– –

Drugi tydzień zacząłem od wyjazdu na Gryzelku w okolice Złotowa, by zebrać trochę polnych i leśnych skwadratów w północno–zachodnim rogu mojego übersquadratu.

Przy okazji wizyty w Złotowie zajrzałem na tamtejsze pola do disc golfa (jedno nad jeziorem Miejskim, drugie w pobliskim Międzybłociu), gdzie odkryłem, że w najbliższy weekend odbywają się tam mistrzostwa Polski. To jedyna dyscyplina, z której relacje oglądam, więc nie mogłem nie wybrać się na kibicowanie i w niedzielę byłem znowu w Złotowie, tym razem na moim szosowym Ridleyu.

Obie wizyty w Złotowie miały po ponad 120 kilometrów, więc po dodaniu dwóch krótkich jazd w okolicy domu, w tygodniu uzbierały się trzy setki z hakiem.

A obserwowanie mistrzostw Polski było ciekawym doświadczeniem. Sam nigdy nawet nie trzymałem dysku w rękach i dopiero oglądając grających amatorów uświadomiłem sobie, jak niesamowite jest to, co wyprawiają osoby startujące w turniejach, które oglądam na YouTube.

– –

W kolejnym tygodniu wyskoczyłem tylko raz – na jeszcze jedno zbieranie kwadratów w północno-zachodnim rogu. Pokręciłem się po tamtejszych lasach, czasem jadąc po drogach, które były tylko delikatną sugestią w chaszczach, dzięki czemu został mi jeden wyjazd od zwiększenia übersquadratu o kolejne dwa oczka.

W czasie jazdy przez zarośniętą pokrzywami leśną ścieżkę wymyśliłem sobie rowerowego mema, którego skleiłem po powrocie.

– –

Następny tydzień był bardziej intensywny. Najpierw dwa wypady na gravelu, w tym jeden po mojej stałej szutrowej trasie w nadnoteckich lasach, która tym razem okazała się rozryta, z głębokimi koleinami i kamieniami leżącymi luzem na drodze. Rozumiem, że czasem drogi trzeba najpierw rozwalić, żeby je wyremontować, ale przecież można to robić po fragmencie, a nie najpierw rozorać całą prawie dziesięciokilometrową drogę, a potem po trochu ją naprawiać.

Dla odreagowania dzień później wyskoczyłem na krótkie szosowe kółko, bo nie miałem ochoty na kolejne wytrzęsienie się na wybojach.

– –

Na koniec tygodnia wybrałem się na dłuższą wycieczkę, która została highlightem miesiąca, więc rozpiszę się o niej trochę więcej. Miałem ochotę na pojeżdżenie po nowych dla mnie lasach, więc na mapie poszukałem miejscowości, do której mogę dojechać pociągiem, a potem wrócić do domu przez malownicze okolice. Padło na Warlubie, z którego narysowałem sobie trasę przez Tleń, Czersk, Tucholę i Koronowo.

Chciałem pojechać najwcześniej jak się da Arrivą, ale do ich sezonowego pociągu „Latarnik”, jeżdżącego z Bydgoszczy na Hel i z powrotem, nie można wsiąść z rowerem. Pojechałem późniejszym Regio i w Warlubiu znalazłem się dopiero o 8:30. Zacząłem od nudnego szosowego odcinka po drodze wojewódzkiej do Osia, ale tam już zjechałem na leśne drogi i zrobiło się fajne, zwłaszcza w czasie objeżdżania jezior Żur, Ciche i Mukrza (to drugie jest rezerwatem przyrody).

Później był przejazd przez pełny wczasowiczów Tleń i droga po szutrach oraz asfaltach pod Czersk, z której odbiłem na chwilę, by zobaczyć miejsce, w którym w czasie wojny był bunkier AK. Do samego Czerska wjechałem tylko na chwilę, by odbić z niego na Tucholę przez Fojutowo. W tej ostatniej miejscowości wjechałem na sympatyczny single track wzdłuż Wielkiego Kanału Brdy, przy którym zrobiłem sobie przerwę na obiad.

Niestety w czasie planowania trasy nie zauważyłem, że w Fojutowie mogłem zobaczyć dwie ciekawostki: akwedukt, którym Wielki Kanał Brdy przepływa nad Czerską Strugą oraz wieżę widokową. Może kiedyś wybiorę się tam ponownie i nadrobię te zaległości.

Z Czerska do Tucholi jechałem w większości po szutrach i gruntówkach aż do okolic Stobna, gdzie zaczęła się szosa. Z Tucholi wyjechałem po asfaltowej DDR aż do Szumiącej, gdzie zamiast skręcić jak zazwyczaj w stronę Zamrzenicy i tam wjechać na leśne drogi, pojechałem przez Bysławek do Klonowa, żeby stamtąd szybciej dotrzeć do przeprawy promowej przez Zalew Koronowski. Na miejscu okazało się, że jestem pół godziny za późno i musiałem objechać zalew i przez Nowy Jasiniec dotrzeć do Koronowa. Tamtejszy stromy wyjazd z miasta ulicą Nakielską nieźle mnie wymęczył. Miałem za sobą już ponad 160 kilometrów po momentami ciężkim terenie, przejechane w upalny dzień i ledwo wtoczyłem się na górę.

Po wjechaniu musiałem chwilę odpocząć na przystanku, gdzie przy okazji wymieniłem szkła w okularach na bezbarwne, bo była już dwudziesta i nałożyłem kurtkę przeciwdeszczową, bo niebo przede mną zrobiło się czarne i zaczęło grzmieć. Chwilę po ruszeniu w dalszą drogę załapałem się na skraj burzy: zrobiło się ciemno, wiało tak, że ledwo utrzymywałem się na rowerze a na dokładkę ściana wody. Wszystko trwało niecałe 10 minut i skończyło się równie nagle, jak zaczęło.

Zacząłem nawet trochę wysychać, gdy zaczęło kropić ponownie i zbliżyłem się do kolejnej burzy. Tym razem zamiast jechać w burzy schowałem się w wiacie przystankowej, gdzie przy okazji nałożyłem nogawki oraz base layer z długim rękawem i przeczekałem, aż będzie bezpiecznie, śledząc wyładowania na radarze pogodowym.

