Ten tekst zacząłem pisać dość dawno temu, gdzieś w okolicach pierwszego tysiąca kilometrów zrobionego na nowym rowerze. Od tego czasu siadałem w wolnych chwilach i dopisywałem kolejny fragment lub zmieniałem już napisane, ale szło mi to bardzo powoli i istniała niezerowa szansa, że ostatecznie skończy się wrzuceniem tekstu:

Tu miała być recenzja gravela Canyon Grizl 7 AL, ale jazda na nim sprawia mi tyle frajdy, że gdy tylko mam chwilę wolną od pracy i domowych obowiązków, to wsiadam na rower, zamiast do komputera.

Na szczęście ogarnąłem się i w końcu napisałem ten przydługawy wpis, na który zapraszam. Jeżeli nie chcecie się przez niego przebijać, to na końcu jest też TL;DR z listą plusów i minusów maszyny.

– –

Spis treści

• Jak kupowałem
  • Dlaczego nowy rower?
  • Kandydaci
  • Bike sizing
  • Przyjechał!
  • Bike fitting
• Gryzelek po kawałku
  • Rama i kierownica
  • Osprzęt
  • Koła i opony
  • Siodło i sztyca
• Podsumowanie
  • TL;DR czyli plusy i minusy w skrócie
  • Na zakończenie

– –

Jak kupowałem

Dlaczego nowy rower?

Ponad 10 lat temu opisałem, jak kupiłem swojego pierwszego gravela, którym był X-Bow Allroad belgijskiej firmy Ridley. To były czasy początków szutrowego szaleństwa i Belgowie wskoczyli na rozpędzający się gravelowy wózek rebrandując jeden ze swoich rowerów przełajowych.

Mimo że wybrałem go głównie, bo zakochałem się w tym, jak wyglądał, a rozmiar dobrali mi sprzedawcy w sklepie, AFAIR wyłącznie na postawie wzrostu, okazał się najlepszym zakupem w moim życiu.

Dzięki niemu poznałem dużo lepiej swoją okolicę i odwiedziłem miejsca, których bym inaczej nie zobaczył. Myślę, że uratował mi życie ze dwa razy. Gdy go kupowałem, byłem zupełnie bez formy: spora nadwaga, mało ruchu, epizod kardiologiczny za mną i prosta droga do kolejnych problemów zdrowotnych. Dzięki rowerowi polubiłem regularną aktywność fizyczną, do której zostałem zniechęcony na lekcjach WF i złapałem najlepszą kondycję od lat. Kilka lat później rowerowaniem ratowałem swoje zdrowie psychiczne, gdy po śmierci Żony zamiast pójść na terapie, jechałem jak najdalej od pustego domu, wyryczeć się i wywrzeszczeć gdzieś w lesie.

Mimo zżycia się z Ridleyem wiedziałem, że prędzej czy później przyjdzie pora na zastąpienie go nową maszyną. Ostateczny impuls przyszedł rok temu, gdy uświadomiłem sobie, że nie zanosi się na powrót do formy sprzed dekady, gdy przejechałem 300 kilometrów jednego dnia i szykowałem się na 400, a potem i 500. Skoro nie ma szans, na to, żebym mógł w ciągu doby dojechać rowerem wszędzie tam, gdzie bym chciał i wrócić, to trzeba będzie pomyśleć o bikepackingu – pojechać kawałek, rozbić namiot i przenocować, a następnego dnia pojechać dalej.

Mój stary rower średnio do tego się nadawał, chociażby dlatego, że nie miał miejsca na torbę na kierownicy, ani punktów montażowych do bagażu. Nic dziwnego, to rama przełajówki, więc nie ma mowy nawet o założeniu tzw. płetwy, czyli torby na górną rurę ramy, bo tamtędy idą wszystkie linki, żeby nie przeszkadzały w czasie podbiegania z rowerem na ramieniu. Mógłbym częściowo to obejść, np. zakładając obejmy na widelec, by w ten sposób zamontować koszyki pod torby, ale uznałem, że lepiej będzie kupić coś nowego. Tym bardziej że miałem już dosyć starego napędu Sora 2×9 z cienkimi, niewygodnymi klamkomanetkami, a do tego nowa rama pozwoliłaby wsadzić opony szersze niż obecne 40 mm, które są maksem tego, co mogę zamontować w Ridleyu.

Postanowiłem, że tym razem nie zdam się na dobieranie rozmiaru „na oko” w sklepie i zafunduję sobie sesję bike sizingu, żeby mieć pewność, że kupuję rower najbardziej odpowiedni dla siebie. Zdecydowałem też, że wykorzystam zakup jako motywację do ogarnięcia się i zamiast wydawać od razu kasę, jaką już jakiś czas odkładałem na nowy sprzęt, bo zakładałem, że stary może się kiedyś rozkraczyć w sposób nienaprawialny (długi czas jeździłem ważąc sporo więcej, niż limit dla ramy podany przez producenta), uznałem, że będzie to najlepsza okazja, żeby zrzucić chociaż część nadwagi, której się dorobiłem po tym, gdy w 2017 wysiadły mi kolana i musiałem ograniczyć treningi.

Za odchudzanie się zabierałem się nie raz i nigdy nie udało mi się wytrzymać w postanowieniu, tym razem miałem motywację i zamiast delikatnie ograniczać posiłki poszedłem w ostrą reorganizację diety: zero słodyczy i słodkich napojów poza jazdami, zero białego pieczywa, mniejsze porcje i częstsze, za to lekkie posiłki z kolacją o 19, a nie 22-23, jak dotychczas. Nie było lekko, ale zadziałało i do dzisiaj zrzuciłem ponad 18 kilogramów.

Na bike sizing miałem wybrać się już w zeszłym roku jesienią, ale w sierpniu znowu wysiadły mi kolana i nawet nie wiedziałem, czy będę jeszcze mógł jeździć. Na szczęście po kolejnym wstrzyknięciu osocza zrobiło się lepiej, więc zacząłem szukać dla siebie roweru i umówiłem się na sesję w gdańskim VeloLabie.

– –

Kandydaci

Ułatwiłem sobie wybór dzięki odrzuceniu całej masy producentów już na starcie, bo postanowiłem, że nowy rower będzie z Europy. Poza tym chciałem aluminiową ramę, napęd Shimano GRX 2x, hydrauliczne hamulce, masę punktów montażowych (w tym na widelcu) i opony przynajmniej 45C z miejscem na potencjalny montaż 50C.

Po zdecydowaniu się na napęd 2×12 okroiłem listę do czterech rowerów. Dwóch polskich: Kross Esker 6.0 i Unibike Geos oraz dwóch niemieckich: Canyon Grizl 7 i Cube Nuroad Race. Unibike wskoczył na listę w ostatniej chwili, bo poprzedni model miał napęd 2×11 i dopiero tegoroczna wersja dostała jedną zębatkę więcej i punkty montażowe na widelcu.

Przed podjęciem decyzji postanowiłem obejrzeć na żywo wybrane maszyny (poza Canyonem, który jest sprzedawany tylko online, bezpośrednio przez producenta), żeby ewentualnie odrzucić te, których wygląd nie przypadnie mi do gustu.

• W bydgoskim CCR przyjrzałem się Eskerowi, co prawda w zeszłorocznym malowaniu, ale poza kolorem napisów (białe zamiast złotych) tegoroczny model jest taki sam. Na widzianych wcześniej zdjęciach wygięta dolna rura ramy na łączeniu z główką wyglądała nieciekawie, ale okazało się, że w rzeczywistości nie jest tak źle.

• W On-Sport w Myślęcinku wsiadłem na Nuroada, którego niestety mieli tam tylko w wersji FE, z dynamo, oświetleniem i błotnikami. Samo dynamo było dość kuszące, ale tylne oświetlenie było zintegrowane z błotnikiem, który z kolei wymagał obecności tylnego stelaża, a że przewody do tego są poprowadzone w ramie, nie było mowy o prostym demontażu tego i ponownym założeniu w razie potrzeby. Sporym minusem było też malowanie Nuroada – na ciemnozielonym, matowym lakierze zostawały paskudnie wyglądające ślady po palcach. Niestety na miejscu nie było wersji pomarańczowej, która podobała mi się bardziej.

• Zajrzałem też do firmowego salonu Unibike, gdzie obejrzałem nowy model Geosa. Wcześniej nie zwracałem większej uwagi na ich rowery, mimo że widziałem ich sporo, ale teraz poczytałem i pooglądałem trochę recenzji. Nie spodziewałem się, że tak blisko mnie, w Bydgoszczy, robi się tak przyzwoite rowery. Geos 2026 na żywo wyglądał nieźle i przy okazji wizyty załatwiłem sobie PDF z jego geometrią, bo na stronie Unibike były tylko dane poprzedniego modelu.

Miałem na tej liście swoich faworytów, ale postanowiłem, że ostateczną decyzję podejmę na podstawie wyników bike sizingu.

– –

Bike sizing

Jak pisałem wyżej, wybrałem VeloLab w Gdańsku. Zadzwoniłem pod koniec lutego, a pierwszy wolny i mi pasujący termin był niecały miesiąc później. Zabrałem kolarskie ciuchy i buty i pojechałem.

Fitterka Agata Sobota zaczęła od wywiadu: moje doświadczenie z rowerowaniem, jak wygląda moje jeżdżenie obecnie i jakie plany dotyczące nowej maszyny, przebyte kontuzje, problemy zdrowotne, czy i co boli mnie w czasie jazdy itp., a potem przyszła pora na sprawdzenie mojej sprawności i zakresu ruchowego: skłony, przysiady, zgięcia, praca nóg z naciskiem na stawy kolanowe i biodra. O dziwo, wypadłem nieźle.

