ച്ചയില്‍ പരിഹരിക്കാവുന്ന വിഷയമാണെന്ന് ധരിക്കുന്നതും ശരിയല്ല.

മറ്റൊരു തരത്തില്‍, കണ്‍‌തുറന്നു നോക്കിയാല്‍ സമൂഹത്തിലെ കുറ്റവാളികളെ മതത്തിന്റെ ലേബലില്‍ കാണുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമാണെന്നതാണ്‌ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. കാരണം, മതം എന്നും മനുഷ്യന്റെ നന്മയ്ക്കായിട്ടാണ്‌ പ്രബോധനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്; അതേത് മതമായാലും. ഒരാള്‍ ഒരു മതത്തിലെ അംഗമാവുന്നത് ഏതെങ്കിലുമൊരു അംഗത്വപത്രം പൂരിപ്പിച്ചു കൊടുത്തിട്ടല്ല. മറിച്ച്, ആ മതം മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന ആശയങ്ങളെ പുല്‍കുകയും അതിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ജീവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴുമാണ്‌ ഒരു വ്യക്തി ആ മതത്തിന്റെ മുദ്ര ചാര്‍ത്തപ്പെടുന്നത്.

അതു കൊണ്ടു തന്നെ ഒരു മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍ അതിന്റെ ലേബല്‍ ചുമക്കുന്നവരെ പഠിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍, പ്രമാണങ്ങളില്‍ നിന്ന് പഠിക്കുന്നതായിരിക്കും ഉത്തമം. മതത്തിന്റെ അനുയായികളില്‍ തന്നെ സച്ചരിതരായ വ്യക്തിത്വങ്ങളില്‍ മതം എങ്ങനെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നുവെന്നും, അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മതമൂല്യങ്ങളുടെ പ്രഭ ഏതു വിധത്തിലാണ്‌ തുണയായതെന്നും പഠിക്കുകയാണെങ്കില്‍ കുറച്ചെങ്കിലും കാര്യങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുവാന്‍ സാധിക്കുകയും ചെയ്യും. നേരെ മറിച്ച് ഈ മതത്തിന്റെ അനുയായിയാണെന്ന് പറയുകയും, എന്നാല്‍ മതം പറയുന്ന മൂല്യങ്ങളൊന്നും ജീവിതത്തില്‍ പ്രകടിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും, പകരം സകല തോന്നിവാസങ്ങളും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയില്‍ മതത്തെ ദര്‍ശിക്കാനാവില്ലല്ലോ..

ഫുട്‌ബോളിന്റെ ചരിത്രം പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങുകയോ, ഇന്ത്യയില്‍ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത്, ക്രിക്കറ്റിനെക്കുറിച്ചറിയാന്‍ അഫ്‌ഗാനിസ്ഥാനിലേക്ക് പോകുന്നത് ഒക്കെപ്പോലെയാണത്. എന്നാല്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ഫുട്‌ബോളും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനില്‍ ക്രിക്കറ്റും അതിന്റെ എല്ലാ ആവേശത്തോടെയും കളിക്കപ്പെടുന്നുമുണ്ട്.

ഇനി, മുസ്ലിംകള്‍ മാത്രമാണീ കുറ്റകൃത്യങ്ങളില്‍ പ്രധാനികള്‍ എന്ന് ധരിക്കുന്നതിലെ പിഴവിനെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ട മറ്റൊരു വസ്തുതയുണ്ട്. സത്യത്തില്‍ മുസ്ലിംകളിലെ കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്. സ്വന്തം പേരിന്റെയൊപ്പം "ഹാജി" എന്ന് വാലുള്ള ഒരു വ്യക്തിയെ കള്ളനോട്ടിന്റെയോ മറ്റോ കേസില്‍ പിടിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍, യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ ഒരു അമുസ്ലിം സുഹൃത്ത് "ഹും! ഹാജിയാണത്രെ! കള്ളനോട്ടിന്റെയാണ്‌ പണി!" എന്ന് കമന്റ് പറഞ്ഞത് ഞാനോര്‍ക്കുന്നു. കള്ളുകച്ചവടത്തിലും പെണ്‍‌വാണിഭത്തിലും പിടിച്ചു പറിയിലുമെല്ലാം പിടിക്കപ്പെടുന്ന പ്രതികളിലാരെങ്കിലും മുസ്ലിം വിഭാഗത്തില്‍ പെട്ടവനാണെങ്കില്‍ അതിന്ന് കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധ കൈവരുന്നത് ഒരു പച്ചപ്പരമാര്‍ത്ഥമാണ്‌. ‍എന്താണിതിനു കാരണം ?

ഇസ്ലാം എന്ന ജീവിത വ്യവസ്ഥമനുഷ്യന്‍ അക്രമിയാവുന്നതിന്റെ, നീചമായ ചിന്തകളുടെ, കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെയെല്ലാം വാതിലുകള്‍ ശക്തമായി കൊട്ടിയടക്കുന്നു. മോശമായത് ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും അത് തടയുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലും തികഞ്ഞ സൂക്ഷ്മത പുലര്‍ത്താന്‍ അതാവശ്യപ്പെടുന്നു. സ്രഷ്ടാവിനെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ പറഞ്ഞ ഇസ്ലാം സൃഷ്ടികളോടുള്ള ഇടപാടിനെക്കുറിച്ചും ശക്തമായി താക്കീതു ചെയ്യുന്നു. സമ്പത്ത് മനുഷ്യന്റെ നിലനില്പ്പാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പൊഴും അതില്‍ അണുമണിത്തൂക്കം അനര്‍ഹമായത് കടന്നു കൂടാതിരിക്കാന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. മുള്ളു വിതറപ്പെട്ട വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍ കാലുകളെടുത്തു വെക്കുന്ന ജാഗ്രത പോലെ ജീവിതത്തില്‍ ഗൗരവപ്പെടാന്‍ അതാവശ്യപ്പെടുന്നു.

ഇങ്ങനെയുള്ള ജീവിതവ്യവസ്ഥയില്‍ അംഗമായിരിക്കുമ്പോഴും നീചകൃത്യങ്ങളില്‍ അഭിരമിക്കുന്നവര്‍ എങ്ങനെയാണ്‌ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതിരിക്കുക ? ഒരു മനുഷ്യന്‍ ജീവിതത്തില്‍ പുലര്‍ത്തേണ്ട എല്ലാ മര്യാദകളും പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടും വഴിതെറ്റിപ്പോവുന്നവര്‍ എങ്ങനെയാണ്‌ കുറ്റം പറച്ചിലുകള്‍ ഏല്‍ക്കാതിരിക്കുക ? ഇതു തന്നെയാണ്‌ സംഭവിക്കുന്നതും.

ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസില്‍ നിത്യ സന്ദര്‍ശകനായിരുന്ന, നന്നായി ഹിന്ദിയറിയാവുന്ന, ഉമര്‍ എന്നു പേരായ, മുസ്ലിമായ ഒമാനിയോട് ഉത്തര്‍പ്രദേശുകാരനായ, ഹിന്ദുവായ, ജയ്കിഷന്‍, അവര്‍ തമ്മില്‍ തമാശ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനിടെ ഒരിക്കല്‍ ചോദിക്കുന്നതു കേട്ടു: "തും മുസല്‍‌മാന്‍ ഹേ, ഫിര്‍ ഭീ തും ഛൂട് ബോല്‍‌താ ഹേ ?" (നീ മുസ്ലിമാണല്ലോ, എന്നിട്ടും നീ കളവ് പറയുന്നോ). മുസ്ലിമായ ഉമറിന്ന് കളവ് പറയാന്‍ പാടില്ലെന്ന് ഹിന്ദുവായ ജയ്കിഷന്ന് ബോധ്യമുണ്ട്. അതാണവന്റെ ആശ്ചര്യവും. എന്നിട്ടും ഈ ബോധ്യമില്ലാത്ത ഒരു പാട് ഉമറുമാര്‍ സമുദായത്തില്‍ ജീവിക്കുന്നുണ്ടെന്നതു തന്നെയാണിതിലെ പ്രശ്നവും.

ആഘോഷങ്ങളുടെ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Wed, 02 Jun 2010 05:11:00 +0000

ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതയാത്രയുടെ സുഖവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ വഴിത്തിരിവാണ്‌ കല്യാണം. ഇനിയുള്ള യാത്രയില്‍ കൈകോര്‍ത്ത് കൂടെ നടക്കാനും അനുഭവങ്ങളുടെ തീക്ഷ്ണതയിലും കുളിര്‍മ്മയിലും ഒരുപോലെ പങ്കു ചേരാനും ഒരിണ വന്നു ചേരുന്ന മുഹൂര്‍ത്തമാണത്. ഓരോ മാത്രയിലും പരസ്പരം ശ്രദ്ധിക്കാനും പരിചരിക്കാനും മാനസികമായും ശാരീരികമായും സമീപത്തുണ്ടാവുന്ന ഇണകള്‍ക്ക് അനുഭവവേദ്യമാകുന്ന നിര്‍‌വൃതി ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റ് മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കാനാവില്ല. അതു കൊണ്ടൊക്കെത്തന്നെ ഈയൊരു ചടങ്ങ് അതിന്റെ എല്ലാ പ്രാധാന്യത്തോടെയുമാണ്‌ നടത്തപ്പെടാറ്. അയല്‍ക്കാരെയും ബന്ധുക്കളെയും കൂട്ടുകാരെയും പരിചയക്കാരെയുമെല്ലാം ഈ സന്തോഷത്തിലേക്ക് നമ്മള്‍ ക്ഷണിക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. പുതുവസ്ത്രങ്ങളും സുഗന്ധങ്ങളും കൊണ്ട് നാം അലങ്കാരം ചമയ്ക്കാറുണ്ട്. പന്തലും പാട്ടും മൈലാഞ്ചിയും ഒപ്പനയും വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണവും കൊണ്ട് നമ്മള്‍ കല്യാണം കെങ്കേമമാക്കാറുണ്ട്. സാധ്യമാകുന്ന എല്ലാ ആഘോഷത്തിമിര്‍പ്പുകളും കല്യാണത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാന്‍ നാം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു വരാറുണ്ട്.

സന്തോഷത്തിന്റെ ഈ നിമിഷങ്ങളെ സ്നേഹത്തിന്റെ കൂട്ടായ്മ കൊണ്ടും കുടുംബ ബന്ധങ്ങളുടെ കിലുങ്ങുന്ന ചങ്ങലക്കണ്ണികള്‍ കൊണ്ടും അലങ്കരിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ്‌ അതിന്‌ കൂടുതല്‍ ഭംഗി കൈവരുന്നത്. അവരൊക്കെയും നല്‍കുന്ന സ്നേഹാശ്ലേഷണങ്ങള്‍ക്ക് പ്ലാസ്റ്റിക് പൂക്കളേക്കാള്‍ മൃദുലതയുണ്ട്. കുടുംബസുഹൃത്തുക്കള്‍ ചുറ്റുമിരുന്ന് കൈകൊട്ടിപ്പാടുന്ന ഇശലുകള്‍ക്ക്, ഗാനമേളക്കാരന്റെ ശബ്ദസാന്നിദ്ധ്യത്തേക്കാള്‍ ഇമ്പമുണ്ട്. ഉറ്റചങ്ങാതിമാര്‍ വന്ന് കയ്യില്‍ വിരിയിക്കുന്ന മൈലാഞ്ചിവരകള്‍ക്ക് ഹൃദയബന്ധത്തിന്റെ നറുമണമുണ്ട്. പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ കൈകൊട്ടിപ്പാടുന്ന ഒപ്പനപ്പാട്ടുകള്‍ക്ക് ഒരായുസ്സു മുഴുവന്‍ ഓര്‍ത്തുവെക്കാനുള്ള ഓമനത്തവുമുണ്ട്.

ഇത്തരം നിര്‍‌മ്മലമായ ആനന്ദങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്ത് പൊള്ളയായ നിലവാരത്തിന്റെയും ഇല്ലാത്ത പണക്കൊഴുപ്പിന്റെയും നിറം ചാര്‍ത്തി ഇതാഘോഷിക്കാനാണ്‌ പലരും ഇന്ന് കാണിക്കുന്ന പ്രവണത. ജീവിതത്തിന്റെ ഒരാവശ്യം നിറവേറുന്നതിന്ന്, സ്വന്തം നിലവാരവും പരിമിതിയും എത്രയാണെന്നുള്‍ക്കൊള്ളാതെ സമൂഹത്തിന്ന് മുമ്പില്‍ മുഖം‌മൂടിയണിയുന്ന കോമാളികളാകാനാണ്‌ പലര്‍ക്കും താല്പര്യം.

ഒരനുഭവം പറയാം. ഗള്‍ഫില്‍ നിന്ന് നാട്ടിലെത്തി കല്യാണമൊക്കെ കഴിച്ച് കുറച്ച് നാള്‍ താമസിച്ച് തിരിച്ചെത്തിയതിന്ന് ശേഷം സുഹൃത്തുക്കളെ കണ്ടു മുട്ടുമ്പോഴും വിശേഷം പങ്കുവെക്കുമ്പോഴുമെല്ലാം സ്വാഭാവികമായും കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാറുണ്ട്, . അങ്ങനെയൊരിക്കല്‍ ഒരു സുഹൃത്തുമായി സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ച് ചോദിച്ചു.

"നാട്ടില്‍ പോയി ഒരു കല്യാണമൊക്കെ കഴിക്കണ്ടേ, കുറെ കാലമായില്ലേ വന്നിട്ട്..?"

സുഹൃത്ത്: "ഉം.. വേണം.. നാട്ടില്‍ കല്യാണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ എന്ത് ചെലവാ.. ഒരു ആറേഴ് ലക്ഷമൊക്കെ വേണ്ടേ ഇതൊന്ന് നടന്നു കിട്ടാന്‍.."

ഞാന്‍: "ഉം.. എല്ലാരും ചെയ്യുമ്പോലെയൊക്കെ വേണം എന്നു വെച്ചാല്‍ അത്രയൊക്കെ വേണ്ടി വരും. ആവശ്യത്തിന്‌ മാത്രം മതി എല്ലാം എന്നു കരുതിയാല്‍ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല"

സുഹൃത്ത്: "നിനക്ക് എത്ര ചെലവായി..?"

ഞാന്‍ ചെലവായ തുക പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.

"പൊന്ന് വാങ്ങിയതൊക്കെ കൂട്ടിയോ" എന്ന് ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ച അവനോട് "എല്ലാം ചേര്‍ത്ത്" എന്ന് ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. എത്രയാ പൊന്ന് മേടിച്ചത് എന്ന് അവന്‍ ചോദിക്കുകയോ ഞാന്‍ പറയുകയോ ചെയ്തില്ല. ഞാന്‍ ആള്‌ ശരിയല്ലെന്ന് അവന്‌ തോന്നിക്കാണണം.

പിന്നെയവന്‍ സാവകാശം ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു: "എന്നാലും ഒരു നൂറു പവനൊക്കെ അവര്‍ ഇങ്ങോട്ട് തരുമ്പോ ഒരു ഇരുപത്തഞ്ചെങ്കിലും നമ്മള്‍ അങ്ങോട്ടു കൊടുക്കണ്ടേ..?" ന്യായമായ അവന്റെയീ സംശയം കേട്ട് ഞാന്‍ "പിന്നേ.. അതു വേണം" എന്നു പറഞ്ഞ് ആ സംഭാഷണം തുടരുന്നതില്‍ വിമുഖത കാണിച്ചു.

നോക്കണം, ഇരുപത്തിയഞ്ചു പവന്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്നതില്‍ വേവലാതി പൂണ്ട് കാലങ്ങളായി മരുഭൂമിയില്‍ സന്തപ്തനായി കഴിയുന്ന ഇവന്റെ തപ്തമായ തലച്ചോറില്‍, നൂറു പവന്‍ തരണമെന്നിവന്‍ ചിന്തിക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ പിതാവിന്റെ നെഞ്ചിലെ തീയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത ഉയരുന്നേയില്ല. സ്വയം വിഡ്ഢികളായി നമ്മിലെ യുവാക്കള്‍ മാറുകയാണോ, അതോ അഭിനയിക്കുകയാണോ..? എങ്കില്‍ അതിന്റെ പിന്നിലെ ചേതോവികാരമെന്ത്.. ?

ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വന്തവും സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരു കാഴ്ച്ചപ്പാടില്ലാത്തതാവണം യുവത ഇനിയുമിത്തരം നിരര്‍ത്ഥകതകളില്‍ നിന്ന് മോചിതരാവാത്തത്. അല്ലെങ്കില്‍, പെണ്ണിന്റെ പിതാവ് നെഞ്ചുരുകി, കൈ നീട്ടി ഉണ്ടാക്കിയ കാശും പൊന്നും കൊണ്ട് സ്വന്തം കല്യാണം കെങ്കേമമാക്കുകയും പിന്നീടങ്ങോട്ട് കുറച്ചു കാലം മിനുങ്ങി നടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വൃത്തി കെട്ട ഏര്‍പ്പാട് തുടരില്ലായിരുന്നല്ലോ. എന്റെ വായനയിലെപ്പൊഴോ ഒരിക്കല്‍, പെണ്‍‌മക്കളെ കെട്ടിച്ചയയ്ക്കാന്‍ നിവൃത്തിയില്ലാതെ പള്ളിയിലും അന്യനാടുകളിലും സ്വന്തം ജമാ‌അത്തില്‍ നിന്ന് കത്തുമായി വരുന്ന പിതാവിന്റെ അവസ്ഥയെ ഒരെഴുത്തുകാരന്‍ താരതമ്യപ്പെടുത്തിക്കണ്ടതിങ്ങനെയാണ്‌; സാധാരണയായി കൊടുങ്കാറ്റോ പേമാരിയോ ഉരുള്‍‌പൊട്ടലോ പോലെയുള്ള ദുരന്തങ്ങളില്‍ വീടും അഭയവും നഷ്ടപ്പെട്ട പാവങ്ങള്‍ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ നിന്നും സാക്ഷ്യപത്രവുമായി മറുനാട്ടില്‍ എത്തിച്ചേരാറുണ്ട്. ഇതു പോലെയൊരു ദുരന്തമാണ്‌ തന്റെ പെണ്‍‌മക്കള്‍ എന്ന് ഒരു പിതാവിന്ന് തോന്നുന്ന സാമൂഹികാവസ്ഥയേക്കാള്‍ നമുക്ക് മറ്റേതു രീതിയിലാണധഃപതിക്കാനാവുക..? അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ടെത്തല്‍ എത്ര അര്‍ത്ഥവത്താണ്‌ ! അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ ആറാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഇരുളില്‍ സ്വന്തം പെണ്‍‌മക്കളെ കുഴിച്ചുമൂടാന്‍ മാത്രം അധഃപതിച്ച പിതാക്കള്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്ന്, തലചായ്ക്കാന്‍ തണലും മുറുകെപ്പിടിക്കാന്‍ മൂല്യവും അടിയുറച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ ആദര്‍ശവും നല്‍കി വളര്‍ത്തിയെടുത്ത ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിയാണോ നമ്മളീ കാണുന്നത്..?!

എന്തും ആഘോഷിക്കാനാണ്‌ നമുക്ക് താല്‍‌പര്യം. അതിന്റെ പിന്നിലെ കാരണങ്ങളോ യുക്തിയോ നമുക്ക് വിഷയമാകാറില്ല. പാശ്ചാത്യലോകം കലണ്ടറിലെ ഒരു കോളത്തില്‍ എഴുതിപ്പിടിപ്പിക്കുന്ന ഏത് നാമവും ഏറ്റെടുക്കാനും ആഘോഷിക്കാനും നാമൊരുക്കമാണ്‌. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജനനം മുതല്‍ മരണം വരെയും മരണത്തിന്ന് ശേഷവും നമ്മള്‍ ചടങ്ങും സദ്യയുമൊക്കെയായി ആഘോഷിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം മുതല്‍ ഒടുക്കം വരെയുള്ള നമ്മുടെ ഘട്ടങ്ങളെ ഓര്‍ക്കുകയും അതിനെ നമ്മളെങ്ങനെ ആഘോഷിച്ചു തീര്‍ക്കുന്നുവെന്നും ഒന്ന് വിലയിരുത്തി നോക്കുക. പലതും നിരര്‍ത്ഥകങ്ങളാണെന്ന് നിഷ്പക്ഷമായി ചിന്തിച്ചാല്‍ മനസ്സിലാക്കാം. പലരും സ്വന്തം പരിമിതിയെ മറച്ചു വെച്ചു കൊണ്ട് നിലനില്പ്പിന്‌ (?) വേണ്ടി ചടങ്ങുകളൊരുക്കാറുണ്ട്. എന്നിട്ട് നാം തന്നെ നമ്മുടെ ദാരിദ്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വയം കുഴിച്ച് അതിലേക്ക് ചാടി നിലവിളിക്കുന്ന ഒരു രീതി. "എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥമെന്ത് ?" എന്നൊരു ചോദ്യം സ്വന്തത്തോട് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒന്ന് ചോദിച്ച് നോക്കുക.

സത്യത്തില്‍ ഈ പ്രവണത അവസാനിപ്പിക്കണമെങ്കില്‍ അത്, ജന്മദിനത്തില്‍ തുടങ്ങേണ്ടി വരും. ആഘോഷപൂര്‍‌വ്വം നാം കൊണ്ടാടുന്ന ജന്മദിനം തന്നെ ആദ്യം ഉപേക്ഷിക്കുക. എന്നിട്ട് മതി ബാക്കിയെല്ലാം.
-------------------------------------------------------------------------------------

31/05/2010 ല്‍ കാസറഗോഡ്‌വാര്‍ത്ത.കോം ല്‍ ഇത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അമ്മയെക്കുറിച്ച്...

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Fri, 11 Dec 2009 13:22:00 +0000

കൂട്ടിനാരുമില്ലാതിരുന്ന ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ചയില്‍ വൈകുന്നേരം നായിഫിന്റെ ഓരങ്ങളിലൂടെ നടന്നു പോവുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. എന്റെ മുമ്പിലൂടെ യുവത്വം വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു മലയാളിസ്ത്രീ തന്റെ സുന്ദരക്കുട്ടന്‍ കുഞ്ഞിനെയും ഒക്കത്തുവെച്ച് നടന്നു വരുന്നു. സാധാരണ എല്ലാ അമ്മമാരും ചെയ്യാറുള്ളത് പോലെ തന്നെ അവര്‍ കുഞ്ഞിനോട് എന്തൊക്കെയോ കൊഞ്ചിപ്പറയുന്നുണ്ട്. അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അവര്‍ അവനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കുന്നതു കേള്‍ക്കാം.."അമ്മ്മ്മ" കുഞ്ഞ് ഏറ്റു പറയുന്നു: "അമ്മ്മ്മ".

എന്തോ, അവര്‍ ആ കുഞ്ഞിന്റെ വിളിയില്‍ നിന്ന് തന്റെ മനസിലൂടെ ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന നിര്‍‌വൃതിയെക്കുറിച്ച് ഞാനാലോചിച്ചു പോയി. താന്‍ ജന്മം നല്‍കിയ കുഞ്ഞ്, നിഷ്ക്കളങ്കമായ മനസ്സില്‍ നിന്ന് അരുമയാര്‍ന്ന ചുണ്ടുകളിലൂടെ സ്നേഹത്തോടെ "അമ്മ" എന്നു വിളിക്കുമ്പോള്‍ ഒരമ്മയുടെ മനസ്സില്‍ തോന്നുന്ന നിറവിനെയും നിര്‍‌വൃതിയെയും കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചപ്പോള്‍ ഏതോ നിര്‍‌വൃതിയില്‍ ഞാനുമകപ്പെട്ട പോലെ... പക്ഷേ അത് ഏറ്റു പറയാനുള്ള ഭാഷ എന്നില്‍ അപര്യാപ്തമാണ്‌. മറ്റൊരു തരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഏത് ഭാഷയ്ക്കാണു അതിന്റെ ആഴമളക്കാനാവുക...

ഭൂമിലോകത്ത് അനുഭവവേദ്യമാകുന്ന ഏറ്റവും കരുണയാര്‍ന്ന ഭാവം മാതൃത്വത്തിന്റേതു തന്നെയാണെന്നുറപ്പിച്ചു പറയാന്‍ ഒരു സന്ദേഹത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. അമ്മ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ മാറോടു ചേര്‍ത്തു മുത്തം വെക്കുന്നത്, പക്ഷിക്കുഞ്ഞിന്റെ വായില്‍ അമ്മക്കിളി ഭക്ഷണം വെച്ചു കൊടുക്കുന്നത്, പൈക്കിടാവിന്റെ ശരീരം പശു നക്കിത്തുടയ്ക്കുന്നത്, കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് തള്ളക്കോഴി തന്റെ ചിറകിനടിയില്‍ അഭയമൊരുക്കുന്നത് തുടങ്ങിയ കാഴ്ച്ചകളെല്ലാം മാതൃത്വത്തിന്റെ മഹനീയ ഭാവങ്ങളെയാണ്‌ നമുക്ക് കാണിച്ചു തരുന്നത്. ഇവിടെ പ്രവാചകന്‍ മുഹമ്മദ് പറഞ്ഞ ഒരു വചനം കൂടി ഓര്‍മ്മ വരുന്നു. "ആട്ടിന്‍‌കുട്ടി പാല്‍ കുടിക്കാന്‍ വരുമ്പോള്‍ തള്ളയാട് അതിന്റെ കാലുകള്‍ വിടര്‍ത്തിക്കൊടുക്കുന്നത് നിങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ" എന്ന തള്ളയാടിന്റെ തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ മേലുള്ള കരുണയുടെ ഭാവം പ്രവാചകന്‍ കാണിച്ചു തരുന്നുണ്ട്. ഭൂമിയിലെ കാരുണ്യത്തിന്റെ ഭാവങ്ങളെ എത്ര സൂക്ഷ്മമായാണ് പ്രവാചകന്‍ ദര്‍ശിക്കുന്നതും പകര്‍ന്നു തരുന്നതും.. എങ്ങനെയാണ് അങ്ങനെയൊരാളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അവഗണിച്ചു കളയുക..

“മാതാവിന്റെ കാല്‍‌ച്ചുവട്ടിലാണ് സ്വര്‍ഗ്ഗം” എന്ന പ്രവാചകന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് അവര്‍ക്ക് നമ്മിലുണ്ടായിരിക്കേണ്ട തൃപ്തിയെയാണ് അറിയിക്കുന്നത്.

ഭൗതികതയില്‍ നമുക്ക് തോന്നുന്ന ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്നേഹം അമ്മയോടു തന്നെ. ഏത് തല പൊട്ടിപ്പിളരുന്ന സങ്കടങ്ങള്‍ പേറുമ്പോഴും അമ്മയുടെ കൈത്തലോടല്‍ വലിയൊരാശ്വാസമാണ്‌. "മോനേ" എന്നുള്ള വിളി കേള്‍ക്കുന്നത് ഒരു ജന്മത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ സായൂജ്യമാണ്‌. നമ്മില്‍ തോന്നുന്ന സം‌തൃപ്തി അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ വിരിയിക്കുന്ന ഭാവങ്ങള്‍ക്ക് പകരം വെയ്ക്കാന്‍ ഈ ഭൗതികതയില്‍ മറ്റെന്താണുള്ളത്. പിണങ്ങി വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങിപ്പോയാലും തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ചോറും വിളമ്പി തന്റെ മകനെ കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മയില്‍ നിന്ന് ചൊരിയുന്ന സ്നേഹത്തെ എങ്ങനെയാണ്‌ നിര്‍‌വ്വചിക്കുക.. അമ്മയുടെ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ അനിര്‍‌വ്വചനീയങ്ങള്‍ തന്നെ..

"അമ്മ"യുടെ ഈ സ്നേഹഭാവം കൊണ്ടു തന്നെയാവണം, നമുക്ക് ഏറെ സ്നേഹമുള്ളതിനെല്ലാം നാം മാതൃരൂപം നല്‍കുന്നത്. രാജ്യസ്നേഹം വര്‍ദ്ധിച്ച് നമ്മള്‍ നമ്മുടെ നാടിനെ ഭാരത മാതാവെന്ന് വിളിക്കുന്നു. അളവറ്റ അനുഗ്രഹങ്ങള്‍ നല്‍കുന്ന പ്രകൃതിയെയും നാം പ്രകൃതീദേവി, പ്രകൃതിമാതാവ് എന്നിങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഭൂമിയും സ്ത്രീലിംഗ പദം തന്നെ.

ഈ മാതാവിനോടുണ്ടായിരിക്കേണ്ട സ്നേഹവും കടപ്പാടും ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞുപഠിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ അത് നമ്മിലലിയിക്കപ്പെടുന്നു എന്നുള്ളതാണു സത്യം. സമീപത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത മാതാവിന്റെ മഹത്വം അകന്നിരിക്കുമ്പോഴെങ്കിലും നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ നനയിച്ചിരിക്കും. ഉള്ളം പൊള്ളിച്ചിരിക്കും.

എങ്കിലും എന്റെ വായനയ്ക്കിടയില്‍, മനുഷ്യരാശിയോട് പലപ്പോഴായി തന്നെ ആരാധിക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പു നല്‍കുന്നിടത്തെല്ലാം ദൈവം, മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് നന്മ ചെയ്യേണ്ടതിനെയും ഏറെ പ്രാധാന്യ പൂര്‍‌വ്വം സൂചിപ്പിച്ചു കാണുന്നു. "എനിക്കു നീ നന്ദി ചെയ്യുക, നിന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും നന്ദി ചെയ്യുക" എന്ന് തന്നോടുള്ള കടപ്പാടിന്റെ കൂടെച്ചേര്‍ത്ത് മാതാപിതാക്കളടുണ്ടാവേണ്ട ബാധ്യതയുടെ ഗൗരവത്തെ ദൈവം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് കാരുണ്യത്തിന്റെ ചിറകുകള്‍ വിടര്‍ത്തി നല്‍കാനും, "ദൈവമേ, അവര്‍ എന്റെ ബാല്യത്തില്‍ എന്നോട് കാരുണ്യം ചെയ്തതു പോലെ അവര്‍ക്കും നീ കാരുണ്യം നല്‍‌കേണമേ" എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന എല്ലാ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ക്കുമൊപ്പം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നും ഖുര്‍‌ആന്‍ മനുഷ്യരാശിയോടാവശ്യപ്പെടുന്നു. "ച്ഛെ" എന്ന ഒരു പദം പോലും അവര്‍ക്കു നേരെ പ്രയോഗിച്ചേക്കരുത് എന്ന താക്കീതും ഖുര്‍‌ആന്‍ നല്‍കുന്നു.

-----------------------
പൂര്‍ത്തിയാക്കാ‍നാവാതെ....

നിലാവിനോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു....

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Wed, 04 Nov 2009 05:17:00 +0000

ജോലി കഴിഞ്ഞാല്‍ പള്ളിയിലേക്കും പിന്നെ റെസ്റ്റൊറന്റിലേക്കുമാണ്‌ രാത്രിയിലെ സ്ഥിരം നടത്തം. മൊത്തത്തില്‍ പ്രവാസ ജീവിതം ഓഫീസ്, പള്ളി, റെസ്റ്റൊറന്റ്, ബാത്ത് റൂം, കിടക്ക ഇങ്ങനെയൊരു സൈക്ലിംഗാണല്ലോ പലര്‍ക്കും. അന്നത്തെ രാത്രി, റെസ്റ്റൊറന്റിലെ തിരക്കുകള്‍ക്കും ബഹളങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ്‌ റേഡിയോയിലൂടെ കേള്‍ക്കുന്ന ഒരു ഹിന്ദി ഗാനം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഒരു പക്ഷേ, മറ്റെന്തിനേക്കാളും മുഹമ്മദ് റാഫി എന്ന അനശ്വര ഗായകന്റെ ശബ്ദസാന്നിദ്ധ്യം തന്നെയാകണം എന്നെ അത്രയ്ക്ക് ആകര്‍ഷിച്ചത്. പിന്നെ എവിടെയോ അതിന്റെ വരികളും, സംഗീതവും എന്റെ കേള്‍‌വിയെ പിന്തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം, വരികള്‍ മനസ്സില്‍ നിന്ന് മായുന്നതിന്ന് മുമ്പ് ഗൂഗിളില്‍ തപ്പി നോക്കി. അപ്പോള്‍ കിട്ടിയ വിവരങ്ങളാണിവിടെ പങ്കു വെക്കുന്നത്.
1980 ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ "അബ്ദുല്ല" എന്ന ഹിന്ദി സിനിമയില്‍ പ്രശസ്ത സംഗീത സം‌വിധായകന്‍ ആര്‍.ഡി ബര്‍മന്റെ ഈണത്തില്‍ മുഹമ്മദ് റാഫി പാടിയതാണ്‌ ഈ ഗാനം. എത്ര പരതി നോക്കിയിട്ടും ഈ വരികള്‍ ആരെഴുതി എന്ന് എനിക്ക് കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഈ പാട്ട് ആഘോഷിക്കുന്ന തലമുറയില്‍ ഞാനൊരു കണ്ണിയല്ലായിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ ഇത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സുഖം തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്റെ കഴിവിന്റെ പരിമിതിയില്‍ നിന്നു കൊണ്ട് അതിന്റെ മലയാളവും താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

നിലാവിനോടു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു:
"എന്റെ പ്രിയയെക്കാള്‍ സൗന്ദര്യവതിയെ നിങ്ങളെവിടെയെങ്കിലും കണ്ടുവോ" എന്ന്..
നിലാവ് പറഞ്ഞു: "നിലാ വെളിച്ചം തന്നെ സത്യം, ഇല്ല. ഇല്ല. ഇല്ല"
നിന്റെയീ ലജ്ജയെ ഞാനെല്ലായിടവും തേടി നടന്നു,
നിന്റെയീ യൗവ്വനത്തുടിപ്പും ഞാനെല്ലായിടവും അന്വേഷിച്ചു.
പൂമൊട്ടുകളോട് നിന്നെപ്പോലൊരുവളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
പൂക്കളില്‍ ഞാന്‍ ഇതിനുത്തരം തേടി.
പൂന്തോട്ടത്തോട് ഞാനാരാഞ്ഞു,
"മണ്ണിലോ വിണ്ണിലോ ആകട്ടെ, ഇതു പോലൊരു പുഷ്പം വേറെയുണ്ടോ" എന്ന്..
പൂന്തോട്ടം പറഞ്ഞു: "ഓരോ പൂമൊട്ടും തന്നെ സത്യം, ഇല്ല. ഇല്ല. ഇല്ല"

നീ നടക്കുകയാണോ, അതോ ഹര്‍ഷോന്മാദത്തിന്റെ തിരയിളക്കമാണോ ഇത്..
കാര്‍ക്കൂന്തലോ ഇത്.. അതോ രാക്കഥയോ..
ചുണ്ടുകളോ ഇത്.. അതോ താമരപ്പൂവിന്റെ പ്രതിബിംബമോ..
പാനപാത്രത്തോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു,
"വിണ്ണിലോ മണ്ണിലോ ആകട്ടെ, ഇതു പോലൊരു സൗന്ദര്യ ലഹരിയുണ്ടോ" എന്ന്..
പാനപാത്രം പറഞ്ഞു "ലഹരിയുടെ ഉന്മാദം തന്നെ സത്യം, ഇല്ല. ഇല്ല. ഇല്ല."

