All Things Myanmar Burmese http://www.shwedarling.com/blog Myanmar Celebrity News, Asian Fashion, Hot Asian Celebrities and Lifestyle Wed, 19 Jun 2013 18:53:31 +0000 en-US hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.5 San Yati Moe Myint’s comment for her audience http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/AvqDGetSi4c/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/19/san-yati-moe-myints-comment-for-her-audience/#comments Wed, 19 Jun 2013 18:53:27 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12822 San Yati Moe Myint

San ya ti

san ya ti_2

san ya ti_4

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/19/san-yati-moe-myints-comment-for-her-audience/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/19/san-yati-moe-myints-comment-for-her-audience/ Happy Birthday Aamy Aung San Suu Kyaw http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/OLRIol14ngY/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/19/happy-birthday-aamy-aung-san-suu-kyaw/#comments Wed, 19 Jun 2013 04:16:35 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12841 ama su smile
photo credit to : ခြန္ ဒီးယမ္
amay su_68
photo credit to : Burma VJ Media Network

poem for suu
photo credit to : Ponnya Swe

Wishing you a Very Happy Birthday Amay Suu.
Best Wishes,
Shwedarling Team

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/19/happy-birthday-aamy-aung-san-suu-kyaw/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/19/happy-birthday-aamy-aung-san-suu-kyaw/ “ပလက္ေဖာင္းမင္းသား” – ဆရာစိုးမင္း (ေငြစန္းေရာင္) http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/URBZYH7LA-M/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/18/%e1%80%95%e1%80%9c%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%96%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%86%e1%80%9b/#comments Tue, 18 Jun 2013 19:57:38 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12706 ကာလကတၱားကို ေရာက္ခဲ႔တုန္းက ပဘက္ေဖာင္းေပၚမွာ ၾကက္ေတြငွက္ေတြ အိပ္တန္း၀င္သလို ေနထိုင္စားေသာက္ၾကတဲ႔ သူတို႔ဆီက လမ္းေဘးလူတန္းစားေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ႔အခါ မႈိခ်ဳိးမွ်စ္ခ်ဳိး မဟုတ္ေသာ္ျငား တအံ႔တၾသ ေရးခဲ႔မိတာ ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ေနာင္တရမိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔ဆီမွာ အဲသလို လူတန္းစားေတြ လက္ညွဳိးထိုးမလြဲေအာင္ ေတြ႔လာရၿပီကိုး။ ေ၀းေ၀းသြားၾကည့္စရာကို မလိုဘူး။ ကိုယ္႔ေဆးရုံေရွ႕က ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ မိသားစုေပါင္းမ်ားစြာ ခိုမွီ၀မ္းေက်ာင္းေနၾကတာ ၀င္ေပါက္ထြက္ေပါက္ေတာင္ မက်န္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ၂၄/၇ ပတ္လည္ေအာင္ ဆိုင္ကေလးေတြခင္းလို႔ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကား လုပ္ကိုင္စားေနၾကတာ စည္ပင္က လာရွင္းလည္းမရ။ ရဲ နဲ႔ ေမာင္းထုတ္လည္း မရ။ ပစၥည္းေတြ သိမ္းလိုက္ရင္ ေခြးေခ်နဲ႔ ေကာက္ရိုက္ဖို႔ ရြယ္ၾကတယ္။ အျပင္ကေမာင္းလိုက္ရင္ အထဲကိုေရာက္လာတယ္။ အထဲက ထုတ္လိုက္ရင္ အျပင္ကိုထြက္သြားတယ္။ ျခံစည္းရိုးကေလး ဟိုဘက္ကိုကူးလိုက္ သည္ဘက္ကိုကူးလိုက္နဲ႔ ေညာင္ပင္တေစၦ ေ၀ေလေလ ကစားသလို ေနၾကတဲ႔ အဲသည္လူေတြဟာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရြာကေလးေတြဆီက ေနစရာအိမ္ကေလးေတြပါ ေရာင္းခ်ရင္းႏွီးၿပီး ရန္ကုန္ပလက္ေဖာင္းေပၚကို အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဖို႔ မလႊဲမေရွာင္သာ ေရာက္လာၾကရတယ္ဆိုေတာ႔ သနားစရာေကာင္းတယ္ဆိုေပမယ္႔ ခြင္႔ျပဳလက္ခံထားဖို႔ မသင္႔ေတာ္တာလည္း အမွန္ပါ။ (အမယ္ သူ႔ဆီ ဘယ္သူက လာခြင္႔ေတာင္းတာက်လို႔) အဲသည္ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာစား၊ အဲသည္ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ အိပ္ၿပီး ကေလးေပါက္စနေလးေတြကို သစ္ပင္ခြၾကား ပုခက္ဆင္တဲ႔သူဆင္၊ ကားပါကင္ေအာက္ ျခင္ေထာင္ကေလးနဲ႔ သိပ္လိုသိပ္၊ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ရိုက္ႏွက္ ေအာ္ဟစ္ ရန္ျဖစ္ေနၾကတာကလည္း မရိုးႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ လြယ္ရင္လြယ္သလို ယိုအီးအေလး ေမာင္ပန္းေမႊး လုပ္ၾကတာကလည္း အဲသည္အနားတင္မို႔ ေတာေက်ာင္းဘုန္းႀကီးေတာင္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတယ္။ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြက မနက္လင္းတိုင္း သုတ္သင္လို႔ မႏိုင္ေအာင္ ရွိတာဆိုေတာ႔ ျမန္မာျပည္မွာ အႀကီးဆုံး က်န္းမာေရးအေဆာက္အဦႀကီးကို လာေလွာင္ေနသလို ရွိေပမယ္။

အိႏၵိယမွာဆို မနက္လင္းတာနဲ႔ လမ္းေထာင္႔က အမ်ားသုံးအိမ္သာကေလးေတြမွာ လူတန္းရွည္ႀကီး တန္းစီေနတာ၊ တမာရိုးတံပူေခ်ာင္းကေလးေတြ ၀ါးရင္း ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေျခတဘက္တင္ ဆာရီစကေလး မသိမသာမလို႔ လူစည္ရာတင္ရမ္းလုပ္ေနတဲ႔ တိတ္တိတ္ေပါက္ အမယ္အိုႀကီးေတြ၊ ၿမဳိ႔ေတာ္၀န္က ဂရံထုတ္ေပးထားသည့္အလား ေက်ာတခင္းစာ ေျမေမြ႔ယာကေလးကို ဂ်ပ္ဖာဘူးေတာင္းမ်ားနဲ႔ အကြယ္အကာလုပ္ေနၾကသူမ်ား၊ ငွက္ေပ်ာသီးပုပ္၊ ပန္္းသီးပုပ္ကေလးေတြကို တစိတ္ေကာင္းေကာင္း တျခမ္းေကာင္းေကာင္း၊ အေကာင္းေလးေတြ ရေအာင္လွီးၿပီး စားခ်င္႔စဖြယ္ေရာင္းတဲ႔ဆိုင္ကေလးေတြ၊ ေဟာင္းႏြမ္းေနေပမယ္႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလွ်ာ္ဖြပ္ထားၿပီးသား ေဘထုပ္အထည္ ေတာင္ပုံရာပုံေတြကို ျမင္ခဲ႔တုန္းက မြန္ဘိုင္းမွာရိုက္တဲ႔ ေအာ္စကာရုပ္ရွင္ကားႀကီး ၾကည့္ရသလို ဟိုမွာက်န္း သည္မွာက်န္း နဲ႔ သူမ်ားကိုလက္ညွဳိးတထိုးထိုးလုပ္ခဲ႔မိတာ ခုေတာ႔ ကိုယ္႔ဆီမွာလည္း လာမိေရာ ရွက္လိုက္တာ မ်က္ႏွာဘယ္နား သြားဖြက္ထားရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။

အဲဒီလူေတြဟာ ေမြးရပ္ေျမမွာ အေျခပ်က္သြားလို႔ တ၀မ္းတခါးကို ရရာအလုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းဖို႔ ၿမဳိ႕တက္လာၾကတာပါတဲ႔။ (သူတို႔ကို သြားေမးရင္ေတာ႔ ေတာမွာ လယ္ယာေျမေတြ မတရားအသိမ္းခံရလို႔ စားစရာမရွိလို႔ ၿမဳိ႕တက္လာတာပါ လို႔ ေျပာလိမ္႔မယ္။ ဘယ္သူက သင္ေပးထားေလတယ္ မသိ)။ ဘာျဖစ္လို႔ ေဆးရုံပတ္လည္ လာခိုရသလဲဆိုေတာ႔ ေရမၾကည္ေသာ္လည္းပဲ ျမက္ႏုလို႔ ျဖစ္မွာေပါ႔ေလ။ ကိုယ္႔လူနာေဆာင္တစ္ေဆာင္တည္းနဲ႔တင္ တစ္ရာပတ္၀န္းက်င္လူနာမ်ား တက္ဆင္း မျပတ္ရွိေနတာဆိုေတာ႔ ေဆးရုံတစ္ရုံလုံးေပါင္းလိုက္ရင္ လူ ေလးငါးေထာင္ ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေတာ႔ ရွိလိမ္႔မယ္။ လူနာေစာင္႔ေတြနဲ႔ဆို ေန႔စဥ္ အဲသည္ေဆးရုံ၀င္းထဲမွာ လူတစ္ေသာင္းေလာက္ တည္းေနၾကတယ္။ အဲသည္လူေတြအတြက္ ေန႔တိုင္း၀ယ္ဖို႔လိုအပ္တာေတြရွိတယ္။

