Simple POSTman

Ο Αγγελόπουλος και η βραδύτητα

2012-01-25T23:03:00.004+02:00

Κυκλοφόρησαν πολλά ανέκδοτα με το θάνατο του Αγγελόπουλου, και κυκλοφορούσαν επίσης πολλά και πριν, όσο ζούσε. Για παράδειγμα: "Οδηγάς τόσο αργά που αισθάνομαι ότι βρίσκομαι μέσα σε ταινία του Αγγελόπουλου" ή "Αν η ζωή ήταν τόσο αργή όσο οι ταινίες του Αγγελόπουλου τότε θα προλάβαινε να αποφύγει την σύγκρουση με την μοτοσικλέτα". Ο Αγγελόπουλος δηλαδή, για τα ελληνικά πρότυπα (και τα διεθνή θα έλεγα), ήταν ο ορισμός της βραδύτητας.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα για κινηματογράφο, ούτε καν αν είναι τόσο καλές οι ταινίες του όσο λένε. Αυτό που ξέρω είναι ότι σ' αυτήν τη ζωή όλα είναι εναντίον μας, γεννιόμαστε σκλάβοι για να αφήσουμε και την τελευταία πνοή ζωής μας πάνω στα γκέμια με τα οποία μας έχουν ζώσει. Η σκλαβιά είναι αυτή που χαρακτηρίζει την ζωή μας.

Και πιστεύω ότι το κύριο χαρακτηριστικό της σκλαβιάς είναι η ταχύτητα, κύριο χαρακτηριστικό της ελευθερίας είναι η βραδύτητα. Η ταχύτητα μας κάνει να ξεχνάμε εύκολα ότι είμαστε σκλάβοι. Η βραδύτητα μας δίνει το χρόνια να θυμηθούμε την σκλαβιά μας. Η βραδύτητα μας κρατάει σε επαφή με την μνήμη μας, με αυτό δηλαδή που μας κάνει αυτό που είμαστε.

Η ταχύτητα τύπου fast food που κυριαρχεί σήμερα δεν χρειάζεται ειδικές εξηγήσεις. Όλα είναι φτιαγμένα για γρήγορη κατανάλωση χωρίς σκέψη. Από τις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους, μέχρι το διάβασμα και την παρακολούθηση χαζοαμερικανικών ταινιών. Από την γρήγορη υπερπληροφόρηση μέχρι τον μηδενισμό της αργής μάθησης. Δουλεύουμε συνέχεια ή είμαστε απασχολημένοι με κάτι, και γι' αυτό διαρκώς βιαζόμαστε, επειδή δεν προλαβαίνουμε. Αυτός που αναζητάει την βραδύτητα θα πρέπει πρώτα να έχει αλλάξει τύπο ζωής. Κατ' αρχήν να ξεκινήσει να ζει την δική του.

Τι μπορεί να μας σώσει; Η βραδύτητα σίγουρα ναι! Η βραδύτητα στην σκέψη μας και στον συλλογισμό μας, η βραδύτητα στις επιλογές που κάνουμε, η βραδύτητα στην κατανόηση του άλλου και του ίδιου μας του εαυτού, η βραδύτητα στη ματιά γύρω μας.

Με λίγα λόγια πρέπει να βγάλουμε τον σκασμό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσα μας και έξω μας, και να απομακρυνθούμε για λίγο από τη φασαρία του σύγχρονου δυτικού σκουπιδοπολιτισμού για να μπορέσουμε έτσι να ακούσουμε ίσως και άλλες φωνές που αλλιώς δεν θα ξέραμε ποτέ ότι καν υπάρχουν. Κυρίως τις φωνές από μέσα μας που πνίγονται από την ταχύτητα της καθημερινότητας.

Συνεπώς, αν δεχτούμε τα παραπάνω, το ανέκδοτο δεν είναι ο ίδιος ο Αγγελόπουλος ή οι ταινίες του αλλά δυστυχώς εμείς οι ίδιοι που χάνουμε την ζωή μας εγκλωβισμένοι στην βιασύνη.

GREEK RIDER

123 λέξεις … για τον ταχυδρόμο

2012-01-15T13:40:00.000+02:00

by zβ

Ο Μανώλης ήταν ταχυδρόμος. Και ο παππούς του και ο πατέρας του, και ο πατριός του αργότερα, ήταν ταχυδρόμοι. Τρεις δερμάτινες τσάντες-ενθύμια υπάρχουν κρυμμένες σε μια ξεχωριστή κούτα στο πατάρι.

Στα παιδιά του λέει παραμύθια με ταχυδρόμους. Όλα ξεκινάνε έτσι: «Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ταχυδρόμος. Ξέρετε, δεν υπάρχουν πια ταχυδρόμοι κανονικοί, που μοιράζουν γράμματα κανονικά, γραμμένα με το χέρι…»

Ο Μανώλης παραιτήθηκε προχθές. Η γυναίκα του θύμωσε. Πήρε τα παιδιά και πήγε στη μάνα της στο χωριό. «Ταχυδρόμος ήμουν εγώ ρε Ματίνα; Όλο λογαριασμούς μοίραζα. Όποτε με έβλεπαν ωχ έλεγαν από μέσα και από έξω τους».
Σήμερα έγραψε ένα παραμύθι, το έκλεισε σε έναν ταχυδρομικό φάκελο και με την δερμάτινη τσάντα στον ώμο ξεκίνησε να το παραδώσει στα παιδιά του.

123 λεξεις…

όρια και κανόνες της αλληλεγγύης (παροχής βοήθειας)

2012-01-07T11:07:00.002+02:00

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Έχει η ζωή κάποιο νόημα; Κι αν έχει, ποιο είναι αυτό; Πως μπορούμε να το βρούμε;
Μια μέρα, ήμουν έφηβος, καθόμουνα με μια μεγάλη παρέα σε ένα καφενείο της Παλιάς Πεντέλης. Δίπλα μας καθόταν ένας γέρος, πολύ γέρος, ζωντανός γέρος, με τον οποίον η παρέα συχνά συνομιλούσε. Κάποιος από τη παρέα, μεταξύ σοβαρού και πειράγματος, τον ρώτησε: Μιχάλη, τι κατάλαβες από τη ζωή σου; Η απάντηση: Δεν κατάλαβα τίποτα. Τώρα θα καταλάβω.
Θυμάμαι και θα θυμάμαι τα λόγια του, έως ότου έρθει και η δική μου ώρα να καταλάβω. Κάπου-κάπου ακούμε λόγια που χαράζονται ανεξίτηλα μέσα μας, λόγια που μας δείχνουν μια κατεύθυνση, μας δίνουν δουλειά για το σπίτι, λόγια που μας παροτρύνουν να κάνουμε έρευνες. Όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησα να γεμίσω με ένα περιεχόμενο αυτό το ΄τώρα θα καταλάβω’. Το γέμιζα, το άδειαζα, το ξαναγέμιζα. Τώρα τελευταία, εδώ και αρκετα χρόνια, εικάζω ότι αυτό που θα καταλάβουμε μόνο μερικώς μπορούμε να το εννοιολογήσουμε, να το περιγράψουμε – κι αυτό λόγω των πεπερασμένων δυνατοτήτων του τεχνητού συστήματος που λέγεται ‘γλώσσα’. Αυτό που θα νιώσουμε δεν μπορεί να το αποδώσει η γλώσσα – και ίσως να μην υπάρχει λόγος. Υπάρχει όμως και κάτι που μπορούμε να το καταλάβουμε και να το κατανοήσουμε. Είναι η μοναξιά του θνήσκοντος ανθρώπου.
Εάν η ζωή έχει κάποιο νόημα, αυτός που μπορεί να μας το πει δεν είναι ο ζωντανός αλλά ο θνήσκων. Ποια είναι η μοναξιά του θνήσκοντος; Είναι η μοναξιά του αβοήθητου, είναι η μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να βοηθηθεί από τους άλλους. Ο θνήσκων δεν μπορεί να πει ‘βοήθησέ με’ – και δεν το λέει, εκτός κι αν εννοεί, βοήθησέ με να πεθάνω. Κι αν μας το ζητήσει, οφείλουμε να βοηθήσουμε. Μπορεί να μας πει, ‘δεν θέλω να πεθάνω’ αλλά δεν μπορεί να μας πει ‘βοηθήστε με να μην πεθάνω’ – εννοώ τους γέρους, μην παρεξηγηθούμε, please. Ουδεμία παροχή βοήθειας, ουδεμία αλληλεγγύη μπροστά στον θάνατο.
(Η μοναξιά και η μοναχικότητα, ως διάρρηξη, ακούσια στην πρώτη περίπτωση, εκούσια στη δεύτερη, της σύνδεσης ατομικότητας και κοινωνίας, είναι εκφάνσεις της νεκροζωντανότητας, είναι εμπειρία θανάτου. Αυτός, αυτή που νώθει μοναξιά, δεν μπορεί να βοηθηθεί, όπως και ο θνήσκων. Στη περίπτωση της μοναξιάς, υπερισχύει η μια πλευρά του κάλλους, η φρίκη – στη περίπτωση της μοναχικότητας, η άλλη, η πραότητα. )

Εάν είναι έτσι, λογικά σκεπτόμενοι, η ζωή δεν μπορεί παρά να είναι η παροχή βοήθειας, η αλληλεγγύη. Αυτό είναι το μόνο της ζωής μου νόημα. Για σας, πιθανόν άλλο είναι το νόημα. Για μένα, το νόημα (και η χαρά) της ζωής είναι η παροχή βοήθειας, η αλληλεγγύη. Κι εάν η αλληλεγγύη είναι η άλλη λέξη για την ισότητα, εάν η ελευθερία είναι εξάρτηση, τότε η αλληλεγγύη και η ελευθερία, η ισότητα και η εξάρτηση συμπλέκονται με τέτοιο τρόπο ώστε από τη μια να αποτελούν την ουσία του πλέγματος των σχέσεων και των αλληλεπιδράσεων που απαρτίζουν μια κοινωνία και από την άλλη να αποτελούν τον αντίποδα της Κυριαρχίας, η οποία δεν ανέχεται ούτε την αλληλεγγύη ως ισότητα ούτε την ελευθερία ως εξάρτηση. Κι αποτελεί βεβαίως την πηγή των κοινωνικών δεινών.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η αλληλεγγύη, η παροχή βοήθειας, η μέριμνα συνιστά τον κομβικό εννοιολογικό και αξιακό άξονα πολλών θρησκειών, συστημάτων ηθικής, φιλοσοφιών και τεχνών.Και σχετίζεται ασφαλώς με την ίδια την ανθρωπογένεση. Εάν γίναμε άνθρωποι επειδή βάλαμε όρια στην ελευθερία και την επιθυμία, όρια στην φρίκη, την αλληλοβορά, το αλληλοφάγωμα εννοώ, απομεινάρι του οποίου είναι οι ασυνείδητες επιθυμίες (του φόνου, της αλληβοράς και της αιμομειξίας), εάν η ελευθερία συμπλέκεται άρρηκτα με την αλληλεγγύη, σκέφτομαι πως και η αλληλεγγύη θα έχει όρια και κανόνες. Πρόκειται για ένα πολύ λεπτό ζήτημα, το οποίο δεν έτυχε της προσοχής που του αρμόζει.
Όταν καταλύονται τα όρια και οι κανόνες της αλληλεγγύης (ισότητας), τότε καταλύονται και τα όρια και οι κανόνες της ελευθερίας (εξάρτησης) – η αναρχία και ο κομμουνισμός δεν είναι κατάλυση ορίων και κανόνων, το γνωρίζετε πολύ καλά. Εάν καταλυθούν τα όρια και οι κανόνες της αλληλεγγύης και της ελευθερίας, τότε προκαλούνται πολλές και οδυνηρές, δυσάρεστες καταστάσεις, προκαλούνται προβλήματα τα οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και να επιλύσουμε. Πως όμως η αλληλεγγύη μπορεί αν προκαλεί προβλήματα;
Μερικές φορές η αλληλεγγύη δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από ό,τι επιχειρεί να επιλύσει. Όταν πήγα να ζήσω στην οικοκοινότητα Utopiaggia, μου υπέδειξαν τον πρώτο κανόνα, όταν την πρώτη μέρα προσφέρθηκα να βοηθήσω στο πλύσιμο των πιάτων: τις τρεις πρώτες μέρες δεν θα κάνεις απολύτως τίποτα. Θα βλέπεις και θ’ ακούς. Αυτές τις τρεις μέρες δεν θέλουμε καμιά βοήθεια, να μας λείπει. Δεν άργησα να κατανοήσω αυτόν τον κανόνα: η παροχή βοήθειας θα δημιουργούσε προβλήματα: θα κούραζα τους άλλους να μου επεξηγήσουν, θα έκανα λάθη, το οποία έπρεπε να διορθωθούν, θα έκανα ζημιά, η οποία θα έπρεπε να αποκατασταθεί.
Είναι αυτό λέμε, κάνουμε αυτό που πρέπει, κάνουμε το καλό και περιπλέκουμε τα πράγματα, τα χειροτερεύουμε. Κατά συνέπεια, πολύ συχνά προϋπόθεση της αλληλεγγύης είναι η γνώση. Ο συσχετισμός μεταξύ αλληλεγγύης και γνώσης είναι σαφής – η αλληλεγγύη παράγει γνώση αλλά και την προϋποθέτει.
Ας δούμε τώρα μια άλλη πτυχή του εξεταζόμενου ζητήματος. Τον περασμένο Αύγουστο (2011), την εποχή που απεργούσαν οι ταξιτζήδες, βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση. Μια ρεπορτερατζού επιχειρεί να μας πείσει πόσο πολύ πλήττεται το κοινωνικό σύνολο από την απεργία των ταξιτζήδων, πλησιάζει μια νέα κοπέλα και τη ρωτάει για τις επιπτώσεις της απεργίας. Και η κοπέλα έξαλλη διαμαρτύρεται: ‘Αίσχος! Δε βρήκα ταξί να έρθω (στην Αθήνα) από τη Θήβα, είπα στον αδερφό μου και με έφερε’. Αυτή η κοπέλα, όταν έρχεται, και μάλλον θα έρχεται συχνά, από τη Θήβα στην Αθήνα, έρχεται με ταξί! Τι να το κάνω το ξυράφι, με μου έχει μείνει φλέβα για φλέβα! Και όταν απήργησαν οι ταξιτζήδες, δεν μπορούσε να έρθει με το λεωφορείο ή το τρένο κι αγγάρεψε τον αδερφό της – κι είμαι βέβαιος ότι δεν του πλήρωσε τη βενζίνα. Κι αυτός την πήγε από τη Θήβα στην Αθήνα! Είναι αλληλεγγύη αυτό, είναι παροχή βοήθειας; Είναι βλακεία πέντε αστέρων!
Καπάκι το επόμενο περιστατικό, το οποίο με αποτελείωσε, έψαχνα μέρος να κρυφτώ και δεν μπορούσα. Μια κοπέλα κάθεται σε ένα παγκάκι στα ΚΤΕΛ, στον Κηφισσό, στην αφετερία των αστικών λεωφορείων. Την πλησιάζει η ρεπορτερατζού και τη ρωτάει να μάθει το πρόβλημά της, πρόβλημα που της το προκάλεσε η απεργία των ταξιτζήδων προφανώς, προφανέστατα. Εγώ, λέει η κοπέλα, ήρθα με το λεωφορείο από την Καλαμάτα αλλά δε βρίσκω ταξί να πάω εκεί που θέλω – και δεν ξέρω να πάω με το λεωφορείο, πέρα από το ότι θα πάρω δυο λεωφορεία, έχω και τη βαλίτσα. Και τι θα κάνεις; τη ρωτάει η ρεπορτερατζού. Πήρα τηλέφωνο το φίλο μου στη Καλαμάτα και θα έρθει να με πάει. Σε πόσες ώρες θα είναι εδώ; Σε τρεις ώρες. Και θα περιμένεις τρεις ώρες; Τι άλλο να κάνω;
Σκέφτομαι τι έχουν να πάθουν με τη κρίση αυτοί οι νέοι και οι νέες, δεν είναι μόνο αυτοί οι τέσσερις, και παθαίνω. Ή θα αναθεωρήσουν πολλά, πάρα πολλά ή θα υποφέρουν πάρα πολύ. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.
Άλλη μια περίπτωση κατά την οποία η αλληλεγγύη χρησιμοποιείται ως μέσον επιβολής και αναπαραγωγής της κυριαρχικής σχέσης. Φυτεύω στον κήπο περισσότερα λαχανικά από όσα καταναλώνουμε για να δίνω σε φίλους που με επισκέπτονται και σε γειτόνους. Ένας από αυτούς, μου φέρνει λαχανικά από μανάβη ή από λαϊκατζή τα οποία είναι εκτός εποχής (ντομάτες. . .!!!) είναι σάπια, για πέταμα. Γιατι μου τα φέρνει; Για να με βοηθήσει; Όχι, η αλληλεγγύη είναι ένα πρόσχημα να επιδείξει την κοινωνική και οικονομική ανωτερότητα, για να μου πει ότι είμαι φτωχός και φουκαράς. Ένας συνάδελφος συμβασιούχος μου έδωσε τον Σεπτέμβριο τέσσερις σχολικές τσάντες οι οποίες ήταν τρύπιες και μουχλιασμένες. Δεν έχουμε αγοράσει ρούχα για τα παιδιά – φίλοι και γνωστοί και συγγενέις μας δίνουν, όπως κι εμείς δίνουμε, ρούχα καλά και καθαρά. Μια καριόλα εργάτρια, γειτόνισσα στις Σέρρες, μας έφερνε αυτά που ήθελε να πετάξει. Εάν υπάρχει κάποιος άλλος πιο φτωχός από μένα, τότε εγώ είμαι ανώτερος – κι όλα αυτά μεταξύ εργατών και υπαλλήλων!
Για την φιλανθρωπία ως εκφυλισμένη αλληλεγγύη, ως μέσον ενίσχυσης της Κυριαρχίας δεν χρειάζεται να πω τίποτα.
Ο ανταγωνισμός, 0 ατομικισμός και ο εγωισμός χρησιμοποιούν την αλληλεγγύη ως μέσον επιβολής και διαιώνισης της Κυριαρχίας – την αλληλλεγγύη αυτή δεν μπορούμε να την αποδεχτούμε, θα την τσακίσουμε και μαζί με αυτή και αυτό από το οποίο προέρχεται.

Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης για τα ζώα…

2011-12-12T20:49:00.000+02:00

Εξ όσων ηυτύχησα ή εδυστύχησα να γνωρίσω είµαι, πιστεύω, ο µόνος άνθρωπος όστις, αν τον ωνόµαζον ζώον, δεν θα εθεώρει τούτο ως προσβολήν. Όσον συναναστρέφοµαι τα ζώα, τόσον µάλλον πείθοµαι, ότι δεν υπάρχει µμεταξύ αυτών και των ανθρώπων καµµία διαφορά, ως ηθέλησαν παραδοξολόγοι τινές να ισχυρισθώσιν, αλλά µόνον ότι τα πράγµατα, κατά τα οποία διαφέροµεν από τα ζώα, δεν αποδεικνύουν όλα την ανθρωπίνην υπεροχήν. Το κυρίως διακρίνον αυτά από ηµάς είναι ότι παρέλαβον από τους ανθρώπους όσα έχουσιν ούτοι καλά, και απέφυγαν να µιµηθώσι τα άχρηστα, τα επιβλαβή και τα γελοία. Ουδέποτε έγεινε λόγος μεταξύ αυτών περί επισκέψεων του νέου έτους, ούτε περί καπνίσματος, ούτε περί φόρου επί του καπνού ή οιουδήποτε άλλου· δεν χαρτοπαικτούσι, δεν πίνουσι παρά νερόν ή γάλα όταν είναι µικρά· δεν συντηρούν στρατούς, αγνοούν τι θα ειπή πατρίς και ιδιοκτησία, και εκ τούτου ούτε δίκας εγείρουσιν ούτε κινούσι πολέµους, αλλά µόνον µονοµαχίας περί πραγμάτων τα οποία ενδιαφέρουσιν αυτά αµέσως και προσωπικώς, περί της νοµής λ.χ. πολυχλόου τινός λειµώνος ή της ευνοίας ωραίας τινός οµοφύλου των, γάτας, σκύλας, λεαίνης, φοράδας ή ελαφίνας.

Και αυτούς τους οικογενειακούς δεσµούς περιώρισαν εις µόνους τους αναγκαίους και τους µη οχληρούς. Έχουσι µεν πατέρα και µητέρα, ούτε θείους όµως ούτε εξαδέλφους ούτε εγγόνους, και το κυριώτερον ούτε πενθερούς ούτε πενθεράς. Ζώντα κατά το ευαγγελικόν παράγγελµα µε ό, τι στείλη εις αυτά η πρόνοια του Θεού, δεν υπόκεινται εις την υποχρέωσιν να συντάξωσι διαθήκην και αγνοούσιν ότι υπάρχουσιν εις τον κόσµον συμβολαιογράφοι, όπως και δήµιοι, δικαστήρια, ιατροί, ειρκταί, στρατώνες, νοσοκοµεία, πτωχοκοµεία και οικονομικά µαγειρεία. Ταύτα λέγων ουδόλως εννοώ ν' αμφισβητήσω των πραγμάτων τούτων την χρησιμότητα και την ανάγκην, αλλά να είπω ότι δύσκολον είναι να µακαρίσωµεν τον άνθρωπον δι' όσα κατέστησεν αναγκαία η κακή ποιότης του σώµατος και της ψυχής του, ή να θεωρήσωµεν ως µικρόν πλεονέκτηµα των ζώων το να δύνανται να τρώγουν χωρίς µαγείρους, να ενδύωνται χωρίς ράπτας, να νυµφεύωνται χωρίς παπάν, να γεννώνται άνευ της βοηθείας µαµµής και ν' αποθνήσκουν άνευ της συµπράξεως του ιατρού ή του δηµίου.

Εµµανουήλ Ροΐδης

Άπαντα 5,218 εξ.