ഓഹ്.. നിനക്ക് കിട്ടിയ ഈ സൗന്ദര്യം..
ദൈവത്തില്‍ നിന്ന് അപഹരിക്കപ്പെട്ടതോ ഈ ദിവ്യസൗന്ദര്യം..
മീര്‍ ഗാലിബിന്റെ കവിതയോട് ഞാന്‍ നിന്നെ ഉപമിച്ചോട്ടെ..
അതോ ഒമര്‍ ഖയ്യാമിന്റെ റുബാ‌ഇയ്യാത്തിനോടോ..
കവികളോട് ഞാനന്വേഷിച്ചു..
"ഇതു പോലൊരു കവിതയെ നിങ്ങളെവിടെയെങ്കിലും വായിച്ചുവോ" എന്ന്..
കവികള്‍ പറഞ്ഞു: " ഞങ്ങളെഴുതിയ കവിതകള്‍ സത്യം, ഇല്ല. ഇല്ല. ഇല്ല."

എന്തിനു വിദ്യാഭ്യാസം.. ?

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Sun, 01 Nov 2009 04:49:00 +0000

"Education means all round development of a person"

ഇത് വിദ്യാഭ്യാസത്തെക്കുറിച്ച് വ്യാപകമായി പറയപ്പെടുന്ന വാചകമാണ്‌. അതൊരു ഭംഗിയുള്ള രത്നച്ചുരുക്കവും കൂടിയാണ്‌. വിദ്യാഭ്യാസപരമായി ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ സ്വഭാവം കൊണ്ടും പെരുമാറ്റം കൊണ്ടും ജീവിതനിലവാരം കൊണ്ടും ഇതരരില്‍ നിന്ന് പുരോഗമനപരമായ വ്യതിരിക്തത പുലര്‍ത്തുന്നവരായിരിക്കും. വ്യക്തിയുടെ, കുടുംബത്തിന്റെ, സമൂഹത്തിന്റെ, രാജ്യത്തിന്റെയെല്ലാം പുരോഗതി കുടികൊള്ളുന്നത് തങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലെ പുരോഗതിയിലാണ്‌. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ ജീവിതം മുഴുവന്‍ ഉദാത്തമായ ഉന്മേഷവും നന്മയുടെ നൈര്‍മല്യവും പകരാന്‍ വിദ്യയ്ക്ക് സാധ്യമാകുന്നുണ്ടെന്നു വേണം മനസ്സിലാക്കാന്‍. നമ്മള്‍ കേരളീയര്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഒട്ടൊക്കെ മുന്നിലാണെന്നാണ്‌ വെപ്പ്. ലോകത്തിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും വിദ്യ കൊണ്ടും തന്റേടം കൊണ്ടും തന്റേതായ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിക്കാന്‍ മലയാളികള്‍ക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വരാജ്യത്തു നിന്നു തന്നെയുള്ള മറ്റുസമൂഹങ്ങള്‍ക്കും, മറ്റു രാജ്യക്കാര്‍ക്കുമിടയില്‍ ജീവിക്കുമ്പോള്‍ ഇത് ഏറെക്കുറെ അനുഭവിക്കാനാവുന്നുണ്ട്.

എന്നാലും ഇതെഴുതുമ്പോള്‍ അവഗണിക്കാനാവാത്ത ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലുയരുന്നുണ്ട്. മുകളില്‍ പറഞ്ഞതു പോലെ മനുഷ്യ മനസില്‍ ഉദാത്തമായ സ്വാധീനം ചെലുത്താന്‍ ഇന്ന് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്‌ സാധിക്കുന്നുണ്ടോ ? വ്യക്തിയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രത്തിന്റെയും പുരോഗതിയില്‍ പങ്കുവഹിക്കാന്‍ പ്രാപ്തമാണോ നമ്മള്‍ നേടുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം ? ആണെങ്കില്‍ വിദ്യയില്‍ മുന്‍പന്തിയിലാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന നമ്മള്‍ എന്നും അരുതായ്മകള്‍ക്ക് മാത്രം കാതോര്‍ക്കേണ്ടി വരുന്നതെന്തു കൊണ്ട്? വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതകളില്‍ മുമ്പിലായിരിക്കുമ്പൊഴും, സാക്ഷ്യപത്രങ്ങള്‍ കെട്ടുകണക്കിന്‌ സ്വന്തമായിരിക്കുമ്പൊഴും സ്വാര്‍ത്ഥതാല്പര്യങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി സ്വത്വത്തെ അടിയറവെക്കുന്ന സ്ഥിരം കാഴ്ച്ചകള്‍ കാണേണ്ടി വരുന്നതെന്തു കൊണ്ട്.. ?

വാര്‍ത്തകള്‍ അറിയാനും അറിയിക്കാനും നമുക്ക് സം‌വിധാനങ്ങള്‍ കൂടുതലാണെന്നും അതു കൊണ്ടാണ്‌ നമുക്ക് കൂടുതല്‍ കേള്‍ക്കേണ്ടി വരുന്നതെന്നും, അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലായിടത്തും നടക്കുന്നതേ ഇവിടെയും നടക്കുന്നുള്ളൂ എന്നുമുള്ള ന്യായീകരണം പറയപ്പെടാറുണ്ട് പലപ്പോഴും. പക്ഷേ, ഇന്ന് ആ വാര്‍ത്താമാധ്യമങ്ങള്‍ പോലും വിഷം കലര്‍ത്തിയാണ്‌ നമ്മെ സേവിക്കുന്നത് എന്നത് വേദനയോടെ ഉള്‍ക്കൊള്ളേണ്ടി വരുന്നു. സത്യത്തിനും നീതിക്കുമപ്പുറം, താല്പര്യങ്ങളാണ്‌ സം‌രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതെന്ന് മാധ്യമങ്ങള്‍ പരിചയിച്ചിരിക്കുന്നു. വ്യത്യസ്തതകള്‍ പരീക്ഷിക്കുകയും വേഗതയില്‍ മല്‍സരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ അന്യം നിന്നു പോകുന്നത് ഒരു വിഷയമല്ലാതായിരിക്കുന്നു. മാധ്യമമേഖലയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവര്‍ യോഗ്യതകളില്‍ എന്തു കൊണ്ടും മുന്നിലായിരിക്കണമല്ലോ.. ഇവിടെയും നാം നേടിയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മൂല്യം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്‌.

വിദ്യയുടെ ആരാമത്തിലെ ശലഭങ്ങളെന്ന് നമ്മള്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നു പോലും ഭംഗിയുള്ള കാഴ്ച്ചകളോ സൗരഭ്യമുള്ള വാര്‍ത്തകളോ ലഭ്യമല്ല. ഈയിടെയായി വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെക്കുറിച്ചും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള വര്‍ത്തമാനം വാര്‍ത്താമാധ്യമങ്ങളില്‍ കൂടുതല്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നത് വിദ്യാര്‍ത്ഥിനിയുടെ ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോഴാണ്‌. ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി ആത്മഹത്യ ചെയ്തപ്പോള്‍ ഇടവും വലവും നോക്കാതെ, കക്ഷിരാഷ്ട്രീയഭേദമില്ലാതെ കോളേജ് മാനേജ്‌മെന്റിനെതിരെ സമരത്തിനിറങ്ങിയ രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് തിരിച്ചറിവ് കുറവാണെന്ന് തെളിയിച്ചു കളഞ്ഞു. ചാനലുകളില്‍ അന്നു രാത്രി നടന്ന ചൂടേറിയ ചര്‍ച്ചകളില്‍ "ഇതിനു മുമ്പ് മറ്റേ വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി ആത്മഹത്യ ചെയ്തപ്പൊഴും, മറ്റേ കുട്ടി ചാടി മരിച്ചപ്പൊഴും ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടിയെടുത്ത നിലപാട് വളരെ ശക്തമായിരുന്നു" എന്ന് വിളിച്ച് കൂവാന്‍ ആവേശം കാട്ടിയ പ്രസ്ഥാനപ്രതിനിധികള്‍ രാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരണം പ്രയോഗിക്കേണ്ട സന്ദര്‍ഭങ്ങളെക്കുറിച്ച് പോലും തങ്ങള്‍ അജ്ഞരാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. അനാവശ്യവും അനിയന്ത്രിതവുമായ ആവേശവും ഏതുവിധേനയും ജയിക്കാനുള്ള ത്വരയുമാണിന്നീ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്.

സ്വാശ്രയ വിദ്യാഭ്യാസം പോലെ പല ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ തങ്ങളുടെ ജീവിതം കടന്നു പോകുമ്പൊഴും വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ നിരാശരും നിരാശ്രയരുമാണ്‌. നൈമിഷികമായ വികാരങ്ങള്‍ക്കു പുറത്താണ്‌ ഒരു മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉള്‍ക്കനത്തെ മറന്നു പോകുന്നത്. ഇവര്‍ പള്ളിക്കൂടത്തിലും കലാലയത്തിലും പോയ വര്‍ഷങ്ങളത്രയും എന്തു പഠിച്ചുവെന്നതാണ്‌ ചോദ്യം. വിദ്യയുടെ ഏത് തലങ്ങളും മനുഷ്യന്ന് ഉപകാരപ്പെടുന്നതിനു വേണ്ടിയാണെന്നാണു മനസിലാക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. മൃഗത്തെ ചികില്‍സിക്കാന്‍ വൈദ്യനുണ്ടായതു പോലും മൃഗം മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യമായതു കൊണ്ടായിരിക്കണം. പക്ഷേ, അത്തരമൊരു ഉള്‍ക്കാഴ്ച്ചയോ നിരീക്ഷണമോ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളില്‍ ദര്‍ശിക്കാനാവുന്നില്ല. ഇന്ന് ഭൂരിഭാഗവും ഉപരിപ്ലവമായ പഠനം മാത്രമേ നിര്‍‌വ്വഹിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നു വേണം മനസിലാക്കുവാന്‍. അല്ലെങ്കില്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ നിരന്തരം പഠിക്കുകയും ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ജീവിതമവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വൈരുദ്ധ്യാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് എന്താണു മനസിലാക്കുക. വിദ്യാഭ്യാസം ജീവിത വ്യവസ്ഥയെ വലയം ചെയ്യുന്നില്ല എന്നത് തീര്‍ത്തും ഒരു ദുരവസ്ഥയാണ്‌.

അദ്ധ്യാപക- വിദ്യാര്‍ത്ഥി ഇടപെടലുകളില്‍ പഴയ കാലങ്ങളിലേതു പോലെ മൂല്യങ്ങള്‍ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല എന്നതും ആലോചനാര്‍ഹമാണ്‌. അദ്ധ്യാപകര്‍, പുസ്തകം വായിച്ച് നിര്‍‌ദ്ദേശം തരുന്നതിലപ്പുറം, ജീവിതവഴിയുടെ നേരുകള്‍ പകര്‍ന്നു തരുമായിരുന്നു. വൃത്തിയുടെ, മര്യാദയുടെ, ബഹുമാനത്തിന്റെ, അനുസരണയുടെ, സുരക്ഷയുടെ, നന്മയുടെ, സൗഹൃദത്തിന്റെ, പങ്കുവെപ്പിന്റെയെല്ലാം പാഠങ്ങള്‍ നമുക്ക് വീട്ടില്‍ നിന്നെന്നതിനേക്കാള്‍ പള്ളിക്കൂടങ്ങളില്‍ നിന്ന് ലഭിച്ചിരുന്നു. ഓരോ അദ്ധ്യാപകനും നമുക്കോരോ മാതൃകയായിരുന്നു. അങ്ങാടിയില്‍ വെച്ച് അദ്ധ്യാപകനെ കാണുമ്പോള്‍ അറിയാതെ ചൂളിപ്പോകുന്ന ബാല്യം നമ്മില്‍ അലിയിച്ച ബഹുമാനത്തെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്ന് അദ്ധ്യാപക-വിദ്യാര്‍ത്ഥി ബന്ധം കൂടുതല്‍ സൗഹൃദപരമാണെന്നും, വടിയെടുത്ത് കണ്ണുരുട്ടുന്ന അദ്ധ്യാപകര്‍ പഴയ കാഴ്ച്ചയാണെന്നും പുരോഗതി പറയുമെങ്കിലും ഇത് സാമൂഹിക ജീവിതത്തിലുണ്ടാക്കിയ നഷ്ടങ്ങളെയും ന്യൂനതകളെയും കുറിച്ചാലോചിക്കുമ്പോള്‍ പുരോഗതിയുടെ വിവക്ഷയെ പുനരാലോചിക്കാന്‍ ബാധ്യസ്ഥരാവും നമ്മള്‍. അദ്ധ്യാപകന്‍ അദ്ധ്യാപകനും വിദ്യാര്‍ത്ഥി സ്വയം വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുമാവുമ്പോള്‍ മാത്രമേ യഥാര്‍ത്ഥ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് അതൊരു മാര്‍ഗ്ഗമാകുന്നുള്ളൂ.

മാറി വരുന്ന സര്‍ക്കാരിന്റെ നിലപാടുകള്‍ക്കനുസരിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസരീതിയിലും, പാഠ്യപദ്ധതിയിലും മാറ്റം വേണമെന്ന ശാഠ്യം ഈ മേഖലയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. കുട്ടികള്‍ എന്തു പഠിക്കണമെന്നതില്‍ സ്ഥായിയായ ഒരു നിലപാടാണാവശ്യം. അവിടെ തുടര്‍ച്ച നഷ്ടപ്പെടുമ്പോള്‍ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയും കൂടിയാണ്‌ മുരടിക്കുന്നത്. ഇതര മേഖലകളെപ്പോലെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസരംഗം പോലും സമരത്തിലേക്കും നിരന്തര തര്‍ക്കങ്ങളിലേക്കും വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെടുന്നത് ഭൂഷണമല്ല.

"education is not a preparation for life, but is life itself.” - (വിദ്യാഭ്യാസം ജീവിതത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള തയ്യാറെടുപ്പല്ല, ജീവിതം തന്നെയാണത്) എന്ന് പ്രശസ്ത അമേരിക്കന്‍ തത്വചിന്തകനും വിദ്യാഭ്യാസ വിചക്ഷണനുമായ ജോണ്‍ ഡെവി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ജീവന്‍ തൊട്ടറിഞ്ഞിരിക്കണം അദ്ദേഹം. അതില്‍ നമുക്കുള്‍ക്കൊള്ളേണ്ടത് ജീവിതത്തിലൂടെ തന്നെ നാം പഠിച്ചു കൊണ്ടും പകര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുമിരിക്കണമെന്ന പാഠമാണ്‌. മറിച്ച്, വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ടുള്ള ലക്ഷ്യം ഭാവിജീവിതത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രത മാത്രമാവുമ്പോഴാണ്‌ അത് ഉപരിപ്ലവമാവുന്നത്. വിദ്യ നേടുക വഴി പുരോഗതി പ്രാപിക്കുകയും ആ പുരോഗതിയില്‍ പരിപൂര്‍ണ്ണമായ സ്വയം‌പര്യാപ്തത നടിക്കുകയും ജീവിതത്തിന്റെ നേര്‍ക്കാഴ്ച്ചകള്‍ക്കെതിരെ കണ്ണടക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് നേടിയ വിദ്യയെ അപമാനിക്കലും കൂടിയാണ്‌. നേടിയ അറിവുകളെ കര്‍മ്മം കൊണ്ട് ധന്യമാക്കാനാവണം. മനുഷ്യന്റെ ഭൗതികതയെക്കുറിച്ച് പരലോകത്തു വെച്ച് ദൈവം ചോദ്യം ചെയ്യുമെന്നും അതിനു ശേഷമല്ലാതെ കാല്‍‌പാദം മുന്നോട്ടെടുത്തു വെക്കാന്‍ അവന്ന് സാധിക്കില്ലെന്നും പഠിപ്പിച്ച പ്രവാചകന്‍ പറഞ്ഞ നാല്‌ ചോദ്യങ്ങളില്‍ അവസാനത്തേത് "പഠിച്ചതില്‍ എന്ത് പ്രവര്‍ത്തിച്ചു" എന്നതു തന്നെയാണ്‌.

