The Shine is Gone..

TAŞINDIM

2008-09-05T05:42:00.007+03:00

Bi mail atabilirsiniz.

Bu yazı bir boğma yazısı değil, kabullenme yazısıdır

2008-09-03T03:49:00.013+03:00

Silmişsin.
Yoo, kızgın değilim. Dargın da değilim. Kırgınım belki biraz. Hem zaten nedense sildiğin zamanlarda hep hissediyorum ve içimden gelen o "karıncaların yuvalarına zarar vermek için çomak sokan ve beklenildiği üzerine eline hiçbir şey geçmeyen, aksine çıkan karıncalardan korkup da kaçan çocuk" hissiyatına karşı koyamayarak açıp bakıyorum. Neden-se hiç de yanılmıyorum. Akrep burçlarında var bu diyorlar. 6.his yani. Ben de akrebim. Evet akrep kadını. Herkes bir ürker ya, belki sen de ürkmüşsündür, bilmem ki. Ama 6. hissim en çok gereksiz anlarda, -çoğu zaman da- canımı yakmak için dışarı vurumu bekler gibi. Yok ama, alıştım ben.
Yani alıştım diyorum, sanırım alıştım.

Öyle çok kez sildin ki, hepsini görüyordum. İlk başlarda soruyordum, kızıyordum da sana, gelip yakana yapışıp "neden ya, neden?" demek geliyordu içimden. Uzakta olmanın böyle de garip avantajları var işte. Gidip yapışamıyorsun yakasına. Sinirin de geçiyor. Sinir dediğin nedir ki zaten? Geçiyor. Geçmeyen, kırgınlıklar var ama işte. Onlar geçmiyor. Sorular cevaplanmadıkça, kırgınlıklar da cevaplanıp geçiveremiyor. Sonra o kadar çok kırgınlık ve cevapsızlık uç uca ekleniyor ki, bir tane daha kırgınlık sadece bir tane daha kırgınlık olarak kalıyor.

Ne çok söz vardı, sorulara dönüşüp kaldılar. Soruları da biliyorsun işte. Cevaplanmadılar. Cevap bekledim, hem de çok uzun süre bekledim. Bir sürü cevap önüme atılmış olsun istedim, belki de bazılarını kaldıramayacağımı düşünsem de, hiç cevapsızlık kadar kötüsü yoktur. Cevaplarla tatmin olmak mıydı aradığımız? İstediğimiz cevapları almak mıydı? Nefret edebilmek mi istiyorduk ki? Bilmiyorum. Sadece kendi adıma konuşabilirim ki, istediğim cevapları istiyordum, doğru ama sadece cevap olmaları yetecek kadar yorulmuştum sonunda.

Haklıydın. İnsan dinlenirken yorgun olmaz, tek başına herkesten ve her şeyden uzak yaşanılıp, tek derdin dersimsi şeyler olduğu düşünülen yerlerde yorulunmaz. Ama ben yorulmuştum. Karşına geçip "cevap ver, anlat, konuş" dediğimde bile yakana yapışamadım. Onun için bile yorgundum galiba. Ve zaten yanaşmıyordun da yakana yapışabileceğim kadar ya, kendi kendime cevaplar bekledim ben.

Kafamdan ne çok şey geçiyordu, ne çok soru, ne çok kırgınlık, ne çok kızgınlık. Yazdım bir kısmını, hiç gönderilemeyecek yerlere, ama çoğu hiç yazılmadı. Yazılacak belki onlar da bir gün, kim bilir. Söylemiş miydim sana? Garip bir şekilde "hoşçakal" diyememe, vedalaşamama kronik sorunsalım vardır benim. İlki buradan çok başka yerlerdeyken olmuştu, sonra da seninle oldu. Yol boyunca da aptal gibi ağladım. Allahtan çıkmıştı şu gözlükler, görünmüyordu bir şey.

Defalarca tekrarladın bana. "Yoruldum artık, düşünmek istemiyorum, niye niye" dedikçe, "vazgeç" dedin. "Ben de onu diyorum işte, yoruldun, bırak artık, vazgeç, olmayacak" dedin. İnanmadım. İnat ettim. "Olmalı, nasıl olmaz, nasıl olamaz" deyip durdum. Olmadığı oluyormuş demek. Yeni anlıyorum. Ama kızgın değilim sana, kızmıyorum. Kırgınım, o kadar.

Her sabah sorun olmasın diye sildiğini de görüyordum mesela. Üzülme(-yelim) diye sormuyordum. Sordukça daha da batağa saplanıyorduk. Sen beni suçluyordun, beni cezalandırıyordun. Bense suçsuz olmadığımı biliyordum. Daha fazla her şeyi nasıl anlatabilirdim bilmiyordum, hala bilmiyorum çünkü. O yüzden de bıraktım ben de. İstiyordun ya hani. Hep benim istediğim olamaz. Hayat değil mi bu? Sen ne kadar kafa tutarsan tut, o bazı durumlarda sadece kendi istediğini yapıyor. Bu kez de olmuyor istediğim.

Şu an olmasını ister miydim? Şu an ama şimdiden bahsediyorum yani, "biz" olsun ister miydim diye sordum. Hani sana "bıraktım artık, yoruldum çünkü, bu kez gerçekten bıraktım. Olsun diye uğraştıkça olmuyor, olmadıkça ben daha çok hırpalıyorum kendimi" dediğim gün, hatırlar mısın? Hayır, bu şekilde, şu anki hallerimizdeyken olmasını istemiyorum. Şu anki hallerimizdeyken olursa, daha fazla yaralı, ölü çıkacak ortaya. Daha fazla insan üzülecek. Sadece sen ve ben değil. Hem senin mutlu olmanı istediğim her anda, kafanda soru işaretleri, huzursuzluk olduğunu gördükçe ben de daha çok üzüleceğim. Hem ben de sana tutmadığın sözlerden vazgeçişini hatırlatıp duracağım, hep alıp ortaya atacağım, her sorunda tekrar gidersin diye korkacağım ve yanımdayken bile yatışamayacağım. En azından şimdi alıştık üzülmeye, kırılmaya.

