http://shukhoshang.blogfa.com fa blogfa.com Tue, 03 Apr 2012 09:23:00 GMT http://shukhoshang.blogfa.com/post-265.aspx <div style="text-align: justify;"> <strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>معاون امور مطبوعاتی و اطلاع رسانی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از اعطای بورس تحصیلی به برگزیدگان جشنواره هجدهم مطبوعات و خبرگزاری‌ها خبر داد.<br /><br /><strong>روز- داخلی- اداره اعطای بورس تحصیلی به برگزیدگان جشنواره هجدهم مطبوعات و خبرگزاری‌ها</strong><br />خبرنگار اول: سلام.<br />خبرنگار دوم: سلام.<br />خبرنگار اول: ببخشید اینجا اداره اعطای بورس تحصیلی به برگزیدگان جشنواره هجدهم مطبوعات و خبرگزاری‌هاست؟<br />خبرنگار دوم: بله! اینجا اداره اعطای بورس تحصیلی به برگزیدگان جشنواره هجدهم مطبوعات و خبرگزاری‌هاست.<br />خبرنگار اول: شما هم اومدی كه بورست را بگیری؟<br />خبرنگار دوم: بله! مگه شما هم بورس شدی؟<br />خبرنگار اول: خب وقتی می‌گم شما هم اومدی بورست را بگیری، یعنی اینكه من هم بورس شده‌ام دیگه.<br />خبرنگار دوم: شما خبرنگار كدوم روزنامه یا خبرگزاری هستید؟<br />خبرنگار اول: روزنامه "شمال"! شما چطور؟<br />خبرنگار دوم: بیا! خودت می‌گی چرا سوال بیخود می‌پرسم، اونوقت خودت سوال بیخود می‌پرسی!<br />خبرنگار اول: یعنی چی؟ كدوم سوال بیخود؟<br />خبرنگار دوم: خب همین كه می‌پرسی من خبرنگار كجام! معلومه كه من خبرنگار روزنامه "جنوب" هستم.<br />خبرنگار اول: از كجا معلومه.<br />خبرنگار دوم: از اینجا كه اگه خبرنگار روزنامه "شمال" بودم، من و تو همكار بودم.<br />خبرنگار اول: ئه!؟ راست می‌گی‌ها! این چرا به ذهن خودم نرسید!<br />خبرنگار دوم: معلومه!<br />خبرنگار اول: چی؟<br /><img vspace="0" border="0" align="left" hspace="0" style="width: 212px; height: 272px;" src="http://ehsanpourphotokator.persiangig.com/weblog%20pics/journalist.jpg" />خبرنگار دوم: این كه چرا به ذهن خودت نرسید.<br />خبرنگار اول:  این را كه نمی‌گم. اینكه چرا معلومه؟! از كجا معلومه.<br />خبرنگار دوم: آهان.<br />خبرنگار اول: خب؟<br />خبرنگار دوم: خب چی؟<br />خبرنگار اول: خب بگو دیگه!<br />خبرنگار دوم: بیخیال! دنبال شر می‌گردی؟<br />خبرنگار اول: شر؟ چه شری؟! اصلاً حالا كه اینطور شد باید حتما بگی.<br />خبرنگار دوم: نه!<br />خبرنگار اول: جون سردبیرتون بیخیال!<br />خبرنگار دوم: نه!<br />خبرنگار اول: جون مدیرمسئولتون بگو!<br />خبرنگار دوم: نه!<br />خبرنگار اول: جون مسئول امور مالیتون بگو.<br />خبرنگار دوم: باشه! دیگه قسم حساس دادی، نمی‌شه نپذیرم.<br />خبرنگار اول: خب؟<br />خبرنگار دوم: خب چی؟<br />خبرنگار اول: بگو دیگه!<br />خبرنگار دوم: چیو بگم؟! از بس حرف زدیم یادم رفت بحثمون سر چی بود.<br />خبرنگار اول: ای بابا! واقعا یادت رفت؟<br />خبرنگار دوم: آره! تو یادته؟<br />خبرنگار اول: آره.<br />خبرنگار دوم: خب بگو تا یادم بیاد چی باید می‌گفتم.<br />خبرنگار اول: عمراً!<br />خبرنگار دوم: چرا خب؟<br />خبرنگار اول: نمی‌تونم بگم!<br />خبرنگار دوم: یعنی چی؟ عجب گیری كردم‌ها! خودت یه ساعته داری گیر می‌دی كه من یه چیزی بگم، حالا بهت می‌گم بگو چی باید می‌گفتم تا بگم، نمی‌گی؟! چرا نمی‌تونی بگی؟!<br />خبرنگار اول: آخه تو روزنامه "شمال" به ما می‌گن كه به شماها كه تو روزنامه "جنوب" كار می‌كنید، اطلاعاتی چیزی ندیم. نه اینكه رقیب هستیم.<br />خبرنگار دوم: ئه؟! واقعاً؟<br />خبرنگار اول: چی واقعاً؟<br />خبرنگار دوم: همین كه گفتی.<br />خبرنگار اول: من كه چیزی نگفتم.<br />خبرنگار دوم: ای بابا! همین الان گفتی.<br />خبرنگار اول: چی گفتم؟<br />خبرنگار دوم: ئه؟! زرنگی؟! من به سوال تو جواب بدم، بعد تو به سوال من جواب ندی؟<br />خبرنگار اول: دیدی حالا! دیدی خودت هم جواب نمی‌دی!<br />خبرنگار دوم: یادته بعنوان اولین سوال ازم پرسیدی "منم بورس شدم یا نه" ؟ یادته؟<br />خبرنگار اول: نمی‌تونم بگم یادم هست یا نه! چون باز جوابه.<br />خبرنگار دوم: خب نگو! فقط خواستم بگم من خبرنگار نیستم؛ من رییس اداره اعطای بورسم، داشتم امتحانت می‌كردم ببینم لایق گرفتن بورس هستی یا نه و فهمیدم كه لایق نیستی! وقتی بورست نكردم حالت جا میاد!<br />خبرنگار اول: ئه؟! چه خوب! می‌دونی؟ منم بورس نشده‌ام! اومده بودم اینجا گزارش بگیرم. همه این مكالمات را هم ضبط كردم، فردا تو روزنامه چاپ می‌كنم! خداحافظ!<br /><br /><strong>پ ن:</strong><br style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Tahoma; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: 18px; orphans: 2; text-align: justify; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; background-color: rgb(255, 255, 255); font-size: x-small;" /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Tahoma; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: 18px; orphans: 2; text-align: justify; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; background-color: rgb(255, 255, 255); font-size: x-small; display: inline ! important; float: none;">منتشر شده در صفحه طنز هفته‌نامه «یكشنبه»</span><br style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Tahoma; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: 18px; orphans: 2; text-align: justify; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; background-color: rgb(255, 255, 255); font-size: x-small;" /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Tahoma; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: 18px; orphans: 2; text-align: justify; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; background-color: rgb(255, 255, 255); font-size: x-small; display: inline ! important; float: none;">مورخ یكشنبه 16 بهمن 1390</span><br /> </div> Tue, 03 Apr 2012 09:23:00 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-265.aspx http://shukhoshang.blogfa.com/post-263.aspx <div style="text-align: justify;"><font size="1"><strong>پيش نوشت:</strong> با لهجه اصفهاني خوانده شود!