കുട്ടികള്‍ക്ക് നിര്‍ബന്ധിതവും സൗജന്യവുമായ വിദ്യാഭ്യാസം വിഭാവനം ചെയ്യുമ്പൊഴും അതിന്റെ മൂല്യമുറപ്പു വരുത്തുകയും കുട്ടികളില്‍ അതു കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന സ്വാധീനത്തെ നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക കൂടി അത്യാവശ്യമാണ്‌. കുറഞ്ഞ പക്ഷം സ്വന്തം കുട്ടികളെ ശ്രദ്ധിക്കാനെങ്കിലും നാം ഗൗരവപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ഇല്ലെങ്കില്‍ നാം പലപ്പോഴും കാണുന്ന പ്രഭാഷണപരമ്പര പോലെ, ദിവസങ്ങളോളം പ്രസംഗിക്കുകയും സമാപനത്തിനു ശേഷം കണക്കവതരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. മനസിനുള്ളില്‍ അതെത്ര മാത്രം സ്വാധീനം ചെലുത്തിയെന്ന് നമുക്കറിയേണ്ടതില്ലല്ലോ.

-----------------------------------------------
22/10/2009 ന്‌ കാസറഗോഡ്‌വാര്‍ത്ത. കോം- ല്‍ ഇത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.

ഏകാന്തത

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Sat, 17 Oct 2009 17:11:00 +0000

ഏകാന്തതയെ എന്നുമെനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നല്ലോ..

ഒത്തുകൂടുന്ന നേരങ്ങളെ അര്‍ത്ഥശൂന്യമായ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് നിറയ്ക്കുന്നതിനേക്കാളും, ലൗകികസൗകര്യങ്ങളുടെ നിറഭേദങ്ങളിലേക്ക് വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ ഉഴറിവീഴുന്നതിനേക്കാളും, മറന്നു വെച്ച ചാപല്യങ്ങളെ തുറന്നുവിടുന്ന ചര്‍ച്ചകളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നതിനേക്കാളും എന്തുകൊണ്ടും ഏകാന്തത സുഖമുള്ള അനുഭവമാണ്‌.

സോദ്ദേശ്യപരമല്ലാത്ത കൂട്ടായ്മകള്‍ പലപ്പോഴും വിടുവായിത്തങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം കടന്നു പോകാതിരിക്കുകയും തീര്‍ത്തും പൊള്ളയായ ഭൗതിക കെട്ടുകാഴ്ച്ചകളില്‍ പക്ഷം ചേര്‍ന്ന വാദപ്രതിവാദങ്ങളില്‍ നേരം നീക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നിലയിലാണ്‌ അപ്രസക്തമാകുന്നത്. "വെടിപറച്ചിലുകള്‍" എന്ന് മനോഹരമായി മൊഴിമാറ്റപ്പെടാമെങ്കിലും വിടുവായിത്തങ്ങള്‍ ജീവിതയാത്രയുടെ ഗൗരവരാഹിത്യത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് പലപ്പോഴും. കൂട്ടായ്മകള്‍ക്കിടയിലെ നൈമിഷികമായ ആസ്വാദനങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി മൂല്യങ്ങളെ ബലിനല്‍കുകയോ മൂല്യചുതികളെ കണ്ണടച്ചവഗണിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടിവരാറുണ്ട്. പൊതു നന്മകള്‍ക്ക് പശ്ചാത്തലമാവുന്ന സൗഹൃദക്കൂട്ടായ്മകള്‍ക്കും നിര്‍‌ദ്ദോഷങ്ങളായ നേരമ്പോക്കുകള്‍ക്കുമപ്പുറത്ത് ഉപദ്രവകരങ്ങളായ ഉന്മാദാവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചാണീ ഗൗരവപ്പെടല്‍.

കണ്‍‌വെട്ടത്ത് നിന്ന് മറഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോകുന്ന നഗ്നതളെയും, കണ്‍‌മുന്നിലെ ഉണ്മകളുണര്‍ത്തുന്ന ചിന്താധാരകളെയും പര്യാലോചനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കുവാന്‍ ഏകാന്തത തന്നെയാണ്‌ തുണ. സ്വത്വത്തിലേക്ക് പാളിനോക്കാന്‍ സൗകര്യമാണ്‌ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോള്‍. അങ്ങനെ പാളി നോക്കുമ്പോള്‍ മനസിന്റെ കണ്ണാടിയില്‍ തെളിയുന്ന ജാള്യതകളെ മറയ്ക്കാനല്ലാതെ, സ്വത്വത്തില്‍ നിന്നത് മായ്ച്ചു കളയാനുള്ള പ്രേരണകളും ഈ ഏകാന്തതയാണു നല്‍കുന്നത്.

ഏകാന്തത, ഓര്‍മ്മകളുടെ തീരത്തു കൂടിയുള്ള സഞ്ചാരവും അനുഭവങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും സഹയാത്രികരുമാണ്‌. പൊയ്പ്പോയ ദിനങ്ങളില്‍ ജീവിതവഴിയില്‍ ആസ്വദിച്ച പുഷ്പസൗരഭ്യവും, നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയ കനലുകളും ഒരുപോലെ കൂട്ടിന്‌ വരുന്നൊരു യാത്രയാണത്; ഗതകാലാനുഭവങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാനും പുതിയ പാഠങ്ങള്‍ അവയില്‍ നിന്നുള്‍ക്കൊള്ളാനും വരും‌കാലത്തേക്കു കരുക്കള്‍ ശേഖരിക്കാനുമാവുമെങ്കില്‍ എത്ര ധന്യമാണീ ഏകാന്തത.. നഷ്ടസൗഭാഗ്യങ്ങളുടെ നീര്‍ക്കുമിളകളെയോര്‍ത്ത് നെടുവീര്‍പ്പിടുന്നതിലപ്പുറം ഭാവിയുടെ തുറന്ന വാതായനങ്ങളിലേക്കുള്ള നേര്‍‌വഴിക്കായി പാഥേയമൊരുക്കുവാനാവണം ഏകാന്തത തുണയാകേണ്ടത്.

ഈ വഴിയിലേക്കു കാലെടുത്തു വെച്ചപ്പൊഴും പിരിഞ്ഞു പോകേണ്ടപ്പൊഴുമെല്ലാം ഞാനേകനാണെന്നറിയുമ്പോള്‍ എന്നെ വല്ലാതെ പിന്തുടരുന്നുണ്ട് ഈ ഏകാന്തത.

ലൈംഗികത

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Tue, 15 Sep 2009 07:35:00 +0000

ലൈംഗികത ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമാണ്‌. മനുഷ്യനില്‍‌ മാത്രമല്ല, സകല ജീവികളിലും ലൈംഗികത പ്രകൃതിപരമാണ്‌. മനുഷ്യനടക്കമുള്ള എല്ലാ ജീവികളിലും ഇണകളും, സ്വാഭാവികമായ ലൈംഗിക ആകര്‍ഷണങ്ങളും ചോദനകളും എല്ലാം ഉള്‍ക്കൊണ്ടിട്ടുമുണ്ട്. അതു കൊണ്ടു തന്നെ മനുഷ്യ പ്രകൃതി തേടുന്ന അവന്റെ ലൈംഗിക ചോദനകള്‍ക്ക് അവന്‍ അര്‍ത്ഥം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്; മനുഷ്യന്‍ എന്ന പദവിയും പരിധിയും നില നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു തന്നെ.

രണ്ടു വര്‍ഷം മുമ്പ് ദൂരദര്‍ശനില്‍ ഒരു സ്വാമിയുടെ പ്രഭാഷപരമ്പരയില്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു കേട്ട ഒരു നിരീക്ഷണം കൂടി പങ്കു വെക്കട്ടെ. മനുഷ്യന്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്ന പ്രക്രിയയാണു ലൈംഗികത. ഇതിന്റെ കാരണം വളരെ ലളിതമാണ്‌. ലൈംഗിക ബന്ധത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടുമ്പോള്‍ ഒരു മനുഷ്യന്‍ തന്റെ പുറമെയുള്ള ജാഢകളെല്ലാം മാറ്റി വെക്കുകയും, പച്ചയായ മനുഷ്യന്റെ അവസ്ഥയിലേക്ക് അവന്‍ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. സമൂഹത്തില്‍ താന്‍ വഹിക്കുന്ന സ്ഥാനമോ, ജോലിയിലെ ഉന്നത പദവിയോ മതരംഗത്തുള്ള നേതൃത്വമോ ഒന്നും ഒരാളുടെ ലൈംഗികസുഖത്തെ ബാധിക്കുന്നേയില്ല. ഇതര ബന്ധങ്ങളെയും ചിന്തകളെയുമെല്ലാം മറന്ന് പ്രകൃതിപരമായ അവന്റെ സ്വത്വത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്ന വേളയാണ്‌ ലൈംഗികത. ഇങ്ങനെ മനുഷ്യന്‍ തന്റെ സ്വത്വത്തിലേക്കെത്തിച്ചേരുന്നതു തന്നെയാണ്‌ അവന്റെ പരമാനന്ദത്തിനു കാരണം എന്ന് അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലും നാമെടുത്തണിയുന്ന ജാഢകളെയും അഹങ്കാരങ്ങളെയും മാറ്റി നിര്‍ത്തുകയും യഥാര്‍ത്ഥ മനുഷ്യനാവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ജീവിതം ആനന്ദപൂര്‍‌ണ്ണമാകുന്നു എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരീക്ഷണം പങ്കുവെക്കാന്‍ മാത്രമാണ്‌ ഈയൊരു പാരഗ്രാഫ് എഴുതിയത്.

വിഷയത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നാല്‍, മനുഷ്യന്റെ ലൈംഗികത വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയമാണെന്ന് പറയുമ്പൊഴും അവിടെ മനുഷ്യന്റെ പ്രകൃതിയും പരിധിയും കൂടി വിഷയമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രകൃത്യാ അന്തര്‍‌ലീനമായ ചോദന ഉണര്‍ന്നു വരുമ്പോഴെല്ലാം അത് പൂര്‍ത്തീകരിക്കാന്‍ പക്ഷിമൃഗാദികള്‍ക്ക് പ്രയാസമില്ല. ബന്ധങ്ങളോ, സ്വകാര്യതയോ പോലെയുള്ള സദാചാരസീമകള്‍ അവയ്ക്ക് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ മനുഷ്യന്‍ തന്റെ ലൈംഗികതയെ സ്വകാര്യമായി കൊണ്ടു നടക്കുന്നു. ബന്ധങ്ങള്‍, സാമൂഹികപരിധികള്‍, എല്ലാത്തിനുമപ്പുറം ലജ്ജ തുടങ്ങിയ മാനുഷികമായ വലയങ്ങള്‍ക്കകത്താണവന്റെ ജീവിതം എന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ അവന്റെ ലൈംഗികതയ്ക്ക് സ്വകാര്യതയുണ്ട്. അത് അങ്ങനെ തന്നെ ആസ്വദിക്കാനാണ്‌ അവന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും. എന്നാല്‍ ഇവയ്ക്ക് വിപരീതമായി, സദാചാരത്തിന്റെ സീമകള്‍ സര്‍‌വ്വവും ലം‌ഘിച്ചും, നില നിന്നു പോന്ന സാമൂഹിക നിലപാടുകളെ കാറ്റില്‍ പറത്തിയും ലൈംഗികതയുടെ പുതിയ സ്വാതന്ത്ര്യം അവന്‍ സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നിടത്താണ്‌ അത് മനുഷ്യത്വത്തിനപ്പുറം കടന്നു പോകുന്നത്. അവിടെയാണ്‌ മനുഷ്യന്‍ എന്ന അവസ്ഥയില്‍ നിന്നും അവന്‍ അധഃപതിക്കുന്നത്. പിച്ച വെച്ചു തുടങ്ങുന്ന പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ മുതല്‍ വയോവൃദ്ധകള്‍ വരെ നെറികെട്ട കാമാര്‍ത്തിയുടെ ഇരകളാവുന്നതും, ബസിനകത്തു പോലും നമ്മുടെ സഹോദരിമാര്‍ക്ക് സ്വസ്ഥത നഷ്ടപ്പെടുന്നതും അവിടെ വെച്ചാണ്‌.

പ്രകൃതി മനുഷ്യനില്‍ അന്തര്‍‌ലീനമാക്കിയ ലൈംഗികതയ്ക്ക് പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്നതെന്തിനെന്ന് ചോദിക്കാം. അവിടെയാണ്‌ മനുഷ്യന്‍ വ്യത്യസ്തനാവുന്നത്. ബുദ്ധിയും വിവേചനശേഷിയും കൊണ്ട് അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ മഹത്വം ഉല്‍‌ഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത് അവന്റെ ധാര്‍മ്മിക, സദാചാര നിഷ്ഠകള്‍ കൊണ്ടു തന്നെയാണ്‌. വിവേചനബുദ്ധി കൊണ്ട് അനുഗ്രഹീതനായ മനുഷ്യന്ന് തന്റെ സ്വത്വത്തെ തിരിച്ചറിയാനാവാതെ പോകുമ്പോള്‍ അവന്റെ അധഃപതനവും തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോകും. ഇതു പഠിപ്പിക്കാന്‍ ഇന്നത്തെ ബുദ്ധിജീവികളേക്കാള്‍ താത്വികമായി ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച ശ്രേഷ്ഠവ്യക്തിത്വങ്ങള്‍ കടന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ അവതരിപ്പിച്ച ജീവിത പദ്ധതികള്‍ ആഗോളസമൂഹം സ്വീകരിക്കുകയും പകര്‍ത്തുകയും ചെയ്തതിന്റെ പരിണിതഫലങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്‌ നമുക്കിടയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന സദാചാരപരിധികള്‍.

ഈ സദാചാരപരിധികള്‍ക്കകത്തു നിന്ന് ജീവിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ്‌ ഒരാള്‍ക്ക്, നിസഹായയും, ഏകയുമായി മുമ്പില്‍ വരുന്ന സ്ത്രീയെ തന്റെ ലൈംഗികോപാധിയായി കാണുന്നതിനു പകരം അവളുടെ ദുഃഖങ്ങളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നത്. സ്ക്കൂള്‍ വിട്ടു വരുന്ന വഴിയില്‍ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിന്റെ കവിളില്‍ അരുമയോടെ തലോടുന്നതിനു പകരം തന്റെ കാമാര്‍ത്തിക്കു വേണ്ടി വലിച്ചിഴയ്ക്കാന്‍ തോന്നുന്ന മനുഷ്യന്റെ മുമ്പില്‍ ഇന്ന് ലൈംഗികസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്നു വേണ്ടി മുറവിളി കൂട്ടുന്നവരുടെ ഏത് നിര്‍‌ദ്ദേശങ്ങളാണ്‌ പാഠമാവേണ്ടത്..? ഏത് നിയമങ്ങളാണ്‌ അവന്റെ ചെവിയില്‍ വേദവാക്യങ്ങളാവേണ്ടത്..? എന്ത് സദാചാരത്തെക്കുറിച്ചാണ്‌ അവര്‍ക്കീ മനുഷ്യനോടോതാനുള്ളത്..? ഇവിടെ മതങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കാത്ത സദാചാരമോ, സാമൂഹ്യപാഠമോ ഈ പറഞ്ഞ ബുദ്ധിജീവികള്‍‌ക്കോ, നിരീശ്വര, നിര്‍‌മതവാതികള്‍ക്കോ പകര്‍ന്നു കൊടുക്കാനാവില്ല. മറിച്ച് ഇവിടെ തുണയാവേണ്ടത് അവന്‍ ജീവിതത്തില്‍ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടതോ, ആര്‍ജ്ജിച്ചെടുത്തതോ ആയ സാമൂഹ്യപാഠങ്ങളാണ്. അവന്റെ ജീവിതം നല്‍കുകയും, നിലനിര്‍ത്തുകയും അതിന്‌ വ്യക്തമായ പരിധികള്‍ നിര്‍‌ണ്ണയിക്കുകയും ചെയ്ത ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്മരണയും അവന്റെ ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യവും തന്നെയാണ്‌.

മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവസവിശേഷതയും മേന്മയും ദൗര്‍‌ബല്യവുമെല്ലാം മറ്റാരേക്കാളും നന്നായറിയുന്നത് അവനെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ദൈവം തന്നെയായിരിക്കണം. അതു കൊണ്ടു തന്നെ അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ രൂപരേഖ ദൈവം തന്നെ വരച്ചു കാണിക്കുന്നുമുണ്ട്. അതു തന്നെയാണ്‌ സദാചാരമെന്ന് നമ്മള്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ജീവിത നിഷ്ഠയും. അതില്‍ നിന്ന് പുറത്തു കടക്കുമ്പോഴാണ്‌ മനുഷ്യജീവിതത്തില്‍ കുഴപ്പങ്ങളും മനുഷ്യത്വത്തില്‍ അധഃപതനങ്ങളും സംഭവിക്കുന്നത്.

