Bikepacking to kilkudniowe wypady rowerowe z zabieranym ekwipunkiem ograniczonym do niezbędnego minimum i przewożonym raczej w torbach rozmieszczonym w różnych miejscach roweru, niż w sakwach na bagażniku.

To właśnie z myślą o takim podróżowaniu wybierałem swoją nową maszynę: chciałem dużej ilości punktów montażowych dla bagażu na ramie i widelcu, napędu pozwalającego na wtoczenie się objuczonym rowerem pod górę i mocnych hamulców, które zatrzymają mnie na zjazdach.

Od chwili, gdy kupiłem Gryzelka (aluminiowa szutrówka Canyon Grizl) nie mogłem się doczekać, aż wreszcie będę mógł pojechać na wymarzoną wyprawę. Zgranie czasu wolnego od pracy, opiekuna dla kota i dobrej pogody trochę mi zajęło, ale w końcu na początku sierpnia spakowałem wszystko, co wydawało mi się potrzebne i wyruszyłem.

– –

Planowanie

Wiedziałem, że na pewno pierwszym miejscem, w którym pojadę z namiotem będzie pole biwakowe „Wrzosy” niedaleko Wałcza. To tam jeździliśmy od czasów licealnych z moją Żoną, tam byliśmy na jej ostatnich wakacjach w 2018 i tam jeżdżę co roku na „pielgrzymkę”.

Miałem punkt pierwszy, więc rozglądałem się za kolejnym, w odległości 100-120 kilometrów od „Wrzosów”, bo nie mając doświadczenia w długim jeżdżeniu dzień po dniu, nie chciałem porywać się na dłuższe dystanse. Skoro miałem być pod Wałczem, to pomyślałem o wykorzystaniu Starego Kolejowego Szlaku, którego najnowszy odcinek Wierzchowo – Wałcz wspominałem bardzo pozytywnie. W okolicy Połczyna-Zdroju, przez który przechodzi SKS znalazłem Wolą Górę z wieżą obserwacyjną (niestety niedostępną dla osób postronnych) i miejscem do rozbijania namiotów. Planowałem cztery dni jazdy i trzy noclegi, więc ostatni musiał wypaść gdzieś bliżej domu. Nie chciało mi się szukać kolejnego miejsca, więc zdecydowałem, że trzecią noc również spędzę na „Wrzosach”.

Kusiła mnie dłuższa wyprawa, ale na pierwszy raz nie chciałem porywać się na nic większego. Poza tym wyruszyć miałem w poniedziałek, a w piątek po południu szedłem już do pracy, więc nawet gdybym chciał przeciągnąć wyjazd, to nie miałem na to czasu.

– –

Wyposażenie

Zazwyczaj jeżę na Gryzelku z dwiema torbami: większą od Canyona w ramie, w której jadą narzędzia, zapasowa dętka, powerbank, linka do przypinania roweru pod sklepem, spray na owady, krem z filtrem itp. oraz mniejszą Geosminy na ramie, w której jadą głównie batoniki z Dobrej Kalorii na dany dzień i gaz pieprzowy.

Tym razem jechałem bardziej obładowany. Na kupionych razem z rowerem koszykach Canyon Fork Cage na widelcu wiozłem po worku firmy Geosmina:

• W pierwszym miałem kartusz z gazem, malutką kuchenkę, kubek do gotowania wody, składany sztuciec, zapalniczkę, nóż, saszetki z kawą 3w1, coś do pieczywa na kolacje i śniadania oraz trzy liofilizowane obiady.
• W drugim była reszta obozu: pierdoły toaletowe, czołówka, linka, folia NRC na wszelki wypadek, elektrolity w tabletkach, drugi powerbank i zwijany plecaczek na zakupy. No i olej do łańcucha, bo wiedziałem, że będę musiał nasmarować go w trakcie wyjazdu, zwłaszcza jeżeli będzie padać.

Żeby nie mieć problemów z bezmięsnymi posiłkami wykombinowałem, że zabiorę trzy pasty z tofu słowackiego Luntera (paprykową, delikatną i z żurawiną), każda powinna wystarczyć na sześć bułek, po trzy na posiłek, a że po otwarciu miały leżeć przez noc, to nie powinienem mieć problemu z ewentualnym zepsuciem przez wysoką temperaturę. Sprawdziły się idealnie.

W torbie na kierownicy Geosmina Harness Roll Bag przewoziłem namiot Simond MT900 razem z dodatkową podłogą Forclaz MT900 (na wypadek gdybym musiał rozbić się w niefajnym terenie), materac Simond MT900 oraz nogawki, aby były pod ręką, gdyby zrobiło się zimno.

W worku Riverside ADVT 900 wsadzonym do podsiodłowej uprzęży Rockrider ADVT 900 jechała reszta: ciuchy, ręcznik, prześcieradło do śpiwora (wiedziałem, że z możliwością umycia po dniu na rowerze, często na zakurzonych nieutwardzonych drogach, będzie w czasie tego wypadu różnie i nie chciałem upierniczynić sobie śpiworu, którego pranie jest upierdliwe). No i oczywiście sam śpiwór Simond MT500, z syntetycznym wypełnieniem i o temperaturze komfortu 5°C.

– –

Dzień pierwszy

Nie śpieszyłem się z wyjazdem z domu, chociaż byłem podjarany jak dzieciak na gwiazdkę. Spokojnie sprawdziłem, czy wszystko spakowałem, zjadłem drugie śniadanie i wyruszyłem dopiero w okolicach południa.

Większość poniedziałkowej trasy przejechałem już wielokrotnie, tym razem zwyczajową szosę za Górką Klasztorną przez Kunowo i Bługowo zamieniłem na odkrytą w tym roku polną drogę przez Sławianowo, bo jedzie się tam dużo przyjemniej, zwłaszcza na szerszych oponach.

W Śmiardowie Krajeńskim zjechałem na nowe dla mnie ścieżki – gruntówki przez pola i lasy, aby przez Zelgniewo dojechać do Skórki, gdzie kupiłem bułki na kolację i śniadanie.

Planując wyjazd nie zauważyłem, że ze Skórki miałem wyjechać po drodze wojewódzkiej 188, na miejscu okazało się, że jest bardzo ruchliwa i nawet 2 kilometry, które po niej przejechałem, były bardzo męczące i z ulgą zjechałem do lasu. Następnym razem po prostu zrobiłbym zakupy w Podróżnej, w której i tak kupowałem wodę i ze Śmiardowa pojadę na Głubczyn i Plecemin.

Ze Skórki przez Dobrzycę dotarłem do Krępska, w którym byłem już niezliczoną ilość razy i od którego czuję się już jak w domu.

10 kilometrów później byłem już na „Wrzosach”, gdzie po zameldowaniu się i opłaceniu pobytu mogłem wybrać miejsce do rozbicia. Zależało mi na obudzeniu się z widokiem na jezioro, więc rozłożyłem się między drzewami na skraju wysokiego brzegu.

Pole biwakowe „Wrzosy” jest prowadzone przez nadleśnictwo Płytnica. Dobowa stawka w sezonie 2026 to 20 złotych od osoby i kolejne 20 od namiotu. Przy polu jest plaża z pomostem, wiata z kominkiem i stołami, toalety, zlewy z zimna wodą oraz możliwość wzięcia prysznica w budynku osoby zarządzającej. Więcej informacji możecie znaleźć na tej stronie.

Po rozbiciu zrobiłem obiad (liofilizowany makaron farfalle ze szpinakiem od Lyo, pyszny), a potem poszedłem popływać. Woda w Krąpsku Średnim jak zwykle była zimna, pewnie przez to, że to jezioro przepływowe, ale po pierwszym szoku bardzo przyjemna. Potem trochę byczenia, kolacja i pora spać, bo chociaż przejechałem tylko 87 kilometrów, to jednak jazda objuczonym rowerem po momentami trudnych drogach w ciepły dzień trochę mnie zmęczyła.

Statystyki: 87,1 km, 4 godzin 51 minut w ruchu (5:54 całość), 40% poza asfaltem

Trasa na Ride with GPS

– –

Dzień drugi

Zasypiając zastanawiałem się, czy po pierwszej od ośmiu lat nocy pod namiotem będę w stanie podnieść się i wyprostować, ale albo jestem w lepszej formie niż myślałem, albo mój nowy materac jest naprawdę wygodny, bo wstałem bez żadnych problemów.

Zjadłem śniadanie, zapijając bułki kawą, spokojnie złożyłem obóz i o 9:30 ruszyłem w drogę. Początek po znajomych drogach do Szwecji, przed którą na nielegalu przejechałem po nowym wiadukcie nad powstającą obwodnicą. Stamtąd przez Zdbice, gdzie nie mogłem nie zatrzymać się przy skansenie wojskowym, by zrobić zdjęcie Gryzelkowi z T-34/85, na którym siedemnaście lat wcześniej siedziałem z synem.

Skansen wojskowy w Zdbicach miał być Centralnym Rejonem Pamięci 1 Armii Wojska Polskiego i miał dokumentować przełamanie Wału Pomorskiego w tamtej okolicy. Miał objąć spory obaczr, a cały obecny jego teren był planowany tylko jako parking. Obecnie skansen jest zaniedbany i poza czołgiem stoją tam jeszcze dwie haubice wz.38 i działo przeciwlotnicze 85 mm. Kawałek dalej na zachód, w lesie po drugiej stronie szosy znajdują się resztki niemieckich umocnień.

W Karsinie wjechałem na Stary Kolejowy Szlak, po którym jechało się fantastycznie. Odcinek do Wierzchowa to po prostu luksusowa rowerowa autostrada: szeroko, gładki asfalt, świetne oznaczenia. Nawet zielsko na poboczach było przycięte. 10/10, brak uwag.