Badanie fizjoterapeutyczne wykazało:

• dobrą elastyczność oraz poprawne zakresy ruchomości,
• test przysiadu i skłonu informuje o bardzo dobrym zakresie zgięcia bioder,
• proporcjonalny zakres zgięcia kręgosłupa w skłonie

Po tym wstępie Agata przyczepiła do mnie czujniki pozwalające na monitorowanie pozycji i zaprosiła na maszynę, która pozwala na swobodne ustawienie odległości między siodełkiem i kierownicą oraz wysokości tychże, a także zmianę szerokości kierownicy i długości korby.

Stopniowo dopasowywała wszystko tak, by było mi wygodnie, a kąty pleców, ramion i kolan były optymalne. Znalezienie idealnej pozycji trochę trwało i musiałem nieco popedałować zarówno z rękami na klamkomanetkach, jak i w dolnym chwycie na rogach.

Tak ustawioną maszynę fitterka wprowadziła do komputera i siedliśmy do porównywania tych wyników z geometriami interesujących mnie rowerów. W trakcie tego odpuściłem sobie Cube i zamiast tego przyjrzeliśmy się modelowi Terra hiszpańskiej firmy Orbea.

Z notatek, które otrzymałem od Agaty razem z raportem:

– Kross Esker 6.0. rozm. XL, mostek 80 mm, 20 mm podkładek, kierownica 44 cm reach ~70-75 mm
– Unibike Geos, rozm. 55, mostek 90/100 mm, podkładek 35 mm, kierownica 44 cm reach ~70-75 mm, dla dłuższej kiery mostek 90 mm, dla krótszej kiery 100 mm
– Canyon Grizl rozm. L, mostek 80 mm -6 st, podkładek 27,5 mm (wszystkie)
– Orbea Terra H30 rozm. XL, mostek 80 mm -5 st, podkładek 20 mm, kierownica 44 cm

Siedząc w pociągu z Gdańska, podjąłem decyzję: kupuję Canyona i wymieniam w nim mostek na krótszy. I tak po cichu myślałem o kupnie amortyzowanego mostka firmy Redshift, więc przynajmniej miałem do tego dobry pretekst.

Po powrocie do domu zamówiłem na stronie Canyona rower z dwiema torbami oraz koszykami na widelec. Poza tym kupiłem też mostek, komputer GPS Coros Dura oraz pedały SQlab o dłuższej osi. Byłem podjarany chyba nawet bardziej niż kiedykolwiek za dzieciaka na Gwiazdkę.

– –

Przyjechał!

Dwa dni później w domu zjawiły się komputerek i mostek, a po niecałym tygodniu po nich miałem też pedały i rower. Gryzelek przyjechał w sporym kartonie, który po otwarciu powiedział „Enjoy the ride!”.

Odrobinę się obawiałem samodzielnego składania, ale Canyon ma niezłe filmy instruktażowe pokazujące cały proces krok po kroku, a do roweru była dołączona też dokładna papierowa instrukcja. Poza nią w pudełku była też pasta do smarowania sztycy i kierownicy na łączeniu z ramą/mostkiem oraz prosty klucz dynamometryczny z sześcioma końcówkami.

Gdy rzuciłem się do składania maszyny, pochłonęło mnie to tak bardzo, że zapomniałem o blogerskich obowiązkach i nie zrobiłem żadnego zdjęcia w trakcie. Musicie uwierzyć mi na słowo, że rower był dobrze zapakowany w foliowe i kartonowe zabezpieczenia, dzięki czemu przyjechał z Niemiec w idealnym stanie. Wyjęcie go z tego wszystkiego było jednak dość proste, a ja musiałem tylko założyć koła, posmarować i wsunąć sztycę, a gdybym nie zmieniał mostka, to zostałoby mi przykręcenie kierownicy i już mógłbym jechać. Zamiast tego musiałem odkręcić stary mostek, skonfigurować nowy montując w nim odpowiednie do mojej wagi elastomery i założyć go oraz przykręcić kierownicę.

Po złożeniu i ustawieniu wysokości siodełka na podstawie wyników bike sizingu Gryzelek wyglądał tak:

Niestety przez pracę na pierwszą jazdę na nowej maszynie mogłem wybrać się dopiero następnego dnia.

Miałem czas tylko na niedużą pętlę w niedużej części poza asfaltem, ale jechało się świetnie, chociaż miałem wrażenie, że rower jest za duży, potęgowane przez tkwiącą ciągle w tyle głowy myśl, że konfigurator Canyona wskazywał mi mniejszy rozmiar.

Postawienie obok siebie Gryzelka i Ridleya pokazało mi jasno, że są bardzo podobnej wielkości i w końcu doszedłem do wniosku, że wrażenie większego rozmiaru bierze się najwyżej z tego, że siedzę w bardziej wyprostowane pozycji, więc mam wyżej głowę. Wielkie w porównaniu do poprzedników chwyty klamkomanetek też mogły podkręcać to uczucie.

– –

Niedługo później mogłem wybrać się na dwie dłuższe (95 i 65 km) jazdy, by pozbierać trochę kwadratów. Uznałem, że nigdzie nie przetestuję nowego roweru tak dobrze, jak na polnych i leśnych drogach szutrowych i gruntowych, często pełnych piasku, zwłaszcza jeżeli dołożyć do tego trochę bruku i popękanych betonowych płyt. Rower szedł jak burza po wszystkim, jechało się bosko, a ja dławiłem się ze szczęścia :)

Chwilę potem pojechałem na moją tradycyjną trasę wielkanocną: wizytę na Dębowej Górze między Osiekiem a Wyrzyskiem. Tym razem postanowiłem wjechać na górę drogą od strony Bąkowa, którą znalazłem na mapie. Droga okazała się być nieużywana od dawna, zasypana suchymi liśćmi i gałęziami, a w niektórych miejscach musiałem przenosić rower nad przewróconymi drzewami. Na szczęście po reszcie dało się jechać, a Gryzelek znowu spisał się świetnie.

Pojeździłem tak przez miesiąc, a w międzyczasie wymieniłem mostek w Ridleyu na krótszy, przełożony z Canyona po dołożeniu adaptera z 1 1/8 cala na 1 1/4, bo nowy rower ma grubszą rurę sterową. W połączeniu ze zmianą wysokości siodła w starym rowerze na podstawie wyników bike sizingu dało mi to wyraźnie bardziej wygodną pozycję także na nim. Założyłem mu gładkie, szosowe opony i od tego czasu służy mi do krótkich, ale bardziej intensywnych treningów na asfalcie.

– –

Bike fitting

Pod koniec kwietnia przyszła pora na kolejną wizytę w gdańskim Velolabie. Zastanawiałem się, czy nie odpuścić bike fittingu, skoro rower mam już mniej więcej ustawiony, ale postanowiłem przy zakupie nowej maszyny pójść na całość.

W czasie sesji Agata poprawiła mi pozycję siodełka (minimalnie w dół i trochę do przodu) i ustawiła optymalnie bloki w butach, bo nawet na pedałach z dłuższą osią haczyłem piętami o szeroko rozstawione dolne rurki tylnego trójkąta ramy.

Miałem też okazję przetestować masę siodeł różnych producentów. Najwygodniejsze było i najlepiej w badaniu nacisku za pomocą maty sensorycznej wypadło Fizik Vento Argo X3, ale żeby na nim móc mieć optymalną odległość od kierownicy, musiałbym zmienić sztycę na taką z mniejszym offsetem.

Ostatecznie padło na Ergon SR Allroad, które wymontowałem z Ridleya. Całkiem nieźle wyglądało pod względem rozłożenia nacisku, a poza tym byłem już do niego przyzwyczajony. Ridley nie dostał w zamian siodła z Gryzelka, bo jest po prostu fatalne, zamiast tego wyciągnąłem poprzednio siodełko, czyli Forza Cirrus.

Testowałem też różne wkładki do butów, dające lepsze podparcie stopie, bo liczyłem na to, że pozwolą mi na usztywnienie moich wyprawowych Shimano EX7, których stosunkowo miękka podeszwa czasem powoduje dyskomfort w czasie mocniejszego jeżdżenia, ale ostatecznie nie zdecydowałem się na żadne z nich.

– –

Po ostatecznym ustawieniu Gryzelka wybrałem się na długą jazdę nad Zalewem Koronowskim. 144 kilometry z dojazdem i powrotem po szosach i kręceniem po leśnych szutrach i piachach. Było zarąbiście. Wróciłem wymęczony, ale przeszczęśliwy i zadowolony z zakupu.

Tyle części gawędziarskiej, ponad dwa tysiące słów wstępu powinny wystarczyć. Teraz opowiem pokrótce, co mi się w nowym rowerze podoba, a co nie.

– –

Gryzelek po kawałku

Rama i kierownica

Wcześniej nie byłem fanem bardziej kanciastych ram. Wolałem tradycyjne okrągłe rury i dwa proste trójkąty. Tym razem jednak spłaszczona górna rura i tylny trójkąt kończący się niżej niż przedni i łączący się z nim nieco dziwnym, ale płynnym przejściem zupełnie mi nie przeszkadzają. Najwyraźniej zmienił mi się rowerowy gust.

Kolor, określany przez Canyona jako affogato (czyli lody zalane espresso), co prawda wygląda świetnie, ale tak, jak się obawiałem, jest mało praktyczny i widać na nim każdą draskę i kurz wtarty w lakier przez paski toreb. Na szczęście najbardziej wrażliwe miejsca okleiłem taśmą ochronną.

Zaletą ramy i jednym z powodów, dla których ja wybrałem, jest masa otworów do mocowania dupereli. W tej chwili poza torbą-płetwą na górnej rurze, dwoma koszykami na bidony wewnątrz ramy i trzeciego pod nią (akurat na litrową butelkę na wodę), mam też założone koszyki na przednim widelcu, w których w razie potrzeby jeżdżą worki. Poza tym mógłbym zamontować jeszcze bagażnik z tyłu, do czego się powoli przymierzam, żeby mieć możliwość łatwiejszego spakowania na dłuższy bikepacking.

