Sıkılmış Bir Adamın Ivır-zıvırları

Yeni Tema

2010-06-30T03:38:00.000+03:00

Blogspot'a Template Designer diye bir zımbırtı eklenmiş, onu kurcaladım da biraz, o bahaneyle Sıkılmış'ın nispeten dandik temasını bu temayla değiştirdim. Eğer bir şekilde bozuk, ezik büzük, ya da olmaması gereken şekilde görünüyorsa benimle temasa geçin. Eğer neye göre kıyaslayacağınızı bilmiyorsanız, şu screenshot size yardımcı olabilir: http://files.myopera.com/frontsideair/image/sikilmis.png

Biseksüel

2010-05-15T02:10:00.002+03:00

- Anne ben biseksüel oldum.
- Bi' seksüel olmadığın kalmıştı zaten!

Türk Malı

2010-03-31T02:28:00.011+03:00

Türk Malı diye bir dizi başladı televizyonda. Hayır, televizyon eleştirmeni tadında diziyi anlatmayacağım size. Güzel bir dizi, hatta başta Şafak Sezer'in oynadığını gördüğümdeki önyargıyı silecek denli güzel bir dizi -güzel bulduğuma göre Şafak Sezer'i senaryoya asla bulaştırmıyor olmalılar- ama konumuz kesinlikle bu değil. (Eğer konu bu olsaydı hayatımdaki normalleşme ve bunun standartlarım üzerindeki etkisi üzerinden devam edebilirdim.)

Atatürk bu şarkıyı duysa muhtemelen mezarında ters dönerdi.

Dizi gerçekten güzel, ama diziyi izlerken ölmüş olmayı dilediğim anlar yaratan tek bir unsur var dizide; o da müziği. Sırf şurada "müzik" sözcüğünü kullandığım için bile kendimi affetmeyebilirdim, ama neyse ki "jingle" diyecek kadar da düşmedim. ("Cıngıl" demeyi düşmekten bile saymıyorum, ona mutlak sıfır noktası diyebiliriz ama.) Burada "müzik" dememin nedeni onun "dizi müziği" şeklinde bir kalıp olmasından ileri geliyor, ama asıl konuya dönersek, müziği bu kadar çekilmez kılan nedenleri size şöyle bir sıralamak isterim. Nakaratını yazarak başlayayım:

Türk Malı ho,
Türk Malı hey!
Baba bana para ver,
Baba der, "Ney?"

Bunu edebi bağlamda incelersek, hece uyumundan söz etmek olanaksız; 4-4-7-4 şeklinde gidiyor zira. Uyaktan söz edebilmek isterdim ama bu konuyu açtığım için kendimden utanıyorum. Ben ki Türkçe pop şarkılarda uyak yapmayı beceremeyip şarkıyı redife boğanları yerden yere vururdum, bunu görünce bütün popçuları öpüp başıma koyasım geldi. Göreceğiniz üzere, dörtlükteki tek uyak "hey" ve "ney"den ibaret... Daha fazla yorum yapmak isterdim, ama bu faciayı, kendi kendini tasvir ettiğinden daha iyi açıklayamayacağımı bildiğim için buna yeltenmiyorum bile.

Şarkının geri kalan sözleri de dizinin tüm konusunu ve karakterlerini olabilecek en sığ şekilde tanıtır şekilde devam ediyor. Kalan sözleri ve nakarattaki "Ney?" kısmının vurgusunu kendiniz duymak isterseniz dizinin açılış videosunu şuradan izleyebilirsiniz. Tanrı hepimizi böyle işkencelerden uzak eylesin temennilerimle bir girdimi daha sonlandırıyorum. Cümlemize geçmiş olsun.

Küçük not: Bu girdiyi yazarken ilk kez Chrome'un Zementa eklentisini kullandım. (Firefox için de mevcut.) Son derece güzel bir eklentiye benziyor, öneririm.

Malzeme Sınavı

2010-03-18T00:56:00.003+02:00

Yıl 2012...

Beklenen gün sonunda geldi çattı. Dünyanın yok olduğu gün. İlk darbeyle insanlığın yaklaşık %98.7'si oldü. Bu, garip bir şekilde kalan insanları birbirine kenetledi. Din, dil, ırk ayrımı olmadan, insanlar birlik oldu ve kaçınılmaz görünen sona karşı savaşmaya karar verdi.

Ben bu dünyada kalan son makine mühendisiyim. Tüm arkadaşlarım ve meslektaşlarım ilk dalgada yok oldular. Ben şanslıydım. Ve şimdi, kalanların son umuduyum. Eğer bir barınak inşa edebilirsek, yeterince sağlam bir şey, bu olay bitene kadar orada kalabilir ve her şey bittikten sonra dünyayı yeniden kurmayı düşünebiliriz. Ve son makine mühendisi olarak, bu planda bana çok önemli bir rol düşüyor.

Barınağın planlarını ben hazırlıyorum. Konstrüksiyon bilgim, darbelere ve sarsılmalara karşı dayanımı yüksek bir yapı tasarlamama izin veriyor, ve kalan insanların tamamı işgücü konusunda destek olacaklar. Ama tek bir sorun var; malzeme seçimi.