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης (28 Ιουλίου 1836 – 7 Ιανουαρίου 1904) υπήρξε σημαντικός Έλληνας λογοτέχνης. Θεωρείται ένας από τους πιο πνευματώδεις συγγραφείς που παρουσιάστηκαν στα ελληνικά γράμματα, ενώ το έργο του συγκροτείται από πολλά διαφορετικά είδη, όπως μυθιστορήματα, διηγήματα, κριτικές μελέτες, κείμενα πολιτικού περιεχομένου, μεταφράσεις και χρονογραφήματα.
Βιογραφία
Ο Εμμανουήλ Ροΐδης γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1836 στην Ερμούπολη της Σύρου από εύπορους και αριστοκρατικής καταγωγής (εκ Χίου) γονείς, τον Δημήτριο Ροΐδη και Κορνηλία το γένος Ροδοκανάκη. Το 1841 η οικογένειά του μετακόμισε στην Ιταλία λόγω του διορισμού του πατέρα του σε μεγάλο εμπορικό οίκο της εποχής, με έδρα την Γένοβα, και αργότερα της υπηρεσίας του ως Γενικού Προξένου της Ελλάδας. Σε ηλικία δεκατριών ετών, και ενώ οι γονείς του είχαν εγκατασταθεί στο Ιάσιο, ο Ροΐδης επέστρεψε στην Ερμούπολη, όπου σπουδάζει εσωτερικός στο φημισμένο ελληνοαμερικανικό λύκειο Χ. Ευαγγελίδη. Συμμαθητής του ήταν ο λόγιος, συγγραφέας και έμπορος Δημήτριος Βικέλας και μαζί εξέδιδαν μια εβδομαδιαία χειρόγραφη εφημερίδα υπό τον τίτλο Μέλισσα.

Το 1855 αποφοιτώντας εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο για θεραπεία για το πρόβλημα της βαρηκοΐας που είχε εμφανιστεί από τα μαθητικά του χρόνια και συνέχισε να τον ταλαιπωρεί σε όλη τη ζωή του. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας και φιλοσοφίας. Μετά ένα χρόνο και εξ αιτίας της επιδείνωσης της υγείας του πήγε στο Ιάσιο και το 1857 στην Βραΐλα, όπου ανέλαβε την αλληλογραφία του εμπορικού οίκου του θείου του, Δημητρίου Ροδοκανάκη. Τότε ασχολήθηκε κρυφά με τη μετάφραση του Οδοιπορικού του Σατωβριάνδου, ο θείος του όμως το αντιλήφθηκε και τον παρότρυνε να την δημοσιεύσει. Την πλήρη μετάφραση εξέδωσε το 1860, έναν χρόνο αφού είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του. Την επόμενη χρονιά ακολούθησε τους γονείς του στην Αίγυπτο, για θεραπεία της μητέρας του, όμως μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του το 1862 επέστρεψε με την μητέρα του και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, αποφασισμένος να μην ακολουθήσει τις εμπορικές δραστηριότητες που του είχε αφήσει ο πατέρας του αλλά να αφοσιωθεί στην ενασχόληση με τα γράμματα.

Το 1866 ολοκλήρωσε την συγγραφή του μυθιστορήματος Πάπισσα Ιωάννα, έργο μέσα από το οποίο σατιρίζει τον κλήρο της Δυτικής Εκκλησίας την περίοδο του Μεσαίωνα. Το βιβλίο αφορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο (αφορισμός που άρθηκε αργότερα) αλλά με τις συνεχείς πέντε εκδόσεις του κατάφερε να καταξιώσει διεθνώς τον Ροΐδη (ως διάσημο ή μάλλον διαβόητο - κατά σημείωση του Αρίστου Καμπάνη), ο οποίος τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με γαλλόφωνες εφημερίδες ενώ το 1870 έγινε και διευθυντής της εφημερίδας Grece (Γκρες).

Το 1873 απώλεσε σχεδόν όλη του την περιουσία που είχε επενδύσει σε μετοχές της Εταιρίας Λαυρίου και της Πιστωτικής.

Τον Ιανουάριο του 1875 και για 18 μήνες εξέδιδε με τον Θέμο Άννινο το εβδομαδιαίο περιοδικό, χιουμοριστικό στην αρχή, σατιρικό κατόπιν, Ασμοδαίος μέσα από τις σελίδες του οποίου είχε τη δυνατότητα να σχολιάζει την δημόσια και πολιτική ζωή της Ελλάδας καθώς και να συμμετέχει ενεργά σε αυτήν. Υπέγραφε με τα ψευδώνυμα «Θεοτούμπης», «Σκνίπας» και πολλά άλλα παρόμοια, τα περισσότερα μιας μόνο χρήσεως, αφού τα ψευδώνυμα αυτά φαίνεται πως ήταν συνήθως αναγραμματισμοί φράσεων που τόνιζαν κάτι που είχε αναφερθεί στο αντίστοιχο άρθρο.[1] Kαυτηρίαζε τη κομματική συναλλαγή της εποχής του, υποστηρίζοντας όμως την πολιτική του Χαρίλαου Τρικούπη.

Το 1877 άρχισε η διαμάχη του με τον Άγγελο Βλάχο, με αφορμή ένα κριτικό του κείμενο με τίτλο «Περί Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως», στο οποίο στρεφόταν κατά του ακραίου ρομαντισμού και της πραγμάτωσής του στο έργο της Α' Αθηναϊκής Σχολής και των ποιητικών διαγωνισμών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1878 διορίστηκε έφορος στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στην οποία εργαζόταν κατά την διάρκεια των κυβερνήσεων Τρικούπη, ενώ απολυόταν από τις κυβερνήσεις Δηλιγιάννη. Παράλληλα, εμφανιζόταν ως υπέρμαχος της δημοτικής με μια σειρά από γλωσσικές μελέτες αν και ο ίδιος έγραφε τα κείμενά του στην καθαρεύουσα. Το 1885 είχε ένα σοβαρό ατύχημα όταν τον χτύπησε μια άμαξα με αποτέλεσμα να σπάσει το σαγόνι του και να μην μπορεί να μιλήσει για μήνες. Το 1890 έχασε την ακοή του οριστικά.

Την περίοδο 1890-1900 δημοσίευσε το μεγαλύτερο μέρος του καθαρά αφηγηματικού του έργου, που περιλαμβάνει αρκετά διηγήματα. Μέχρι το τέλος της ζωής του συνεργαζόταν με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες της εποχής στα οποία δημοσίευε διηγήματα και κριτικά άρθρα.
Πέθανε στην Αθήνα, στις 7 Ιανουαρίου 1904.
Βικιπαίδεια, η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια που γράφουμε συμμετοχικά.

ΕΥΠΛΟΙΑ

Isis Unveiled

2011-11-24T00:34:00.001+02:00

Η αλήθεια γυμνή.

Η επανάσταση της μίας, του ατόμου, πέρα από σκοπιμότητες, εναντίον των κοινωνικών αντιλήψεων και των λόγων των ιερέων, η πιο αληθινή επανάσταση που υπάρχει.

Η επανάσταση της γυναίκας μέσα στο άντρο του σωβινισμού και της πατριαρχίας.

Μου έδωσε λίγη αισιοδοξία για τον άνθρωπο αυτή η είδηση το πρωί.

Ορίστε και το μπλογκ της.

Της άφησα ένα σχόλιο συμπαράστασης, αν θέλετε, κάντε το ίδιο.

Φυσικά και η πράξη της αντλεί την αξία της από το σε ποια κοινωνία έγινε.

Ελπίζω να μην έχει τύχη παρόμοια με της Υπατίας.

Υ.Γ. Πόσο μεγάλη απειλή είναι ένα γυμνό γυναικείο κορμί για την τάξη των εθνών σας και τα ιερά και τα όσιά σας…

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ

Εργολαβίες

2011-11-14T14:15:00.001+02:00

Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Ήταν σαν ένα μισοτελειωμένο θρίλερ του Χίτσκοκ, που για εμπορικούς λόγους, ανέλαβε να τελειώσει κάποιος άλλος μετά το θάνατό του. Έτσι την αγωνία ακύρωνε η γελοιότητα της υπερβολής που επέλεξε ένας σκηνοθέτης ανάξιος των προσδοκιών. Αυτό το πράγμα ήταν το έργο της εθνικής σωτηρίας που παίχτηκε τις τελευταίες μέρες.
Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, καταχράστηκαν τις ατάκες της εθνικής ενότητας, της σωτηρίας,της ανάγκης για έντιμη διακυβέρνηση και τόσα άλλα. Οι διαφωνίες για τα πρόσωπα, οι πολιτικοί τακτικισμοί, οι αντιπαραθέσεις που έφεραν τα πράγματα λίγο πριν την ματαίωση, φαίνεται πως ήταν απλώς ένα μέρος του έργου.
Την ώρα της μεγάλης διαφωνίας, την ώρα δηλαδή που το καθένα από τα δύο κόμματα προσπαθούσε να επιβάλλει την λύση του μικρότερου δυνατού κόστους για το ίδιο, λίγα μέτρα από το Προεδρικό, στη Βουλή συμφωνούσαν απολύτως.
Ψήφιζαν από κοινού τα νομοσχέδια της απερχόμενης κυβέρνησης, με δεκάδες τροπολογίες. Στην πραγματικότητα εργολαβίες. Υποχρεώσεις απέναντι σε εργολάβους. Στην Πανδώρα αποκαλύψαμε δύο από αυτές, αλλά τα ΜΜΕ δεν άκουσαν και δεν είδαν τίποτα, παρά την μεγάλη αναγνωσιμότητα του site.
Στη Βουλή λοιπόν ψηφίστηκαν την ώρα της μεγάλης κρίσης δύο νομοσχέδια. Στο πρώτο που αφορά στην έκδοση οικοδομικών αδειών και ήταν ευθύνη του ΥΠΕΚΑ, δίνεται η δυνατότητα σε “επενδυτές” να οικοδομήσουν “Υπεραγορές” ,Mall δηλαδή, χωρίς τους περιοριστικούς όρους δόμησης (κάλυψη, ύψος, έκταση). Στο νομοσχέδιο μπαίνει το παραπλανητικό «για κοινωνικές εκδηλώσεις», για να εμφανίσει πως αφορά ειδικά μόνο συγκροτήματα. Η ερώτηση προς το υπουργείο είναι: «νομιμοποιεί αυτό το άρθρο το γνωστό Mall στο Μαρούσι το οποίο είναι παράνομο εξ αιτίας αυτών των λόγων;» Την ώρα μάλιστα που οι προσφυγές των κατοίκων δείχνουν να δικαιώνονται; (δείτε δημοσίευμα εδώ…)
Το ίδιο νομοσχέδιο δίνει δυνατότητα μέσω ειδικών όρων δόμησης για διάφορα ακόμη εκτρώματα. Και μια και ο όρος «υπεραγορές, καταστήματα που προορίζονται για κοινωνικές εκδηλώσεις» χωράει ό,τι ερμηνεία αποφασίσει ο καθένας, είναι ένα ακόμη ερώτημα αν πρόκειται για προσπάθεια πράσινης ανάπτυξης, πολύ πράσινης ανάπτυξης. Του γηπέδου ας πούμε του Παναθηναϊκού.
Στο άλλο νομοσχέδιο, επεκτείνεται χρονικά η λειτουργία των λατομείων. Το επιχείρημα είναι πως τον καιρό της κρίσης το κράτος θα εισπράττει από αυτά πράσινα τέλη. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για πράσινα άλογα που θα βοσκήσουν πάλι στο χωράφι του κρατικού προστατευτισμού. Πολλά απ’ αυτά τα λατομεία είναι παράνομα και καταστροφικά για το περιβάλλον. Σε μία των περιπτώσεων, αυτή στον Άραξο, το λατομείο είναι συνιδιοκτησίας του ομίλου Μπόμπολα. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει αποφανθεί πως είναι παράνομη η λειτουργία του. (δείτε δημοσίευμα εδώ…) Το ελληνικό κράτος λοιπόν, όπως στην περίπτωση του Βατοπεδίου, παρεμβαίνει και νομοθετεί ανατρέποντας δικαστικές αποφάσεις υπέρ κάποιων.
Το επιχείρημα πως όλα αυτά γίνονται γιατί πρέπει να επιτευχθεί ανάπτυξη, πράσινη μάλιστα, δεν διαφέρει σε τίποτα από τη λογική των δεκαετιών του 60, όταν οι κυβερνήσεις παρέδιδαν τα πάντα σε ημέτερα πάντα συμφέροντα για το καλό της χώρας. Το αποτέλεσμα το ζούμε ακόμη και σήμερα.
Όλα αυτά έγιναν εν ριπή οφθαλμού, την ώρα που οι διαφωνούντες εκπρόσωποι των κομμάτων ήταν έτοιμοι να κατασπαραχθούν μπροστά στις κάμερες για την κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Μία ακόμη «εθνική» εργολαβία, παραδόθηκε. Εύγε.

Το κουτί της Πανδώρας

χωρίς Βαρβάρους, χωρίς Ατρείδες

2011-11-05T10:36:00.001+02:00

Στην κάμαρά μου μόνος,

ενώ η ίωσις με εξαντλεί,

το δράμα, όπως το λέγουν, το ελληνικόν

ήρθε και μ' έφερε στα μάτια εμπρός

ο τηλεοπτικός, ο ρυπαρός, ο δέκτης.

Μες την καρδιά μου πάλλει η πικρία

δια τες λανθασμένες προσδοκίες των Ελλήνων,

δια τα όνειρα και τες ματαιοπονίες.

Μες σ' όλη μου την ταραχή και το κακό,

αρρώστησεν κι ο νους μου

από τες αποφάσεις και τες επικρίσεις

απ' τες δηλώσεις, κ' από τους σχολιασμούς των ειδημόνων.

Σκέπτομαι, εδώ που φθάσαμε,

ποιος ν' αντικαταστήσει τον ταλαίπωρο τον κυβερνήτη.

Ο Ευάγγελος, που φέρει επώνυμο

πολλών λεωφόρων πόλεων ελληνικών,
που την αλαζονείαν του πολλοί εφοβήθηκαν έως τώρα;
Μήπως των αυλικών της παρατάξεώς του έτερος ή ετέρα;
Ο Αντώνιος, ο ποιούμενος τον Σαμαρείτην,
που υπόσχεται ισχνή δια τους πλουσίους φορολογία,
ως χρέος προς την πατρίδα, κ' άλλα ηχηρά παρόμοια;
Ο Γεώργιος, της μισαλλοδοξίας ο λογοπαίγμων κήρυξ;
Η Αλεξία, η νοσταλγός του Ιωσήφ του Βησσαρίωνος,
που αλλάζει ταις επιθυμίαις για τα νομίσματα;
Ή ο Αλέξιος που, ανύποπτος, δεν ημπορεί κάτι να σχεδιάσει
κι όλο ζητά εκλογαίς, αν και γνωρίζει τες δουλειές των δημοσκόπων;

Σκέπτομαι τα ποιήματα του Αλεξανδρινού.

Θυμούμαι την υπεροψίαν και την μέθην τού Δαρείου,

θυμούμαι και το ΦεύγεΜιθριδάτα.

Όμως, το ξεύρω. Κι ίσως, βαθυά,

το ξεύρει κι ο επιπόλαιος, ο απλούς λαός

ότ' ημπορεί χωρίς βαρβάρους

να κάμει, μα και χωρίς Ατρείδας ημπορεί.

Σκέπτομαι το ποίημα το κρυμμένο:

Όταν ο Φύλαξ είδε το φως.

Rosalita by lepyrlymns

Χειμώνα, καλοκαίρι κάθονταν στην στέγη

των Aτρειδών κ’ έβλεπ’ ο Φύλαξ. Τώρα λέγει

ευχάριστα. Μακριά είδε φωτιά ν’ ανάβει.

Και χαίρεται· κι ο κόπος του επίσης παύει.

Είναι επίπονον και νύκτα και ημέρα,

στην ζέστη και στο κρύο να κοιτάζεις πέρα

το Aραχναίον για φωτιά. Τώρα εφάνη

το επιθυμητόν σημείον. Όταν φθάνει

η ευτυχία δίδει πιο μικρή χαρά

απ’ ό,τι προσδοκά κανείς. Πλην καθαρά

τούτο κερδήθηκε: γλιτώσαμ’ απ’ ελπίδας

και προσδοκίας. Πράγματα εις τους Aτρείδας

πολλά θα γίνουνε. Χωρίς να ’ναι σοφός

κανείς εικάζει τούτο τώρα που το φως

είδεν ο φύλαξ. Όθεν μη υπερβολή.

Καλό το φως· κι αυτοί που έρχονται καλοί·

τα λόγια και τα έργα των κι αυτά καλά.

Και όλα ίσια να ευχόμεθα. Aλλά

το Άργος ημπορεί χωρίς Aτρείδας να

κάμει. Τα σπίτια δεν είναι παντοτινά.

Πολλοί βεβαίως θα μιλήσουνε πολλά.

Ημείς ν’ ακούμε. Όμως δεν θα μας γελά

το Aπαραίτητος, το Μόνος, το Μεγάλος.

Και απαραίτητος, και μόνος, και μεγάλος

αμέσως πάντα βρίσκεται κανένας άλλος.

(από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

MHNYMAL

ΟΡΘΟΣΚΟΠΗΣΗ.

2011-11-02T20:45:00.006+02:00

Του Κώστα Βαξεβάνη

«Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα’ άλλα που έχουν δοκιμαστεί». Είτε το έχει πει αυτό ο Τσώρτσιλ ή όχι, αποτελούσε ένα απόσταγμα ντελικάτης σοφίας ή ήταν αποτέλεσμα των αποσταγμάτων που κατανάλωνε; Μια ζαλισμένη απ’ το οινόπνευμα μπούρδα που, αφού στροβιλίστηκε στον χρόνο, έπεσε πάνω στο βιβλίο με τις σπουδαίες ιστορικές ρήσεις. Σημασία έχει η αλήθεια της. Η αλήθεια, λοιπόν, για τη Δημοκρατία είναι πως μπορεί, για παράδειγμα, να εκλέγει έναν απ’ τους μεγαλύτερους μέθυσους, όπως ο Τσώρτσιλ, ως ηγέτη της και να τον μεταβάλλει στην ιστορική συνείδηση από τραγικό γέρο σε ήρωα πολέμου.

Η Δημοκρατία αναπτύσσεται μέσα στην αυταπάτη της ιδεατής πολιτείας, την οποία δεν μπορεί να κατακτήσει, αφού είναι το μοναδικό πολίτευμα που, για να υπάρχει, θεσμοθετεί την αυτοαναίρεσή του. Όταν μιλάμε για Δημοκρατία, έχουμε στο μυαλό μας την ελεύθερη βούληση, αλλά ως συνισταμένη από υψηλές συνειδήσεις, υπεύθυνες στάσεις, ευεργετικές διαφορετικότητες. Στην πραγματικότητα, πολλές φορές είναι τα «θέλω» μας που προσπαθούν, απαλλαγμένα απ’ τη συμφεροντολογική τους χυδαιότητα, να εμφανιστούν ως μεγαλουργήματα της πολιτικής. Θέλουμε τη Δημοκρατία του προσωπικού οφέλους, των δικών μας επιλογών και των αυθαίρετων μέτρων μας.

Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των αντιφάσεων που προσπαθεί να επιλύσει. Μια μεγάλη αντίφαση για την ελληνική Δημοκρατία είναι πως πριν από μερικές δεκαετίες υπήρξαν χιλιάδες νεκροί στο όνομά της, για να οδηγηθούμε σε μια Δημοκρατία των ημερών μας. Που καταπίνει Άκηδες και διυλίζει προσωπικά δεδομένα. Που χωνεύει τη διαφθορά, αλλά ανοίγει ιδεολογικές συζητήσεις για τις δεοντολογίες. Που προσβάλλεται απ’ τη μούντζα ενός 16χρονου εφήβου σε μια παρέλαση, αλλά ζει την ανέμελη εφηβεία και την πολιτική ανωριμότητα εδώ και χρόνια.

Η βία δεν είναι λύση ούτε στη ζωή ούτε στην πολιτική. Αν κάποιοι πιστεύουν πως η βία είναι η λύση, πως, με το να ματώνει κάποιος άνθρωπος, οι πολιτικοί και η πολιτική παίρνουν το μάθημά τους, γιατί δεν κόβουν το χέρι τους; Αυτό που χρησιμοποίησαν για να ψηφίσουν ή εκείνο που, με απλωμένη την παλάμη, κάλυψε το στόμα για να μη μιλάει. Το δάχτυλο που πρόσταζε σιωπή. Όταν η βία όμως υπάρχει στη Δημοκρατία, πρέπει να εξηγείς τον λόγο. Ακριβώς γιατί η Δημοκρατία δεν είναι η ιδεατή απαλότητα των ιδεών, αλλά η σύγκρουση των αντιφάσεων.

Η ορθοσκόπηση των ημερών, αυτή η ανησυχία για το «πολιτικά ορθό», μοιαζει με το σαβουάρ βιβρ των δεξιώσεων. Κομψευόμενη λεπτότητα και τρόποι, ώσπου να κάνει κάποιος επίθεση με τα χέρια στον μπουφέ. Η επίθεση στον μπουφέ έγινε. Μερικές ώρες αφότου στρώθηκαν τα μαχαιροπίρουνα της καλής συμπεριφοράς στα κανάλια, η κυβέρνηση έδωσε το σύνθημα εφόδου, χώνοντας τα χέρια στα εδέσματα. Δημοψήφισμα για τη λαϊκή ετυμηγορία. Πολιτικός τακτικισμός, αντί για πολιτικές λύσεις. Πολιτική νομιμοποίηση μέσα απ’ την απάντηση σ’ ένα δίλημμα και όχι σ’ ένα πολιτικό ερώτημα που θα είναι «ποιος και τι;».

Για το πολιτικό σύστημα της σύγχρονης ελληνικής Δημοκρατίας, βία δεν είναι τα μονοπάτια που παρακάμπτουν τη λαϊκή θέληση ή που την αποχαυνώνουν. Δεν είναι η διαφθορά που εκφράζεται από υπουργούς σύμβολα, ούτε η νομιμοποίηση των πιο αισχρών παρανομιών. Αυτά είναι απλώς ο δρόμος της πόρευσής του. Η διαδρομή και η αυτοπροστασία του. Γι’ αυτό το σύστημα κλαίει, όταν κλαίει προσβεβλημένος ο Κάρολος Παπούλιας. Γιατί έτσι πιστοποιεί δημοκρατικές ευαισθησίες και παίρνει το ISO Δημοκρατίας.

Το επόμενο διάστημα θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, που μπορεί να φτάσουν ως τον κανιβαλισμό. Η κοινωνία και η Δημοκρατία θα ζήσουν όλες τις αντιφάσεις που δεν κατάφεραν να επιλύσουν. Θα βρεθούν απέναντι σε όλα τα σκουπίδια που έκρυψαν κάτω απ’ το χαλάκι. Οι αντιδράσεις μπορεί να μην είναι αυτό που λέμε υγιείς ή πολιτικά ορθές και χρειάζεται μεγάλη ψυχαραιμία για να μην επικρατήσουν.