W końcu pojechałem dalej i na 20-parę kilometrów przed domem rozpadało się ponownie i nie odpuściło już do końca. Po przeczekiwaniu burzy byłem jednak wypoczęty i zdążyłem zapomnieć o problemach na podjeździe w Koronowie, więc taki drobiazg jak deszcz nie był w stanie zepsuć mi frajdy z jazdy. Po dojechaniu do mojej wsi nawet dokręciłem jeszcze kawałek, żeby przekroczyć próg 200 km.

W przyszłości chętnie bym się wybrał na tę trasę ponownie, ale raczej wymieniłbym nudny asfaltowy odcinek z Warlubia do Osia na równoległe leśne szutry. I tym razem wybrałbym raczej dzień bez burzy xD

– –

W ostatnim tygodniu przejechałem się jeszcze bardzo spokojnie na gravelu w ramach rozkulania, czyli recovery ride, a dzień później trochę żwawiej na szosie, co ostatecznie dało mi tysiąc kilometrów przerowerowanych w miesiącu, po raz trzeci z rzędu, co nie zdarzyło mi się od 2016.

Ten dystans pokonałem w czasie 24 jazd, które razem zajęły mi 2 dni, 5 godzin i 34 minuty w ruchu.

• Dziewięć jazd (głównie na zakupy) zaliczyłem na starym dojeżdżerskim Treku – łącznie 93 km
• Pięć razy jechałem na Ridleyu – 218,7 km
• Pozostałe 10 wypadów odbyłem na Gryzelku, co stanowiło większość miesięcznego „urobku”, bo 709,5 km.

Nie udało mi się w lipcu wybrać na zapowiadany bikepacking, ale mogę zdradzić, że załatwiłem to w końcu na początku sierpnia, a notka o tej wyprawie powinna pojawić się niedługo.

Innych planów na sierpień już nie mam, zastanawiam się nad wizytą w połowie miesiąca na wrzosowiskach w Kłominie i Okonku, a do tego pewnie trafi się jakieś kolejne skwadratowanie i trochę kulania po okolicy.

– –

Drugi tydzień zacząłem od tego, do czego zabierałem się już od jakiegoś czasu, czyli testowego przejazdu z rowerem w pełni załadowanym tak, jakbym wybierał się na kilkudniowy bikepacking. Poza torbą w ramie i płetwą na górnej rurze, z którymi jeżdżę na co dzień, miałem też dwa worki na widelcu, torbę na kierownicy i dużą podsiodłówkę. Spakowałem do tego namiot, materac, śpiwór, ciuchy, kuchenkę, żarcie itp.

Na tak obładowanym Gryzelku zrobiłem 103 kilometry w sporej części po leśnych szutrach i drogach gruntowych, czasem też piaszczystych. Po jeździe napisałem na fedi:

„Przez większość czasu nawet nie czułem, że jadę tak objuczonym rowerem, dopiero na podjazdach większa waga dawała o sobie znać.

Nie miałem też problemu z przeważaniem którejś strony, chociaż gdy dokręcałem mocniej stojąc na pedałach, miałem wrażenie, że w czasie przechylania roweru z jednej strony na drugą jest bardziej bezwładny. W tych chwilach też czułem lekkie bujanie dużej podsiodłówki Riverside, która poza tym była właściwie niezauważalna (nie licząc przekładania nogi nad nią przy wsiadaniu i zsiadaniu).

Torbę na kierownicy musiałem poprawić po kilkunastu kilometrach. Wyjąłem jeden z dwóch piankowych klocków dystansowych z mocowania do główki ramy, dzięki temu torba przesunęła się niżej i zrobiła więcej miejsca wiszącej pod komputerkiem lampce. Przy prawdziwym wyjeździe będę musiał pamiętać, żeby lepiej skompresować worek, żeby wypadła jeszcze niżej. Szkoda, że Geosmina dała tu ciała i rollbag nie ma wentyla ułatwiającego ściśnięcie.

Dzisiaj po raz pierwszy jechał ze mną również koszyk Zefal Adventure polecony przez @szarak, okazał się dobrym sposobem na przewożenie bidonu pod ramą. Duży izolowany Camelbak pasuje tam idealnie, ale muszę pomyśleć, czy nie rozejrzeć się za prostą metalową butelką o większej pojemności.”

Niestety na rzeczywisty wypad bikepackingowy będę musiał poczekać, aż się zgra praca, pogoda i syn zjedzie do domu, żeby zająć się kotem podczas mojej nieobecności.

Pozostałe dwie jazdy były kolejnymi wypady na krótkie pętle na szosie i szutrze.

– –

Trzeci tydzień czerwca był całkiem intensywny. Zacząłem od krótkiej pętli po szosie, ale następny był długi wypad po brakujące skwadraty w okolicy Rynarzewa i Szubina. Zebrałem ich tylko 24, ale kluczowych, dzięki czemu powiększyłem swój übersquadrat z 24×24 do 27×27! Trasa była bardzo różnorodna, od ruchliwej drogi wojewódzkiej między Szubinem a Kcynią, po piaszczyste podjazdy schowane w śródpolnych tunelach z krzewów.

Z ciekawostek znalezionych w czasie jazdy: droga krzyżowa zbudowana dookoła starej kapliczki w szczerym polu, nieczynna linia kolejowa w Szubinie oraz spory siedemnastowieczny kościół w części Szamocina, o której istnieniu nawet nie wiedziałem, mimo że przejeżdżałem przez tę miejscowość wielokrotnie.

Dwa dni później zaliczyłem kolejną jazdę 100+, tym razem był to wypad do Bydgoszczy z przeciągniętym powrotem przez okolice Koronowa. Przy okazji w końcu poszukałem skrótu przez las z Fordonu do Myślęcinka, żeby nie musieć jeździć przez miasto. Nie wiem, dlaczego dopiero teraz mnie olśniło, żeby sprawdzić, którędy jeżdżą miejscowi, ale lepiej późno, niż wcale. Na pewno będę korzystał z niego w przyszłości, bo jest naprawdę wygodny.

Następnego dnia znowu wyskoczyłem na krótką pętlę na szosie, a tydzień zamknąłem szutrowaniem po lasach.

– –

Kolejny tydzień to same krótsze jazdy: po raz kolejny szutrowa pętelka Wiele – Rościmin, dwa wypady po szosie i przejazd z Bydgoszczy.