Kullanacağım malzemenin, bu afetin savurduğu tüm tehlikelere göğüs gerebilmesi gerekiyor. Lavlar, dev dalgalar, donma, asit yağmurları ve akla hayale sığmayacak cehennemin diplerinden gelmiş daha nice lanet.

Kıyametin daha ne kadar süreceği konusunda net bir fikir yok, ama kalanlardan din alimleri, mistisistler ve komplo teorisyenleri kafa kafaya verip yuvarlak bir rakam sundular: 3 yıl.

Malzemenin üç yıl boyunca dayanımının tolerans değerinin altına düşmemesi gerek -ki afetlerin ne büyüklükte olacağını bilmediğimiz için tolerans değerlerini olabildiğince gevşek tutmalıyım.

Sığınağın bası ve çeki gerilmelerine, çok yüksek ve çok düşük sıcaklıklarda dayanabilmesi gerek. Malzeme henüz elimde olmadığı ve deney olanaklarına da sahip olmadığımız için; tahribatlı ve tahribatsız muayeneleri, çekme ve çentik testlerini, sürünme ve yorulma deneylerini hep teorik olarak yapmak zorundayım. Bakabileceğim kitaplarım, arayıp fikir danışacak arkadaşlarım, deney yapacak bir atölyem yok. Ve bunlar yetmezmiş gibi, işe koyulmak için zamanımız kısıtlı ve bu malzeme testlerini kırk dakika içinde bitirmeliyim.

--

Ben düşüncelere dalmışken zamanım geçiyor, işi teslim etmem için verilen süre azalıyor. Etrafıma bakıyorum, başka mühendisler kendi kağıtlarıyla harıl harıl meşguller. Hepimizin başındaki adam da aramızda dolaşıp işlerimize göz gezdiriyor. On beş dakika sonra bitse de bitmese de kağıtlarımızı toplayacak. Eğer biraz insaflıysa beş dakika daha tanır, ama daha fazla değil. Zamanımız yok.

Bakışlarımı tekrar kağıdıma döndürdüğümde dönen düşüncelerle dolu aklımın aksine kağıdımın bomboş, önümde uzandığını görüyorum. Süre azalıyor. Tik, tak. Dünyanın, insanlığın kaderi buna bağlı. Ama bu kadar zor şartlar altında, böyle sınırlamalar içinde, tek bir çizik bile atabileceğimi sanmıyorum. En azından normal bir çalışmada olabileceği gibi kaynak kitaplarıma ulaşabilmeyi diliyorum, ama nafile. Süre ilerlemeye devam ediyor, ben de umutsuzca bir şeyler hatırlayabilmek için kağıdımdaki sorulara tekrar göz atıyorum. Boşuna olduğunu bile bile.

Zil çalıyor. Proje teslimini bildiren ses bu. Zilin kafamın içinde yankılanan sesiyle içinde olduğum rüyadan yavaş yavaş uyanıp gerçek dünyaya dönüyorum. Gerçeğin nasıl bir şey olduğunu anlatmayacağım, hayalden pek de farklı değil. Ama sonuç olarak dünya yıkıldı ve bunun sorumlusu da benim. Ve bu karneme koca bir F olarak işlenecek...

Flo Rida - Tunak Tunak Tun

2009-12-27T23:25:00.003+02:00

Bu girdiyi okumadan önce bilmeniz gerekenler:

Daler Mehndi - Tunak Tunak Tun: Eğlenceli dansları, yaratıcılık harikası klibi ve insanın içini kıpır kıpır eden sözleriyle sevdiğim internet meme'lerden biri haline gelmiş, Daler Mehndi şarkısı. Dans figürlerine dikkat etmeniz ve şarkıya eşlik ederken sizin de yapmanız özellikle önerilir. http://www.youtube.com/watch?v=s9qvCTdBLDs

Flo Rida - Right Round: Diskoların vazgeçilmezi olan eğlencelik bir Flo Rida şarkısı. http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=53914568

İkisinin kesiştiği nokta: İşyerimde maruz kaldığım işkencevari müzik müsveddelerinden Filinta'ya yakınırken sözlerini az buçuk hatırladığım bir şarkının Flo Rida'dan Right Round'a ait olduğunu düşündü kendisi. Ben sonradan araştırdım, değilmiş. (Merak edenler için, "Inna - Love"mış.) Fakat günler sonra kendisinin hangi Flo Rida şarkısından söz ettiğini merak edip boş zamanı çöpe atma hevesiyle araştırdım. Feat yapan bir hatundan da söz ettiği için şarkının bu olduğunu anladım.

Ancak, klibi izlerken ilginç bir şey dikkatimi 2. dakika 51. saniye civarında çekti. Emin olamayıp videoyu geri aldım ve gördüğümü sandığım şeyin hiç şüpheye yer bırakmayacak şekilde düşündüğüm şey olduğunu anladım. Evet, oydu. Tunak Tunak Tun'daki hareketini yapıyordu "You spin my head right round, right round," derken. Sizinle de paylaşmak istedim.