ഖുര്‍‌ആനില്‍ "സത്യവിശ്വാസികള്‍" എന്ന പേരുള്ള അധ്യായത്തില്‍ ആദ്യത്തെ സൂക്തങ്ങള്‍ വിജയികളായ സത്യവിശ്വാസികളെ കുറിക്കുന്നതാണ്‌. നമസ്ക്കാരത്തില്‍ ഭക്തിയുള്ള, അനാവശ്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന, സക്കാത്തു നിര്‍‌വ്വഹിക്കുന്ന, ഗുഹ്യാവയവങ്ങളെ കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നവരാണു വിജയികള്‍ എന്ന് ദൈവം മുന്നറിയിക്കുന്നു. അനുവദനീയമായതിനപ്പുറം ലൈംഗികത ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ അക്രമകാരികളാണെന്നും ഖുര്‍‌ആന്‍ താക്കീതു നല്‍കുന്നു.

ഇങ്ങനെയുള്ള ഒട്ടനവധി ജീവിത നിര്‍‌ദ്ദേശങ്ങളും സാമൂഹിക മൂല്യങ്ങളും ദൈവം ഉണര്‍ത്തുന്നുണ്ട്. അതിലൊന്നാണ്‌ "അല്‍ ബഖറ" എന്ന അദ്ധ്യായത്തിലെ "നോമ്പിന്‍റെ രാത്രിയില്‍ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരുമായുള്ള സംസര്‍ഗം നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ അനുവദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവര്‍ നിങ്ങള്‍ക്കൊരു വസ്ത്രമാകുന്നു. നിങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കും ഒരു വസ്ത്രമാകുന്നു..." എന്നു തുടങ്ങുന്ന 187 നമ്പര്‍ സൂക്തം. നോമ്പിന്റെ പകലില്‍ ഭാര്യയുമായി ലൈംഗികബന്ധം നടത്തുന്നത് ദൈവകോപത്തിന്ന് കാരണമാവുമെന്ന് ഖുര്‍‌ആനിലൂടെ ദൈവം ഉണര്‍ത്തുന്നു. ലഭ്യമായിരുന്നിട്ടും ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ, പ്രാപ്യമായിട്ടും ഭാര്യയെ അനുഭവിക്കാതെ, സാധ്യമായിട്ടും അനാവശ്യങ്ങള്‍ക്കു നില്‍ക്കാതെ പരിശീലിക്കപ്പെടുന്നതു തന്നെയാണ്‌ വിമലീകരണം. മനുഷ്യന്‍ സംസ്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നത് ഇത്തരം ദൈവികനിയമങ്ങളിലൂടെ തന്നെയാണ്‌. അങ്ങനെ പരിശീലിക്കപ്പെടുന്നവന്ന് അമ്മയെയും പെങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയാനാവും. മൂല്യങ്ങളെ മുറുകെപ്പിടിക്കാനാവും. അല്ലെങ്കിലെന്ത് സദാചാരം.. ?

റമളാന്‍ വിട വാങ്ങുമ്പോള്‍...

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Wed, 09 Sep 2009 09:39:00 +0000

പരിശുദ്ധിയുടെ നറുമണം പരത്തി നമ്മിലൂടെ റമളാന്‍ കടന്നു പോകുന്നു. അത് അവസാനത്തെ പത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നു. വിശ്വാസികള്‍ കഴിഞ്ഞ പതിനൊന്ന് മാസം ജീവിച്ചു വന്ന വഴികളില്‍ നിന്ന് മാറി പുതിയ ജീവിത പാന്ഥാവിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും മാനസികമായും ശാരീരികമായും പുതിയ തലത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കേണ്ട ഘട്ടങ്ങളാണു കടന്നു പോകുന്നത്.

നോമ്പ് അനുഷ്ഠിക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തില്‍ കൂടുതല്‍ വഴിത്തിരിവുകള്‍ ഉണ്ടാവേണ്ട അവസാനത്തെ വേളയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചില ചിന്തകളും സ്വയം പരിശോധനകളും ഉണ്ടാവുന്നത് ഉത്തമവും അനിവാര്യവുമാണ്‌.

ഈ റമളാനില്‍ അനുഷ്ഠിച്ച നോമ്പുകള്‍ കൊണ്ട്, പകല്‍ സമയത്തെ പട്ടിണിക്കും രാത്രിയിലെ വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം എന്തെങ്കിലും സവിശേഷത നമ്മില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കില്‍ വ്രതം അതിന്റെ പൂര്‍‌ണ്ണത പ്രാപിച്ചിട്ടില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കണം. വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യം ശരീരത്തെ ബാധിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു വേളയെങ്കിലും പട്ടിണി കിടക്കുന്ന പാവങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മനസു സഞ്ചരിച്ചിരിക്കണം.

വല്ലപ്പോഴും അനുഭവിക്കുന്ന ഈ തളര്‍ച്ചയും ക്ഷീണവും നിത്യവും അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിത ബാധിതര്‍ നമ്മുടെ കയ്യെത്തും ദൂരത്തു തന്നെയുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനും ഈ വ്രതം കൊണ്ട് സാധിക്കണം. ഇനിയുള്ള ജീവിത വഴിയില്‍ അശരണര്‍ക്ക് അല്പ്പമെങ്കിലും ആശ്വാസമേകുന്ന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ പങ്കു കൊള്ളണമെന്ന് ഒരിക്കലെങ്കിലും ചിന്തിക്കാന്‍ ഈ പുണ്യമാസം പ്രചോദനമാകണം. കൂടെ, പുണ്യമാസത്തിന്റെ പവിത്രതയെ കളങ്കപ്പെടുത്തുന്ന വിധം റമളാന്‍ ഒന്നു മുതല്‍ മുപ്പതു വരെ വീടുവീടാന്തരം കയറിയിറങ്ങി ഭിക്ഷ യാചിക്കുന്നവരെ ഉപദേശം കൊണ്ടും സത്പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ കൊണ്ടും ഒഴിവാക്കാനും നമുക്കാവട്ടെ...

നോമ്പ് ശരീരത്തിലല്ലാതെ മാനസികമായി നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും മാറ്റം ഉണ്ടാക്കിത്തരികയോ, തുടര്‍ന്നു വന്ന അനാവശ്യങ്ങളെ താല്‍ക്കാലികമായല്ലാതെ, പരിപൂര്‍‌ണ്ണമായി ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് ഒഴിച്ചു നിര്‍ത്തണമെന്ന് തോന്നല്‍ മനസില്‍ ഉണര്‍ന്നു വരികയോ ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കില്‍ റമളാന്‍ വ്രതത്തിന്റെ ഗൗരവം പരിപൂര്‍‌ണ്ണമാവുമോ.. ?

ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് നാവും ലൈംഗികതൃഷ്ണയുമാണ്‌. അത് രണ്ടും നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന് വാക്ക് നല്‍കുന്നവര്‍ക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗം വാഗ്ദാനം നല്‍കാമെന്ന് പ്രവാചകന്‍ (സ) പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അത്തരം സകല പ്രേരണകളില്‍ നിന്നും, അനാവശ്യമായ വാക്കുകളില്‍ നിന്നും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു നില്‍ക്കാന്‍ മനസിനെയും ശരീരത്തെയും പ്രാപ്തമാക്കാനും കൂടിയാണ്‌ റമളാന്‍. പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനും ക്ഷമിച്ചു നില്‍ക്കാനും ഏറ്റവും മികച്ച തുണയാകേണ്ടത്, ഭൗതികമായ എല്ലാ പാഠങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം തന്നെയാണ്‌. സഹനമഭ്യസിക്കാനുള്ള ഉത്തമവും ഉദാത്തവുമായ വഴി വ്രതം തന്നെയാണ്‌. സ്വാഭാവികവും ശീലിച്ചു വന്നതുമായ ഇച്ഛകള്‍ മനസില്‍ ഉണര്‍ന്നു വരുമ്പൊഴും, അവയെ പൂര്‍ത്തീകരിക്കാനുള്ള എല്ലാ വഴികളും മുമ്പില്‍ ലഭ്യമായിരിക്കുമ്പൊഴും അവയെ വര്‍ജ്ജിക്കുവാനുള്ള നിര്‍ബന്ധ ശാഠ്യം നമ്മെ ശീലിപ്പിക്കുന്നത് ക്ഷമയുടെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പാഠങ്ങളാണ്‌.

വിടവാങ്ങുന്ന റമളാനിന്റെ ദിനങ്ങളെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ധന്യമാക്കാനാവണം നമുക്ക്. അവസാനത്തെ പത്തില്‍ ലൈലത്തുല്‍ ഖദ്റെന്ന രാത്രിയില്‍ കൂടുതല്‍ പ്രതിഫലം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത വേളകളാണു വരുന്നത്. ലൈലത്തുല്‍ ഖദ്‌റ് നിശ്ചിതമായ ഒരു രാത്രിയില്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കാതെ അവസാനത്തെ പത്തിലെ ഒറ്റയായ രാത്രികളില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ വിശ്വാസികളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടതിന്റെ യുക്തി, ഈ റമളാന്‍ എന്ന അഥിതിയെ കൂടുതല്‍ കര്‍മ്മനിര്‍ഭരമാക്കി യാത്രയയക്കാനായിരിക്കണം. അങ്ങനെ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഉന്നത നിലവാരത്തില്‍ എത്തിച്ചേരാനും. റമളാനിലെ അവസാനത്തെ പത്തില്‍ പ്രവാചകന്‍ (സ) രാത്രി ഉറക്കമിളക്കുകയും തന്റെ കുടും‌ബത്തെ അതിനായി വിളിച്ചുണര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നത്രെ. ഏകാന്തമായി ദൈവത്തോട് നേരിട്ട് നടത്തുന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ ഒരു വിശ്വാസിയുടെ ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാന നിമിഷങ്ങളില്‍ പെട്ടതാണ്‌.

...എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു..

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Thu, 30 Jul 2009 13:09:00 +0000

കാവ്യാമാധവനോട് എനിക്കു തോന്നുന്ന ഇഷ്ടം എന്തിന്റെ പേരിലാണ്‌...?

വിശദീകരിക്കാനറിയില്ലെങ്കിലും, പത്രമാധ്യമങ്ങളില്‍ കാവ്യയുടെയോ മറ്റ് സിനിമാതാരങ്ങളുടെയോ ചിത്രവും ഒപ്പം ഒരു വാര്‍ത്തയും നല്‍കിയാല്‍ വായിക്കാതിരിക്കുന്നവരുണ്ടാവില്ല എന്നതാണു സത്യം. സിനിമാതാരത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ഈ ആകര്‍ഷണത്തിന്റെയോ വായനയുടെയോ പ്രേരകമാകുന്നില്ല എന്നതിന്‌, അടൂര്‍ ഭവാനിയുടെയോ, സുകുമാരിയുടെയോ പോലും വാര്‍ത്തകള്‍ നമുക്ക് അവഗണിക്കാനാവുന്നില്ല എന്നതു തന്നെയാണ്‌ തെളിവ്. ലോകം കണ്ടു തുടങ്ങുന്നതു മുതല്‍ തന്നെ സിനിമയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ചുറ്റുവട്ടങ്ങളില്‍ ഉള്ളതു കൊണ്ടോ, ജീവിതത്തിന്റെ ഒട്ടുമിക്ക ഭാവങ്ങളും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന മുഖങ്ങള്‍ എന്നതു കൊണ്ടോ എന്തോ, സിനിമാ താരങ്ങള്‍ നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്‌.

സിനിമാതാരങ്ങളുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിലേക്ക് കണ്ണും കാതും കൂര്‍പ്പിക്കാന്‍ കാരണമാകുന്നതും ഇതേ ഇഷ്ടം തന്നെയാണ്‌. അവരുടെ ഇഷ്ടവാഹനം, വസ്ത്രം, ഭക്ഷണം, വായന തുടങ്ങി ജീവിതത്തിന്റെ നിഖില മേഖലയെക്കുറിച്ചും അറിയാനൊരു ജിജ്ഞാസ നമുക്കെപ്പോഴുമുണ്ട്.

ഈയിടെയായി കാവ്യാമാധവന്റെ വിവാഹമോചനം പത്രമാധ്യമങ്ങളില്‍ സ്ഥിരം വാര്‍ത്തയാകുന്നുണ്ട്. ഒരു പുതിയ ചിത്രത്തില്‍ നായികയാവുന്നതു പോലെയോ, ഒരു പുതിയ പ്രൊജക്ടിന്റെ ഭാഗമാകുന്നതു പോലെയോ വായിക്കാവുന്നതല്ലല്ലോ വിവാഹമോചന വാര്‍ത്ത.. അതു കൊണ്ടു തന്നെ കാവ്യയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ ഇതു വായിച്ച് സങ്കടപ്പെടുന്നുണ്ടാവണം.

വിവാഹമോചനം നടന്നോ, നടക്കുമോ, നടക്കണോ എന്നൊക്കെ തീരുമാനിക്കുന്നത് പത്രങ്ങളാണല്ലോ.. ആദ്യത്തെ റിപ്പോര്‍ട്ട് വന്നതു മുതല്‍ ഏറ്റവും പുതിയ അഭ്യൂഹങ്ങളുടെ അപ്‌ഡേറ്റുകള്‍ക്കു വേണ്ടി പത്രങ്ങളും പോര്‍ട്ടലുകളും പതിവു പോലെ മല്‍സരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തീര്‍ത്തും ഉറപ്പില്ലാത്ത അഭ്യൂഹങ്ങള്‍ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേര്‍ത്ത് അവതരിപ്പിക്കുവാന്‍ ഇന്ന് പത്രമാധ്യമങ്ങളെ ആരും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ.. ഇത്തരം റിപ്പോര്‍ട്ടുകളുടെ ഭാഷയാണ്‌ ഏറ്റവും അരോചകം. "...എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു, ....ഉണ്ടായിരുന്നത്രെ, ....എന്നും ശ്രുതിയുണ്ട്, ...എന്നാണ്‌ പരക്കെ സംസാരം" തുടങ്ങിയ രൂപത്തിലാണ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുക. കുളക്കടവിലെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ വൃത്തികെട്ട പരദൂഷണങ്ങളേക്കാള്‍ വികൃതം...!

ഈയൊരു പരദൂഷണ ശൈലി സ്ത്രീജനങ്ങളില്‍ ആരോപിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാലമൊക്കെ പോയി. പത്രമാധ്യമങ്ങള്‍ ഇത് കൈകാര്യം ചെയ്ത് വ്യവസ്ഥാപിതമായ പത്രഭാഷ തന്നെയാക്കി ഇതിനെ രൂപപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

എന്തു തന്നെയായാലും, ഈ വിളമ്പി നല്‍കപ്പെടുന്ന വാര്‍ത്തകളൊക്കെ വായിക്കുമ്പൊഴും, കാവ്യയും അതു പോലെയുള്ള താരങ്ങളുമെല്ലാം മനുഷ്യര്‍ തന്നെയാണെന്ന ബോധമുണ്ടായിരിക്കുക എന്നു മാത്രമേ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുവാനുള്ളൂ. അവരും ഇതു വായിക്കുന്നുണ്ടാവണം.. അവര്‍ക്കും വികാരവും, വിഷമവും വ്യഥകളുമുണ്ടാവണം. അവരുടെ സ്വകാര്യതകളിലെ മറ്റു വിശേഷങ്ങള്‍ പോലെ കൊട്ടിഘോഷിക്കപ്പെടേണ്ടതല്ല അവരുടെ സങ്കടങ്ങള്‍.. ധര്‍മ്മം പത്രങ്ങള്‍ക്കുമാവാം.

ഇതൊക്കെ സ്വയം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ബോധമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഹൃദയത്തില്‍ തുളച്ചു കയറുന്ന ശൈലി സ്വീകരിക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുകയുംപ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് മാത്രമേ ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുവാനുള്ളൂ.

നാം കേള്‍ക്കേണ്ടത് പരദൂഷണങ്ങളും അപശ്രുതികളുമല്ല. നേരിന്റെയും നന്മയുടെയും ശ്രുതിയിണക്കങ്ങള്‍ക്കു കാതോര്‍ക്കുക. നാം പ്രചരിപ്പിക്കേണ്ടത് ന്യൂനതകളും മൂല്യച്യുതികളുമല്ല. അന്യൂനവും അനശ്വരവുമായ ജീവിതത്തിന്റെ വസന്തത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുക.