</font><br />عیدی نوروز و تعطیلاتِش جُزوی بدتِرین مواقعی زندگی من بودس، هست و انشاا... خواهد بود! بِرین بابا دلدون خوشس. اِز چَن وخ قبلش می‌شینین و مثلی خل و چلا،  تدارك می‌بینین كه مثلاً چی؟ هان؟ آخه شوما سبزه می‌ذارین سبز بِشِد، آ هر روز آبش می‌دین كه چی؟ تازه هر روزَم از بو گندی كه می‌دد، می‌رین می‌ذارینِش بیرون. بعد از سینزَه روزَم،  یوخته‌چی علفی هرز دارین كه می‌رین می‌ذارین رو ماشینادونو تو یه باغ و بیابونی می‌ندازینش دور! از نمی‌دونم كِی، همه اسباب اثاثیا خونِدون را می‌ریزین به هم، واسه چی؟<br />یعنی می‌خواین خونه‌تكونی كنین؟ خب گیرم خونه‌تكونیم كردین، بعدش چی؟ یه كم خونِدن تمیزتر می‌شِد. واقعاً یوخته‌چی تمیزتِر شدنی خونه، ارزشی این همه كمر درد و خستگی و اعصاب‌خوردی رو دارِد؟ حالا اگه خونادونَم تمیز می‌شد كه حرفی نبود. خودی من یكی كه، همچین آدمی از زیری كار در رو ای هستم كه نگو. مِگه مغزِ چیز خوردم؟! برا چی‌چی خودمو به زحمِت بندازم؟ در و دیوار و چارتا تیر و تخته‌ای كه تو خونامون هس، اگه خاك نخورن، پس چیچی بخورن؟ منو بخورن؟ من كه می‌دونم همه‌ی شوماوام مِثی من تخصصدون گربه‌شوریس. فقط اونجاوایی از خونادونو می‌شورین كه تو چشم می‌زِنِد. زیر همه فرشادون پُری آشغال و مورچِس. پشت همه قابی عكسا و كمدا، كِثیف و تار عنكبوت بَسِس. آخِرِشَم خونه‌تكونیدون تا عید تموم نمی‌شِد و همه‌ آت و آشغالا را می‌ریزین تو اتاق یكی از افراد خونواددون كه دیوار كوتاتر از اون پیدا نكردین.<br />از اینا كه بِگذِریم، می‌رسیم سَری مسائلی به اصطلاح اقتصادی. آدِم بره با قهرمانای كُشتی كج، كُشتی بیگیره و كتك بوخورِ‌د، بره تو زاینده‌رودو خوراكی كوسا بشِد، بره نارگیل با پوست بخورِ‌د، بره با "كاندولیزارایس" عروسی بوكونِد، بره گوریلا را بوس بوكونِد، بره آب مرده‌شور خونه را هورت بكِشِد بالا،بره فلان و بهمان ، اما مجبور نباشِد پِدری یه خونواده باشِد! اونم یه خونواده‌ی كه دَمی عید، تازه یادشون می‌افتِد كه، رخت و لباس می‌خوان.<br />فرضی محال، اگه وضعشم خب باشِد، تا میاد برا یه مهدكودِك بِچه‌ای كه دارد، كوفت و زهری‌مار بِخِرد و از این دكون تو اون بازار  و از این پاساج تو اون كفش‌فروشی بِرِ‌د، اگه دیوونه نشِد، خیلیس! تازه من گفتم، اگه وضش خب باشد، كه وضی خب یه چیزی تو مایا دورغی سینزس.<br />خیلی زجر آورس كه بیشینی و بیبینی كه پسری شاپورخان كه گردنش به كلفتی منار‌جنبونس بیاد خونه آدِمو و هفّ و هف، میوه شیرنیایو كه با هزار بدبختی خریدِی را دو لپی كوفت كونه و مامیش‌م هی بگِد، "كامبیز جون، مامی پسته بخور "... و اونم بیفتد به جون آجیلا و نسل هرچی پسته تو آجیلاس را منقرض كونه!<br />بعدم مجبور باشی چندتا هزاری خوشگل بذاری كفی دستی این و امثالش كه چی؟! هیچی، چون عیدس و باید عیدی بده‌ی . . .<br />حالا بازم بگین عید خوبس. این همه چیز زجرآور تو سینزَه روز. اَه ...<br />لعنِت به این عید. حالم دارد بهم میخوره. من از عید متنفرم.<br />كی می‌شِد تموم شِد و بریم سَری اضافه كاری ... </div> Mon, 19 Mar 2012 22:34:00 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-263.aspx http://shukhoshang.blogfa.com/post-262.aspx <div style="text-align: justify;"><img align="left" hspace="0" border="0" vspace="0" src="http://ehsanpourphotokator.persiangig.com/weblog pics/benzin.jpg" /><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>یک فوق تخصص ریه با توصیه به تست دوره‌ای سلامت کارگران جایگا‌ه‌های سوخت گفت: به علت سرطان‌زا بودن بنزن بخار بنزین رانندگان با خانواده به پمپ بنزین نروند.<br /><br />ضمن تشكر از این فوق تخصص ریه، در این نوشتار سعی داریم تا با پرداختن به نظریه ایشان مبنی بر "با خانواده به پمپ بنزین نرفتن" به بررسی زوایا، مزایا و معایب احتمالی این طرح بپردازیم.<br />اصولاً آدم وقتی به پمپ بنزین می‌رود كه ماشینش بنزین تمام كرده است، پس اگر فرد، انسانی خانواده دوست باشد، قبل از اینكه خانواده را بار بزند و وقت مفید و گران‌بهای آنها را در صف طولانی پمپ بنزین و هوای پر از بنزن آنجا تلف كند، باك خودرو را تا خرخره پر می‌كند. البته لزوماً همه بخاطر بنزین زدن و سوختگیری به پمپ بنزین نمی‌روند، بعضی از افراد برای اینكه با دوستان خود كه در جایگاه‌های سوخت، مشغول به كار هستند چاق سلامتی كنند، برخی (گلاب به رویتان) برای استفاده از سرویس (غیر)بهداشتی جایگاه سوخت و برخی دیگر برای خرید از سوپر ماركت داخل پمپ بنزین، به پمپ بنزین می‌روند. به جز دو دسته اول كه چاره‌ای به جز رفتن به پمپ بنزین ندارد، دسته سوم هر بلایی سرش بیاید، حقش است! هر چند نباید نان كسی را آجر كرد ولی آخر مگر سوپر ماركت قحط بود كه انسان برود از سوپرماركت داخل پمپ بنزین چیز بخرد؟! آن هم چیزهای آلوده به بنزن؟!<br /><br />برای حل این معضل می‌توان چند كار كرد:<br /><strong>1- </strong>هر خانواده، یك نفر مجرد را استخدام كند كه مسئول بنزین زدن برای آنها باشد. در این صورت مشكل بیكاری جوانان هم تا حد زیادی برطرف می‌شود. هر چند كار قحط است ولی وقتی یك جوان مجرد می‌بیند كه به واسطه مجرد بودن دارد این كار را انجام می‌دهد و مبتلا به بیماری می‌شود، ترغیب خواهد شد كه علی رغم میل باطنی‌اش و با وجود مشكلات و موانع بسیار، متاهل شده و تشكیل خانواده بدهد تا دیگر حتی اگر بخواهد این كار را بكند، نتواند. این كار باعث بهبود آمار ازدواج در كشور هم می‌شود.