Είναι τρομακτική η εικόνα ενός όχλου που ζητάει κάτι πίσω. Τα λεφτά, τα όνειρα, τα χαμένα χρόνια, την απαίτηση που απεμπόλησε και μαζί να μην πέσει ο Ολυμπιακός Βόλου, να φύγουν οι μετανάστες, να «δικαιωθεί» ο Ηρακλής, να πάρουμε την Πόλη για να την κάνουμε ίσως σαν την Ελλάδα. Η Δημοκρατία μας, κακομαθημένη και ετσιθελική, πρέπει ξαφνικά να ισορροπήσει ανάμεσα στη βουή του όχλου και τη λαϊκή απαίτηση. Πρέπει ν’ αναγνωρίσει την κραυγή από τον λόγο που δεν έμαθε ούτε ν’ αρθρώνει ούτε ν’ ακούει.

Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν πως, για ν’ αποφύγουμε τα χειρότερα, πρέπει απλώς να μείνουμε σταθεροί στο πολιτικά ορθό. Ποιο, όμως, είναι αυτό το πολιτικά ορθό; Και αν είναι τόσο ορθό, γιατί γέρνουμε τόσο πολύ σήμερα;

Το πολιτικά ορθό είναι το πρώτο που αμφισβητείται σήμερα. Είτε γιατί λειτούργησε ως υποκριτικός καθωσπρεπισμός είτε γιατί ανατροφοδοτούσε αυτάρεσκα τον εαυτό του με στοιχεία εκτός κοινωνίας.

Η ορθοσκόπηση των ημερών είναι αναγκαία. Αρκεί να καταλαβαίνει κανείς πως τα πράγματα είναι πολύ λεπτά. Τόσο, που μπορεί να μπερδέψεις την πολιτική του ορθού (με την καλή έννοια) με την πολιτική του ορθού... (με την καθαρά σωματική έννοια).

Πηγή

λιθο...Βόλος

Ο απλωμένος τραχανάς.

2011-10-27T18:57:00.000+03:00

Του Mind the Gap

“Βρε καλώς την Αλέκα, χρόνια και ζαμάνια βρε Αλεκάκι. Μαύρη πέτρα βρε Αλεκάκι πέταξες πίσω σου, δηλαδή τι πέτρα, μάρμαρο πέταξες … τι έγινε ; Κάτι σοβαρό θα έγινε για να σε φέρει νυχτιάτικα η Λιάνα με το MerceLada Idiot KKx, την κατάλαβα από το στρίγκλισμα των λάστιχων, πάντα τσίτα είναι αυτό το κορίτσι, έχει τον Πλούτωνα στο ΚΟΔΗΣΟ-ΚΑΕ και ανάδελφη Μιμή, για αυτό μάλλον… Μα να μην ανέβει να πει μια καλησπέρα…”
“Καλησπέρα κυρα συντρόφισσα Ρούλα, όντως έχω πολύ καιρό να έρθω, αλλά ξέρεις τώρα είμαι μια εργαζόμενη νοικοκυρά και δεν είναι εύκολο να συντηρείς και το σπίτι του λαού το απόγευμα και να είσαι γραμματέας το πρωί. Άστα ο αδηφάγος καπιταλισμός μας έχει σπρώξει στην αποξένωση. Άτιμη πλουτοκρατία που άλλους τους ανεβάζει στο οφίτσια και άλλους τους κατεβάζει στα κολχόζ. Η Λιάνα σου στέλνει συντροφικούς χαιρετισμούς, λέει να τη συμπαθάς που δεν ανέβηκε, είχε κλείσει ραντεβού με τον πνευματικό της, τον πάτερ Τερένσιο, είναι βλέπεις ορθόδοξη κομουνίστρια και κανονίζει να φτιάξει μια οργάνωση βάσης γυναικών στο Άγιο Όρος.”
“Καλέ τι καινούργιο στυλάκι είναι αυτό, έξαλλο ! Πέτσινο παντελόνι, μπότες και μαύρο μπλουζάκι με στάμπα “I m Satan s Girlfriend” και το μαλλί πρόκα φούξια και γυαλιά ηλίου καθρέπτες νυχτιάτικα. Αλεκάκι αγνώριστη ! Ρε συ μήπως τα έφτιαξες με κανένα τεκνό ; Αχ πες μου πως στραμπουλάς αυτό το όμορφο ζουμπουρλούδικο παλικάρι της εργατικιάς τάξης, αυτόν που γράφει στο “ρίζο” και περιδιαβαίνει τα κανάλια, αυτόν τον πως τον λένε μωρέ … Αυτόν που έγραψε και το βιβλίο “Είναι ο Καθεστωτισμός, μαλάκα”, η κάπως έτσι. Δεν πρόλαβα να ακούσω καθαρά στην TV τον τίτλο. Ξέρεις τώρα, εγώ δε είμαι και γραμματιζούμενη, αλλά ενημερώνομαι, παρακολουθώ “Το” κανάλι, “Του” Κόμματος γιατί έχει κάτι φοβερές προσφορές σε γκατζετάκια. Προχτές είχε μια προσφορά, πακέτο, μια υπερηχητική ντουντούκα με προηχογραφημένα συνθήματα, με δώρα ένα σετ ξύλινα σουπλά, σε σχήμα γλώσσας και ένα οδηγό Μαρξιστικής διαχείρισης απολύσεων εργαζομένων, άνευ διδασκάλου. Αχ πες μου πως το ζουπάς αυτό το τεκνό ρε συντρόφισσα …”
“Τι είναι αυτά που λες βρε συ ; Τι γκόμενος και αηδίες, πας καλά ; Άσε που δεν είναι και του γούστου μου, σιγά τον άντρα μωρέ, τι να τον κάνω εγώ αυτόν τον φλώρο, αυτός έτσι και δει μασχαλότριχα κοτσίδα και αξούριστο πόδι θα λιποθυμήσει μωρέ. Αυτός είναι καλός για κράχτης, να τον βλέπουν οι νεαρές και να γράφονται στην ΚΝΕ. Είναι το μοντέλο για να προωθούμε το ριζοσπάστη, το αποτέλεσμα της κομουνιστικής ευγονικής, ο απόλυτος άνθρωπος της εργατικής τάξης, ψιλολόγιος με εμφάνιση μεταμοντέρνου κλαρινογαμπρού οικοδόμου, η υπέρτατη φαντασίωση κάθε ΠΑΜίτισας. Έτσι είναι μωρέ ο άντρας της εργατικής τάξης ; Κάτι τέτοιοι στον εμφύλιο δε βαστάγανε ούτε μια μέρα στο βουνό, πάθαιναν ακράτεια στο πρώτο μπάμ που άκουγαν . Τέλος πάντων. Μεταμφιεσμένη είμαι βρε, το σκέφτεσαι να με πάρει το μάτι κανενός Τροτσκιστή να επισκέπτομαι μέντιουμ ; Θα πέσει το indymedia από τα ποστ, θα μας πάρουν στο ψιλό μέχρι και οι ΜΛδες και οι ΝΑΡίτες, θα γελάνε μαζί μας ακόμα και οι ΣΥΡΙΖέοι. Για αυτό ντύθηκα έτσι, ντύθηκα “προβοκατόρικο εξάρχειο νιάτο” ! Που να με γνωρίσουν έτσι, ποιανού να πάει το μυαλό. Είναι τόσο πετυχημένη μεταμφίεση που την ώρα που έφευγα από σπίτι του λαού, πλάκωσε η περιφρούρηση των ΚΝΑΤ και παραλίγο να με κοπανήσουν με τα παλούκια. Αν δεν ήταν ο Μαΐλης και ο Χαλβατζής που ανεβαίνανε από την μυστική υπόγεια αρχειοθήκη εκείνη την ώρα θα ήμουνα στο ΚΑΤ τώρα. Το μπλουζάκι με στενεύει λίγο, εγώ ήθελα ένα κόκκινο που έγραφε “I m Stalin s Girlfriend” αλλά πρόλαβε και το πήρε ο σύντροφος ο Θοδωρής, ο νέος διοικητής των ΜΑΤ, πολύ καλός σύντροφος, παιδί της εργατικής τάξης. Συναντηθήκαμε τυχαία στο Safeguard, το καινούργιο Mall του Συντάγματος, αυτός είχε έρθει να πάρει μερικά πολιτικά ρούχα για τη δουλειά του. Τέλος πάντων ήρθα εδώ γιατί έχουμε σοβαρό πρόβλημα και θα χρειαστεί να πάρουμε συμβουλές επειγόντως …”
“Πες μου Αλεκάκι, τι τρέχει, ποιο πνεύμα θέλεις να καλέσουμε ; Σκέψου το καλά όμως. Σου θυμίζω την τελευταία φορά με το Ζαχαριάδη, ναααααααααα σου πήγε όταν σε γράπωσε από το λαιμό και σου φώναξε πως στην άλλη ζωή εσύ θα γίνεις στάχυ και ο Μίκης καρφί και θα κρατά το σφυροδρέπανο ο Κύρτσος. Καλέ αλήθεια τι είπες τώρα ; έχει μυστικά αρχεία το κόμμα στα υπόγεια του περισσού ;”
“Ε εεε ναι έχει στο τρίτο υπόγειο, εκεί φυλάσσονται μερικά πολύ σπάνια έγγραφα, κάτι από την αλληλογραφία πριν την Βάρκιζα, κάτι τεύχη εφημερίδων που καταδικάζαμε την εξέγερση του πολυτεχνείου, κάτι χρηματοπιστωτικά για μια αλυσίδα καταστημάτων με κινητά, κάτι τέτοια γενικά που δε έπρεπε να βγουν προς τα έξω, αλλά το σπουδαιότερο όλων είναι Το Εγχειρίδιο !”
“Το εγχειρίδιο ; τι είναι το εγχειρίδιο συντρόφισσα ; πες το μου ελληνικά να καταλάβω”
“Πως το λένε μωρέ, είναι σαν αυτό που έχει το iphone … α ναι το μάνιουαλ ! Το μάνιουαλ της επανάστασης. 90 χρόνια τώρα αυτό ακολουθούμε, το μυστικό μάνιουαλ της επανάστασης ! Μας κατηγορούν άδικα πως έχουμε κάνει την επανάσταση ιδιοκτησία μας και πως καπελώνουμε τα πάντα, πως είμαστε δογματικοί σαν χριστιανική αίρεση. Δεν γνωρίζουν … Δεν ξέρουν πως εμείς έχουμε το μάνιουαλ ! Το απόλυτο μάνιουαλ, το μόνο αντίτυπο ! Έχουμε την απόλυτη αλήθεια για την επανάσταση ! Έχουμε το εγχειρίδιο βάση του οποίου διαχωρίζουμε τους προβοκάτορες από τους γνήσιους αγωνιστές, βάση του οποίου η επανάσταση έχει μπεί στον αυτόματο πιλότο, έχουμε τον προγραμματισμό της επανάστασης ! Ήταν γραμμένο σε σοβιετικό ρετρό ακατανοητοσύλλαβο, ένα ατέρμονο ποίημα που το τέλος του ξαναοδηγούσε στην αρχή. Το ποίημα που απαντούσε στα πάντα ! Δηλαδή … να … ε το είχαμε ώσπου … βασικά δεν το έχουμε πια …. για αυτό και ήρθα. Έγινε Σαμποτάζ !”
“Τι συνέβη συντρόφισσα, Πράκτορες της CIA ; μίλα ρε συντρόφισσα τι έγινε ; πάνω που φτάσαμε το 14 % στις δημοσκοπήσεις ρε γαμώτο …”
“Δολιοφθορά συντρόφισσα ! Οι αναρχικοί βέγκαν ακτιβιστές. Ήταν πανούργο το σχέδιο των προβοκατόρων ! Απελευθέρωσαν ένα βράδυ, από ένα πετ σοπ στον Περισσό, μια αγέλη Καπιμπάρα, κάτι γιγάντια τρωκτικά. Τα εκπαίδευσαν να τρώνε χαρτί και τα αμόλησαν ελεύθερα κοντά στο σπίτι του λαού. Γέμισε ο Περισσός με Καπιμπάρα, βάλαμε φάκες παντού με δόλωμα τον “Οδηγητή”, το ΠΑΜΕ περιπολούσε και έριχνε φόλες φέιγ βολάν εμποτισμένα με πατριωτικό ρετσινόλαδο, αλλά μάταια, αυτά πολλαπλασιάζονται πολύ γρήγορα. Τρωκτικά της αντίδρασης και της οπισθοδρόμησης ! Τελικά κάποια έσκαψαν ένα λαγούμι και βγήκαν στα υπόγεια αρχεία και … έφαγαν το μάνιουαλ. Φάγανε ακόμη και τα εξώφυλλα ! Είμαστε στο σκοτάδι συντρόφισσα. Δεν υπάρχει πια ο τυφλοσούρτης ! Το κόμμα κινδυνεύει συντρόφισσα, αν δεν βρεθεί μια οδηγία γρήγορα, αν δε βρεθεί μια γραμμή, θα πρέπει τα μέλη του ΚΚΕ να σκεφτούν ! Να σκεφτούν ! Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό συντρόφισσα ; Σκέψη συντρόφισσα, καταστροφή ! Σκέψη σημαίνει προσωπική άποψη, κριτική, αυτοκριτική, ανυπακοή, διάλογος, διαφωνία, αμφισβήτηση, αντεξουσιασμός ! Σκέψη σημαίνει φαντασία, ανεξαρτησία … ΑΝΑΡΧΙΑ συντρόφισσα ! Θα μας πηδήξουν συντρόφισσα, θα πηδήξουν το ομορφότερο κομμάτι της επαναστατικής διαδρομής ! Θα πηδήξουν την περίοδο της δικτατορίας του προλεταριάτου και θα φτάσουν κατ ευθείαν στην αναρχία ! Θα πηδήξουν την ηγεσία ! Καταστροφή, καταστροφή, θα αχρηστευτούν οι ινστρούκτορες, θα καταρρεύσουν οι οργανώσεις βάσης, θα διαλυθεί η νομενγκλατούρα που μας πήρε χρόνια να τη χτίσουμε ! θα … θα … θα παίζει ο Πανούσης στα φεστιβάλ της ΚΝΕ ! Συμφορά ! Τώρα μόνο μια ελπίδα υπάρχει για να προλάβουμε το κακό ! Συντρόφισσα κυρα Ρούλα θέλω να καλέσεις το πνεύμα του Χαρίλαου !”
“Του Χαρίλαου ; μα γιατί ;”
“Ο Χαρίλαος είχε χειριστεί το “βρώμικο 89″, κάτι θα ξέρει παραπάνω, είναι και η κατάσταση τέτοια και πρέπει το Κόμμα να περιφρουρήσει την Αστική Δημοκρατία και το κοινοβούλιο από τους προβοκάτορες, μην με ρωτήσεις τώρα τίποτα περίεργα “γιατί”, αφού το Κόμμα είναι κατά τις αστικής δημοκρατίας … δε ξέρω να σου απαντήσω και δε θυμάμαι το ποίημα απ έξω. Αφού χάθηκε το μάνιουαλ, αυτό είχε όλες τις απαντήσεις … Λοιπόν φώναξε τον !”
“Εντάξει ! Βάλε το δεξί σου χέρι πάνω στο “Κεφάλαιο” που έχω στο τραπέζι και σήκωσε την αριστερή σου Γροθιά. Συγκεντρώσου … Συγκεντρώσου … Βυθίζομαι, μόλις κλείσω τα μάτια μου θα σου μιλήσει μέσα από μένα, μπορείς να τον ρωτήσεις μόνο δυο ερωτήσεις, μετά πέφτει η σύνδεση … Βυθίζομαι …”
“Σύντροφε Χαρίλαε ;”
“Έλα Αλέκα. Τι φτιάνς ; Τι χαμπέρια ; ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ Πως πάει του Κόμμα ;”
“Σύντροφε Χαρίλαε, συμφορά ! μαύρα μαντάτα έχω, πένθος βαρύ …”
“Τι πέθανε η Μιτσουτάκς ; Του ξερα γω αυτός και να πιθάν δε θα ρχότανε στουν άλλου κόσμου, ο άλλους κόσμους θα πάγινε σε αυτόν ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ…”
“Όχι όχι ζει και βασιλεύει αυτός, Το Κόμμα έχει πρόβλημα, χάσαμε το μάνιουαλ σύντροφε. Τι σου λέω και γω τώρα στα αγγλικά … Το φυλλάδιο σύντροφε, το σχέδιο της επανάστασης, το ποίημα πάει ! Και θέλω συμβουλές επειγόντως, τι να πούμε σ αυτούς που λένε πως υπάρχει επανάσταση και λαϊκή πάλη και χωρίς το ΚΚΕ, τι να τους πούμε σύντροφε ; Βγαίνουν στο δρόμο μόνοι τους χωρίς Το Κόμμα, τα πράγματα είναι σοβαρά σύντροφε !”
“Έλα ρε Αλεκάκι αυτού είναι εύκουλου, ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ θα τς πείς ότι τα πρόβατα έξ απ του μαντρί τα τρουώει η λύκους ! Τον πρώτου στίχου ! ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ”
“Ωραία σύντροφε ! Θα το διατυπώσουμε με μαρξιστικούς όρους σε μια 20σέλιδη ανάλυση του Δ. Τσακνή, να έχει και ευρύ ακροατήριο. Μπορεί να γράψει και κάνα τραγούδι επαναστατικό ! Αχ σύντροφε η σοφία σου είναι απίστευτη. Και για την πολιτική κατάσταση και τη θέση του κόμματος τι θα πούμε ; Μας κάνουν κριτική πως δεν παρεμβαίνουμε δυναμικά σύντροφε, πως εξυπηρετούμε το σύστημα, πως η απραξία μας είναι σιωπηρή συναίνεση ! Εμείς τους λέμε πως Το Κόμμα έχει μια σταθερή γραμμή ! Αλλά τώρα που χάσαμε το μάνιουλ δε βρίσκουμε τη γραμμή. Τι γραμμή έχουμε ρε σύντροφε σε αυτές τις περιπτώσεις ;”
“Ά ρε Αλέκα μι ξεχάσατε ντίπ αρέ ! Δε θυμάσαι ντίπ ; ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ Αυτού του έχμε ξαναπαντείς και το χμε ξανακάν ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ θα τς πείτε οτι έχμε τραχανά απλουμένο ! ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ”
“Ευχαριστώ σύντροφε, πως δε το είχα σκεφτεί … Ρε συ Χαρίλαε τι είναι αυτός ο διαπεραστικός θόρυβος, την άλλη φορά που μίλαγα με το Ζαχαριάδη και αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις μας ακουγότανε πάλι. Αυτό το ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ, είναι ανατριχιαστικό, είναι τρομακτικό είναι απόκοσμο …”
“ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ άστα Αλέκα, και μείς εδώ σκιαζόμαστε, που το ακούμε συνέχεια. Δε σταματάει ποτέ, νύχτα μέρα … ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ εφιάλτης, σηκώντε η τρίχα μας κάγκελου. ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ Ο Άρης είναι συντρόφισσα, Ο Άρης ξύνει τα νύχια του στο μνήμα συντρόφισσα …”
ΣΚΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΚ
Mind the Gap
http://wp.me/p1pa1c-dHP

//ΠαραλληλοΓράφος//

Η Ελλάδα και ο Νασρεντίν

2011-10-27T17:31:00.003+03:00

Ο πιο απλός τρόπος να καταλάβουμε με ποιόν τρόπο μας 'σώζει' η επέμβαση της Μερκελ και της λοιπής ΕΕ σε συνεργασία με το IMF ετσι ωστε να καταφέρουμε το 2020 να φτάσουμε το χρέος μας στο 120% του ΑΕΠ (ακριβως στο σημείο που βρισκόμασταν όταν μας φορέσανε το Μνημόνιο σαν λύση)

Ένας φτωχός οικογενειάρχης, που ζούσε σε ένα δωμάτιο με την πολυμελή οικογένειά του, πήγε στον Χότζα και του ζήτησε ένα πιο μεγάλο σπίτι για να ανασάνει λίγο η ταλαιπωρημένη οικογένειά του.
- Αγαπητέ μου Χότζα, θέλουμε ένα πιο μεγάλο σπίτι, γιατί δεν μπορούμε να ζούμε η γυναίκα μου και εγώ, τα τόσα μας παιδιά και συγγενείς όλοι μαζί σ΄ένα δωμάτιο, έκλαψε ο δύσμοιρος άνθρωπος.
Ο Νασρεντίν τον ρώτησε αν έχει ζώα στην αυλή του.
- Έχω, του απάντησε.
- Τότε απόψε βάλε και τις όρνιθες μαζί σας, τον συμβούλεψε ο Νασρεντίν.
Τις βάζει ο άνθρωπος και πάει το επόμενο πρωί στον Χότζα.
- Αγαπητέ μου Χότζα, είμαστε χειρότερα, σκάσαμε όλοι μαζί και με τα ζώα.
- Έχεις και άλλα ζώα; τον ρώτησε ο Νασρεντίν.
- Έχω, είπε ο άνθρωπος, σκύλο και γάτο.
- Απόψε βάλε και αυτά μαζί.
Τα βάζει ο καημένος και πάει ξανά το επόμενο πρωί για να κλάψει απαρηγόρητος.
Ο Νασρεντίν τον ρωτάει και πάλι:
- Μήπως έχεις και κανέναν γάιδαρο στην αυλή;
- Ναι, του απαντά ο άνθρωπος.
- Απόψε βάλε και αυτόν και έλα αύριο.
Την επομένη πάει απαρηγόρητος. Τότε ο Νασρεντίν του λέει:
- Απόψε βγάλε το γάιδαρο έξω και έλα αύριο.
Την επομένη ο άνθρωπος πάει χαρούμενος και του λέει:
- Ευχαριστούμε Χότζα μου, είμαστε λίγο καλύτερα.
- Απόψε βγάλε λοιπόν και τις όρνιθες, αύριο το σκύλο και μεθαύριο τη γάτα.
Έτσι κάνει ο άνθρωπος και πάει χαζοχαρούμενος στον Χότζα και τον ευχαριστεί θερμά για τη βοήθειά του και του λέει:
- Να ‘σαι καλά Χότζα μου, τώρα ανασάναμε, σε ευχαριστούμε πολύ, πολύχρονος να ‘σαι!

με την διαφορά πως ο δικός μας Νασρεντιν Χοτζα στο τελος θα κρατήσει τις κοτες, τη γατα, το σκύλο και το γαιδαρο σαν αντάλλαγμα για την δούλεψη που μας έκανε.