W Wierzchowie luksusy się kończą i wjeżdża się najpierw na szosę, a potem na leśne gruntówki, momentami bardzo piaszczyste. Po przejechaniu SKS w zeszłym roku skarżyłem się na ten odcinek, w tym roku jechało się przyjemniej, ale nie przez lepszą jakość nawierzchni, po prostu Gryzelek radzi sobie lepiej w terenie niż stary Ridley z węższymi o pół centymetra oponami.

Planowałem po dojechaniu do Złocieńca odbić ze Szlaku, pojechać szosami z drugiej strony jeziora Siecino i wrócić na SKS na wysokości Toporzyka. Na heatmapie widziałem, że ludzie tam jeżdżą, więc założyłem, że ruch samochodów może być do wytrzymania. Niestety było to błędne założenie, więc zdążyłem tylko wyjechać kawałek z Zieleńca ulicą Połczyńską, po czym zmieniłem zdanie i grzecznie wróciłem na rowerową trasę.

Przed miejscowością Cieszyno zatrzymałem się przy jednej z wielu wiat na Szlaku i przygotowałem sobie dal z ryżem i soczewicą z Decathlonu (smaczny).

Przez pierwszą połowę jazdy było gorąco, ale później się zachmurzyło i przed Połczynem-Zdrojem przez chwilę kropiło.

Do samego miasta wjechałem tylko na chwilę, żeby zrobić zakupy: kolejne sześć bułek, zapas wody (bo tym razem nie miałem dostępu do kranu) i paczka prażonych orzeszków z bobem i ciecierzycą, bo przycisnęło mnie na coś słonego. Najwyraźniej mimo rozpuszczania elektrolitów w bidonach miałem braki i organizm domagał się uzupełnienia.

Z ulgą wyjechałem z miejskiego ruchu i odbiłem na boczne drogi, najpierw asfaltowe, a potem szutrowe, którymi wkulałem się na Wolą Górę.

Na Wolej Górze (219 m n.p.m.) znajduje się 48-metrowa wieża obserwacyjna należąca do nadleśnictwa Połczyn–Zdrój. Informacje znalezione w sieci i na tablicy informacyjnej przy drodze dojazdowej mówiły o możliwości wejścia w sezonie letnim na balkon widokowy, ale rdzewiejąca kłódka na furtce oraz zarośnięty teren dookoła wieży mówią, że od dłuższego czasu nikt tam nie zaglądał.

Tak, jak się spodziewałem, nikogo innego tam nie było, mogłem więc wybrać dla siebie najlepsze miejsce: równe, nie rzucające się w oczy, bliskie słupa, do którego przypiąłem na noc rower.

Zdążyłem rozbić się, umyć nawilżanymi chusteczkami i przebrać, gdy pojawił się jeszcze jeden podróżujący rowerzysta – młody chłopak o imieniu Mateusz, na trekingu obładowanym sakwami. Za dużo nie rozmawialiśmy, bo zazwyczaj jestem niezbyt rozmowny, a na zmęczeniu to już wcale. Zapytał tylko, czy nie będę miał nic przeciwko temu, że się rozbije obok (nie miałem), a ja spytałem dokąd jedzie (do Poznania).

Kolacja, pochłonięcie orzeszków, ząbki i do namiotu. Już usypiałem, gdy wybudziły mnie strzały w lesie, najwyraźniej ktoś uznał, że zapadający zmrok jest idealną okolicznością do polowania. Zdążyłem się trochę powkurwiać i usnąłem na dobre. Spało się cudnie, tym bardziej, że nad ranem popadało.

Statystyki: 112,2 km, 5 godzin i 31 minut w ruchu (7:47 całość), 15% poza asfaltem

Trasa na Ride with GPS

– –

Dzień trzeci

Znowu spałem jak niemowlak, pewnie głównie dzięki zmęczeniu całym dniu na rowerze. Obudziłem się wcześnie rano, w pełni wypoczęty. Starłem ręcznikiem wodę z namiotu, bo w nocy trochę popadało, wypakowałem swoje rzeczy pod wiatę i zdjąłem tropik i powiesiłem go na lince. Ciągle rozstawioną sypialnię odpiąłem od podłoża i przestawiłem w zasięg porannego słońca, tak żeby trochę przeschła.

Przez deszcz spałem przy zamkniętych wlotach wentylacji i para wodna skondensowała się na ściankach, a nie chciałem pakować mokrej tkaniny. Już poprzedniej nocy zdążyłem się już dowiedzieć, że wentylacja w tym namiociku nie urywa, ale po zamknięciu wlotów było wyraźnie gorzej.

Gdy mój tymczasowy dom wysychał, ja zabrałem się za śniadanie. Zdążyłem zjeść, wypić kawę, spakować się, przespacerować po okolicy i zrobić kilka zdjęć, zwinąć namiot i założyć większość toreb na rower, zanim obudził się mój sąsiad. Dokończyłem pakowanie, pożegnałem się i wyruszyłem.

Zacząłem od kapitalnej drogi do Czarnkowa, która w porannym świetle wyglądała tak fantastycznie, że wrzuciłem zdjęcie na fedi z dopiskiem „Czy można lepiej zacząć dzień?”.

Kawałek później wyjechałem na bardzo ruchliwą drogę wojewódzką 163 i euforia mi minęła. Na szczęście po chwili komputerek kazał mi skręcić w las miedzy jeziorami Krzywe i Krąg. Gdy po kilkudziesięciu metrach wąską ścieżką przez szuwary dojechałem do przewróconego drzewa, pod którym musiałem rower przeciągnąć, przypomniałem sobie, że gdy kilka miesięcy wcześniej planowałem tę trasę, postanowiłem ominąć DW163 jadąc leśnym single trackiem „Połczyńska garda”.

Według informacji na stronie Dzikie zdroje to „trasa rowerowa MTB, trekkingowa i spacerowa”, więc założyłem, że na gravelu przejadę ją bez większych problemów. Ta, jasne…

Nie tylko trasa słabo nadawała się dla objuczonej szutrówki, to najwyraźniej jechałem nią „pod prąd” i w kilku miejscach musiałem wpychać rower na strome, dość błotniste zbocza, gdzie walczyłem o każdy kolejny krok, szukając oparcia dla stóp w wystających korzeniach drzew.

Poza tymi podjazdami (o ile można tak nazwać fragment, po którym nie dało się jechać) było całkiem zabawnie, bo po tej wąskiej, momentami krętej ścieżce pomiędzy drzewami, korzeniami i kamieniami jechało się zaskakująco przyjemnie, nawet gdy prowadziła w poprzek stromego zbocza…

Pewnie nie odważyłbym się tam zasuwać nawet na właściwym rowerze, bo dropy jednak były masakryczne, ale zrozumiałem potencjalną atrakcyjność takiej zabawy dla osób mniej przywiązanych do posiadania niepołamanych kończyn.

Po trzecim wpychaniu roweru pod górę krętą ścieżką wyszedłem na prostopadłą drogę brukową. Według nawigacji miałem z niej zjechać na kolejny odcinek single tracka, ale był tak zarośnięty, że odpuściłem sobie i wróciłem na szosę, na szczęście tylko na 6 kilometrów.

Na szarpaniu się z singielkiem (a potem wrzucaniu zdjęć z niego do Fediwersum) straciłem tyle czasu, że gdy niedługo po zjechaniu na boczną drogę zatrzymałem się, żeby zrobić zdjęcie zaskrońcowi na drodze, dogonił mnie sakwiarz Mateusz.

To był ostatni raz, gdy go widziałem, bo ruszyłem dalej, gdy z kolei on robił fotki wężowi, a że nie skręcałem już na kolejne masakryczne szlaki, to byłem trochę szybszy.

Przez Prosinko dojechałem do jeziora Żerdno, które okrążyłem, aby przez Nowe Drawsko dojechać do Czaplinka. Stamtąd jeszcze przez chwile trzymałem się asfaltu, ale za miejscowością Czarne Małe odbiłem na świetne polne i leśne drogi, momentami tuż przy jeziorach, którymi jechałem do Starowic. Te 10 kilometrów było chyba najfajniejszym odcinkiem tego dnia.

Po powrocie na asfalt pojechałem w stronę Nadarzyc, odbijając od szosy dwa razy. Pierwszy raz tylko kawałek, by sprawdzić punkt widokowy na Zalewy Nadarzyckie znajdujący się ok. 200 metrów w głąb lasu.

Zalewy Nadarzyckie powstały w latach trzydziestych XX wieku w wyniku spiętrzenia wód rzeki Pilawy. Ich łączna powierzchnia to ponad 200 hektarów i prawie 20 kilometrach krętej linii brzegowej. Od zachodu sąsiadują z 21 Centralnym Poligonem Lotniczym, ale reszta jest dostępna dla osób postronnych.

Drugie odbicie, to wizyta na Trakcie Jenieckim przed samymi Nadarzycami. Byłem tam już wcześniej z rodziną (mój dwunastoletni wówczas syn przejechał wtedy swoje pierwsze 80 kilometrów jednego dnia), a teraz pojechałem sprawdzić, jak jest utrzymywane to miejsce.

Trakt Jeniecki to ścieżka historyczno-edukacyjna w miejscu, w którym w czasie II wojny światowej znajdowały się niemieckie obozy jenieckie: Stalag 302 Rederitz oraz Oflag IID Gross Born. W lesie znajdziemy dwa cmentarze oraz szereg tablic informacyjnych przedstawiających historię obozów i życie w nich.

Po wyjechaniu z Traktu w pobliżu Kłomina zawróciłem szosą do Nadarzyc, by pojechać stamtąd do Sypniewa leśnymi drogami przez Sypniewko-Folwark. W Sypniewie zrobiłem zakupy i przez Kolonię-Brzeźnicę oraz Budy pojechałem lasami znowu na „Wrzosy”.

Kusiło mnie trochę kolejne zajrzenie do pobliskiego obiektu 3002, ale goniły mnie ciemne chmury, a prognoza pogody zapowiadała solidną burzę, więc postanowiłem pojechać prosto na pole biwakowe i rozbić się, zanim pogoda się zepsuje.