----------------------------------------------------------------

"ഒരു അധര്‍മ്മകാരി വല്ല വാര്‍ത്തയും കൊണ്ട്‌ നിങ്ങളുടെ അടുത്ത്‌ വന്നാല്‍ നിങ്ങളതിനെപ്പറ്റി വ്യക്തമായി അന്വേഷിച്ചറിയണം. അറിയാതെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ജനതയ്ക്ക്‌ നിങ്ങള്‍ ആപത്തുവരുത്തുകയും, എന്നിട്ട്‌ ആ ചെയ്തതിന്‍റെ പേരില്‍ നിങ്ങള്‍ ഖേദക്കാരായിത്തീരുകയും ചെയ്യാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി"- ഖുര്‍‌ആന്‍- 49/6

"ഊഹത്തില്‍ മിക്കതും നിങ്ങള്‍ വെടിയുക. തീര്‍ച്ചയായും ഊഹത്തില്‍ ചിലത്‌ കുറ്റമാകുന്നു. നിങ്ങള്‍ ചാരവൃത്തി നടത്തുകയും അരുത്‌. നിങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ ചിലരെപ്പറ്റി അവരുടെ അഭാവത്തില്‍ ദുഷിച്ചുപറയുകയും അരുത്‌. തന്‍റെ സഹോദരന്‍ മരിച്ചുകിടക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ മാംസം ഭക്ഷിക്കുവാന്‍ നിങ്ങളാരെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെടുമോ? എന്നാല്‍ അത്‌ ( ശവം തിന്നുന്നത്‌ ) നിങ്ങള്‍ വെറുക്കുകയാണു ചെയ്യുന്നത്‌. നിങ്ങള്‍ ദൈവത്തെ സൂക്ഷിക്കുക- ഖുര്‍‌ആന്‍-49/12

"നല്ലതു പറയുക; അല്ലെങ്കില്‍ മൗനം പാലിക്കുക" - മുഹമ്മദ് നബി

സാമാന്യബോധം

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Sat, 04 Jul 2009 08:54:00 +0000

ഒഴിവു ദിവസമായ വെള്ളിയാഴ്ച്ചകളില്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജ്യേഷ്ഠന്‍ വരാറുണ്ട്. സാധാരണ നമ്മെ കാണാന്‍ ഒരാള്‍ വന്നാല്‍ നാം വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുമെങ്കില്‍, ഇവിടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറക്കി എവിടെയെങ്കിലും ഒഴിഞ്ഞ ഇടങ്ങളില്‍ തണലും തേടി നടക്കാറാണു പതിവ്. അത് നന്നായറിയുന്നതിനാല്‍ തന്നെ അവന്‍ "നമ്മള്‍ എവിടെയെങ്കിലും പോയി ഇരിക്കാം" എന്ന് എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ എപ്പോഴും ഇരിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന തണലുള്ള ഒരിടമുണ്ട്. ദുബായ് ഗവണ്‍‌മെന്റ് വകയായി അവിടെ കുറച്ച് സിമന്റ് ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ച്, ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ച് ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചിരിക്കും. വെള്ളിയാഴ്ച്ച ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം ഭൂരിഭാഗവും, ഒരാഴ്ച്ചയുടെ മുഴുവന്‍ അധ്വാനവും അസ്വസ്ഥതകളും ഉറങ്ങിയിറക്കാനും മറക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, ഞങ്ങള്‍ പോയിരിക്കുമ്പോഴൊന്നും അവിടെ ആള്‍ക്കാരുണ്ടാവില്ല, അപൂര്‍‌വ്വമായി ലാപ്‌ടോപുമേന്തി ഇന്റര്‍‌നെറ്റ് കണക്ഷന്‍ പരതി വരുന്ന ചിലരൊഴികെ. ആ ഇരിപ്പിനിടയില്‍ കുടും‌ബവര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍, ഭാവിയിലേക്കുള്ള ആസൂത്രണങ്ങള്‍, സമകാലികസം‌ഭവങ്ങള്‍, പഴയകാല സ്മരണകള്‍, കമ്പനിയിലെ അനുഭവങ്ങള്‍, പാട്ടിനെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങള്‍ അങ്ങനെ ഒരുമാതിരി സംഭവങ്ങളെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ വിഷയമാകാറുണ്ട്.

ഞങ്ങള്‍ അവിടെയിരുന്ന തുടര്‍ച്ചയായ രണ്ട് വെള്ളിയാഴ്ച്ചകളില്‍ കണ്ണിലും മനസിലും പതിഞ്ഞ ഒരു കാഴ്ച്ചയുണ്ട്. ഉച്ച വെയിലടങ്ങി, ഇളം‌കാറ്റു വീശുന്ന സായാഹ്നത്തില്‍, സഹായി തള്ളിക്കൊടുക്കുന്ന വീല്‍‌ചെയറിലിരുന്ന് ഒരു വൃദ്ധനായ മനുഷ്യന്‍ വരുന്നു. കയ്യില്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് പൊതി. അത് കൊണ്ടു വന്ന് ഇരിപ്പിടങ്ങലുടെ മധ്യത്തില്‍ അല്‍‌പ്പം വിശാലമായ സ്ഥലത്ത് തറയില്‍ ചൊരിയുന്നു. പക്ഷികള്‍ ഭക്ഷിക്കുന്ന തിനയായിരുന്നു പൊതിയില്‍. ഒഴിഞ്ഞ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുമായി വേസ്റ്റ് ബോക്സിനടുത്തേക്ക്. അത് വേസ്റ്റ് ബോക്സില്‍ കളഞ്ഞ് തിരിച്ചു പോകുന്നു.

(ഇവിടെ എന്റെ മനസില്‍ പതിഞ്ഞ മറ്റൊരു കാഴ്ച്ച, ഇതു പോലൊരു തിനപ്പൊതി ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കയ്യില്‍ പിടിപ്പിച്ച് വരുന്ന ഒരു പിതാവ്, അത് തറയില്‍ ചൊരിയാനും ശേഷം ഒഴിഞ്ഞ പ്ലാസ്റ്റിക് കവര്‍ കുട്ടിയെക്കൊണ്ടു തന്നെ വേസ്റ്റ് ബോക്സില്‍ കളയാനും പഠിപ്പിക്കുന്നതാണ്‌. കുട്ടി ഒരു പാഠം പഠിച്ചിരിക്കണം. ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാന പാഠം.. അല്ലേ)

ഈ വൃദ്ധനായ മനുഷ്യന്ന് തന്റെ സായാഹ്നസഞ്ചാരം, ജീവിതത്തിന്റെ അസ്തമയസൂര്യന്റെ ആധികള്‍ക്കപ്പുറം കുങ്കുമവര്‍ണ്ണമുള്ള പ്രഭാസൗന്ദര്യം ദര്‍ശിക്കാന്‍ തുണയാവുന്നുണ്ടാവണം. കിടക്കയുടെ കുരുക്കുകളില്‍ നിന്ന് ജീവിതക്കാഴ്ച്ചകളുടെ നിറഭേദങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണു പതിപ്പിക്കാനാവുന്നുണ്ടാവണം. തന്റെ പ്രവൃത്തി, മനസിന്റെ വിശാലതയില്‍ ഹിമബിന്ദു പൊടിക്കുന്നുണ്ടാവണം..

അങ്ങനെ അദ്ദേഹമോ മറ്റാരെങ്കിലുമോ ചൊരിഞ്ഞു പോയ തിനയും അരിയുമൊക്കെയാവണം ഞങ്ങള്‍ അവസാനം അവിടെപ്പോയിരിക്കുമ്പൊഴും തറയില്‍ വിതറിയിട്ടു കണ്ടത്. എന്നാല്‍, ചിലര്‍ യാതൊരു മനോ‌വിഷമവുമില്ലാതെ ആ ധാന്യങ്ങള്‍ക്കു മുകളില്‍ ചവിട്ടി നടന്നു പോകുന്നതു കണ്ടു. ഞാന്‍ ജ്യേഷ്ടന്ന് ആ കാഴ്ച്ച കാട്ടിക്കൊടുത്തു. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതിന്നു ശേഷം അതു വഴി കടന്നു പോയ അധികപേരും അതിന്‍‌മുകളില്‍ ചവിട്ടിപ്പോവുകയാണു ചെയ്യുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. ചിലരൊക്കെ വഴുതിപ്പോകുന്നതും കണ്ടു. ഉരുണ്ട ധാന്യമണികള്‍ക്കു മുകളില്‍ ചവിട്ടി നടന്നാല്‍ വഴുതുമെന്ന സ്വയം‌സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചോ, അതൊരു ധാന്യമാണ്‌, ചവിട്ടി നടക്കുന്നത് ഉത്തമമല്ല എന്ന സാമാന്യബോധത്തെക്കുറിച്ചോ ഭൂരിഭാഗവും എന്തേ ചിന്തിക്കുന്നില്ല എന്ന് സങ്കടപ്പെട്ടു പോയി ഞാന്‍.
ഇത്തരം ചില സാമാന്യബോധങ്ങളുടെ കുറവു പലയിടത്തും ദര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ പറയാനും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. അവയില്‍ ചിലത്.

ടാപ്പ് തുറന്ന് അല്‍‌പ്പം വെള്ളമെടുക്കും. ഒരു പക്ഷേ പല്ലുതേയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്ന ഒരു ബ്രഷു നനയ്ക്കലാവാം. പല്ലു തേയ്പ്പ് തീരുന്നത് വരെ വെള്ളം വാര്‍ന്നു കൊണ്ടിരിക്കും, ഒരാവശ്യവുമില്ലാതെ- വെള്ളത്തിന്റെ വിലയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം...

ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന്റെ അടുത്തു തന്നെ വാഷ്‌ബേസിന്‍ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള ഇടത്തരം റെസ്റ്റൊറന്റുകളില്‍ ഭക്ഷണശേഷം വൃത്തിയാക്കാന്‍ പോകുന്നവര്‍ കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പുകയും മൂക്കുചീറ്റുകയും ചെയ്യുന്നത്- മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അരോചകമാണെന്ന ബോധം. ചിലരെങ്കിലും ഭക്ഷണം ഒഴിവാക്കി എണീറ്റു പോകുമെന്ന ചിന്ത...

അതിഭയങ്കരമായ ഏമ്പക്കം. ചിലര്‍ വളരെയടുത്തായി നില്‍‌ക്കുമ്പൊഴും പരിസരബോധമില്ലാതെ ഏമ്പക്കം വിടും, അത്യുച്ചത്തില്‍ തന്നെ- മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അരോചകമാണെന്നും, ഏമ്പക്കം തൊട്ടടുത്തു നില്‍ക്കുന്നവന്ന് വാസനയുണ്ടാക്കുമെന്നുമുള്ള ബോധം...

പരിസരം മറന്നുള്ള ഫോണ്‍ സം‌ഭാഷണം. ഇവിടെ ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥനെ പരാമര്‍ശിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല. പലമേഖലയിലുള്ള പലതരം ആള്‍ക്കാര്‍ ഒരുപോലെ വന്ന് ഇടപെടുന്ന സ്ഥാപനമാണു ഞങ്ങളുടേത്. അദ്ദേഹം ഇരിക്കുന്ന കൗണ്ടറിനു ചുറ്റും നില്‍ക്കുന്ന കസ്റ്റമേഴ്‌സ് അവര്‍ക്കു വരുന്ന ഫോണ്‍ കോളുകള്‍ അവിടെ വെച്ച് തന്നെ അറ്റന്റ് ചെയ്യും. പിന്നെ എല്ലാ വിപ്ലവാഭിവാദ്യങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തിനു നേരെ തിരിഞ്ഞ് നിന്നു കൊണ്ടുള്ള അതേ പൊസിഷനിലാണ്‌. എനിക്കാണെങ്കില്‍ സഹിക്കാനാവില്ല അതൊന്നും. പക്ഷേ, അദ്ദേഹം എല്ലാം സഹിച്ച് മിണ്ടാതിരിക്കും.

നമ്മുടെ സ്വകാര്യസംഭാഷണങ്ങള്‍ നമ്മുടേതു മാത്രമാണെന്നും അത് ഉച്ചഭാഷിണിയില്‍ മുഴക്കപ്പെടേണ്ടതല്ലെന്നും, അതിലൂടെ മറ്റുള്ളവന്‍ തലവേദനപ്പെടരുതെന്നും എന്തേ ഭൂരിഭാഗവും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല... ?

മര്‍മ്മമറിയാത്ത നര്‍മ്മ മര്‍മ്മരങ്ങള്‍

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Sun, 07 Jun 2009 06:28:00 +0000

"താമരശ്ശേരി ചുരം.."

ഈയൊരൊറ്റ വാചകം മാത്രം വായിക്കുന്ന ആള്‍ക്കാരുടെ മനസ്സില്‍ ഉണര്‍ന്നുവരുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കെല്ലാം ഒരേ ഭാവമാണ്‌; ചിരിയുടെ മാത്രം.. വെള്ളാനകളുടെ നാട് എന്ന ചിത്രത്തില്‍ പപ്പു അവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രത്തിന്റെ എക്കാലത്തും ഓര്‍മ്മിച്ചു ചിരിക്കപ്പെടുന്ന വാചകം. മലയാളിയെ കുടുകുടെ ചിരിപ്പിച്ച കുതിരവട്ടം പപ്പു എന്ന നടന്റെ അഭിനയജീവിതത്തിലെ അനശ്വരമായ കഥാപാത്രങ്ങളിലൊന്നാണ്‌ പ്രിയദര്‍ശന്‍ സം‌വിധാനം ചെയ്ത വെള്ളാനകളുടെ നാട് എന്ന ചിത്രത്തിലേത്. ഇന്നും അതിലെ രംഗങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഈ കഥാപാത്രത്തെ ഇങ്ങനെയാക്കിത്തീര്‍ക്കാന്‍ പപ്പുവിനു മാത്രമേ സാധിക്കൂ എന്നു തോന്നാറുണ്ട്. മലയാളിയുടെ മനസ്സില്‍ "താമരശ്ശേരി ചുരം" ചുരത്തുന്ന നര്‍മ്മാനുഭവത്തിന്‌ ഇന്നും നവ്യഭാവം തന്നെ. അതുപോലെ നമ്മള്‍ ആസ്വദിച്ച ഹാസ്യരംഗങ്ങളെല്ലാം മങ്ങലില്ലാത്ത ചിരിയനുഭവങ്ങളായി നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.

മലയാളസിനിമയിലെ നര്‍മ്മ മേഖലയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞാല്‍ എളുപ്പത്തിലൊന്നും അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ സാധിക്കില്ല. ലോകോത്തര നിലവാരമുള്ള ഹാസ്യതാരങ്ങള്‍ നമുക്ക് സ്വന്തമായുണ്ട് എന്നതു മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഒരുപാട് സിനിമകളൊന്നും കാണണമെന്നില്ല. ചില മലയാള ഹാസ്യസിനിമകള്‍ ഭാഷാന്തരം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ഭാഷ മാത്രമല്ല, അതിലെ ഭാവങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം വിദൂരമായ അന്തരമുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

സിദ്ദിഖ്‌-ലാല്‍ ജോഡിയില്‍ നിന്ന് ജന്മം കൊണ്ട സിനിമകളിലെ ഹാസ്യങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ ആസ്വദിച്ചതും ആഘോഷിച്ചതും അതെല്ലാം ജീവിതത്തോട് ഒട്ടി നില്‍ക്കുന്ന തമാശകളായിരുന്നതു കൊണ്ടായിരിക്കണം. ജീവിതം കെട്ടിപ്പെടുക്കാനും അതിന്റെ കെട്ടിപ്പിണച്ചിലുകളില്‍ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാനും പരിശ്രമിക്കുന്ന ശരാശരിക്കാരന്റെ ജീവിതത്തിലെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ നിമിഷങ്ങളിലെ നര്‍മ്മഭാവങ്ങളാണു നമ്മെ ആകര്‍ഷിച്ചത്. പിന്നീട് റാഫി-മെക്കാര്‍ട്ടിനും ഷാഫിയും ഒക്കെ പിന്തുടരാന്‍ ശ്രമിച്ചതും ആ പാത തന്നെയായിരുന്നു.

ഇന്ന് വേണ്ടത്ര മാധ്യമപരിഗണന നല്‍‌കപ്പെടാത്ത സിദ്ദിഖ്, ജഗദീഷ്, മുകേഷ്, സായികുമാര്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ ജീവന്‍ നല്‍കിയ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ പലതും ഇന്നും നമുക്കിടയില്‍ ജീവിക്കുന്നതിന്റെയും കാരണം മറ്റൊന്നല്ല.

ജഗതി ശ്രീകുമാറിന്റെ ഭാവനൈപുണ്യവും ഇന്നസെന്റിന്റെ പ്രത്യുല്‍‌പ്പന്നമതിത്വവും കൊച്ചിന്‍ ഹനീഫയുടെ ശരീരഭാഷയും ഹരിശ്രീ അശോകന്റെ വിഡ്ഢിഭാവവും (വരുത്തുന്നത്) സലീം കുമാറിന്റെ സംഭാഷണരീതിയുമെല്ലാം നമുക്ക് എല്ലാം മറന്ന് ചിരിക്കാന്‍ വകുപ്പുകള്‍ നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്.