Ta pierwsza szutrowa trasa była bezpośrednim powodem odwiedzin w Bydzi, bo w jej trakcie pękła mi szprycha w tylnym kole i odstawiłem rower do serwisu, gdzie przy okazji zleciłem przegląd Gryzelka, bo właśnie stuknęły mu dwa tysiące kilometrów i pora była podciągnąć to i owo. Wtedy też doceniłem, jak dobrze mieć dwa rowery treningowe, bo przed kupnem Canyona musiałem odpuszczać rowerowanie, gdy Ridley wymagał naprawy, a teraz po prostu sięgam po drugą maszynę i jeżdżę dalej.

Niestety przez pracę nie miałem czasu na dłuższy wypad, podobnie w ostatnim tygodniu, gdy zdążyłem przejechać się po razie każdym z dwóch rowerów, dzięki czemu przekroczyłem próg tysiąca kilometrów przejechanych w miesiącu.

– –

Razem wyszło ponad 1050 kilometrów w trakcie 22 jazd: 643 km na Gryzelku (9 jazd), 336 na Ridleyu (7 jazd) i 74 w czasie sześciu wyjazdów na zakupy na Treku. W sumie 2 dni i 3 godziny w ruchu.

W porównaniu z zeszłym rokiem wyszło o 80 kilometrów mniej, ale sumę po sześciu miesiącach (nieco ponad 3,5k) mam nadal wyższą, chociaż już tylko o 20 km.

To drugi miesiąc z rzędu, gdy przejechałem tysiąc kilometrów, ciekawe czy będę w stanie powtórzyć to w lipcu. Chociaż chyba raczej powinienem się zastanawiać nad tym, czy nie byłoby lepiej odpuścić, zamiast dokręcać do magicznych cyferek, żeby nie powtórzyła się sytuacja z zeszłego roku, gdy miałem cały wrzesień wyjęty z kręcenia przez odnowienie kontuzji kolan.

Na pewno chciałbym w lipcu wybrać się w końcu na chociaż 3-4 dniowy bikepacking i może jeszcze machnąć jakąś dłuższą trasę, taką w okolicach dwóch setek.

Wypadałoby też w końcu napisać recenzję Gryzelka, bo po ponad 2 tysiącach kilometrów chyba mogę już powiedzieć, co mi się w nim podoba, a co nie.

Pierwsze zdjęcie zrobiłem w styczniu tego roku, po tym, jak dzięki połączeniu diety i rowerowych treningów zrzuciłem kilkanaście kilogramów od marca 2025, gdy po kilku latach odpuszczania postanowiłem ostro wziąć się za siebie, by zasłużyć na nowy rower. Waga w końcu zjechała poniżej setki, ale tyłek i brzuch mam ciągle spore. Na drugim zdjęciu jestem w okolicach początku mojego rowerowania w połowie 2015, gdy ważyłem prawie 130 kilogramów i zdychałem po przejechaniu 20 km na raz.

– –

A teraz lecimy z właściwą częścią wpisu: zaczynasz jeździć na rowerze albo dopiero się do tego przymierzasz, żeby złapać trochę formy? Świetnie. Sam właśnie po to zabrałem się za rowerowanie (oraz by spędzać czas z pedałującą rodziną, ale to już inna sprawa). Dzisiaj podzielę się kilkoma rzeczami, których dowiedziałem się w ciągu ponad dziesięciu lat i kilkudziesięciu tysięcy kilometrów wożenia ze sobą sporej ilości nadmiarowych kilogramów.

Jazda na rowerze jest świetnym sposobem, aby stracić trochę tłuszczu i się rozruszać, zwłaszcza dzięki temu, że pozwala się zdrowo napocić, bez zbytniego obciążania stawów kolanowych (w porównaniu z np. bieganiem), o których kontuzję bardzo łatwo przy dużej ilości nadmiarowych kilogramów – ja sam dorobiłem się problemów z chrząstką w obu kolanach. Warto jednak pamiętać o kilku rzeczach, żeby odbyło się to jak najbardziej bezproblemowo.

Jeszcze mały disclaimer: żadna z firm wymienionych we wpisie nie dała mi złamanego grosza za znalezienie się w nim.

– –

Rower a waga

Rowery mają przewidzianą przez producentów maksymalną wagę osoby jadącej i przewożonego bagażu. Znalezienie tych danych bywa trudne, czasem trzeba pogrzebać głębiej, np. w przypadku bydgoskiego Unibike trzeba pobrać instrukcję obsługi, by się dowiedzieć, że w przypadku rowerów szosowych i szutrowych ten limit wynosi 115 kg, a w przypadku innych rowerów dla dorosłych 120 kg.

Próbowałem wyciągnąć informacje na temat takich limitów od dwóch innych polskich producentów rowerów – Rometa i Krossa. Od tej pierwszej firmy dostałem odpowiedź, że „limity […] znajdują się w karcie gwarancyjnej, z reguły wynoszą 110-120 kg”, więc raczej będziecie musieli dopytać o konkretny model, a od drugiej dowiedziałem się, że „maksymalne obciążenie dla ram aluminiowych to 125 kg (dla zestawu rower + rowerzysta + bagaż)”.

Spokojnie, nawet jeżeli ten limit jest dla was za niski, nie ma co się od razu zniechęcać. Gdy kupiłem swój drugi rower, szutrówkę Ridleya, ważyłem 120 kilogramów ze sporym okładem, mimo że producent twierdził, że maszyna jest przeznaczona dla osób ważących do 90 kilogramów. Jeździłem na nim ponad 10 lat i przejechałem bez problemów kilkadziesiąt tysięcy kilometrów, ani razu nie schodząc poniżej tego progu.

Jako prawny dupochron muszę dodać, że to tylko moje doświadczenie i nikogo nie namawiam do jazdy na rowerze z wagą większą, niż limit wyznaczony przez producenta, tym bardziej że może to oznaczać np. kłopoty ze zbyt słabymi hamulcami (co raczej nie powinno mieć miejsca w przypadku hydraulicznych hamulców tarczowych), a także spowodować problemy z reklamacją w przypadku rozcentrowania kół czy innych uszkodzeń spowodowanych zbyt dużym obciążeniem.

– –

Mocne koła i odpowiednie opony

Na co jeszcze warto zwrócić uwagę? Na pewno na koła. Wybierajcie raczej takie, które mają więcej szprych i to takich konkretnych, a nie odchudzanych dla aerodynamiki i mniejszej wagi. Szersze opony też będą lepsze, bo można na nich jeździć na niższym ciśnieniu, co znacząco podnosi komfort, to samo w przypadku przejścia na system bezdętkowy.