– –

Kierownica ma flarę, czyli rozchylenie końców rogów na boki o 16°. Dzięki temu jest znacznie wygodniejsza w dolnym chwycie. Na starej czułem się ściśnięty, co w połączeniu z większym pochyleniem powodowało, że po tę pozycję sięgałem w ostateczności, teraz jest zdecydowanie dużo wygodniej.

Szerszy chwyt daje mi nie tylko wygodę, ale i większe poczucie kontroli i po pojeżdżeniu trochę na tej kierownicy myślę, że chciałbym kiedyś spróbować takiej z jeszcze większą flarą, za to płytszej. Coś w rodzaju stworzonej pod bikepacking kiery PRO Discover 30, która ma flarę 30° i drop 90 mm (w obecnej to ponad 3 cm więcej).

– –

To większe poczucie kontroli, o którym wspomniałem, nie wiąże się wyłącznie z kierownicą. Cały rower jest bardziej stabilny, lepiej trzyma linię i lepiej się prowadzi niż jego poprzednik. Kiedyś myślałem, że to jak się jedzie na Ridleyu, jest normalne, teraz wiem, że tak nie jest. Najprawdopodobniej przez przełajowe korzenie stary rower jest bardziej twitchy (wybaczcie mi sięgnięcie po angielski termin, ale pasuje tu najbardziej).

– –

Przy okazji kierownicy muszę wspomnieć o największym rozczarowaniu związanym z Gryzelkiem. Canyonowe owijki, sprawiające wcześniej dobre wrażenie, zaczęły się rozsuwać i pojawiły się szpary, miejscami nawet kilkumilimetrowe – ktoś najwyraźniej spierniczył robotę. Wstyd, że w rowerze za tyle kasy można tak zepsuć absolutnie podstawową kwestię. Musiałem odwinąć obie owijki aż do klamkomanetek i zawinąć ponownie.

Tu i ówdzie pojawiły się już wyraźne ślady używania, więc pewnie niedługo będę musiał owijki wymienić, najlepiej na Ergon BT Gravel, takie jak mam w Ridleyu, bo trzyma się je świetnie i zupełnie nie widać na nich nakręconych tysięcy kilometrów.

– –

Osprzęt

Jak wspominałem na początku, chciałem zostać przy napędzie 2x, ale zamienić starą Sorę 2×9 na GRX 2×12. Miałem szczęście, bo niedługo po tym, jak kupiłem Gryzelka, Canyon pokazał jego odświeżona wersję i jedną z głównych zmian było przejście na napęd 1x.

Dwunastorzędowy GRX RD-RX820 pracuje jak marzenie, a nawet lepiej. Biegi wskakują błyskawicznie, dużo lepiej niż w starym rowerze, gdzie nawet świeżo po zakupie nie było to tak natychmiastowe. Owszem, po przejechaniu pierwszego tysiąca kilometrów pojawiły się lekkie opóźnienia, ale wystarczyło podciągnąć rozciągnięte linki i znowu wszystko śmiga.

Przejście z dziewięciu tarcz z tyłu na dwanaście zlikwidowało duże przeskoki między przełożeniami, dzięki czemu nie mam już sytuacji, w których jedno jest za słabe, a sąsiednie za mocne.

Pierwszy raz mam tylną przerzutkę ze sprzęgłem. To świetne rozwiązanie, dzięki któremu nie zdarza się uderzanie łańcucha o ramę w czasie jazdy po kocich łbach czy korzeniach.

Jeżeli musiałbym się do czegoś przyczepić, to nie jestem fanem ażurowej konstrukcji kółek przerzutki. Sora ma pełne i zbierają dużo mniej syfu niż te w GRX.

– –

Ciekaw jestem trwałości łańcucha, bo w porównaniu z tymi, których używałem z dziewięciorzędowym napędem w Ridleyu, wygląda bardzo delikatnie. Na razie trudno coś powiedzieć mimo czterech tysięcy kilometrów nakręconych na nowym rowerze, bo postanowiłem przy okazji spróbować chwytu, który ma przedłużać żywotność kasety, czyli jazdy na trzy łańcuchy, które wymieniam co 1k km. Na łańcuchu #1 zrobiłem dopiero 2k i przymiar nadal nie pokazuje rozciągnięcia.

– –

Chwyty klamkomanetek są świetne: wygodne, szerokie, dobrze leżą w dłoniach. To najbardziej bolesna różnica, gdy wskakuję na Ridleya na krótki trening po szosach, bo chwyty Sory są dużo węższe i bardziej obijają dłonie, nawet przy jeździe na dużo lepszej nawierzchni.

Dodatkowo przy montowaniu roweru nowe chwyty ustawiłem je sobie tak, by były odrobinę podniesione, dzięki czemu nie napieram tak na nie przy pochyleniu i mniej obciążam część dłoni między kciukiem a palcem wskazującym. Po pojeżdżeniu tak przez chwilę zrobiłem to samo w starym rowerze.

– –

Hydrauliczne hamulce GRX BL-RX610 były jednym z większych zaskoczeń. W Ridleyu też mam tarczowe, ale mechaniczne. Są przyzwoitej jakości i nigdy specjalnie nie miałem powodu do narzekania na ich siłę zatrzymywania. Dopiero gdy pojeździłem na Gryzelku i wróciłem na chwilę do starego roweru, uświadomiłem sobie, o ile są gorsze, bo nowe hamulce GRX wymagają znacznie mniejszej siły i zatrzymują rower momentalnie, zamiast go spowalniać. Z jednym palcem na klamce hydraulików mam większą siłę hamowania niż z całą dłonią na poprzednich.

Klocki w nowych mają radiatory dla lepszego odprowadzania ciepła. Przy moim jeżdżeniu raczej nie będą potrzebne, ale wyglądają fajnie.

– –

Koła i opony

Po tym, jak w Ridleyu zajechałem stockowe koła, założyłem mu szosowe DT Swiss R500. Całkiem solidnie sprawdzały się też na szutrach, pewnie dzięki dużej ilości szprych (po 28) i tylko parę razy zdarzyło się, że w czasie jazdy któraś się poluzowała.

Gryzelek ma koła tej samej firmy, tym razem jest to model Gravel LN, robiony przez DT Swiss dla producentów rowerów. Pewnie są trochę tańsze i gorsze od zwykłych gravelowych kół DT Swiss, ale jeździ się na nich dobrze i na razie trzymają centrę. Za to gdzieś w okolicy pierwszego nakręconego tysiąca w czasie jazdy usłyszałem brzdęknięcie. Okazało się, że pękła szprycha w tylnym kole.

Podwiązałem ją do sąsiedniej i dojechałem do domu bez problemów. Od czasu wymiany tej szprychy przejechałem kolejne trzy tysiące kilometrów i pęknięcie się nie powtórzyło, więc zakładam, że miałem pecha i trafiłem na trefny egzemplarz.

– –

Po raz pierwszy mam thru-axle, czyli sztywne osie w rowerze. Wcześniej myślałem, że są przehajpowane, bo przecież mocowanie koła to prosta sprawa, a quick release robiły robotę przez lata. Gdy w końcu spróbowałem, szybko zmieniłem zdanie, bo naprawdę są dużo bardziej wygodne, tym bardziej że montowane przez Canyona mają wbudowane uchwyty i nie wymagają sięgania po inbus. Największą zaletą jest to, że koła ze sztywną osią nie da się ułożyć w niewłaściwym miejscu i pod kątem w stosunku do ramy. Fakt, że w tym systemie nie ma nakrętek i sprężynek, które lubią się gubić w czasie ściągania koła na poboczu, też jest sporą zaletą.

– –

Za to opon jestem dużo mniej zadowolony. Gdy w specyfikacji modelu przeczytałem, że Gryzelek przychodzi z oponami Schwalbe G-One Bite, ucieszyłem się, bo słyszałem o nich sporo dobrego. Nie spodziewałem się jednak, że najprostszy model (Performance) oferowany razem z rowerami jest dużo gorszy niż te, o których czytałem.

Zacznijmy od tego, że w już czasie jednej z pierwszych jazd złapałem gumę, a drugą zaliczyłem parę miesięcy później. W obu przypadkach musiał być to cienki, ostry kolec, sądząc po dziurach w dętkach. Dla porównania – w dwóch kompletach Continental Terra Speed nie przydarzyło mi się to ani razu, mimo jeżdżenia po podobnych drogach.

Poza niską odpornością na przebicia opony mają też problem z przyczepnością na niektórych nawierzchniach. W większości przypadków jeździ się na nich naprawdę wygodnie, za co odpowiada pewnie głównie ich szerokość, o pół centymetra większa niż w Ridleyu. Zachowują się dobrze na różnej jakości szutrach, ubitych drogach gruntowych, bruku, asfalcie itd. Na piaskach wypadają podobnie do Conti, a może nawet trochę lepiej – w głębokim trochę tańczą, ale przez płytki idą w miarę gładko.

Byłem z nich zadowolony, aż przyszedł jeden z dni po deszczu, które zazwyczaj wykorzystuję do pojeżdżenia po trasach, na których piasek jest zbyt głęboki na przejechanie na sucho, ale da się to zrobić po mokrym. Przy pierwszym wjechaniu w taki piach poczułem, jakby ktoś szarpnął mnie za siodełko do tyłu. Opony momentalnie oblepiają się piaskiem, robią się gładkie i tracą przyczepność. Na dodatek ich oczyszczenie się po wyjechaniu na inną nawierzchnię nie jest natychmiastowe i trochę trwa. Powiedziałbym, że w takich sytuacjach chwilami zachowują się nawet gorzej niż w głębokim, sypkim piasku.