ഹാസ്യത്തില്‍ മാത്രമല്ല നായകസ്ഥാനത്തും മുന്‍‌പന്തിയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പല നടന്മാരും സിനിമയിലെത്തുന്നതിന്ന് മുമ്പ് പയറ്റിത്തെളിഞ്ഞ മേഖല സ്റ്റേജ് ഷോകളായിരുന്നു. നാടകക്കളരികളില്‍ നിന്ന് അഭിനയകല പരിചയിച്ച് വന്ന പെരുമയൊന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്ത ഭൂരിഭാഗവും നിത്യവൃത്തിക്കായി ചെയ്തു പോന്ന സ്റ്റേജ് ഷോകളാണ്‌ പിന്നീട് അവര്‍ക്ക് പ്രശസ്തിയുടെ കൂടി മേഖലയിലേക്ക് പടവുകളൊരുക്കിയത്. കലാഭവന്‍ മണിയുടെ കലാപരമായ ഉയര്‍ച്ച ഇങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു പോയിട്ടുണ്ട്. കലാഭവന്‍ മണിയുടെ തന്നെ നാടന്‍‌പാട്ടുകള്‍ ഇടകലര്‍ത്തിയ കോമഡി ഓഡിയോകള്‍ ഇരുന്ന് കേള്‍ക്കുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. മനഃപാഠമാകാത്ത ഒരു നാടന്‍‌പാട്ടു പോലും കടന്നു പോയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കാലം.

എന്നാല്‍, പിന്നീടുള്ള കാലങ്ങളില്‍ സ്റ്റേജ് ഷോകളുടെയും മറ്റു തമാശപ്പരിപാടികളുടെയും വീഡിയോ കാണാനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ ലഭിക്കുമ്പോള്‍ ആവേശപൂര്‍‌വം ഇരുന്ന് കാണാന്‍ തുനിഞ്ഞ എനിക്ക് എന്തു കൊണ്ടോ അതൊന്നും തീരെ രസമുള്ളതായി തോന്നിയില്ല. ആ ലേബല്‍ വഹിക്കുന്ന എല്ലാ വീഡിയോകള്‍ക്കുമുള്ള നിലവാരം എന്റെ മനസ്സില്‍ അതു തന്നെയായിരുന്നു. അത്തരം കാഴ്ച്ചകള്‍ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചിരുന്ന് കാണുമ്പോള്‍ മനസില്‍ തോന്നിയ അനൗചിത്യബോധം തന്നെയാണതിന്റെ രസക്കുറവ്. എപ്പോഴാണ്‌ കോമഡി കലാകാരന്‍ സദാചാരത്തിന്റെ സകലസീമയും കടന്ന് തമാശ പറയുക എന്ന് നമുക്ക് മുന്‍‌കൂട്ടി കാണാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ...

സ്റ്റേജ് ഷോകളില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സ്കിറ്റുകളും കോമഡി ഓഡിയോകളില്‍ കേള്‍ക്കുന്ന സംഭാഷണങ്ങളും ദ്വയാര്‍ത്ഥപ്രയോഗങ്ങളെയും അശ്ലീലതകളെയും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തമാശ പറയുക എന്നാല്‍ അശ്ലീലംപറയുക എന്ന ഒരു സമവാക്യം തന്നെ ഹാസ്യരം‌ഗത്ത് ശീലിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ഒരു തമാശപ്പരിപാടി കാണുകയാണെങ്കില്‍ അതില്‍ നിര്‍ബന്ധമായും കേള്‍ക്കേണ്ട പദങ്ങളില്‍ ചിലതാണ്‌ ഷക്കീല, മറിയ, അയല്‍ക്കാരി ശാന്ത, അടിച്ചുതെളിക്കാരി ജാനു തുടങ്ങിയവ. അച്ഛന്റെ അയല്‍ക്കാരി ബന്ധം പറയുന്ന, ലൈംഗികതയെക്കുറിച്ച് സം‌ശയം തീരാത്ത മകനും അത്തരം വിഷയങ്ങള്‍ മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഡോക്ടറുമെല്ലാം സ്ഥിരം നമ്പറുകള്‍. ഇത്തരം തമാശകള്‍ ആസ്വാദകഹൃദയങ്ങള്‍ ഏറ്റു വാങ്ങുന്നുണ്ടെന്നറിയിക്കാനായി സദസ്സില്‍ നിന്നും പിടിച്ചെടുത്ത പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ ക്ലിപ്പുകള്‍ തിരുകിക്കയറ്റിയിട്ടുമുണ്ടാവും ഇത്തരം വീഡിയോകളില്‍.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചിന്തിച്ചു പോവും നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ക്ക് മൊത്തം ഇതു തന്നെയാണോ സ്വഭാവം എന്ന്. ഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യരുടെയും ചിന്തയും ഭാവനയുമെല്ലാം ഇത്തരത്തിലാണോ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന്. നമ്മുടെ സംസ്ക്കാരം ഇത്തരം അവിഹിതബന്ധങ്ങളും ലൈംഗികവിചാരങ്ങളും മാത്രം മുഴച്ചു നില്‍ക്കുന്ന രീതിയില്‍ മാറ്റിയെടുക്കപ്പെട്ടോ എന്ന്. ഇങ്ങനെ അശ്ലീലതകള്‍ പറയുന്നത് തമാശയാണെന്നും അത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ പരിസരം മറന്ന് ചിരിക്കണമെന്നും നമുക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതിന്റെ ഔചിത്യമെന്തെന്ന്. ഇതൊന്നും ആര്‍ക്കും വൃത്തികേടായി തോന്നുകയോ പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിന്റെ അര്ത്ഥമെന്തെന്ന്. സദസ്സിന്റെ മുന്‍‌സീറ്റില്‍ ഇരിപ്പിടം ലഭിക്കുന്ന സാംസ്ക്കാരിക നായകന്മാരും സിനിമാനടന്മാരും ആര്‍ത്തു ചിരിക്കുമ്പോള്‍ അത് സമൂഹത്തിന്‌ നല്‍കുന്ന സന്ദേശമെന്തെന്ന്...

എന്തായാലും കുടുംബസമേതം കാണാന്‍ പറ്റുന്ന ഹിന്ദി പടങ്ങള്‍ ഇന്നില്ലാത്തതു പോലെ തന്നെ കുടുംബസമേതം കാണാന്‍ പറ്റുന്ന കോമഡി ഷോകളും ഇല്ല എന്നു തന്നെ പറയാം. (ഇന്നിറങ്ങുന്ന ബോളിവുഡ് സിനിമകള്‍ ബ്ലൂ ഫിലിമിന്‌ സമാനമാണെന്ന് പരുത്തിവീരന്‍ എന്ന തമിഴ് സിനിമ സം‌വിധാനം ചെയ്ത അമീര്‍ സുല്‍ത്താന്‍ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞതോര്‍ക്കുന്നു)

ഇവിടെയാണ്‌ ഞാന്‍ മുകളില്‍ സൂചിപ്പിച്ച നമ്മുടെ ഹാസ്യത്തിന്റെ ഗതകാലചിന്തകള്‍ ഓര്‍ത്ത് നെടുവീര്‍പ്പിടേണ്ടി വരുന്നത്. എവിടെയാണ്‌ നമ്മുടെ നര്‍മ്മത്തിന്റെ മര്‍മ്മം കളഞ്ഞു പോയത്.. ? നല്ലൊരു പാരമ്പര്യമുള്ള നമ്മുടെ ഹാസ്യഭാവങ്ങള്‍ക്ക് എപ്പോഴാണ്‌ അശ്ലീലതയുടെ വൃത്തികെട്ട രൂപം കൈവന്നത്...?

മലയാളിയുടെ നര്‍മ്മത്തിന്റെ ത്രെഡ് എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയിരിക്കുന്നുവെന്നും കുറിക്കുകൊള്ളുന്ന ആക്ഷേപങ്ങളും നര്‍മ്മമുണര്‍ത്തുന്ന ചിന്തകളും പുതിയതായി നല്‍കാന്‍ മാത്രം കഴിവുള്ള കലാകാരന്മാര്‍ അന്യം നിന്നിരിക്കുന്നുവെന്നും മാത്രമാണ്‌ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നത്. ഒരു വിധം തമാശപ്പരിപാടികള്‍‌ക്കപ്പുറം കലാകാരന്മാര്‍ ഉയര്‍ന്നു വരാത്തത് അതിനുള്ള തെളിവ് തന്നെയാണ്‌.

എനിക്കൊന്നേ പറയുവാനുള്ളൂ, 'കുടുംബസമേതം കാണുന്നത് ഹാനികരം' എന്ന രീതിയില്‍ ഒരു മുന്നറിയപ്പ് നല്‍‌കപ്പെടാത്തിടത്തോളം കോമഡി പരിപാടികള്‍ക്ക് നാം തന്നെ ഒരു ഫില്‍‌ട്ടര്‍ വെക്കുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്..
കോമഡി പോലും വെറുപ്പിക്കുന്ന കാലം...!

ഗൃഹാതുരപ്പെടുന്നവര്‍

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Mon, 13 Apr 2009 14:54:00 +0000

പിറന്ന നാടും നാടും വളര്‍ന്ന മണ്ണും വിട്ട് നാളുകളേറെയായ ഒരു മലയാളിയുടെ കണ്‍‌മുന്നില്‍ ഒരു തെങ്ങിന്‍പൂക്കുലയുടെ, കണിക്കൊന്നയുടെ, സമൃദ്ധിയുള്ള പ്ലാവിന്റെ, വാഴത്തോട്ടത്തിന്റെ, ധാവണിയുടുത്ത നാടന്‍പെണ്‍കുട്ടിയുടെ.. അങ്ങനെ നാടന്‍ നിറമുള്ളതും ഗ്രാമത്തിന്‍ മണമുള്ളതുമായ, പച്ചയായി പകര്‍ത്തപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും ഒരു ചിത്രം കാണുമ്പോള്‍ അതിനു മുമ്പില്‍ ഒരല്‍‌പനേരം നിര്‍ന്നിമേഷനായി അവന്‍ ഇരുന്നു പോകുന്നതെന്തു കൊണ്ടാവാം... ?

തിമിര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയും കുത്തിയൊഴുകുന്ന വെള്ളച്ചാലും കുടചൂടി സ്ക്കൂളിലേക്ക് നടക്കുന്ന കുട്ടികളും അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ആര്‍ദ്രത പകരുന്നതെന്തു കൊണ്ടാവാം... ?

പച്ചപ്പു നിറഞ്ഞ പാടവും കാര്‍മേഘം തിങ്ങിക്കൂടിയ ആകാശവും മൃദുലമായ പൂവിതളിനെ ചുംബിച്ചുണര്‍ത്തുന്ന ഹിമകണവും ആട്ടിന്‍‌കുട്ടിയെ മാറോടു ചേര്‍ത്ത് വീട്ടുമുറ്റത്ത് നില്‍ക്കുന്ന വൃദ്ധയുമെല്ലാം അവന്റെ മുഖത്ത് വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ വിടര്‍ത്തുന്നതിന്റെ അര്‍ത്ഥമെന്ത്.. ?

ഓരോ പുതുമഴയും കൂടെക്കൊണ്ടു വരുന്ന മണ്ണിന്റെ മണം ആസ്വദിക്കാത്തവരായി ആരുണ്ട്. അകലെയിരിക്കുമ്പൊഴും നാട്ടിലെ മഴച്ചിത്രങ്ങള്‍ കണ്ട് കുളിരണിയാത്ത മലയാളി മനസുകളുണ്ടാവില്ല;സ്വയം നഷ്ടപ്പെടാത്തവരും. നിലാവു പെയ്യുന്ന, ചീവീടുകള്‍ കരയുന്ന രാത്രിയില്‍ വാഴത്തോട്ടത്തിനിടയിലൂടെയുള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്ന് പൊയ്കയുടെ പടവില്‍ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന രാത്രിയെ ഏതു പ്രവാസിക്കാണു മറക്കാനാവുക..?

ഇത്തരം കാഴ്ച്ചകള്‍ക്കു മുമ്പില്‍ അറിയാതെ പോലും ഒരു നിമിഷം എന്റെയും കണ്ണുടക്കിപ്പോകാറുണ്ട്. എനിക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരനുഭൂതിയുടെ പ്രചോദനമാണത്. ആ അനുഭൂതിയെയാണു നാം ഗൃഹാതുരത എന്നു വിളിച്ചു പോരുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള അനുഭൂതികളെല്ലാം ഗൃഹാതുരതയാവുമെങ്കില്‍ അത് ജീവിതത്തിന്റെ പല മേഖലകളിലും പടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. നാടു കടത്തപ്പെടണമെന്ന നിര്‍ബന്ധം പോലും അതിനില്ല.

കുട്ടികള്‍ സ്ക്കൂളില്‍ നിന്ന് കൊണ്ടു വരുന്ന പാഠപുസ്തകത്തിന്റെ പുതുമണം പോലും എന്നെ പഴയകാലത്തിന്റെ സുഗന്ധം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഒന്നുമറിയാത്ത ഒരു നിഷ്ക്കളങ്ക ബാല്യത്തിന്റെയും ആദ്യാക്ഷരത്തിന്റെ മധുരനൊമ്പരത്തിന്റെയും മറക്കാനാവാത്ത സുഗന്ധം. സ്ക്കൂളിന്റെ അരികിലൂടെ എപ്പൊഴെങ്കിലും നടന്നു പോകാനിടയായാല്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ച ക്ലാസ് മുറി കാണുമ്പോള്‍ എനിക്കുണ്ടാകുന്ന വികാരത്തിനും അതേ പേരു തന്നെ വിളിക്കാം. ഉച്ചക്കഞ്ഞി കുടിക്കാനിരുന്ന തിണ്ണയും, ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിച്ച അദ്ധ്യാപകരും, മറക്കാനാവാത്ത സൌഹൃദങ്ങളും, പക്വതയെത്താത്താ പ്രായത്തിലും മനസില്‍ മൊട്ടിട്ട പ്രണയവും.. അങ്ങനെ മനസില്‍ കുളിര്‍ ചൊരിയുന്ന എന്തെന്ത് ഓര്‍മ്മകള്‍... ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ തിരിച്ചു വരവ് വെറുതെയെങ്കിലും സങ്കല്‍പ്പിച്ചു നോക്കാത്തവരുണ്ടാവില്ലല്ലോ..

മലയാളികള്‍ക്കു മാത്രമാവില്ല ഇത്തരം ഓര്‍മ്മകള്‍ അയവിറക്കാനുള്ളതെങ്കിലും, മറ്റേതു സമൂഹത്തേക്കാളും ഗൃഹാതുരത മനസില്‍ കൊണ്ടു നടക്കുന്നവര്‍ മലയാളി തന്നെയാവണം. പക്ഷേ, അതു കൊണ്ടു മലയാളിയെ പഴഞ്ചന്‍ എന്നാരും വിളിച്ചതായി നാമറിയുന്നില്ല. അത് അവന്റെ സംസ്ക്കാരത്തിലലിയിക്കപ്പെട്ടു എന്നു മനസിലാക്കണം. വളര്‍ന്നു വരുമ്പോള്‍ അവന്‍ കണ്ട സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടില്‍ ഈ ഘടകങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. ചായക്കടയും, കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനങ്ങളും, ആല്‍ത്തറയും, കായലും, പുഴയും, കൊന്നപ്പൂവും, വളപ്പൊട്ടും, കുന്നിക്കുരുവും, ഓണപ്പാട്ടും, തിരുവാതിരയും തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളെല്ലാം അവന്റെ ജീവിതത്തോട് ചേര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളാണ്. ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ സ്മരണകള്‍.

പ്രവാസിയായി ജീവിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട ബഹുഭൂരിഭാഗം മലയാളികളുടെയും ജീവിതം പരിശോധിച്ചാല്‍ ഒരു ഘട്ടത്തിലും തന്റെ ബാധ്യതകളില്‍ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു പോകാന്‍ ഒരു പ്രവാസിക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല എന്നു കാണാം. പിന്നാലെ കൂടുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കിടയിലും പുഞ്ചിരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നവനാണു പ്രവാസി. സ്വന്തം വിയര്‍പ്പു കൊണ്ട് വെള്ളം നനയ്ക്കുമ്പൊഴും തന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ പൂക്കുന്നതിവിടെയല്ല സ്വന്തം നാട്ടിലാണെന്ന ബോധം മനസില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നവനാണവന്‍. അതു കൊണ്ടു തന്നെയാണ് നാടിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ വിട്ടൊരു ജീവിതം പുലര്‍ത്താനാവാത്ത മലയാളിക്ക് ഇത്തരം കാഴ്ച്ചകള്‍ നല്‍കുന്ന ഗൃഹാതുരതയില്‍ നിന്നൊഴിയാനാവാത്തതും. അത് മനഃപൂര്‍വ്വമാവണമെന്നില്ല, ജാഡയാവാനും വഴിയില്ല. മറിച്ച് അതവന്റെ സ്വഭാവമാണ്.

നടന്നു വന്ന വഴികളെ, ചവിട്ടിക്കയറിയ പടവുകളെ, ഉമ്മ വെച്ച മനസുകളെ, അറിവു പകര്‍ന്ന ആചാര്യരെ, ആദ്യാനുരാഗത്തിന്റെ തുടിപ്പിനെ, പ്രണയലേഖനത്തിന്റെ പുതുമയെ, തൊടിയിലെ പൂക്കളെ, അവയെ ഓമനിച്ച നാളുകളെ, ഓമനിച്ചു വളര്‍ത്തിയ കിളികളെ, വിട പറയുമ്പോള്‍ അമ്മ തന്ന ചുംബനത്തെ, കൈ പിടിച്ചു പിരിഞ്ഞ സുമനസുകളെ പിന്നെ ഒരിക്കലും പിടി വിടാത്ത ബാധ്യതകളെയൊന്നും ഒരിക്കലും മറക്കാനാവുന്നില്ല ഒരു മലയാളിക്ക്..