Ve bir insan diskolarda çalınmak üzere rap müzik yapıp kendine "Flo Rida" kadar kolpa bir ad koysa bile; internet meme'lerden habersiz yaşamayabiliyormuş. Veya belki tüm bunlardan klibin yönetmeni sorumluydu, kim bilir?

Bonus içerik: İsmail YK - Haydi Bastır: İsmail YK'nın bu yeni klibinde 1:57'de durdurursanız da Dragon Ball Z'den Gohan'ı görebilirsiniz. (Teşekkürler Filinta!) http://www.youtube.com/watch?v=kElytTGK2xE

"Rorschach Günlükleri" taklit motoru

2009-11-05T16:30:00.000+02:00

Sedat'ın günlüğündeki girdideki yorumlardan* esinlenip böyle bir şeye kalkıştım. Basit bir JavaScript kodu, gelen her pencerede ilgili yeri ilgili bir şeyle değiştirerek kendi Rorschach Günlükleri'nizi yazabilirsiniz.

Buyrunuz: http://files.myopera.com/frontsideair/html/Rorschach.html

Örnek: "Bu sabah kahvaltıda sucuklu yumurta var. Parçalanmış sarısında çatal izleri. Bu yemekhane benden korkuyor. Gerçek yüzünü gördüm. Masalar çayla dolu büyük birer pislik yuvası. Lavabolar sonunda tıkandığında tüm ıslak mendiller yetmeyecek. Bütün oburluk ve doyumsuzluklarının birikmiş kalorileri bellerine kadar geldiğinde, obezler ve aşçılar yukarı bakıp "Besle bizi" diye bağıracaklar... Ben de aşağı bakıp "Hayır" diyeceğim. Hepsinin seçme şansı vardı. Annem ya da Ümit Usta gibi maharetli insanların ayak izlerini takip edebilirlerdi. Soğanları kulak memesi kıvamına gelene kadar pişirmeye inanan on parmağında on marifet insanların. Onun yerine, açlık düşkünlerinin ve gurmelerin peşinden gittiler. Yolun aşırı kilolara çıktığını çok geç olana kadar fark etmediler. Bana seçme şansları yoktu demeyin. Şimdi tüm dünya, bütün o diyetisyenler, köşe yazarları ve tatlı dilli sabah programcıları çöplüğün duruyor ve aşağıya, yemek artıklarına bakıyor... Ve o an kimsenin aklına yiyecek bir şey gelmiyor." -- Rorschach

Not: Eğer bir sorun görürseniz buraya yorum yazarak bildiriniz, olabildiğince çabuk düzeltirim. Ya da düzeltmeyebilirim, ama siz yine de yazın.

* http://schwanzerbergtells.wordpress.com/2009/08/14/rorschach-gunlukleri-1/#comments

Gurur

2009-10-18T17:39:00.000+03:00

Kız: Ay canım, çayı üstüne döktüğüm için çok özür dilerim, bir şey olmadı ya? Dur hemen peçeteyle sileyim üstünden. Gerçi sana bir şey olmaz, aslan gibi adamsın maşallah!
Erkek: Gururumu okşuyorsun.
Kız: Yok canım, tevazu yapma şimdi. Seni kesseler acımaz be, koç koç! Azıcık çaydan mı yanacakmışsın, peh!
Erkek: Gururum kabarıyor.
Kız: Aman mütevazı şey seni. Dur şurası da ıslanmış galiba, orayı da sile... ANAM O NE?!
Erkek: O benim gururum!

Merak Ne? Güzel Şey?

2009-10-07T00:13:00.000+03:00

Maçın başlamış olmasına rağmen tezgahta olan ve sahada kart çıkıp çıkmadığını çok merak eden amcaya sözüm. Amca. Hani halktan insan ol diye, biraz doğulu ağzıyla konuş diye konmuşsun o reklama ama, sorması ayıp madem 3G teknolojin var, neden merak ediyorsun maçta kart çıkıp çıkmadığını? Maçın ortasında mı dank etti 3G almak? Öyleyse telefonun zaten 3G uyumluydu da sadece aboneliğin mi eksikti? Değilse çünkü 3G uyumlu telefonlar o kadar da ucuz değil, bilgin olsun.

Bir de Turkcell'in reklamlarını yapan şirkete sözüm var. Sayın Turkcell'in reklamlarını yapan şirket. Tamam, üç tane renk renk giyinmiş kız koyup, atasözlerimizin insanın başına gelen şeylerin kaynağı olarak malum başka bir şeyle bir tuttuğu "merak"ı kullanıp, halkın pek çok kesiminden insana şarkımsı sözler söyletip reklam yapmışsın. Tavuğuna da kışt demedik. Ama şu reklam metnini yazdıktan sonra bir okuyun arkadaşım ya. Hani ortak iş mi yapıyorsunuz bilmiyorum ama Penguen'in Patates Baskı'sı sırf sizden besleniyor. İnsan bir medya takibi yapar, hatasından ders alır. Sayın Turkcell, siz de parayı verip arkanıza yaslanmayın, yaptırdığınız işi kontrol edin bir zahmet. Raga Oktay'a bile katlandık ama artık yeter yani. Bizim de bir sınırımız var arkadaşım.