<br /><br /><strong>2-</strong> می توان قانونی وضع كرد و به واسطه آن قانون، خرید خودرو را برای متاهلین و خانواده ها ممنوع كرد تا به این ترتیب، هیچ خانواده‌ای مجبور به رفتن به پمپ بنزین و در معرض بنزن قرار گرفتن نباشد. با این كار، با یك تیر، سه نشان زده‌ایم. اول از همه اینكه دیگر به سلامت خانوده‌ها، آسیبی نمی‌رسد. دوم اینكه وقتی خانواده‌ها خودرو نداشته باشند، آمار تصادفات و تلفات جاده‌ای نیز كاهش پیدا می‌كند و اكثر جان باختگان ناشی از تصادفات مربوط به جوانان مجرد می‌شود. مورد سوم اینكه با كاهش خودروهای كشور، میزان آلودگی هوا كاهش پیدا می‌كند و لایه اوزون بالای سر ایران، سوراخ نمی‌شود.<br /><br /><strong>3-</strong> راه حل آخری كه بسیار دور از ذهن است ولی دور از ذهن نیست، چون ممكن است همین فردا پسفردا، محققان و پژوهشگران جوان ایرانی موفق به اختراع و یا حتی اكتشاف آن بشوند، جایگیزینی بنزین با سوخت دیگری است كه این مشكل را نداشته باشد؛ كه خب البته دو راه حل بالا علی رغم حل این مشكل، معضل بیكاری و ازدواج را هم حل می‌كردند ولی این راهكار نه!<br /><font size="1"><br /><strong>پ ن:</strong><br />منتشر شده در صفحه طنز هفته‌نامه «یكشنبه»<br />مورخ یكشنبه 2 بهمن 1390</font></div> Sat, 03 Mar 2012 13:42:46 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-262.aspx http://shukhoshang.blogfa.com/post-261.aspx <div style="text-align: justify;"><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>رئیس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران با بیان اینکه هفته‌ای یک یا دو زلزله خفیف در تهران رخ می‌دهد، گفت: گاهی در ماه سه تا چهار زلزله خفیف رخ می‌دهد.<br /><br /><strong>روز- داخلی- خانه</strong><br /><strong>مرد: </strong>خانم صدای اون جارو برقی را كم كن دارم فوتبال می‌بینم.<br /><strong>زن: </strong>خوبه والا! غیرتت كجا رفته؟ تو بشینی فوتبال ببینی، اونوقت من كار كنم؟ واقعا كه! مرد هم مردهای قدیم!<br /><strong>مرد: </strong>چی؟ مرد هم مردهای قدیم؟! چطور وقتی من می‌گم فلان كار دیگه از سن من و تو گذشته، عصبانی می‌شی و می‌گی "من كه سنی ندارم"! حالا می‌گی "مرد هم مردهای قدیم" ؟!!<br /><strong>زن: </strong>بیا! اینم جای كمك كردنته. بشین هی توی حرف‌های من نكته در بیار و سر بحث رو باز كن. هی توی شله زرد دنبال گوشت بگرد.<br /><strong>مرد: </strong>اولا كه گوشت نه و تخم مرغ! امروزه روز دیگه تو شله زرد باید دنبال تخم مرغ گشت نه گوشت!<br /><strong>زن:</strong> ئه! خوب شد گفتی تخم مرغ، الان چند روزه می‌خوام بگم تخم مرغ بخری هی یادم می‌ره. پاشو برو یه كیلو تخم مرغ بخر بیار هیچی نداریم برای شام بخوریم.<br /><strong>مرد: </strong>چه خبره خانم؟ مگه من روی گنج نشسته‌ام؟! یك كیلو!!!<br /><strong>زن:</strong> به من ربطی نداره. هیچی تو یخچال نداریم. خودت می‌دونی و شكم بچه‌ها.<br /><strong>مرد: </strong>اگه گذاشتی من این فوتبال رو ببینم. برم یه كیلو تخم مرغ بخرم، دست از سرم بر می‌داری؟<br /><strong>زن:</strong> هان؟ چی؟ صداتو نمی‌شنوم!<br /><strong>مرد: </strong>خب خاموش كن اون جارو برقی را تا بشنوی!<br /><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);"><img hspace="0" border="0" align="left" vspace="0" src="http://ehsanpourphotokator.persiangig.com/weblog%20pics/eggggs.jpg" /></span></font></strong><strong>زن:</strong> چی می‌گی؟ نمی شنوم.<br /><strong>مرد:</strong> هیچی! من رفتم تخم مرغ بخرم.<br /><strong>زن:</strong> نون و ماست هم بخر.<br /><strong>مرد:</strong> ئه! چی شد؟ شنیدی!<br /><strong>زن:</strong> چی؟<br /><br /><strong>(یك ربع بعد)</strong><br /><br /><strong>مرد:</strong> سلام<br /><strong>زن:</strong> سلام؛ پس كو تخم مرغ‌ها؟!<br /><strong>مرد:</strong> هان؟<br /><strong>زن:</strong> هان چیه؟ می‌گم كو تخم مرغ‌ها؟!<br /><strong>مرد:</strong> هاااان! تخم مرغ‌ها! چیزه. چی می‌گن؛ آهان! شكست!<br /><strong>زن:</strong> شكست؟ یعنی چی شكست؟ مگه بچه دو ساله‌ای كه زدی شكستی؟<br /><strong>مرد:</strong> نه خانم. نمی‌دونی كه چی شد؟<br /><strong>زن:</strong> چی شد؟<br /><strong>مرد: </strong>همین دیگه! وقتی من می‌خوام اخبار ببینم و تو نمی‌ذاری و می‌خوای سریال ببینی، همین می‌شه دیگه!<br /><strong>زن:</strong> چه ربطی داره؟ من سریال نبینم، تخم مرغها نمی‌شكنن؟! وا!<br /><strong>مرد: </strong>نخیر خانم! رئیس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران گفته كه هفته‌ای یک یا دو زلزله خفیف در تهران رخ می‌دهد. گاهی در ماه سه تا چهار زلزله خفیف رخ می‌دهد.<br /><strong>زن: </strong>واقعاً؟ راست گفته؟!<br /><strong>مرد:</strong> بله خانم! فكر كردی مسئولین به من و تو دروغ می‌گن؟ دیگه این حرف را جایی نزنی‌ها! ممكنه سنگ بشیم.<br /><strong>زن:</strong> باشه. خب حالا چكار كنیم؟<br /><strong>مرد:</strong> نمیدونم. باید مواظب خودمون باشیم كه نمی‌ریم.<br /><strong>زن:</strong> من كه زلزله را نمی‌گم؛ شام را می‌گم!<br /><strong>مرد:</strong> آهان. نمی‌ذاری كه بگم. از بس هی تو حرفم می‌پری یادم میره چی می‌خواستم بگم.<br /><strong>زن:</strong> خب باشه! بگو.<br /><strong>مرد:</strong> هیچی دیگه. من تخم مرغ‌ها را خریدم، داشتم می‌اومدم، توی راه پله بودم كه یهو زلزله اومد . تخم مرغ‌ها از دستم افتاد و شكست و ریخت رو زمین.