ေရသန္႔ဗူး၊ တစ္သွ်ဴးစကၠဴ က စလို႔၊ အေပါ႔အိုး အေလးအိုး ေရခြက္၊ ဆပ္ျပာ ဘာမဆို ေဆးရုံေအာက္ဆင္းလိုက္ရုံနဲ႔ ၀ယ္လို႔ရေအာင္ ေရာင္းေပးတယ္။ ထမင္း၊ ဟင္း၊ လက္ဘက္ရည္၊ ေကာ္ဖီ၊ ေဆးလိပ္၊ ကြမ္းယာကလည္း မ၀ယ္မျဖစ္ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ဆင္း၀ယ္ရတဲ႔ ပစၥည္းေတြပဲ မဟုတ္လား။ ေဆးရုံေပၚ လူနာႀကီးတန္းလန္းနဲ႕ ေလဟာျပင္ တရုတ္တန္းထိလည္း သြားမ၀ယ္ႏိုင္ၾကဘူး။ သူတို႔ေစ်းကြက္ႀကီးကလည္း တကယ္ေတာ႔ လိုအပ္ခ်က္အရ ေပၚလာရတာပဲေပါ႔။ ၂၄နာရီေရာင္းတဲ႔ အလင္းဆိုင္မို႔လို႔ အိမ္ျပန္စရာမရွိတဲ႔အတူတူ အဲဒီေနရာတင္ အလွည့္နဲ႔အိပ္ အလွည့္နဲ႔စားၿပီး စီးပြားရွာၾကတာ သူေဌးျဖစ္ဖို႔ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ထမင္းနပ္မွန္ရုံကေလးပဲ ရွိတာပါ။ ပရာဒိုႀကီးနဲ႔ ေဆးရုံလာတဲ႔ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ နားလည္ႏိုင္ဖို႔ခက္တဲ႔ ေတာကတက္လာသူ ဆင္းရဲသားလူနာမ်ားရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို အခ်င္းခ်င္း ေ၀မွ်နားေထာင္ အၾကံေပးစာနာသူမ်ားလည္းျဖစ္တယ္။

ၿမဳိ႔ေတာ္ႀကီးက အဆင္႔ျမင္႔လာတဲ႔အခါ သူတို႔လိုပ်ံက်ေစ်းသည္မ်ားဟာ အရင္တုန္းက ေရာင္းခဲ႔တဲ႔ ေလဟာျပင္၊ စေကာ႔ေစ်းဆိုတဲ႔ အဆင္႔ျမင္႔ေစ်းႀကီးေတြနားကို မကပ္နိုင္ေတာ႔ဘူး။ ၀ယ္သူေတြဘက္ကလည္း သူတို႔လိုခ်င္တဲ႔ တိုလီမုတ္စကေလးေတြအတြက္နဲ႔ စူပါမားကက္ႀကီးေတြ တက္တက္၀ယ္ရမွာ အဆင္မေျပဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ သူ႔ဘာသူ ေရာင္းသူ၀ယ္သူ အသံတူေနတဲ႔အထဲမွာ ေဆးရုံကဆရာ၀န္ေတြက ငထြားခါးနာ ပါစရာမလိုဘူး လို႔ ထင္လိမ္႔မယ္။ သို႔ေသာ္လည္း မပါလို႔ မရတာက အဓိက သန္႔ရွင္းေရးပိုင္းမွာပါ။ ငါးတကာယိုသမွ်ေခ်းက်ဳံးဖို႔ ဘယ္ပုဇြန္ဆိတ္ကိုမွ ခန္႔ထားတာ မရွိဘူး။ ေန႔တိုင္းတက္ဆင္းေနရတဲ႔ ေဆးရုံႀကီးအလယ္က ခရုပတ္ေလွကားႀကီးမွာ ကြမ္းတံေတြးကြက္ေတြက တစ္ေန႔ႏွစ္ခါခၽြတ္လို႔လည္း မကုန္ဘူး။ လစ္တာနဲ႔ အမႈိက္ထုပ္ကေလးေတြ ျပန္ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ၿပီးက် အဲသည္ ေလွကားပတ္ပတ္လည္ပဲ လူနာေစာင္႔ေတြက အခင္းေလးေတြနဲ႔ ထိုင္ၾကအိပ္ၾကတယ္။ ေဆးရုံကအလုပ္သမားေတြ အ၀င္တစ္ရာအထြက္တစ္ရာလို႔သာ ေရးၾကေျပာၾကတာ။ သူတို႔လုပ္ေနတဲ႔ သန္႔ရွင္းေရး တစ္ရက္ကေလး ပ်က္ကြက္သြားတာနဲ႔ ျမင္မေကာင္းရႈမေကာင္း ျဖစ္လာတာ။ ကြမ္းတံေတြးေထြး၊ အမႈိက္ပစ္၊ အေပါ႔အေလး ၾကဳံသလိုစြန္႔တဲ႔ အက်င္႔ဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္တဲ႔ အမ်ဳိးသားေရးစရိုက္လကၡဏာလား မသိပါဘူး။

ကာလကတၱားၿမဳိ႕ေပၚမွာေတာ႔ အဲသလို ေတာကေနတက္လာၿပီး ပလက္ေဖာင္းအေျခခ် လူတန္းစား သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတာမို႔ ေရြးေကာက္ပြဲေတြက်ရင္ အင္မတန္အားထားရတဲ႔ မဲဆႏၵရွင္ ျပည္သူလူထုႀကီး အျဖစ္နဲ႔ ဘယ္ႏိုင္ငံေရးသမားကမွ လက္လြတ္စပယ္ မျပဳရဲပဲ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္က သူတို႔နဲ႔တသားတည္း ၀တ္ဆင္စားေသာက္ ေနထိုင္ျပတဲ႔အထိ အေလးထား ဆက္ဆံၾကရပါတယ္။ မနက္လင္းလို႔ ကိုယ္႔အိပ္ယာကေလး ကိုယ္ေခါက္သိမ္းၿပီး အသီးသီး လုပ္ငန္္းခြင္၀င္ကုန္ၾကတဲ႔အခါ စည္ပင္၀န္ထမ္းေတြက ၾကြင္းက်န္ရစ္သမွ် အညစ္အေၾကးေတြကို လွဲက်င္းရွင္းလင္းၿပီး Bleaching Powder လိုမ်ဳိး အျဖဴေရာင္ အမႈန္႔ေတြနဲ႔ လုိက္ဖ်န္း၊ ေရေတြနဲ႔ေလာင္းေဆး လုပ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္႔ဆီမွာလို ယင္တေလာင္းေလာင္း မရွိဘူး။ လမ္းေလးကလူေတြ ျခင္ေထာင္မပါပဲ အိပ္ႏိုင္တယ္။ သူတို႔ေတြက လမ္းေဘးမွာေနၾကတယ္ဆိုေပမယ္႔ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနသူေတြခ်ည့္ပဲေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း တစ္ခုခုေတာ႔ ရွိတယ္။ ဖိနပ္ခ်ဳပ္တဲ႔သူ၊ ေသာ႔ျပင္တဲ႔သူ၊ အိမ္သာပိုက္ျပင္တဲ႔သူ၊ ကူလီထမ္း၊ လန္ခ်ားဆြဲ အားလုံး မိုးလင္းတာနဲ႔ အလုပ္ခြင္၀င္ၾကတယ္။ အိႏၵိယရုပ္သံကလႊင္႔တဲ႔ ေၾကာ္ျငာကေလးတစ္ခု ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ မိုးကေလးဖြဲဖြဲက်လာလို႔ ထီးကေလးေတြဖြင္႔ေဆာင္းၾက၊ အရိပ္ကေလးေတြေအာက္ ေျပး၀င္ၾကလုပ္ေနၾကတဲ႔ မာမူႀကီးေတြ၊ ဘာဘူေလးေတြဟာ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ပ်ံ႕လြင္႔လာတဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းသံကေလးလည္း ၾကားေရာ အားလုံး ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး မတ္တပ္ရပ္ေနလိုက္တဲ႔အထဲမွာ ပိုက္ဆံေတာင္းေနတဲ႔ ေျခတဘက္ျပတ္ ကုလားအဘိုးႀကီးေတာင္ပါတယ္။ ေက်ာင္း၀တ္စုံနဲ႔ ကေလးေလးေတြလည္းပါတယ္။ သီခ်င္းသံမဆုံးမခ်င္း Pause ႏွိပ္ထားသလို ရပ္သြားတာကေလးကို ျပတာပါ။ Mother India ကို လူတိုင္းေလးစားရမတဲ႔။

တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္႔ဆီကလူေတြလည္းပဲ လမ္းေဘးေန လမ္းေဘးစားတယ္ဆိုေသာ္ျငား နိုင္ငံ႔ဂုဏ္သိကၡာကိုေထာက္ေသာအားျဖင္႔ စည္းကမ္းတက် ေနထုိင္စားေသာက္တဲ႔ အမူအက်င္႔ကေလးေတြ လုပ္ေပးလိုက္ရင္ အဆင္ေျပသြားလိမ္႔မယ္ ထင္ပါတယ္။ ေငြကုန္ေၾကးက်လည္း မမ်ားပါဘူး။ တရုတ္တန္းက ဆိုင္ကေလးေတြကို လိုက္ၾကည့္လိုက္တဲ႔အခါ လမ္းေဘးေစ်းေရာင္းတာခ်င္းအတူတူ သူတို႔က ပိုစံနစ္က်တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔က်ေတာ႔ ညပိုင္းကေလးပဲ သန္းေခါင္ညဥ့္နက္ေအာင္ ေရာင္းရတာ။ ေန႔ဘက္ဆို ဆိုင္ေတာင္ ခင္းမထားဘူး။ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္တစ္လုံးစာေလာက္ပဲ ရွိတဲ႔ ေလွကားခြင္ကေလးမွာ နံရံကပ္ဘီဒိုေလး ႏွစ္လုံးေလာက္နဲ႔ ေန႔ဘက္မွာ ကား၀ပ္ေရွာ႔ကေလးတစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ပလပ္စတစ္ေခြးေခ်ပုကေလးနဲ႔ ထီးေရာင္စုံေလးတစ္ေခ်ာင္းပဲ ဖြင္႔ထားတယ္။ တေနကုန္ ကားျပင္တယ္။ ညေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းေတာ႔ ကေလးမေလး ႏွစ္ေယာက္သုံးေယာက္ ဆင္းလာၿပီး ပလက္ေဖာင္းေပၚရပ္ထားတဲ႔ ပစ္ကပ္ေခါင္းရွည္ကားတစ္စီးကို ေနာက္ဘက္က သံတံခါးကေလးဖြင္႔ၿပီး အထဲကဟာေတြထုတ္လိုက္ေတာ႔ ေခါက္စားပြဲဆယ္လုံး နဲ႔ ကုလားထိုင္ေတြ တထပ္ႀကီး ထြက္လာပါတယ္။ ရပ္ထားတဲ႔ကားနဲ႔ အျပည့္ရွိတာက ပလပ္စတစ္စည္ပိုင္းျပတ္ကေလးေတြ၊ မီးဖို နဲ႔ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြ။ မ်က္လွည့္ဆရာဦးထုပ္ထဲက ဆြဲထုတ္သလို ထုတ္လာပါတယ္။ ေလွကားေထာင္႔မွာ မွီထားတဲ႔ အလ်ဴမီနီယံအေခ်ာင္းရွည္ရွည္ အစည္းလိုက္ထုတ္လာၿပီး ျဖန္႔ထုတ္လိုက္တဲ႔အခါ ေလးေထာင္႔ပုံ ရြက္ဖ်င္တဲအမိုးေလးေတြ ရလာပါတယ္။ မ်က္စိေအာက္မွာတင္ ခင္းလိုက္ျဖန္႔လိုက္ေတာ႔ ဥဳံဖြမမန္းပဲ ေစ်းဆိုင္ရုပ္ထြက္လာတယ္။ ဆယ္ႏွစ္၀န္းက်င္ကေလးမေလး သုံးေယာက္ ဇယ္ဆက္သလို မီးေမႊး ခုံခင္း၊ ေရသြယ္၊ မီးဆင္ လုပ္လိုက္ၾကတာ နာရီ၀က္ေလာက္ဆို ဘာမွမရွိတဲ႔ေနရာမွာ ေစ်းဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္ ေပၚလာေရာ။ ၀ါးလုံးအက်ဳိးကေလး အုတ္ခဲအက်ဳိးကေလးကစ လို႔ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ မွတ္မွတ္သားသား ေနရာတက် ထားသိုသြားတာမို႔ သိမ္းတဲ႔အခါမွာလည္း အဲသလိုပဲ စံနစ္တက် သိမ္းလိမ္႔မယ္မွန္း သိသာပါတယ္။ တစ္ညလုံးေစ်းေရာင္းၿပီး လင္းခါနီးရင္ လက္စလက္နမက်န္ေအာင္ ေဆးေၾကာသိမ္းတည္းၿပီးအိပ္မွ ေနာက္တေန႔မနက္က် အဲဒီေနရာ ကား၀ပ္ေရွာ႔ကေလး ျပန္ျဖစ္မွာေပါ႔။ ရပ္ထားတဲ႔ကားကေလးက စတိုခန္းလည္းျဖစ္တယ္။ ညေနဆိုင္ဖြင္႔ဖို႔ ေနရာဦးထားၿပီးသားလည္း ရတယ္။ အဲသလို စည္းကမ္းတက် လုပ္ျခင္းအားျဖင္႔ သူတို႔လည္း အဆင္ေျပ သူမ်ားကိုလည္း အေနွာက္အယွက္ မျဖစ္ပါဘူး။

ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ထဲမွာ ေနရာအႏွံ႔အျပားရွိတဲ႔ ပလက္ေဖာင္းေစ်းဆိုင္မ်ားကေတာ႔ သူတို႔လို မဟုတ္ပါဘူး။ စည္ပင္လစ္ရင္လစ္သလို မနက္ကတည္းက ဖြင္႔မယ္။ တေနကုန္ဖြထားတဲ႔အမႈိက္ကို ညက်ေတာ႔ သည္အတိုင္းထားခဲ႔တယ္။ အိုးခြက္ပန္းကန္ ပစၥည္းပစၥယေတြကို လက္တြန္းလွည္းႀကီးနဲ႔ တိုက္လာမယ္။ ဆိုင္ခင္းေနရင္ ကားလမ္းပိတ္ေနလို႔လည္း ဖယ္မေပးခ်င္ဘူး။ ပန္းကန္ခြက္ေရာက္ ေဆးေၾကာဖို႔ ေရေတာင္မွ ဆိုင္လူက်ေနရင္ သြားမခပ္ႏိုင္ဘူး။ ျဖစ္သလို ေျပာင္ေအာင္လုပ္လိုက္တယ္။ လူသြားလမ္း ပလက္ေဖာင္းေပၚတင္ အားမရလို႔ ကားလမ္းမေပၚထိေအာင္ ခုံေတြခ်ၿပီး နယ္ကိုရသေလာက္လည္း ခ်ဲ႕ယူခ်င္ေသးတယ္။ တစ္၀မ္းတစ္ခါး စီးပြားရွာစားတာကို နားလည္ႏိုင္ေပမယ္႔ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ အားနာတဲ႔စိတ္ကေလးနဲ႔ စည္းကမ္းကေလးထားရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။

သူတို႔ဟာသူတို႔ သမုဒၵရာ ၀မ္းတစ္ထြာကို ပင္ပန္းႀကီးစြာ ရွာေဖြရုန္းကန္ေနရတာကို စာနာသနားမိေပမယ္႔ သည္အတိုင္း ပစ္မထားသင္႔တဲ႔အခ်က္ကေတာ႔ လမ္းေပၚမွာေရာက္ေနတဲ႔ သူတို႔သားသမီးေလးေတြပါ။ ေက်ာင္း၀တ္စုံကေလးေတြနဲ႔ တခ်ဳိ႕ေတြ႔မိေပမယ္႔ ေက်ာင္းတက္ဖို႔၀တ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူမ်ားအက် ရရာကို ၀တ္ထားရတာပါ။ မ်က္စိေအာက္မွာျမင္ေနရတဲ႔ လသာ(၁)၊ လသာ(၂)ဆိုတဲ႔ ေက်ာင္းေတာ္မဟာႀကီးေတြဟာ သူတို႔သားသမီးေတြကို ေက်ာင္းအပ္ႏိုင္ေလာက္တဲ႔အစား မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ေထာင္စုဇယားနဲ႔ ေနရပ္လိပ္စာမွာတင္ ပြဲကျပတ္ေနၿပီ။ ပ်ံက်ကေလးေတြ တက္ဖို႔ေက်ာင္းဆိုတာ ရန္ကုန္ေရႊၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီးမွာ ဘယ္လိုလုပ္ရွိႏိုင္ပါ႔မလဲ။ သူတို႔အားလုံးမွာ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ သည္ညေန စားစရာရွိေနေသးရင္ ေလာကႀကီးက ၿပီးျပည့္စုံပါတယ္။ သူတို႔ကို ျမင္လိုက္မွပဲ ဘဂၤါလီေတြ သားဆက္ျခားဖို႔ တို႔အေရးလုပ္ေနတဲ႔သူေတြကို ေတာ္ေတာ္ရယ္ခ်င္သြားပါတယ္။ သားဆက္ျခားတယ္ဆိုတာ ကေလးတစ္ေယာက္ပဲယူမယ္၊ ႏွစ္ေယာက္ပဲယူမယ္။ စသည္ျဖင္႔ ကိုယ္႔မိသားစုအေရအတြက္ကို လင္မယားႏွစ္ဦးသေဘာတူ ကန္႔သတ္ထားတာပါ။ (လင္မယားၾကား ၀င္မပါမိလို႔ မုန္းတယ္ မုန္းတယ္ မုန္းတယ္ အေျမာက္တစ္သိန္း လုပ္ေနၾကတာတဲ႔) လမ္းေပၚက လူေတြအတြက္ေတာ႔ ဘယ္သူကမွ သားသမီးကို ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ယူမယ္ ႀကိဳေတြးထားတာ ရွိမယ္ မထင္ပါဘူး။ ငါ႔၀မ္းပူဆာ မေနသာလို႔ လစ္ရင္လစ္သလို ၾကဳံရင္ၾကဳံသလို ေနၾကရင္း အမွတ္မထင္ ကေလးရသြားၾကတာခ်ည့္ပါပဲ။ ကိုယ္႔၀မ္း မေသခ်ာပဲ ေနာက္ပါးစပ္ေပါက္တစ္ေပါက္ ေကၽြးဖို႔ဆိုတာ ႀကဳိေတာ႔ ေတြးမထားေလာက္ပါဘူး။