FeedBurner geçişi!

2009-09-21T03:21:00.002+03:00

Ey insanlık! FeedBurner kullanayım dedim de, RSS okuyucularınızda günlüğümün feed'ini bir zahmet http://feeds.feedburner.com/sikilmis olarak değiştirirseniz çok sevinirim.

Rahatsızlık için özür diler, sıkıntısız günler dilerim.

Voldemort DDoS attack! [Senaryolaştırılmış]

2009-09-20T00:51:00.001+03:00

[Sahne 1] James ve Lily Potter'ın evi. Vakit akşam, salon avizedeki birkaç mumun ışığıyla aydınlanıyor. Büyük koltukta James ve Lily yanyana oturmuşlar, kucaklarında minik Harry var. Karşılarında ise tekli koltukta Dumbledore pelerinini çıkarmadan oturmuş durumda.

James: (Endişeli bir ifadeyle.) Demek kehanet böyle. Peki bu durumda ne yapacağız Albus?
Dumbledore: (Parmağını kaldırır.) Benim bir fikrim var.

[Sahne 2] Voldemort karanlık taştan bir odada yılan desenli bir tahtta oturmaktadır. Zayıf bir mum ışığı yalnız onu aydınlatır.

Voldemort: (Bir hizmetkara buyruk vermektedir.) ..ve sonra da hepsini öldürün.
Hizmetkar: Evet Lordum.
(Sahne yakınlaşır. O sırada Voldemort sahibi belli olmayan bir ses duyar. Ses hızlı bir fısıltıyla "Voldemort" der.)
Voldemort: Hah, tabu büyüm olması gerektiği gibi çalışıyor. Kimbilir hangi aciz adımı söylüyor?
(Birkaç saniye geçmeden soldan başka bir ses yine "Voldemort" der.)
Voldemort: İlginç, aynı gün içinde iki kez ismimin söylendiğini uzun zamandır duymuyordum.
(Hemen ardından daha sıklaşarak ismini söyleyenler artar, ses her yönden gelmeye başlar.)
Voldemort: (Yerinde dikleşir, sinirlenmeye başlar.) Neler oluyor böyle?! Kim bu böyle ismimi saygısızca ağızlarına alanlar?
(Ses gitgide artar, bir süre sonra sadece kulak tırmalayıcı bir gürültüye dönüşür.)
Voldemort: (Hiddetlenerek.) Lanet olsun, ne anlama geliyor bu saçmalık!? Ah lanet, büyüyü de kaldıramıyorum bu gürültüden, dikkatimi toplayamıyorum ki bir türlü! (Tahtından fırlar, etrafa lanetler saçar.) Biliyorum hepsi senin suçun, lanet olsun sana Dumbledore!!!!!

[Sahne 3] Kalabalık bir meydanda cüppeli bir sürü figür toplanmıştır, arkaplanda farklı sesler "Voldemort" demektedir. Önplanda ise Potter ailesi ve Dumbledore vardır.

Dumbledore: Söylemiştim size, eğer hepimiz güçlerimizi birleştirirsek Voldemort'u kendi silahıyla vurabiliriz.
Lily: Teşekkürler Profesör, sayenizde artık güvendeyiz.
Dumbledore: Sayemde değil, herksin sayesinde. (Muzipçe gülümser ve göz kırpar. Arkaplanda Voldemort'un şatosu büyük bir gürültüyle yıkılır.)

Harry Potter Nasıl Bitmeliydi: Voldemort DDoS attack!

2009-09-10T03:56:00.003+03:00

Voldemort'un tabu büyüsünün açığından faydalanmak için, dünya üzerindeki tüm büyücüler aynı anda "Voldemort" ismini söylemeye başlarlar. Tabu büyüsü, bir anda milyonlarca sinyal alınca Voldemort'u geçici olarak "out of service", kalıcı olarak ise "out of mind" bırakacağından dünya birkaç dakika içinde kolayca huzura kavuşacaktır. Ayrıca aynı zamanda kitabın ana fikri de "insanların el ele verip ortak çalışmayla başarıya ulaşması" gibi güzel bir şey olacaktır.

Mutlu son.

Notlar:
Tabu büyüsü: Voldemort'un ismi söylendiğinde, söyleyen kişinin yerini telepatik olarak belli eden büyüsü.
DDoS attack: Birden fazla istemcinin aynı anda belli bir sunucudan istekte bulunarak, sunucuyu yanıt veremez konuma getirmesi.
Ayrıca bakınız; How Lord of The Rings Should Have Ended: http://www.youtube.com/watch?v=1yqVD0swvWU

Ek: Üşenmediğim bir anda bunu bir senaryo metni haline getireceğim. Belki başka biri de üşenmeyip animasyonunu yapar?

Yanıl'la şok röportaj!!!

2009-09-09T01:32:00.003+03:00

Türk pop müziğinin önemli baby-face'lerinden Yanıl'la geçtiğimiz gün bir röportaj yaptık. Son derece keyifli geçen bu röportajda Yanıl'ın kendi müziğinden, Türk müziğinin gidişatından ve biraz da özel hayatından konuştuk.