Alepouda

Η βία ως τιμωρία

2011-10-25T20:19:00.004+03:00

Η βία δεν μπορεί να είναι ποτέ αποδεκτή τιμωρία, ανεξαρτήτως του τι έχει κάνει κάποιος . Η υπόσταση ενός ανθρώπου είναι ανεξάρτητη των πράξεών του. Οι πράξεις μας ανήκουν στο πεδίο των φαινομένων και υπόκεινται στους νόμους της αιτιότητας (ακόμη και αν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή αυτή η αιτιότητα), η ύπαρξή μας ανήκει στο πεδίο του είναι, του όντος. Η βία και η θανάτωση, λοιπόν, δεν μπορούν να είναι ποτέ αποδεκτές σε μια πολιτισμένη κοινωνία ως ποινές, καθώς τιμωρούν το ον. Δεν πρέπει λοιπόν να ασκούμε ποτέ βία; Δεν λέω αυτό, η βία είναι η έσχατη λύση στο βαθμό που απαιτείται για να διακόψεις την αδικοπραξία εν τη τελέσει της. Ως ποινή, αποδεκτά είναι μόνο τα αναγκαία μέτρα για να μην έχει ο παραβάτης τη δυνατότητα - ή τη θέληση - να επαναλάβει την πράξη του, μέσω του περιορισμού ή/και, ιδανικά, μέσω του σωφρονισμού.

Γνωρίζω ότι μέρος της κοινωνίας περιμένει από την ποινή ανταπόδοση, εκδίκηση, δικαίωση, την ικανοποίηση κάποιου περί δικαίου αισθήματος. Αυτά τα πράγματα είναι φενάκη. Ο άνθρωπος είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως όλα τα άλλα. Όπως έγραψα και παραπάνω, υπακούσει στους νόμους της αιτιότητας. Έννοιες στις οποίες βασίζονται οι κοινωνίες μας, όπως δικαιοσύνη, ευθύνη, καλό και κακό, είναι επινοήσεις για την αναπλήρωση της ανθρώπινης αδυναμίας να κατανοήσει την ανώτερη τάξη ή να αποδεχθεί την αταξία, αντικαθιστώντας τη με απλοϊκά παραμυθάκια. Ως φαινόμενα είμαστε, όπως κάθε άλλο φαινόμενο, απλώς μορφές, σχήματα, χρώματα, κίνηση, ήχος… βιολογικά συστήματα που τροφοδοτούνται με ενέργεια από τον ήλιο και αφού λάβουν την οριστική τους μορφή φθίνουν υπακούοντας στον αδυσώπητο νόμο της εντροπίας που τόλμησαν να αψηφήσουν για λίγο, επιστρέφοντας στο άμορφο και στο ασχημάτιστο. Αν υπάρχουν κάποια περιθώρια ελευθερίας, όπως και αν εννοηθούν αυτά, ειρωνικά, αυτά διεκδικούνται μόνο αφού φτάσουμε σε αυτή την παραδοχή, όσο αναζητούμε ερμηνείες και μύθους και θεωρούμε εαυτούς φορείς κάποιας θείας θέλησης, ιστορικού γίγνεσθαι και δεν ξέρω τι άλλο, θα είμαστε απλώς ένα φυσικό φαινόμενο, μια κατολίσθηση, κοτρόνια.

Το σώμα του στυγνού δικτάτορα που κακοποιείται από τον όχλο δεν είναι λιγότερο αξιολύπητο από το σώμα ενός αθώου που κακοποιείται. Θα τσινήσουν πολλοί, αλλά ένοχη είναι μόνο η σκέψη, ο νους, και ο νους είναι απλώς ένα φαινόμενο. Το ον, ο πυρήνας της ύπαρξης, είναι πάντα αθώο, ουδείς εκών κακός. Είναι άλλο πράγμα η μάχη, άλλο το λυντσάρισμα και η εν ψυχρώ εκτέλεση, ακόμη και αν αυτή έχει τη νομιμοποίηση μιας δικαστικής απόφασης.

Είμαστε, ακόμη, όλοι παιδιά που παίζουν, τρέχουμε κυνηγώντας το ένα το άλλο στην αυλή του νηπιαγωγείου φωνάζοντας Μπανγκ! Μπανγκ!

Ο άνθρωπος είναι τραγικός.

Αν θέλουμε να ζήσουμε κάποτε σε έναν κόσμο σχετικής ειρήνης, αυτή είναι μια αναγκαία συνειδητοποίηση. Διαφορετικά, με όλο αυτό το κυνήγι της δικαιοσύνης, θα ζούμε σε ένα κόσμο αυξανόμενης αδικίας, βίας και πολέμου.

Είδατε του διαδηλωτές να χτυπιόνται μεταξύ τους στην Πλατεία Συντάγματος; Με πόσο δίκαιο και πεποίθηση ξεχείλιζαν και οι δύο πλευρές… ίσως πιθανά σπέρματα για άλλο ένα αιματοκύλισμα. Παρατάξεις, πλευρές, αφορμές, ιδέες, θρησκείες, ελάχιστη σημασία έχουν.

Ίσως να χρειαζόμαστε λίγο υγιή μηδενισμό.

Το νοσηρό κλίμα αυτών των ημερών μόνο τα σκοτεινά αριστουργήματα του Γκόγια συλλαμβάνουν.

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ

Τρία πουλάκια κάθονταν,,,

2011-10-22T11:44:00.000+03:00

Αγαπητοί τρεις (3),

θεωρήστε το παρόν ως αποτέλεσμα της πληρεξουσιότητας που μου έδωσαν τρεις (3) άλλοι συμπατριώτες μας, ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος. Γυναίκα δεν υπάρχει στην τρόικα, παρόλο που είναι κι ο Καλός μέσα. Ο Κακός και ο Άσχημος τις διώχνουνε.

Τα ονόματά τους, τα έχετε δώσει εσείς κατά καιρούς και μέσα από την κοινή ζωή μας στη χώρα. Ο Καλός είναι αυτός που σας ψήφιζε όπως σας ήξερε και σας είχε ακούσει και τώρα δεν ξέρει τι να κάνει, ο Κακός είναι αυτός που σας ψήφιζε και τώρα δεν θέλει καν να γνωρίζει την ύπαρξή σας κι ο Άσχημος είναι αυτός που δεν σας ψήφισε ποτέ.

Διάβασα με μεγάλη προσοχή και αρκετές φορές το κείμενο που συνυπογράψατε και αναρτήσατε στις καλοσχεδιασμένες ιστοσελίδες σας, υποθέτω δημιουργήθηκαν με χορηγία ή με την προσωπική συμβολή φίλων ή συνεργατών ή μετακλητών μη μετεχόντων σε συντεχνίες.
Πραγματικά αισθάνθηκα ότι κάτι νέο επιτέλους ετοιμάζεται στην πολιτική σκηνή. Ένα νέο έργο, καλογραμμένο που απευθύνεται σε έναν μπουχτισμένο από συνήθεις αηδίες θεατή.
Εξεπλάγην τα μάλα. όταν διαπίστωσα, διά του κειμένου σας, το πώς ανθέξατε επί τόσα έτη, τη σήψη των κομματικών συνδικαλιστών, των κομματικά επιβληθεισών απεργιών και την κατατυράννηση ενός ολόκληρου λαού, του "έλληνα λαού", μιας ολόκληρης κοινωνίας, που παρέμενε σιωπηλή, βουβή, ακίνητη και ανανέωνε συνέχεια την εντολή της προς εσάς (με μικρά διαλείμματα για την ανασύσταση του χώρου και την απαραίτητη ενδοσκόπηση) για νέο ήθος στην πολιτική, για ένα νέο πολιτικό σκηνικό, για μια νέα πολιτική, για ένα παγκόσμιο αύριο ευημερίας.

Αισθάνομαι ταξική υπερηφάνεια που από το "Έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ", τα "περήφανα νιάτα" και τα "τιμημένα γηρατειά", σήμερα έχουμε πάει τόσο μπροστά που η συντεχνία των "περήφανων νιάτων" πήρε το δισάκι της στον ώμο για εκεί που οι πολιτικές σας τους έταξαν, η συντεχνία των "τιμημένων γηρατειών" εκλιπαρεί, στην κυριολεξία, για ένα κομμάτι ψωμί και λίγο αέρα -έστω του Συντάγματος- όταν πνίγεται από ασφυξία επειδή τόλμησε να συμπεριφερθεί συντεχνιακά, η περήφανη άμυνα της χώρας μας στηρίζεται στα "γερμένα υποβρύχια" και στις φρεγάτες που σουλατσάρουν πέρα δώθε σε μακρινές θάλασσες ενώ τέλος η μητέρα ΕΕ (κόρης της ΕΟΚ) μας έχει υπό την σκέπην της και τη ζέστη των φτερούγων της. Χαλάλι, λοιπόν, τα δάνεια που πήραμε για τα υποβρύχιά μας, για τα πετρέλαια που καίνε τα καράβια μας εκεί που τα καίνε, για τα εκτός έδρας που πληρώνουμε στη συντεχνία των στρατιωτικών που υπηρετούν σ' αυτά τα καράβια, χαλάλι τα αποθεματικά των ταμείων που ακουμπήθηκαν "σεμνά και ταπεινά" στη σκάρτη, σε σχέση με το παγκόσμιο, κουκίδα του τραπεζικού συστήματος της μητρός ΕΕ.
Εθνική υπερηφάνεια νοιώθω γιατί σταματήσαμε πια να μιλάμε με Αραφατάδες και λοιπούς μελαμψούς (καλούς και κακούς, ανάλογα με τα συμφέροντα της παγκόσμιας οικονομίας) κι άρχισαμε να μιλάμε, κυρίως στα "ίσα", με τις κομψευόμενες κυριούλες και τους γραβατωμένους λευκοκόλλαρους της ΕΕ και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων.

Χαίρομαι ειλικρινά, που μετά την κ. Θεοδώρα Μπακογιάννη, το γένος Μητσοτάκη, καταδικάζετε έτσι απερίφραστα το σκοτεινό και βρωμερό πολιτικό παρελθόν αυτής της χώρας. Θαυμάζω την αντοχή που είχατε και υπομονή που επεδείξατε τα τελευταία 25 περίπου χρόνια που κλωθογυρνάτε στα πόδια μου.
Με ιδιαίτερη δε χαρά αντιμετωπίζω τα πρώτα βήματα της νέας πολιτικής άνοιξης και σας υποδέχομαι κι εσάς στον κακοτράχαλο δρόμο που πρέπει να περπατήσουμε, μια και με τις γόβες μέχρι σήμερα κ. Άννα δεν μας τιμήσατε με την παρουσία σας, έτσι ώστε ή όλοι μαζί να βουλιάξουμε ή όλοι μαζί να σωθούμε, όπως πολύ σωστά γράψατε. Κρίμα μόνον που το Σαμίνα βούλιαξε μόνο του, αλλά δεν πειράζει, ήταν δεν ήταν 80 νοματαίοι, μέλη της συντεχνίας που πάνε με το καράβι ήταν άλλωστε, αυτοί που πνίγηκαν.

Ίσως ένας λόγος που δεν υπάρχουν βιβλία, ακόμα, στα σχολεία κ. Άννα είναι για να μη φορτώσουμε το καράβι με περιττό βάρος. Εξάλλου στο σχολείο που πάνε (ή πήγαν, δεν με απασχολεί) τα δικά σας τα παιδιά (ή το παιδί, πάλι δεν με απασχολεί) τα βιβλία αγοράζονται έναντι συμβολικού τιμήματος. Ίσως ένας λόγος που οι Έλληνες συνωστίστηκαν στην αποβάθρα της Σμύρνης να είναι κι ότι δεν πρέπει να κουβαλάμε ένα περιττό ιστορικό βάρος πάνω στο καράβι, αυτό της σφαγής και του εκτοπισμού των Ελλήνων από τα παράλια της Μικράς Ασίας.

Ίσως ένας λόγος που αγοράζουμε πια τα φάρμακα μόνοι μας κ. Ανδρέα, είναι για να κατανοήσουμε το πόση κατανάλωση κάναμε και να συνετιστούμε. Εξάλλου το λέει και η λέξη, είναι φάρμακο, δηλητήριο δηλαδή. Ίσως ένας λόγος που μπορούμε να καπνίζουμε κάπου με ένα κάποιο αντίτιμο είναι για να πεθάνουμε μια ώρα αρχίτερα κι έτσι να μην είναι πολύ βαρύ το καράβι. Ίσως ένας λόγος που οι φαρμακευτικές θησαύρισαν στον τόπο μας να ήταν οι συντεχνίες με τις οποίες σήμερα χτυπιέστε κατά μέτωπο. Είναι σαφές ότι οι συντεχνίες των γιατρών τα πήραν και τα πήραν χοντρά και κάτω από το τραπέζι, σε αντίθεση με το ότι οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους, διευθυντές νοσοκομείων, επιτροπές προμηθειών, υπουργοί που παρήγγειλαν εμβόλια σχεδόν ληγμένα που μας έφταναν μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία, άσχετα αν υπήρχε και μια επιστημονική άποψη -της μειονότητας- ότι δεν χρειαζόταν ούτε ένα εμβόλιο κι όλο ήταν ένα παιχνίδι των φαρμακευτικών, δεν έχουν καμία απολύτως ευθύνη. Χαίρομαι ειλικρινά, κ. Ανδρέα, για όλες τις προσπάθειες που καταβάλλετε στο χώρο ευθύνη σας για να μην τυραννιόμαστε από το 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους, μεταξύ αυτών ιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό.

Λυπάμαι κ. Γιάννη που δεν γνωρίζω κάτι για εσάς, απλώς απορώ πώς μέσα σε μια κυβέρνηση υπάρχουν δύο υπουργοί, που στηρίζουν τις ίδιες επιλογές, έχουν την ίδια όρεξη και πατριωτισμό για τη σωτηρία της πατρίδας, αλλά ταυτόχρονα κατανοούν εντελώς διαφορετικά ένα γραπτό κείμενο που αφορά την εν γένει αντιπαθή τάξη των ταξιτζήδων. Α, ναι... Ενθυμήθην... Είναι κι ο "πτωχός" πλην τίμιος Καλλικράτης μέσω του οποίου αποδείξατε εμπράκτως ότι τελικώς δεν βάφονται αυγά με μετεωρισμούς.

Είμαι σχεδόν ευτυχισμένος που μέσα από το κείμενό σας, διαπίστωσα ότι εσείς οι τρεις (3), δεν έχετε σχέση πια με συντεχνίες, εκλέγεστε από μόνοι σας, ποτέ σας δεν είχατε κάνει κατάληψη, ποτέ σας δεν ανεβήκατε σε κάγκελα υπουργείου, ποτέ σας δεν μιλήσατε σε απεργούς και ενθαρρύνατε, τα μαύρα χρόνια της δεξιάς. Μου θυμίσατε λίγο πολύ την κ. Μαρία των Βρυξελλών και παρά τρίχα να ξεχάσω το Νοέμβρη του '73. Θεωρώ ότι άμεσα, αμεσότατα, στιλιτεύετε τον πρότερο άνομο ή έστω λανθάνοντα πολιτικό βίο των κ.κ. Πρωτόπαππα και Μακρυπίδη, οίτινες εξετράφησαν στο σύστημα το οποίο με το κείμενό σας καταδικάζετε.
Μου θυμίσατε επίσης τους λόγους του δικτάτορος Παπαδόπουλου, όστις θεωρούσε την κατάληψη της Νομικής και του Πολυτεχνείου το 1973 (ήσασταν μικροί και οι τρεις τότε και δεν θα τα ενθυμείστε καλώς) ως δάκτυλο των αναρχοκομμουνιστών που σκοπό είχαν την κατάλυση της εννόμου τάξεως και την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αλλά ευτυχώς μετά θυμήθηκα ότι έχουμε Δημοκρατία και στη Δημοκρατία οι αναρχοκομμουνισταί είναι αναγνωρισμένο σωματείο ενώ η έννομος τάξη είναι αδιασάλευτος όσο υπάρχουν τα ΜΑΤ και λοιπές βοηθητικές δυνάμεις.
Λυπάμαι όμως ειλικρινά, διότι στην πρότασή σας, δεν είδα με ποιόν τρόπο κάποιος πολίτης μπορεί να διαφωνήσει μαζί σας. Κατανοώ την πεποίθησή σας ότι έχετε το αλάθητο, αλλά ως ελάχιστο δείγμα δημοκρατικότητας δεν θα έπρεπε να υπάρχει μια ασφαλιστική δικλείδα και μια διέξοδος για να εκφράσουν την αντίθεσή τους κάποιοι συμπολίτες σας, που στο κάτω κάτω της γραφής σας πληρώνουν το μισθό σας, τα αυτοκίνητά σας και σε κάθε περίπτωση σας εξασφαλίζουν ανετότερο βίο από το δικό τους;
Συντεχνίες κακές, απεργίες κακές, καταλήψεις κακές, πορείες κακές, ίσως να σταματήσουμε να μαζευόμαστε και πάνω από τρεις (3);

Κατανοώ, απόλυτα, την αγωνία σας για την επόμενη μέρα του κινήματος, της κοινωνίας και οπωσδήποτε, αν όχι πρωτίστως, της μητρός Ευρώπης. Αυτό που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι γιατί η κοινωνία θα πρέπει να μοιράζεται μαζί σας την αγωνία σας. Μοιραστήκατε μαζί της τη φτώχεια, την εξαθλίωση, την έλλειψη πλέον ακόμα και της αξιοπρέπειας; Το ότι κάποτε ονειρευτήκαμε να ζήσουμε σε μια Ευρώπη των λαών, με εξίσωση προς τα πάνω του βιοτικού μας επιπέδου, σε καμία περίπτωση δεν μας υποχρεώνει να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε ομού μ' εσάς τα ίδια πράγματα, πολύ δε περισσότερο όταν και οι λοιποί συμπολίτες μας της Ευρώπης, στο χαμηλό επίπεδο του πολίτη κι όχι το υψηλό του πολιτικού, αποσκίστηκαν από την ονείρωξη.

Θα προσπαθήσω με πολύ απλά λόγια να σας εκφράσω το τι θα περίμενα εγώ από εσάς, από τον καθένα στον τομέα του:

Κυρία Άννα, διαλύστε τις φοιτητικές και μαθητικές παράταξεις του κινήματος και τη συνδικαλιστική παράταξη του κινήματος σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης δια νόμου κι εφαρμόστε την άμεση δημοκρατία για την εκλογή υπουργού παιδείας, ήτοι ο υπουργός παιδείας να εκλέγεται από τους εμπλεκόμενους στο χώρο της παιδείας, ήτοι ακαδημαϊκούς, λογοτέχνες, διδάσκοντες και διδασκόμενους και στην περίπτωση των ανηλίκων να ψηφίζει ο γονιός τους. Θα εκπλαγείτε από το αποτέλεσμα.
Κύριε Ανδρέα, δια νόμου χτυπήστε όλα τα κακώς κείμενα στις φαρμακευτικές εταιρείες που χρέωσαν αλόγιστα το αλόγιστο δημόσιο και βγαίνουν και ζημιογόνες από πάνω. Βρείτε τον τρόπο να επιστρέψουν τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων στη θέση τους, φυλακίστε τους "κουμπάρους" και δημεύστε τις περιουσίες τους, μέσα σε ένα βράδυ, όπως μέσα σε ένα βράδυ κόψατε τις συντάξεις. Αφαιρέστε δια νόμου την άδεια από οποιονδήποτε γιατρό πάρει φακελάκι ή χορηγία με δική σας προσωπική ευθύνη της τήρησης του νόμου. Εφαρμόστε κι εσείς την άμεση δημοκρατία για την εκλογή του υπουργού υγείας.
Κύριε Γιάννη, δια νόμου απαγορέψτε ό,τι αναφέρεται και για τον κ. Ανδρέα, σε όλες τις τηλεπικοινωνιακές εταιρείες. Κανένα φυσικό πρόσωπο να μην έχει παραπάνω από μία άδεια ταξί και καμία εταιρεία να μην μπορεί να λειτουργήσει στο χώρο, αν το 49% του μετοχικού της κεφαλαίου δεν ανήκει σε ιδιοκτήτες ταξί, ήτοι αν το μετοχικό της κεφάλαιο είναι 100 άδειες, οι 49 από αυτές να ανήκουν σε φυσικά πρόσωπα. Εφαρμόστε κι εσείς την άμεση δημοκρατία για την εκλογή του υπουργού.

Η οικονομική κρίση στην οποία αναφέρεστε, καλώς γνωρίζετε ότι δεν αφορά πρωτίστως την Ελλάδα. Αναρωτηθείτε, γιατί άραγε στη Γερμανία με μεγαλύτερο δημόσιο χρέος δεν τα έχει παίξει η εθνική της οικονομία. Ξέρω, μπορεί να είναι δύσκολο να το απαντήστε. Ξεκινήστε από το απλό λοιπόν. Τι σημαίνει "Εθνική Οικονομία". Εθνική οικονομία, δεν είναι μόνο πόσα παράγουμε, εισάγουμε, εξάγουμε, καταναλώνουμε. Αυτά γίνονται πάνω από το έδαφος. Κάτω από το έδαφος έχει μόνον χώμα; Ο ήλιος είναι μόνον για να μαυρίζουμε στα κότερα ή στις βίλες μας στα νησιά; Τα ακατοίκητα νησιά και τις βραχονησίδες τις έχουμε μόνον για τη δημιουργία γκρίζων ζωνών;

Λυπάμαι που πρέπει να σας βγάλω από την πλάνη σας, αλλά είτε για κακοτράχαλο δρόμο μιλάτε, είτε για φουρτούνα, είτε για ανέμους, είτε για βουλιάγματα, ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος σας ενημερώνουν ότι άλλο χρήμα να σκουπίσετε από την αγορά και τις τσέπες ή τις καταθέσεις των συμπολιτών σας δεν υπάρχει. Φυσικά γνωρίζετε ότι χρήματα υπάρχουν και γνωριζετε και πού υπάρχουν και δεν μιλάτε, όπως τόσα χρόνια δεν μιλάγατε για συντεχνίες, αντιθέτως τις εκτρέφατε για να εκλέγεστε και να σας στηρίζουν στις πολιτικές σας. Πιαστείτε λοιπόν από πάνω τους και τώρα στα δύσκολα.
Αν επίσης επιθυμείτε να σώσετε τις τράπεζες μπορείτε να ακολουθήσετε το μοντέλο της Proton Bank ή άλλα μοντέλα, όπως της Ιονικής πριν από πολλά χρόνια, επί εκσυγχρονισμού.