Yerin değişmeyecek, biliyorum. Hep aynı yerde olacaksın benim için, hep aynı şekilde kafamda ve içimde olacaksın. Ama uğraşmayacağım, soru sorup durmayacağım artık. Her soru sorduğumu farkettiğimde ağzıma bir tokat yapıştıracağım hatta. Şartlı refleks haline gelecek, sormamayı öğreneceğim. Bıraktım zaten sormayı. Bıraktım her gün olacak mı olmayacak mı, keşke şimdi gelse, keşke şimdi bir şey dese diye düşünmeyi. Soru sormayacağım ve sorgulamayacağım seni artık.

Tüm bunları anlamamakta diretiyordum, hayır işte, hayır deyip duruyordum aklıma geldikçe. Ama evet, olmadığı da oluyormuş. Olacaksa bir gün, senin huzursuzluğun, kendini sorgulamalarınla ve benim sorgularımın varlığıyla olmamalı. Onun için bırakıyorum zaten. Su akar yolunu bulur demiştin. Haklısın galiba. Seni boğuyormuşum gibi gelmesin artık, ya da üzerine geliyormuşum gibi. Boğmayacağım çünkü.

Tek bir isteğim var ve bana vermiş olduğun sözlerden tutmanı "artık" tek beklediğim de bu. "Bir şekilde hayatında olacağım" demiştin. Bunu istiyorum.

Okursan belki bunu, bilerek seni üzmek için, yine üzerine gelmek ve bir şeyleri zorlamak için yazdığımı düşünme. Çünkü gerçekten onun için yazmadım bu kez. Sadece artık ne seni, ne de kendimi yormayacağım demek için yazdım.

Kendime bir söz verdim yıllar önce, negatif "keşke"ler kullanmayacağıma dair. Hayatta doğru ve yanlış diye bir şey yoktur çünkü. Bir kitap okuduğunda, bir film izlediğinde karakterleri iyi ve kötü diye ayırırsın belki kolayca. Ama kimse kötü karakterin aslında o an için kendine göre doğruyu yaptığını bilmez. Kötü karakterlerin aslında kötü olmadığı da olmuştur, biliyorum. Yine olsa, yine öyle davranırım seninle beraber yaşadığım şeylerde. O yüzden hiç doğru ya da yanlış yaptım demiyorum. İçimden geleni yaptım ben. Kalamayacağımı, sorularla yüzleşemeyeceğimi düşündüğüm zamanlardaki kaçışımla suçladın ama o an kaçmasaydım, sonrasında hiç kalamayacaktım, bilmiyorsun. Kafamdaki her şeyi oturtmadan, kalamazdım. Her şey kafamda darmadağınken yanında kalsam, sana hakaret etmiş olurdum. Sana geldiğimde kendimden, hissettiklerimden çok emindim, ister inan ister inanma. Şimdi de aynı nedenle bırakıyorum. Çünkü, sonunda diyeceksin belki ya, senin huzursuzluklarını, içsel çekişmelerini görüyorum bu kez de. Seni böyle bir baskıda bırakamam, bırakırsam, o içsel çekişmelerle bana geldiğini anlar, hissedersem kendimden nefret ederim çünkü. Ne senden, ne de kendimden nefret etmek istemiyorum.

Bu yazı bir zorlama, baskı altında tutma, boğma yazısı değil. Sadece hep dediğin ve olmayı istediğin gibi, hayatımda bir şekilde var ol. Sen daha huzurlu olursan, bil ki ben de daha huzurlu olacağım artık. Ve artık bunları kabullenebildiğim ve kendimle barıştığım için daha iyiyim.

Üzgünüm gidenler için
Üzgünüm bitenler için
Sadece çok üzgünüm
Dargın değilim
N’olur sen de beni affet
Kahır değil bu kıyamet
Cezamızı çekiyor gibiyiz
Belki de nihayet
Bir gün çalınırsa kapımız
Tekrar anılırsa adımız
O zaman sarılır kanayan yaramız
Günahlar, günahlar, günahlar..
Gün gelir zaman bizi aklar
Yıkanır ihanetler
Yıkanır ahlar
dargin degilim - Sertab Erener

2008-09-02T02:57:00.005+03:00

"Nilsu, Teoman'a aşık mıydı?"
Aşk mıydı o diye merak ediyorum. Evet, çok güçlü bir sevgi ve bağ vardı aralarında, Nilsu'nun terk edilme korkuları eşiğinde, gece yarısı "hala yanında mı acaba?" diye uyandırmaları bile olsa, tutkulu, insanın genzini yakar gibi bir aşk mıydı o?
Bence değildi.

O kitaptaki tek öyle aşk Nilsu'nun babası ve Selen arasında olan aşktı. Nilsu hiç öyle bir aşk hissetmedi. Ne bileyim, Nilsu terk edileceğini ya da gideceğini bildiği birine hiç umursamadan koşmadı. Suçlamıyorum Nilsu'yu da ama olmamış hiç.

Bugün niye böyle altüstüm yine, niye?

Oturmuş Nilsu, Teoman'a aşık mıydı diye düşünüp, aşık olmadığı, ancak çok güçlü bir sevgi olduğu düşüncelerini savuruyorum. Belki de gerçekten hiç işim yok da bunları düşünüyorum. Kafam başka şeylerle dolu olmalı. Gidip ders çalışmalıyım mesela, annemi filan özlediğimi düşünmeli, bacağımın çok ağrıdığından dem vurmalıyım. "Uçak fiyatları da arttı, benim için hiç de iyi olmadı" demeli, ekonominin kötü gidişine, sinir olduğum -ama içinde aşk geçmeyen- şeylere çemkirmeliyim.

Atilla İlhan'ın "Sana mecburum" dizelerindekinin benim aşk tanımım olmadığını düşüneceğime, gerçek aşkın mecbur olmadan, ihtiyaç olmadan, mesela her şey yerli yerinde ve kafam sakin ve dertsizken, hiç itirazsız hayata alabilmek olduğunu savunacağıma, soru sormayı bitirme anlaşmamda yaptığım gibi, yeni bir anlaşma yapmalıyım kendimle. Televizyon izleyebilirim mesela, müzik hep açık, ödevler boy boy dizilmiş. Düşünmemeliyim Nilsu'nun Teoman'a aşık olmadığını, ama aşkın Selen ve Nilsu'nun babasının gerçekliğine inandırdığı duyguları.