Pamiętajcie, że w przypadku podawanych przez producentów opon zakresów ciśnienia, osoby z nadwagą raczej nie interesuje dolna część zakresu, bo nawet jeżeli nie mamy dętki, którą można przy zbyt niskim ciśnieniu przebić, dociskając ją oponą do obręczy, to i tak przy dużej wadze będziemy za bardzo rozpłaszczać gumę i szorować kołem po podłożu.

W sieci jest sporo kalkulatorów pozwalających obliczyć optymalne ciśnienie na podstawie wagi osoby jeżdżącej i roweru, terenu w jakim się jeździ oraz szerokości opony i obręczy koła. Udostępniają je m.in. firmy Silca, Sram, Vittoria.

Te kalkulatory w moim przypadku pokazują zbliżone wyniki, różniące się tylko o kilka PSI. Zauważyłem jednak, że przy stosowaniu dokładnie ich wskazań, ciśnienie w oponach jest dla mnie trochę za niskie, zwłaszcza na grubszych szutrach lub brukach i żeby pewnie czuć się na rowerze, muszę wbijać 5-10 PSI więcej.

– –

Kadencja

Wspomniałem na początku, że jazda na rowerze jest dobrą aktywnością dla osób z nadwagą, bo nie obciąża stawów kolanowych tak bardzo, jak bieganie. Aby jednak mieć pewność, że robimy sobie krzywdy, warto pilnować odpowiedniej kadencji, czyli częstotliwości pedałowania.

Pedałując powoli na silnych przełożeniach, obciążamy kolana dużo bardziej niż przy dużej ilości obrotów na niskich. Zazwyczaj przyjmuje się, że optymalna kadencja to okolice 85-90 obrotów na minutę (czasem podaje się przedział 80-100).

Skąd wiedzieć, z jaką częstotliwością pedałujemy? Najlepiej skorzystać z czujnika kadencji zakładanego na ramię korby. Można taki kupić już za 40 złotych (tyle dałem za Cycplus C3 na Allegro) i sparować go z komputerkiem rowerowym (o ile obsługuje połączenie z czujnikami przez Bluetooth). Jeżeli takiego jeszcze nie macie, to wystarczy telefon i aplikacja do rejestrowania aktywności, np. Ride with GPS lub otwartoźródłowe OpenTracks.

W tej pierwszej aplikacji czujnik dodajemy w Settings -> Bluetooth and Sensors -> Set up Bluetooth device, w drugiej w Ustawienia -> Czujnik szukamy sekcji Kolarstwo i wybieramy pozycję Tempo. Po dodaniu czujnika trzeba umieścić dane z niego wśród wyświetlanych w czasie rejestrowania aktywności i już możemy pilnować odpowiedniej częstotliwości pedałowania.

– –

Monitorowanie postępów

Skoro już wspomniałem o aplikacjach do rejestrowania aktywności, to muszę dodać, że były dla mnie świetnym źródłem motywacji, zwłaszcza na początku i kto wie, czy bez nich przeszedłbym od okazjonalnych jazd do regularnych treningów, aż po maniakalne kręcenie całymi dniami.

Bez możliwości porównania aktywności, zobaczenia czarno na białym stopniowego przyrostu dystansu i średnich prędkości, moje jeżdżenie sprawiało wrażenie tkwiącego w miejscu i niedającego rezultatów. Czułem, że wracam jednakowo spuchnięty i obolały, więc myślałem o zrezygnowaniu, bo nie miałem ochoty męczyć się bez sensu.

Nie na każdą osobę zadziała to podobnie, ale ja ulegałem magii cyferek i byłem gotowy się przemęczyć, jeżeli tylko widziałem postęp w porównaniu z poprzednim tygodniem czy miesiącem.

– –

Tłuszcz a mięśnie

Kontynuując temat monitorowania postępów: miałem moment zwątpienia i zniechęcenia, gdy mimo regularnych treningów moja waga przestała się zmniejszać, a nawet trochę wzrosła. Czułem co prawda, że ubrania zrobiły się trochę luźniejsze, ale cyferki jasno pokazywały, że ważę więcej.

Nie rozumiałem za bardzo, o co chodzi, ale znajomy bardziej siedzący w temacie treningów i odchudzania wyjaśnił mi to dość prosto: mięśnie są cięższe od tłuszczu i gdy w końcu zacząłem się ich dorabiać, ich przyrost przeważył nad tym, co straciłem w miarę spalania sadełka. Rzeczywiście, wkrótce poziom masy mięśniowej się ustabilizował i zacząłem znowu tracić kilogramy.

Nie jestem fachowcem od tych zagadnień, ale może komuś przyda się to wyjaśnienie, które wtedy mnie uspokoiło.

– –

Siodełko

Głównym punktem kontaktu z rowerem jest siodło. Wydawałoby się, że szerokie i miękkie siedzenie będzie najwygodniejsze, ale w rzeczywistości dłuższa jazda na czymś takim, zwłaszcza w nieco bardziej pochylonej, sportowej pozycji, może skończyć się obtartymi udami, zwłaszcza jeżeli są bardziej obszerne od przeciętnych.

W przypadku miękkiego siodła zapadamy się w wyściółce, która ma amortyzować i nasze ciało w czasie pracy trze o siodełko. Gdy jedziemy na twardszym siodle, ale w kolarskich spodenkach z amortyzującą wkładką, porusza się ona razem z ciałem i go nie obciera. Dlatego od szerokich i miękkich „kanap” lepsze będzie węższe i twardsze siodło, które nie będzie tak mocno dotykać wnętrza ud podczas pedałowania i się uginać pod naszym ciężarem. Warto też poszukać siodełka z wycięciem pośrodku (tzw. relief channel), żeby dodatkowo ulżyć delikatnym, miękkim fragmentom ciała.

– –

Ubrania

Kolarskim portkom poświęciłem spory wpis na blogu, w którym wspomniałem, jak ważna dla wygody na rowerze jest porządna wkładka. Moim zdaniem dla osób z nadwagą jeszcze ważniejsza jest inna cecha spodenek: przylegający materiał na udach chroni przed obtarciami, o które u nas bardzo łatwo. Lycra pomaga także utrzymać suchą skórę, dużo lepiej niż np. bawełniana bielizna (ważne: spodenki zakładamy na gołe ciało!), co jest kluczowe w przypadku wysokiej potliwości.

Nogawki spodenek rowerowych robią na tyle dobrą robotę, że gdy obcierałem sobie uda w czasie chodzenia w zwykłych spodniach, zastanawiałem się nad kupieniem krótkich leginsów i zakładania ich pod spód.