<br /><strong>زن:</strong> واقعا؟ راست می‌گی؟!<br /><strong>مرد:</strong> ای بابا! خانم تو هم به همه شك داری‌ها! شاید مسئولین به آدم دروغ بگن ولی شوهر آدم كه به آدم دروغ نمی‌گه!<br /><strong>زن:</strong> حالا چكار كنیم؟<br /><strong>مرد: </strong>نمی‌دونم والا. یه چیز دیگه می‌خوریم.<br /><strong>زن: </strong>من كه شام را نمی‌گم. زلزله را می‌گم!<br /><br /><font size="1"><strong>پ ن:</strong></font><br /><font size="1">منتشر شده در صفحه طنز هفته‌نامه «یكشنبه»</font><br /><font size="1">مورخ یكشنبه 25 دی 1390</font></div> Tue, 28 Feb 2012 09:49:00 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-261.aspx http://shukhoshang.blogfa.com/post-260.aspx <div style="text-align: justify; "><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0); "><img align="left" vspace="0" hspace="0" border="0" src="http://ehsanpourphotokator.persiangig.com/weblog pics/prisoner.jpg" />::</span> </font>معاون توسعه مدیریت و منابع سازمان زندان‌ها گفت:</strong><br />محققان کشور موفق شدند سامانه مراقبت الکترونیکی زندانیان (دستبند و پابند الکترونیکی) را تولید کنند که این تجهیزات از ابتدای سال آینده به طور آزمایشی مورد استفاده قرار می‌گیرند. البته این موارد مربوط به جرایم سبک است و متهمانی با جرایمی مانند قتل، قاچاق، سرقت مسلحانه و تجاوز مشمول استفاده از این تسهیلات نمی‌شوند.<br /><br />ضمن تبریك به محققان كشور كه با تولید دستبند و پابند الكترونیكی، گام مهمی در پیشرفت كشور برداشتند، در ادامه به برخی از مزایا و معایب این اختراع می‌پردازیم:<br /><br /><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0); ">::</span> </font>مزایا:</strong><br />1- اگر قاضی حکم داد که متهم در محل خاصی خارج از زندان به عنوان مثال در خانه یا محل اشتغال، حبس خود را سپری کند، این سامانه از متهم به صورت الکترونیکی مراقبت می‌کند. این كار نه تنها باعث كاهش آمار زندانیان می‌شود بلكه خرج سازمان زندان‌ها نیز به طرز چشم‌گیری كاهش می‌يابد. امروزه با توجه به مساله گرانی، تورم، افزایش قیمت تخم مرغ و سایركالاهای مصرفی، اگر قرار باشد هر كسی به دلیل هر جرم كوچكی به زندان بیفتد و چندسال بخورد و بخوابد كه مجازات نمی‌شود. بهترین مجازات برای افراد زندگی كردن در بین مردم و درك و لمس شلوغی، ترافیك، مشكلات اجتماعی، گرانی و ... است. پیشنهاد می‌شود مردم عادی كه زیر بار مشكلات زندگی له شده‌اند را برای مدتی به زندان بیندازیم تا كمی استراحت كنند و زندانیان در بیرون از زندان درگیر زندگی (یا همان مجازات) باشند.<br /><br />2- هر چیزی كه تولید بشود سود و اشتغال‌زایی دارد؛ به خصوص اینكه تولید داخل نیز باشد. اینكه یك نفر بتواند از جنب جرم و جنايت و زندانی به اشتغال‌زایی برسد، مصداق بارز تبدیل تهدید به فرصت است.<br /><br />3- طبق قانون بقای جرم، جرم از بین نمی‌رود بلكه از مجرمی به مجرم دیگر منتقل می‌شود. حال فرض كنید ما مجرمان را به داخل زندان انداختیم تا دیگر نتوانند مرتكب اعمال مجرمانه خود بشوند. آن وقت بنا به همان قانون بقای جرم، باید در بیرون از زندان تعدادی مجرم جدید تولید شود تا تعادل جرم را در جامعه حفظ كنند. با وجود این دستبند و پابند الكترونیكی، مجرمان و زندانیان می‌توانند آزادانه در جامعه به ارتكاب جرم پرداخته، تعادل جرم را در جامعه حفظ كرده و مانع تولید و بوجود آمدن مجرمان جدید بشوند!<br /><br />4- با این طرح، زندانیان می‌توانند در كنار خانواده خود باشند و در هزینه‌های حمل و نقل خانواده به منظور آمد و رفت به زندان برای ملاقات زندانی، صرفه‌جویی می شود.<br /><br /><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0); ">::</span> </font>معایب:</strong><br />این طرح اصولا هیچ عیبی ندارد الا سه عیب كه آن هم اصلاً عیب نیست! <br />1- با وجود این تجهیزات الكترونیكی، زندانیان دیگر نیازی به مرخصی ندارند و بنابراین مسئول مرخصی دادن به زندانیان در زندان‌ها، دیگر كاری برای انجام دادن ندارد و از كار، بیكار و نان او آجر می‌شود كه خب البته می‌توان قانونی تصویب كرد كه این افراد در همان كارخانه تولید دستبند و پابند استخدام و مشغول به كار شوند.<br /><br />2- بخش اعظمی از سریال‌ها و فیلم‌های سینمایی، دارای صحنه‌ی گفتگوی بیبن یك زندانی و یك نفر دیگر، پشت شیشه ملاقات با آیفون هستند و این تجهیزات الكترونیكی ممكن است ضربه مهلكی به سینما بزند كه خب البته از آنجایی كه همه مجرمان مشمول این طرح نمی‌شوند، می‌شود برای این (مثلاً) عیب هم چاره‌ای اندیشید و اتفاقاً این تجهیزات الكترونیكی باعث نگارش فیلمنامه‌های جدید در سینما می‌تواند بشود.<br /><br />3- باید به فكر شارژ این دستگاه‌ها بود كه اگر روزی خدای نكرده، شارژ آنها تمام شد، جامعه می‌ماند و انبوهی از مجرمین فراری!<br /><br /><strong><font size="1">پ ن:</font></strong><br /><font size="1">منتشر شده در صفحه طنز هفته‌نامه «یكشنبه»</font><br /><font size="1">مورخ یكشنبه 25 دی 1390</font></div> Sat, 25 Feb 2012 07:10:00 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-260.aspx http://shukhoshang.blogfa.com/post-259.aspx <div style="text-align: justify;"><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong><strong>نایب رئیس شورای عالی نظام پزشکی گفت: </strong><br />در زمان حاضر سلامت روحی و روانی افراد جامعه در معرض تهدیدهای اجتماعی بسیاری قرار گرفته است.<br /><br /><strong>روز- خارجی- پارك</strong><br /><strong>مرد: </strong>كمككككككككك! كمكككككك! آقا لطفاً به من كمك كنید!<br /><strong>جوان:</strong> برو بابا! خدا روزی‌ات را جای دیگه بده!