Düşünmemeliyim işte..

2008-09-01T06:53:00.002+03:00

Kaç saattir oradaydın be sen çocuk? En son saat kaçta yemek yemiştin? En son ne zaman o kuyumcunun önünden kalkıp, önündeki tartıyı umursamayıp da elinde dondurma, ufak yaşında umursamadan kimseyi ve dünyayı bir sağa bir sola yürümüştün? Annenin koynunda ne zaman uyumuştun? Ateşin çıktığında kim bakmıştı? Yatağın var mı? Nerede uyursun? Sokaklar seni korur, birileri seni korur mu sanıyorsun be çocuk?

Korumaz ki.

Uyukluyordun, hastaydın bulduğumda seni. Hadi diye çekiştirerek götürdükçe onlar, geri dönüp dönüp yanında olmak geldi içimden. Var mıydı ki evin? Gittin mi? Kim götürecek ki seni doktora be çocuk? Doktor viziteleri, olmadı sıraları ne kadar söylediler mi?

Hadi ben aldım seni, götürdüm. Ya diğerleri? Onları arkada bırakmak duygusuyla nasıl gidilir ki?Kaç kişi daha var, sayamadım, sayılarım bitti. Nasıl unutmaya hevesliyiz. Kaç yıldır unutuyoruz biz biliyor musun? Usta olduk artık bu işte. Üzülürken unutmaya programlanmışız sanki, üzüntü yaklaşırken unutuyoruz artık, öyle büyüdü sokaklar. Üzülür gibi olursak değiştirebilelim sokağımızı diye.

Siz niye sokaklardasınız be çocuk?

2008-08-30T17:00:00.003+03:00

4 senedir ilk defa geldiğimin ilk haftasında bu kadar yağmur yağdı. 15 saniyelik, bir yerden bir yere geçme hali beni sırılsıklam yapmaya yetti. Öyle ki, odaya girdiğimde saçlarımdan sular damlamaktan çekinmiyordu.
**
Karnım ağrıyor-du. Şimdi geçti.
**
Geride kalmak mı, gitmek mi daha zor sorusunu, artık gitmiş olduğum 5 yılın sonunda sanırım cevaplayabiliyorum. Kalmak, yolcu etmek daha zor. Gitmek ne kadar bir cesaretse, başına buyruklukla, "kendi canımı sadece kendim acıtabilirim" özgürlüğüyse; kalmak da bir o kadar sabır ve "ben kalabilirim ve buradayım" buyrukluğu sanki.

Dün Onur'la da vedalaştım. Buraya geldiğimden beri, önce Taty ve Kamol mezun oldu, aynı sene birkaç 'yakın' ama artık geri döndüklerinde aynı olamayacağımız arkadaşım başka ülkelere gittiler kısa dönemliğine, sonra Deni de mezun oldu, Ekin exchange'i bitince Bilkent'e geri gitti, Alper de İspanya'ya gitti değişime. Geri, benim geri dönüşümün 5 gününü kapsayacak olan Onur kalmıştı ki, onu da yolcu ettim.

Kendime ait bir odam ve sürekli tekrarladığım "artık bu son sene" telkinlerim var. Birilerini yolcu etmeyi ve hatta el sallamayı nasıl hiç sevmediğimi çok yakın bir zamanda farkettim. El sallamadan yolcu ettim bir arkadaşımı, annemlere de bana el sallamamalarını söyleyerek öpüp geçtim.

Geriye kalmış olan bu sadistçe sayılabilecek hissi, ufakken sallanan dişlerimi tersine itişimde verdiği o garip hazla izliyorum.
**
Her şeye rağmen, güçlü olabileceğimi biliyorum. Gülebileceğimi, ya da ağlarken çekinmeden "evet bak ben ağlıyorum" diyebileceğim insanlarımın var olduğunu. Hayatımın kocaman bir döneminin kapanması için geri sayım başladı galiba.

Arada bir yatağın üzerine oturup, "evet, ya şimdi ne yapıyoruz?" desem de kendime ve ruhlarıma, bir yanım artık tekrar ayakta.

2008-08-21T12:56:00.002+03:00

Kendimi bilgisayar orucuna vermiştim.
Teknolojisiz hayat bazen daha iyi sanki.
Yazlıkta bağlı telefonumuz bile yok, hayatla bağlantı cep telefonu.
Minimum teknoloji.
Ses var, bir tını, bir güzellik. İstediğinde yazı da oluyor mesajla.
Bilgisayar orucu hoş sanki ama yaklaşmadıkça yaklaşmayası geliyor insanın.
Maillerimi kontrol ettiğim şu günde, teknolojinin nasıl da çabuk ilerleyen bir şey olduğuna birebir şahit oldum. "Internet for dummies" e ramak kalmıştı sanırım.
Yine gidiyorum.
Bavul hazırlamam gerekli, yol stresi... Hep aynı terane.
Keyifsiz bir yazı biliyorum, ama yaşıyorum, hayattayım yani.
Geçen gün yokuş aşağı bisiklete biniyordum, risk alıp gözlerimi kapadım, 10 saniye saydım içimden.
Havaalanı sendromum yerle bir olsa ya...

Köpek?

2008-07-07T10:23:00.001+03:00

Her sabah yolda karşılaştığım bir köpek (bu bir metafor filan değil. Bildiğimiz 4 ayaklı, tüylü filan bir sokak köpeği kendisi) var. Hoş, o benim farkımda değil, sabahları sıcaktan bitkin halde Levent Çarşısı’nın orda bir kuruyemişçinin önünde uyuyor oluyor. Ama hep aynı yerde.
Neredeyse 1 aydır aynı yerde, aynı yatar pozisyonda gördüğümden öldüğünden şüphelenmeye başlamıştım. Dün gece, “Ölmüş müdür sence?” diye bile sordum Özden’e. “Yok canım, uyuyordur” dedi. “Ama hep aynı yerde, hiç yer değiştirmiyor” dedim.
Sonra bu sabah düşündüm de… İnsanlar da “genellikle” her gece aynı yerde uyuyorlar, hareketler ve metabolizma minimuma indirgenmiş. O kadar şaşırılacak bir şey yokmuş yani. Ama galiba ben böylesine sıradan sayılabilecek bir şeye bu kadar şaşırmama daha çok şaşırdım.