Jeszcze jeden ważny sprawa — spodenki z szelkami są dużo wygodniejsze od tych bez nich w każdym przypadku, ale jeżeli posiadamy spory brzuch, to ich przewaga jest jeszcze większa, bo guma w portkach bez szelek potrafi naprawdę dawać się we znaki. Nawet jeżeli zaraz po założeniu wydaje się być dobrze dopasowana, po jakimś czasie zaczyna się wrzynać i pić. Gdy po jakimś czasie w takich spodenkach w końcu spróbowałem szelek, nigdy już nie wróciłem do wersji z gumą.

Spodenki po lewej mają pełny, wysoki przód, dzięki czemu fajnie przytrzymują brzuch, ale gorzej sprawdzają się w czasie jazdy w upale. Te po prawej mają górną część z siatki, dzięki czemu są świetne na gorące dni, chociaż gorzej podtrzymują bebech.

– –

Gdzie kupić ciuchy?

Gdy zapytałem znajomych, o czym chcieliby przeczytać w tym wpisie, dostałem pytanie „gdzie kurwa kupić ciuch na rower dla grubego człowieka?”. Odpowiedź na nie nie jest prosta, zwłaszcza jeżeli szukacie czegoś na długie trasy.

Ogólnie ciuchy z typowo kolarskich firm mają zaniżone oznaczenia rozmiarów, więc jeżeli rowerowe koszulki z Lidla kupowałem XL (a w lepszych chwilach nawet L), to w np. Martombike już 3XL. Od ręki były tylko rozmiary dla osób o budowie ciała bardziej zbliżonej do typowo kolarskiej, a ja czekałem bodajże dwa tygodnie na uszycie mojej. No ale przynajmniej mogłem kupić ciuchy, chociaż kosztowały górę kasy.

Jeżeli szukacie tańszych rzeczy, bo np. nie wciągnęliście się jeszcze tak bardzo, żeby wydawać tyle pieniędzy, albo zakładacie, że niedługo będziecie potrzebować mniejszych rozmiarów, to sprawa jest trudniejsza.

Sportowe sieciówki, takie jak Intersport czy Martes mają w swojej ofercie tylko ubrania w rozmiarach do XXL. Zapytałem obie firmy o to, czy planują wprowadzenie większych rozmiarów. Intersport odpisał:

Uprzejmie informujemy, że na ten moment nie posiadamy informacji dotyczących planowanego rozszerzenia oferty o koszulki i spodenki w większych rozmiarach ani ewentualnego terminu ich dostępności. Asortyment oraz dostępne rozmiary są uzależnione od decyzji producentów oraz aktualnych planów kolekcji, dlatego niestety nie jesteśmy w stanie potwierdzić, czy i kiedy takie produkty pojawią się w sprzedaży.

Od drugiej sieci nie dostałem odpowiedzi, więc zapytałem Radvik, firmę produkującą ubrania i sprzęt sportowy sprzedawany w sklepach Martes – również się nie odezwali.

Jeżeli chodzi o Decathlon (a dokładniej o ich własne marki, bo zazwyczaj tylko te ubrania można obejrzeć i przymierzyć w sklepach stacjonarnych), to łatwiej jest, jeżeli szukacie ubrań MTB, nie szosowych, bo tu oferta jest szersza: po kilka modeli koszulek (od 90 zł) i spodenek (od 80 zł) w rozmiarze 3XL, a do tego bielizna z wkładką zakładana pod zwykłe szorty.

Większość modeli szosowych kończy się na 2XL, koszulka 3XL jest tylko jedna – Van Rysel Essential. Kosztuje tylko 40 złotych i zazwyczaj akurat brakuje jej większych rozmiarów (w momencie pisania dostępne są tylko S-XXL), a jej jakość nie powala.

Z szosowych spodenek Decathlonu tylko najprostsze RC100 Discover z szelkami (130 zł) i Van Rysel Essential bez szelek (45 zł) są dostępne w rozmiarze 3XL. Wg producenta te pierwsze nadadzą się na jazdy do 2 godzin, te drugie o połowę krótszych. Moje ulubione obecnie portki Van Rysel EDR (220 zł) z kieszeniami na udach kończą się na 2XL. Teraz mieszczę się w nich „na styk”, a mój brzuch spoko układa się między szelkami, ale gdy ważyłem 120+ kg, to raczej bym się nie wcisnął.

Próbowałem dowiedzieć się, czy jest szansa na rowerowe ubrania w większych rozmiarach, ale od konsultanta Decathlonu dostałem tylko odpowiedź, że nie posiadają informacji na temat rozszerzenia oferty.

Za to w CentrumRowerowe.pl jest trochę ciuchów w większych rozmiarach, m.in. koszulki ich własnej marki Eyen dostępne w rozmiarze 4XL za 80 złotych, a najtańsze spodenki z szelkami Rogelli Econ za 100 złotych są nawet 5XL. Niestety, nie nastawiałbym się, że wkładka w nich będzie dobrej jakości (na zdjęciu wygląda gorzej niż to, co miał Lidl), ale na początku jeżdżenia, gdy nie przekracza się godziny, może dwóch na siodełku, mogą się nadać. Trochę lepiej wygląda wkładka w Rogelli Core (też do 5XL), ale kosztują już 150 złotych.

– –

Przerwy

Nawet jeżeli masz wygodne siodełko i spodenki, to jeżeli wybierzesz się dłuższą trasę, warto co jakiś czas zrobić przerwę i zejść z roweru. Nie tylko dasz w ten sposób odpocząć obijanemu na nierównościach tyłkowi, ale też pozwoli przewietrzyć np. spocone fałdy na brzuchu i wyprostować plecy, które też sporo dostają przy nadwadze, a przy nietypowej, pochylonej pozycji na rowerze mogą nieźle dokuczać.

Porządne przeciągnięcie się i krótkie podreptanie po okolicy zawsze poprawia to, jak się czuję na rowerze.

Przy okazji: najlepszymi miejscami na postoje w czasie jeżdżenia między wioskami są przystanki autobusowe. Wiata chroniąca przed słońcem, wiatrem i deszczem, zazwyczaj z ławką, na której można wygodnie posiedzieć, bywa prawdziwym zbawieniem.