Fatih: Merhaba Yanıl, öncelikle röportaj teklifimizi kabul ettiğin için çok teşekkür ederiz.
Yanıl: Aslında teklifinizi kabul etmedim ama öyle olsun bakalım.
F: Neyse, bu konuya fazla girmeyelim. Çok klişe bir soruyla başlayacağım röportajıma: Dünya listelerini yerinden oynatan çıkış parçanız "Zalım"ı nasıl yazdınız?
Y: Bu soruyu defalarca yanıtladım ama tekrar yanıtlayabilirim. Ufak kuzenimle oyun oynarken birden ilham geldi ve yazdım.
F: Evet, bunu aşağı yukarı biz de tahmin edebiliyorduk zaten. Peki bu ani çıkışınızı neye borçlu olduğunuzu düşünüyorsunuz?
Y: Sanıyorum ki şarkılarımda herkesin yaşadığı, bildiği bir şeyler anlatıyorum. Bu yüzden halkımız kendine yakın hissediyor. (Havalara girmeler.)
F: Herkesin bildiği konusunda da şüphemiz yok. Peki, eleştirmenler tüm şarkılarınızın birbirine benzediğini söylüyor, bu konudaki görüşünüz nedir?
Y: Ne yazık ki katılmıyorum. Ünlü müzik adamı Sertaç Ordar'ın da dediği gibi, müzikte sadece yedi nota var maalesef, ve tüm şarkıları ben söylediğim için birbirlerine benzemesi çok normal. Ayrıca oradan öyle konuşmak kolay, gelsinler kendileri şarkı yapsınlar kolaysa. (Bir anda parlamalar.)
F: Hmm, ilginç, yaratıcı bir yaklaşım. (Gözlerini devirmeler.) Müzik konusundaki görüşleriniz tatrışma uyandıracağa benziyor. Öyleyse başka bir konuda soruyla devam edelim. Özel hayatınızda şu anda biri var mı?
Y: Biri yok. Birçoğu var. (Gülüşmeler.) Şaka bir yana baby-face'imin çok ekmeğini yediğimi söyleyebilirim, ama şu anda düzenli bir ilişkim yok ne yazık ki.
F: Öyleyse bu röportajı okuyan genç kızlar ümit beslemeye devam edebilirler. (Yine gülüşmeler.) O değil de, son zamanlarda yaptığınız kirli sakal imajı nerden esti allahaşkına?
Y: Ya, hiç sorma Fatih'çiğim. Bu baby-face iyi güzel de, insan 10 yaşında oğlan çocuğu gibi sevilmekten de sıkılıyor bir süre sonra. Kız arkadaşlarımın beni hep "tontişim", "bebişim", "küçücüğüm" şeklinde çağırmasından sıkıldım ve bir de bu imajı deneyeyim dedim, anlarsın ya.
F: Ya, evet. (Pek takmamalar.) Peki ya şu balkon saç modeline ne demeli? Rahatsız etmiyor mu hiç?
Y: Evet, arada bir koridorda başımı çevirdiğimde duvara çarpıyor falan, ama onun dışında bir rahatsızlığım yok. Hem şapka gibi güneşten de koruyor, salınarak yürüdüğümde ise yukarı aşağı sallanarak rüzgar yapıyor. Çok faydalı bir şey yani, herkese öneririm.
F: Tamam, anladık, iyiymiş. (Konuyu değiştirmeler.) Peki, cumhuriyet nedir diye sorsam?
Y: Cumhuriyet halkın kendi kendini yönetmesidir. (Sözlüye kalkmış ilkokul çocuğu tedirginliği sergilemeler.) Bir de kalbin içinde oluyor bazen ama, onu uyudum uyandım hâlâ anlamadım...
F: Anlıyorum, anlıyorum. (Geçiştirmeler.) Eh, artık röportajı bitirme zamanı geldi çattı. Hem sizi pek iyi tanımadığım için soracak soru da bulamıyorum, hem de baydım. Bu keyifli röportaj için hem kendim, hem de okuyucularımız adına teşekkürlerimi bildirmeyi bir borç bilirim.
Y: Ne demek efendim, o zevk bana ait. Ben de çok memnun kaldım Fatih'çiğim, çok teşekkür ediyorum. Umarım buradan yaptığım reklamla da üç beş albüm satar biraz daha gelir elde ederim.
F: Affedersin ama, boşan da semerini ye Yanıl'cığım. Bu yazıyı okuyan okuyucular da bir zahmet doğru düzgün müzik dinlesinler, yok illa Yanıl dinlemek istiyorum derlerse de korsan indirsinler. Bir sürü site var şimdi söyletmeyin bana.
Y: (Bozulmalar.) Biraz ayıp olmuyor mu Fatih'çiğim ama?
F: Sıs lan! (Asabileşmeler.) Bir röportaj yaptık diye götün kalktı hemen. Albümlerden, sponsorluklardan, baby-face'den götürmediğin kalmadı, bir de benim röportajımdan reklam yapmana izin verecek değildim herhalde Yanıl Efendi. Yıkıl karşımdan, rezil!
Y: (Ufak ufak gerilemeler.) Benim fırında tavuğum vardı, gideyim.
F: (Yerde taş aramalar.) Hâlâ burda mısın sen?!