<br /><strong>مرد: </strong>روزی چیه مرد حسابی؟ مگه من گدام؟<br /><strong>جوان: </strong>همه تون مثل هم هستید. همینو می‌گید. كی می‌گه ماست من ترشه؟!<br /><strong><img hspace="0" border="0" align="left" vspace="0" src="http://ehsanpourphotokator.persiangig.com/weblog%20pics/tars.jpg" /></strong><strong>مرد: </strong>چه ربطی داشت؟<br /><strong>جوان:</strong> چی چه ربطی داشت؟<br /><strong>مرد:</strong> ماست ترش!<br /><strong>جوان:</strong> برو آقا با من بحث نكن!<br /><strong>مرد:</strong> بحث كدومه عزیز من؟ دارم چیز یادت میدم! این ضرب المثل مال یه جای دیگه است نه اینجا!<br /><strong>جوان: </strong>ای بابا! حالا اگه ول كرد. بیا آقاجون! بیا این 500 تومن را بگیر برو دست از سر من بردار.<br /><strong>مرد:</strong> این چیه می‌دی به من؟<br /><strong>جوان:</strong> بیا! دیدی گفتم همه‌تون مثل هم هستید. گدا هم گداهای قدیم. قانع و راضی! می‌دونی با این پونصد تومن چه كارها كه نمی‌شه كرد؟ اصلاً یكی از دلایل نارضایتی مردم، همین شما گداها هستید. ارزش پول مملكت را كاهش داده‌اید.<br /><strong>مرد:</strong> چی داری می‌گی برای خودت همینطور یه ریز می‌بری و می‌دوزی! من دارم می‌گم این پول چیه می‌دی به من! چرا پول می‌دی به من؟ من كه گفتم گدا نیستم. من كی گفتم چرا كم می‌دی؟<br /><strong>جوان:</strong> واقعاً گدا نیستی؟<br /><strong>مرد: </strong>نه پسرجان! من فقط كمك می‌خواستم.<br /><strong>جوان:</strong> كمك؟ هومممم. كمك! بیا! گل بود به سبزه نیز آراسته شد! اگه گدا بودی باز یه چیزی، حالا دیگه قضیه داره مشكوك هم می‌شه. كمك؟ من را چه به كمك كردن؟ من یه نفر را می‌خوام كه به خودم كمك كنه. من بیام به تو كمك كنم؟ من خودم هم به خودم كمك نمی‌كنم، چه برسه بخوام به بقیه كمك كنم. خب حالا چه كمكی می‌خوای؟<br /><strong>مرد: </strong>هیچی!<br /><strong>جوان:</strong> هان؟ هیچی؟<br /><strong>مرد:</strong> آره بابا! هیچی. تو مگه نمی‌گی نمی‌تونی كمك كنی؟ پس من چرا بیام از تو كمك بخوام؟<br /><strong>جوان: </strong>زرشك! فكر كردی همینطور الكیه سرتو زیر بندازی بیای جلو این همه وقت منو بگیری، جیك و پوك منو بفهمی بعد هم هیچی به هیچی؟ زرنگی؟ یا می‌گی چه كمكی می‌خوای یا زنگ می‌زنم پلیس!<br /><strong>مرد: </strong>عجب گیری كردم‌ها!<br /><strong>جوان:</strong> اصلاً تو فكر كن من می‌تونم كمكت كنم. چكار به این كارها داری؟ بگو چه كمكی می‌خوای؟<br /><strong>مرد:</strong> باشه! ببین من الان توی تاكسی بودم، رادیو داشت با نایب رئیس شورای عالی نظام پزشکی مصاحبه می‌كرد، اونم گفت "در زمان حاضر سلامت روحی و روانی افراد جامعه در معرض تهدیدهای اجتماعی بسیاری قرار گرفته است."<br /><strong>جوان:</strong> خب؟ خب؟<br /><strong>مرد:</strong> هیچی دیگه. منم تا از تاكسی پیاده شدم حس كردم الان در معرض تهدیدم. داد زدم كه كمك بگیرم.<br /><strong>جوان:</strong> همین؟<br /><strong>مرد:</strong> ای وای! پس چی؟ اصلا می‌دونی چیه؟ اون تهدیدی كه منتظرش بودم خود تویی؟<br /><strong>جوان: </strong>من؟ تو به من گفتی تهدید؟<br /><strong>مرد:</strong> صداتو بیار پایین، تهدید!<br /><strong>جوان:</strong> خودت صداتو بیار!<br /><strong>دكتر:</strong> ای بابا! باز من دو دقیقه شما را تنها گذاشتم افتادید به جون هم؟ خانم پرستار! خانم پرستار.<br /><strong>پرستار:</strong> بله آقای دكتر.<br /><strong>دكتر:</strong> بیا این نسخه را بگیر، ببر داروهای این دوتا را بگیر بده بهشون بخورن. از امروز دُز داروهاشون را دو برابر كردم.<br /><strong>پرستار:</strong> چشم!<br /><br /><font size="1"><strong>پ ن:</strong></font><br /><font size="1">منتشر شده در صفحه طنز هفته‌نامه «یكشنبه»</font><br /><font size="1">مورخ یكشنبه 18 دی 1390</font></div> Tue, 21 Feb 2012 09:24:00 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-259.aspx http://shukhoshang.blogfa.com/post-258.aspx <p style="text-align: justify;">چند نكته در مورد ولنتاین برای <span style="font-weight: bold;">مردان </span><strong>متاهلی</strong> كه قرار است اين روز را بالاجبار بگذرانند:<br /><br /><img align="absmiddle" hspace="0" border="0" vspace="0" src="http://ehsanpourphotokator.persiangig.com/weblog pics/love.jpg" /><br /><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>با عرض معذرت خر (جوگیر) نشوید! اصلاً و به هیچ وجه انتخاب هدیه را به معشوق محترم واگذار نکنید. گرمای حاصل از عشق باعث می‌شود که معشوق شما بدون توجه به قیمت‌ها هرچیزی را که انتخاب کند. با ترفندهای مختلف از جمله اینکه "تو لازم نیست برای خرید بیایی. اجازه بده خودم می‌خرم و برایت می‌آورم تا سوپرایز شوی" و یا تحت این عنوان که "عزیزم! اگر اجازه بدهی، دوست دارم چیزی را که خودم می‌خواهم برایت انتخاب کنم تا روح من همیشه در آن باشد و ..." هر چیزی که با وضع جیبتان سازگاری بیشتری دارد، بخرید. </p><p style="text-align: justify;"><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>یک راه مناسب برای فرار از جو ولنتاین در دسترس نبودن موبایل است. به برکت مخابرات و تلفن همراه، می‌توانید یک هفته در دسترس نباشید و حتی یک پیامک هم دریافت نکرده باشید. هرچند بعد از آن یک هفته بالاخره در دسترس قرار می‌گیرید، ولی مزیت این روش این است که جو ولنتاین تا حد زیادی خوابیده و شما می‌توانید تحت عنوان ولنتاین، یکی از مایحتاج معشوق محترم را برایش هدیه بخرید. هدایایی از قبیل دستکش ظرفشویی، ماهیتابه و ...