Nie mogę się doczekać, aż je wreszcie zajadę i będę mógł wymienić na inne. Trochę chyba jeszcze poczekam, bo jeszcze trochę „mięsa” na nich zostało. Gdy po czterech tysiącach zamieniałem je miejscami, żeby zużywały się równiej, przednia była jeszcze całkiem świeża.

Na pewno chcę spróbować jeszcze szerszych gum, bo Gryzelek mieści nawet pięćdziesiątki. Zacząłem się już rozglądać za następcami i na razie najciekawiej wyglądają Pirelli Cinturatto Gravel M i Continental Terra Adventure (Terra Speed i Trail kończą się na 45C).

– –

Siodło i sztyca

Siodło to drugi słaby punkt Gryzelka. Selle Itallia Model X nie tylko bardzo nie zgrało się z moim zadkiem, ale też pokryte jest gumą, która klei się do spodenek. Zazwyczaj powierzchnia siodełka jest zrobiona tak, że nie ślizgamy się w czasie jazdy, ale nie przeszkadza w pracy ciała przy pedałowaniu czy przesuwaniu się w celu znalezienia odpowiedniej pozycji. Tu siodło jest pokryte materiałem, który być może sprawdziłby się jako wykończenie chwytów na kierownicy, ale nie jako nawierzchnia siodełka.

Poskarżyłem się na nie fitterce, gdy po raz drugi pojechałem do VeloLab. Agata powiedziała, że nie jestem jedynym, który narzeka na te siodełka i że niektóre osoby nawet mówiły, że przetarły sobie na nich materiał spodenek.

Jak już wspomniałem, ostatecznie wymieniłem je na siodło Ergona, które kupiłem rok wcześniej i na razie przy nim zostaję.

– –

Za to sztyca może być jasnym punktem w specyfikacji, chociaż przez chwilę podchodziłem do niej sceptycznie. Czytałem wcześniej, że karbonowe sztyce lepiej tłumią wstrząsy od aluminiowych, ale po jeżdżeniu przez jakiś czas doszedłem do wniosku, że nie czuję większej różnicy, bo niedogodności zadkowe zaczynam odczuwać po podobnym dystansie i w podobny sposób. Uznałem więc rzekomą magię włókna węglowego za ściemę i przestałem zwracać na nią uwagę.

Dopiero w okolicach drugiego tysiąca przekulanego na Gryzelku uświadomiłem sobie, że owszem – tyłek dostaje podobnie, ale od czasu zmiany roweru odpuściłem większość chwytów przedłużających czas na siodle, takich jak pedałowanie co jakiś czas na stojąco, wstawanie przy przejeżdżaniu po dziurach i regularne postoje. Mimo większego obijania tyłek wytrzymuje tyle samo, więc coś musi działać. Nie wiem, czy to rzeczywiście sztyca, czy po prostu szersze opony z niższym ciśnieniem, czy jedno i drugie, ale jest wygodniej.

– –

Podsumowanie

TL;DR czyli plusy i minusy w skrócie

Zalety:

• wygląd ramy
• miejsce na opony do 50C
• wygodne klamkomanetki
• praca napędu
• duża ilość punktów montażowych
• hamulce hydrauliczne
• wygodna kierownica
• sztywne osie

Wady:

• siodełko
• opony
• widoczne rysy na lakierze

– –

Na zakończenie

Mimo paru minusów jestem bardzo zadowolony z roweru. Jednego z nich już się pozbyłem przez zmianę siodełka, następny zniknie po założeniu nowych opon, a z trzecim byłem pogodzony w momencie zakupu.

Decyzja o bike sizingu przed zakupem też była trafiona. Bez niej kupiłbym rower o rozmiar mniejszy, a położenie siodełka ustalałbym na chybił trafił. Druga sesja pewnie nie była tak bardzo potrzebna, bo informacje z pierwszej były kluczowe, ale przydała się do optymalnego ustawienia roweru pode mnie.

Postaram się niedługo dorzucić wpis o rzeczach, które dokupiłem do Gryzelka. Mam nadzieję, że się zmieszczę w jednym, bo trochę ich jest, a nie chciałbym produkować kolejnego potwora, takiego jak ten tekst, który przekroczył już próg 4k słów, co do tej pory na „silva rerum” zdarzyło się tylko raz.

Na pożegnanie jeszcze dorzucam fotkę Gryzelka w trakcie mojej pierwszej wyprawy bikepackingowej, czyli właśnie takiego rowerowanie, dla którego go kupiłem.

Jeżeli jeszcze nie czytaliście relacji z niej, to serdecznie zapraszam do lektury.

Zaczynam od pocięcia dyni na połówki wzdłuż, a potem znowu i znowu, aż będę miał osiem w miarę równych części. Usuwam nasiona razem z resztą farfocli, a potem obieram dynię.

Smaruję delikatnie oliwą, układam na blasze i piekę w piekarniku nagrzanym do 180°C przez około 45 minut. Czas pieczenia zależy od wielkości kawałków, więc warto zacząć sprawdzać wcześniej, nakłuwając dynie widelcem. Pamiętajcie, żeby zaczekać, aż widelec będzie wchodził naprawdę bez oporu i odczucia wbijania we włókna, ale zanim brzegi dyni zaczną się przypalać.

Dynię odstawiam do ostygnięcia, potem dzielę widelcem na kawałki, wrzucam do wysokiej miski i miksuję z mlekiem owsianym (oczywiście możecie użyć dowolnego) dolewając go po trochu, aż do uzyskania pożądanej konsystencji, po czym słodzę. Wybór słodzika zależy od was, ja najczęściej używam erytrytolu, żeby mus miał jak najmniej kalorii. Pieczona dynia kapitalnie komponuje się zarówno z syropem klonowym jak i cukrem trzcinowym, ale oczywiście w takiej wersji mniej nadaje się dla osób na diecie.

Gotowy mus zaskakująco mało przypomina w smaku dynię i jego pochodzenia zdradza tylko lekki warzywny zapach, który można zamaskować np. cynamonem. Do tego wystarczy dorzucić garść suszonych owoców (ja lubię morwę i miechunkę) i sycące śniadanie gotowe.

Inny pomysł to dosypanie ulubionej granoli, jeżeli nie przeszkadza wam jedzenie jej twardej. Ja lubię ten kontrast między czymś chrupiącym a delikatnym musem.

A na koniec luksusowa wersja deserowa. Mieszamy mus z ciemnym, niesłodzonym kakao (na miskę musu wystarcza łyżka, może półtorej) i otrzymujemy gęsty, niemalże czekoladowy krem. Na wierzch lubię położyć plastry banana, a gdy czuję, że mogę sobie pofolgować, to polewam je dodatkowo odrobiną syropu klonowego.

Jedna średniej wielkości dynia piżmowa spokojnie wystarczy wam nie tylko na te trzy wersje, które pokazałem, ale też i na poeksperymentowanie z własnymi pomysłami. Smacznego!

Pierwszy tydzień to tylko jeden wypad na moją najczęstszą pętle gravelową po okolicy. Aż dziwne, że nadal mi się nie znudziła, może dlatego, że ciągle próbuję jej różnych wariantów, starając się jak najbardziej podkręcić udział dróg bez asfaltu. Fakt, że prowadzi obok przydrożnych drzew owocowych też podnosi jej atrakcyjność :)

– –

Drugi tydzień był dużo bardziej intensywny. W poniedziałek pojechałem na długie (158 kilometrów) zbieranie kwadratów od Kcyni po Białe Błota. Przejeżdżałem przez wielkie kałuże, podskakiwałem na bruku, brnąłem w piachu i sprowadzałem rower z wysokiej skarpy, wszystko po by zaliczyć 52 kwadraty, których potrzebowałem do powiększenia übersquadratu z 28×28 do 30×30. I pomyśleć, że ten rok zaczynałem z 20×20!

W czwartek po pracy wyskoczyłem na krótkie rozkulanie, a w niedzielę pojechałem na kolejną długą jazdę, mimo zapowiadanych przelotnych deszczy, tym razem celem było odwiedzenie miejscowości Buka.

W czasie planowania tej trasy znalazłem alternatywę dla drogi wojewódzkiej 241. Zamiast jechać szosą przez Zboże z Więcborka do Sępólna pojechałem sympatycznym czerwonym szlakiem rowerowym po polnych i leśnych drogach. Z Sępólna też nie wybrałem się jak zazwyczaj przez Sikorz i Trzciany, tylko przez pola prosto do Małej Cerekwicy. To zdecydowanie lepsza opcja niż jazda DW241 i na pewno wykorzystam ją w przyszłości. Przydałoby się jeszcze wykombinować sposób na całkowite ominięcie Sępólna i droga do Chojnic będzie dużo bardziej przyjemna.

– –

Kolejny tydzień to dwa krótkie treningi, najpierw na Gryzelku, drugi szosowy na Ridleyu oraz trochę dłuższa jazda po Średniej Pętli Noteckiej z odbiciem do lasów od Gromadna do Studzienek. Po kilku ciężkich dniach w pracy nie miałem siły na więcej, więc musiało mi wystarczyć to 70 kilometrów, a na pociechę mogłem najeść się pysznych ulęgałek.

– –

Ostatni tydzień to znowu dwa krótkie wypady na Gryzelku i Ridleyu, a potem 150 kilometrów w sporej części po lasach za Zalewem Koronowskim, bo przypomniałem sobie, że w tę niedzielę wypadał ostatni dzień kursowania promu przez Zalew w tym sezonie. Postanowiłem z niego skorzystać i w ten sposób sobie odbić lipcową wtopę, gdy spóźniłem się na przeprawę i skończyłem jadąc do domu w burzy.