Kindar Sürpriz

2009-06-06T01:09:00.008+03:00

Bu günlüğü takip eden arkadaşlarımın dolaplarında -ya da tişörtlerini her nereye koyuyorlarsa oralarında- Kindar tişörtü olmadığını sandığımdan -en azından hiçbirinin üzerinde görmedim- güvenle yazıyorum bu girdiyi.

Arkadaşlar, ülkemizi tehdit eden büyük bir tehlikeyle karşı karşıyayız. Bu tehdit, kendisini "esprili genç tişörtü" olarak gösteriyor. Başta umursamadık, bazen gördüğümüzde tebessüm ettik, bazen açıkça güldük. Espri anlayışımızı kullanarak kendisini dost canlısı gibi gösterdi ama sonunda çizgiyi aştı! Evet dostlarım, eminim ki hepimiz İstanbul sokaklarında dolaşırken illa ki bir genç arkadaşımızın üzerinde, bildiğimiz "Kinder Surprise" logosunun kaşlarını çatmış ve eline bıçak almış halini, altında "Kindar" yazısıyla görmüşüzdür. Hepinize samimiyetle sormak istiyorum: Bu ne biçim espri lan?!

Allah aşkına şu esprili genç tişörtü olayını boykot edelim. Ya grup tişörtü giyelim, ya düz renksiz tişört. Hatta ıvır zıvır kot markalarının genç işi desenler falan çizdiği tişörtler bile iş görür. Belki evinde bol miktarda esprili tişört olan vardır, onlar için bırakmak zor olacaktır, ama deneyin. Ve şunu asla unutmayın dostlarım; hiçbir zaman bu espriler ilk gördüğünüz zamanki kadar komik gelmeyecek. Yetti be!

Ekleme: http://xkcd.com/23/
Ayrıca kendisi bu oluyor: http://www.tisortum.com/site/page.asp?dsy_id=6316

Hülya Avşar'a açık mektup!

2009-05-18T20:09:00.005+03:00

Sevgili Hülya Hanım,

Tüm Türkiye olarak biliyoruz ki televizyonda şişman görünmekten pek hoşlanmıyormuşsunuz ve programınızı yayınlatırken en-boy oranını değiştirtiyormuşsunuz. Her ne kadar programınızı en son ne zaman izlediğimi hatırlamıyor dahi olsam da, sanırım sizi de yakından ilgilendiren büyük bir sorunun içinde ülkemiz. Bunu size bildirmeyi boynumun borcu bilirim.

Biliyorsunuz ki teknoloji ve tüketim çağındayız, yeni yeni zımbırtılar çıkıyor her gün ve biz de tüketim toplumu olarak gidip alıyoruz onları teknoloji marketlerinden. İşte bu gelişmelerin son furyası da LCD ve plazma dev ekran televizyonlar. Artık her kafede ve benim gibi fakir olanlar hariç herkesin evinde bir tane var. Ama sorun bu değil, sorun dev ekran televizyonların ortak özelliği; aynı zamanda geniş ekran olmaları!!!

Haydi bu sorunun derinine inelim beraber. Biliyoruz ki sinemalarda perdenin en-boy oranı 16:9 olur. Yani eni 16 birimse boyu 9 birimdir. Evlerimizdeki, en azından benim gibi fakir olanların evlerindeki eski televizyonların görüntü oranı ise 4:3'tür. Bu dev ekran televizyonlar da, "home theater" adı altında sinema keyfini evimize getirmek adında, tıpkı sinemaskoplar gibi 16:9 oranına sahiplerdir. Ama gelin görün ki televizyon kanalları yıllardır 4:3 oranında yayın yapmaktadırlar. Peki, şimdi size 10 puanlık uzmanlık sorusu; 4:3 oranındaki görüntü 16:9 oranlı ekranda görünürse ne olur???

Bildiniz -veya bilemediniz, önemli değil, nasılsa yanıtı söyleyeceğim- görüntü genişler!!! Bu sizin onca çabayla daralttığınız şovunuzun ((4/3)*(16/9))*100 yani sonuç olarak %33.3 daha geniş çıkması demek. Ve tabii kalçalarınızın da! Düşünsenize, çevresi 100cm olan kalçalarınızın çapı 35cm olsa, %33 genişlediğinde yaklaşık 45cm çapı olacak; yani kasenizin çevresi toplamda 150cm gibi görünecek!!!!11 BU BİR FELAKEEEEET!!!!!!!!!11111birbir

İşte ben bu durumun farkına vardığımdan beridir insanlara durumu anlatmaya çalışıyorum, ancak ne yazıktır ki insanlar umursamıyor bile. Farkına varmadıkları anlarda televizyonun kumandasını kapıp görüntü oranını 4:3'e çeksem bile yakalandığımda insanlar geri değiştirmemi istiyor. Aslında onlar da haklı, görüntü oranını değiştirince kenarlar boş kalıyor ve adam televizyonun oralarına da para verdiği için orada da görüntü çıkmasını istiyor. Esra Ceyhan'ın yüzünün yan durmuş yumurta gibi görünmesinden hiç mi hiç rahatsız değiller...