ကေလးဘ၀တုန္းက သိခဲတဲ႔ သူတို႔လို မိသားစုတစ္စု ရွိခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ေယာကၤ်ားက ဆိုကၠားနင္းတယ္။ မိန္းမက ေခါက္မုန္႔ေရာင္းတယ္။ ညဘက္အိပ္စရာေနရာကေလး အဆင္ေျပေအာင္ ညေစာင္႔အလုပ္လည္း လုပ္တယ္။ သည္လိုပဲ ရရစားစားဘ၀ကေန စုစုေဆာင္းေဆာင္း ျဖစ္လာေအာင္ ေတာ္ေတာ္ ရုန္းကန္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ေခါက္မုန္႔သမီးေလး ႀကီးလာေတာ႔ ေခါက္ဆြဲျဖစ္လာသလို သားကေလးကလည္း ဆိုကၠားအေမြပဲ ဆက္ခံပါတယ္။ မိဘလက္ထက္က ရုန္္းကန္လာသမွ် သားသမီးေတြလက္ထက္မွာ အေျခတက်ေနလို႔ေတာ႔ ရတာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ကေလးေတြ ေရးတတ္ဖတ္တတ္ပဲ ရပါတယ္။ ပညာေတာ႔ မတတ္ပါဘူး။ ဟဲဟဲ ပညာတတ္ေတာ႔လည္း ဘာမွမထူးပါဘူး။ ဘီေအဆိုကၠားနဲ႔ ဘီအက္စီေခါက္ဆြဲပဲ ျဖစ္မယ္႔ဟာ။ အလကား အလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္၊ ေငြကုန္ အခ်ိန္ကုန္ လို႔ သေဘာထားမလား မသိပါဘူး။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ေျပာလို႔ရလို႔လားဗ်။ စာတိုက္စာေရးကေလးဘ၀ကေန အာဏာရွင္ႀကီး ျဖစ္လာတဲ႔သူလည္း ရွိတာပဲ။ ငါးသိုင္းေခ်ာင္း ေလးမ်က္ႏွာဘက္ကေန သမၼတႀကီးျဖစ္လာတာလည္း ရွိတာပဲ။ ဘာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား။ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ ပညာမတတ္ရင္ေတာ႔ ဘာမွ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး။ ဘ၀ေလွကားထစ္ေတြ တက္တဲ႔ေနရာမွာ ပညာေရးသက္သက္နဲ႔ ဘယ္ကိုမွ မေရာက္ဘူးဆိုေပမယ္႔ ပညာေရးနဲ႔ မစပဲနဲ႔လည္း ဘယ္ကိုမွ ေရာက္စရာ မရွိပါဘူး။ ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ပညာေရးေလွကားထစ္ကိုေတာ႔ ပထမေျခလွမ္းနဲ႔ တက္ရပါလိမ္႔မယ္။

ေဆးရုံေရွ႕က ပလက္ေဖာင္းမင္းသားမ်ားအတြက္ ရဲေရာ၊ စည္ပင္ေရာ၊ ေဆးရုံပါ ေခါင္းခဲေနၾကပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ ထမင္းစားဖို႔ရတယ္ ဆိုတာကလြဲရင္ ဘာကိုမွ မျမင္တတ္မေတြးတတ္တဲ႔ သူတို႔အတြက္ ဘယ္သူကမွလည္း ကယ္တင္ကူညီေပးႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႔မွာ တန္ဖိုးနည္းပါတယ္ဆိုတဲ႔ ဆင္ေျခဖုံးကအိမ္ယာေတာင္ သိန္း၂၀၀ ေအာက္ မေလ်ာ႔တာ ၿမဳိ႔လယ္ေခါင္က အဲသည္လူေတြအမ်ားႀကီးကို ဘယ္မွာမွ သြားထားစရာ မရွိပါဘူး။ သည္လိုနဲ႔ ပလက္ေဖာင္းမ်ဳိးဆက္ တစ္ဆက္ကေန ႏွစ္ဆက္ျဖစ္လာရင္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ႀကီးလည္း ကာလကတၱား ဘဂၤလားနဲ႔ တူလာဦးမွာေပါ႔။ ပညာမတတ္၊ အသိဥာဏ္ႏုံနဲ႔ၿပီး ပိုက္ဆံရရင္ ဘာမဆိုလုပ္မယ္႔ လူငယ္ကေလးေတြ မ်ားလာတဲ႔အခါ အနာဂတ္ရန္ကုန္ႀကီးကလည္း လွပလာဦးမွာ ေသခ်ာတာေပါ႔ေနာ္။

“ၾကယ္ေရာင္ေတြေပ်ာက္တဲ႔ညမွာ အျပင္ေလာကထဲထြက္လာသူ အဆူအပူခံကာ မွီခိုရာဌာန အိမ္ဆိုေပမယ္႔ အိမ္ရယ္ မမည္ေတာ႔ဘူး။ မာက်ဴရီမီးမ်ားေအာက္မွာ ကိုယ္အိပ္ထဲလက္ႏႈိက္ရွာၾကည့္။ ေငြရယ္ဆိုလို႔ တစ္ဆယ္တန္နဲ႔ အေၾကြတခ်ဳိ႕ ရင္ခြင္မွာေတာ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ႀကီးတစ္ခု…။”
by Soe Min (Notes) on Wednesday, June 5, 2013 at 6:28am

saya soeဆရာစိုးမင္း facebook မွ ကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/18/%e1%80%95%e1%80%9c%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%96%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%86%e1%80%9b/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/18/%e1%80%95%e1%80%9c%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%96%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%86%e1%80%9b/ Nan Su said “No breast implants..It’s God Given” http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/j84dgU9xnuQ/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/17/nan-su-said-no-breast-implants-its-god-given/#comments Mon, 17 Jun 2013 19:06:21 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12831 nang su

ရန္ကုန္။ ။ ဇြန္ ၁၇

ယခုရက္ပိုင္းေဖ့ဘုတ္စ္ စာမ်က္နွာတြင္ပ်ံႏွံေနေသာသတင္းမွာ ေကာလဟလသာ
ျဖစ္ျပီး ရင္သားကိုခြဲစိတ္ျပဳျပင္ထားျခင္းမရွိေျကာင္း နန္းဆုရတီစိုးက Venus News Weekly သို.ယေန. ေန.လည္ပိုင္းတြင္ေျပာျကားသည္။

“ညီမခြဲစိတ္ျပဳျပင္မူမလုပ္ထားပါဘူး၊ ဒီသတင္းဟာရယ္စရာေကာင္းတဲ့ ေကာလဟလသတင္း လို.ပဲထင္ပါတယ္၊ဒီလိုျမင္ျကတာလည္း
အခ်ိဳ.အက်ၤ ီေတြမွာ ပိတ္သားမွာရင္ပံုခံတာေတြရွိတယ္၊အဲဒါေျကာင့္ျကီးသြားတယ္
ထင္ျပီး သာမန္ရိုးရိုးဖက္ရွင္နဲ.က်ေတာ့ကြာသြားတာေပါ့ေနာ္” ဟုဌင္းကဆိုသည္။

ေဖ့ဘုတ္စ္စာမ်က္နွာတြင္အတည္ မျပဳႏိုင္ေသာသတင္းဌာနမ်ားက ျမန္မာမင္းသမီးမ်ားထဲမွပထမဆံုးရင္သားခြဲ စိတ္ျပဳျပင္မူနန္းဆုရတီစိုးမွစတင္ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ေရးသားေနျပီး ဂ်ပန္ႏို္င္ငံတြင္ခြဲစိတ္ျပဳျပင္ခဲ့ေျကာင္းပါရွိသည္။
Venus News Weekly
credit to : myanmarnewsnow

Bonus.. အကို တေယာက္ facebook မွာ အေပၚကသတင္းကို ဒါေလးနဲ ့ရွယ္ထားတာေတြ လို ့

ခုမွ မၾကီး ငယ္က ၾကီးသည္
ၾကီးၾကီး ဖုဖု မနန္းစု ကို
ကၽြန္ေတာ္ ကိုင္သင့္ မကိုင္သင့္ :P အဲေလ
အသင္ ယုံသင့္ မယုံသင့္ :D
credit to : Thi Han Lin

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/17/nan-su-said-no-breast-implants-its-god-given/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/17/nan-su-said-no-breast-implants-its-god-given/ Model Chit Snow Oo’s Tatto http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/fQQTMCnyVCw/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/16/model-chit-snow-oos-tatto/#comments Sun, 16 Jun 2013 19:05:43 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12797 cso_4

cso_3

cso_1

cso_5
credit to :Tattoo&Myanmar Celebrity

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/16/model-chit-snow-oos-tatto/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/16/model-chit-snow-oos-tatto/ Htet Htet Moe Oo’s beautiful Tatto http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/C_607rNLIwY/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/15/htet-htet-moe-oos-beautiful-tatto/#comments Sat, 15 Jun 2013 19:04:27 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12792 htet htet's tattoo

htet htet_hubby
Credit to: Tattoo&Myanmar Celebrity

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/15/htet-htet-moe-oos-beautiful-tatto/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/15/htet-htet-moe-oos-beautiful-tatto/ Patricia’s style http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/Eykh7uhK7Pw/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/14/patricias-style/#comments Fri, 14 Jun 2013 19:25:52 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12770 Patricia

patricia_2
credit to : Myanmar Model Girls

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/14/patricias-style/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/14/patricias-style/ ဝိုင္းဝန္းစဥ္းစားေပးၾကပါဦး – ကိုေသာင္း (ပညာေရး) http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/u4FWNWb22Is/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/13/%e1%80%9d%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%9d%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%a5%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%b1%e1%80%95%e1%80%b8%e1%81%be%e1%80%80/#comments Thu, 13 Jun 2013 19:32:32 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12766 ယခုတစ္ေလာ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ စာေစာင္ေတြမွာ လက္ရွိ ပညာေရးစနစ္ ဟာ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မမီ ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီ ပညာေရးျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္သင့္ေၾကာင္း စတဲ့ ႐ႈေထာင့္မ်ဳိးစံုက ေဆာင္းပါး အဖံုဖံုကို ဖတ္ေနရပါတယ္။ စာေပ ပညာရွင္မ်ား၊ စီးပြားေရး ပညာရွင္ မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား၊ ပါေမာကၡမ်ား၊ ပညာေရးဆိုင္ရာ ေလ့လာ စူးစမ္းသူ မ်ားကလည္း မိမိတို႔ အျမင္အရ အႀကံ ေပးၾက၊ ေဝဖန္ၾက၊ ညႇိႏိႈင္း ေနၾက တာေတြကိုလည္း ၾကားေန သိေနရပါတယ္။ မိဘျပည္သူ အားလံုးက ျမန္မာ့ ပညာေရး အဆင့္အတန္းျမင့္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္းၿပီး အျပဳသေဘာေဆာင္သည့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေဆြးေႏြးၾကတာျဖစ္လို႔ ႀကိဳဆို အားေပး ေက်နပ္ မိပါတယ္။ စာေရးသူကေတာ့ အေတြးအေခၚ ျမင့္ျမင့္မားမား မေတြးတတ္ သလို အႀကံေကာင္း၊ ဥာဏ္ေကာင္းေတြလည္း မေပးႏုိင္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ စာေရးသူရဲ႕ရင္ထဲ အေျဖထုတ္မရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိေနလို႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ မဟုတ္ေပမယ့္ ႐ိုး႐ိုးေလး တင္ျပခ်င္တာပါ။