2008-06-20T09:20:00.001+03:00

Self brain fucking on an inside hailing, outside dripping day.
Crazy is everything.. Crazy is you and me, amplified...

'Zeynep'

2008-06-18T22:19:00.003+03:00

Gidip ismimin önüne ya da arkasına bi "zeynep" eklettireceğim. Kendimde "zeynep" lik hali görüyorum zaten. Daha iyi olacak gibi geliyor. Hem zaten tarçınlı çaydan ufak bir zehirlenmeyi başarabildiğimiz bir arkadaş gecesinde de, "senden zeynep olur" bile denmişti. Ayrıca annem beni doğurmasına son 1-2ay kalana kadar "zeynep"te karar kılmış, son anda değiştirmiş kararını yeni bir isim duyunca. Bu nedenle ben zaten potansiyel bir "zeynep"im. "Zeynep" ismime ilgim ve sevgim nereden geliyor bilmiyorum, ama en azından bi kısaltılıyor filan, bir şey oluyor. Özetle artık "zeynep" olmak istiyorum. Hayatın sonuna kadar da aynı isimle ömür geçmez ki, canım.

Annem bugün benim kızımdı

2008-06-18T00:31:00.004+03:00

Annemin sesini duydum telefonda bugün.
Annemin sesini ilk duyuşum değil, dün olmasa da bir gün önce de duymuştum.
Annemin sesinin tonu aynıydı bugün de.
Ama bir şey vardı.
Yıllardır duymadığım bir tını, yıllardır duymamış olduğum bir mutluluk.
Sanki annemin kızı değildim ben de, kızının annesiydi o.
Yaş aralıkları böyle mi kapanır anne-kız arasında bilmiyorum.
Ama annemin böyle heyecanlı konuşuşunu ilk kez duydum.
Ondan daha fazla heyecanlandım, sarıvermek isteyiverdim annemi.
Annemin sesi bugün farklıydı. Canlıydı, yorgun ama mutluydu, heyecanlıydı.
Annemi bugün 27 senedir bağlantısının bir şekilde evlilik-hayat-çoluk çocuk karmaşasında yitip gittiği 2 arkadaşından telefon aldı.
Annem daha mutlu olmalı.
İnsan 27 yitik yılı bir yerinden çekip çıkarmalı.
Annemi 27 kat daha güzelleşmiş görmeliler.
Çünkü o bunu tanıdığım herkesten fazla hak ediyor.
Annem bugün 'ben' yaşında, yazlıktaki kayalıklara arkadaşlarıyla tekrar oturabileceğini gördü.
Kim daha çok heyecanlandı?
Bugün annem benim kızımdı...

Bir başına düşünce kümesi...

2008-06-15T18:56:00.006+03:00

Dün gece eve gelirken çok da geç olmadığı için yürüyerek geldim. Planlamadan ve ayaklarım çekiyormuş gibi. Ayaklarımı dinledim, çünkü büyük ihtimalle beynimden daha akıllıca davranıyorlardı ve yürümenin belki biraz iyi gelebileceğini düşünüyorlardı. Belki de ayaklarımın "otonom" davranışlarını böyle yormak işime geliyor. Bildiğimi söyleyemem.

Dün gece ayaklarım beni yürütürken, kulağımda müzik-çalar kulaklığı vardı, tembellikten sevmediğim şarkılarda bile değiştirmedim. Yürürken beynim içime yüklendi, kalple fazla birlik olduklarını hissettim, gözlerime kadar geldi hatta. Sonra bir baktım, eve gelmişim.

Dün gece eve geldiğimde yolda ne düşündüğüme kulak vermemeye çalışmıştım. Sabah önüne geçemedim. Pazar bugün. Tatil. Babalar günü bir de. Yol yok, aklıma daha sıkı sarıldım sanki.
Ne düşündüğümü bırakalım da bir kenara; yazılıp kaydedilmiş günlük 2-3 mesaj, yazılıp kaydedilmiş onlarca elektronik posta, Richmond'da da bıraktığım, defterime filan da yazdığım, kağıtlar dolusu mektubumsu-günceler var...Hiçbiri yollanmamış, hiçbiri verilmemiş...Hepsi ona...

Dün gece eve geldikten sonra ne düşündüğümü düşünmeye ne gerek var? Zaten her an düşünmüyormuşum gibi, düşünmüyormuşum gibi niye yapıyorum sanki?