Ποτέ πολιτικός δεν έσωσε χώρα, αν πρώτα δεν είχε πείσει τους πολίτες της για τον τρόπο και τη μέθοδο που θα ακολουθούσε. Αν επιθυμείτε να γράψετε αλλιώς την ιστορία, γράψτε την, έχει πολλές λευκές σελίδες ακόμη. Φροντίστε μόνον σε 20 ή 30 χρόνια μη βρεθεί πάλι μια κ. Άννα, ένας κ. Ανδρέας κι ένας κ. Γιάννης και γράψουνε ότι "κάναμε τεράστια λάθη στο παρελθόν" γιατί αυτό το παρελθόν στο οποίο θα αναφέρονται είναι το παρόν μας.

Ποτέ πολιτικός δεν μπόρεσε να συνθέσει κάτι νέο χρησιμοποιώντας πεπαλαιωμένα υλικά κι όπως λένε αυτοί που μας "ξεπροβόδισαν" στη Σμύρνη το '22, "πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι" και μια και δεν είναι ακόμα γλώσσα της ΕΕ η τουρκική, η λέξη χούι σημαίνει συνήθεια. Κάτι νέο λοιπόν με τους παλιούς και τα χούγια τους, δεν παίζει.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος

Να παλεύεις το αδύνατο

εφεδρείες

2011-10-21T19:39:00.003+03:00

Γιάννης Ιωάννου

Από την αλήθεια της ρητορείας προτιμώ τη ρητορεία της αλήθειας

2011-10-20T14:42:00.002+03:00

Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης
Ανοιχτή επιστολή του Κ. Βαξεβάνη στον Ευαγ. Βενιζέλο
Κύριε Βενιζέλο,
Αυτά που σας γράφω τα ξέρετε και εσείς και εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.
Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ.
Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.
Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.
Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.
Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.
Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε.
Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995.
Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη;
Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.
Αλλά δεν σταματήσατε εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι’ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…
Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε.

Δείτε πιό κάτω το επίμαχο σημείο του νόμου 4002 και ολόκληρο το νόμο
εδώ

Κουτί της Πανδώρας

Άνθρωποι θρύλος

2011-10-20T14:39:00.001+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=RFvpfkUyBqE&feature=player_embedded

Συμβαίνει στον αιώνα μας, στην εποχή μας, στις μέρες μας, σήμερα.
Ένας σύγχρονος θρύλος.

Τον μαθαίνουμε από στόμα σε στόμα.
Τον θρύλο αυτό κάποιοι δεν θέλουν να μαθευτεί.

Έχουν απαγορεύσει στους γραφιάδες τους να γράψουν γι αυτόν.
Οι ντελάληδες να φωνασκούν και να κρούουν τύμπανα τους έχουν πει

να μην μπορεί να ακουστεί τίποτα για τον θρύλο αυτό.

Τον θρύλο αυτό φοβούνται πολύ να μαθευτεί.

Άνθρωποι γίνανε λιοντάρια, λέει ο θρύλος αυτός.

Άνθρωποι εναντιώνονται σε θεριά, σε κύκλωπες και λαιστρυγόνες.

Άντρες, γυναίκες, παιδιά ορθώνουν το ανάστημά τους και τους πολεμούν.

Συμβαίνει στις μέρες μας, σήμερα, αυτή τη στιγμή.

Στη Σύρτη της Λιβύης.

Στα ερείπια μιας άλλοτε όμορφης πόλης που δεν αναγνωρίζει πια κανείς.

Σε μια πόλη που τη σακάτεψαν και την αποθανάτησαν στην εικόνα κάτω.

Ξαπόστειλαν κατά πάνω τους λύκους.

Τους εκπαίδευαν κρυφά εδώ και καιρό.

Τους βάλανε προβιά προβάτου και τους βγάλανε φωτό.

Και μας τους δείχνουν να ποζάρουν ανάμεσα σε σωρούς νεκρών.

Με τα κράνη του πιο πρόσφατου USA design, βλ. Εδώ.

Σχολεία, σπίτια, νοσοκομεία τα έχουν ερημώσει κι άλλα ισοπεδώσει.

Σκοτωμένα μικρά παιδιά κείτονται κατά γης.

Οι κραυγές από τα λαβωμένα μικρά παιδιά είναι γι αυτούς τρόπαιο κραταιό.

Κρατούν τις κιθάρες και τραγουδούν γι αυτό.

Κάθε τόσο προσπαθούν να τους παραπλανούν.

Ψέματα, ψέματα, ψέματα, πλαστογραφίες, σκηνοθεσίες, αφειδώς.

Αυτοί είναι τώρα το αφεντικό.

Η σκούφια τους από που κρατά να μην τους απασχολεί, βλ. Εδώ.

Τους επέλεξαν τα θεριά, αυτό να τους αρκεί.

Μα οι άνθρωποι που γίνανε λιοντάρια δεν λογάνε λύκους και θεριά.
Αντιστέκονται με νύχια και δόντια και τους τρέπουν σε φυγή κάθε φορά.

Μήνες τώρα τους έχουν περικυκλώσει από παντού.
Τους έχουν αποστερήσει κάθε τι υλικό, ψωμί, νερό, καύσιμα, φάρμακα, ηλεκτρικό.
Ξερνούν κατά πάνω τους φωτιά και λάβα από γη και ουρανό.

Κι όσο τους τρυπάνε το κορμί τόσο αυτοί ανορθώνονται
αποθεώνοντας το κορμί που κουβαλά τέτοια ψυχή.

Οι παλιοί μύθοι παίρνουν σάρκα και οστά.
Ο Δαυιδ αντιμετωπίζει τον Γολιάθ.

Ο άνθρωπος ορθώνει το λιοντάρι μέσα του. Ακούγεται ξανά ο αρχαίος βρυχημός.
Ο άνθρωπος που είναι άνθρωπος αλυσίδες δεν γροικά.

Του σακατεύουν το σώμα αλλά την ψυχή ποτέ.
Την ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί να την εξουσιάσει κανείς.
Όσο σακατεύεται το σώμα τόσο ανταρεύει η ψυχή.

Απτή μαρτυρία ο νέος στο βίντεο παρακάτω.

http://www.youtube.com/watch?v=W86jlvrG54o&feature=player_embedded

Μόλυναν τη χώρα του με τα όπλα τους. Σημάδεψαν τη γέννα του.
Τους ορφάνεψαν αυτόν και τον αδελφό του
και τους παράτησαν μέσα σε ένα χαρτόκουτο σε ένα πάρκο.

Τους τσουλούφρισαν το κορμί τους,
αλλά δεν μπόρεσαν να σακατέψουν το νου και την ψυχή τους.

Κι αυτό είναι που φοβούνται τα θεριά τόσο πολύ.
Γιατί κάποια στιγμή αυτή η ψυχή και ο νους θα τους απειλήσει πολύ.

Αγης Γηος

Ανάσα

2011-10-13T17:58:00.000+03:00

Ανάσα

Έχει πάει έξι το πρωί, κι από τις εννιά το βράδυ δοκιμάζω την μία έκπληξη πίσω από την άλλη και πασχίζω να βρω τα λόγια να γράψω σε όλους εσάς, ν' απαντήσω και να πω τα όσα περνάνε απ' το μυαλό μου, αλλά δεν είναι εύκολο.

Δυο μέρες πριν, όταν έγραψα αυτό το ποστ, το μόνο που δεν περίμενα ήταν αυτό που συνέβη.
Έγραψα στην πιο σκοτεινή μου ώρα, όταν φοβήθηκα ότι θα μου στρίψει, θέλοντας να βγάλω λίγο βάρος απ' την ψυχή μου.
Είναι εύκολο πολύ όταν σε ζώνουν τα προβλήματα από όλες τις πλευρές, όταν σου κλείνουν πόρτες κατάμουτρα και σε πνίγει η απόγνωση, να ξεχάσεις όχι μόνο ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου, αλλά ακόμη πως κι εσύ ο ίδιος είσαι άνθρωπος.

Σήμερα το βράδυ, όταν άνοιξα το email μου έπαθα κυριολεκτικά σοκ.
Υπάρχουν λοιπόν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που δε θεωρούν ότι "δεν έχεις αξιοπρέπεια" επειδή έμεινες άνεργη, που δεν σε βαφτίζουν "απατεώνα που ζει εις βάρος των άλλων" γιατί το πορτοφόλι σου άδειασε και δεν μπορείς ν' ανταποκριθείς στις υποχρεώσεις σου όσο κι αν το παλεύεις.

Κι είναι ξένοι οι περισσότεροι αυτοί οι άνθρωποι, που δε σε ξέρουν στα μούτρα, που πολλοί ως τα σήμερα δεν είχαν διαβάσει ούτε μια αράδα απ' όσα γράφεις έστω.
Βρήκαν όμως το χρόνο και την ψυχή, ανάμεσα στα δικά τους καθημερινά προβλήματα ο καθένας (και πολλών ίσως σοβαρότερα απ' τα δικά μου), να γράψουν δυο κουβέντες από καρδιάς, να προσφερθούν σε βοήθεια, να συμβουλέψουν, να παρασταθούν, να δώσουν πάνω απ' όλα κουράγιο και ΑΝΑΣΑ.
Ανάσα παιδιά. Σε όλους εσάς το χρωστάω αυτό. Είναι η πρώτη μέρα εδώ και καιρό που ανάσανα ξανά βαθιά, κι ούτε που είχα συνειδητοποιήσει ως τα τώρα πόσο πολύ σφιγγόμουν για ν' αναπνεύσω.

Δε θα κρύψω από κανέναν σας ότι σήμερα έκλαψα πολύ. Πάρα πολύ.
Αλλά γελώντας ταυτόχρονα.
Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό.

Θα ήθελα να γράψω σ' όλους σας και στον καθένα προσωπικά, να σας ευχαριστήσω, να σας μιλήσω, να σας γνωρίσω. Θα προσπαθήσω ν' αρχίσω να το κάνω από αύριο, γιατί την ώρα αυτή η συγκινησιακή φόρτιση και η κούραση δεν με βοηθάνε.
Σημειώνω εδώ το email μου για όσους δεν το πρόσεξαν.

typos.nyxterinos@gmail.com

Γράψτε μου όσοι θέλετε σας παρακαλώ εκεί, θα μου είναι πολύ πιο εύκολο να σας απαντήσω, αν και θα συγκεντρώσω και τα email όσων τα έχετε ήδη αναφέρει στα σχόλιά σας. Κάποιων δεν μπόρεσα να τα εντοπίσω, ίσως να φταίει κι η κούραση της ώρας.

Θέλω να πω και δυο πράγματα ακόμη. Διαπίστωσα διαβάζοντας τα σχόλια, ότι αρκετός κόσμος κατέληξε στην εσφαλμένη εντύπωση πως 'δεν ψάχνω δουλειά κατώτερη των προσδοκιών μου', ή πως περιμένω να βρω δουλειά μόνο στο χώρο της μετάφρασης.
Λογικό ίσως, πολλοί διάβασαν τούτο το ποστ μου μονάχα, δεν ξέρουν τα περαιτέρω, το τι έχει συμβεί και πώς διαμορφώθηκε η σημερινή κατάσταση. Όσοι με διαβάζουν συστηματικά, ξέρουν μέσες-άκρες τα γεγονότα.
Για όσους λοιπόν έμειναν μ' αυτή την εντύπωση, θέλω να ξεκαθαρίσω το τοπίο.

Ψάχνω δουλειά παντού.

Όσες γυναίκες βρέθηκαν στη θέση μου, θα γνωρίζουν καλά πως η ηλικία μου δεν βοηθάει. Το 90% των αγγελιών ζητούν γυναίκες το πολύ ώς 30 χρόνων. Σε τυροπιτάδικα, αναψυκτήρια, περίπτερα, φαστφουντάδικα για ν' αναφέρω μερικά, τους έπεφτα μεγάλη. Σε γραφεία, ρεσεψιόν, γραμματειακές υποστηρίξεις, τηλεφωνήτριες, πωλήτριες, τα ίδια. Ίσως και χειρότερα, εκεί βλέπεις κάτι "ως 25" συνήθως.
Ακόμη και σε ψιλικατζίδικο ζητούσαν "νέα εμφανίσιμη ως 23". Το ίδιο νουμεράκι, το "νέα εμφανίσιμη" βρήκα ακόμη και σε αγγελία για καθάρισμα σπιτιών και για να προσέχει κανείς μωρά και παιδάκια.
Αν κανείς απορεί και σκεφτεί πως ίσως γράφω τερατολογίες, ας κάνει τον κόπο να ανοίξει τη Χρυσή Ευκαιρία κι ας ρίξει μια ματιά.

Υπάρχουν και κάποιες δουλειές που δεν μπορώ να τις κάνω, όχι γιατί μου πέφτουν παρακατιανές, αλλά λόγω θέματος υγείας.
Όπως ξέρουν όσοι με διαβάζουν τακτικά, από πέρσι τον Αύγουστο αντιμετωπίζω πρόβλημα στον ώμο μου με αποτελέσμα να χάσω για κάποιους μήνες την κινητικότητα στο αριστερό μου χέρι.
Από τον φετινό Ιούλιο και πέρα άρχισε μια αισθητή βελτίωση, και το χέρι μου απέκτησε ξανά μια σχετική λειτουργικότητα και κίνηση. Τουλάχιστον τώρα μπορώ να ντυθώ, να γδυθώ, να λουστώ, να χτενιστώ χωρίς βοήθεια, και μπορώ με το μαλακό να πλύνω και μερικά πιάτα.

Δε θα είχα καμία αντίρρηση να δουλέψω σ' ένα σούπερ μάρκετ, ούτε να σφουγγαρίσω σκάλες, αλλά όταν δεν μπορώ να σηκώσω ένα κιβώτιο γεμάτο, να ανεβάσω ή να κατεβάσω κάτι από ψηλά, να κάνω την κίνηση που χρειάζεται για να στρίψω τη σφουγγαρίστρα ή να χειριστώ την ηλεκτρική σκούπα για παράδειγμα, πώς να πάω και να τους παρακαλέσω να μου δώσουν δουλειά;

Όπως είπα και πριν, όσοι με διαβάζουν τακτικά στο μπλογκ ξέρουν για το πρόβλημα, το έχω αναφέρει και αναλύσει στο παρελθόν. Για τους υπόλοιπους γράφω αυτές τις γραμμές, όχι για να "κλαφτώ" ούτε για να "δικαιολογηθώ", αλλά μονάχα για να μη μείνει κανείς με την εντύπωση πως στην παρούσα θέση έφτασα λόγω προτιμήσεων, προσδοκιών και απόρριψης πιθανών εργασιών επειδή δεν ήταν ό,τι ονειρεύτηκα.
Άλλωστε ένας άνθρωπος που εργάζεται ανελλιπώς από τα 16 του, να είστε σίγουροι πως έχει κάνει πολλές, πάρα πολλές δουλειές που καθόλου δεν ονειρεύτηκε.

Όσον αφορά στα ζώα μου τέλος, στις 3 γατούλες που είναι η συντροφιά μου (δεν είναι σκυλάκια όπως νόμισαν πολλοί), και πάλι όσοι με έχουν διαβάσει κατά καιρούς, ξέρουν ποιες οι θέσεις και οι απόψεις μου απέναντι στο τι εστί φιλοζωία και ευθύνη απέναντι στο κατοικίδιο, είναι ορατές στο μπλογκ μου, όποιος θέλει ας τις διαβάσει. Ξέρω πως πολλοί θα πουν "πρώτα εσύ και μετά τα ζώα", αλλά όποιος είχε δικό του ζωντανό μπορεί να με καταλάβει. Θα πεινάσω εγώ, αλλά όχι εκείνα, θα βγω εγώ στο δρόμο αν χρειαστεί, αλλά εκείνα θα παλέψω με νύχια και με δόντια να τα εξασφαλίσω, γιατί έχω την ευθύνη τους και δε θα μπορούσα ποτέ να τα εγκαταλείψω στην τύχη τους.

Πέρα από αυτά, όπως έγραψα και πιο πάνω, θα προσπαθήσω να επικοινωνήσω με όλους όσοι έγραψαν προσωπικό τους email στα σχόλια του προηγούμενου ποστ, και επικοινωνήστε κι εσείς μαζί μου.
Με ενδιαφέρει πολύ να μάθω πώς μπορεί να γίνει η διαδικασία παγώματος των τρεχουσών εισφορών στο ΤΕΒΕ. Αν κατάλαβα καλά, αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να χρειαστεί κανείς να κλείσει τα βιβλία του; Τι απαιτεί, ποια η διαδικασία; Όποιος γνωρίζει σχετικά τον παρακαλώ να με διαφωτίσει με ένα email.

Κάποιος ανέφερε πως αν σου κάνουν έξωση δεν σου πετούν τα πράγματα στο δρόμο; Ισχύει στ' αλήθεια αυτό; Το άκουσα και από συγγενικό μου πρόσωπο, έχω όμως ζωντανό παράδειγμα φίλης που της τα πέταξαν κανονικότατα στο δρόμο, έτυχε μάλιστα να είμαι μπροστά στο γεγονός, κι έτρεχα να μαζέψω απ' τον κάδο όσα έγγραφα προσωπικά της και όσα αντικείμενα μπορούσαν να σωθούν.

Με τη δικηγόρο της ιδιοκτήτριας δεν έχω μιλήσει ακόμη προσωπικά, θα γίνει αυτό από την ερχόμενη εβδομάδα που θα βρεθώ Αθήνα, γιατί για την ώρα, είμαι στης μητέρας μου στο Βόλο, όπου έψαχνα μήπως και βρεθεί κάποια δουλειά.
Δεν έχουν κάνει ακόμη δικαστήριο.
Η ιδιοκτήτρια πάντως μου είπε να τα μαζεύω και να του δίνω στο τέλος του τρέχοντος μήνα εκτός κι αν βρω τα χρεωστούμενα.
Τα ενοίκια που τρέχουν είναι πολλά. Το ποσό για τα δικά μου δεδομένα αστρονομικό. Ανέρχεται στις 3500 ευρώ. Δεν ξέρω σε περίπτωση που κατάφερνα να της δώσω κάποιο ποσό, αν θα θελήσει να κάνει πίσω στις διαδικασίες, τουλάχιστον προσωρινά.

Αν αναγκαστώ να φύγω θα χρειαστώ όλους όσοι προσφέρθηκαν να βοηθήσουν με αυτοκίνητα στη μετακόμιση, ή με χώρο αποθήκευσης.
Το ίδιο ισχύει και για τα γατάκια, για όποιον είναι σε θέση να τα φιλοξενήσει σε σπίτι μέχρι να καταφέρω να τα πάρω ξανά πίσω, κι εγώ θα αναλάβω τα έξοδα του φαγητού τους όσο καλύτερα μπορώ.

Αν πάλι κανείς τύχει να έχει κανένα σπίτι άδειο όπου θα μπορούσα ίσως να μείνω λίγο καιρό χωρίς επιβάρυνση, ή με χαμηλό ενοίκιο, ας μου το πει. Αν κανείς θέλει να συγκατοικήσει μαζί μου, και δεν τον ενοχλούν τα ζώα, έχω ένα δωμάτιο που μπορώ να το παραχωρήσω επιπλωμένο κι εγώ θα κοιμάμαι στο σαλονάκι.

Αν κανείς έχει οποιαδήποτε άκρη για δουλειά, όποια να 'ναι, εκτός απ' όσες απαιτούν να σηκώνω βάρος ή να χρησιμοποιώ πολύ το χέρι μου, ας με ενημερώσει, έστω και για κάτι προσωρινό, για κάτι 3ωρο ή 4ωρο, ίσα που να κλείσω κάποιες τρύπες.

Εδώ και καιρό, φτιάχνω χειροποίητα σαπούνια (όσοι ανατρέξετε πιο πίσω στα κείμενά μου, θα βρείτε και σχετικό ποστ). Τα σαπουνάκια έχουν φτιαχτεί, σε 4 με 5 εβδομάδες από σήμερα θα είναι έτοιμα.
Ήθελα να φτιάξω ένα eshop γι' αυτά, αλλά ο άνθρωπος που υποσχέθηκε να μου το φτιάξει δεν το έκανε τελικά. Έτσι θα ανεβάσω σχετικό ποστ, με φωτογραφίες και λεπτομέρειες για το τι περιέχουν και για τι είναι το καθένα (λούσιμο, πρόσωπο, ντους, ειδικές δερματικές καταστάσεις κοκ).
Αν κάποιος ενδιαφέρεται και θελήσει να βοηθήσει έτσι, θα το χαιρόμουν πολύ. Οι τιμές τους θα είναι από 3 ως 5 ευρώ το τεμάχιο.

Και τέλος, όσοι προσφέρθηκαν να συνεισφέρουν οικονομική βοήθεια, θα τη δεχτώ με μεγάλη ευγνωμοσύνη. Στο σημείο που βρίσκομαι τώρα, δεν υπάρχουν περιθώρια για ντροπές και ψωροπερηφάνιες.
Σας δίνω λογαριασμό στην Εθνική Τράπεζα:

ΑΡΙΘΜΟΣ IBAN: GR09 0110 1680 0000 1686 2267 289
SWIFT CODE (BIC): ETHNGRAA

και το Paypal μου είναι giteana@gmail.com

Έχει αρχίσει και με καταβάλλει η κούραση, γι' αυτό θα σταματήσω εδώ.

Μέσα από την καρδιά μου, σε όλους σας, ένα μεγάλο, βαθύ ευχαριστώ.
Την ανάσα που μου δώσατε δε θα την ξεχάσω ποτέ.

Το σύμπαν να σας τα επιστρέψει στο εκατονταπλάσιο και μακάρι να μπορέσω να φανώ χρήσιμη στο μέλλον κι εγώ σε εσάς ή σε οποιονδήποτε άλλο συνάνθρωπό μας.

Ιφιγένεια.

http://typosnyxterinos.blogspot.com

Ναιναίκος

2011-10-06T01:00:00.002+03:00

Υβρίδιον διασταυρώσεως πυρηνικού απόβλητου και κακαράντζας εκτρεφόμενο εις κομματικά μαντριά, «δημοκρατικά» εκλεγμένο και χρόνια πάσχον από πνευματικό και σωματικό λουμπάγκο ένεκα της οσφυοκαμψίας. Κατά την διάρκεια της μίζερης υπάρξεώς του αποκτά αγωνιστικά σημάδια όπως πρήξιμο γλώσσας από το πολύ γλείψιμο ειδικώς κατουρημένων ποδιών και άπλυτων ανωτέρων κομματικών στελεχών προς επίτευξην των στόχων της κοινωνικής ανέλιξης που εδιδάχθει από ανεπάγγελτους, άεργους, ανήθικους και απάτριδες ανωτέρους κομματικά.