പ്രവാസക്കാഴ്ച്ചകള്‍...

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Wed, 01 Apr 2009 20:00:00 +0000

“ഒരു Resignation Letter ഉണ്ടാക്കിത്തരുമോ” എന്നു ചോദിച്ച ആളോട്, ജോലിത്തിരക്കിനിടയില്‍ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ തിരിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചു. ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
“ആട്ടെ, എന്താ കാരണം എഴുതേണ്ടത്”
എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവന്‍ കുറച്ചു കൂടി എന്നോട് ചേര്‍ന്നിരുന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു.
“വീട്ടില്‍ അച്ഛന് സുഖമില്ല. പരിചരിക്കാന്‍ വേറെയാരുമില്ല. അതു കൊണ്ടാണ്”.
ഞാന്‍ എഴുത്ത് തുടര്‍ന്നു. അതിനിടയില്‍ അവന്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങി:
“അമ്മ മരിച്ചപ്പൊഴും എനിക്കു പോകാന്‍ പറ്റിയില്ല. ഇപ്പോ അമ്മയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അച്ഛനെ പരിചരിക്കുന്ന കാര്യം നോക്കുമായിരുന്നല്ലോ, ഇത്ര വിഷമമുണ്ടാവില്ലാ‍യിരുന്നു...”
ആ ശബ്ദത്തിലെ ഇടര്‍ച്ച കേട്ടപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ഞാനവന്റെ മുഖത്തു നോക്കിയത്.
ഒരു പച്ചയായ യുവാവ്. കണ്ണുനീര്‍ തുടച്ചു കളഞ്ഞ കണ്‍തടങ്ങള്‍ കാണാം. കണ്ണിലെ ചുവപ്പ് ഇപ്പൊഴും മാറിയിട്ടില്ല. ലീവില്‍ പോയിക്കൂടായിരുന്നോ, എന്തിന്‌ cancel ചെയ്യണം എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന്‌, ശബ്ദത്തിലെ ഇടര്‍ച്ച മാറ്റാനാവാതെ അവന്‍ തുടര്‍ന്നു. :
"ഞാന്‍ ലീവ് ചോദിച്ചു. ഇരുപത് ദിവസത്തെ ലീവ് മാത്രമേ അവര്‍ അനുവദിക്കൂ. അതു കിട്ടിയിട്ട് കാര്യമില്ല. എനിക്ക് എന്റെ അച്ഛനല്ലേ വലുത്, കമ്പനിയേക്കാളും ജോലിയേക്കാളും. മാത്രമല്ല, എനിക്ക് അത്യാവശ്യം ഒരു ഓപ്പറേഷന്‍ ഉണ്ട്. നാട്ടില്‍ പോയി ഓപ്പറേഷന്‍ ചെയ്ത് തിരിച്ചു വരാന്‍ പറ്റുന്ന തുക വേണം ഇവിടെ വെറുമൊരു ഓപ്പറേഷന്‌ മാത്രം." .........
-----------------------------------------------------

ഞാന്‍ സ്ഥിരം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന കഫ്ത്തീരിയ. ഞാന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്ത ഒരു ചപ്പാത്തി കൂടി കൊണ്ടു വന്നിട്ട്, അയാള്‍ കിച്ചണില്‍ നിന്ന് തനിക്കുള്ള ഭക്ഷണം കൂടി കൊണ്ടു വന്നു. എന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്നു. സൗഹൃദ സംഭാഷണത്തിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
"എത്ര വര്‍ഷമായി ഇവിടെ?"
"പത്തൊന്‍പത്"
"ഇവിടെ ഈ കഫ്ത്തീരിയയില്‍ ?"
"അതെ, ഇവിടെത്തന്നെയാണു ഞാന്‍ തുടങ്ങിയത്"
പുതിയ പ്രവാസിയായതിനാല്‍ തന്നെ, ആശ്ചര്യത്തോടെ അയാളെ തുറിച്ച് നോക്കുന്നതിനിടയില്‍ അയാള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

"പറയാന്‍ പത്തൊന്‍പത് വര്‍ഷമുണ്ടെന്നേയുള്ളൂ.
താമസം ഇപ്പൊഴും വാടക വീട്ടിലാ. കുറേ കടങ്ങളും ബാക്കി..."
മറുപടിയായി ഒന്നും പറയാനാവുന്നില്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ വെറുതെ ചോദിച്ചു:
"എത്ര വര്‍ഷം കൂടുമ്പോഴാണു നാട്ടില്‍ പോവുക?"
"മൂന്ന് വര്‍ഷം കൂടുമ്പോ" (!)

-----------------------------------------------------

"എങ്ങനെയുണ്ട് ബിസിനസ്?”
കേട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.
“ഹലോ.. എങ്ങനെയുണ്ട് ബിസിനസ്...
നിനക്ക് കസ്റ്റമറെ വേണോ...
എനിക്ക് സംഘടിപ്പിക്കാന്‍ സാധിക്കും”
അപ്പോള്‍ മാത്രം തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
“നിന്റെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തരൂ..”
തിരിച്ചു മറുപടി വന്നു:
“നിന്റെ ഫോണ്‍ ഇങ്ങു കാട്ട്”
ഫോണ്‍ മേടിച്ച് നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു തിരിച്ചു കൊടുത്തു.
“ഓകെ ?”
“ഓകെ”
ഇതും പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു നടന്ന കറുപ്പനെ നോക്കി അവള്‍ ഒരു പഞ്ചാബി സ്റ്റൈല്‍ ഡാന്‍സ് ചെയ്തു.
------------------------------------------------------

ജീവിതത്തിന്റെ പലവര്‍ണ്ണങ്ങളും കണ്ട്, ശരിയായ അര്‍ത്ഥങ്ങളെ മാത്രം ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാവണേ എന്നു മനസില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച്, പലതും പഠിച്ച് തുടരുന്ന യാത്ര ഒന്നാം വര്‍ഷത്തിലേക്ക്..

പ്രവാസത്തിന്റെ ഒരു വര്‍ഷം കടന്നു പോകുന്നു...

ഉന്‍‌കാ വാദാ ഹേ വോ ലോട്ട് ആയേങ്കേ
ഇസീ ഉമ്മീദ് പര്‍ ഹം ജിയേ ജായേങ്കേ
യേ ഇന്‍‌ത്‌സാര്‍ ഭീ ഉന്‍‌കീ തരഹ് പ്യാരാഹേ
കര്‍ രഹേ ഥേ..
കര്‍ രഹേ ഹേ...
ഔര്‍ കിയേ ജായേങ്കേ...

സീറ്റുപിടുത്തത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം

noreply@blogger.com (ശിഹാബ് മൊഗ്രാല്‍) — Wed, 18 Mar 2009 07:30:00 +0000

ഇത് രാഷ്ട്രീയ സീറ്റു പിടുത്തത്തെപ്പറ്റിയല്ല; പഠനകാലത്തുണ്ടായ ഒരു ബോധോദയത്തെക്കുറിച്ച്...

---------------------------------------------------------------

കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. കോളേജ് വിട്ട് കഴിഞ്ഞാല്‍ അവിടെ നിന്നും ബസ്സു കയറി ടൗണില്‍ ഇറങ്ങി വീണ്ടും മറ്റൊരു ബസ് കയറിയിട്ടു വേണം നാട്ടിലെത്താന്‍. ടൗണിലെ ഈ ഇറക്കം പുതിയ ബസ് സ്റ്റാന്റിലാക്കിയാല്‍ അവിടെ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന, എന്റെ റൂട്ടില്‍ പോകുന്ന ബസില്‍ കേറിയിരിക്കാം. പുറപ്പെടാന്‍ ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ് വൈകുമെങ്കിലും ഒരു സീറ്റു കിട്ടുന്നത് സുഖമുള്ള കാര്യമാണല്ലോ. എന്നാല്‍ പഴയ ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ അങ്ങനെയല്ല; നല്ല തിരക്കായിരിക്കും. സ്ക്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍, കോളേജ് വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍, അദ്ധ്യാപികാദ്ധ്യാപകന്മാര്‍, മീന്‍ വില്‍‌പ്പനക്കാര്‍ അങ്ങനെ വിവിധ വകുപ്പുകള്‍ ബസില്‍ കേറാനുണ്ടാകും ഈ സമയത്ത്. ഇതിനിടയില്‍ ഒരു സീറ്റു കിട്ടുന്നത് പോയിട്ട് നേരാം വണ്ണം നില്‍ക്കാന്‍ പോലും സൗകര്യപ്പെട്ടെന്നു വരില്ല. അതു കൊണ്ടാണ്‌ പുതിയ ബസ്‌സ്റ്റാന്റ് തെരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടി വരുന്നത്. പക്ഷേ, എന്നെപ്പോലെ പലരും ഇതൊരു പതിവാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ പല കണ്ടക്ടര്‍മാരും ഞങ്ങളെ ആട്ടിവിടാനൊരുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

കണ്ടക്ടര്‍ ജോലിക്ക് അതിന്റേതായ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ടു തന്നെ പറയട്ടെ, ചില കണ്ടക്ടര്‍മാരുടെ സ്വഭാവം നാഷണല്‍ ഹൈവേ മൊത്തം തന്റെ സ്വന്തമാണെന്ന ഭാവത്തിലാണ്‌. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ആട്ടി വിടുന്നതു കൊണ്ടല്ല ഈ നിഗമനം, മറിച്ച് വര്‍ഷങ്ങളായി ഇങ്ങനെ യാത്ര ചെയ്തു ജീവിച്ച വകയില്‍ കണ്ടും അനുഭവിച്ചും മനസ്സിലാക്കിയതാണ്‌. മല്‍സര ഓട്ടത്തിനിടയില്‍ കയ്യൂക്കും നാക്കിന്റെ നീളവും എത്രത്തോളം കൂടുമോ അത്രത്തോളം സ്വാധീനമാണവര്‍ക്ക്. മറ്റു ബസിനെ ക്രോസ് ചെയ്ത് നിര്‍ത്തി ഡ്രൈവറിന്റെ തന്തയ്ക്ക് വിളിക്കുക, കണ്ടക്ടറുടെ കോളര്‍ പിടിക്കുക, ഇരുമ്പു ദണ്ഡെടുത്തു കൊണ്ടു വന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുക തുടങ്ങി വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ തൂക്കിപ്പിടിച്ചെറിയുന്നതു വരെ സ്ഥിരം പരിപാടിയാക്കിയ കണ്ടക്ടര്‍മാരെയും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ കാഴ്ച്ചകളില്‍ ഭീതി നിറഞ്ഞ മുഖവുമായിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളും ഒന്നുരിയാടാന്‍ പോലുമാവാതിരിക്കുന്ന പുരുഷ ശരീരങ്ങളും ഒരു പശ്ചാത്തല ചിത്രമായി മനസ്സിലുണ്ട്.

(ചിലര്‍ക്കൊക്കെ ഇതൊരു ത്രില്ലുമായിരുന്നു. ജനിച്ചപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഇടിപ്പടങ്ങളും വെടിവെച്ചു കൊല്ലുന്ന കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഗെയിംസും കളിച്ചുവളരുന്നവര്‍ക്ക് ഇതൊരു ലൈവ് ഷോ മാത്രമാവാം)

അതിരിക്കട്ടെ, പല ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടിയും പഴയ ബസ്‌സ്റ്റാന്റില്‍ തന്നെയാണിറങ്ങുക എന്നതു കൊണ്ട് തിക്കിത്തിരക്കിത്തന്നെയാണ്‌ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര. അങ്ങനെ തിരക്കുള്ള സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ബസിലെ സീറ്റുറപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന ഒരു പരിപാടിയാണല്ലോ എന്തെങ്കിലും വസ്തുക്കള്‍ എടുത്ത് സീറ്റില്‍ വെക്കുക എന്നത്. കയ്യിലുള്ള സഞ്ചി, കര്‍ച്ചീഫ്, കുട, വടി അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലുമൊന്നെടുത്ത് സീറ്റില്‍ വെച്ചാല്‍ അത് booked ആണ്‌. പിന്നെ ആര്‍ക്കും അതില്‍ കയറിയിരുന്നു കൂടാ. ബസ് വന്ന് നിര്‍ത്തുന്നതിന്ന് മുമ്പേ ഈ സാധനസാമഗ്രികള്‍ ബസിനുള്ളിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. അതൊരു കലയാണ്‌; ഉശിരുള്ളവന്റെ കല.

അങ്ങനെ ഞാനും ഈ പരിപാടി പഠിച്ചു. ബസ് വന്ന് നിര്‍ത്തുന്ന ഉടനെ, അല്ലെങ്കില്‍ അതിനും മുമ്പേ എന്റെ കയ്യിലുള്ള പുസ്തകമെടുത്ത് സീറ്റില്‍ വെക്കും. പിന്നെ തിരക്കിട്ട് കയറേണ്ട ആവശ്യമില്ല. കയറാനുള്ള തത്രപ്പാടിനിടയില്‍ ബസിന്റെ തുരുമ്പിച്ച ഭാഗത്ത് കൊളുത്തി കുപ്പായം കീറിപ്പോകാനോ, വാച്ചിന്റെ സ്ട്രാപ്പ് പൊട്ടിപ്പോകാനോ ഒന്നുമുള്ള സാധ്യതകളില്ല. മെല്ലെക്കേറിയാല്‍ മതി. സീറ്റു നമ്മുടേതു തന്നെ.

ഇങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ സീറ്റു ബുക്കു ചെയ്ത് ബസ്സില്‍ കയറി. പിന്നെ ഞാന്‍ അവിടെയിരുന്നിട്ടും തൊട്ടടുത്ത് ഇനിയും ആരുമെത്താത്ത ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലമുണ്ട്. പെട്ടെന്നു തന്നെ ഞാന്‍ എന്റെ പുസ്തകം അവിടെ വെച്ചു പിന്നാലെ കയറി വരുന്ന എന്റെ സുഹൃത്തിനെയും കാത്തിരിപ്പായി. ഈ സീറ്റിലേക്ക് ഇരിക്കാനായി വന്ന ഒരാള്‍ ഇതു കണ്ട് എന്റെ നേരെ ചൂടായി. (അതു ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു) "എന്തു പണിയാ സുഹൃത്തേ ഇത്?അപ്പോ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കൊന്നും ഇരിക്കണ്ടേ?”

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: “അതേയ്, എന്റെ സുഹൃത്തിനു വേണ്ടി ഞാനൊരു സീറ്റു ബുക്കു ചെയ്യുന്നു. അവിടെ ഇരിക്കാനായി അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ഇതിലെന്താ തെറ്റ്?”

അങ്ങനെ ചെയ്യാന്‍ പാടുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ച് തികച്ചും സഭ്യമായ ഭാഷയില്‍ തന്നെ അയാള്‍ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തു. പക്ഷേ, ഞാന്‍ വിട്ടു കൊടുക്കാതെ തിരിച്ചു മറുപടിപറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു; ഇത് എല്ലാവരും ചെയ്യുന്ന കാര്യമാണ്. ഞാനും അതേ ചെയ്തുള്ളൂ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്. അയാള്‍ വളരെ മാന്യനായതു കൊണ്ടായിരിക്കണം തര്‍ക്കം കൂടുതല്‍ നീണ്ടു പോയില്ല.

ആ യാത്രയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് പിന്നീട് ഞാന്‍ ആ തര്‍ക്കത്തെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ചില പുതിയ ചിന്തകള്‍ ഉണ്ടായി.

എല്ലാവരും ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഞാനും ചെയ്തു കൊള്ളണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധമില്ല. അങ്ങനെയല്ലല്ലോ വേണ്ടത്. ഞാന്‍ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിക്കണം. പിന്നെ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് പഠിക്കേണ്ടത് വളരെ നല്ല വശങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. ഏതു പോക്കിരിയുടെ കയ്യിലും ചില നല്ല വശങ്ങള്‍ കാണും; അതും നമുക്ക് പഠിച്ചെടുക്കാം.

ഇവിടെ തിക്കിനും തിരക്കിനുമിടയില്‍ നിന്ന് വല്ല വിധേനയും സീറ്റുകിട്ടാന്‍ വേണ്ടി ബസില്‍ കയറുമ്പോള്‍ കാണുന്ന കാഴ്ച്ച എല്ലാ സീറ്റുകളും ബുക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. പിന്നീട് ഓരോരുത്തരേ വന്ന് ഇരുത്തം തുടങ്ങുകയായി. ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ടി ആദ്യം കയറിപ്പറ്റിയവന്‍ മണ്ടന്‍.. വിഡ്ഢി..! ഇതും കയ്യൂക്കുള്ളവന്‍ കാര്യക്കാരന്‍ എന്ന ലൈനല്ലേ..

മനസ്സിനൊരു സമാധാനക്കുറവ്..

അപ്പോ‍ ഇനി മുതല്‍ അത് വേണ്ട!

അന്ന് മുതല്‍ ഞാന്‍ സീറ്റു ബുക്കു ചെയ്യുന്ന പരിപാടി നിര്‍ത്തി.