Obiekt 3002 to jedna z trzech radzieckich składnic głowic atomowych w Polsce. Głowice były to przechowywane podziemnych magazynach, do których niestety nie ma możliwości legalnego wejścia. Można za to obejrzeć trochę schronów broniących dostępu do bazy oraz obiekt „Granit”, który był najprawdopodobniej miejscem tymczasowego ukrycia pojazdu transportującego głowicę do miejsca odpalenia rakiety.

Tym razem wybrałem inne miejsce na namiot. Spodziewając się burzy nie chciałem się rozkładać na skraju wysokiego brzegu nad jeziorem i wybrałem bardziej zaciszny zakątek.

Po rozbiciu wciągnąłem Mac & cheese z Lyo w ramach spóźnionego obiadu, chwilę odsapnąłem i poszedłem popływać.

Ostatecznie z zapowiadanej burzy nic nie wyszło i skończyło się na niezbyt mocnym deszczu. W nocy widziałem błyski na niebie na północno-zachodniej stronie, ale nie słyszałem ani jednego grzmotu i w sumie nie wiem, czy to była burza gdzieś daleko, czy może nocne ćwiczenia na poligonie w Nadarzycach, jak sugerowała jedna z biwakowiczek spotkana przy zlewach następnego poranka.

Statystyki: 90,6 km, 5 godzin 13 minut w ruchu (7:48 całość), 51% poza asfaltem

Trasa na Ride with GPS

– –

Dzień czwarty

Ostatni dzień. Obudziłem się z mieszanymi emocjami. Z jednej strony było mi żal, że wyjazd się kończył i jechałem do domu, z drugiej ciągle byłem na haju, że mogłem wybrać się na takie wakacje, jeździć cały dzień na rowerze, nocować w namiocie i znowu wsiadać na rower.

Zapowiadał się bardzo gorący dzień z temperaturami sięgającymi 34°C, ale poranek był bardzo przyjemny. Częściowo się spakowałem, zdjąłem tropik z namiotu i powiesiłem go na lince do wyschnięcia, żeby sypialnia mogła też przeschnąć, bo spodziewając się nocnej burzy i ulewy zamknąłem otwory wentylacyjne.

Gdy namiot wysychał, ja poszedłem się zmoczyć i po raz ostatni popływać. Gdy regularnie jeździliśmy na „Wrzosy” zaczynanie dnia od kąpieli w pustym jeziorze, zanim ktokolwiek na polu biwakowym wstanie, było jedną z moich ulubionych rzeczy i przyjemnie było sobie przypomnieć to doświadczenie.

Po pływaniu śniadanie, smarowanie łańcucha, pakowanie reszty rzeczy i pora na podjęcie decyzji co do trasy. Nie chciałem jechać prosto do domu i kończyć wakacji tuż po południu, postanowiłem więc wydłużyć powrót i jechać przez Piłę i Chodzież.

Uznałem też, że to dobra okazja, aby sprawdzić jedyny fragment Starego Kolejowego Szlaku, którego nie przejechałem rok wcześniej, bo wolałem nocny odcinek z Wałcza do Piły pojechać przez Szydłowo, zamiast w Skrzatuszu odbijać na jakąś polną lub leśną drogę, by nią dojechać do Zawady.

Okazało się, że podjąłem wtedy dobrą decyzję, bo był to nieoznaczony skręt (co więcej, oznaczenie trasy rowerowej na tym skrzyżowaniu pokazuje w innym kierunku) na brukowaną drogę z podjazdami, a potem gruntówkę przez las. Wcześniej obawiałem się, że mogę tam trafić na głęboki piach, więc nie było tak źle, ale i tak cieszę się, że wtedy wybrałem szosę, zamiast po ciemku i na zmęczeniu szarpać się na brukowych podjazdach.

Zamiast mojej zwykłej trasy z Piły po DDR do Kaczor pojechałem przez Leszków, Kalinę i Dziembowo. W tej ostatniej miejscowości zatrzymałem się pod sklepem, bo chociaż przejechałem dopiero 45 kilometrów, a już zdążyłem opróżnić oba bidony i w zapasie miałem już tylko litr wody pod ramą. Przy okazji wciągnąłem piwo zero oraz loda, co w prażącym słońcu było jak zbawienie.

Z Dziembowa wyjechałem asfaltową DDR, a w Morzewie znowu byłem na dobrze mi znanych drogach. Po dojechaniu do Chodzieży zastanawiałem się, czy by jeszcze nie przeciągnąć powrotnej trasy i odbić w Ratajach na Margonin i Gołańcz, ale było tak gorąco, że porzuciłem ten pomysł i wróciłem do domu przez Szamocin i Gromadno.

Statystyki: 118 km, 6 godzin 11 minut w ruchu (8:18 całość), 14% poza asfaltem

Trasa na Ride with GPS

– –

Jak sprawdził się sprzęt?

Zarówno rower, jak i wszystkie torby spisały się jak należy. Asfalt, szuter, piach, bruk – wszystko trzymało się na swoim miejscu. Uprzęże niezależne od worków (w torbie na kierownicy i podsiodłówce) okazały się tak wygodne, jak myślałem. Nie musiałem za każdym razem przypinać torby do roweru, tylko rano pakowałem drybaga i wczepiałem go w uprzęż. Worek od torby na kierownicy ma dodatkowo spory pasek z rzepa, co przytrzymuje go w miejscu podczas przypinania. Jedyny minus to brak wentyla, który ułatwiałby wypchnięcie powietrza przy zwijaniu worka.

– –

Wyposażenie kuchenne (palnik, kubek, składany łyżko-widelec) testowałem już wcześniej, więc wiedziałem, że mogę na nim polegać, ale niewiadomą był cały setup sypialniany. Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie materac, po nocach na nim wstawałem wypoczęty, bez bólu w moich starzejących się plecach. Dzięki dołączonemu workowi służącemu do pompowania, napełnia się go bardzo szybko i bez wdmuchiwania do środka pary wodnej.

– –

Śpiwór okazał się bardzo ciepły i zasypiałem tylko przykryty nim i dopiero nad ranem wsuwałem się do środka. Niestety, RiGCz nie pozwolił mi na zakup puchowego, więc musiałem wybrać taki z wypełnieniem syntetycznym, cięższy o około kilogram i o litr większej objętości po spakowaniu. Przez to miałem wyraźnie mniej miejsca w podsiodłówce.

Podobny skutek na miejsce w torbie miała decyzja o kupieniu najtańszego prześcieradła do śpiwora, tym razem podyktowana skąpstwem, a nie etyką. Za 40 złotych kupiłem ważące 275 gramów prześcieradło z poliestru zajmujące 1,2 litra, bo opcje lżejsze i mniejsze objętościowo kosztują kilkukrotnie więcej. Przynajmniej nie musiałem przejmować się czystością śpiwora, gdy kładłem się spać po całym dniu na rowerze, umyty tylko nawilżanymi chusteczkami.

– –

O problemach z wentylacją w namiocie już wspominałem. Nie mogę powiedzieć, że byłem zaskoczony, bo widziałem wzmianki o tym w recenzjach, które czytałem i oglądałem przed zakupem. Nie chciałem jednak jako pierwszego namiotu kupować czegoś wypasionego (jak Hubba Bubba Bikepacking od MSR za 2k), więc wybrałem po prostu opcję niedrogą (zapłaciłem 720 złotych) i w miarę lekką (1,3 kg).

Przyjemnie zaskoczył mnie nieduży przedsionek, w którym jednak bez problemu mieściły się wszystkie moje torby. Rozkładanie i składanie namiotu jest bardzo proste (m. in. dzięki oznaczeniu kolorem niektórych połączeń), chociaż jego wadą na pewno jest to, że wymaga przypięcia do gruntu. Wolałbym też mieć możliwość rozbicia najpierw tropiku, a potem rozkładania sypialni wewnątrz, co byłoby przydatne w razie deszczu.

– –

Z mniejszych rzeczy:

• Czołówka Petzl Tikka kupiona z polecenia na fedi okazała się bardzo wygodna (zarówno w czasie tego wyjazdu, jak i przy zwiedzaniu bunkrów jakiś czas później) i myślę, że dokupię do niej ładowany przez USB akumulator, aby zastąpić trzy baterie AAA, które są tam domyślnie.
• Nieduży nożyk Opinel No. 7 idealnie sprawdził się przy szykowaniu kolacji, a do tego zajmuje niedużo miejsca i waży tyle co nic, więc będzie ze mną jeździł dalej.
• Stalowa butelka o pojemności jednego litra, którą wożę w koszyku Zefal Adventure idealnie mieści mi się pod ramą i jest świetnym uzupełnieniem dwóch bidonów CamelBak – jeden izolowany Podium Chill, drugi zwykły Podium (bo nie mam więcej miejsca pod torbą w ramie), oba o objętości 0,62 litra i z dodatkowymi Mud Cap zabezpieczającymi ustniki przed kurzem i błotem.
• Dwa powerbanki Baseus PicoGo 10k mAh wystarczyły bez problemu do ładowania telefonu. Nie potrzebowałbym aż tyle prądu, gdybym nie wrzucał przez cały czas zdjęć na swoje konto na Mastodonie lub zrezygnował z udostępniania lokalizacji rodzinie, co wymaga włączonego Bluetooth i połączenia z siecią. W przypadku dłuższego wyjazdu musiałbym kombinować z doładowaniem ich po drodze (czy można to zrobić np. na Orlenie?).
• Dziesięciolitrowy plecaczek Forclaz 100, którego używałem do robienia zakupów jest kapitalnym rozwiązaniem. Waży tyle co nic (45 gramów), zwinięty mieści się w kieszeni, a po rozłożeniu wystarcza, aby spakować wszystko, czego potrzebowałem na kolację i śniadanie.