</p><p style="text-align: justify;"><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>نکته قابل توجه و کلاه گشادی که سر همه‌ی ما می‌رود این است که به تشخیص فروشندگان، هر چیزی می‌تواند هدیه باشد؛ آلبوم، دفتر خاطرات، کش مو، جوراب، دستمال کاغذی با طرح قلب و ...<br />این ما نیستیم که طبق سبک و سلیقه خودمان خرید می‌کنیم، بلکه این مغازه‌دار محترم است که از چند وقت قبل از ولنتاین نگاه می‌کند می‌بیند چه چیزی در انبارش تلمبار شده، بعد با یک قوطی رنگ قرمز، همه‌ی آنها را با عنوان هدیه ولنتاین به خورد من و شما و معشوق‌هایمان می‌دهد. روزی را می‌بینم که سپر پراید، گوجه، سیب زمینی و ... هم جزو هدایای ولنتاین به حساب بیایند!</p><p style="text-align: justify;"><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>از قدیم الایام رسم مبادله کالا به کالا مرسوم بوده و هست و انشاالله خواهد بود. یعنی به معشوق محترم تفهیم کنید که "عزیزم! من هم دوست دارم یک یادگاری از تو داشته باشم" و به قول معروف که «یک مو از خرس کندن هم غنیمت است» به هر چیزی که از دوست رسید، اکتفا کنید. حتی اگر شده یک برگ از دفتر خاطراتی که برایش خریده‌اید را پاره کند و با خودکار کمی آن را خط خطی کند. این هنر شماست که در این پیکار تن به تن، چقدر غنیمت جنگی به دست می‌آورید.</p><p style="text-align: justify;"><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>گل! بله گل! هیچ وقت از گل غافل نشوید. یک شاخه گل هزار تومانی، کارکردی در حد یک گله خرس عروسکی و امثالهم دارد. "عزیزم! من هر چه گشتم تا برایت چیزی که در شان تو باشد هدیه بگیرم، چیزی زیباتر از گل که به زیبایی و لطافت توست پیدا نکردم" و ...</p><p style="text-align: justify;"><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>این مواقع خوب می‌توانید از ملیت خود مایه بگذارید. اتفاقاً امروزه این مباحث نوعی باکلاسی به حساب می‌آید. " عزیزم! ببین ما ایرانی هستیم و این اصلاً درست نیست که ما فرهنگ چندهزار ساله‌ای که داریم را نادیده بگیریم و به این بازی‌های سطحی که یک عده غربی برای سرگرمی ما درست کرده‌اند مشغول بشویم. پس تکلیف آداب رسوم خودمان چه می‌شود؟" این حرف‌ها سنگ را هم نرم می‌کند؛ مطمئن باشید.</p><p style="text-align: justify;"><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0);">::</span> </font></strong>اگر نهایتاً زورتان نچربید و مجبور به خرید شدید، از آنجایی که عقل مردم در چشمشان است و عاشق و معشوق همان عقل داخل چشم را هم ندارند و فقط چشم هستند، حالا که آب از سرتان گذشته، چه یک وجب چه صد وجب، تا می‌توانید هدیه را بزرگ  انتخاب کنید. هر چه بزرگ‌تر بهتر. اصلاً نگران این نباشید که شاید زشت باشد که یک خرس عروسکی که چند برابر خودتان حجم دارد را مجبورید در خیابان بغل کنید و همراه معشوق محترم پیاده‌روی بکنید. این روزها خیابان پر است از امثال خودتان و توجه داشته باشید که هر زوجی بجای اینکه حواسشان به یکدیگر باشد، به دست زوج‌های دیگر و هدایایی است که آنها خریده‌اند است. پس با غرور و افتخار، خرس را بغل کنید و با گام‌های استوار قدم بزنید.</p><p style="text-align: justify;"><font size="1"><strong>پ ن:</strong> اين طنز مربوط به <a target="_blank" href="http://shukhoshang.blogfa.com/post-97.aspx">2 سال پيش </a>است!</font></p> Mon, 13 Feb 2012 11:44:00 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-258.aspx http://shukhoshang.blogfa.com/post-257.aspx <div style="text-align: justify;">با توجه به پایان یافتن مهلت ثبت نام کاندیداتوری مجلس نهم، بسیاری از فعالان سیاسی و غیرسیاسی (از جمله من!)، كاندیداهای محترم این دوره را دعوت به رعایت اخلاق كرده‌اند، تا گوش شیطان كر، به لطف خدا، شاهد برگزاری انتخاباتی پرشور و خوب باشیم. در ادامه به صورت نمادین به چند مورد از بداخلاقی‌های سیاسی كه جنبه بدآموزی ندارد، اشاره می‌شود تا كاندیداهای محترم از این گونه موارد و موارد مشابه به شدت هرچه تمام‌تر پرهیز كنند:<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><img src="http://ehsanpourphotokator.persiangig.com/weblog pics/entekhabat.jpg" /></div><div style="text-align: justify;"><br /><strong>1- دست زدن به هر اقدامی:</strong><br />یكی از بدترین كارهایی كه یك كاندیدا برای كسب رای و جلب نظر افكار عمومی می‌تواند انجام دهد، دست زدن به هر اقدامی است.  این "هر اقدامی" دایره وسیعی از اقدامات را شامل می‌شود و به غیر از یك سری اقدامات كه برای همه مشكل زاست، مابقی اقدامات نسبی است و برای هر فردی با فرد دیگر فرق دارد. مثلاً ممكن است یك كاندیدا برای جلب نظر جامعه ورزشی برود و فوتبال بازی كند و یا حتی با شورت ورزشی عكس بگیرد و اصلاً ایرادی نداشته باشد، ولی كاندیدای دیگر اگر همین كار را بكند، رد صلاحیت بشود! الان كه راه ورود ورزشكاران به سیاست و بالعكس باز شده است، شاید یك كاندیدا، كه سابق بر این كشتی گیر بوده است، با دوبنده كشتی عكس داشته باشد و یا ممكن است شناگر باشد و باقی ماجرا، این دلیل نمی‌شود كه دیگر كاندیداها، برای عقب نماندن در عرصه رقابت، دست به هر اقدامی بزنند! تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل (بنده كه نباید همه چیز را بگویم! ای بابا!)<br /><br /><strong>2- دامن زدن به مطالباتی که قابل پاسخگویی نیست:</strong><br />تا همین جای كار اینقدر مطالبه‌ی پاسخ نداده روی دست مسئولان باد كرده است كه علی رغم تلاش شبانه‌روزی برای پاسخگویی، این مطالبات شبیه دیو چند سر، هر چه یك سرش را می‌زنند، چند سر دیگر در می‌آورد. پس یك كاندیدای خوب، كاندیدایی است كه نه تنها نباید مطالبه جدید برای مردم ایجاد كند، بلكه نباید به مطالبات قبلی هم دامن زد. ضمن اینكه دامن زدن به مطالبات دیگر اثر خود را در جلب آراء مردم از دست داده است و ترفندی نخ نما شده است! برخی از مطالباتی كه ممكن است افراد بی‌اخلاق به آن دامن بزنند عبارت است از: كاهش قیمت تخم مرغ، افشای نام مفسدین اقتصادی، درمان سرطان، عبور از مثلث برمودا و ...