– –

Jedzenie z głową

Jak już mowa o postoju: przy okazji warto coś przegryźć. Dobrze wiem, że gdy jeździ się, żeby schudnąć, chciałoby się nie jeść niczego, żeby zgubić jak najwięcej wagi. Niestety, na rowerze tak się nie da i jeżeli wybieracie się na jazdę dłuższą niż półtora–dwie godziny, to warto po godzinie pedałowania zjeść jakiegoś banana czy owsiany baton.

Długi, intensywny wysiłek bez uzupełniania zużywanego paliwa, może skończyć się tzw. bonkiem albo ścianą, czyli momentem, w którym nagle nogi odmawiają kręcenia, często pojawiają się nudności, zawroty albo ból głowy.

Jeżeli nie chce się wam piec batonów samemu, to polecam produkty Dobrej Kalorii. Mają do wyboru sporo batoników bakaliowych w różnych smakach i rozmiarach, także w wersji proteinowej i z niskim indeksem glikemicznym.

Odpuszczanie jedzenia w czasie dłuższego treningu u mnie zazwyczaj kończyło się dzikim obżarstwem po powrocie do domu, gdy ostatecznie wciągałem więcej kalorii, niż byłoby w tym batoniku, którego uniknąłem…

Pamiętajcie też o nawodnieniu. Czysta woda jest spoko, ale jeżeli wybieracie się na dłuższy lub bardziej intensywny trening, zwłaszcza w ciepły dzień, warto sięgnąć po izotoniki, nawet jeżeli na co dzień unikacie słodkich napojów.

O odpowiednie paliwo warto zadbać nie tylko w trakcie treningu, ale także przed nim. Jeżeli nie macie czasu zrobić sobie śniadania przed poranną jazdą, możecie skorzystać z moich sposobów na owsianki przygotowane wcześniej: w słoiku lub pieczoną.

Jak już poruszyłem temat jedzenia: moją absolutną zgubą jest nieregularne trenowanie. Gdy dużo jeżdżę, pozwalam sobie na więcej jedzenia i przy częstym kręceniu spalam to na bieżąco. A potem z jakiegoś powodu wypada mi jeden, drugi, trzeci trening, robi się przerwa na tydzień czy dwa, a nawyki żywieniowe zostają te same, więc znowu szybko przybieram. Zdecydowanie nie polecam takiego podejścia.

– –

Wyjeżdżanie wcześnie rano

Osoby z nadwagą zazwyczaj są bardziej wrażliwe na upały. Dlatego w gorące letnie dni warto załatwić trening, zanim zacznie prażyć słońce. Wstawanie przed świtem, by wyjechać np. o piątej rano, może wydawać się ekstremalnym pomysłem, ale jest dużo lepsze, niż umieranie w ponad 30 stopniach.

Wyjazd tak wcześnie ma też inne zalety: ruch na szosach jest dużo mniejszy, w czasie jazdy przez pola i lasy można spotkać dużo więcej zwierząt niż w środku dnia, co dla mnie zawsze jest sporą atrakcją, a obserwowanie z roweru wschodu słońca to przyjemność następnego poziomu.

– –

Smarowanie przed i po

Najlepsze przewiewne spodenki z chłonną wkładką, siodło z wycięciem, postoje i wczesne wyjeżdżanie nie zabezpieczą was w 100% przed spoceniem się, zwłaszcza przy dłuższych jazdach w upale i przy nadmiarze ciała we wrażliwych miejsca możemy dorobić się obtarć i odparzeń.

Jeżeli się wam to przydarzy, warto po prysznicu po jeździe i osuszeniu odparzonych miejsc, posmarować je kremem łagodzącym podrażnienia. W tym celu używam Sudocremu, który zacząłem stosować jeszcze przed rowerowaniem, gdy podkradałem go mojemu pieluchującemu wówczas dziecięciu. Działa idealnie – przynosi ulgę i przyśpiesza gojenie.

Jest też sposób, by zmniejszyć szansę wystąpienia odparzeń. To specjalne kolarskie kremy, stosowane przed jazdą na fragment ciała mający kontakt z wkładką w spodenkach. U mnie sprawdza się Chamois Créme szwajcarskiej firmy Assos: jest antybakteryjny, zapobiega podrażnieniom i daje chłodny efekt świeżości, bardzo przyjemny. Sam smaruję nim skórę w punktach kontaktu z „pampersem”, ale można po prostu nakładać go na wkładkę.

Jest droższy od Sudocremu, ale chyba lepiej wydać trochę więcej i uniknąć problemów, niż potem tańszym kremem leczyć podrażnioną skórę. Zresztą nie schodzi go dużo. Przez dość aktywny zeszły sezon zużyłem tylko połowę opakowania, ale może to przez to, że smarowałem się tylko na dłuższe jazdy.

Innym popularnym kremem przeciw otarciom jest Chamois Butt’r z USA, który jest tańszy w przeliczeniu na objętość. Kosztuje 80 zł za 235 ml (produkt Assos to 54 zł za 75 ml). Można też kupić małe opakowania po 15 zł za 9 ml, co może być dobrym sposobem na wypróbowanie kremu lub odświeżenie ochronnej warstwy w długiej trasie.

Jeszcze jedno: słyszałem o osobach używających Sudocremu jako kremu zabezpieczającego, ale IMHO słabo się sprawdza w tej roli. Jest zbyt tłusty, śliski i bardziej go czuć na skórze.

– –

Wyzwania psychiczne

Gdy zaczynałem jeździć na rowerze na równi z problemami związanymi z fizyczną stroną jazdy ze sporą nadwagą, czyli obtarciami, bólem tyłka i pleców itp., dokuczała mi strona mentalna.

Po kupieniu pierwszych kolarskich portek, wtedy jeszcze bez szelek, wstydziłem się wyjść w nich z domu i zakładałem na nie zwykłe, luźne spodenki. W końcu się przemogłem, ale wbity w obcisłe kolarskie ciuchy, które co prawda były dużo wygodniejsze od „cywilnych”, czułem się jak nabrzmiały serdelek i do tego odpalał mi się impostor syndrome. Zwłaszcza gdy widziałem śmigających na szosówkach chudziaków, którzy objeżdżali mnie na luzie, podczas gdy ja zdychałem wolno kulając się pod górkę.

Pomagało mi, gdy widziałem, że spora część tych śmigantów pozdrawiała mnie, traktując jak część społeczności, nawet gdy sam się tak nie postrzegałem, a gdy ktoś nie odwzajemniał pozdrowienia, znowu czułem się słabiej, bo miałem wrażenie, że traktuje mnie jak gorszego.