Żeby nie jeździć po tych samych drogach, co zazwyczaj w tamtej okolicy, postanowiłem pozbierać trochę kwadratów, żeby mieć powód do odwiedzenia nowych miejsc. Jednym z nich była ostatnia Olszewka w kujawsko-pomorskim w mojej kolekcji, a raczej miejsce, w którym kiedyś była wieś o tej nazwie, gdyż obecnie jest to ulica w Koronowie. Według Wikipedii do kompletu potrzebuję jeszcze trzech Olszewek, ale wszystkie są w województwie mazowieckim. Jedna z nich ma nawet przystanek kolejowy i już sprawdzałem, że gdybym pojechał tam pociągiem, to mógłbym zaliczyć wszystkie trzy robiąc około 120 kilometrów i wrócić do domu z przystanku Gołotczyzna. Brzmi jak dobry plan na przyszły sezon.

Nad samym Zalewem najwyraźniej szykowała się jakaś impreza rowerowa, bo część dróg była oznakowana. Bałem się, że to może być maraton MTB, bo wiem, że takie się tam odbywają regularnie i zaraz zostanę stratowany przez stado zasuwających zawodników, ale na szczęście udało się przejechać bezproblemowo.

– –

W sumie uzbierało się 831 kilometrów nakręcone w ciągu 42 godzin i pięciu minut podczas 19 zarejestrowanych aktywności. Tylko 10 z nich było jazdami dla frajdy, które i tak stanowiły zdecydowaną większość dystansu, bo 732 kilometry, więc wypady na zakupy czy do paczkomatu to niecałe 100 kilometrów.

Z tych dziesięciu rowerowań osiem przejechałem na Gryzelku:

• trzy długie jazdy (158, 139 i 151 km)
• jedna średnia (70 km)
• trzy krótkie treningi w okolicy 30-40 km

Stosunek długich do krótkich jazd nie jest najlepszy, bo tych drugich powinno być więcej, żebym krótkimi treningami zasłużył na całodniowe wypady. Tylko trochę oprawiają to dwa wyskoki na Ridleyu (łącznie 67 kilometrów), bo to znaczy, że we wrześniu prawie nie ruszałem swojej starej maszyny, a miała mi służyć do budowania formy.

To, że byłem w stanie przejechać aż osiemset kilometrów cieszy zwłaszcza, gdy przypomnę sobie zeszłoroczny wrzesień, kiedy to w ogóle nie wsiadałem na rower przez problemy z kolanami. Łącznie w 2026 nakręciłem już 6380 kilometrów, o 1300 więcej niż w analogicznym okresie zeszłego roku.

O pobiciu rekordowego wyniku z 2017 (prawie 12k km) oczywiście nie ma mowy, ale do następnego najlepszego dystansu, czyli 7328 kilometrów w 2024 został mi już niecały tysiąc. Jeżeli pogoda będzie sprzyjać, to kto wie?

– –

Następny tydzień to dwa krótkich wypadów na szosówce, niewiele dłuższa pętla na szutrówce i długa trasa – powrót w strony odwiedzone w czasie bikepackingu, tym razem bez namiotu. Ponad 120 kilometrów w upalny dzień zrobione po w większości nowych dla mnie drogach (51 skwadratów!) po lasach i wrzosowiskach z okazjonalnym zaglądaniem do bunkrów na dawnym niemieckim poligonie Gross Born.

Żeby móc najeździć się w tamtych okolicach odpuściłem sobie dojazd i powrót rowerem i zamiast tego dojechałem pociągiem do Płytnicy z przesiadką w Pile.

W czasie planowania trasy zastanawiałem się nad jej dłuższą wersją, ale ostatecznie zdecydowałem się nie przeciągać. Słusznie, bo droga wypadła w zdecydowanej większości (69%) poza asfaltem, często w dość trudnym terenie – leśne piachy, zarośnięte śródpolne drogi. W połączeniu z ponad 30 stopniami przez większość dnia dało mi to nieźle w kość, zwłaszcza że w końcówce musiałem nieźle zasuwać, żeby zdążyć na pociąg.

– –

W kolejnym tygodniu nie miałem czasu na treningi i dotykałem roweru tylko w czasie wyjazdów na zakupy. Zgodnie z zasadą „bez trenowania nie ma długiego rowerowania”, które sobie kiedyś wyznaczyłem, żeby zmusić się do regularnych treningów, nie powinienem w takim wypadku wybierać się na długie jeżdżenie. Pogoda była zbyt ładna, a ja po prostu musiałem wyrwać się z domu, więc pojechałem do Chodzieży, z której wracałem przez pola i lasy w okolicach Gołańczy.

Nadłożyłem w ten sposób drogi, aby przy okazji zebrać trochę skwadratów w północno-zachodnim rogu mojego übersquadratu. Kwadratów było niewiele, bo tylko 12, ale były to ostatnie, których potrzebowałem do powiększenia nadkwadratu do wielkości 28×28. A jako bonus znalazłem w polu pod Dobieszewkiem niewielki schron z 1939.

– –

Ostatni tydzień sierpnia to dwa treningi na szosie (55 i 20 km) oraz 53-kilometrowa pętelka na szutrówce – nic, o czym byłoby warto się rozpisywać bardziej.

– –

Łącznie w sierpniu zarejestrowałem 20 aktywności, w czasie których przejechałem 1008,1 km. Osiem z nich (łącznie 93,5 km) było wypadami na zakupy, cztery zaliczyłem na szosie (138,4 km), a resztę, czyli 776,2 km na moim szutrowym Gryzelku.

Sierpień był czwartym miesiącem z rzędu z przekroczonym progiem 1k kilometrów i raczej ostatnim w tym roku. Chyba przesadziłem latem z rowerowaniem i muszę nieco przyhamować, żeby nie narobić sobie kłopotów zdrowotnych podobnych do zeszłorocznych, gdy przez problem z kolanami musiałem odpuścić cały wrzesień.

Mój roczny urobek to już ponad pięć i pół tysiąca kilometrów i tym samym wyprzedzam postęp we wszystkich latach od 2017, myślę jednak, że raczej nie przegonię 2024, gdy dzięki zabawie z wyzwaniem Festive500 przekroczyłem 7k.

Bikepacking to kilkudniowe wypady rowerowe z zabieranym ekwipunkiem ograniczonym do niezbędnego minimum i przewożonym raczej w torbach rozmieszczonym w różnych miejscach roweru, niż w sakwach na bagażniku.

To właśnie z myślą o takim podróżowaniu wybierałem swoją nową maszynę: chciałem dużej ilości punktów montażowych dla bagażu na ramie i widelcu, napędu pozwalającego na wtoczenie się objuczonym rowerem pod górę i mocnych hamulców, które zatrzymają mnie na zjazdach.

Od chwili, gdy kupiłem Gryzelka (aluminiowa szutrówka Canyon Grizl) nie mogłem się doczekać, aż wreszcie będę mógł pojechać na wymarzoną wyprawę. Zgranie czasu wolnego od pracy, opiekuna dla kota i dobrej pogody trochę mi zajęło, ale w końcu na początku sierpnia spakowałem wszystko, co wydawało mi się potrzebne i wyruszyłem.

– –

Planowanie

Wiedziałem, że na pewno pierwszym miejscem, w którym pojadę z namiotem będzie pole biwakowe „Wrzosy” niedaleko Wałcza. To tam jeździliśmy od czasów licealnych z moją Żoną, tam byliśmy na jej ostatnich wakacjach w 2018 i tam jeżdżę co roku na „pielgrzymkę”.

Miałem punkt pierwszy, więc rozglądałem się za kolejnym, w odległości 100-120 kilometrów od „Wrzosów”, bo nie mając doświadczenia w długim jeżdżeniu dzień po dniu, nie chciałem porywać się na dłuższe dystanse. Skoro miałem być pod Wałczem, to pomyślałem o wykorzystaniu Starego Kolejowego Szlaku, którego najnowszy odcinek Wierzchowo – Wałcz wspominałem bardzo pozytywnie. W okolicy Połczyna-Zdroju, przez który przechodzi SKS znalazłem Wolą Górę z wieżą obserwacyjną (niestety niedostępną dla osób postronnych) i miejscem do rozbijania namiotów. Planowałem cztery dni jazdy i trzy noclegi, więc ostatni musiał wypaść gdzieś bliżej domu. Nie chciało mi się szukać kolejnego miejsca, więc zdecydowałem, że trzecią noc również spędzę na „Wrzosach”.

Kusiła mnie dłuższa wyprawa, ale na pierwszy raz nie chciałem porywać się na nic większego. Poza tym wyruszyć miałem w poniedziałek, a w piątek po południu szedłem już do pracy, więc nawet gdybym chciał przeciągnąć wyjazd, to nie miałem na to czasu.

– –

Wyposażenie

Zazwyczaj jeżę na Gryzelku z dwiema torbami: większą od Canyona w ramie, w której jadą narzędzia, zapasowa dętka, powerbank, linka do przypinania roweru pod sklepem, spray na owady, krem z filtrem itp. oraz mniejszą Geosminy na ramie, w której jadą głównie batoniki z Dobrej Kalorii na dany dzień i gaz pieprzowy.

Tym razem jechałem bardziej obładowany. Na kupionych razem z rowerem koszykach Canyon Fork Cage na widelcu wiozłem po worku firmy Geosmina:

• W pierwszym miałem kartusz z gazem, malutką kuchenkę, kubek do gotowania wody, składany sztuciec, zapalniczkę, nóż, saszetki z kawą 3w1, coś do pieczywa na kolacje i śniadania oraz trzy liofilizowane obiady.
• W drugim była reszta obozu: pierdoły toaletowe, czołówka, linka, folia NRC na wszelki wypadek, elektrolity w tabletkach, drugi powerbank i zwijany plecaczek na zakupy. No i olej do łańcucha, bo wiedziałem, że będę musiał nasmarować go w trakcie wyjazdu, zwłaszcza jeżeli będzie padać.