Başlığı olmayan

2008-06-06T16:37:00.006+03:00

Norveç'teyken bir gün, artık çok yorulduğum, dayanamama noktasına yaklaştığımı hissettiğim günlerden birinde, genellikle olduğu gibi yağmurlu günlerin birinde, bunu hisseden 2 arkadaşımla beraber fyordun kıyısına gidip, teker teker, sırayla, avazımız çıktığı kadar "fuuuccccckkk" diye bağırmıştık. Hepimiz diğerinin ne diye bağırdığını anlasın diye seçilmiş, ingilizcesi en vasat olan birinin bile kulağının alışık olduğu bir kelime, fuck. Ama biz küfür etmiyorduk.. "Yeter" diyorduk. "Yeter" demekti o an için o kelime, sadece ortak olarak bağırılması en kolay onu bulmuştuk. Hem "aaaaa" diye de uzatılabiliyordu ortası.
Sesler önce okulun içindeki adayı doldurmuş, sonra karşı adalara ve etraftaki dağlara çarpmış, geri dönmüştü. Defalarca bağırıp, her geri dönüşünde bari birazcık olsun huzur bulur gibi olmuştuk.
Hala mutsuz muyduk o bağırışın ardından hatırlamıyorum ama öyle dürüstçe, artık içe atmadan bağırıvermiştik işte. O 3 kişi ne birbirimizi anlamaya çalışıyorduk, ne başka bir şekilde bize sihir değneklik bir durum yaratacak bir şey yapmaya çalışıyorduk. Öfkeyi bile paylaşmaya çalışmıyorduk aslında. Yaptığımız tek şey, hepimizin o an ortak olarak hissettiği duyguları biraz olsun dışa saçmaktı.
Başka kelimeler çıkaramıyor yada anlatamıyorduk çünkü. Kelimelerin içinin boşalmışlığıyla "anlayışlı"lık takınmak yerine, bağırıvermiştik. En aptal hallerimizden biriyle, yağmur yağarken, başka birilerinin yakasından tutup sarsamadığımızdan, sesleri sarsmıştık ağzımızdan çıkan ve hepsi buydu.
Deli miydik, manyak mı, o an şımarık mı, ilgi-sevgi-özlem bekler mi neydik uzakta? Ne bok, ne ayaktık o soğuklarda donan, yağmurlarla yükselen fyordun kenarında?
Bilmiyorum.
O an mutsuzduk ve olabilecek en sıradan, en beklendik, "canlı" yanımızla bağırmıştık.Belki sonra yağmurdan hasta bile olmuşuzdur.
Şu an yağmur yağar, evlerine kaçmak için koşuşturan insanlar filan varken dışarıda, çalan şarkıdaki gibi; sahi What's this life for?

Neden-se

2008-06-05T01:48:00.004+03:00

Neden ebeveynleri -ki ben bu kelimeyi nedense hiç sevmem- boşanmış çocuklar (ergen, genç, olgun, orta yaşlı bireyler olarak birinin doğurduğu canlılar olarak "çocuklar" ), anne-babası ayrılmış başka bir çocukla karşılaştığında, onun da anne-babasının boşanmış olduğunu öğrenince "ablakça" bir mutluluk duyar? Mutluluk değildir gerçi bu tam olarak; "aa senin de mi, evet benim dee" gibi bir ortak nokta bulma haliyle, hayatın ufak bile olsa bir bölümünde benzer şeyler hissetmiş olmanın getirdiği yakınlıktan kaynaklanan bir duygudur.
Asıl sorun ne bilmiyorum. Ama düşünüyorum da, anne-babası ayrılmış binlerce insan vardır ve bence normali ekstrem durumlar olmaması halinde -birinin alkolik, hasta, katil falan filan olması gibi- sürekli kaldığı ebeveynin dışında kalanda da bazı geceler kalması, yine "aynı televizyonu izleme, boğuşmak, gülüşmek, pijamalarla gezinmek, beraber uyumak, yemek yapmak" gibi şeyleri yapabilmesidir. Sonra bugün bir an elimde telefon öğleden sonra, artık üstüste 3 ama aslında defalarca olmuş olan "ben büyük ihtimal müsait olmam ve gelemem ama olursa buluşuruz" diyen babamın dediklerini tekrar ayrımsadığımı farkettim. İnsan anne-babasıyla "arkadaş" yada en azından "gibi" olmalı, doğru.

Ama babam arada bir görüştüğüm bir arkadaşım gibi nedense. -Neden?- İnsan arkadaşında bile gece yatısına filan kalır, bizde yok. Arada bir çıkıp kahve-çay içiyoruz 1-2 saat, aynı konuları konuşuyoruz - bildiğim ve aslında uğraşmadığı için olmayacağına inandığım babamın hayallerini dinliyorum -, sonra da "ev"e geri dönüyorum. Anne-baba beraberken hiç sorgulamıyorduk sanki. Herkes "ev"e geliyor işte, beraber bir şekilde masaya oturuluyor, bazen konuşulmadan da olsa televizyon izleniyordu, babam yemek yaparsa evi dağıtıyor, annem şikayet ediyordu. Çok "doğal" dı bu döngü. Ama döngünün dışına çıkınca, şimdi eğer buna benzer bir şey olsa, "sıradışı" olacak sanki. Evet bir sorun var. Biz babama gidip kalmıyoruz, onunla film izlemiyoruz, aptal magazin programlarını eleştirmiyoruz, -artık- pijamalı hallerini görmüyoruz, gazeteleri beraber etrafa saçmıyoruz, eskiden yaptığımız ve çok ama çok nadir de olsa babamın hazırladığı ismini hilton kahvaltısı koyduğumuz kahvaltılarından da yapmıyoruz. Sorun bizde de, onda da. Biz babamızın-aslında annesinin- evine onun annesinin varlığı yüzünden gitmek istemiyoruz; o da bu nedenle istemiyor. Döngünün dışına çıkmıyor -uz- ve hangisi doğal hangisi sıradışı bilmeden, uzaklığı 20km olan buraya yolu düşerse, başka bir programımız da yoksa, 1-2 saat kahve içmeliğine görüşüyoruz.

Bu döngü çok boktan ve dışına çıkmak gerek. Denediğimde de çıkamadık ya,hala aynı döngüdeyiz, sinirimi bozuyor. İşte sırf bu yüzden kaderciliğe ve bunları anlattığımda aldığım "ne yapalım kızım, kader" cümlesine kıl oluyorum. Bu kadar kolay çıkamamalıyız işin içinden yani, değil mi?
Ve nedense ben en çok uyduruk hilton kahvaltılarımızı özlüyorum.