Burada görev size düşüyor Sayın Hülya Hanım. Siz ki milyarlara malolmuş bir insansınız, bu milleti adam etse etse siz edersiniz. Lütfen bir basın açıklaması yapın ve yumurta kafa gösteren televizyonlara hayır diyin! İnsanları doğru görüntü oranına çağırın. Hiç olmazsa televizyon kanallarıyla konuşun da artık 16:9 yayınlasınlar her şeyi. Hem geniş yayınlarlarsa fakir televizyonlarında olduğunuzdan çok daha ince çıkarsınız, tıpkı TV8 filmlerindeki gibi. Yaklaşık %30. (Tabii yan yatmadığınız sürece.)

Sevgili Gümrük

2009-02-20T00:58:00.002+02:00

Sevgili Gümrük,

Neden Amerika'dan getirttiğim o güzelim iPhone'a el koydun? Neden bir tanecik iPhone'u bana çok gördün. Üzerine dünyalar kadar vergi bindirdiğin Türkiye'de olanlarından alamıyordum; öğrenciyim, biliyorsun. Kıt kanaat biraz para biriktirmiş, arkadaşım gibi ben de belki şanslı çıkarım diye sevgililer gününe denk getirmiştim, ama olmadı. Özel günlerde daha az sorun çıkarıyorlar diye duymuştum. Keşke dini bir bayrama denk getirseydim diye düşünmedim de değil, ama bu senekilerin ikisi de geçti, bir dahakini bekleyemezdim. Neden Gümrük, neden?

Benim seninle bir alıp veremediğim yoktu Gümrük. iPhone'uma el koymasan olmayacaktı da. Ama şimdi artık çok geç. Aramızda sonu gelmez, amansız, ve dehşete düşürücü bir savaşın başlangıcı oldu bu. Fakat bunu sen istedin Gümrük, bunu sen istedin... Hiç istemezdim böyle olsun, ama oldu, ve artık geri dönüşü yok. Pişman olsan, ayaklarıma kapansan, yerine üç tane sıfır iPhone versen yine düzeltemezsin hatanı. Bir kere kıl kaptım sana artık.

Ekonomik durumum belliydi, garantisine, vergisine, bilmemnesine verecek param yoktu. Devlet Baba da benden hacılayacağı elli-yüz lirayı benim yerime bir Zengin Amca'dan falan alsaydı. Ama hayır, ben fakir olduğum için bir tanecik iPhone'a sahip olmak bana lükstü. Başka ülkelerde en fakirinin cebinde bir iPhone, altında bir araba varken bana fazlaydı işte. Haddimi bilip 3310'a talim etmeliydim. Ama ne yaptım, yerimi bilmedim, olmadığım bir şeye özendim. Havamı da aldım affedersiniz.

Ah Gümrük, keşke böyle olmasaydı. Keşke ben zengin ve tiki olsaydım, aklım beş karış havada olsaydı ve dünyadan haberim olmasaydı. Etrafımdaki kafası basanlar benden tiksinirken ben bunun farkında bile olmasaydım, olsam da "Pis fakirler, hıh," diyip umursamasaydım. Cebimde iPhone'um, altımda arabam, ağzımda sakızım, iki kanadımın altında da iki boyalı kızla dolaşsaydım. Ne olurdu böyle olsa, ha? Sorarım sana Gümrük, sana soruyorum, ama Kader Abla sen anla. Ve mümkünse değiştiriver yazdığını, olmazsa da bir sonraki hayatıma böyle bir şey yazıver. Hevesimi alayım be Abla...

Ama yok, kaldım ben burada, kurtuluşu yok. Durumu kabullenip fakir ve ezik yaşantıma geri dönmeliyim. Zengin Amcalar beni sömürüp daha zengin olsun diye daha çok çalışıp haketmediğim şeyleri hakettiğime inanmak için daha çok ter dökmeliyim. Sorgulamamalıyım, şikayet etmemeliyim. Mümkünse aklımın iki gram enerjisini Zengin Amcaları daha da zengin edecek fikirlere yormalıyım, illa bir şeye yoracaksam. Sonra da onların bana züğürt tesellisi olarak verdiği üç kuruş fazladan paraya bakıp kendimden daha aşağıda olanlar da olduğuna şükredip, ancak o zaman bir aylık çalışmama denk olan meblağı üçte biri Zengin Amcalara bağış olmak üzere ödeyip bir iPhone'a sahip olabilirim. Öğrenci halimle nereye?

Saçmalamak ya da saçmalamamak?