– –

Podsumowanie i wnioski

Już dawno nie bawiłem się tak dobrze na rowerowym wyjeździe. Cały czas towarzyszyło mi odczucie wolności i niezależności, jakie daje wiezienie ze sobą całego wyposażenia oraz możliwość pojechania dalej i zobaczenie więcej, niż w przypadku jednodniowego wyjazdu. Nawet gdybym nie chciał lub nie mógł skorzystać z wyznaczonych miejsc biwakowych, to zostają jeszcze obszary objęte programem „Zanocuj w lesie” albo po prostu rozbicie się gdzieś na dziko.

Na pewno będę chciał wyjechać tak jeszcze nie raz, na jeszcze dłuższe wyprawy. Problem w tym, że przy obecnym zestawie toreb nie za bardzo mam miejsce, by zapakować więcej ubrań, zwłaszcza cieplejszych. Nie jestem drobną osobą i moje ciuchy trochę zajmują.

Wymieniając śpiwór na puchowy (co się raczej nie stanie) i prześcieradło na droższe mógłbym zyskać ponad 1,5 litra. To niemało, ale gdybym miał zabrać ze sobą jakieś długie spodnie i ciepłą bluzę/kurtkę, to i tak byłby problem z upchaniem tego w torbie pod siodłem. W razie wyjazdu na np. tydzień, zwłaszcza przy zabraniu ze sobą więcej jedzenia, musiałbym jednak pomyśleć o innym rozwiązaniu w rodzaju jakiegoś minimalnego bagażnika i dwóch sakw.

– –

Z rzeczy, które zabrałem ze sobą, właściwie skorzystałem z wszystkiego, nie licząc gazu pieprzowego i folii NRC, więc nie wiozłem ze sobą niczego niepotrzebnie. Za to były dwie rzeczy, których mi brakowało:

• Pierwsza to coś do siedzenia przed namiotem. Radziłem sobie używając drybaga z torby na kierownicę i przy pogodzie, jaką miałem wystarczało, ale pewnie w chłodniejsze i bardziej wilgotne dni przydałoby mi się piankowe siedzisko, z którego zabrania zdecydowałem w ostatniej chwili.
• Druga to klapki. Miałem ze sobą wyłącznie buty rowerowe i zakładanie ich przy każdym wychodzeniu z namiotu było bardzo upierdliwe, nie wspominając już o mokrych nogach po wyjściu z jeziora.

Może przydałoby się zabrać też jakiś żel łagodzący świąd po ukąszeniu owadów, bo raz nie zdążyłem popsikać się repelentem i jakaś wredna jusznica boleśnie dziabnęła mnie w nogę.

Zastanawiałem się też, czy nie przydałyby mi się słuchawki, by posłuchać jakichś podcastów przed zaśnięciem, ale wtedy pewnie bym potrzebował kolejnego powerbanka, a poza tym zasypiałem tak szybko, że za dużo bym nie usłyszał.

– –

Rozpoczęcie bikepackingu od noclegu na „Wrzosach” bardzo dobrze mi zrobiło psychicznie i zastanawiam się, czy by w przyszłości nie używać tego pola biwakowego jako punktu startowego dla innych wypadów. Mógłbym stamtąd ruszyć na np. Trasę Pojezierzy Zachodnich, czy to na zachód przez Drawsko Pomorskie i Choszczno w stronę mostu na Odrze w Siekierkach, czy na wschód przez Szczecinek i Biały Bór do Miastka. Na razie nie planuję nic konkretnego, bo w tym roku już raczej nie uda mi się wybrać na kilkudniowy wyjazd.

Ale w przyszłym roku pojadę na pewno!

Podstawowa obsługa tych pierwszych była w Tubie już wcześniej, teraz dostajemy pełne wdrożenie: wyświetlanie, cytowanie, powiadamianie i ustawianie pozwoleń na cytowanie naszych wpisów, do czego służy ikonka cudzysłowu w prawym górnym rogu edytora wpisów.

– –

Kolekcje pozwalają na tworzenie i udostępnianie list kont. Można dzięki nim zebrać profile piszące na interesujący nas temat i potem polecić je innym w sposób umożliwiający łatwe zaobserwowanie wybranych.

– –

Kolejną nowością są listy hasztagów, które pozwalają na stworzenie własnych osi czasu zawierających wpisy na konkretny temat. Możemy podać, jakie tagi muszą zawierać, a których nie mogą.

Przy robieniu tego zrzutu zauważyłem, że przez nieuwagę użyłem w tłumaczeniu „hashtagów” zamiast „hasztagów”. Już to poprawiłem i w następnym wydaniu powinno być ok.

W tej chwili nie ma możliwości przypięcia takiej listy tagów do panelu bocznego, ale zgłosiłem już to na Matriksie Tuby i jest szansa, że pojawi się wkrótce.

Za to nadal przypinać można same hasztagi, a na dokładkę wersja 0.11.0 pozwala na umieszczeniu na panelu także tagów, których nie obserwujemy.

– –

Następną zmianę znajdziecie w preferencjach Tuby: przełącznik „Większy rozmiar czcionki” został zastąpiony suwakiem pozwalającym na ustawienie rozmiarów od 80 do 200% domyślnego.

– –

Po otworzeniu dialogu tworzenia nowego wpisu możecie zauważyć kolejną nowość. Dopóki nie zaczniecie wpisywać treści zamiast przycisku „Opublikuj”, który wysyła wpis, będą „Szkice”. Po kliknięciu zobaczycie listę zapisanych wpisów, z której możecie wybrać ten, który chcecie dokończyć i wysłać.

Osobom korzystającym ze szkiców bardzo ułatwi to życie, podobnie jak możliwość zamiany zaplanowanego wpisu na szkic jednym klikiem.

Zapisywanie szkiców i planowanie wpisów nie jest już tylko ograniczone do nowych postów, teraz można to robić również z odpowiedziami.

– –

Następne zmiany możecie znaleźć w dialogu modyfikacji profilu, bo od tego wydania Tuba wspiera dodawanie i edycję tekstu alternatywnego awatara i obrazu w nagłówku. Poza tym możecie w tym miejscu zdecydować, czy na waszym profilu mają być widoczne karty z wyróżnionymi elementami (hasztagi i profile) i multimediami.

Zaproponowałem, żeby ta druga zawierała tylko siatkę miniaturek, tak jak to jest w webowej aplikacji Mastodona, a nie całe wpisy, jak robi to oficjalny klient na Androida. Uważam, że to bardziej intuicyjne rozwiązanie, bo klikając kartę Media spodziewam się, że zobaczę same obrazy i filmy, a nie posty. Ciekaw jestem, czy ta sugestia przejdzie.

– –

Jeżeli jesteście osobami pilnującymi dodawania opisów do publikowanych załączników, czyli tzw. alt tekstu, który pozwala osobom, które nie mogą ich zobaczyć na zrozumienie co zawierają, to pewnie przyda się wam kolejna nowość. Po włączeniu w preferencjach ostrzegania przed podbiciem wpisów z załącznikami bez alt tekstu, Tuba was o tym poinformuje i pozwoli na zrezygnowanie z boostu.

– –

Jeżeli używacie Tuby na telefonie, to pewnie zainteresuje was wsparcie dla UnifiedPush, dzięki czemu apka nie musi cały czas działać w tle i nasłuchiwać. Konfiguruje się to w sekcji Powiadomienia w preferencjach.

Żeby móc skorzystać z tej możliwości potrzebujecie pakietu kunifiedpush.

– –

Jak o telefonach mowa: Tuba działa też na Androidzie! Na razie ta wersja ma swoje wady (np. u mnie nie działa nawigacja wstecz za pomocą gestu), ale jest już całkiem używalna.

Jeżeli zdecydujecie się na wypróbowanie Tuby na Androidzie, możecie znaleźć plik z wersją nightly tutaj.

– –

Inne wyróżniające się nowości to:

• możliwość ustawienia własnej miniaturki dla załączników dźwiękowych i wideo
• poprawiona wydajność wybierałki niestandardowych emoji na serwerach z dużą ich ilością
• prywatne notatki na profilach są teraz bardziej widoczne
• wsparcie dla niedawno dodanej do Mastodona możliwości tworzenia wpisów zawierających zarówno ankietę jak i załączniki
• poprawione wyszukiwanie kont w dialogu zaawansowanego wyszukiwania
• powiadomienia o nowych odpowiedziach w czytanym wątku
• powiadomienia teraz stosują się do ostrzeżeń o drażliwej zawartości
• komunikat o zapisanym załączniku teraz ma przycisk otwierający katalog z tym plikiem
• poprawki układu i wyglądu na mniejszych ekranach
• poprawki kontrolek przeglądarki mediów, tak by były zgodne z Przeglądarką obrazów GNOME

To tylko część ze zmian, ich pełną listę, razem z pokaźnym spisem poprawionych błędów możecie znaleźć na stronie Tuby na Codebergu.

– –

Poza tym Tuba ma teraz też politykę dotyczącą wykorzystania AI przy tworzeniu kodu, która w skrócie oznacza całkowity zakaz.

This project does not allow contributions generated by large languages models (LLMs) and chatbots. This ban includes, but is not limited to, tools like ChatGPT, Claude, Copilot, DeepSeek, and Devin AI. We are taking these steps as precaution due to the potential negative influence of AI generated content on quality, as well as likely copyright violations.

This ban of AI generated content applies to all parts of the projects, including, but not limited to, code, documentation, issues, and artworks. An exception applies for purely translating texts for issues and comments to English.

AI tools can be used to answer questions and find information. However, we encourage contributors to avoid them in favor of using existing documentation and our chats and forums. Since AI generated information is frequently misleading or false, we cannot supply support on anything referencing AI output.

Od siebie mogę tylko dodać: i bardzo dobrze.

– –

Na deser zostawiam was z ukrytymi w wersji 0.11.0 easter eggami, czyli Tubą na iOS6 i Win7 ;)

– –

O mały włos zapomniałbym o odnośniku do nowej Tuby, którą najlepiej pobrać z Flathuba. Gorąco polecam!