Haligh Haligh A lie

2008-05-30T17:24:00.005+03:00

Dikkat ettim, belki de yeni farkettim, sürekli içimden konuşuyorum. Küçükken yüksek sesle bir kitaptan okurken duyulmuş bir ebeveyn eleştirisi gibi bir şey. "İçinden oku evladım, bak, konuşuyoruz burada." Boynu bükük -içinden söyleyene sinirle kavrulmuş küsmüşlükle- kitap elde, içinden olmasa da sessiz dudak pıtırtılarıyla okumaya devam ederdik.-yani ben ederdim, sanırım başka yapanlar da vardır diye varsayım yapıyorum-
Tam 1 paragraf daha yazmıştım ve bilgisayar kendi kendine kapandı, sadece yukarıdaki kadarı kaydedilmiş, ruh halim pek değişmemiş olsa da, ilham düştü. Yazacaklarımı unuttum. O kadar da laf kalabalığı yapmışım. Ama çabuk çağrışımlar yapıp, o konudan bu konuya nasıl atladığımı, hele bir de arada çok detay verdiğim göz önünde bulunursa, daha anlatacağım bitmeden, ufak bir detayın çağrıştırdığı bir şeyle bambaşka bir şeye geçiveriyorum. O yüzden yazı içinde bir dolu cümle çizgi, paragraf yada virgül aralarında kalıyor. Yine atladım, yine unuttum.

Neyse, özetle aslında bu aralar içimden sürekli ama sürekli düşündüğümü, ordan da konuyu bağlayıp,dönemsel olarak şarkılara takılı kaldığımı anlatacaktım. Mesela bir şarkıya takıldığımda yüz kez dinleyebiliyorum ve o şarkıyı başka bir zaman asla dinleyemiyorum, çünkü bay gelecek kadar çok dinlemiş oluyorum. Ama bazı şarkılar oluyor, -sözlerine hiç de dikkat etmeden, hiç uymuyor yada saçma sapan bir şeyler bile olabileceği sonucunu çıkarıyoruz buradan işte- o şarkılarda canım çok sıkkın yada depresif dönemde oluyorum diyelim yada çok gülerken yada sabah okula hazırlanırken yada lisenin son sınıfı,üniversitesinin 2. senesi, 2005 yazında falan gibi.
Sonra o şarkılara bir daha denk geldiğimde, hep aynı şeyler aklıma gelmekle kalmadığı gibi, mesela diyelim bir bunalım dönemi şarkısını bunalım dönemi dışında dinlemeyi bünyem reddediyor. Bunalım dönemi şarkıları dediğim de alakasız şarkılar aslında, çok canlı bir şarkı bile olabilir. Buna örnek verecek olursam, laptopta "depressed" listesi vardı yaptığım, içinde normal zamanda kesinlikle dinlemeyeceğim David Vendetta isimli birinin şarkıları bile vardı. Mesela Duke Duke isimli Seferad grubundan çıkma Sami'nin şarkısı -haydi lilili'nin rumca karışmışı- benim okula hazırlanma şarkım. O şarkı normalde dinlenmez, sanki yasalar ve tüzüklerle yazmışım gibi bir anormallik işte.
Bu yazının sonu nasıl gelecek bilmiyorum, zaten tam tekrar anlatayım dediğimde annemle, oks stresli kardeşimin kavgası girdi araya, yine unuttum. Sonuç olarak Bright Eyes diye bir grubun Haligh haligh a lie diye bir şarkısı var, bu aralar aklıma takılmışlardan birisi. Ama o şarkı da illa öğleden sonra kitap okurken yada siesta yapmaya çalışırken, beynim çok düşünmesin, birazcık başka şeylere odaklanayım diye dinleniyor. İşe yarayıp yaramadığını bilmiyorum, büyük ihtimal yaramıyordur çünkü düşünmeye ve içimden sessiz cümleler kurmaya da devam ediyorum. -Bunun nasıl olduğunu yukarıda anlatmıştım, biliyorsunuz.- Ama işte yine de dinliyorum ve sonbaharda okullar açıldığı zaman denk geldiğimde aynı şarkıya, ben o şarkı çalarken neleri düşündüğümü -biliyorum hala aynı düşünceler baki kalmış olacak mesela-, elimdeki kitabı, öğle saatindeki tembelliğimi filan hatırlayacağım.

*Fotoğraf kiss-maj-tramposz.deviantart.com'dan alıntıdır.

Sinir bozucu reklamlar I

2008-05-29T13:40:00.011+03:00

Veet reklamındaki kızı dövmek istiyorum.
Reklamdaki arkadaşlarına yaptığı gibi benim önümde de ellerini birbirine sürterek Veet souk ağda bantlarını anlatmaya çalışsa, dayanamayıp ellerimi saçlarında bulmaktan korkuyorum.
Zeka küpü kızımız reklamda kısa eteğiyle bacaklarındaki pürüzsüzlüğü gönlünce sergileyerek çıkıyor, bununla hiçbir sorunum yok. Ama arkadaşı biraz kıskanarak "Ağda mı?" diye sorduğunda, kafasını "hayır" anlamında sağa sola sallayarak, ellerini birbirine sürtüyor.
Ağda değil, anladık. Ağdayı listeden çıkarıyor o yüzden seyirci.
Kız başka bir sahnede tekrar çıkıyor; bu sefer arkadaşı "epilatör" mü diye soruyor, zeka küpü Veet kızında yine aynı tepki. Kafayı iki yana sallayarak, el sürtmece.
Anladık, epilatör de liste dışı.

Ama sonra ne oluyor?
Bir daha soruyorlar başka bir yerde arkadaşları, cevap geliyor reklamda. "Veet soğuk AĞDA bantları"
İşte ben bu noktada kıza na-hoş kelimeler saçmaya başlıyorum. Bir de utanmadan "ağda" kelimesini geçiriyor içinde. Bari ilkinde kafanı sağa sola sallayıp ellerini birbirine sürttüğü ve dolayısıyla "ağda" olmadığını belirtmeye çalıştığındaki aptallığı hatırlayıp, insan "ağda" kelimesini çıkarıverir ordan. Yada daha akıllıcası, en başta "ağda mı?" diye sordurtmaz insan. "Lazer" de, "epilatör" de, "jilet" de.. Ne bileyim, ağdaya benzemeyen şeyler en azından.
2 kağıdın arasına yapıştırıldı ve rengi de bilindik çamsakızı kutusunun içindekinden farklı olmasına sığınılıp kafa sağa sola sallanarak, Veet'in kullanımından "sözde ipucu" veren birbirine sürtünen ellerin eşliği "akıllıca" yada "farklı" olmadığı gibi; "şirin" bile görünmüyor.