Η αναλγησία γίνεται κύριο συστατικό της εγκεφαλικής μάζας αφαιρώντας κάθε άλλη λέξη από το ισχνό λεξιλόγιό του (μούγκρισμα) αφήνοντας μίαν και μόνην λέξιν χρησιμοτάτην δια την διακυβέρνηση του λαού: το ΝΑΙ. Εξ’ ού και το Ναναίκος που πολύ απλά θα πεί, λέει ναι σε όλα για την πάρτη του με οποιοδήποτε αντίτιμο μπορεί να πληρώσει το σύνολο της κοινωνίας από την παντοτινή κατάφασή του στα καλέσματα των απάτριδων που υπηρετεί .

Απαραίτητο συστατικό η παράσταση στις τηλεοράσεις όπου πάντα διαφωνεί με τις άδικες αποφάσεις της εξουσίας έναντι του λαού, αλλά την κρίσιμη στιγμή λέει πάντα ΝΑΙ εναντίον αυτών που υποστήριξε χτες χεσμένος πατόκορφα και «αγωνιζόμενος» δια την σωτηρίαν της πατρίδος των αφεντικών του. Η σκατίλα που αναδύεται είναι ακριβώς αυτό, η αγωνιστική διάθεση των Ναιναίκων διότι πάντα θέλουν να φαίνεται το «αγωνιστικό» πρόσωπό τους επειδή ποτέ δεν ξέρει πότε θα στηθούν ξανά κάλπες.

Κύριο συστατικό των Ναιναίκων είναι το ότι δεν έχουν φύλο και χρώμα. Απαντώνται σε αρσενικό, θηλυκό και ουδέτερο με κόλπα αναπαραγωγής που δεν φαντάζεσαι και λαμβάνουν ελέω του Θεού τους άμεσα το κληρονομικό χάρισμα, που μεταφέρουν αυτόματα εις τους κληρονόμους των που εκτρέφονται στα εργαστήρια αναπαραγωγής Ναιναίκων ή όπως είναι πιο γνωστά κομματικές νεολαίες. Τούτο συμβαίνει διότι οι παλαιότεροι Ναιναίκοι αφού τα έφαγαν όλα πουλάνε ελπίδα σε νέους που εγαλούχησαν στο άραγμα και την επιδότηση.

Ο Ναιναίκος δεν έχει ιδεολογία, ηθική, πατρίδα, όραμα, οικογένεια, ιερά και όσια. Το μόνο που τον απασχολεί είναι το ταλαίπωρο σαρκίο του και η θυρίδα του όπου κι αν είναι αυτή. Ο Ναιναίκος δεν καταλαβαίνει από εθνική κυριαρχία, μπορεί να γλείψει και να συνεργαστεί με όλους αρκεί να περνά καλά.

Τελικά είναι εύκολο να σφάξεις έναν Νενέκο, αλλά είναι ακατόρθωτο να ξεριζώσεις την νοοτροπία εκατομμυρίων Ναιναίκων που το μοναδικό τους εφόδιο και όπλο στη ζωή είναι ένα απλό ΝΑΙ.

ΡΑΔΙΟλόγος

Γ. Σουρής - Φόροι

2011-10-05T08:44:00.000+03:00

Ένα σατυρικό ποίημα σήμερα και για το σήμερα του Γ. Σουρή από το 1883

Φόροι

Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,

ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα

σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι

κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα

Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει

βάλετε φόρους, βάλετε, η πλάτη μας αντέχει.

Ο,τι καλό κι αν έχουμε επάνω σας ας μείνει

στα πρόσωπά μας ας χυθεί του μαρασμού το χρώμα

μ’ εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνει

φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα

του σώματός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα

και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

Ο,τι κι αν τρώγουν οι πτωχοί το έθνος ας τα τρώγει

ό,τι κι αν πίνουν οι πτωχοί το έθνος ας τα πίνει

χορταίνετε σαν Λούκουλοι μ’ εμάς το σκυλολόγι

κι εμείς θα σας γνωρίζουμε γι’ αυτό ευγνωμοσύνη.

Τέτοιοι χωριάτες που ‘μαστε αντέχουμε εις όλα

και ούτε τόσον εύκολα τινάζουμε τα κώλα.

Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι

και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι

Πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι

και οι ολίγοι να πηδούν επάνω στο παλάτι

Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη

κι ο λιγοστός επάνω του κανένα να μην πάρει.

Μ’ αυτόν τον νόμον έζησε ο κόσμος και θα ζήσει

τη δύναμή του προσκυνά η κάθε κοινωνία

Δεν ημπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίσει

γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία

Φτώχεια και πλούτος – ζήτημα του καθενός αιώνος:

Ιδού το τέλος κι η αρχή του φοβερού αγώνος

Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώσει

για τόσα νομοσχέδια μη βγάλει τσιμουδιά

Εις της πατρίδας τον βωμόν το αίμα του ας δώσει

χωρίς ν’ αφήσει στεναγμόν η μαύρη του καρδιά

Κι αν τώρα πάλι έπεσεν επάνω του ο κλήρος

Πρέπει και πάλι να φανεί γενναίος – μάρτυς – ήρως

α.α.

Γκρεκ, το βρόμικο γουρουνάκι

2011-09-30T15:44:00.002+03:00

«Είμαι ένα γουρουνάκι βρόμικο πολύ/ όλη μέρα μεσ’ στη λάσπη τρέχω στην αυλή/ όμως δεν με παίζουνε τ’ άλλα τα παιδάκια/ γιατί είμαι ένα γουρουνάκι βρόμικο πολύ…» Και τούμπαλιν.
Μ’ αυτό το τραγούδι ο Γκρεκ, το γουρουνάκι, άρχιζε και τέλειωνε τη μέρα του. Ήταν ο ύμνος του, για τον οποίο ίσως και να τον ζήλευαν τ’ άλλα ζώα της φάρμας. Ο Γκρεκ το γουρουνάκι όλη μέρα έτρωγε φρούτα και λαχανικά από τις ξέχειλες ταΐστρες, κυλιόταν στη δροσερή λάσπη του χοιροστάσιου, αφόδευε στις γωνίες του μαντρωμένου χώρου του κι έτρεχε ανέμελο σ’ όλη τη φάρμα. Ένα στρογγυλό άνοιγμα ενός μέτρου περίπου στη μάντρα τού εξασφάλιζε ελευθερία κίνησης σ’ όλη τη φάρμα. Γενικώς, ήταν ένα αρκετά παραγωγικό ζώο, αν λάβουμε ως δεδομένο ότι όφειλε να γίνει όσο το δυνατόν πιο παχύ και βαρύ. Το μέγεθος ήταν το παν στη φάρμα, κι ο Γκρεκ, απολύτως συμφιλιωμένος με τον προορισμό του ως άφθονου, λιπαρού και τρυφερού κρέατος, έκανε ό,τι μπορούσε γι’ αυτό. Είχε μάλιστα επανειλημμένα διακριθεί για την ταχύτητα πάχυνσής του από τη HOIROSTAT, την ειδική οικονομετρική υπηρεσία της φάρμας. Ο Γκρεκ φρόντιζε μόνο να μη μεγαλώνει η περιφέρειά του τόσο ώστε να του είναι αδύνατο να βγαίνει από την τρύπα. Και, όταν τα πράγματα έφταναν σε οριακό σημείο, ρουφούσε λίγο την κοιλιά του, κυλιόταν στη λάσπη για να γλιστράει κι ορμούσε στην τρύπα, η οποία σπανίως του άφηνε λίγες εκδορές στο χοντρό πετσί του. Αλλά ο Γκρεκ δεν μάσαγε.

Όλα πήγαιναν καλά στη φάρμα, ή έτσι τουλάχιστον νόμιζαν τα ζώα, μέχρι που εμφανίστηκε ο νέος επιστάτης. Ο οποίος, αφού επέπληξε τους ιδιοκτήτες για την εντελώς αντιπαραγωγική εκμετάλλευση των ζώων, επέβαλε διαρθρωτικά μέτρα. Τα πιο σκληρά αφορούσαν τον Γκρεκ, το βρόμικο γουρουνάκι, το οποίο ο επιστάτης κοίταζε με απέχθεια, φωνάζοντας ότι κανείς πια δεν τρώει τόσο λιπαρά παχύδερμα. «Δίαιτα, εντατική άσκηση και καθαριότητα», φώναζε ο επιστάτης, που δεν έμοιαζε καθόλου με τον παλιό. Δεν φορούσε παλιόρουχα και γαλότσες, αλλά κοστούμια και χειροποίητα σκαρπίνια και δεν έμπαινε ποτέ στο χοιροστάσιο. Διέταξε, λοιπόν, να του φέρουν τον Γκρεκ για καταγραφή, απογραφή, κάτι τέτοιο, δεν κατάλαβε καλά το γουρουνάκι. Πρώτα τον ζύγισε και κατέγραψε το βάρος του (100 κιλά – ο Γκρεκ, που δεν είχε καταλάβει τι εστί διαρθρωτική αλλαγή, ένιωσε περήφανος για το ρεκόρ του). Ύστερα, μέτρησε την περιφέρειά του. Ο Γκρεκ, που εξακολουθούσε να νομίζει ότι το μέγεθος είναι το παν, φούσκωσε όσο μπορούσε την κοιλιά του την ώρα που ο μετρητής τού περνούσε τη μεζούρα στην περιφέρεια, «1,10», είπε ο μετρητής, «γράψε 1,30, ρουφούσε την κοιλιά του», ούρλιαξε ο επιστάτης, που κατέληξε: «Εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη παχύδερμο».

Το πρόγραμμα αδυνατίσματος του Γκρεκ περιλάμβανε σταδιακή μείωση των μερίδων τροφής, τρέξιμο εντός του χοιροστασίου των 20 τετραγωνικών και σταδιακή μείωση της διαμέτρου της τρύπας εξόδου στη φάρμα «για να έχει κίνητρο ν’ αδυνατίσει». Ο επιστάτης, βάσει του μνημονίου λέπτυνσης, έκανε την εξής πονηριά. Όταν ο Γκρεκ το γουρουνάκι έπεφτε στα 80 κιλά και η περιφέρειά του μειωνόταν στα 90 εκατοστά, η διάμετρος της εξόδου μειωνόταν στα 80 εκατοστά. Ο Γκρεκ έφραζε στην προσπάθεια να βγει, κι επέστρεφε στο χοιροστάσιο αποφασισμένος ν’ αδυνατίσει ταχύτερα. Όταν το βάρος του έπεσε στα 60 κιλά κι η περιφέρεια στα 70 εκατοστά, η διάμετρος της εξόδου είχε κλείσει στα 50 εκατοστά. Όταν ο Γκρεκ έπεσε στα 40 κιλά κι η περιφέρειά του στα 50 εκατοστά, η τρύπα είχε περιοριστεί στα 30 εκατοστά. Και κάθε φορά που ο Γκρεκ το γουρουνάκι έφραζε στην τρύπα και διαμαρτυρόταν στον επιστάτη, αυτός του απαντούσε πως του έδινε καλό κίνητρο για ν’ αδυνατίσει ταχύτερα, έναν ακόμη πιο φιλόδοξο στόχο. Κι αυτό συνεχιζόταν με γεωμετρική πρόοδο, μέχρι που η τρύπα έγινε λεπτή σαν σαλάμι, κι ακόμη πιο λεπτή σαν λουκάνικο και στο τέλος τόσο λεπτή όσο αυτή της μηχανής του κιμά. Ο Γκρεκ κατέρρεε στην ιδέα ότι θα καταντήσει ένα άνοστο, άπαχο μπιφτέκι. Ποιος; Αυτός που ήταν προορισμένος να δοξαστεί σαν γουρουνόπουλο σούβλας ή σαν μπριζόλες στα κάρβουνα. Τι ξενέρωτοι αυτοί οι Ευρωπαίοι!

Συν τοις άλλοις, η ζωή στο μικρό χοιροστάσιο γινόταν όλο και πιο άθλια όχι μόνο γιατί το φαγητό ήταν όλο και μικρότερες μερίδες από ανακυκλωμένα αποφάγια εισαγωγής, αλλά και γιατί είχε στερηθεί και την έξτρα απόλαυση της ελεύθερης βοσκής στο δάσος όπου έβρισκε άφθονα βελανίδια. Ακόμη χειρότερα, στο μικρό μαντρί τού Γκρεκ ο ζωτικός χώρος όλο και μειωνόταν, η δυνατότητα να κινηθεί και να ασκηθεί, όπως του επέβαλε ο επιστάτης, περιοριζόταν δραματικά, καθώς κανείς δεν καθάριζε τα κόπρανα που συσσωρεύονταν σε μικρούς λόφους. Στο τέλος ο μόνος χώρος που έμεινε για τον Γκρεκ ήταν μόλις ένα τετραγωνικό μέτρο κοντά στην έξοδο. Ίσα ίσα μια κυλίστρα…

Το αποκορύφωμα της τραγωδίας του ήταν πως, ενώ ο επιστάτης κατά την περιοδική μέτρησή του έβρισκε ότι υπολείπεται των στόχων του με κριτήριο τη λεπτή σαν μακαρόνι τρύπα, ο Γκρεκ δεχόταν και τη μαζική επίθεση από τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας, που τον κατηγορούσαν ως υπεύθυνο για τα δικά τους ανάλογα μαρτύρια.
«Εξαιτίας σου έχω στερηθεί την άσκηση, το μυϊκό μου σύστημα έχει καταρρεύσει και θα χάσω και το γκραν πρι», χλιμίντρισε οργισμένο το άλογο.
«Εξαιτίας σου με έχουν μαντρώσει σαν τ’ αρνιά, μου λείπει η ελεύθερη βοσκή και τρώω μονάχα ένα αηδιαστικό φύραμα», είπε η κατσίκα.
«Εξαιτίας σου δεν μας αφήνουν να κλωσήσουμε τ’ αυγά μας, τα παίρνουν και τα βάζουν στις μηχανές, κάτω από κάτι φρικτές λάμπες και τα κοτοπουλάκια μας βγαίνουν καχεκτικά και νωθρά», κακάρισαν οι κότες.
«Εξαιτίας σου μας έχουν κόψει και το πήδημα, μια φορά τον μήνα κι αν, γιατί προκαλούμε λέει πληθωρισμό. Γεννάμε πια σπανιότερα κι από ανθρώπους», είπαν τα κουνέλια.
«Εξαιτίας σου είμαι όλη τη μέρα ακινητοποιημένη σ’ ένα κλουβί, τρώω ένα απαίσιο άλευρο αντί για φρέσκο χορτάρι κι έχω και κάτι μηχανές να μου ρουφάνε συνέχεια τα μαστάρια για να βγάλουν ένα πράγμα που πιο πολύ νερό παρά γάλα είναι», μουγκάνισε η αγελάδα.

Ο Γκρεκ, το βρόμικο γουρουνάκι, απομονωμένο και δυστυχισμένο, δεχόταν καθημερινά τέτοιες φραστικές επιθέσεις από τους εταίρους του στη φάρμα. Εν τω μεταξύ, η κόπρος στο χοιροστάσιό του είχε γίνει βουνό. Η τρύπα εξόδου αόρατη. Ο Γκρεκ έκανε απελπισμένες προσπάθειες να σηκώνεται στα δυο του πόδια για να δει τη φάρμα πάνω από τη μάντρα της φυλακής του. Έβλεπε τον επιστάτη να τσακώνεται καθημερινά με τους ιδιοκτήτες, άκουγε τα ζώα να διαπληκτίζονται και να αλληλοκατηγορούνται για την παρακμή της φάρμας, παρακολουθούσε τους επιθεωρητές της HOIROSTAT, στις περιοδικές επισκέψεις τους, να ωρύονται γιατί η φάρμα έχει πέσει έξω σ’ όλους τους στόχους, γιατί το πρόγραμμα εξυγίανσης έχει εξελιχθεί σε φιάσκο και να ζητούν νέα διαρθρωτικά μέτρα. «Α, δεν αντέχω πια», ακούστηκε να ουρλιάζει από μακριά ο επιστάτης, «αναδιάρθρωση τώρα. Το γουρούνι πάει για σφάξιμο και κιμά».

Ο Γκρεκ, το βρόμικο γουρουνάκι, κατάλαβε ότι έρχεται το τέλος – άδοξο και ταπεινωτικό. Κι αποφάσισε να δράσει. Έπρεπε να βγει με κάθε τρόπο από τη φυλακή του κόπρου του. Έπρεπε να επιστρατεύσει το έσχατο, μυστικό του όπλο. Έφαγε όλο τον αηδιαστικό χυλό από αποφάγια που του διέθεταν. Έφαγε κάθε σκουπίδι στο χοιροστάσιο. Κι ύστερα άρχισε να τρώει αργά, συστηματικά τα ίδια τα κόπρανά του. Έφαγε όσο μπορούσε από τον βρομερό σωρό που κατέκλυζε τον χώρο. Αισθάνθηκε την κοιλιά του έτοιμη να σκάσει. Κι ύστερα άφησε τον πεπτικό του σωλήνα να κάνει τη δουλειά. Κάθισε και περίμενε. Τέλος, πήρε θέση μάχης. Έστρεψε τα καπούλια του στη μάντρα, ξάπλωσε -ακριβώς σαν γουρούνι να κλάσει-, σφίχτηκε, σφίχτηκε, σφίχτηκε, και… Ένας εκκωφαντικός θόρυβος, σαν έκρηξη, τάραξε την ησυχία της νύχτας, ένα ωστικό κύμα γκρέμισε τη χαμηλή μάντρα του χοιροστάσιου στο σημείο της φραγμένης πια εξόδου, χλιμιντρίσματα, κακαρίσματα, μουγκανίσματα και φωνές πανικού ακούστηκαν από ανάστατα ζώα και ανθρώπους.

Όταν ο επιστάτης κι οι ιδιοκτήτες πλησίασαν στο σημείο από όπου προήλθε ο εκρηκτικός θόρυβος, είδαν το χοιροστάσιο ισοπεδωμένο, τον σωρό από κόπρανα διασκορπισμένο σ’ όλη τη φάρμα και τον Γκρεκ, το βρόμικο γουρουνάκι, άφαντο και προφανώς ελεύθερο, χάρη στην απελπισμένη κι οργισμένη του πορδή.

Υ.Γ. Επειδή τα έχουμε πει όλα σε κάθε εκδοχή, είπα να τα πούμε και ως παραμύθι, μπας και συγκινηθεί κανείς.

ΚΙΜΠΙ

"Ευρηκα":Σχέδιο καταστροφής και υποδούλωσης

2011-09-30T15:43:00.000+03:00

. . . . στη φωτο η Μερκελ κρατάει περιχαρής όλη την Ελλάδα σε ένα φάκελο . . . .

Το όχι και τόσο μυστικό σχεδιο "σωτηρίας" της Ελλάδας με το ελληνικό όνομα "ΕΥΡΗΚΑ" δημοσιεύτηκε στην οικονομική εφημερίδα της Γαλλίας La tribune και το ειδα το πρωί στο capital.gr(περίληψη).
Στην αρχη δεν έδωσα σημασία αφού το θεώρησα χωρίς εγκυρότητα. Οταν το ειδα να δημοσιεύεται παντου΄και να παιζει στα βραδινα δελτια πραγματικά ανησύχησα.
Και μόνο διαβαζοντας το πρωτο και το δευτερο σημειο από τα 6 που περιλαμβάνει η "σωτήρια" διαδικασία ανατριχιάζεις.
Λεει:
1. Η Ελλάδα πρέπει να καταγράψει το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων του κράτους (τράπεζες, ακίνητα, τηλεφωνία, λιμάνια κτλ.) σε μία δομή (εταιρεία), όπως ακριβώς συνέβη το 1990 στη Γερμανία για να ιδιωτικοποιηθούν τα περιουσιακά στοιχεία της Ανατολικής Γερμανίας μετά την Ένωση. Τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού κράτους εκτιμώνται τουλάχιστον στα 125 δισ. ευρώ! (το θαυμαστικό ειναι του capital και δεν το καταλαβαίνω.)

2. Η εταιρεία αυτή θα εξαγοραστεί από έναν ευρωπαϊκό θεσμό, που θα χρηματοδοτείται από τις χώρες, και η έδρα του θα βρίσκεται στο Λουξεμβούργο. Θα έχει επίσης τη δυνατότητα να οργανώσει τις ιδιωτικοποιήσεις των εν λόγω περιουσιακών στοιχείων, διαδικασία που θα έχει ολοκληρωθεί έως το 2025 (η αντίστοιχη διαδικασία στην Ανατολική Γερμανία διήρκησε πολύ λιγότερο).

Νομίζω οτι τα πράγματα δεν έχουν ανάγκη από πολλές μεταφράσεις. Ολη η περιουσία μας-γιατί δική μας είναι- γίνεται περιουσία μιας ξενης εταιρείας με έδρα το τεράστιο πλυντηριο χρήματος που έχει οργανωθεί σε κράτος και ονομαζεται Λουξεμβούργο. Σκοπός της εταιρείας ειναι όπως λέει πιο κατω το σχεδιο στο σημείο 3 να πουληθούν αυτα τα "στοιχεία" με σκοπό να μαζευτούν χρήματα που θα πάνε στο EFSF και την ΕΚΤ για επαναγορά ελληνικού χρεους.

Τι δεν λέει το σχεδιο.
*Το ποιος και πως θα αποφασίσει για το πως θα γινουν οι ιδιωτικοποιήσεις. Δηλαδή εστω οτι το φαγαμε και ξεπουλάμε. Δεν θα έχουμε ουτε καν λόγο και γνωμη; Μαλλον...
*Ενω περιγράφει με λαμπερο τρόπο οτι ετσι το χρεος θα μειωθεί από την επαναγορά στο 88%, δεν ασχολείται καθόλου με το γεγονός οτι πλέον η Ελλάδα θα εχει στερηθεί πολίτιμους πόρους που αποφέρουν έσοδα και επομενως αυτό θα σημαίνει οτι το χρεος δεν θα μειώνεται στη συνεχεια αλλά θα αυξηθεί και πάλι ακόμη κι αν όλα πάνε όπως λέει το σχεδιο.
*Δεν λέει ακόμη τι θα γίνει οταν όλες οι εταιρείες πουληθουν και "εξορθολογιστούν' απο τζογαδόρους του μαύρου χρήματος και των αγορών που το μόνο που τους ενδιαφερει δεν είναι απλά το κέρδος αλλά το βραχυπ΄ροθεσμο κέρδος. Τι κοινωνικό και οικονομικό σοκ θα προκαλέσει ενδεχόμενο κύμα απολύσεων.