– –

Drugi tydzień zacząłem od wyjazdu na Gryzelku w okolice Złotowa, by zebrać trochę polnych i leśnych skwadratów w północno–zachodnim rogu mojego übersquadratu.

Przy okazji wizyty w Złotowie zajrzałem na tamtejsze pola do disc golfa (jedno nad jeziorem Miejskim, drugie w pobliskim Międzybłociu), gdzie odkryłem, że w najbliższy weekend odbywają się tam mistrzostwa Polski. To jedyna dyscyplina, z której relacje oglądam, więc nie mogłem nie wybrać się na kibicowanie i w niedzielę byłem znowu w Złotowie, tym razem na moim szosowym Ridleyu.

Obie wizyty w Złotowie miały po ponad 120 kilometrów, więc po dodaniu dwóch krótkich jazd w okolicy domu, w tygodniu uzbierały się trzy setki z hakiem.

A obserwowanie mistrzostw Polski było ciekawym doświadczeniem. Sam nigdy nawet nie trzymałem dysku w rękach i dopiero oglądając grających amatorów uświadomiłem sobie, jak niesamowite jest to, co wyprawiają osoby startujące w turniejach, które oglądam na YouTube.

– –

W kolejnym tygodniu wyskoczyłem tylko raz – na jeszcze jedno zbieranie kwadratów w północno-zachodnim rogu. Pokręciłem się po tamtejszych lasach, czasem jadąc po drogach, które były tylko delikatną sugestią w chaszczach, dzięki czemu został mi jeden wyjazd od zwiększenia übersquadratu o kolejne dwa oczka.

W czasie jazdy przez zarośniętą pokrzywami leśną ścieżkę wymyśliłem sobie rowerowego mema, którego skleiłem po powrocie.

– –

Następny tydzień był bardziej intensywny. Najpierw dwa wypady na gravelu, w tym jeden po mojej stałej szutrowej trasie w nadnoteckich lasach, która tym razem okazała się rozryta, z głębokimi koleinami i kamieniami leżącymi luzem na drodze. Rozumiem, że czasem drogi trzeba najpierw rozwalić, żeby je wyremontować, ale przecież można to robić po fragmencie, a nie najpierw rozorać całą prawie dziesięciokilometrową drogę, a potem po trochu ją naprawiać.

Dla odreagowania dzień później wyskoczyłem na krótkie szosowe kółko, bo nie miałem ochoty na kolejne wytrzęsienie się na wybojach.

– –

Na koniec tygodnia wybrałem się na dłuższą wycieczkę, która została highlightem miesiąca, więc rozpiszę się o niej trochę więcej. Miałem ochotę na pojeżdżenie po nowych dla mnie lasach, więc na mapie poszukałem miejscowości, do której mogę dojechać pociągiem, a potem wrócić do domu przez malownicze okolice. Padło na Warlubie, z którego narysowałem sobie trasę przez Tleń, Czersk, Tucholę i Koronowo.

Chciałem pojechać najwcześniej jak się da Arrivą, ale do ich sezonowego pociągu „Latarnik”, jeżdżącego z Bydgoszczy na Hel i z powrotem, nie można wsiąść z rowerem. Pojechałem późniejszym Regio i w Warlubiu znalazłem się dopiero o 8:30. Zacząłem od nudnego szosowego odcinka po drodze wojewódzkiej do Osia, ale tam już zjechałem na leśne drogi i zrobiło się fajne, zwłaszcza w czasie objeżdżania jezior Żur, Ciche i Mukrza (to drugie jest rezerwatem przyrody).

Później był przejazd przez pełny wczasowiczów Tleń i droga po szutrach oraz asfaltach pod Czersk, z której odbiłem na chwilę, by zobaczyć miejsce, w którym w czasie wojny był bunkier AK. Do samego Czerska wjechałem tylko na chwilę, by odbić z niego na Tucholę przez Fojutowo. W tej ostatniej miejscowości wjechałem na sympatyczny single track wzdłuż Wielkiego Kanału Brdy, przy którym zrobiłem sobie przerwę na obiad.

Niestety w czasie planowania trasy nie zauważyłem, że w Fojutowie mogłem zobaczyć dwie ciekawostki: akwedukt, którym Wielki Kanał Brdy przepływa nad Czerską Strugą oraz wieżę widokową. Może kiedyś wybiorę się tam ponownie i nadrobię te zaległości.

Z Czerska do Tucholi jechałem w większości po szutrach i gruntówkach aż do okolic Stobna, gdzie zaczęła się szosa. Z Tucholi wyjechałem po asfaltowej DDR aż do Szumiącej, gdzie zamiast skręcić jak zazwyczaj w stronę Zamrzenicy i tam wjechać na leśne drogi, pojechałem przez Bysławek do Klonowa, żeby stamtąd szybciej dotrzeć do przeprawy promowej przez Zalew Koronowski. Na miejscu okazało się, że jestem pół godziny za późno i musiałem objechać zalew i przez Nowy Jasiniec dotrzeć do Koronowa. Tamtejszy stromy wyjazd z miasta ulicą Nakielską nieźle mnie wymęczył. Miałem za sobą już ponad 160 kilometrów po momentami ciężkim terenie, przejechane w upalny dzień i ledwo wtoczyłem się na górę.

Po wjechaniu musiałem chwilę odpocząć na przystanku, gdzie przy okazji wymieniłem szkła w okularach na bezbarwne, bo była już dwudziesta i nałożyłem kurtkę przeciwdeszczową, bo niebo przede mną zrobiło się czarne i zaczęło grzmieć. Chwilę po ruszeniu w dalszą drogę załapałem się na skraj burzy: zrobiło się ciemno, wiało tak, że ledwo utrzymywałem się na rowerze a na dokładkę ściana wody. Wszystko trwało niecałe 10 minut i skończyło się równie nagle, jak zaczęło.

Zacząłem nawet trochę wysychać, gdy zaczęło kropić ponownie i zbliżyłem się do kolejnej burzy. Tym razem zamiast jechać w burzy schowałem się w wiacie przystankowej, gdzie przy okazji nałożyłem nogawki oraz base layer z długim rękawem i przeczekałem, aż będzie bezpiecznie, śledząc wyładowania na radarze pogodowym.

W końcu pojechałem dalej i na 20-parę kilometrów przed domem rozpadało się ponownie i nie odpuściło już do końca. Po przeczekiwaniu burzy byłem jednak wypoczęty i zdążyłem zapomnieć o problemach na podjeździe w Koronowie, więc taki drobiazg jak deszcz nie był w stanie zepsuć mi frajdy z jazdy. Po dojechaniu do mojej wsi nawet dokręciłem jeszcze kawałek, żeby przekroczyć próg 200 km.

W przyszłości chętnie bym się wybrał na tę trasę ponownie, ale raczej wymieniłbym nudny asfaltowy odcinek z Warlubia do Osia na równoległe leśne szutry. I tym razem wybrałbym raczej dzień bez burzy xD

– –

W ostatnim tygodniu przejechałem się jeszcze bardzo spokojnie na gravelu w ramach rozkulania, czyli recovery ride, a dzień później trochę żwawiej na szosie, co ostatecznie dało mi tysiąc kilometrów przerowerowanych w miesiącu, po raz trzeci z rzędu, co nie zdarzyło mi się od 2016.

Ten dystans pokonałem w czasie 24 jazd, które razem zajęły mi 2 dni, 5 godzin i 34 minuty w ruchu.

• Dziewięć jazd (głównie na zakupy) zaliczyłem na starym dojeżdżerskim Treku – łącznie 93 km
• Pięć razy jechałem na Ridleyu – 218,7 km
• Pozostałe 10 wypadów odbyłem na Gryzelku, co stanowiło większość miesięcznego „urobku”, bo 709,5 km.

Nie udało mi się w lipcu wybrać na zapowiadany bikepacking, ale mogę zdradzić, że załatwiłem to w końcu na początku sierpnia, a notka o tej wyprawie powinna pojawić się niedługo.

Innych planów na sierpień już nie mam, zastanawiam się nad wizytą w połowie miesiąca na wrzosowiskach w Kłominie i Okonku, a do tego pewnie trafi się jakieś kolejne skwadratowanie i trochę kulania po okolicy.

– –

Drugi tydzień zacząłem od tego, do czego zabierałem się już od jakiegoś czasu, czyli testowego przejazdu z rowerem w pełni załadowanym tak, jakbym wybierał się na kilkudniowy bikepacking. Poza torbą w ramie i płetwą na górnej rurze, z którymi jeżdżę na co dzień, miałem też dwa worki na widelcu, torbę na kierownicy i dużą podsiodłówkę. Spakowałem do tego namiot, materac, śpiwór, ciuchy, kuchenkę, żarcie itp.

Na tak obładowanym Gryzelku zrobiłem 103 kilometry w sporej części po leśnych szutrach i drogach gruntowych, czasem też piaszczystych. Po jeździe napisałem na fedi:

„Przez większość czasu nawet nie czułem, że jadę tak objuczonym rowerem, dopiero na podjazdach większa waga dawała o sobie znać.

Nie miałem też problemu z przeważaniem którejś strony, chociaż gdy dokręcałem mocniej stojąc na pedałach, miałem wrażenie, że w czasie przechylania roweru z jednej strony na drugą jest bardziej bezwładny. W tych chwilach też czułem lekkie bujanie dużej podsiodłówki Riverside, która poza tym była właściwie niezauważalna (nie licząc przekładania nogi nad nią przy wsiadaniu i zsiadaniu).

Torbę na kierownicy musiałem poprawić po kilkunastu kilometrach. Wyjąłem jeden z dwóch piankowych klocków dystansowych z mocowania do główki ramy, dzięki temu torba przesunęła się niżej i zrobiła więcej miejsca wiszącej pod komputerkiem lampce. Przy prawdziwym wyjeździe będę musiał pamiętać, żeby lepiej skompresować worek, żeby wypadła jeszcze niżej. Szkoda, że Geosmina dała tu ciała i rollbag nie ma wentyla ułatwiającego ściśnięcie.