စာေရးသူဟာ ပညာေရးဝန္ထမ္းအျဖစ္ အႏွစ္ ၄၀ နီးပါး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ ခဲ့ၿပီးမွ အၿငိမ္းစားဘဝ ေရာက္ခဲ့ရသူပါ။ အခ်ိန္တန္လို႔ ပညာေရးဌာနကေန အၿငိမ္းစား ယူခဲ့ရေပမယ့္လည္း ပညာေရးကိစၥေတြကို သံေယာဇဥ္ မကုန္ႏိုင္ ဘဲ ရင္ထဲမွာ တြယ္တာ စြဲၿငိေနဆဲပါ။ ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ပညာေရး ဝန္ထမ္းဘဝကို ႐ူးသြပ္ဆဲပါ။ မူလတန္းျပဆရာ ဘဝမွ ပညာေရး အရာထမ္း အထိ အဆင့္ဆင့္ ႀကိဳးပမ္း တက္လွမ္းခဲ့ရပါတယ္။ ေတာမွာလည္း တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးသလို ၿမိဳ႕ေပၚလည္း တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူး ပါတယ္။ ျပည္မမွာ ေနခဲ့ဖူးသလို ျပည္နယ္ေတြမွာလည္း ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ အသက္အရြယ္ရလာၿပီး အေျခခ် တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတာကေတာ့ အေျခခံပညာဦးစီးဌာန တစ္ခုမွာ ၁၀ႏွစ္နီးပါး ေနခဲ့ရပါတယ္။

အေျခခံပညာဦးစီးဌာနမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေတာ့ ဌာနရဲ႕ အႀကီးအကဲျဖစ္သူဟာ တပ္မေတာ္ဘက္က ကူးေျပာင္းလာတဲ့ အရာရွိႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ၎အႀကီးအကဲဟာ လူေတာ္ ျဖစ္ေနလို႔လည္း ပညာေရးဌာနကို တိုးတက္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ေစလႊတ္ခံရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ အႏွီ အႀကီးအကဲကလည္း ဌာနကိစၥ အရပ္ရပ္မွန္သမွ် မိမိတို႔ ႏွံ႔စပ္ေၾကာင္း၊ ထဲထဲ ဝင္ဝင္ သိရွိေၾကာင္း၊ ပညာေရးတိုးတက္ေစမယ့္ နည္းလမ္းမ်ားရွိေၾကာင္း၊ ဝန္ထမ္းမ်ားအေနႏွင့္ အလုပ္ကို ႀကိဳးစား ထမ္းေဆာင္ရန္လိုေၾကာင္း၊ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ရာတြင္ ေပါ့ေလ်ာ့မႈရွိပါက၊ မ႐ိုးမသား ျပဳလုပ္ပါက၊ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူ ႐ႈပ္ေထြးပါက အခ်ိန္မေရြး အလုပ္မွ ထုတ္ပစ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲကိုယ္တိုင္ ေစလႊတ္ ခံရသူျဖစ္ၿပီး တိက်စြာ ေဆာင္ရြက္တတ္ေၾကာင္းကို သတိေပးသည့္ အေနႏွင့္ အစည္းအေဝးေခၚၿပီး မၾကာခဏဆိုသလို ေျပာၾကားေလ့ ရွိခဲ့ပါတယ္။ မၾကာမီ ၎ပုဂၢိဳလ္ႀကီး၏ အာဏာရွင္ဆန္ဆန္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစြမ္းရည္၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈ စြမ္းရည္၊ ႐ံုးလုပ္ငန္း ကြၽမ္းက်င္မႈ စြမ္းရည္တို႔ေၾကာင့္ စာေရးသူတို႔ရဲ႕ ဦးစီးဌာန (႐ံုး) တစ္ခုလံုးဟာ ျပားျပားဝပ္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ လူကိုယ္တိုင္ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ဖို႔ ေနေနသာသာ ၎အႀကီးအကဲ စီးလာတဲ့ကား ျမင္ ရင္ေတာင္ ေတြ႕မွာစိုးလို႔ ပုန္းေရွာင္ၾကရပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ေတာ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးပါ။

ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီး ေရာက္လာၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ တပ္မေတာ္သား အရာရွိမ်ား လည္း စာေရးသူတို႔ ပညာေရးဌာနကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အသက္ ၃၀ ႏွစ္ေက်ာ္ အရြယ္မ်ားသာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဒုတိယ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴး ရာထူး မ်ားျဖစ္လို႔ လူေတာ္မ်ားျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္။ လပိုင္း မၾကာခင္ မွာပဲ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴး ျဖစ္သြားသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အေျခခံပညာ ဦးစီးဌာနရဲ႕ ေအာက္မွာ ဌာနခြဲ သံုးခု ရွိပါတယ္။ စီမံ ဌာနခြဲ၊ ဘ႑ာ ဌာနခြဲ၊ ပညာ ဌာနခြဲရယ္လို႔ေပါ့။ တပ္မေတာ္သား အရာရွိမ်ားကို အေရးပါေသာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိေသာ ဌာနခြဲမ်ားကို အပိုင္စားေပး ကိုင္တြယ္ေစခဲ့ပါတယ္။ စီမံ ဌာနခြဲ ေအာက္မွာဆိုရင္ ပညာေရးဝန္ထမ္းမ်ား၏ ရာထူးတိုး၊ ေျပာင္းေရႊ႕ ခန္႔ထား ကိစၥရပ္မ်ားကို တပ္မေတာ္သား အရာရွိမ်ားကသာ စီမံ ခန္႔ခြဲ ခဲ့ပါတယ္။ ၎အရာရွိမ်ားလည္း ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း ဆိုသလို ႀကီးပြားလာတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ လူေတာ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သံုးသပ္လို႔ ရပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ေတာ္တဲ့ အရာရွိေတြပါ။

ဦးစီးဌာနရဲ႕ ဘ႑ာေငြကို ၿခိဳးၿခံ ေခြၽတာရာမွာလည္း တကယ္ ေတာ္ပါေပ တယ္။ ပညာေရး ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ ခရီးစရိတ္၊ အသံုးစရိတ္ စသည္တို႔ကို ထုတ္ေပးရာမွာလည္း စစ္စစ္စီစီနဲ႔ ထုတ္ေပးလို႔ ဝန္ထမ္းေတြမွာ မေလာက္ မငနဲ႔ ခက္ခဲခဲ့ေပမယ့္ ဘ႑ာေငြ ေခြၽတာရာ ေရာက္တာမို႔ အျပစ္တစ္စံု တစ္ရာ ေျပာစရာလည္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လက္ေအာက္ ဝန္ထမ္း အေန နဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ရာမွာ ကုန္က်သင့္တဲ့ စရိတ္ကို ထုတ္ေပးျခင္းမရွိေတာ့ ရတဲ့လစာထဲက စိုက္သံုးရတဲ့အတြက္ မိသားစု စားဝတ္ေနေရးကို ထိခိုက္ေစတာမို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာ အမွန္ပါ။ ဝန္ထမ္းမ်ား အေနနဲ႔လည္း ခရီးသြားဖို႔ တာဝန္ေပးမွာကို ေၾကာက္ေနေတာ့ တာေပါ့။ သို႔ေပမဲ့ ယူနီေဖာင္းခြၽတ္ အရာရွိႀကီးမ်ား ခရီးသြားရင္ေတာ့ ေရသန္႔၊ သစ္သီး၊ အစားအေသာက္၊ ဓာတ္ဆီ အျပည့္အစံုပါရွိ ႐ံုသာမက လမ္းမွာ သံုးစြဲဖို႔ဆိုၿပီး ခရီး အကြာအေဝးအလိုက္ က်ပ္ေငြ သိန္းခ်ီၿပီး ထုတ္ယူတယ္ ဆိုတာကို သိေန ၾကားေနခဲ့ရပါတယ္။ ရာထူးခ်င္း မတူလို႔ ‘တုစရာ’ အေၾကာင္း မရွိဘူးလို႔ပဲ နားလည္ သေဘာေပါက္ထားပါတယ္။ဆိုလိုခ်င္ တာက ဘ႑ာေငြကို ကိုင္တြယ္သံုးစြဲရာမွာ ကြၽမ္းက်င္ပါးနပ္ေၾကာင္း ေျပာ ခ်င္တာပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ဘ႑ာေငြကို ေခြၽတာသံုးစြဲသူ အရာရွိႀကီးမ်ား ကေတာ့ စာေရးသူတို႔ရဲ႕ ဌာနကိုေရာက္ရင္ ႀကီးပြားသြားၾကတာ လက္ေအာက္ခံ ဝန္ထမ္းတုိင္း အသိပါ။အဲဒီေလာက္ေတာ္တဲ့ အရာရွိေတြပါ။