Żeby nie mieć problemów z bezmięsnymi posiłkami wykombinowałem, że zabiorę trzy pasty z tofu słowackiego Luntera (paprykową, delikatną i z żurawiną), każda powinna wystarczyć na sześć bułek, po trzy na posiłek, a że po otwarciu miały leżeć przez noc, to nie powinienem mieć problemu z ewentualnym zepsuciem przez wysoką temperaturę. Sprawdziły się idealnie.

W torbie na kierownicy Geosmina Harness Roll Bag przewoziłem namiot Simond MT900 razem z dodatkową podłogą Forclaz MT900 (na wypadek gdybym musiał rozbić się w niefajnym terenie), materac Simond MT900 oraz nogawki, aby były pod ręką, gdyby zrobiło się zimno.

W worku Riverside ADVT 900 wsadzonym do podsiodłowej uprzęży Rockrider ADVT 900 jechała reszta: ciuchy, ręcznik, prześcieradło do śpiwora (wiedziałem, że z możliwością umycia po dniu na rowerze, często na zakurzonych nieutwardzonych drogach, będzie w czasie tego wypadu różnie i nie chciałem upierniczynić sobie śpiworu, którego pranie jest upierdliwe). No i oczywiście sam śpiwór Simond MT500, z syntetycznym wypełnieniem i o temperaturze komfortu 5°C.

– –

Dzień pierwszy

Nie śpieszyłem się z wyjazdem z domu, chociaż byłem podjarany jak dzieciak na gwiazdkę. Spokojnie sprawdziłem, czy wszystko spakowałem, zjadłem drugie śniadanie i wyruszyłem dopiero w okolicach południa.

Większość poniedziałkowej trasy przejechałem już wielokrotnie, tym razem zwyczajową szosę za Górką Klasztorną przez Kunowo i Bługowo zamieniłem na odkrytą w tym roku polną drogę przez Sławianowo, bo jedzie się tam dużo przyjemniej, zwłaszcza na szerszych oponach.

W Śmiardowie Krajeńskim zjechałem na nowe dla mnie ścieżki – gruntówki przez pola i lasy, aby przez Zelgniewo dojechać do Skórki, gdzie kupiłem bułki na kolację i śniadanie.

Planując wyjazd nie zauważyłem, że ze Skórki miałem wyjechać po drodze wojewódzkiej 188, na miejscu okazało się, że jest bardzo ruchliwa i nawet 2 kilometry, które po niej przejechałem, były bardzo męczące i z ulgą zjechałem do lasu. Następnym razem po prostu zrobiłbym zakupy w Podróżnej, w której i tak kupowałem wodę i ze Śmiardowa pojadę na Głubczyn i Plecemin.

Ze Skórki przez Dobrzycę dotarłem do Krępska, w którym byłem już niezliczoną ilość razy i od którego czuję się już jak w domu.

10 kilometrów później byłem już na „Wrzosach”, gdzie po zameldowaniu się i opłaceniu pobytu mogłem wybrać miejsce do rozbicia. Zależało mi na obudzeniu się z widokiem na jezioro, więc rozłożyłem się między drzewami na skraju wysokiego brzegu.

Pole biwakowe „Wrzosy” jest prowadzone przez nadleśnictwo Płytnica. Dobowa stawka w sezonie 2026 to 20 złotych od osoby i kolejne 20 od namiotu. Przy polu jest plaża z pomostem, wiata z kominkiem i stołami, toalety, zlewy z zimna wodą oraz możliwość wzięcia prysznica w budynku osoby zarządzającej. Więcej informacji możecie znaleźć na tej stronie.

Po rozbiciu zrobiłem obiad (liofilizowany makaron farfalle ze szpinakiem od Lyo, pyszny), a potem poszedłem popływać. Woda w Krąpsku Średnim jak zwykle była zimna, pewnie przez to, że to jezioro przepływowe, ale po pierwszym szoku bardzo przyjemna. Potem trochę byczenia, kolacja i pora spać, bo chociaż przejechałem tylko 87 kilometrów, to jednak jazda objuczonym rowerem po momentami trudnych drogach w ciepły dzień trochę mnie zmęczyła.

Statystyki: 87,1 km, 4 godzin 51 minut w ruchu (5:54 całość), 40% poza asfaltem

Trasa na Ride with GPS

– –

Dzień drugi

Zasypiając zastanawiałem się, czy po pierwszej od ośmiu lat nocy pod namiotem będę w stanie podnieść się i wyprostować, ale albo jestem w lepszej formie niż myślałem, albo mój nowy materac jest naprawdę wygodny, bo wstałem bez żadnych problemów.

Zjadłem śniadanie, zapijając bułki kawą, spokojnie złożyłem obóz i o 9:30 ruszyłem w drogę. Początek po znajomych drogach do Szwecji, przed którą na nielegalu przejechałem po nowym wiadukcie nad powstającą obwodnicą. Stamtąd przez Zdbice, gdzie nie mogłem nie zatrzymać się przy skansenie wojskowym, by zrobić zdjęcie Gryzelkowi z T-34/85, na którym siedemnaście lat wcześniej siedziałem z synem.

Skansen wojskowy w Zdbicach miał być Centralnym Rejonem Pamięci 1 Armii Wojska Polskiego i miał dokumentować przełamanie Wału Pomorskiego w tamtej okolicy. Miał objąć spory obaczr, a cały obecny jego teren był planowany tylko jako parking. Obecnie skansen jest zaniedbany i poza czołgiem stoją tam jeszcze dwie haubice wz.38 i działo przeciwlotnicze 85 mm. Kawałek dalej na zachód, w lesie po drugiej stronie szosy znajdują się resztki niemieckich umocnień.

W Karsinie wjechałem na Stary Kolejowy Szlak, po którym jechało się fantastycznie. Odcinek do Wierzchowa to po prostu luksusowa rowerowa autostrada: szeroko, gładki asfalt, świetne oznaczenia. Nawet zielsko na poboczach było przycięte. 10/10, brak uwag.

W Wierzchowie luksusy się kończą i wjeżdża się najpierw na szosę, a potem na leśne gruntówki, momentami bardzo piaszczyste. Po przejechaniu SKS w zeszłym roku skarżyłem się na ten odcinek, w tym roku jechało się przyjemniej, ale nie przez lepszą jakość nawierzchni, po prostu Gryzelek radzi sobie lepiej w terenie niż stary Ridley z węższymi o pół centymetra oponami.

Planowałem po dojechaniu do Złocieńca odbić ze Szlaku, pojechać szosami z drugiej strony jeziora Siecino i wrócić na SKS na wysokości Toporzyka. Na heatmapie widziałem, że ludzie tam jeżdżą, więc założyłem, że ruch samochodów może być do wytrzymania. Niestety było to błędne założenie, więc zdążyłem tylko wyjechać kawałek z Zieleńca ulicą Połczyńską, po czym zmieniłem zdanie i grzecznie wróciłem na rowerową trasę.

Przed miejscowością Cieszyno zatrzymałem się przy jednej z wielu wiat na Szlaku i przygotowałem sobie dal z ryżem i soczewicą z Decathlonu (smaczny).

Przez pierwszą połowę jazdy było gorąco, ale później się zachmurzyło i przed Połczynem-Zdrojem przez chwilę kropiło.

Do samego miasta wjechałem tylko na chwilę, żeby zrobić zakupy: kolejne sześć bułek, zapas wody (bo tym razem nie miałem dostępu do kranu) i paczka prażonych orzeszków z bobem i ciecierzycą, bo przycisnęło mnie na coś słonego. Najwyraźniej mimo rozpuszczania elektrolitów w bidonach miałem braki i organizm domagał się uzupełnienia.

Z ulgą wyjechałem z miejskiego ruchu i odbiłem na boczne drogi, najpierw asfaltowe, a potem szutrowe, którymi wkulałem się na Wolą Górę.

Na Wolej Górze (219 m n.p.m.) znajduje się 48-metrowa wieża obserwacyjna należąca do nadleśnictwa Połczyn–Zdrój. Informacje znalezione w sieci i na tablicy informacyjnej przy drodze dojazdowej mówiły o możliwości wejścia w sezonie letnim na balkon widokowy, ale rdzewiejąca kłódka na furtce oraz zarośnięty teren dookoła wieży mówią, że od dłuższego czasu nikt tam nie zaglądał.

Tak, jak się spodziewałem, nikogo innego tam nie było, mogłem więc wybrać dla siebie najlepsze miejsce: równe, nie rzucające się w oczy, bliskie słupa, do którego przypiąłem na noc rower.

Zdążyłem rozbić się, umyć nawilżanymi chusteczkami i przebrać, gdy pojawił się jeszcze jeden podróżujący rowerzysta – młody chłopak o imieniu Mateusz, na trekingu obładowanym sakwami. Za dużo nie rozmawialiśmy, bo zazwyczaj jestem niezbyt rozmowny, a na zmęczeniu to już wcale. Zapytał tylko, czy nie będę miał nic przeciwko temu, że się rozbije obok (nie miałem), a ja spytałem dokąd jedzie (do Poznania).

Kolacja, pochłonięcie orzeszków, ząbki i do namiotu. Już usypiałem, gdy wybudziły mnie strzały w lesie, najwyraźniej ktoś uznał, że zapadający zmrok jest idealną okolicznością do polowania. Zdążyłem się trochę powkurwiać i usnąłem na dobre. Spało się cudnie, tym bardziej, że nad ranem popadało.

Statystyki: 112,2 km, 5 godzin i 31 minut w ruchu (7:47 całość), 15% poza asfaltem

Trasa na Ride with GPS

– –

Dzień trzeci

Znowu spałem jak niemowlak, pewnie głównie dzięki zmęczeniu całym dniu na rowerze. Obudziłem się wcześnie rano, w pełni wypoczęty. Starłem ręcznikiem wodę z namiotu, bo w nocy trochę popadało, wypakowałem swoje rzeczy pod wiatę i zdjąłem tropik i powiesiłem go na lince. Ciągle rozstawioną sypialnię odpiąłem od podłoża i przestawiłem w zasięg porannego słońca, tak żeby trochę przeschła.