Dzisiaj po raz pierwszy jechał ze mną również koszyk Zefal Adventure polecony przez @szarak, okazał się dobrym sposobem na przewożenie bidonu pod ramą. Duży izolowany Camelbak pasuje tam idealnie, ale muszę pomyśleć, czy nie rozejrzeć się za prostą metalową butelką o większej pojemności.”

Niestety na rzeczywisty wypad bikepackingowy będę musiał poczekać, aż się zgra praca, pogoda i syn zjedzie do domu, żeby zająć się kotem podczas mojej nieobecności.

Pozostałe dwie jazdy były kolejnymi wypady na krótkie pętle na szosie i szutrze.

– –

Trzeci tydzień czerwca był całkiem intensywny. Zacząłem od krótkiej pętli po szosie, ale następny był długi wypad po brakujące skwadraty w okolicy Rynarzewa i Szubina. Zebrałem ich tylko 24, ale kluczowych, dzięki czemu powiększyłem swój übersquadrat z 24×24 do 27×27! Trasa była bardzo różnorodna, od ruchliwej drogi wojewódzkiej między Szubinem a Kcynią, po piaszczyste podjazdy schowane w śródpolnych tunelach z krzewów.

Z ciekawostek znalezionych w czasie jazdy: droga krzyżowa zbudowana dookoła starej kapliczki w szczerym polu, nieczynna linia kolejowa w Szubinie oraz spory siedemnastowieczny kościół w części Szamocina, o której istnieniu nawet nie wiedziałem, mimo że przejeżdżałem przez tę miejscowość wielokrotnie.

Dwa dni później zaliczyłem kolejną jazdę 100+, tym razem był to wypad do Bydgoszczy z przeciągniętym powrotem przez okolice Koronowa. Przy okazji w końcu poszukałem skrótu przez las z Fordonu do Myślęcinka, żeby nie musieć jeździć przez miasto. Nie wiem, dlaczego dopiero teraz mnie olśniło, żeby sprawdzić, którędy jeżdżą miejscowi, ale lepiej późno, niż wcale. Na pewno będę korzystał z niego w przyszłości, bo jest naprawdę wygodny.

Następnego dnia znowu wyskoczyłem na krótką pętlę na szosie, a tydzień zamknąłem szutrowaniem po lasach.

– –

Kolejny tydzień to same krótsze jazdy: po raz kolejny szutrowa pętelka Wiele – Rościmin, dwa wypady po szosie i przejazd z Bydgoszczy.

Ta pierwsza szutrowa trasa była bezpośrednim powodem odwiedzin w Bydzi, bo w jej trakcie pękła mi szprycha w tylnym kole i odstawiłem rower do serwisu, gdzie przy okazji zleciłem przegląd Gryzelka, bo właśnie stuknęły mu dwa tysiące kilometrów i pora była podciągnąć to i owo. Wtedy też doceniłem, jak dobrze mieć dwa rowery treningowe, bo przed kupnem Canyona musiałem odpuszczać rowerowanie, gdy Ridley wymagał naprawy, a teraz po prostu sięgam po drugą maszynę i jeżdżę dalej.

Niestety przez pracę nie miałem czasu na dłuższy wypad, podobnie w ostatnim tygodniu, gdy zdążyłem przejechać się po razie każdym z dwóch rowerów, dzięki czemu przekroczyłem próg tysiąca kilometrów przejechanych w miesiącu.

– –

Razem wyszło ponad 1050 kilometrów w trakcie 22 jazd: 643 km na Gryzelku (9 jazd), 336 na Ridleyu (7 jazd) i 74 w czasie sześciu wyjazdów na zakupy na Treku. W sumie 2 dni i 3 godziny w ruchu.

W porównaniu z zeszłym rokiem wyszło o 80 kilometrów mniej, ale sumę po sześciu miesiącach (nieco ponad 3,5k) mam nadal wyższą, chociaż już tylko o 20 km.

To drugi miesiąc z rzędu, gdy przejechałem tysiąc kilometrów, ciekawe czy będę w stanie powtórzyć to w lipcu. Chociaż chyba raczej powinienem się zastanawiać nad tym, czy nie byłoby lepiej odpuścić, zamiast dokręcać do magicznych cyferek, żeby nie powtórzyła się sytuacja z zeszłego roku, gdy miałem cały wrzesień wyjęty z kręcenia przez odnowienie kontuzji kolan.

Na pewno chciałbym w lipcu wybrać się w końcu na chociaż 3-4 dniowy bikepacking i może jeszcze machnąć jakąś dłuższą trasę, taką w okolicach dwóch setek.

Wypadałoby też w końcu napisać recenzję Gryzelka, bo po ponad 2 tysiącach kilometrów chyba mogę już powiedzieć, co mi się w nim podoba, a co nie.

Pierwsze zdjęcie zrobiłem w styczniu tego roku, po tym, jak dzięki połączeniu diety i rowerowych treningów zrzuciłem kilkanaście kilogramów od marca 2025, gdy po kilku latach odpuszczania postanowiłem ostro wziąć się za siebie, by zasłużyć na nowy rower. Waga w końcu zjechała poniżej setki, ale tyłek i brzuch mam ciągle spore. Na drugim zdjęciu jestem w okolicach początku mojego rowerowania w połowie 2015, gdy ważyłem prawie 130 kilogramów i zdychałem po przejechaniu 20 km na raz.

– –

A teraz lecimy z właściwą częścią wpisu: zaczynasz jeździć na rowerze albo dopiero się do tego przymierzasz, żeby złapać trochę formy? Świetnie. Sam właśnie po to zabrałem się za rowerowanie (oraz by spędzać czas z pedałującą rodziną, ale to już inna sprawa). Dzisiaj podzielę się kilkoma rzeczami, których dowiedziałem się w ciągu ponad dziesięciu lat i kilkudziesięciu tysięcy kilometrów wożenia ze sobą sporej ilości nadmiarowych kilogramów.

Jazda na rowerze jest świetnym sposobem, aby stracić trochę tłuszczu i się rozruszać, zwłaszcza dzięki temu, że pozwala się zdrowo napocić, bez zbytniego obciążania stawów kolanowych (w porównaniu z np. bieganiem), o których kontuzję bardzo łatwo przy dużej ilości nadmiarowych kilogramów – ja sam dorobiłem się problemów z chrząstką w obu kolanach. Warto jednak pamiętać o kilku rzeczach, żeby odbyło się to jak najbardziej bezproblemowo.

Jeszcze mały disclaimer: żadna z firm wymienionych we wpisie nie dała mi złamanego grosza za znalezienie się w nim.

– –

Rower a waga

Rowery mają przewidzianą przez producentów maksymalną wagę osoby jadącej i przewożonego bagażu. Znalezienie tych danych bywa trudne, czasem trzeba pogrzebać głębiej, np. w przypadku bydgoskiego Unibike trzeba pobrać instrukcję obsługi, by się dowiedzieć, że w przypadku rowerów szosowych i szutrowych ten limit wynosi 115 kg, a w przypadku innych rowerów dla dorosłych 120 kg.

Próbowałem wyciągnąć informacje na temat takich limitów od dwóch innych polskich producentów rowerów – Rometa i Krossa. Od tej pierwszej firmy dostałem odpowiedź, że „limity […] znajdują się w karcie gwarancyjnej, z reguły wynoszą 110-120 kg”, więc raczej będziecie musieli dopytać o konkretny model, a od drugiej dowiedziałem się, że „maksymalne obciążenie dla ram aluminiowych to 125 kg (dla zestawu rower + rowerzysta + bagaż)”.

Spokojnie, nawet jeżeli ten limit jest dla was za niski, nie ma co się od razu zniechęcać. Gdy kupiłem swój drugi rower, szutrówkę Ridleya, ważyłem 120 kilogramów ze sporym okładem, mimo że producent twierdził, że maszyna jest przeznaczona dla osób ważących do 90 kilogramów. Jeździłem na nim ponad 10 lat i przejechałem bez problemów kilkadziesiąt tysięcy kilometrów, ani razu nie schodząc poniżej tego progu.

Jako prawny dupochron muszę dodać, że to tylko moje doświadczenie i nikogo nie namawiam do jazdy na rowerze z wagą większą, niż limit wyznaczony przez producenta, tym bardziej że może to oznaczać np. kłopoty ze zbyt słabymi hamulcami (co raczej nie powinno mieć miejsca w przypadku hydraulicznych hamulców tarczowych), a także spowodować problemy z reklamacją w przypadku rozcentrowania kół czy innych uszkodzeń spowodowanych zbyt dużym obciążeniem.

– –

Mocne koła i odpowiednie opony

Na co jeszcze warto zwrócić uwagę? Na pewno na koła. Wybierajcie raczej takie, które mają więcej szprych i to takich konkretnych, a nie odchudzanych dla aerodynamiki i mniejszej wagi. Szersze opony też będą lepsze, bo można na nich jeździć na niższym ciśnieniu, co znacząco podnosi komfort, to samo w przypadku przejścia na system bezdętkowy.

Pamiętajcie, że w przypadku podawanych przez producentów opon zakresów ciśnienia, osoby z nadwagą raczej nie interesuje dolna część zakresu, bo nawet jeżeli nie mamy dętki, którą można przy zbyt niskim ciśnieniu przebić, dociskając ją oponą do obręczy, to i tak przy dużej wadze będziemy za bardzo rozpłaszczać gumę i szorować kołem po podłożu.

W sieci jest sporo kalkulatorów pozwalających obliczyć optymalne ciśnienie na podstawie wagi osoby jeżdżącej i roweru, terenu w jakim się jeździ oraz szerokości opony i obręczy koła. Udostępniają je m.in. firmy Silca, Sram, Vittoria.