ပညာ ဌာနခြဲမွာဆိုရင္လည္း တပ္မေတာ္သား အရာရွိမ်ားက ကြၽမ္းက်င္စြာ ကိုင္တြယ္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကသည့္အလား ဦးေဆာင္ ႏုိင္ၾကပါတယ္။ ပညာေရးျပကၡဒိန္ပါ လုပ္ငန္းမ်ား၊ ေက်ာင္းသားေရးရာ ကိစၥမ်ား၊ စာေမးပြဲ ကိစၥမ်ား၊ သင္တန္းေရးရာ ကိစၥမ်ားကို အစဥ္တစိုက္ လုပ္ကိုင္လာခဲ့ၾကေသာ လက္ေအာက္ ဝန္ထမ္းမ်ားရဲ႕ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္မႈေတြကို ဟိုဟာ ဝင္ျပင္ လိုက္၊ ဒီဟာ ဝင္ျပင္လိုက္လုပ္ၿပီး ဦးေဆာင္ ၫႊန္ၾကားသြားတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္မသိဘဲ မတတ္ဘဲ သိခ်င္ေယာင္၊ တတ္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး လုပ္ၾက လြန္းလို႔ အဆင္မေျပမႈေတြကို မၾကာခဏ ဆိုသလို ႀကံဳေတြ႕ရတာေပါ့။ နည္းမွန္၊ လမ္းမွန္ တင္ျပေတာ့လည္း လက္မခံၾကပါဘူး။ သို႔ေသာ္ အဂၤလိပ္ အသံထြက္ကို ျမန္မာသံနဲ႔ ပီသေအာင္ မထြက္တတ္၊ မေျပာဆိုတတ္ေပမယ့္ အႏွီ အရာရွိမ်ားကေတာ့ ႏိုင္ငံျခား ေလ့လာေရးခရီး၊ ႏိုင္ငံျခား ရက္တို သင္တန္းေတြကို မၾကာခဏ ေစလႊတ္ျခင္း ခံရပါတယ္။ အရပ္သား ပညာေရး ဝန္ထမ္းမ်ားထက္ အရည္အခ်င္းရွိလို႔ ေနမွာပါလို႔ပဲ ေတြးမိပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ေတာ္တဲ့ အရာရွိေတြပါ။

ဤသို႔ေသာ ပညာေရးအရာရွိ (ယူနီေဖာင္းခြၽတ္) မ်ားရဲ႕ ေတာ္ေၾကာင္း၊ တတ္ေၾကာင္းကို ထပ္မံျဖည့္စြက္ တင္ျပလိုပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ရဲ႕ အေျခခံပညာဌာနမွာ ပညာေရး ဘြဲ႕မရရွိလွ်င္ အထက္အရာရွိ ရာထူးကို တက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲပါတယ္။ ပညာေရးဘြဲ႕ B.Ed ဘြဲ႕မပါ ဘဲ ေရာက္ရွိလာတဲ့ ၎အရာရွိမ်ားကို B.Ed ဘြဲ႕ (အေဝးသင္) တက္ေစၿပီး ရယူေစခဲ့ပါတယ္။ အလြန္အေရးပါေသာ ဌာနခြဲ အရာရွိမ်ား ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေႏြရာသီ B.Ed သင္တန္း စဖြင့္တဲ့ရက္မွာသာ သင္တန္း တက္ေရာက္ႏိုင္ၿပီး က်န္ရက္ေတြမွာ ပံုမွန္သင္တန္း တက္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ကိစၥပါ။ သို႔ေပမဲ့လည္း သင္တန္းစာေမးပြဲ ေျဖတဲ့ရက္ေတြမွာ လာေရာက္ ေျဖဆိုၾကပါတယ္။ သင္တန္းေအာင္ စာရင္းမ်ား ထြက္ၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ၎အရာရွိမ်ားလည္း သာမန္အဆင့္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ရံုသာမကဘဲ ဂုဏ္ထူးေတြ၊ မဟာ ပညာေရးဘြဲ႕ အဆင့္မီတာေတြအထိ ရရွိေနတာ ျမင္ေန သိေနရတာပဲ။ ပညာေရး တကၠသိုလ္ကို တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး တက္ေရာက္ၿပီး ႀကိဳးစား သင္ယူေနသူေတြေတာင္ ဂုဏ္ထူးေတြ၊ မဟာဘြဲ႕ (အဆင့္မီ) စသည္ မ်ားကို အလြယ္တကူ မရရွိႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း တပ္မေတာ္သား အရာရွိမ်ားက B.Ed သင္တန္းကို ရက္ပိုင္းေလာက္သာ တက္ၿပီး အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကသူေတြဆိုေတာ့ ေခသူေတြမဟုတ္မွန္း သိသာ ပါတယ္။ မည္သို႔ဆိုေစ လူေတာ္ေတြျဖစ္ေၾကာင္း အသိအမွတ္ ျပဳရပါမယ္။ အဲဒီေလာက္ေတာ္တဲ့ အရာရွိေတြပါ။

ယခုဆိုလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရး အဆင့္အတန္းဟာ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ယွဥ္လွ်င္ နိမ့္က်ေနတယ္လို႔ ၾကားေန သိေနရပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ရဲ႕ ပညာေရးဌာနမွာ တပ္မေတာ္ဘက္က ကူးေျပာင္းလာတဲ့ အရာရွိမ်ားစြာ ရွိေနပါတယ္။ အႏွီ အရာရွိမ်ားကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္မႈ စီမံခန္႔ခြဲမႈမွာေရာ၊ ဘ႑ာေငြ ကိုင္တြယ္ သံုးစြဲမႈမွာေရာ၊ ပညာေရး လုပ္ငန္းေတြမွာေရာ ႏွံ႔စပ္ ကြၽမ္းက်င္သူ လူေတာ္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ၎အရာရွိမ်ားက ပညာေရး ဌာနမွာ တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ ၾကာေနပါၿပီ။ ဒီေလာက္ေတာ္တဲ့၊ ထက္ျမက္တဲ့ (ယူနီေဖာင္းခြၽတ္) ပညာေရး အရာရွိမ်ား ရွိေနပါလ်က္ ျမန္မာ့ပညာေရး နိမ့္က်ေနတယ္ဆိုတာကို အေျဖရွာမရ ဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။

စာဖတ္သူ ပရိသတ္မ်ားလည္း ျမန္မာ့ပညာေရး အဆင့္မီ တိုးတက္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္း စဥ္းစားေပးၾကပါဦးလို႔ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။
ကိုေသာင္း (ပညာေရး)

credit to : The Voice Weekly ·

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/13/%e1%80%9d%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%9d%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%a5%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%b1%e1%80%95%e1%80%b8%e1%81%be%e1%80%80/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/13/%e1%80%9d%e1%80%ad%e1%80%af%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%9d%e1%80%94%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%a5%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%85%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%b1%e1%80%95%e1%80%b8%e1%81%be%e1%80%80/ “SingTel Consortium Career Day” on 15th @ Yangon & 16th @ Mandalay http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/76Rw_0-70PY/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/13/singtel-consortium-career-day-on-15th-yangon-16th-mandalay/#comments Thu, 13 Jun 2013 03:30:06 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12760 SingTel Consortium Career Day

ထူးခြၽန္ထက္ျမတ္ျပီး အနာဂတ္မွာ ခိုင္မာတဲ့ ဘဝကို ရရွိႏိုင္ဖို႕ စိတ္ဝင္စားစရာ အခြင့္အေရးေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ Singtel Consortium ရဲ့ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္း ျပပြဲက ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ Park Royal Hotel မွာ ၁၅ရက္ေန႕ မနက္ ၉နာရီမွာ ညေန ၅နာရီအထိ CV မ်ားကို လက္ခံသြားမွာျဖစ္ျပီး Mandalay ျမိဳ႕ Swan Hotel မွာေတာ့ ၁၆ရက္ေန႕ ေန႕လည္ ၁နာရီမွ ၅နာရီအထိ CV မ်ားကို လက္ခံသြားမွာျဖစ္လို႕
သင့္အနာဂတ္အတြက္ အက်ိဳးရွိမဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို လက္လြတ္မခံပဲ CV လာတင္ၾကဖို႕ သတင္းေကာင္းေလးေပးခ်င္ပါတယ္။

Credit to : Khaing Lynn Soe & sky prince

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/13/singtel-consortium-career-day-on-15th-yangon-16th-mandalay/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/13/singtel-consortium-career-day-on-15th-yangon-16th-mandalay/ “အနာဂပ္ အိ သာေဂါင္မ်ား” – သင့္လူ http://feedproxy.google.com/~r/shwedarlingblog/~3/d9bahH-w2Oc/ http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/12/%e1%80%a1%e1%80%94%e1%80%ac%e1%80%82%e1%80%95%e1%80%b9-%e1%80%a1%e1%80%ad-%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b1%e1%80%82%e1%80%ab%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%9e%e1%80%84/#comments Wed, 12 Jun 2013 16:05:54 +0000 shwedarling.com http://www.shwedarling.com/blog/?p=12641 thint lu