2009-01-27T16:07:00.004+02:00

Benim bir zamanlar bir fikrim vardı. Yazı yazmak için geniş bir alan koyulan şeylerde bir de üste tek satırlık konu girme alanı koyulur ya hani. (Mesela benim bu girdiyi yazdığım sayfa ya da e-postalar gibi.) İşte o konu girme alanının altta olması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü insan genelde başta konuyu özetleyecek şeyi bulamıyor, ya da yazdıktan sonra konu hiç beklemediği yerlere geliyor. (Biliyorum, tüm genellemeler yanlıştır, ayrıca bu çok kişisel bir bakış açısı olduğu için daha da yanlış.) Zaten edebiyat derslerinde düz yazı yazarken başlığı da çoğumuz yazı bittikten sonra atmaz mıydık? Hatta ve hatta bir insan sonuçta böyle yerlerde tek konu altına yazmak zorunda olmadığı için böyle bir kutu konması bile başlı başına saçma. Ya da birden fazla kutu ekleme seçeneği olabilir. Gerçi öyle olursa insan birden fazla girdi de ekleyebilir aslında. Neyse, abartmıyorum, sadece konu kutusunun aşağıda olması yeterli.

Peki buraya nereden geldim? Çünkü ilk girdide söylediğim sebeplerden biriyle, yani saçmalama isteğimi giderme amacıyla bu girdiye başladım ve üstte olduğu için yazıya başlamadan önce girdim bu başlığı. (Tekrar okuyunca gerekli gördüm, bir ara şartlamayla ilgili de bir şeyler yazmam gerek. Çünkü içinizden birilerinin "Üstte olması neyi değiştirir ki, sen de sonradan yaz," diye denyoluk ettiğini resmen duydum!) Yazının sonuna kadar ne olur bilinmez ama bir terslik çıkmazsa şu an gördüğünüz başlık en başta atılmış olmalı. Eğer bir değişiklik olursa yazının sonunda belirtirim. (Böylece de bir nevi yazıyı sonuna kadar okumanızı garanti altına almış oluyorum, bir taşla pek çok kuş...)

İşin kötü yanı saçmalama ihtiyacım, ya da bu yazının kaldırabileceği saçmalama miktarı doyuma ulaştı gibi. Ama bana bir faydası oldu, yazının sonuna dek sizi okur tutabilmek için bir yöntem öğrenmiş oldum. Mutluyum. Ne yazık ki başlığı değiştirmeyeceğim ve konuyla çok da ilgisi olmayan bir yazı oldu. Belki ilerde saçmalama üzerine bir inceleme yaparsam -ki bu, bu günlüğün varlığı kadar gerekli bir şey bence- konunun ismi bu olabilir. Ya da doğrudan "Saçmalamanın Gerekliliği" de olabilir. Evet, o daha mantıklı geldi. Ama bu ismi de kullanmanın bir yolunu bulabileceğim konusunda kendime oldukça güveniyorum.

Tam şu an aklıma geldi, ben bu kadar kağıda dolmakalemle yazıyor ve sonradan değiştiremezmiş havasında yazıyor olmama rağmen, bu girdiyi yolladıktan sonra da başlığı düzenleyebilirim? Yani bunu yolladığım zaman bir son olmayacak. Ama sizi temin ediyorum, böyle bir yola başvurup konuyu değiştirirsem altına not düşeceğim. Böylece de bu girdiye ara sıra bakmanızı garanti altına mı almış oluyorum ne? Muhteşem miyim ne? *bulutların üstüne doğru minik kanatlarını çırparak yükselir*

İlklerden bahsedilmeyen bir ilkim olmayacak...

2009-01-20T11:13:00.006+02:00

Nedense salak gibi hiç hesapta yokken bir günlük açınca -aslında bunu genellemek istemiştim ama başka neyi salak gibi hesapsızca açınca bir şey yazmam gerekiyor ki?- hep "İlkler şöyledir, ilkler böyledir, bu ilk girdimde şunları şunları planladığımı açıklıyorum, vatana millete hayırlı olsun" tadında oluyordu. Hani bu gidişe bir dur demek istedim, o tür şeyler artık kabak tadı vermişti, ama bu şekilde bir itiraf daha mı iyi oldu sanki? Bilmiyorum, eğer birileri okursa onlar karar verecek artık. Ya da taa 2005'te Google Pages açıldığında yaptığım sayfa gibi pek küçük bir azınlık tarafından bilinecek, onlar da bir kere görüp belki gülecek, sonra da unutacak. Niye bu kadar olumsuzum ki?

İyi kötü bir girdi olacak kadar yazdık iç çelişki, şüphe falan derken. Daha da yazarım aslında, biliyorum, ama cidden, okunmaya engel bir yazı olacak o zaman. Hele ki tamamen, her anlamda, var olan kavramı alabildiğine karşılayacak nitelikte amaçsız bir yazı olduğu için zorlamamayı uygun görüyorum. Ama sanırım ilk girdiden günlüğün genel havası aşağı yukarı belli oldu? Buraya saçmalamalarımı yazacağım, veya saçmalayacağım zaman buraya yazacağım. (Zaten bu ismi başka türlüsü kurtarmazdı.) Ya da saçmalamak istediğimde burayı açıp yazacağım. Her neyse işte. Sizin açınızdan burayı açtığınızda göreceğiniz şey bir takım saçmalamalar olacak sonuçta. Kalın sağlıcakla!