دو سه هفته پیش با یه گروه ۳۰ نفره رفتیم سفر علمی آموزشی خارج از کشور. تنها خانم جمع من بودم و بقیه همه آقایون اکثریت سن بالا و کله‌گنده‌های صنعت کاری ما. سفر به شدت جالب و آموزنده‌ای بود. این‌که هنوز یه کشور اروپایی خدمات پس از فروش برای ما در حوزه سلامت داره و‌ با هزینه خودش دوره آموزشی علمی در یه هتل یوآل و با بهترین پرواز رفت و برگشت برگزار می‌کنه خیلی عجیبه. این‌ها رو‌ گفتم چون یاد قهوه خوردن و سیگار و مست کردن‌های همکاران افتادم. عصرها که وقت آزاد بود و یک شب که یه رستوران فوق خفن و لاکچری از طرف کمپانی فرانسوی رزرو کرده بودن تقریباً ۹۵ درصد جمع بالای بالا بودن ولی به عنوان بچه مثبت جمع من فقط به رقصاشون نگاه کردم و لذت بردم. وقتی برای دکتر گ ترکیب تکیلا رو شرح می‌دادم می‌گفت نه اصلا راه نداره اینا رو بدونی و نخورده باشی. هرچی می‌گفتم بحث اینه من با اینا حال نمی‌کنم، شاید یه فسق و فجور دیگه باشه باهاش حال کنم و انجامش می‌دم. اعتیادا به قهوه عجیب بود و همه جمع هر سه چهار ساعت انگار باتری خالی می‌کردن. جالبه حتی یبارم قهوه نخوردم اما عوضش تا دلت بخواد چای و انواع تارت و دسر و باقلوای درجه یک تست کردم. قهوه‌ها مال شما. البته اعتراف می‌کنم آفوگاتو حسابش جداست. مزه تلخ قهوه با بستنی عالیه.
راستی پرواز برگشت از استانبول به تهران کنسل شد و به شکل باورنکردنی برامون یوتل فرودگاه استانبول رو رزرو کردن و باورم نمی‌شد شب رو دارم داخل فرودگاه می‌خوابم. چه خوابی هم بود.
زندگی خیلی هیجان‌انگیزه هی برات سورپرایز داره و همین باعث می‌شه مشتاق و منتظر لحظه‌های بعد، روزهای بعد و آینده باشم.