Yok dayanamıyorum, çekin şu kızı gözümün önünden. Elimden kaza çıkacak, saçları da kazayla dolanıverecek elime sonra mazallah.
Hoş değil.

P.S: Kuşun canını acıtırım diye elime almaya ürken ben, artık ne biçim bir nefret beslediysem bu reklamdaki kıza, kendisi karşıma geçip patlata patlata sakız çiğneyen insanlar kadar sinir bozucu geliyor. Belki de 39 derece sinir sistemimi darbelemiştir, bilemiyorum.

2008-05-28T10:21:00.005+03:00

Türkiye'deki 301 davalarına çok benzeyen başka bir olay da şu anda davası çok yaklaşmış olan Yemenli gazeteci Al-Khaiwani'nin, Yemen Başkanı ve ordu hakkındaki sözleri nedeniyle başında. Öyle ki, sadece kendisine işkence edilmekle bırakılmayıp, 6 yaşındaki kızı ve diğer çocukları da bunlarla yüzleşmek zorunda kalıyor sürekli olarak. 9 Haziran'a ertelenmiş davanın kararı hakkında gazetecilerin ve diğer aktivistler arasında da korku artıyor.
İmza kampanyasının sürdüğü sitede verilen bilgiler de durumu şöyle anlatıyor.
Albulkarim al-Khaiwani, Yemen'in tanınmış ve bir bedel ödemek zorunda kalmış olsa da; en göze çarpan demokrasi savunucusu gazetecilerinden biri. Sadece gazetesi değil, blogu da kapatılmış ve çocukları da tehdit ediliyor.
21Mayıs'tan, dünün haberlerine göre 9 Haziran'a alınan davasında "Yemen başkanı'na hakaret" ve "ordunun maneviyatını kırmak"tan yargılanıyor.
2007 Haziran'ındaki tatuklanması esnasında sadece kendisi dövülmekle kalmamış, 6 yaşındaki kızı da bilinçsizce benzer uygulamalara maruz kalmıştı. Ağustos'ta kefaletle serbest bırakıldığında, eğer Başkan hakkında yazmaya devam ederse öldürmekle tehdit eden eşkiyalar tarafından kaçırılıp, işkence gördü.
Dava yaklaştıkça Al-Khaiwani hakkında verilecek mahkeme kararı ve devamında hükümetin alması olası sert önlemleri hakkında, artık teklikeye atılmış basın cemiyeti arasında büyüyen bir korku oluşmuş durumda.

İlgilenenler için imza kampanyasının linki: http://campaigns.aicongress.org/yemen/
Ayrıca Yemen'deki bu tip olaylara göz atmak isteyenler için, Yemen'de yasaklanmış bir blog : http://armiesofliberation.com/

Enine Boyuna mıdır?

2008-05-27T01:03:00.002+03:00

Sahi "en" mutlu insan ne yapar?
Ne yer, ne içer, ne konuşur, ne susar?
Nerede yaşar, yanında kim vardır, nerelere gider?
Nasıl uyur? Ne'si var, ne'si yoktur?
Sakin mi olur? Çok mu konuşur? Çok mu bağırır, çok mu çılgındır?
Ne yapar ki? Farkında mıdır?
"En" mutlu insan, mutlarının farkında mıdır?
Yolda kaybetmemek için kurdeleler bağlar mı mut denilen-mutluluk veren şeylere?
Mutlarını kucağına alıp oturabilir mi?
Onları kaybetmekten korkar mı?
Savurup harcar bitirir mi?
Nedir ki?
Onlara sahip olmaktan kaçarsa, sonra yine bulur mu?
"Kısmet" midir?
Bu "en" mutlu insan(lar) var ya...
Sahi olabilir mi?
Yoksa hep orantılı-ortalamalı mıdır?

Emanet

2008-05-25T15:16:00.005+03:00

Başkasının bilgisayarını kullanırken duygularımı yazamıyorum. Bir yapaylık, bir tekrar okuyunca anlamsız gelme hissi sanki. Yazasım gelmiyor gibi, hem de güvende hissetmiyorum gibi. Saçma olsa da.
Yatak gibi yani. Hani başkasının evine yatıya gidince her ne kadar yatak rahat olursa olsun, tam bir uyku çekememeye benziyor biraz.
Oysa ki bu ev benim evim, bilgisayar da ortak olsa da, benim sayılabilir. Ama işte yatak huzur verirken bu evde, bilgisayar vermiyor. Aptal bir teknolojik paranoya.
Okunacağımdan, kaydettiklerimden de çekinmiyorum, sadece bir şeyler yazmak için karşısında oturduğumda, ne aklımı, ne içimi boşaltmayı becerebiliyorum, yapsam da olmuyor, yanlış-çirkin yazmışım gibi hisse kapılıyorum, öyle de oluyor zaten..

Yalnız dün gece rüyamda şöyle bir şey gördüm, hediye mi gelmişti, kendim mi almışım hatırlamıyorum; o da bana fotoğraf çekmesini,makinanın ayrıntılarını öğretiyordu yanımda.. Rüyayı kıskandım.

Korchagin

2008-05-21T22:15:00.002+03:00

"Yesterday he asked:
'What are those black marks on your arms, doctor?'

I did not tell him that those bruises had been made by his fingers clutching my arm convulsively when he was delirious."