Przez deszcz spałem przy zamkniętych wlotach wentylacji i para wodna skondensowała się na ściankach, a nie chciałem pakować mokrej tkaniny. Już poprzedniej nocy zdążyłem się już dowiedzieć, że wentylacja w tym namiociku nie urywa, ale po zamknięciu wlotów było wyraźnie gorzej.

Gdy mój tymczasowy dom wysychał, ja zabrałem się za śniadanie. Zdążyłem zjeść, wypić kawę, spakować się, przespacerować po okolicy i zrobić kilka zdjęć, zwinąć namiot i założyć większość toreb na rower, zanim obudził się mój sąsiad. Dokończyłem pakowanie, pożegnałem się i wyruszyłem.

Zacząłem od kapitalnej drogi do Czarnkowa, która w porannym świetle wyglądała tak fantastycznie, że wrzuciłem zdjęcie na fedi z dopiskiem „Czy można lepiej zacząć dzień?”.

Kawałek później wyjechałem na bardzo ruchliwą drogę wojewódzką 163 i euforia mi minęła. Na szczęście po chwili komputerek kazał mi skręcić w las miedzy jeziorami Krzywe i Krąg. Gdy po kilkudziesięciu metrach wąską ścieżką przez szuwary dojechałem do przewróconego drzewa, pod którym musiałem rower przeciągnąć, przypomniałem sobie, że gdy kilka miesięcy wcześniej planowałem tę trasę, postanowiłem ominąć DW163 jadąc leśnym single trackiem „Połczyńska garda”.

Według informacji na stronie Dzikie zdroje to „trasa rowerowa MTB, trekkingowa i spacerowa”, więc założyłem, że na gravelu przejadę ją bez większych problemów. Ta, jasne…

Nie tylko trasa słabo nadawała się dla objuczonej szutrówki, to najwyraźniej jechałem nią „pod prąd” i w kilku miejscach musiałem wpychać rower na strome, dość błotniste zbocza, gdzie walczyłem o każdy kolejny krok, szukając oparcia dla stóp w wystających korzeniach drzew.

Poza tymi podjazdami (o ile można tak nazwać fragment, po którym nie dało się jechać) było całkiem zabawnie, bo po tej wąskiej, momentami krętej ścieżce pomiędzy drzewami, korzeniami i kamieniami jechało się zaskakująco przyjemnie, nawet gdy prowadziła w poprzek stromego zbocza…

Pewnie nie odważyłbym się tam zasuwać nawet na właściwym rowerze, bo dropy jednak były masakryczne, ale zrozumiałem potencjalną atrakcyjność takiej zabawy dla osób mniej przywiązanych do posiadania niepołamanych kończyn.

Po trzecim wpychaniu roweru pod górę krętą ścieżką wyszedłem na prostopadłą drogę brukową. Według nawigacji miałem z niej zjechać na kolejny odcinek single tracka, ale był tak zarośnięty, że odpuściłem sobie i wróciłem na szosę, na szczęście tylko na 6 kilometrów.

Na szarpaniu się z singielkiem (a potem wrzucaniu zdjęć z niego do Fediwersum) straciłem tyle czasu, że gdy niedługo po zjechaniu na boczną drogę zatrzymałem się, żeby zrobić zdjęcie zaskrońcowi na drodze, dogonił mnie sakwiarz Mateusz.

To był ostatni raz, gdy go widziałem, bo ruszyłem dalej, gdy z kolei on robił fotki wężowi, a że nie skręcałem już na kolejne masakryczne szlaki, to byłem trochę szybszy.

Przez Prosinko dojechałem do jeziora Żerdno, które okrążyłem, aby przez Nowe Drawsko dojechać do Czaplinka. Stamtąd jeszcze przez chwile trzymałem się asfaltu, ale za miejscowością Czarne Małe odbiłem na świetne polne i leśne drogi, momentami tuż przy jeziorach, którymi jechałem do Starowic. Te 10 kilometrów było chyba najfajniejszym odcinkiem tego dnia.

Po powrocie na asfalt pojechałem w stronę Nadarzyc, odbijając od szosy dwa razy. Pierwszy raz tylko kawałek, by sprawdzić punkt widokowy na Zalewy Nadarzyckie znajdujący się ok. 200 metrów w głąb lasu.

Zalewy Nadarzyckie powstały w latach trzydziestych XX wieku w wyniku spiętrzenia wód rzeki Pilawy. Ich łączna powierzchnia to ponad 200 hektarów i prawie 20 kilometrach krętej linii brzegowej. Od zachodu sąsiadują z 21 Centralnym Poligonem Lotniczym, ale reszta jest dostępna dla osób postronnych.

Drugie odbicie, to wizyta na Trakcie Jenieckim przed samymi Nadarzycami. Byłem tam już wcześniej z rodziną (mój dwunastoletni wówczas syn przejechał wtedy swoje pierwsze 80 kilometrów jednego dnia), a teraz pojechałem sprawdzić, jak jest utrzymywane to miejsce.

Trakt Jeniecki to ścieżka historyczno-edukacyjna w miejscu, w którym w czasie II wojny światowej znajdowały się niemieckie obozy jenieckie: Stalag 302 Rederitz oraz Oflag IID Gross Born. W lesie znajdziemy dwa cmentarze oraz szereg tablic informacyjnych przedstawiających historię obozów i życie w nich.

Po wyjechaniu z Traktu w pobliżu Kłomina zawróciłem szosą do Nadarzyc, by pojechać stamtąd do Sypniewa leśnymi drogami przez Sypniewko-Folwark. W Sypniewie zrobiłem zakupy i przez Kolonię-Brzeźnicę oraz Budy pojechałem lasami znowu na „Wrzosy”.

Kusiło mnie trochę kolejne zajrzenie do pobliskiego obiektu 3002, ale goniły mnie ciemne chmury, a prognoza pogody zapowiadała solidną burzę, więc postanowiłem pojechać prosto na pole biwakowe i rozbić się, zanim pogoda się zepsuje.

Obiekt 3002 to jedna z trzech radzieckich składnic głowic atomowych w Polsce. Głowice były to przechowywane podziemnych magazynach, do których niestety nie ma możliwości legalnego wejścia. Można za to obejrzeć trochę schronów broniących dostępu do bazy oraz obiekt „Granit”, który był najprawdopodobniej miejscem tymczasowego ukrycia pojazdu transportującego głowicę do miejsca odpalenia rakiety.

Tym razem wybrałem inne miejsce na namiot. Spodziewając się burzy nie chciałem się rozkładać na skraju wysokiego brzegu nad jeziorem i wybrałem bardziej zaciszny zakątek.

Po rozbiciu wciągnąłem Mac & cheese z Lyo w ramach spóźnionego obiadu, chwilę odsapnąłem i poszedłem popływać.

Ostatecznie z zapowiadanej burzy nic nie wyszło i skończyło się na niezbyt mocnym deszczu. W nocy widziałem błyski na niebie na północno-zachodniej stronie, ale nie słyszałem ani jednego grzmotu i w sumie nie wiem, czy to była burza gdzieś daleko, czy może nocne ćwiczenia na poligonie w Nadarzycach, jak sugerowała jedna z biwakowiczek spotkana przy zlewach następnego poranka.

Statystyki: 90,6 km, 5 godzin 13 minut w ruchu (7:48 całość), 51% poza asfaltem

Trasa na Ride with GPS

– –

Dzień czwarty

Ostatni dzień. Obudziłem się z mieszanymi emocjami. Z jednej strony było mi żal, że wyjazd się kończył i jechałem do domu, z drugiej ciągle byłem na haju, że mogłem wybrać się na takie wakacje, jeździć cały dzień na rowerze, nocować w namiocie i znowu wsiadać na rower.

Zapowiadał się bardzo gorący dzień z temperaturami sięgającymi 34°C, ale poranek był bardzo przyjemny. Częściowo się spakowałem, zdjąłem tropik z namiotu i powiesiłem go na lince do wyschnięcia, żeby sypialnia mogła też przeschnąć, bo spodziewając się nocnej burzy i ulewy zamknąłem otwory wentylacyjne.

Gdy namiot wysychał, ja poszedłem się zmoczyć i po raz ostatni popływać. Gdy regularnie jeździliśmy na „Wrzosy” zaczynanie dnia od kąpieli w pustym jeziorze, zanim ktokolwiek na polu biwakowym wstanie, było jedną z moich ulubionych rzeczy i przyjemnie było sobie przypomnieć to doświadczenie.

Po pływaniu śniadanie, smarowanie łańcucha, pakowanie reszty rzeczy i pora na podjęcie decyzji co do trasy. Nie chciałem jechać prosto do domu i kończyć wakacji tuż po południu, postanowiłem więc wydłużyć powrót i jechać przez Piłę i Chodzież.

Uznałem też, że to dobra okazja, aby sprawdzić jedyny fragment Starego Kolejowego Szlaku, którego nie przejechałem rok wcześniej, bo wolałem nocny odcinek z Wałcza do Piły pojechać przez Szydłowo, zamiast w Skrzatuszu odbijać na jakąś polną lub leśną drogę, by nią dojechać do Zawady.

Okazało się, że podjąłem wtedy dobrą decyzję, bo był to nieoznaczony skręt (co więcej, oznaczenie trasy rowerowej na tym skrzyżowaniu pokazuje w innym kierunku) na brukowaną drogę z podjazdami, a potem gruntówkę przez las. Wcześniej obawiałem się, że mogę tam trafić na głęboki piach, więc nie było tak źle, ale i tak cieszę się, że wtedy wybrałem szosę, zamiast po ciemku i na zmęczeniu szarpać się na brukowych podjazdach.