<br /><br /><strong>3- تخریب دیگر كاندیداها:</strong><br />تخریب، انواع مختلفی دارد كه هر كاندیدا و ستاد انتخاباتی او بسته به توان و میزان بی‌اخلاقی خود و  حجم تخریبی كه برای رقیب مورد نیاز است، به آن رو می‌آورد. انواع تخریب عبارت است از:<br />- گیر دادن بی‌خود و بی‌جهت به مدرك تحصیلی دیگر كاندیداها<br />- ساختن عكس فتوشاپی از كاندیداها در كنار آنجلینا جولی<br />- ساخت و توزیع جوك و شعر تمسخرآمیز و انتشار بوسیله پیامك و بولوتوث<br />- كشیدن خال و ریش و سیبیل با ماژیك روی پوستر تبلیغاتی كاندیداها<br />- ساخت انواع و اقسام شایعات مبنی بر داشتن چند همسر، همكاری در قاچاق كروكودیل و ...</div><p style="text-align: justify;"><font size="1"><strong>پ ن:</strong><br />منتشر شده در صفحه طنز هفته‌نامه «یكشنبه»<br />مورخ یكشنبه 18 دی 1390</font></p> Tue, 07 Feb 2012 10:50:00 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-257.aspx http://shukhoshang.blogfa.com/post-256.aspx <div style="text-align: justify; "><strong><img hspace="0" border="0" align="left" vspace="0" src="http://ehsanpourphotokator.persiangig.com/weblog%20pics/couple.jpg" /></strong><strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0); ">::</span> </font>رئیس سازمان بهزیستی گفت: </strong><br />طرح آموزش زندگی در خانواده‌‌ها در سازمان بهزیستی کلید خورده است.<br /><br /><strong>روز- داخلی- كلاس آموزش زندگی در خانواده</strong><br /><strong>مرد اول:</strong> حالا چی می‌خوان یاد بدهند بهمون؟<br /><strong>زن اول:</strong> نمی‌دونم والا! رو در كلاس كه نوشته بود «آموزش زندگی در خانواده‌ها»<br /><strong>مرد اول:</strong> یعنی چی؟ یعنی به من یاد می‌دن كه چطوری توی خانواده‌هام زندگی كنم؟<br /><strong>زن اول:</strong> بله بله؟ چی شد؟ چشمم روشن؟! خانواده‌ها؟ مگه تو چند تا خانواده داری و من خبر ندارم؟<br /><strong>مرد اول:</strong> ای خداااا! باز شروع كردی؟ باباجون! من از همین ازدواجم این قدر...<br /><strong>زن اول:</strong> هان؟ چی؟ از همین ازدواجت اینقدر چی؟<br /><strong>مرد اول:</strong> از همین ازدواجم اینقدر راضی‌ام كه اصلا به ازدواج مجدد فكر نمی‌كنم؟<br /><strong>زن اول:</strong> واقعاً؟<br /><strong>مرد اول:</strong> آره بابا! جون تو!<br /><strong>زن اول:</strong> تو خیلی خوبی! اصلاً به نظر من وقتی من و تو اینقدر با هم خوبیم لازم نیست وقتمون را با این كلاس‌ها تلف كنیم. نه؟<br /><strong>مرد اول:</strong> ای خدا پدرتو بیامرزه! پاشو بریم.<br /><strong>مرد دوم:</strong> این زن و شوهره كجا دارند میرن؟<br /><strong>زن دوم:</strong> من از كجا بدونم؟<br /><strong>مرد دوم:</strong> تو از كجا بدونی؟ تو داشتی همه حرفاشون را گوش می‌كردی!<br /><strong>زن دوم:</strong> من؟!! وا! من كه داشتم به حرف‌های تو گوش می‌كردم!<br /><strong>مرد دوم:</strong> ئه؟! اگه راست می‌گی داشتم چی می‌گفتم؟!<br /><strong>زن دوم:</strong> داشتی می‌گفتی میخوای برای سالگرد ازدواجمون اون انگشتر برلیانه را برام بخری.<br /><strong>مرد دوم:</strong> من اینو می‌گفتم؟؟<br /><strong>زن دوم:</strong> نمی‌گفتی؟ هان؟ نمی‌گفتی؟ یعنی می‌خوای اون انگشتر را برام نخری؟<br /><strong>مرد دوم:</strong> نه! نه!<br /><strong>زن دوم:</strong> نه؟! نه؟!<br /><strong>مرد دوم:</strong> ای بابا! نه یعنی آره!<br /><strong>زن دوم:</strong> تو خیلی شوهر خوبی هستی! می‌دونستی؟<br /><strong>مرد دوم:</strong> آره می‌دونستم.<br /><strong>زن دوم: </strong>خب؟ همین؟!<br /><strong>مرد دوم:</strong> آهان! بازم هست یعنی؟ خب بگو؛ می‌شنوم. شوهر خوبی هستم و؟<br /><strong>زن دوم:</strong> واقعا كه!<br /><strong>مرد دوم: </strong>شوهر خوبی و واقعا كه هستم؟<br /><strong>زن دوم:</strong> نخیرم! من این همه از تو تعریف كردم! زورت میاد یه كلمه از من تعریف كنی؟!<br /><strong>مرد دوم:</strong> ای بابا! خانووووم! شما كه می‌دونی تعریف كردن از شما توی یه كلمه دو كلمه خلاصه نمی‌شه و باید براش صفحه‌ها نوشت و ...<br /><strong>زن دوم:</strong> خب خوبه! پاشو بریم!<br /><strong>مرد دوم:</strong> كجا بریم؟<br /><strong>زن دوم:</strong> بریم دیگه! مگه ما چیمون از اون زن و شوهره كمتره؟ اون خانمه به شوهرش گفت ما اینقدر خوشبختیم كه اصلاً احتیاج به این كلاس‌ها نداریم؛ من و تو هم نیازی به این قرتی بازی‌ها نداریم. تو تا وقتی همینطور باشی و خوب باشی، من ازت راضی‌ام!<br /><strong>مرد دوم:</strong> ای جان! بریم تا مسابقه فوتبال شروع نشده برسیم خونه!<br /><strong>زن دوم:</strong> نه دیگه نشد! اول انگشتر، بعد خونه و مسابقه فوتبال! نگران نباش به نیمه دومش می‌رسی!<br /><strong>مرد سوم:</strong> خانم پس چرا این كلاس شروع نمی‌شه؟<br /><strong>زن سوم:</strong> نمیدونم والا!<br /><strong>مرد سوم: </strong>همه هم كه دارند می‌رن! نكنه كلاس تشكیل نمی‌شه؟<br /><strong>زن سوم:</strong> می‌گم بیا یه كاری كنیم.<br /><strong>مرد سوم:</strong> من و تو كه توی خونه وقت كافی برای حرف زدن نداریم و همش تا دو كلام می‌آییم با هم حرف بزنیم تهش دعوامون میشه. بیا وقتایی كه می‌آییم اینجا، تا میاد كلاس شروع شه، بشینیم و در مورد مشكلاتمون حرف بزنیم. من بهت قول میدم دو جلسه نشده، همش حل بشه.