Te kalkulatory w moim przypadku pokazują zbliżone wyniki, różniące się tylko o kilka PSI. Zauważyłem jednak, że przy stosowaniu dokładnie ich wskazań, ciśnienie w oponach jest dla mnie trochę za niskie, zwłaszcza na grubszych szutrach lub brukach i żeby pewnie czuć się na rowerze, muszę wbijać 5-10 PSI więcej.

– –

Kadencja

Wspomniałem na początku, że jazda na rowerze jest dobrą aktywnością dla osób z nadwagą, bo nie obciąża stawów kolanowych tak bardzo, jak bieganie. Aby jednak mieć pewność, że robimy sobie krzywdy, warto pilnować odpowiedniej kadencji, czyli częstotliwości pedałowania.

Pedałując powoli na silnych przełożeniach, obciążamy kolana dużo bardziej niż przy dużej ilości obrotów na niskich. Zazwyczaj przyjmuje się, że optymalna kadencja to okolice 85-90 obrotów na minutę (czasem podaje się przedział 80-100).

Skąd wiedzieć, z jaką częstotliwością pedałujemy? Najlepiej skorzystać z czujnika kadencji zakładanego na ramię korby. Można taki kupić już za 40 złotych (tyle dałem za Cycplus C3 na Allegro) i sparować go z komputerkiem rowerowym (o ile obsługuje połączenie z czujnikami przez Bluetooth). Jeżeli takiego jeszcze nie macie, to wystarczy telefon i aplikacja do rejestrowania aktywności, np. Ride with GPS lub otwartoźródłowe OpenTracks.

W tej pierwszej aplikacji czujnik dodajemy w Settings -> Bluetooth and Sensors -> Set up Bluetooth device, w drugiej w Ustawienia -> Czujnik szukamy sekcji Kolarstwo i wybieramy pozycję Tempo. Po dodaniu czujnika trzeba umieścić dane z niego wśród wyświetlanych w czasie rejestrowania aktywności i już możemy pilnować odpowiedniej częstotliwości pedałowania.

– –

Monitorowanie postępów

Skoro już wspomniałem o aplikacjach do rejestrowania aktywności, to muszę dodać, że były dla mnie świetnym źródłem motywacji, zwłaszcza na początku i kto wie, czy bez nich przeszedłbym od okazjonalnych jazd do regularnych treningów, aż po maniakalne kręcenie całymi dniami.

Bez możliwości porównania aktywności, zobaczenia czarno na białym stopniowego przyrostu dystansu i średnich prędkości, moje jeżdżenie sprawiało wrażenie tkwiącego w miejscu i niedającego rezultatów. Czułem, że wracam jednakowo spuchnięty i obolały, więc myślałem o zrezygnowaniu, bo nie miałem ochoty męczyć się bez sensu.

Nie na każdą osobę zadziała to podobnie, ale ja ulegałem magii cyferek i byłem gotowy się przemęczyć, jeżeli tylko widziałem postęp w porównaniu z poprzednim tygodniem czy miesiącem.

– –

Tłuszcz a mięśnie

Kontynuując temat monitorowania postępów: miałem moment zwątpienia i zniechęcenia, gdy mimo regularnych treningów moja waga przestała się zmniejszać, a nawet trochę wzrosła. Czułem co prawda, że ubrania zrobiły się trochę luźniejsze, ale cyferki jasno pokazywały, że ważę więcej.

Nie rozumiałem za bardzo, o co chodzi, ale znajomy bardziej siedzący w temacie treningów i odchudzania wyjaśnił mi to dość prosto: mięśnie są cięższe od tłuszczu i gdy w końcu zacząłem się ich dorabiać, ich przyrost przeważył nad tym, co straciłem w miarę spalania sadełka. Rzeczywiście, wkrótce poziom masy mięśniowej się ustabilizował i zacząłem znowu tracić kilogramy.

Nie jestem fachowcem od tych zagadnień, ale może komuś przyda się to wyjaśnienie, które wtedy mnie uspokoiło.

– –

Siodełko

Głównym punktem kontaktu z rowerem jest siodło. Wydawałoby się, że szerokie i miękkie siedzenie będzie najwygodniejsze, ale w rzeczywistości dłuższa jazda na czymś takim, zwłaszcza w nieco bardziej pochylonej, sportowej pozycji, może skończyć się obtartymi udami, zwłaszcza jeżeli są bardziej obszerne od przeciętnych.

W przypadku miękkiego siodła zapadamy się w wyściółce, która ma amortyzować i nasze ciało w czasie pracy trze o siodełko. Gdy jedziemy na twardszym siodle, ale w kolarskich spodenkach z amortyzującą wkładką, porusza się ona razem z ciałem i go nie obciera. Dlatego od szerokich i miękkich „kanap” lepsze będzie węższe i twardsze siodło, które nie będzie tak mocno dotykać wnętrza ud podczas pedałowania i się uginać pod naszym ciężarem. Warto też poszukać siodełka z wycięciem pośrodku (tzw. relief channel), żeby dodatkowo ulżyć delikatnym, miękkim fragmentom ciała.

– –

Ubrania

Kolarskim portkom poświęciłem spory wpis na blogu, w którym wspomniałem, jak ważna dla wygody na rowerze jest porządna wkładka. Moim zdaniem dla osób z nadwagą jeszcze ważniejsza jest inna cecha spodenek: przylegający materiał na udach chroni przed obtarciami, o które u nas bardzo łatwo. Lycra pomaga także utrzymać suchą skórę, dużo lepiej niż np. bawełniana bielizna (ważne: spodenki zakładamy na gołe ciało!), co jest kluczowe w przypadku wysokiej potliwości.

Nogawki spodenek rowerowych robią na tyle dobrą robotę, że gdy obcierałem sobie uda w czasie chodzenia w zwykłych spodniach, zastanawiałem się nad kupieniem krótkich leginsów i zakładania ich pod spód.

Jeszcze jeden ważny sprawa — spodenki z szelkami są dużo wygodniejsze od tych bez nich w każdym przypadku, ale jeżeli posiadamy spory brzuch, to ich przewaga jest jeszcze większa, bo guma w portkach bez szelek potrafi naprawdę dawać się we znaki. Nawet jeżeli zaraz po założeniu wydaje się być dobrze dopasowana, po jakimś czasie zaczyna się wrzynać i pić. Gdy po jakimś czasie w takich spodenkach w końcu spróbowałem szelek, nigdy już nie wróciłem do wersji z gumą.

Spodenki po lewej mają pełny, wysoki przód, dzięki czemu fajnie przytrzymują brzuch, ale gorzej sprawdzają się w czasie jazdy w upale. Te po prawej mają górną część z siatki, dzięki czemu są świetne na gorące dni, chociaż gorzej podtrzymują bebech.

– –

Gdzie kupić ciuchy?

Gdy zapytałem znajomych, o czym chcieliby przeczytać w tym wpisie, dostałem pytanie „gdzie kurwa kupić ciuch na rower dla grubego człowieka?”. Odpowiedź na nie nie jest prosta, zwłaszcza jeżeli szukacie czegoś na długie trasy.

Ogólnie ciuchy z typowo kolarskich firm mają zaniżone oznaczenia rozmiarów, więc jeżeli rowerowe koszulki z Lidla kupowałem XL (a w lepszych chwilach nawet L), to w np. Martombike już 3XL. Od ręki były tylko rozmiary dla osób o budowie ciała bardziej zbliżonej do typowo kolarskiej, a ja czekałem bodajże dwa tygodnie na uszycie mojej. No ale przynajmniej mogłem kupić ciuchy, chociaż kosztowały górę kasy.

Jeżeli szukacie tańszych rzeczy, bo np. nie wciągnęliście się jeszcze tak bardzo, żeby wydawać tyle pieniędzy, albo zakładacie, że niedługo będziecie potrzebować mniejszych rozmiarów, to sprawa jest trudniejsza.

Sportowe sieciówki, takie jak Intersport czy Martes mają w swojej ofercie tylko ubrania w rozmiarach do XXL. Zapytałem obie firmy o to, czy planują wprowadzenie większych rozmiarów. Intersport odpisał:

Uprzejmie informujemy, że na ten moment nie posiadamy informacji dotyczących planowanego rozszerzenia oferty o koszulki i spodenki w większych rozmiarach ani ewentualnego terminu ich dostępności. Asortyment oraz dostępne rozmiary są uzależnione od decyzji producentów oraz aktualnych planów kolekcji, dlatego niestety nie jesteśmy w stanie potwierdzić, czy i kiedy takie produkty pojawią się w sprzedaży.

Od drugiej sieci nie dostałem odpowiedzi, więc zapytałem Radvik, firmę produkującą ubrania i sprzęt sportowy sprzedawany w sklepach Martes – również się nie odezwali.

Jeżeli chodzi o Decathlon (a dokładniej o ich własne marki, bo zazwyczaj tylko te ubrania można obejrzeć i przymierzyć w sklepach stacjonarnych), to łatwiej jest, jeżeli szukacie ubrań MTB, nie szosowych, bo tu oferta jest szersza: po kilka modeli koszulek (od 90 zł) i spodenek (od 80 zł) w rozmiarze 3XL, a do tego bielizna z wkładką zakładana pod zwykłe szorty.

Większość modeli szosowych kończy się na 2XL, koszulka 3XL jest tylko jedna – Van Rysel Essential. Kosztuje tylko 40 złotych i zazwyczaj akurat brakuje jej większych rozmiarów (w momencie pisania dostępne są tylko S-XXL), a jej jakość nie powala.

Z szosowych spodenek Decathlonu tylko najprostsze RC100 Discover z szelkami (130 zł) i Van Rysel Essential bez szelek (45 zł) są dostępne w rozmiarze 3XL. Wg producenta te pierwsze nadadzą się na jazdy do 2 godzin, te drugie o połowę krótszych. Moje ulubione obecnie portki Van Rysel EDR (220 zł) z kieszeniami na udach kończą się na 2XL. Teraz mieszczę się w nich „na styk”, a mój brzuch spoko układa się między szelkami, ale gdy ważyłem 120+ kg, to raczej bym się nie wcisnął.