Zamiast mojej zwykłej trasy z Piły po DDR do Kaczor pojechałem przez Leszków, Kalinę i Dziembowo. W tej ostatniej miejscowości zatrzymałem się pod sklepem, bo chociaż przejechałem dopiero 45 kilometrów, a już zdążyłem opróżnić oba bidony i w zapasie miałem już tylko litr wody pod ramą. Przy okazji wciągnąłem piwo zero oraz loda, co w prażącym słońcu było jak zbawienie.

Z Dziembowa wyjechałem asfaltową DDR, a w Morzewie znowu byłem na dobrze mi znanych drogach. Po dojechaniu do Chodzieży zastanawiałem się, czy by jeszcze nie przeciągnąć powrotnej trasy i odbić w Ratajach na Margonin i Gołańcz, ale było tak gorąco, że porzuciłem ten pomysł i wróciłem do domu przez Szamocin i Gromadno.

Statystyki: 118 km, 6 godzin 11 minut w ruchu (8:18 całość), 14% poza asfaltem

Trasa na Ride with GPS

– –

Jak sprawdził się sprzęt?

Zarówno rower, jak i wszystkie torby spisały się jak należy. Asfalt, szuter, piach, bruk – wszystko trzymało się na swoim miejscu. Uprzęże niezależne od worków (w torbie na kierownicy i podsiodłówce) okazały się tak wygodne, jak myślałem. Nie musiałem za każdym razem przypinać torby do roweru, tylko rano pakowałem drybaga i wczepiałem go w uprzęż. Worek od torby na kierownicy ma dodatkowo spory pasek z rzepa, co przytrzymuje go w miejscu podczas przypinania. Jedyny minus to brak wentyla, który ułatwiałby wypchnięcie powietrza przy zwijaniu worka.

– –

Wyposażenie kuchenne (palnik, kubek, składany łyżko-widelec) testowałem już wcześniej, więc wiedziałem, że mogę na nim polegać, ale niewiadomą był cały setup sypialniany. Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie materac, po nocach na nim wstawałem wypoczęty, bez bólu w moich starzejących się plecach. Dzięki dołączonemu workowi służącemu do pompowania, napełnia się go bardzo szybko i bez wdmuchiwania do środka pary wodnej.

– –

Śpiwór okazał się bardzo ciepły i zasypiałem tylko przykryty nim i dopiero nad ranem wsuwałem się do środka. Niestety, RiGCz nie pozwolił mi na zakup puchowego, więc musiałem wybrać taki z wypełnieniem syntetycznym, cięższy o około kilogram i o litr większej objętości po spakowaniu. Przez to miałem wyraźnie mniej miejsca w podsiodłówce.

Podobny skutek na miejsce w torbie miała decyzja o kupieniu najtańszego prześcieradła do śpiwora, tym razem podyktowana skąpstwem, a nie etyką. Za 40 złotych kupiłem ważące 275 gramów prześcieradło z poliestru zajmujące 1,2 litra, bo opcje lżejsze i mniejsze objętościowo kosztują kilkukrotnie więcej. Przynajmniej nie musiałem przejmować się czystością śpiwora, gdy kładłem się spać po całym dniu na rowerze, umyty tylko nawilżanymi chusteczkami.

– –

O problemach z wentylacją w namiocie już wspominałem. Nie mogę powiedzieć, że byłem zaskoczony, bo widziałem wzmianki o tym w recenzjach, które czytałem i oglądałem przed zakupem. Nie chciałem jednak jako pierwszego namiotu kupować czegoś wypasionego (jak Hubba Bubba Bikepacking od MSR za 2k), więc wybrałem po prostu opcję niedrogą (zapłaciłem 720 złotych) i w miarę lekką (1,3 kg).

Przyjemnie zaskoczył mnie nieduży przedsionek, w którym jednak bez problemu mieściły się wszystkie moje torby. Rozkładanie i składanie namiotu jest bardzo proste (m. in. dzięki oznaczeniu kolorem niektórych połączeń), chociaż jego wadą na pewno jest to, że wymaga przypięcia do gruntu. Wolałbym też mieć możliwość rozbicia najpierw tropiku, a potem rozkładania sypialni wewnątrz, co byłoby przydatne w razie deszczu.

– –

Z mniejszych rzeczy:

• Czołówka Petzl Tikka kupiona z polecenia na fedi okazała się bardzo wygodna (zarówno w czasie tego wyjazdu, jak i przy zwiedzaniu bunkrów jakiś czas później) i myślę, że dokupię do niej ładowany przez USB akumulator, aby zastąpić trzy baterie AAA, które są tam domyślnie.
• Nieduży nożyk Opinel No. 7 idealnie sprawdził się przy szykowaniu kolacji, a do tego zajmuje niedużo miejsca i waży tyle co nic, więc będzie ze mną jeździł dalej.
• Stalowa butelka o pojemności jednego litra, którą wożę w koszyku Zefal Adventure idealnie mieści mi się pod ramą i jest świetnym uzupełnieniem dwóch bidonów CamelBak – jeden izolowany Podium Chill, drugi zwykły Podium (bo nie mam więcej miejsca pod torbą w ramie), oba o objętości 0,62 litra i z dodatkowymi Mud Cap zabezpieczającymi ustniki przed kurzem i błotem.
• Dwa powerbanki Baseus PicoGo 10k mAh wystarczyły bez problemu do ładowania telefonu. Nie potrzebowałbym aż tyle prądu, gdybym nie wrzucał przez cały czas zdjęć na swoje konto na Mastodonie lub zrezygnował z udostępniania lokalizacji rodzinie, co wymaga włączonego Bluetooth i połączenia z siecią. W przypadku dłuższego wyjazdu musiałbym kombinować z doładowaniem ich po drodze (czy można to zrobić np. na Orlenie?).
• Dziesięciolitrowy plecaczek Forclaz 100, którego używałem do robienia zakupów jest kapitalnym rozwiązaniem. Waży tyle co nic (45 gramów), zwinięty mieści się w kieszeni, a po rozłożeniu wystarcza, aby spakować wszystko, czego potrzebowałem na kolację i śniadanie.

– –

Podsumowanie i wnioski

Już dawno nie bawiłem się tak dobrze na rowerowym wyjeździe. Cały czas towarzyszyło mi odczucie wolności i niezależności, jakie daje wiezienie ze sobą całego wyposażenia oraz możliwość pojechania dalej i zobaczenie więcej, niż w przypadku jednodniowego wyjazdu. Nawet gdybym nie chciał lub nie mógł skorzystać z wyznaczonych miejsc biwakowych, to zostają jeszcze obszary objęte programem „Zanocuj w lesie” albo po prostu rozbicie się gdzieś na dziko.

Na pewno będę chciał wyjechać tak jeszcze nie raz, na jeszcze dłuższe wyprawy. Problem w tym, że przy obecnym zestawie toreb nie za bardzo mam miejsce, by zapakować więcej ubrań, zwłaszcza cieplejszych. Nie jestem drobną osobą i moje ciuchy trochę zajmują.

Wymieniając śpiwór na puchowy (co się raczej nie stanie) i prześcieradło na droższe mógłbym zyskać ponad 1,5 litra. To niemało, ale gdybym miał zabrać ze sobą jakieś długie spodnie i ciepłą bluzę/kurtkę, to i tak byłby problem z upchaniem tego w torbie pod siodłem. W razie wyjazdu na np. tydzień, zwłaszcza przy zabraniu ze sobą więcej jedzenia, musiałbym jednak pomyśleć o innym rozwiązaniu w rodzaju jakiegoś minimalnego bagażnika i dwóch sakw.

– –

Z rzeczy, które zabrałem ze sobą, właściwie skorzystałem z wszystkiego, nie licząc gazu pieprzowego i folii NRC, więc nie wiozłem ze sobą niczego niepotrzebnie. Za to były dwie rzeczy, których mi brakowało:

• Pierwsza to coś do siedzenia przed namiotem. Radziłem sobie używając drybaga z torby na kierownicę i przy pogodzie, jaką miałem wystarczało, ale pewnie w chłodniejsze i bardziej wilgotne dni przydałoby mi się piankowe siedzisko, z którego zabrania zdecydowałem w ostatniej chwili.
• Druga to klapki. Miałem ze sobą wyłącznie buty rowerowe i zakładanie ich przy każdym wychodzeniu z namiotu było bardzo upierdliwe, nie wspominając już o mokrych nogach po wyjściu z jeziora.

Może przydałoby się zabrać też jakiś żel łagodzący świąd po ukąszeniu owadów, bo raz nie zdążyłem popsikać się repelentem i jakaś wredna jusznica boleśnie dziabnęła mnie w nogę.

Zastanawiałem się też, czy nie przydałyby mi się słuchawki, by posłuchać jakichś podcastów przed zaśnięciem, ale wtedy pewnie bym potrzebował kolejnego powerbanka, a poza tym zasypiałem tak szybko, że za dużo bym nie usłyszał.

– –

Rozpoczęcie bikepackingu od noclegu na „Wrzosach” bardzo dobrze mi zrobiło psychicznie i zastanawiam się, czy by w przyszłości nie używać tego pola biwakowego jako punktu startowego dla innych wypadów. Mógłbym stamtąd ruszyć na np. Trasę Pojezierzy Zachodnich, czy to na zachód przez Drawsko Pomorskie i Choszczno w stronę mostu na Odrze w Siekierkach, czy na wschód przez Szczecinek i Biały Bór do Miastka. Na razie nie planuję nic konkretnego, bo w tym roku już raczej nie uda mi się wybrać na kilkudniowy wyjazd.

Ale w przyszłym roku pojadę na pewno!