ေရးသားသူ- သင့္လူ

ပန္းကေလးမ်ားပြင့္ေတာ့မည္၊ ဖူးတံ၀င့္လို႔ခ်ီ၊ ေနျခည္မွာေရႊရည္ေလာင္း၊ ငါတို႔ စာသင္ေက်ာင္းဆိုလားကေလးေတြကို ေက်ာင္းတက္ခ်င္ေအာင္ေျမႇာက္ေပးေသာ ကဗ်ာကေလး တစ္ပုဒ္ကိုကၽြႏု္ပ္တို႔ ေက်ာင္းေနစဥ္ကေလးဘ၀ကတည္းက အသံကုန္ ကုန္းၿဖဲဟစ္ေအာ္ဆုိခဲ့ၾကဖူးသည္။

ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ျဖင့္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္အတုိင္း ခ်ီတက္ရာတြင္ ထိပ္ဆုံးမွ ငါးပါးေမွာက္ခဲ့သည္မွာ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ပညာေရးစနစ္ျဖစ္၏။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ေက်ာင္းစတက္ခ်ိန္မွာသူငယ္တန္းမွ ေလးတန္းထိျမန္မာစာ၊ သခ်ၤာ၊ ပတ္၀န္းက်င္တည္း ဟူေသာ ဘာသာႀကီးသုံးရပ္ကိုသာ သင္ၾကားခံခဲ့ရၿပီးအဂၤလိပ္စာကို မ်က္ေမြးေထာ္၍ပင္ ေမာ္မၾကည့္ခဲ့ရ။

ငါးတန္းေရာက္ခါမွ ေအတူဇက္၊ အုိင္ မီ မုိင္ မုိင္း၊ ေအ အီး အိုင္ အို ယူ ကို ဟစ္ေအာ္ရြတ္ဆို သင္ၾကားခံရခဲ့သည့္ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ဘ၀မ်ားမွာထိုအခ်ိန္မွစ၍ အဂၤလိပ္စာကို ေနာက္မွရန္သူ လုိက္သလို ဒေရာေသာပါး သင္ၾကားေပးျခင္းခံခဲ့ရၿပီး သုံးႏွစ္အၾကာ ရွစ္တန္းစာေမးပဲြမွာ သိပၸံ-၀ိဇၨာလိုင္းဟူ၍ ခဲြျခမ္းပစ္လုိက္ကာ သိပၸံသမားမ်ားကို ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းတြင္ အဂၤလိပ္လိုခ်ည္းႏွက္
ေတာ့၏။ အို-ဟင္နရီတို႔ အင္မလီဘရြန္တီတို႔ စာေရးဆရာႀကီးမ်ား၏ ၀တၳဳႀကီးမ်ားကို ျဖတ္၊ ညႇပ္၊ ကပ္၊ ဆူရာေရြႏုတ္သည္းေျခထုတ္၍ သင္ၾကားျခင္းခံရသည့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ဘ၀မ်ားကား သနားစရာေကာင္းေလစြ။

ေခတ္ေျပာင္း စနစ္ေျပာင္းခ်ိန္၀ယ္ လူျဖစ္လာၾကကုန္ေသာ အနာဂတ္သားေကာင္းရတနာေလးမ်ားမွာ ကံေကာင္းေလစြ။ ေက်ာင္းပင္မေနရေသး-ပရီစကူးေခၚ ပ႐ိုက္ဗိတ္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ဒြတ္-ဒတ္- ရႊတ္-ရွက္ အဂၤလိပ္ စကားကို ဌာေနလွ်ာ၊ မိခင္လွ်ာျဖင့္ ေျပာတတ္သူ ဘုိဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၏ အနီးကပ္ႀကီးၾကပ္ သင္ၾကားေပးျခင္းကို ခံၾကရၿပီးေသာအခါ အဂၤလိပ္ပဋိသႏၶာရစကားမ်ားကို ေကာင္းစြာတတ္ကၽြမ္းလာၾက၏။ အစိုးရ ေက်ာင္းမ်ားကို မ်က္ေစာင္းပင္လွည့္မထိုးဘဲေတာက္ေလွ်ာက္ ပ႐ိုက္ဗိတ္ေက်ာင္းတက္ရင္း၊ ႏုိင္ငံျခားတကၠသိုလ္မ်ားသို႔ တက္ေရာက္ပညာသင္ရင္း လွပသည့္ဘ၀မ်ားကို ဖန္တီးသြားၾကသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး။ ထို႔အတြက္
မိဘမ်ားသည္ေငြကို ဂုန္နီအိတ္ျဖင့္ထည့္ကာ ပညာဖိုးလုိက္လံေပး ေခ်ရသည္ကေတာ့ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္ျဖစ္ေခ်၏။အထူးအေထြဋီကာ
မခ်ဲ႕လို။ ထုိဘုိေက်ာင္း၊ ပ႐ိုက္ဗိတ္ေက်ာင္းမ်ားမွာ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္၍ လက္လက္ထေနသည့္ ဘုိပညာေရးကို သိုးေဆာင္းလိုခ်ည္း သင္ၾကားၿပီးေလေသာအခါ ။

ၳၳxxxxxx
ကၽြႏ္ုပ္၏ တစ္၀မ္းကဲြအစ္မ လင္မယားသည္ အသက္ႀကီးမွ အႁမႊာပူးကေလးႏွစ္ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့၏။ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္၊ မိန္းကေလးတေယာက္။ စီးပြားေရးေကာင္းသူမ်ားျဖစ္ၾကသည့္အားေလ်ာ္စြာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစ
အရြယ္မွာပင္ ေက်ာင္းထားလိုစိတ္ျဖင့္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လုံး ရြစိတက္ေနၾက၏။ သုံးႏွစ္ခဲြ၊ ေလးႏွစ္ခန္႔ ေရာက္ေသာအခါ တားမႏုိင္၊ ဆီးမရ အတင္းအဓမၼ ေက်ာင္းပို႔ေတာ့၏။ ထုံးစံအတုိင္း ျမင္႐ုံႏွင့္ ရင္တုန္ေလာက္ေအာင္ ေစ်းႀကီးလွသည့္ ဘုိေက်ာင္း-ပ႐ိုက္ဗိတ္ ေက်ာင္းတည္း။

မနက္ မနက္ ေက်ာင္းလုိက္ပုိ႔ လွ်င္ ေက်ာင္းတာ၀န္ခံ ဘိုအုိႀကီး၊ဘိုပ်ဳိႀကီး၊ ဘိုမႀကီး၊ ဘိုမေလးမ်ားကား သင္းတုိ႔၏တပည့္ခ်စ္၊ တပည့္
ေက်ာ္မ်ားကို ေက်ာင္းေပါက္၀မွေန၍ အၿပံဳးပန္းတေ၀ေ၀ျဖင့္ဆီးႀကိဳ၏။ ဟယ္လို၊ ဟိုင္း၊ ဂြတ္ဒ္ေမာနင္း၊ ေဟာင္းအာယူႏႈတ္ခြန္းဆက္သျခင္းအမႈကို ျပဳၾက၏။ ေက်ာင္းထဲသို႔ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် လက္ဆဲြေခၚေဆာင္သြားၾက၏။ ျမင္ရ၊ ေတြ႕ရသည္မွာ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းပါဘိေတာင္း။

အေဖျမန္မာ၊ အေမျမန္မာမွ ေမြးထားသည့္ ထိုအႁမႊာတူႏွင့္တူမသည္ ဘုိေက်ာင္းေရာက္ေသာ္ မိဘမွည့္ေခၚေသာ နာမည္ေပ်ာက္၍ အက္ဒ္၀ပ္ႏွင့္ အဲလစ္စဘက္ အမည္မ်ား အသီးသီးအသက ရၾကေလသည္။ အဂၤလန္ျပည့္ရွင္ ဘုရင္၊ ဘုရင္မနာမည္မ်ားကိုရၾက၍ ေသြးႀကီးေမြးႀကီးျဖစ္ကာ မိဘမ်ားမွာလည္း သိန္း ၁၅၀၀ ဆယ္ဆု ဆက္တုိက္ဆင့္ေပါက္သလို ၀မ္းသာအယ္လဲလက္ပမ္း ေပါက္မခတ္
႐ုံတမယ္ဂုဏ္ယူ ၀ံ့ႂကြားၾကေလရာ ထိုအက္ဒ္၀ပ္ႏွင့္အႏွီ အဲလစ္စဘက္တို႔အတြက္ ဧခ်င္းမ်ားပင္ ေရးစပ္ေပးရမလုိ။

ေမာင္အက္ဒ္၀ပ္ႏွင့္ မအဲလစ္စဘက္ အႁမႊာေမာင္ႏွမ ႏွစ္ဦးေျခာက္ႏွစ္ခန္႔ ထိုဘုိေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားၿပီးေလေသာအခါ ေက်ာင္းတြင္သာမက အိမ္မွာပါ အဂၤလိပ္လိုခ်ည္း ေျပာေတာ့၏။
မိဘႏွစ္ပါး ခမ်ာလည္း မ်က္လုံးမ်က္ဆန္ျပဴးရင္း တတ္သမွ်မွတ္သမွ် အစြမ္းကုန္ႀကဲ၍ ျပန္ေျပာၾကရွာသည္။ ထိုအခ်ိန္ထိ ျပႆနာ
မရွိေသး။

တူေတာ္ေမာင္ အက္ဒ္၀ပ္သည္ သင္းတုိ႔အိမ္တြင္ ကပ္ရပ္မွီခိုေနေခ်ေသာ ကၽြႏု္ပ္အားအန္ခယ္လ္ဟု ေခၚၾက၏။

ဒါနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔မွာ ကဲကြာမင္း အခုငါ့ကိုေခၚေနတဲ့ အန္ခယ္လ္ဆိုတာ ျမန္မာလိုဘာတုန္းကြဟု ေမးၾကည့္ေတာ့ အက္ဒ္၀ပ္သခင္သည္ ကၽြႏု္ပ္အား ညံ့ပါေပ့၊ အပါေပ့ဆိုသည့္ အၾကည့္မ်ဳိးျဖင့္ ေစြေစာင္းေစာင္း ၾကည့္ရင္းဒါမ်ား အန္ခယ္လ္ရာ၊ အန္ခယ္လ္ဆိုတာ ဦး
ေလးေပါ့ဗ်တဲ့။ ထုိသို႔ဆိုသျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္မွာ အနည္းငယ္အားတက္လာၿပီး ေအး .. ဒါဆိုဦးေလးဆိုတာကိုေရးၾကည့္စမ္းကြာဟုဆိုရင္း စာရြက္ႏွင့္ေဘာပင္ခ်ေပးရာ ေတာက္မည့္မီးခဲ တရဲရဲျဖစ္သည့္ အက္ဒ္၀ပ္သူငယ္မွာ ေခါင္းကို တဗ်င္းဗ်င္းကုပ္ကာ အဂၤလိပ္-ျပင္သစ္ ရက္တစ္ရာစစ္ပဲြစစ္ေျပၿငိမ္းေရးစာခ်ဳပ္တြင္ လက္မွတ္ထိုးရဘိသကဲ့သို႔ သတိႀကီးစြာထားၿပီး ရဲတင္းစြာေရးခ်လုိက္သည္မွာ အူးေလးတဲ့။ ျမင္ရသူကၽြႏု္ပ္မွာကား ၀ရံတာထြက္၍ အူခ်င္စိတ္မ်ား ေပါက္လာမိသည္။ ဒီအတုိင္းဆုိရင္ျဖင့္ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ ႀကံဦးမွ။

ဤသို႔ျဖင့္ ထိုညတြင္ အဂၤလန္ ျပည့္ရွင္မင္းထီး၊ မင္းမ နာမည္ကို ပိုင္သေတာ္မူသည့္ကၽြႏု္ပ္၏တူႏွင့္ တူမေတာ္အား ဆန္းစစ္သမႈျပဳရန္ ႀကိဳးပမ္းေတာ့သည္။ မင္းတို႔ေက်ာင္းမွာ ပထ၀ီသင္သလားဟူေသာ ကၽြႏု္ပ္၏ ေမးခြန္းကို အက္ဒ္၀ပ္ႏွင့္ အဲလစ္စဘက္တုိ႔သည္ ပါးစပ္မ်ား အေဟာင္းသားျဖင့္ ေၾကာင္ၾကည့္ရင္း ေတြေ၀ေငးေမာေနသည္ကို ျမင္ရေသာအခါ ေဂ်ာ္ဂေရာ္ဖီ လကြာ-ဒူးယူစတာဒီ
အဲနီးသင္း အေဘာက္ေဂ်ာ္ဂေရာ္ဖီဟု ေျပာင္းေမး၏။ ထိုအခါက်မွ အုိး-ယက္စ္ဆာတင္းန္လီးဟု သံၿပိဳင္ေျဖဆိုေတာ္မူၾကသတတ္။ ေမးမိသည့္ပါးစပ္ကို ပိတ္႐ိုက္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ မိမိကိုယ္မိမိ ေဒါသထြက္မိေခ်ၿပီ။

ဆုိး-၀ွပ္ဒစ္ယူလန္းန္ ဆိုေသာအခါမေတာ့ ေျဖလုိက္ၾကသည္မွာ ကရားေရလႊတ္ တတြတ္တြတ္။ ၾသစေၾတးလ်တုိက္အေၾကာင္း – ေတာင္အာဖရိကမွ ကင္ဘာေလစိန္တြင္းအေၾကာင္း၊ အေမဇုန္မုိးသစ္ေတာအေၾကာင္း၊ အေမရိကန္၏ ဥတုရာသီေလး
မ်ဳိးအေၾကာင္း။ သင္းကေလးတို႔ ေတာ္ပါေပ့၊ တတ္ပါေပ့။

ပီတိေသာမနမ်ားေၾကာင့္ ဖင္တႂကြႂကြျဖစ္ကာ ကၽြႏု္ပ္လည္း ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလုိက္မိ၏။ ဒါဆို ဧရာ၀တီတုိင္းရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဟာဘာလဲကြ။ ေမးခြန္းကို ၾကားၾကားခ်င္း အက္ဒ္၀ပ္သခင္ႏွင့္ အဲလစ္စဘက္သခင္မႏွစ္ဦးသား မဆုိင္းမတြ သံၿပိဳင္ေျဖဆုိလုိက္ၾက
သည္မွာ ဧရာ၀တီတုိင္းရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ ဧရာ၀တီၿမိဳ႕ေပါ့ အန္ခယ္လ္ရာတဲ့။ ဒါေလးမ်ား ကမၻာေအးသြား ဆရာေလးနဲ႔ညားဆိုသည့္ မ်က္ႏွာေပးကိုယ္စီျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္မွာကား တံေတြးနင္ေခ်ၿပီ။ ကခ်င္ျပည္နယ္ၿမိဳ႕ေတာ္ ကခ်င္ၿမိဳ႕ဟု ဆက္ေျဖမည္စုိးသျဖင့္ ေဂ်ာ္ဂေရာ္ဖီသင္
ခန္းစာကို ဤမွာပင္ ျပည္ဖုံးကားခ်လုိက္ရေလသည္။

အမွတ္မရွိသည့္သူ သမၼတျဖစ္ေၾကးဆိုလွ်င္ ဤရာထူးကား ကၽြႏု္ပ္မွတစ္ပါး လက္ခံရရွိမည့္သူ မရွိႏုိင္ေတာ့။ ထိုတူႏွင့္ထိုတူမ၏ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္လွသည့္ ပညာဉာဏ္ အရည္အေသြးကို ဆက္လက္စစ္ေဆးခ်င္စိတ္က ထိပ္ေဖာက္ထြက္မတတ္ ႏွိပ္စက္ျပန္ရာ တစ္ရက္သား သင္းတို႔ေက်ာင္းမွ ျပန္လာေသာအခါ ၀ီအာသည္ ျဖဴးခ်ားစတား-၀ီအာသည္ ဘ႐ိုက္တားဂ်န္နေရွးရွင္းဟု ေႂကြးေၾကာ္ဟစ္ေအာ္၍ အိမ္ထဲ ၀င္လာၾကသည္ကိုျမင္ရေလေသာ္ အၿငိမ္မေနႏုိင္ေသာ ပါးစပ္သည္ ေမးမိျပန္ေလ၏။

ငါ့တူႀကီး အက္ဒ္၀ပ္နဲ႔ တူမႀကီးအဲလစ္စဘက္ ငွဲ႔-ခုတင္က သင္တို႔ ပါးစပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အျပည့္အေဖာင္းေႂကြးေၾကာ္ သီဆိုလာၾက
ကုန္ေသာ ၀ီအာသည္ ျဖဴးခ်ားစတားဆိုသည္မွာ မည္သို႔ေသာ အဓိပၸာယ္ကို ေဆာင္ဘိသနည္း၊ အမုိက္အမဲအန္ခယ္လ္ကို ရွင္းျပ
ၾကစမ္းပါဘိဟု ဆုိမိေလရာသူ႐ို႕ ႏွစ္ဦးသည္ လြန္စြာမွအထင္ေသးလွသည့္ မ်က္ႏွာေပး ကိုယ္စီျဖင့္ ခက္တာပဲအန္ခယ္လ္ရာ ျဖဴးခ်ား
စတားဆုိတာ အနာဂတ္၏ သားေကာင္းမ်ားေပါ့ဟု ခပ္တင္းတင္းဆိုၾကေလရာ သင္းတုိ႔၏ လွပခန္႔ ညားလွသည့္ ဘာသာျပန္စြမ္း
ရည္အေပၚ ေက်နပ္ႏွစ္သက္လြန္းလွသျဖင့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဟုတ္ပေဟ့ဟု စိတ္တြင္းမွၾကံဳး၀ါးရင္း ကဲ- အဲဒါေလးေရးၾကလကြယ္ဟု စာရြက္ႏွင့္ေဘာပင္ ထုတ္ေပးမိျပန္သည္။

ေမာင္ႏွမႏွစ္ဦး တကုတ္ကုတ္ျဖင့္တုိင္ပင္ကာ ပုဂံေခတ္က ျမေစတီေက်ာက္စာ ထြင္းရဘိသကဲ့သို႔ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ ႏွစ္ဦးသေဘာတူေရး ၿပီးေသာ စာရြက္ကို ၾကည့္မိေသာ တဒဂၤ၀ယ္ ကၽြႏု္ပ္၏ မ်က္လုံးတြင္ မီးပြင့္မ်ားလင္းခနဲျဖာ၊ ၀င္းခနဲလက္ရင္းတစ္ေလာကလုံး တစ္ခဏမွ် ေမွာင္အတိက်သြားေလေတာ့၏။

စာရြက္ေပၚတြင္ ဆန္ေကာေလာက္ရွိေသာ မညီမညာ ျမန္မာ လက္ေရးျဖင့္ေရးသားသည္က -အနာဂပ္ အိသာေဂါင္မ်ားတဲ့
ေလ။ ။

credit to : 7Day News Journal

]]> http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/12/%e1%80%a1%e1%80%94%e1%80%ac%e1%80%82%e1%80%95%e1%80%b9-%e1%80%a1%e1%80%ad-%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b1%e1%80%82%e1%80%ab%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%9e%e1%80%84/feed/ 0 http://www.shwedarling.com/blog/2013/06/12/%e1%80%a1%e1%80%94%e1%80%ac%e1%80%82%e1%80%95%e1%80%b9-%e1%80%a1%e1%80%ad-%e1%80%9e%e1%80%ac%e1%80%b1%e1%80%82%e1%80%ab%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8-%e1%80%9e%e1%80%84/