Próbowałem dowiedzieć się, czy jest szansa na rowerowe ubrania w większych rozmiarach, ale od konsultanta Decathlonu dostałem tylko odpowiedź, że nie posiadają informacji na temat rozszerzenia oferty.

Za to w CentrumRowerowe.pl jest trochę ciuchów w większych rozmiarach, m.in. koszulki ich własnej marki Eyen dostępne w rozmiarze 4XL za 80 złotych, a najtańsze spodenki z szelkami Rogelli Econ za 100 złotych są nawet 5XL. Niestety, nie nastawiałbym się, że wkładka w nich będzie dobrej jakości (na zdjęciu wygląda gorzej niż to, co miał Lidl), ale na początku jeżdżenia, gdy nie przekracza się godziny, może dwóch na siodełku, mogą się nadać. Trochę lepiej wygląda wkładka w Rogelli Core (też do 5XL), ale kosztują już 150 złotych.

– –

Przerwy

Nawet jeżeli masz wygodne siodełko i spodenki, to jeżeli wybierzesz się dłuższą trasę, warto co jakiś czas zrobić przerwę i zejść z roweru. Nie tylko dasz w ten sposób odpocząć obijanemu na nierównościach tyłkowi, ale też pozwoli przewietrzyć np. spocone fałdy na brzuchu i wyprostować plecy, które też sporo dostają przy nadwadze, a przy nietypowej, pochylonej pozycji na rowerze mogą nieźle dokuczać.

Porządne przeciągnięcie się i krótkie podreptanie po okolicy zawsze poprawia to, jak się czuję na rowerze.

Przy okazji: najlepszymi miejscami na postoje w czasie jeżdżenia między wioskami są przystanki autobusowe. Wiata chroniąca przed słońcem, wiatrem i deszczem, zazwyczaj z ławką, na której można wygodnie posiedzieć, bywa prawdziwym zbawieniem.

– –

Jedzenie z głową

Jak już mowa o postoju: przy okazji warto coś przegryźć. Dobrze wiem, że gdy jeździ się, żeby schudnąć, chciałoby się nie jeść niczego, żeby zgubić jak najwięcej wagi. Niestety, na rowerze tak się nie da i jeżeli wybieracie się na jazdę dłuższą niż półtora–dwie godziny, to warto po godzinie pedałowania zjeść jakiegoś banana czy owsiany baton.

Długi, intensywny wysiłek bez uzupełniania zużywanego paliwa, może skończyć się tzw. bonkiem albo ścianą, czyli momentem, w którym nagle nogi odmawiają kręcenia, często pojawiają się nudności, zawroty albo ból głowy.

Jeżeli nie chce się wam piec batonów samemu, to polecam produkty Dobrej Kalorii. Mają do wyboru sporo batoników bakaliowych w różnych smakach i rozmiarach, także w wersji proteinowej i z niskim indeksem glikemicznym.

Odpuszczanie jedzenia w czasie dłuższego treningu u mnie zazwyczaj kończyło się dzikim obżarstwem po powrocie do domu, gdy ostatecznie wciągałem więcej kalorii, niż byłoby w tym batoniku, którego uniknąłem…

Pamiętajcie też o nawodnieniu. Czysta woda jest spoko, ale jeżeli wybieracie się na dłuższy lub bardziej intensywny trening, zwłaszcza w ciepły dzień, warto sięgnąć po izotoniki, nawet jeżeli na co dzień unikacie słodkich napojów.

O odpowiednie paliwo warto zadbać nie tylko w trakcie treningu, ale także przed nim. Jeżeli nie macie czasu zrobić sobie śniadania przed poranną jazdą, możecie skorzystać z moich sposobów na owsianki przygotowane wcześniej: w słoiku lub pieczoną.

Jak już poruszyłem temat jedzenia: moją absolutną zgubą jest nieregularne trenowanie. Gdy dużo jeżdżę, pozwalam sobie na więcej jedzenia i przy częstym kręceniu spalam to na bieżąco. A potem z jakiegoś powodu wypada mi jeden, drugi, trzeci trening, robi się przerwa na tydzień czy dwa, a nawyki żywieniowe zostają te same, więc znowu szybko przybieram. Zdecydowanie nie polecam takiego podejścia.

– –

Wyjeżdżanie wcześnie rano

Osoby z nadwagą zazwyczaj są bardziej wrażliwe na upały. Dlatego w gorące letnie dni warto załatwić trening, zanim zacznie prażyć słońce. Wstawanie przed świtem, by wyjechać np. o piątej rano, może wydawać się ekstremalnym pomysłem, ale jest dużo lepsze, niż umieranie w ponad 30 stopniach.

Wyjazd tak wcześnie ma też inne zalety: ruch na szosach jest dużo mniejszy, w czasie jazdy przez pola i lasy można spotkać dużo więcej zwierząt niż w środku dnia, co dla mnie zawsze jest sporą atrakcją, a obserwowanie z roweru wschodu słońca to przyjemność następnego poziomu.

– –

Smarowanie przed i po

Najlepsze przewiewne spodenki z chłonną wkładką, siodło z wycięciem, postoje i wczesne wyjeżdżanie nie zabezpieczą was w 100% przed spoceniem się, zwłaszcza przy dłuższych jazdach w upale i przy nadmiarze ciała we wrażliwych miejsca możemy dorobić się obtarć i odparzeń.

Jeżeli się wam to przydarzy, warto po prysznicu po jeździe i osuszeniu odparzonych miejsc, posmarować je kremem łagodzącym podrażnienia. W tym celu używam Sudocremu, który zacząłem stosować jeszcze przed rowerowaniem, gdy podkradałem go mojemu pieluchującemu wówczas dziecięciu. Działa idealnie – przynosi ulgę i przyśpiesza gojenie.

Jest też sposób, by zmniejszyć szansę wystąpienia odparzeń. To specjalne kolarskie kremy, stosowane przed jazdą na fragment ciała mający kontakt z wkładką w spodenkach. U mnie sprawdza się Chamois Créme szwajcarskiej firmy Assos: jest antybakteryjny, zapobiega podrażnieniom i daje chłodny efekt świeżości, bardzo przyjemny. Sam smaruję nim skórę w punktach kontaktu z „pampersem”, ale można po prostu nakładać go na wkładkę.

Jest droższy od Sudocremu, ale chyba lepiej wydać trochę więcej i uniknąć problemów, niż potem tańszym kremem leczyć podrażnioną skórę. Zresztą nie schodzi go dużo. Przez dość aktywny zeszły sezon zużyłem tylko połowę opakowania, ale może to przez to, że smarowałem się tylko na dłuższe jazdy.

Innym popularnym kremem przeciw otarciom jest Chamois Butt’r z USA, który jest tańszy w przeliczeniu na objętość. Kosztuje 80 zł za 235 ml (produkt Assos to 54 zł za 75 ml). Można też kupić małe opakowania po 15 zł za 9 ml, co może być dobrym sposobem na wypróbowanie kremu lub odświeżenie ochronnej warstwy w długiej trasie.

Jeszcze jedno: słyszałem o osobach używających Sudocremu jako kremu zabezpieczającego, ale IMHO słabo się sprawdza w tej roli. Jest zbyt tłusty, śliski i bardziej go czuć na skórze.

– –

Wyzwania psychiczne

Gdy zaczynałem jeździć na rowerze na równi z problemami związanymi z fizyczną stroną jazdy ze sporą nadwagą, czyli obtarciami, bólem tyłka i pleców itp., dokuczała mi strona mentalna.

Po kupieniu pierwszych kolarskich portek, wtedy jeszcze bez szelek, wstydziłem się wyjść w nich z domu i zakładałem na nie zwykłe, luźne spodenki. W końcu się przemogłem, ale wbity w obcisłe kolarskie ciuchy, które co prawda były dużo wygodniejsze od „cywilnych”, czułem się jak nabrzmiały serdelek i do tego odpalał mi się impostor syndrome. Zwłaszcza gdy widziałem śmigających na szosówkach chudziaków, którzy objeżdżali mnie na luzie, podczas gdy ja zdychałem wolno kulając się pod górkę.

Pomagało mi, gdy widziałem, że spora część tych śmigantów pozdrawiała mnie, traktując jak część społeczności, nawet gdy sam się tak nie postrzegałem, a gdy ktoś nie odwzajemniał pozdrowienia, znowu czułem się słabiej, bo miałem wrażenie, że traktuje mnie jak gorszego.

Oczywiście była to przesadna reakcja, z której się z czasem „wyleczyłem”. W tamtych chwilach pomagały mi trochę myśli w rodzaju „ciekawe jakby taki kozak się poczuł, gdyby pod tę górkę wiózł dodatkowe 50 kilogramów w plecaku” albo „nie cwaniakowałbyś byś tak, gdybyś stawiał wiatrowi taki opór, jak ja i jednocześnie nie mógł złapać kierownicy za rogi, bo w dolnym chwycie kolana uderzają o brzuch”. Takie małe złośliwości, ale poprawiały mi nastrój.

Jeszcze zanim zrzuciłem jakąś bardziej istotną część nadwagi, przyzwyczaiłem się do siebie na rowerze, wciśniętego w lycrę. Przestałem postrzegać się jak oszusta i zrozumiałem, że niezależnie od wyglądu, wolnego tempa i umierania na podjazdach, mam takie samo prawo nazywać się rowerzystą, jak ważący o połowę mniej kolarze.

– –

Mam nadzieję, że przydadzą wam się te porady, jakie zebrałem w czasie ponad dekady spędzonej z grubą dupą na rowerze i dzięki nim wasze wkręcenie się w rowerowanie będzie jak najbardziej bezproblemowe.

Życzę masy kilometrów przejechanych bez kłopotów, straconych kilogramów, nabranej formy i wszelkiej rowerowej pomyślności.