-Nikolai Ostrovsky, How the steel was tempered

Hastalık Hastalığı sanki

2008-05-21T22:00:00.005+03:00

Hastaneye gidip gelmekten sinir geldi. Trigliserid düşmüş, kolesterol neredeyse iyileşti denilebilecek noktada. Panik atak ve anemiyi alkışla karşıladık. Panik atak için "sizin ailenin kadınlarında kalıtsal galiba bu, dur bi sakin ol" dedi doktor. Zaten herkesin tansiyonu olduğundan, bu da normal gibi geliyor.Anemi kaç senedir geçmedi, yükselerek devam ediyor sanki. Birkaç günlük uzaklaşmadan sonra tekrar daha yeni yaptırmış olduğum sağlık karnesi girişini kullanmaya devam edeceğim ve ilaç yazdıracağım yarın.
Gün içinde eğer öğle uykusuna filan yatmışsam ve evde herhangi bir telefon çalarsa-ki bu her seferinde annemi arayan kardeşim bile olsa alışamadım-, bayılacak gibi oluyorum, kalbimi elime alıp oynayacak kadar dışarıda hissetmeye başlıyorum. Anneme de benzeri oluyor. Tescilli deli olacağım sanki, 1 nüshasını da saklarım artık.
Son olarak da, sol kulağım gezmeye çıktı. 1 kulağım duymuyor, deli olacağım, sürekli duymayan kulağıma küfürler yolluyorum.
Richmond'da da son günlerde odamı böcekler basmıştı ve alerji olduğumu duyan annem bana yardımcı olup empati yapacağına, sinir bozucu şekilde gülmeye başlamıştı. "Hahahaha, o da mı seni buldu, her şey de seni buluyor" diye. Anektod gibi bir anı kalır işte böyle.

Gören 100 yaşında sanacak olabilir, ama ben aslında 102 yaşındayım.

Perspektifsel Mayıs

2008-05-21T11:54:00.000+03:00

Bilindik fotoğrafların aksine, değişik yüzlerdeki Bodrum aklımda kalan. Çünkü nasıl -hele de okullar tatil olmadan- Kuşadası "tatile çıkmak" olmayı hiç yapamayacaksa benim gözümde, Bodrum da onlar için başaramayacak bunları.
Hayat "perspektif" indirgemesi midir?

Bodrum sigara'sı

2008-05-20T22:57:00.006+03:00

2 günden geriye en çok aklımda kalan birkaç görüntüden ilki; Bodrum'un pazartesi sabahı sigara yasağını hemen görev edinip, sigara tiryakiliğine karşı ellerindeki ufak damacanalarda sigara izmariti toplayara gezdiren ve aynı zamanda megafonla cafe ve restaurantların önünde konuşan 3 kişiydi.
Sıkılmadan her kafenin önünde durdular sanki.

birkaç-bir

2008-05-17T01:07:00.005+03:00

Birkaç tshirt,
birkaç merserize kazak,
bir pantalon,
bir short,
bir havlu,
bir diş fırçası, bir şampuan,
bir bikini,
bir kitap,
bir ufak fotoğraf makinası,
bir bilet,
2-3saat yol...

sadece birkaç gün uzaklaşmak,
kendimle.

*Foto: trepka.deviantart.com.

Kimin Liz'iydi o?

2008-05-16T11:09:00.005+03:00

Son 3-4gündür gazeteyi her açtığımda bizim Liz'in değişik şapka ve broşuyla beraber eli göbeğinde cumhurbaşkanı Gül ve kollarını nereye koyacağına karar verememiş, "acaba türban bu sefer iyi bir stil yakaladı mı?" der gibi bakan eşinin fotoğraflarını görmekten sıkıldım.
Manşetten kaçsam, kenardan yakalıyor sanki. Liz'le ilgili haberlerin yarısından fazlası da Pazar Keyfi/Sürprizi vs'nin şıklar ve rüküşler tadında geçiyor.
Böyle Liz, Liz diye kendi kendime homurdanırken, annem "Liz kim ya?" diye sordu.
"Liz işte, bizim Liz, Kraliçe olan. 2.sinden hem de." dedim, güldük.

Bursa'da cami/türbe girişinde "türban" takmış.. Vaaa, 1-0 oldu, gol atıldı sanki. Ne var yani? İtalya'da da kiliselere girerken uzun pantalonsuz, yarım kollu tshirtsüz almıyorlar içeri. Mecbur alıp giyiyorsun. Dine saygıdan takıp girmiştir işte kadın da. Her dini mekanda uygulanan bir şey, gol filan yok, üzgünüm.
Bu görüntü yayınlandıysa da ben kaçırmışım zaten, meraklıyım o yüzden. Şapkasını çıkarmış mıydı?
Aslında her şey bu Liz'in yüzünden. Böyle şapka-broş-süs- heybetli bir şeyler takması yüzünden her kraliçeyi onun gibi sanıyordum.
Norveç kraliçesi Sonya'yı da görünce afallamıştım o yüzden. Kadın gayet kendi halinde, maksimum Angela Merkel süsünde ve gerçekten içten biriydi.
Buna rağmen, hepimiz çemkirmiştik okul Kraliçe gelecek diye biraz düzenlendi diye.
Madem biz birleşik dünya kolejindeyiz, eşitlik-özgürlük-dünya barışı vs vs amaçlarıyla kurulmuş sayılı okullardan biriyiz, kraliçeye bu kadar iltimas niye diye, okuldaki 200kişiden 195imiz burun kıvırmış, okul yönetimini eleştirip durmuştuk.
Sonya'nın bizim Kimya dersine geleceğini öğrenince de, Kanada'lı hocamız Mark bir deney koymuştu o günkü plana. Meredith de oturup ağlamıştı, "nerede eşitlik?" diye, hepimiz de Mark'ı eleştirip Meredith'e arka çıkmıştık.
Sonya geldiğinde, aramın iyi olmadığı deneylerde bir şeyler uydurmaya çalışıyordum sanırım, kadın yanıma gelince, zoraki bir el sıkışıp arkamı dönmüştüm.Bizim okul onun sayesinde kapanmaktan kurtulmuştu hal bu ki.

Şimdi düşününce çok komik geliyor. "O hiç kraliçe gibi değildi ya, ben böyle heybetli bir şey bekliyordum" deyip duruyorum.
Hep bu Liz'in kıyafetleri yüzünden işte.
Nasıl işlemişse kafama, her kraliçeyi öyle sanıyormuşum.
Şimdi de televizyonda her haber saatinde "bu kez şunu giydi, şunu taktı" diye duyup, bunun haber değeri oluşuna şaşınca; Kraliçe Sonya'nın bu şaşırmada etkisi olduğunu hatırlayıp, o yıllardaki hallerimize gülmeden edemiyorum.

Todavía

2008-05-15T14:56:00.002+03:00

Viva la anemia!

que nunca se mejora..