Oczywiście była to przesadna reakcja, z której się z czasem „wyleczyłem”. W tamtych chwilach pomagały mi trochę myśli w rodzaju „ciekawe jakby taki kozak się poczuł, gdyby pod tę górkę wiózł dodatkowe 50 kilogramów w plecaku” albo „nie cwaniakowałbyś byś tak, gdybyś stawiał wiatrowi taki opór, jak ja i jednocześnie nie mógł złapać kierownicy za rogi, bo w dolnym chwycie kolana uderzają o brzuch”. Takie małe złośliwości, ale poprawiały mi nastrój.

Jeszcze zanim zrzuciłem jakąś bardziej istotną część nadwagi, przyzwyczaiłem się do siebie na rowerze, wciśniętego w lycrę. Przestałem postrzegać się jak oszusta i zrozumiałem, że niezależnie od wyglądu, wolnego tempa i umierania na podjazdach, mam takie samo prawo nazywać się rowerzystą, jak ważący o połowę mniej kolarze.

– –

Mam nadzieję, że przydadzą wam się te porady, jakie zebrałem w czasie ponad dekady spędzonej z grubą dupą na rowerze i dzięki nim wasze wkręcenie się w rowerowanie będzie jak najbardziej bezproblemowe.

Życzę masy kilometrów przejechanych bez kłopotów, straconych kilogramów, nabranej formy i wszelkiej rowerowej pomyślności.

Rysując trasę w planerze Ride with GPS znalazłem przeprawę, której wcześniej nie zauważyłem, ale wg heatmapy była całkiem popularna, więc postanowiłem ją sprawdzić. Na miejscu okazało się, że to stary most kolejowy i to w kiepskim stanie. Najprawdopodobniej ze względów bezpieczeństwa został ogrodzony, ale ktoś zrobił dziury w siatce po obu stronach i most jest nadal używany. Ostrożnie przeprowadziłem po nim rowem, ale przechodzenie po starych deskach, pomiędzy którymi widać znajdującą się sporo niżej wodę, jest nie na moje nerwy i więcej się tam nie wybiorę, chociaż to ładna okolica.

Po przejściu na drugą stronę pomyślałem, że szkoda, że most nie znajduje się w województwie zachodniopomorskim, bo pewnie zostałby wyremontowany i stał się częścią malowniczej trasy rowerowej.

Chwilę później przy leśniczówce w Leontynowie trafiłem na kolejną niezbyt bezpieczną przeprawę, tym razem był to nieduży drewniany mostek nad Kamionką, niedużą rzeczką, więc nerwy były mniejsze.

Oba mosty oznaczyłem jako niebezpieczne miejsca na Ride with GPS i wrzuciłem tam ich zdjęcia, więc następne osoby rysujące swoje trasy w tamtym planerze będą mogły zobaczyć, co na nie czeka (po włączeniu warstwy Highlights).

Z tamtych okolic do Piły, a później do Zamrzenicy dojechałem już znanymi mi drogami, ale potem odbiłem na nowy odcinek do Klonowa, za którym wróciłem do lasu, by przekroczyć ponownie Zalew Koronowski. Tym razem skorzystałem z promu, dużo bardziej przyjemnej opcji niż rozpadający się most. Chwilę jeszcze jechałem leśnymi drogami, a po dotarciu do Mąkowarska zaczęło się wracanie do domu.

Druga jazdą w pierwszym tygodniu maja było dość żwawe 50 kilometrów na szosie z odwiedzinami w Gródku Krajeńskim, w którym jest rewitalizowany ośrodek wypoczynkowy, do którego w podstawówce jeździłem na obozy harcerskie. Niestety, teren był ogrodzony i nie mogłem się przyjrzeć dokładniej, jak wygląda ten projekt wspólnie realizowany przez gminy Nakło nad Notecią i Łobżenica.

– –

W drugim tygodniu najpierw przez niepewną pogodę odpuściłem odjeżdżanie dalej od domu na rzecz 40 minut interwałów na pagórku przy mojej wsi. Następny wypad też był krótki: tylko dwie dychy na szosie. Za to następna jazda była już prawie 50 kilometrową pętlą, którą następnego dnia poprawiłem o połowę dłuższym wypadem w lasy na południe od Noteci, gdzie na piaszczystej drodze zaliczyłem pierwszą glebę na Gryzelku, ale za to spotkałem padalca.

– –

Kolejny tydzień to dwa niedługie wypady, 25 kilometrów na szutrówce i 37 na szosie. Niestety przez pracę weekendowy dłuższy wypad przesunął mi się na poniedziałek. Pojechałem ponownie w stronę Koronowa i Mąkowarska, tym razem by zebrać skwadraty, dzięki którym powiększyłem mój übersquadrat z 22×22 do 24×24.

W połowie trasy złapał mnie deszcz, którego się spodziewałem. Prognoza jednak mówiła, że ma się szybko skończyć, zamiast tego towarzyszył mi do końca. Zmokłem nieźle, ale przynajmniej mogłem przetestować, jak się sprawdza w takiej pogodzie nowy sprzęt. Opony w Gryzelku trzymały się ładnie na mokrym asfalcie i w błocie, a jadąca na górnej rurze ramy torba Geosminy elegancko ochroniła mój telefon przed wilgocią. Niechcący sprawdziłem też odporność na zachlapanie powerbanku, bo przez godzinę wiozłem go w niezapiętej torbie w ramie, z portami wystawionymi prosto na deszcz. Przeżył :)

– –

Następną jazdą był bardzo powolny przejazd po szosie, na który wybrałem się zmęczony po pracy. Liczyłem na to, że takie spokojne pokulanie dobrze mi zrobi, ale te dwie dychy wykończyły mnie bardziej niż jakakolwiek inna jazda.

Następnego dnia zrobiłem dwa razie dłuższą trasę na Gryzelku i mimo tego, że również byłem po pracy, jechało się bardzo przyjemnie. Podobnie było w przedostatnią niedzielę maja, gdy pojechałem zbierać skwadraty na nadnoteckich łąkach za Osiekiem nad Notecią i w pobliskich lasach.

Wybierałem się tam już dłuższy czas, ale po zabawie z brnięciem po kolana w grząskim torfie podczas poprzedniego skwadratowania na łąkach, ciągle to odkładałem. Teraz uznałem, że na nowym rowerze z szerszymi oponami powinno być lepiej i miałem rację, bo obyło się bez kłopotów, nie licząc jednego momentu, w którym zostawiłem rower w krzakach, a sam przeszedłem jeszcze kawałek, żeby znaleźć się z docelowym kwadracie.