Ειναι γνωστό οτι οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν κάποιο νόημα όταν οι προς πώληση εταιρείες είναι ζημιογόνες και πρέπει να εξυγιανθούν. Οταν όμως είναι ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ(ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι), ο ΟΠΑΠ κλπ. που φυσικά είναι κερδοφόρες και κάποιες πολύ κερδοφόρες τότε απλά συμβαίνουν μόνο από υπόδουλα κράτη. Να πουμε άλλωστε οτι όπως είπε ο ίδιος ο κ.Πάγκαλος η ΔΕΗ αποτιμαται αυτη τη στιγμή στο Χρηματιστήριο στο 1/10 της ακίνητης περιουσίας της. Και μόνο που το συζητάμε λοιπόν είναι ήδη σκανδαλώδες!
Οσο για τις τράπεζες να πουμε πως όλες μαζί αποτιμώνται στα 6,5δις όταν στο ενεργητικό τους έχουν αξίες 495δις!! (Αυτό για να καταλάβουμε τι ωραίος μηχανισμος απαξίωσης ειναι το Χρηματιστήριο που τωρα βολεύει το "ελεύθερο" απο δεσμευσεις κεφαλαιο μια χαρά.)

*Επίσης ο συσχετισμός αναμεσα στην περίπτωση της Ελλάδας με την ένωση των δυο Γερμανιών ειναι λαθος αν όχι ύποπτος. Η Γερμανία τουλάχιστον διαχειριζόταν τότε την άλλη μισή Γερμανια, ενω στη δικλη μας περίπτωση η ΕΕ βαζει χερι σε μια ανεξάρτητη χώρα μεσω μιας εταιρείας. Καμία σχεση λοιπόν.

Παμε όμως και στο σημείο 5 που λέει:

5. Οι διαδικασίες ιδιωτικοποίησης θα έχουν ολοκληρωθεί έως το 2025. σε περίπτωση λοιπόν που υπάρξει υπεραξία, θα αποδοθεί στην Ελλάδα, αφαιρουμένων των τόκων και των εξόδων διαχείρισης. Αν είναι μειωμένα, η Ελλάδα θα αναλάβει το κόστος(!)....
Αυτό τωρα τι σημαίνει; Οτι αν όλα πάνε καλά η εταιρεία θα κερδοσκοπήσει από τόκους, έξοδα διαχείρισης που δεν θα είναι λίγα.
Αν πάλι κάπου κάτι στραβωσει το κόστος θα επιβαρύνει την Ελλάδα!
Δηλαδή αν αντι 125 δις ξεπουληθούμε για 50δις, ή κάτι δεν πάει καλά στην επαναγορά ομολογων(που δεν θα πάει) τότε και τα πάντα θα έχουμε χάσει και θα πρέπει να πληρώσουμε και τη ζημία που θα προκύψει;;;
Αυτό το σχεδιο προφανως δεν λέγεται σχέδιο σωτηρίας αλλά σχέδιο καταστροφής και υποδούλωσης.
Οσο για το τι θα συμβεί στους Έλληνες φυσικά δεν δίνουν δεκάρα.

Ειναι καθαρό οτι πρεπει να ξυπνήσουμε από το σοκ, να συσπειρωθούμε και να υπερασπίσουμε τη ζωή μας και το αύριο των παιδιων μας. Ας αποδείξουμε οτι μας ενδιαφερει.

Υ.Γ. Πρεπει να πουμε πως στην περίπτωση που ενα τέτοιο σχεδιο θα γινόταν πραγματικότητα(Θεός φυλάξει!) υπάρχουν μια σειρά από λεπτομέρεις που θα μπορούσαν να το βυθίσουν και να το κάνουν να χάσει ακόμα και εκείνα τα "θετικά" που έχουν να κάνουν με τη διάσωση των τραπεζων(το μονο που τους νοιάζει) και την όποια μείωση του χρεους. Ελπίζω να μη χρειαστεί να φτασουμε ποτε σε αυτή την κουβεντα αλλά επιγραμματικά αναφερω.Π.χ. οι τιμές επαναγοράς ομολόγων ειναι ένα λεπτο και δυσκολο σημείο που θα μπορουσε να δημιουργήσει πολλές αμφιβολίες(αν ειναι υψηλές μικρό όφελος για την Ελλάδα, αν ειναι χαμηλές μεγάλη ζημία για την ΕΚΤ), η χρονική διάρκεια μεσα στην οποια θα γινόταν το ξεπούλημα(ως το 2025) προκειμένου να επιτευχθουν καλύτερες τιμες είναι ένα άλλο πολυ σοβαρό σημείο που θα μπορούσε να δημιουρησει γκρινιες σε αυτούς που δεν συμφωνουν π.χ. με την "προκαταβολή" στην Ελλάδα του αρχικού ποσού που αναφερεται. Αυτό που έχει σημασία ειναι οτι το σχεδιο προβλέπει πως την όποια ζημια την πληρώνει στο τέλος η Ελλάδα ενω ειναι γνωστό οτι οι "αγορες" βγαζουν το ψωμί τους δημιουργώντας αμφιβολίες και ανησυχίες ακόμη κι αν αυτό μπορεί να στραφεί αργότερα εναντίον τους. Με λίγα λόγια το απόλυτο αίσχος,η απόλυτη καταστροφή.

Και πάλι απορώ πως ειναι δυνατόν ένα τετοιο σχεδιο να παρουσιάζεται απλά από δελτία όλων των καναλιών χωρίς καν σχολιασμό!!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΡΗΣ

2011-09-29T13:41:00.001+03:00

Στις 19 Οκτωβρίου απελευθερώνεται η Λαμία. Δυνάμεις του ΕΛΑΣ, αντιπροσωπεία της ΠΕΕΑ και του ΕΑΜ, καταφτάνουν στην πόλη. Στις 29 Οκτωβρίου και με αφορμή την επέτειο του ΟΧΙ, συγκαλείται στην πλατεία Ελευθερίας της πόλης, πανηγυρική συγκέντρωση του ΕΑΜ με παμφθιωτική λαϊκή παρουσία. Ο Άρης εκφωνεί από το περίφημο μπαλκόνι τον παραπάτω λόγο.

Γιατί αγωνίστηκα.
Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες της Λαμίας και της περιοχής της!
Από μέρους του Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ, σας φέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς.
Όπως βλέπετε, πρόκειται «να βγάλω λόγο». Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια. Δεν επιδιώκω ν' αποσπάσω επαίνους για τη ρητορική μου δεινότητα. Επιδιώκω απλώς ν' ακούσετε αυτά που θα σας πω. Προσέξτε. Θ' αρχίσω σαν τα παραμύθια:

Η αθάνατη ελληνική φυλή.

Κάποτε η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα είτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε ένα πολιτισμό, οπού επί 2 1/2 χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται άπ' ολο τον κόσμο. Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.
Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας είτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε.
Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», αναμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ' άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή.
Μα ότι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. Την ελληνικότητα μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη.

Αυτό κάνεις δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες, ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση, χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι' αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τα είχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό.

Η αντίδραση ουρλιάζει.

Μα ο ελληνικός λαός δεν θάτανε αυτός ο λαός, ο λαός δηλαδή της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός ζούγκλας, αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε, λοιπόν, όλοι - ξένοι και ντόπιοι - πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του.
Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ' αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, πού ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρίας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε, πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα.

Σε λίγο, η Φιλική Εταιρία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες.
Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό πού υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το όποιο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και που διαλάμβανε, ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικής κίνημα στην Ελλάδα, μα και θα πνιγεί στο αίμα αν ξεσπάσει.
Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ότι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί μαι τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά.

Ο λαός προχωρεί.

Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821.

Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και ντόπιοι, τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό.

Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν' αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας.
Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ' αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της
πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, Όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ' αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.

Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα:
Τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο Μεταξάς, έβαλε σ' αυτήν το καπάκι.

Πώς μας επιβλήθηκαν οι βασιλιάδες.

Ο λαός νόμιζε, ότι μια που πέτυχε πια η επανάσταση, θα επακολουθούσαν τα χρόνια της ευτυχίας του, ότι όλη η ανθρωπότητα θάτανε στο πλευρό της χώρας μας και πως η χώρα μας, για μια ακόμα φορά, θα βρισκότανε σε θέση να ξαναπάρει, όπως και παλιότερα, ολόκληρη την ανθρωπότητα από το χέρι και να της δείξει καινούργιους δρόμους πολιτισμού και προόδου. Μα στη θέση αυτών η ντόπια και ξένη αντίδραση επιβλήθηκαν και φέρανε τον Καποδίστρια, τη Βαυαρική δυναστεία με τον Όθωνα.

Χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Έτσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων.

Η προδοσία του αλβανικού έπους.

Η ουσία αυτού βρίσκεται στο γεγονός, ότι αντίδραση σκεφτόταν μόνο πώς να εκμεταλλευτεί, να βασανίσει, και να ξεζουμίσει το λαό, οργανώνοντας κινήματα κάθε τόσο και καλλιεργώντας τις φαγωμάρες, προπαγανδίζοντας και πείθοντας το λαό ότι είναι απαραίτητο να ζει φτωχός και κακομοιριασμένος.
Χαρακτηριστικό είναι ότι πιάνοντας μια λέξη του Κολοκοτρώνη, που ονόμασε κάποτε τη χώρα μας Ψωροκώσταινα, κατάφερε να πείσει το λαό ότι το ελληνικό κράτος δε μπορεί να ορθοποδήσει μόνο του κι ότι θα έπρεπε να μας κυβερνήσουν οι ξένοι, ονομάζοντας γι αυτό και τα πολιτικά κόμματα ρωσικά, αγγλικά και γαλλικά. Σ' αυτό το σημείο μας φέρανε οι κορυφές που διοικούσαν τον τόπο μας. Κάποτε φτάσαμε και στη δημοκρατία. Μα αυτό έμοιαζε με την παροιμία που έλεγε ο λαός:

Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

Μυρίστηκαν οι έξυπνοι ψητό από τη μοναρχία και βρίσκοντας ότι «έφταιγε» η δημοκρατία για τη δυστυχία του λαού, ξαναφέρανε το βασιλιά. Και τότε άρχισαν πιο ξετσίπωτα ακόμα να ξεζουμίζουν και να καταπιέζουν το λαό. Και για να μπορούν να πνίγουν τις κραυγές του, βάλανε στο κεφάλι μας το Μεταξά, που είτανε πάντα πράχτορας του ΙΙ γραφείου του γερμανικού επιτελείου, από τον καιρό που σπούδαζε στη στρατιωτική σχολή της Γερμανίας.

Έτσι, ύστερα από 120 χρόνια, ξαναπέσαμε πάλι στη σκλαβιά, γιατί έτσι κακά μας κυβερνήσανε στο διάστημα αυτό.

Σ' αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ' αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο.
Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας, πού μας αποδείχνουν, ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσαν το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα, η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς. Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος
πάνω στα βουνό της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λάου. Αυτοί δεν πίστευαν σ' αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί. Γι' αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς.

Έτσι, μας ξαναδέσανε στη σκλαβιά.

Μα ο λαός μας δεν είτανε σε θέση να συνεχίσει το έργο του αυτό. Όσο φλογερά κι αν είτανε τα στήθη του, η φλόγα αυτή δεν θα άντεχε στα σιδερόφρακτα μεγαθήρια των φασιστών, μια που είχε μέσα του και την προδοσία των ηγετών του. Έτσι αναγκάστηκε να υποκύψει, μα όχι σαν ηττημένος. Γιατί αυτή η συνθηκολόγηση που έκαναν, υπογράφηκε πριν ακόμα πολεμήσει ο στρατός μας. Αυτή δεν είτανε ήττα του λαού μας, μα ήττα και χρεωκοπία των καθεστώτων που μεσολάβησαν από το 1821-1941. Γι αυτό κι ο λαός μας τιμωρεί σήμερα την ήττα αυτί και θα την τιμωρήσει αργότερα πιο σκληρά ακόμα.

Έτσι ήλθαν οι Γερμανοί στον τόπο μας και μας σκλαβώσανε. Μα για μας, για το λαό μας, καμιά κηλίδα δε θα μπορούσε να προσαφθεί, ότι εγκαταλείψαμε τα εδάφη μας. Αυτή θα κολλούσε, όταν δεν ξεσηκωνόμαστε.
Τι μπορούσαμε να περιμένουμε απ' αυτούς που φορούσαν τα κλακ και τα μπακαλιαράκια; Τι μπορούσαν να μας πούνε αυτοί; Το μόνο που βρίσκανε να μας λένε είτανε:

Ησυχία, παιδιά, και τάξη. Κάναμε κυβέρνηση, ησυχάστε. Αυτό όμως θέλανε κι οι Γερμανοί. Μα τα λόγια αυτά τα εκστομίζανε οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν το δικαίωμα να ονομάζονται Έλληνες.

Κι όμως, δε θα συμβιβάζονταν με τη λογική και τη ράτσα μας, αν δε βγαίναν πάλι τα στοιχεία αυτά που θα κρατούσανε ψηλά την τιμή του έθνους μας, μέσα από το λαό μας.

Στο δρόμο του αντάρτικου.

Μια μαυρίλα πλάκωνε τον ελληνικό ορίζοντα. Κανείς δεν ήξερε τι θα έφερνε η αύριο και πώς θα ξεφεύγαμε από τη σιδερένια τανάλια που μας έσφιγγε. Κείνοι που ένιωθαν βρίσκονταν στις φυλακές και τα ξερονήσια. Κι εδώ πρέπει να στιγματιστεί μια άλλη ατιμία των ανθρώπων της 4ης Αυγούστου, που φεύγοντας, τους παράδωσε στα χέρια των καταχτητών.

Μια άλλη μερίδα πού ένιωθε, ασχολούνταν με τις μαύρες και άσπρες αγορές. Έτσι, όλο το βάρος έπεσε πάνω σε μια χούφτα ανθρώπων, απ' αυτούς που τρώγανε καρπαζιές μέσα στα αστυνομικά μπουντρούμια και τις ασφάλειες, μα που φλέγονταν από ηρωισμό και ανδρεία και μέσα τους υπήρχε μια ζεστή ελληνική καρδιά κι έτρεχε στις φλέβες τους πραγματικό ελληνικό αίμα. Αυτοί άναψαν το δαυλό κι έδωσαν το σύνθημα για τον ξεσηκωμό του Έθνους. Αυτοί που δώσανε το κουράγιο στους Έλληνες. Αυτοί που δημιούργησαν τη νέα Φιλική Εταιρία: το ΕAM.

Βέβαια, ποιος θάτανε κείνος που μπορούσε να πιστέψει τότε. Ότι αυτή η φούχτα των ανθρώπων θα έφερνε στη χώρα μας τη μεγαλόπρεπη αυτή νίκη. Μα η υφή, η ψυχοσύνθεση, το σκαρί των ανθρώπων αυτών είτανε τέτοιο. Παρά τις φυλακές, τους κατατρεγμούς, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις ομαδικές εκτελέσεις και την τρομοκρατία, οι άνθρωποι αυτοί οδηγούσαν ηρωικά και θαρραλέα τις μάζες στον δρόμο της λευτεριάς.

Ξέρετε όλοι πως άρχισε το κίνημα αυτό και δε σταματώ στις λεπτομέρειες του. Όταν έχουμε τη μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας μας, πού γιορτάζουμε στις 25 Μάρτη, χαιρόμαστε, τραγουδάμε και κλαίμε από τη συγκίνηση. Μα από δώ και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης.

Αυτό πρέπει να το νιώσουμε.

Στα προηγούμενα χρόνια πολλοί περνούσανε από την πλατεία του Διάκου, μα κανείς δεν ένιωθε τον παλμό που περιείχε το τραγούδι, που μας δίδασκε στο σχολείο ο παλιός καθηγητής μας Λάσκαρης:

Σας ευλογεί του Διάκου μας το τιμημένο χέρι...

Κανείς δεν ένιωθε, ότι έπρεπε να φύγει μακριά από τα μικροσυμφέροντα του και να παλαίψει για τη λευτεριά. Μα η χούφτα αυτή των ανθρώπων, που σας μίλησα πιο πάνω, ρίχτηκε ολόψυχα στον αγώνα.

Η αντίδραση στο άκουσμα της χρησιμοποίησε όλα τα μέσα κι έθεσε σε ενέργεια όλες τις ατιμίες για να τη σαμποτάρει. Μα όλα αυτά στάθηκαν ανίκανα να σπάσουν τον αγώνα της. Αντίθετα, αυτή ρίζωνε κάθε μέρα και πιο πολύ κι ανέπτυσσε τη δράση της. Κι επειδή δεν είχε σκοπό να καταπιαστεί με χαρτοπόλεμο έβγαλε στο βουνό το αντάρτικο.
Θυμάμαι όταν τό χειμώνα του 1941 ήλθα εδώ σαν «μαυραγορίτης» για να βάλω μπροστά τη δουλειά. Σας γνώριζα όλους, μα κανείς από σας δεν ήξερε τι επεδίωκα εγώ. Τότε μαζί με το Γ. Φράγκο και Γ. Γιαταγάνα βγάλαμε τό πρώτο διάγγελμα του ΕΑΜ. Πολλοί νομίζανε τότες, ότι αυτό είτανε μόνο ντόρος και τίποτα άλλο.

Όταν λέγαμε ότι σε λίγο θα σφυρίζει το μάλιγχερ και θα κροταλίζει ξερά το πολυβόλο στις βουνοκορφές και τα φαράγγια μας κι οι Γερμανοί και Ιταλοί θα φεύγουν ντροπιασμένοι, ίσως πολλοί να λέγανε πως αυτά δεν είτανε παρά ηχηρές φράσεις.

Μα ύστερα από 2 1/2 μήνες άρχισε πραγματικά να λαλεί το ντουφέκι. Και τι δεν είπανε τότε! Όπως και στα 1821 όλη η αντίδραση συνωμότησε εναντίον μας και στην αρχή δεν έλεγε τίποτα για το αντάρτικο, κάνοντας το ίδιο πού κάνει και η στρουθοκάμηλος, όταν κρύβει το κεφάλι της, ενώ όλο της το σώμα
φαίνεται. Έτσι κι αυτοί, νομίζανε, ότι αν δε λέγανε τίποτα για το αντάρτικο και το αγνοούσαν, δε θα ξαναβροντούσε το καριοφίλι. Μα μπορούσε να σταματήσει αυτό; Κάθε μέρα κοκκίνιζαν τα βουνά και τα φαράγγια από το αίμα.

Κι όταν είδαν ότι το αντάρτικο μεγάλωνε, παρά τη σιωπή τους, τότε κι αυτοί άλλαξαν τρόπο για να μας πολεμήσουν. Μας ονόμασαν πλιατσικολόγους, κατσικοκλέφτες, ληστοσυμμορίτες κλπ. Ακόμα βρέθηκαν άνθρωποι να μας αποκηρύξουν με την υπογραφή τους γιατί σκοτώσαμε τον προδότη και εκβιαστή Μαραθέα. Αυτοί οι κύριοι είτανε κυριολεκτικά ηλίθιοι.
Δεν ξέρανε ούτε το ατομικό τους συμφέρον. Νόμισαν, πως αν μας αποκήρυσσαν θα σταματούσε κι ο αγώνας μας κι ότι δεν θα είμαστε κάποτε ικανοί να τους σφίξουμε το λαιμό και να τους πνίξουμε.
Ας είναι. Τέτοιοι ηλίθιοι είτανε και τέτοιες ηλιθιότητες λέγανε. Ας κάνουν τώρα τα ψηλά τους καπέλλα κλωσοφωλιές.

Η ύπαιθρος αναπνέει.

Μα είτανε δυνατό να πιάσει αυτό; Οι χωριάτες είχανε δει για πρώτη φορά το θαύμα ν' αφήνουν τα πράματα τους έξω χωρίς να τους τα πειράζει κανείς.
Η ζωοκλοπή είχε καταργηθεί στην ύπαιθρο και η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας ποτέ δεν είτανε σ' αυτό το σημείο. Είτανε θαύμα αυτό; Όχι. Αλλά για πρώτη φορά το χωριό γνώρισε την εξουσία, η οποία βγήκε για να χτυπήσει την εσχάτη προδοσία, το έγκλημα, τη ζωοκλοπή κλπ. και να εμπεδώσει την
ασφάλεια.

Κι όταν χτυπήσαμε τα εγκλήματα αυτά και πατάξαμε την προδοσία, αυτοί σαν δεσποινίδες της αριστοκρατίας, που δε βλέπουν γύρω τους τη δυστυχία και την κακομοιριά πού βασιλεύει, αλλά συγκινούνται από ένα άρρωστο γατάκι, έμπηξαν τις φωνές και μας κατηγόρησαν ότι σκοτώνουμε. Επί Μεταξά βιάστηκαν γυναίκες, υπέστησαν μαρτύρια χιλιάδες άνθρωποι, σκοτώθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα μπαλκόνια της Ασφάλειας γέροι, έγιναν τόσα εγκλήματα, μα κανείς απ' αυτούς δεν είπε τίποτα.

Μα τώρα φωνάζουνε ότι ο Άρης σφάζει.
Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Ποιους όμως σφάξαμε; Εμείς είμαστε πιο πονόψυχοι απ' αυτούς. Απόδειξη είναι ότι εμείς είμαστε κείνοι που τρώγαμε χρόνια τώρα τις καρπαζιές και καταδιωκόμασταν. Σφάξαμε κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους
που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα.

Κι είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι κείνοι πού τους πήρε ο πόνος γι' αυτούς, που τόσο δικαιολογημένα χτυπήσαμε, για να παίρνουν το μέρος τους ή είναι ολοκληρωτικά συνένοχοι τους. Μα ούτε και το κόλπο αυτό έπιασε.

Το αντάρτικο σώζει το λαό.

Τότε όμως αυτοί, σαν καλοί ζαχαροπλάστες που είτανε, κατασκευάσανε ένα νέο χρυσό χάπι:
-Ναι, φωνάζανε. δεν υπάρχει αντίρρηση, ότι οι αντάρτες διεξάγουν εθνικό αγώνα. Μα το ζήτημα αυτό θα λυθεί από τους ισχυρούς. Τι μας χρειάζονται, λοιπόν, οι αγώνες κι οι σκοτωμοί, αφού τα ζητήματα μας θα τα λύσουνε άλλοι;

Λυτό το σύνθημα έπιανε. Είχανε όμως δίκιο; Ασφαλώς όχι!
Γιατί δεν είχανε δίκιο;

Στα 1941-42 το ΕΑΜ δεν είτανε ακόμα ισχυρό.