<br /><strong>زن سوم:</strong> باشه. خب از كجا شروع كنم؟<br /><br /><font size="1"><strong>پ ن:</strong></font><br /><font size="1">منتشر شده در صفحه طنز هفته‌نامه «یكشنبه»</font><br /><font size="1">مورخ یكشنبه 11 دی 1390</font></div> Sun, 05 Feb 2012 09:50:00 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-256.aspx http://shukhoshang.blogfa.com/post-255.aspx <div style="text-align: justify; "> <strong><font size="4"><span style="color: rgb(204, 51, 0); ">::</span> </font></strong><strong>مدیر کل تجهیزات پزشکی وزارت بهداشت گفت:</strong> تجهیزات و وسایل مجازی برای تصفیه آلودگی هوا که از وزارت بهداشت مجوز داشته باشد نداریم.<br /><br /><strong>روز- داخلی- داروخانه</strong><br /><strong>ارباب رجوع مشكوك:</strong> هی! پیس پیس!<br /><strong>دكتر داروخانه: </strong>خانم دكتر! شما صدایی نمی‌شنوید؟ حس می‌كنم یه صدای نشتی گاز به گوشم می‌رسه.<br /><strong>خانم دكتر داروخانه: </strong>نه! چه صدایی؟!<br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> یه صدایی شبیه پیس پیس!<br /><strong>خانم دكتر داروخانه:</strong> نكنه صدای اسپری خوشبو كننده من را می‌گید؟<br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> مگه شما خوشبو كننده می‌زنید؟<br /><strong><img hspace="0" border="0" align="left" vspace="0" src="http://ehsanpourphotokator.persiangig.com/weblog%20pics/kapsool.jpg" /></strong><strong>خانم دكتر داروخانه:</strong> بله آقای دكتر. می‌خواهید بو كنید؟<br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> بدم نمیاد. یه كم بزنید ببینم چه بویی می‌ده، صدایش را هم می‌شنویم به این بهونه كه ببینیم همین صدا بود یا نه؟<br /><strong>خانم دكتر داروخانه: </strong>بفرمایید. پیــــس پیــــس!<br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> نه این صدا نبود. چه بوی خوبی می‌ده. بوی چیه؟<br /><strong>خانم دكتر داروخانه: </strong>نمی‌دونم دكتر. برچسب روش كنده شده. هر چی كه هست بوی خوبی داره. اوه دكتر ببینید چه قدر مراجعه كننده اومده. بریم نسخه هاشون را بدیم.<br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> بله بهتره بریم. خب جناب شما چی می‌خواستید؟<br /><strong>ارباب رجوع معمولی: </strong>یه شیشه شربت سینه. <br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> برای سینه تون می‌خواهید؟<br /><strong>ارباب رجوع معمولی:</strong> پ ن پ! می‌خوام بمال كف پام!<br /><strong>دكتر داروخانه: </strong>هاهاهاها! چه بامزه! شنیدید خانم دكتر؟ این آقا یه پ ن پ باحال تعریف كرد.<br /><strong>خانم دكتر داروخانه:</strong> نه نشنیدم. چی گفت؟<br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> گفت شربت سینه می‌خوام، بعد ...<br /><strong>خانم دكتر داروخانه:</strong> واااااای چه بامزه. خانم ها و آقایون توجه كنند! هركسی پ ن پ باحال بلد باشه و تعریف كنه، نسخه اش امروز نذریه. مهمون من است!<br /><strong>ارباب رجوع مشكوك: </strong>پیس پیس! هی دكتر. من بودم پیس پیس كردم.  <br /><strong>دكتر داروخانه:  </strong>ئه! شما بودی؟ چرا پیس پیس می‌كنی آقا؟ مشكل تنفسی داری؟<br /><strong>ارباب رجوع مشكوك:</strong> نه آقا! یه چیزی می‌خوام ولی می‌خوام كسی متوجه نشه. شما هم صداشو در نیار. هرچی پولش بشه می‌دم.<br /><strong>دكتر داروخانه: </strong>خدا به خیر بگذرونه! یعنی كی می‌تونه باشه این وقت شب؟<br /><strong>ارباب رجوع مشكوك: </strong>چه ربطی داشت این جمله؟ این كه یه معنی دیگه می‌ده!<br /><strong>دكتر داروخانه: </strong>خب حالا! حسش را دوست داشتم. گفتم حتما شعورت می‌رسه از موقعیت استفاده كنی و یه پ ن پ بسازی. چی می‌خوای؟<br /><strong>ارباب رجوع مشكوك: </strong>راستش، چجوری بگم؟ هول نشی‌ها! فكر بد هم نكن. تجهیزات و وسایلی برای تصفیه آلودگی هوا می‌خواهم.<br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> نــــــــــــــــــه؟!<br /><strong>ارباب رجوع مشكوك:</strong> ای بابا! آروم‌تر! چیه شلوغش می‌كنی؟ <br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> نداریم آقا! نداریم.<br /><strong>ارباب رجوع مشكوك: </strong>دكتر! من را سیاه نكن! هرچی قیمتش باشه می‌دم. شیرینی شما هم محفوظه.<br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> چی؟! رشوه به دكتر مملكت اونم در حال خدمت؟ ... ای بابا! خب یه پ ن پ بساز دیگه! چه بی ذوقی تو!<br /><strong>ارباب رجوع مشكوك: </strong>رشوه كدومه؟ گیرم دكتر. به جون عزیزت احتیاج دارم. نذار التماست را بكنم.<br /><strong>دكتر داروخانه:</strong> شما مگه نمی‌دونی تجهیزات و وسایل مجازی برای تصفیه آلودگی هوا که از وزارت بهداشت مجوز داشته باشد نداریم.<br /><strong>ارباب رجع مشكوك: </strong>می‌دونم ولی ...<br /><strong>دكتر داروخانه: </strong>ولی نداریم. فكر كردی چون من دكتری هستم كه شوخی می‌كنم پس به هر كار خلافی دست می‌زنم؟<br /><strong>ارباب رجوع مشكوك:</strong> احسنت! شما در مقابل دوربین مخفی هستید و من مامور بازرسی از وزرات بهداشت هستم.<br /><strong>دكتر داروخانه: </strong>مامور بازرسی هستی؟<br /><strong>ارباب رجوع مشكوك: </strong>پ ن پ! می‌خواستی مامور مخصوص حاكم بزرگ میتی كومون باشم؟<br />(همه ی افراد داخل داروخانه قاه قاه می‌خندند و همین!)<br /><br /><font size="1"><strong>پ ن:</strong></font><br /><font size="1">منتشر شده در صفحه طنز هفته‌نامه «یكشنبه»</font><br /><font size="1">مورخ یكشنبه 4 دی 1390</font></div> Wed, 01 Feb 2012 21:47:00 GMT shukhoshang http://shukhoshang.blogfa.com/post-255.aspx