– –

Ostatni tydzień to najpierw kolejny wypad na szosie do Rościmina, a potem całodniowa wyprawa na moją coroczną „pielgrzymkę” w lasy nad jeziorem Krąpsko Średnie. Tym razem odrobinę zmieniłem trasę i jezioro Sławianowskie objechałem po północnej stronie, po raz pierwszy odwiedzając Sławianowo. Była to dobra zmiana, bo w sporej części nieutwardzoną drogą jechało się przyjemniej niż szosą przez Wiktorówko i Kunowo.

Reszta trasy była już tradycyjna. Dojazd na pole biwakowe „Wrzosy”, rozłożenie się na kocu nad jeziorem z książką (tym razem „Mężczyźni objaśniają mi świat” Rebeki Solnit), chilli sin carne z liofilizatu, a potem powrót dłuższą drogą przez Piłę.

W sumie uzbierało się ponad 170 kilometrów, najdłuższa jazda w tym roku.

– –

Gdy zauważyłem, że po dodaniu ostatniego wypadu od przekroczenia tysiąc w miesiącu dzieli mnie tylko sześćdziesiąt parę kilometrów, w ostatnie dwa dni dokręcałem po pracy po trzy dychy. Po tym, jak kilkukrotnie odpuszczałem dokręcanie brakujących paru kilometrów do pełnej setki, myślałem, że magia cyferek na mnie już nie działa, ale jednak próg 1k robi swoje.

Nakręcenie tego tysiąca zajęło mi dwie doby i 20 jazd. Tylko 4 z nich (razem 49 km) to wyjazdy na moich stareńkim trekkingu na zakupy, 7 zaliczyłem na Ridleyu w szosowym wydaniu (220 km), a resztę (737 km) na szutrowym Canyonie.

Ciekawe, czy w czerwcu dam radę znowu dobić do 1k kilometrów. Przed rokiem się udało, ale teraz po ośmiu dniach mam dopiero 180, więc może być ciężko.

Nocna owsianka banoffee

Zacznijmy od przepisu, który zawdzięczam GCN – kolarskiemu kanałowi na YouTube. Ta robiona wieczorem i zostawiana na noc w lodówce owsianka jest idealna, gdy latem planuję bardzo wczesny wyjazd na rower i muszę wstać np. o trzeciej. Nie chcę w takich przypadkach hałasować rodzinie, robiąc sobie śniadanie i kawę, więc wolę po prostu wyciągnąć słoik i za jednym zamachem dostarczyć sobie paliwa i kofeiny.

Składniki

• szklanka płatków owsianych
• espresso
• dojrzały banan
• 200 ml mleka
• 150 g jogurtu
• szczypta soli
• dwie łyżki cukru trzcinowego

Opcjonalnie (zazwyczaj odpuszczam):

• kilka kropli esencji waniliowej
• kostka gorzkiej czekolady

W oryginalnym przepisie mowa o błyskawicznych płatkach owsianych, ale ja wolę górskie. Mleko najczęściej wybieram owsiane, a jogurt wegański kokosowy z Lidla. Zamiast cukru muscovado używam demerara, bo tego pierwszego nie ma nigdzie na moim zadupiu.

Przygotowanie

Wieczorem o dużego słoika (wygodniejszy od pokala użytego w wideo, m.in. przez to, że można go zamknąć) wsypuję płatki owsiane, sól i jedną łyżkę cukru, wlewam espresso (jak wstaję bardzo wcześnie, to podwójne) oraz mleko. Gdy akurat mam ochotę, dodaję też esencję waniliową, czasem zastępując ją cukrem wanilinowym. Wszystko dokładnie mieszam.

Banana kroję na plastry i układam je na płatkach. Jogurt mieszam z drugą łyżką cukru trzcinowego i wlewam na wierzch. Jeżeli chce mi się bawić z późniejszym myciem tareczki (czyli prawie nigdy), to trę na wierzch kostkę gorzkiej czekolady.

Zakręcam słoik i wstawiam lodówki. Do rana płatki zmiękną, a całość stanie się bardziej zwarta i po prostu pyszna.

– –

Pieczona owsianka PB&J

To z kolei owsianka, którą przygotowuję sobie do pracy. Z podanych składników wychodzą mi cztery drugie śniadania, więc jednym pieczeniem załatwiam sobie większość tygodnia.

Przepis, również znaleziony na YT, wyskoczył mi gdzieś w szortach.

Składniki

• 200 g płatków owsianych
• 2 banany
• 60 g białka o smaku słonego karmelu
• 420 ml mleka
• łyżeczka proszku do pieczenia
• garść mrożonych malin
• kilka łyżek masła orzechowego
• kilka łyżek dżemu malinowego

Używam wegańskiej odżywki białkowej z Allnutrition, do kupienia np. w Decathlonie za 50 zł za półkilogramowe opakowanie. Tak jak poprzednio, płatki wybieram górskie, a mleko najczęściej owsiane. Co jakiś czas mrożone maliny zastępuję innymi owocami, w zależności co ciekawego znajdę w dziale mrożonek w sklepie. Dżem malinowy czasami odpuszczam, bez większej straty dla całości.

Przygotowanie

Nagrzewam piekarnik do 180 stopni.

Można wszystkie składniki wymieszać w formie do pieczenia, ale wtedy brzegi zawsze mi się usmarują jak na zdjęciu po lewej. Dlatego częściej przygotowuję całość w misce.

Rozciapuję widelcem banany, dodaję płatki owsiane, białko, proszek do pieczenia i mleko, po czym mieszam wszystko dokładnie. Dodaję maliny i mieszam jeszcze raz, tym razem delikatniej, żeby nie rozwalić owoców. Wylewam całość do formy i wyrównuję. Dodaję na wierzch kleksy z masła orzechowego oraz dżemu malinowego i robię widelcem esy-floresy.

Piekę ok. 40 minut, aż wierzch się trochę zarumieni.

Zamiast formy do pieczenia używam metalowego pojemnika z IKEA, do której dokupiłem pokrywkę, dzięki czemu nie muszę przekładać owsianki do czegoś innego, tylko studzę, zamykam i wsadzam do lodówki. Przez kolejne cztery dni tylko wyciągam sobie po ćwiartce do śniadaniówki i mam drugie śniadanie z głowy. Można jeść na zimno lub np. podgrzać w mikrofalówce.