Γι' αυτό δεν είχε αρχίσει ο αγώνας να παίρνει μαζικό χαραχτήρα. Ούτε κι αντάρτικη δράση υπήρχε.
Κι όμως. Στα 1941-42 πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες, που επακολούθησαν απ' αυτήν, 300.000 άνθρωποι μόνο στην Αθήνα, τον Πειραιά και τα περίχωρα τους. Και θα πέθαιναν αργότερα ακόμα περισσότεροι, αν το ΕΑΜ δεν κινητοποιούσε με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και απεργίες
το λαό και δεν τον εμψύχωνε: Να επιβληθεί το σταμάτημα της αρπαγής της παραγωγής μας από μέρους των κατακτητών. Να επιβληθεί σ' αυτούς ν' αφήσουν το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να αναλάβει την τροφοδοσία του λαού μας. Να προσέξουν την κατάσταση της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Αν το αντάρτικο δε σταματούσε τις φάλαγγες των Γερμανών που κλέβανε την παραγωγή της χώρας μας και δεν καταργούσε τη συγκέντρωση της παραγωγής που τη βάζανε στο χέρι οι καταχτητές, αν δε γίνονταν όλα αυτά, τότε τα θύματα από την πείνα και τις αρρώστιες θα ήταν πολύ περισσότερα. Όλες οι χιλιάδες των θυμάτων, που πέσανε για τη ζωή και τη λευτεριά του λαού μας, ποτέ δε φθάνουν τα θύματα της πείνας και των ασθενειών.

Πότε ακούστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας να πραγματοποιείται η απελευθέρωση μέσω της μπαγαποντιάς;
Ποτέ. Η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα!
Μα κι αν το θέλαμε, δεν είχαμε αυτό το δικαίωμα.
Το δικαίωμα δηλαδή να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Αυτό θα ήτανε ασέβεια στη μνήμη των ηρωικών μας προγόνων.

Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας, ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά.
Τι θα έπρεπε να προτιμούσαμε; Το πρώτο ή το δεύτερο;
Όχι! Χίλιες φορές όχι!
Καλύτερα να γινότανε το παν ένα μπουρλότο, παρά να υποταχθούμε στους καταχτητές.
Αυτό ο λαός μας το κατάλαβε, τους μούτζωσε κι έδωσε αυτά τα γενναία παλικάρια, που είναι τώρα στεφανωμένα με δόξες, με δάφνες και με νίκες.

Η αντίδραση συνωμοτεί.

Τότε κι αυτοί αναγκάστηκαν ν' αλλάξουν βιολί κι αποφάσισαν να βγάλουν στο βουνό δικές τους ανταρτοομάδες.
Μα γιατί αυτό; Το ΕAM είχε δηλώσει ότι δεν είχε μονοπώλιο τον αντάρτικο αγώνα. Γι' αυτό και τους κάλεσε να σχηματιστούν κοινές ανταρτοομάδες.
Αν είχανε την πρόθεση να παλέψουν ενάντια στους καταχτητές, θα το κάνανε. Τότε όμως, ισχυρίζονται, ότι η χωρογραφία της Ελλάδας και η πυκνότητα της κατοχής δεν επέτρεπε την ύπαρξη ανταρτοομάδων.
Όταν όμως είδανε εμάς, όταν λευτερώσαμε την ύπαιθρο, τότε κι αυτοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν αντάρτικο.

Τι θα περίμενε κανείς άπ' αυτούς αρχή αρχή; Ποια κραυγή, έστω και τυπικά, να βγει από το στόμα τους;
Φυσικά, “Κάτω οι καταχτητές” !

Μα την θέση τους τη γνωστοποίησαν από την αρχή. Η πρώτη κραυγή τους είτανε:
“Κάτω το ΕΑΜ”!

Μα εμείς και πάλι τους καλέσαμε για να ενωθούμε.
Αυτοί όμως αρνήθηκαν, γιατί δεν θέλανε να υποβληθούν σε κόπους και μόχθους για να πολεμήσουν τον καταχτητή. Γιατί αυτοί δεν είτανε εντολοδόχοι του ελληνικού λαού, μα της αντίδρασης από το φόβο της λαοκρατίας που ζητούσαν να πολεμήσουν.

Στο τέλος μας κήρυξαν κι ανοιχτά τον πόλεμο, ένοπλα, συνεργαζόμενοι με τους καταχτητές.
Θα είμαστε ασυνεπείς στον αγώνα μας και προδότες του λάου μας, αν σιχαινόμαστε τα αίματα.
Γι' αυτό, σαν εντολοδόχοι του λαού, συντρίψαμε τους συνεργάτες αυτούς των καταχτητών, τους πολέμιους του εθνικού μας αγώνα.

Ο ΕΛΑΣ στο πλευρό των συμμάχων.

Ύστερα απ' αυτό χρησιμοποίησαν το κόλπο:
Μας κατηγόρησαν, ότι δε βοηθάμε το συμμαχικό αγώνα, αλλά θα υπακούσουμε μόνο στους Ρώσους. Κι απειλούσαν ότι όταν θάρθουν οι σύμμαχοι εδώ, θα μας κανονίσουν. Αυτοί, που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, απειλούσανε ότι θα μας χτυπήσουν οι σύμμαχοι!

Αυτοί που στα 1941 πρόδωσαν το συμμαχικό αγώνα. Αυτοί που μαγάρισαν τις Θερμοπύλες και τουςΤριακόσιους μας κι άφησαν τους συμμάχους Άγγλους να μάχονται μόνοι τους εκεί, ενώ αυτοί είχαν παραδώσει την Ελλάδα με τη συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, μας κατηγορούσαν ότι δεν ενισχύουμε τον
συμμαχικό αγώνα κι έβαζαν στο μυαλό των συμμάχων την άτιμη σκέψη, ότι δήθεν θα μας χτυπούσαν ερχόμενοι εδώ.

Ο Γοργοπόταμος.

Μα σε λίγο τους ήλθε το πρώτο χαστούκι! Η πρώτη ομάδα των Άγγλων αλεξιπτωτιστών έπεφτε, όχι σ' αυτούς, μα στον Άρη, πάνω στη Γκιώνα. Και μαζί μ' αυτούς τραβήξαμε κι ανατινάξαμε το Γοργοπόταμο. Ο αρχηγός των συμμαχικών στρατευμάτων της Μ. Ανατολής, στρατηγός Ουίλσον, δήλωνε ανοιχτά, ότι οι επιτυχίες των συμμάχων στην Αφρική οφείλονται κατά 80% στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γιατί αυτή εμπόδισε την αποστολή γερμανικών ενισχύσεων και εφοδιασμού.

Μα να κι ένα τελευταίο:
Στην Πελοπόννησο προτείναμε στους τσολιάδες να καταθέσουν τα όπλα κι εμείς θα τους αφήσουμε ελεύθερους. Μα οι Άγγλοι το απέρριψαν αυτό και συνέλαβαν όλους τους τσολιάδες, τους έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους παραπέμπουν να δικαστούν από τα στρατοδικεία.
Στο κάτω-κάτω, να τώρα οι Άγγλοι μπροστά σας.

Διαβαίνουν τους δρόμους της Λαμίας και πάνε να χτυπήσουν τους Γερμανούς μαζί με μας. Μαζί τους θα πολεμήσουμε εμείς κι οχι αυτοί, μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού.
Μα τα κατακάθια αυτά βρήκανε νέο τροπάρι:

Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται, ότι το ΕΑΜ. και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν' αποτελέσει ντροπή ή έπαινο;

Αγωνιζόμαστε για την Δημοκρατία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα δε βαδίζει τώρα για τον κομμουνισμό. Το ΚΚΕ έχει βέβαια στο πρόγραμμα του σαν τελική του επιδίωξη τον κομμουνισμό.
Μα όχι για τώρα. Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ. Κι είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους μορφωμένους μας, που δεν τον θέλουν σήμερα, θα ψηφίσουν τότε για να επικρατήσει ο κομμουνισμός.
Σήμερα, όμως, τό ΚΚΕ. δεν επιδιώκει παρά μόνο μια δημοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.

Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ. θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό.

Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα;
Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές;
Ποιος χτυπά τη θρησκεία;
Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματος μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.
Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες.

Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργησει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές.
Αν συνέβαινε ε να τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων!

Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα.
Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 η 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια.
Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος...

Θα συσπειρώσουμε την οικογένεια.

Κατηγορούν τους κομμουνιστές, ότι αυτοί θα διαλύσουν επίσης την οικογένεια. Λες κι εμείς κατεβήκαμε από τον ουρανό και δε γεννηθήκαμε από σπίτια ή φυτρώσαμε μόνοι μας σαν τα μανιτάρια.
Η οικογένεια δημιουργήθηκε από ορισμένες οικονομικές συνθήκες.
Σε μια ορισμένη ανάπτυξη της κοινωνίας δημιουργήθηκε η ανάγκη της οικογένειας, γιατί έτσι θα αντιμετωπίζονταν καλύτερα οι ανάγκες της ζωής.
Χρειάζονταν να δουλεύουν όλοι: ο πατέρας και τα παιδιά στα χτήματα, οι γυναίκες στον αργαλειό και το σπίτι, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θ' αντιμετωπίζονταν οι βιοτικές ανάγκες τους.
Αυτού του είδους οι οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε, πλησίαζαν όπως βλέπετε, πιο στενά τα μέλη της οικογένειας μεταξύ τους.
Σήμερα όμως τι γίνεται;
Οι σημερινές οικονομικές συνθήκες αναγκάζουν όχι πια το στενό πλησίασμα της οικογένειας, αλλά αντίθετα την απομάκρυνση της.
Να ένα παράδειγμα:
Ένας άντρας παντρεύεται, μα την επομένη του γάμου του φεύγει στην Αμερική για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της ζωής του και της γυναίκας του.
Ποιος διαλύει στην περίπτωση αυτήν την οικογένεια;
Οι κομμουνιστές ή οι οικονομικές συνθήκες πού δημιούργησε η κεφαλαιοκρατία;
Κι εδώ, λοιπόν, βλέπουμε φανερά, ότι αυτοί που μας κατηγορούν πως θέλουμε να διαλύσουμε την οικογένεια, δεν είναι άλλοι, παρά αυτοί οι ίδιοι πού τη διαλύουν στην πραγματικότητα, ενώ εμείς επιδιώκουμε το στερέωμα της.

Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένεια του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει.

Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης;
Αυτοί ή εμείς;

Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.
Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια
τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;

Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.

Όταν οι άτιμοι μιλάνε για τιμή.

Μας κατηγορούν επίσης, ότι εμείς επιβουλευόμαστε την τιμή. Βλέπετε, όλοι αυτοί οι «ηθικοί», που όταν περπατάνε μπερδεύουνται τα κεφάλια τους στα σύρματα, μιλάνε για τιμή!
Αυτοί που πούλησαν τις γυναίκες και τις αδελφές στον κατακτητή, για να κάνουν τα νταραβέρια μαζί του και μας σκλάβωσαν διπλά, αυτοί πάνε τώρα να μας πείσουν ότι είναι οι κέρβεροι της τιμής και της ηθικής.

Με αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευση του. Και πολλές φορές το καταφέρνουν αυτό και μας πείθουν μάλιστα ότι έτσι είναι όπως τα λένε.
Πάρτε ένα παράδειγμα, απ' αυτό που γίνεται στα χωριά:
Ο χωριάτης καπνίζει τον καπνό που παράγει ο ίδιος. Μα τον πείσανε ότι αυτός είναι λαθραίος. Κι ο ίδιος ο χωρικός σου λέει ότι καπνίζει λαθραίο καπνό. Λες και δεν τον έσπειρε αυτός στον τόπο μας, αλλά τον έφερε από την Αμερική. Όπως βλέπετε λοιπόν κι ο ίδιος ο χωριάτης το πίστεψε, πως ο καπνός του είναι «λαθραίος».
Η αντίδραση δεν σταματά σε τίποτα μπροστά προκειμένου να εξαπατήσει το λαό, χρησιμοποιώντας γι αυτό όλα τα μέσα, όλη τη συκοφαντία και το ψέμα. Μα αυτές οι συκοφαντίες στην ύπαιθρο, όπου μας είδανε και μας νιώσανε, έγιναν συντρίμμια. Στις πόλεις θα γίνει κι αυτού το ίδιο.
Σε λίγες μέρες θα δείτε κι εσείς μόνοι σας την πραγματικότητα.

Γιατί ο δικός μας σκοπός είναι ένας:
Πώς θα ζήσει καλύτερα ο λαός μας!

Όταν είταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή.Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύονται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή.

Τηρήσαμε τις υποσχέσεις μας.

Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ. υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε.
Εμείς δεν δημιουργήσαμε κυβερνητικό τύπο. Αυτός δημιουργήθηκε μόνος του από το λαό. Από τον Οκτώβρη του 1942 μόνος του ο λαός τράβηξε στις εκλογές της αυτοδιοίκησης του.

Ο θεσμός αυτός της αυτοδιοίκησης, που για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην Ευρυτανία, αποτέλεσε την απαρχή της δημιουργίας του από το χωριό μέχρι την Π.Ε.Ε.Α. αργότερα.

Εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας και χάρη στις προσπάθειες τις δικές μας οφείλεται κατά 9 5% η δημιουργία της εθνικής κυβερνήσεως, κάτω από την οποία αγωνιζόμαστε σήμερα. Μέχρι τη Λάρισα η πατρίδα μας είναι τώρα ελεύθερη. Και γρήγορα θ' απελευθερώσουμε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.
Έτσι και η δεύτερη μας υπόσχεση τείνει να πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά.

Η πάλη μας για τη λαοκρατία.

Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο:
Ότι δεν θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Για αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεση μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας την ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.

Ο ΕΛΑΣ στα χέρια πρώτα της Κ.Ε. του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ αργότερα αποτέλεσε το δυνατό όπλο της διατήρησης του λαού μας στη ζωή. Τον μοχλό της γρηγορότερης απελευθέρωσης μας. Τώρα, στα χέρια της εθνικής μας κυβέρνησης, που αποτελείται απ' όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις και που υπόσχεται στο πρόγραμμα της λαοκρατικές λύσεις, θ' αποτελέσει την εγγύηση, ότι θα συνεχίσουμε τον πόλεμο μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού κι ότι θα εξασφαλισθούν οι ως τώρα κατακτήσεις του λαού μας και θα κερδηθούν και νέες.

Φωνάζατε πολύ για την θανατική καταδίκη των προδοτών, των συνεργατών του καταχτητή και των εκμεταλλευτών της δυστυχίας τού λαού στα χρόνια της κατοχής. Όταν εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να τους δικάσουμε, τους εκτελούσαμε. Αργότερα τους δικάζαμε σε στρατοδικεία. Τώρα, όσους έχουμε συλλάβει θα τους παραδώσουμε στην δικαιοσύνη. Υπάρχει η νόμιμη πια κυβέρνηση και αυτή θα αποφασίζει για όλα. Μη φωνάζετε λοιπόν. Αυτοί θα δικασθούν και θα καταδικασθούν. Μα δεν θάχει και μεγάλη σημασία.
Τεράστια σημασία θάχει αν καταδικάσετε και θανατώσετε εσείς, ο κυρίαρχος λαός, το καθεστώς που γεννάει τέτοια καθάρματα.

Μεθαύριο θα τραβήξουμε στις εκλογές. Το πρώτο ράπισμα πρέπει να δοθεί στο δημοψήφισμα, με την
οριστική καταδίκη του φιλοβασιλισμού και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας.
Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά;

1.Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας.
2.Γιατί μας τον φέρανε με το ψεύτικο δημοψήφισμα του 1935.
3.Γιατί είναι επίορκος. Καταπάτησε το Σύνταγμα του 1911 κι έβαλε δικτάτορα τον πεμπτοφαλαγγίτη Γιάννη Μεταξά.
4. Γιατί άφησε όλους τους ανίκανους και πεμπτοφαλαγγίτες στρατηγούς και υπουργούς να προδώσουν τον πόλεμο της Αλβανίας και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας.
5. Τέλος, γιατί στην εθνική μας συμφορά του 1941, αντί να καθίσει εδώ και να θυσιαστεί σαν άλλος
Κόδρος των Αθηνών, μας εγκατέλειψε. Αν είτανε καλός έπρεπε να καθίσει εδώ κι αντί να βγει στο κλαρί ο Άρης και δεν ξέρω ποιος άλλος, να βγει αυτός να οργανώσει τον αγώνα και να είναι τώρα δικαιωματικά βασιλιάς μας και αρχηγός μας. Με τη στάση του ο ίδιος παραιτήθηκε ουσιαστικά και τυπικά του δικαιώματος επί του θρόνου της Ελλάδος.

Αυτά βέβαια γι' αυτόν προσωπικά κι ανεξάρτητα από την πεποίθηση μας πώς δεν χρειάζεται κανένας θρόνος, μα δημοκρατία για να προκόψει η Ελλάδα μας.
Σεβόμαστε τη λαϊκή θέληση.
Το δεύτερο ράπισμα πρέπει να δοθεί στις εκλογές, που θα καθορίσουν το πολίτευμα της χώρας μας.
Εμάς, η μόνη μας φιλοδοξία είναι να είμαστε υπηρέτες του λαού. Γι' αυτό θα σεβαστούμε την ετυμηγορία σας, όποια κι αν είναι αυτή.

Μα έχουμε αυτές τις απαιτήσεις:
Να ψηφίσει ο λαός ανεπηρέαστα και να σεβασθούν το λαό.
Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό. Μα είμαι βέβαιος
ότι αυτά δεν θα συμβούν. Γιατί ο λαός μας χειραφετήθηκε πια. Δοκιμάσθηκε και ξύπνησε. Θ' ακολουθήσει τους δρόμους που του δείχνουμε και που μοναδικά τον συμφέρουν.

Με την πεποίθηση αυτή, τελειώνοντας, σας καλώ να φωνάξουμε:

- Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας!

Ο Άρης έχει μόλις μιλήσει. Δίπλα του ο παλαίμαχος αγωνιστής της Αριστεράς και αντιπρόσωπος της ΠΕΕΑ Τάκης Φίτσιος.

Λαμία, 29 Οκτωβρίου 1944. Πλατεία Ελευθερίας - Η μεγαλύτερη συγκέντρωση λαού που γνώρισε η πόλη στην Ιστορία της.

Πηγή: http://politikokafeneio.com

alfavita.gr

Εμφύλιος...επιτέλους

2011-09-29T13:03:00.000+03:00

Δεν έχω τίποτε με τον Γιώργο. Ο Γιώργος κάνει αυτό για το οποίο ήταν γεννημένος να κάνει. Τόσο ηλίθια να πιστεύω σε πολιτικούς δεν είμαι. Αλλά βλέποντας αυτά τα χεράκια με τις πράσινες σημαιούλες να κουνιούνται με παλμό μού γυρίζει το μάτι ανάποδα. Διότι με αυτούς τα έχω. Ναι, έχω προσωπικό πόλεμο με τους ταξικούς μου εχθρούς που είναι πρασινοφρουροί, πασοκόσκυλα, κωλοβολεψιματίες, δημοσιογλυφτρόνια και απάτριδες. Η χώρα για αυτούς ήταν εκεί που χωρούσε ο κώλος τους. Τα μηνύματα του ύφους:" Μη διχαστεί ο λαός" και "Όλοι μαζί να πολεμήσουμε για να βγούμε από τα σκατά" δεν με συγκινούν καθόλου. Όχι τώρα τέτοια. Βάλατε την κωλοψήφο σας στην κωλοκάλπη τους; Σεργιανούσατε από γειτονιά σε γειτονιά να μαζέψετε ψηφαλάκια; Θα το πληρώσετε! Τι έγινε Πασόκε; Σε έγραψε στα άγραφα ο αρχηγός σου; Χέστηκα. Πεσμένο θα σε πατήσω κάτω. Ο Γιώργος θα φύγει, θα πάει στο καλό του αργά ή γρήγορα. Εσύ όμως κι εγώ θα μείνουμε πίσω. Και να δεις τι ωραία είναι όταν θα σου βάλω το πράσινο σημαιάκι με τον αγκυλωτό ήλιο στον κώλο σου. Και ναι! Αυτό δεν είναι απειλή. Είναι συμβόλαιο ζωής για μένα πια.

Ο Χ Ι Α

Μήπως υπάρχει θέμα εσχάτης προδοσίας;

2011-09-29T12:50:00.000+03:00

Ένας Έλληνας πατριώτης, ο Δημήτρης Αντωνίου ιατρός από Χαλκίδα, μήνυσε το πολιτικό κόσμο της χώρας, για εσχάτη προδοσία.

Η μήνυση αυτή αφού ακολούθησε όλες τις νομικές διαδικασίες της γραφειοκρατίας, και αφού σκόνταψε πολλές φορές επάνω στους ισχυρούς της χώρας, κατέληξε στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο μπροστά στο κυματοθραύστη που λέγεται «Νόμος περί ευθύνης υπουργών», τη παρέπεμψε στη Βουλή, διά τα περαιτέρω.

Αναμένεται να τεθεί στο Αρχείο, διότι «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Η εσχάτη προδοσία του πολιτικού κόσμου εις βάρος της χώρας είναι δεδομένη , και αποδεικνύεται από τα εξής γεγονότα.

Παρέδωσαν τη Κύπρο στους Τούρκους. Η προδοσία διεπράχθη από τη Χούντα του Ιωαννίδη, και συνεχίστηκε από τους πολιτικούς της μεταπολίτευσης, με όλες τις τραγικές συνέπειες για το Ελληνικό αυτό νησί, αλλά και για τα Ελληνικά συμφέροντα, όπως αυτά διαδραματίζονται σήμερα στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.

Ο Ιωαννίδης τιμωρήθηκε από τη δικαιοσύνη, ενώ οι εφιάλτες πολιτικοί παραμένουν αθώοι και διαπράττουν νέα εγκλήματα εις βάρος της πατρίδος. Γιαυτό ο φάκελος της Κύπρου παραμένει ερμητικά κλειστός.

Σήμερα ο κ.Βενιζέλος δήλωσε, «Το γεγονός ότι πτωχεύουν οι Έλληνες, αυτό δεν είναι ταυτόσημο με τη πτώχευση της Ελλάδος», και «Η κρίση δεν έχει έλθει ακόμη, όταν θα έλθει θα είναι η Αργεντινή του 2000» και άλλο, «Ευτυχώς που είμαστε κάτω από τη τρόϊκα».

Τέτοιες δηλώσεις πολιτικού ηγέτη αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές. Μετά τη μεταπολίτευση η κατάσταση κρατήθηκε κάπως σε ανεκτά εθνικά πατριωτικά όρια, όσον αφορά την Εθνική μας κυριαρχία στα εθνικά μας θέματα και στην οικονομία, με τις κυβερνήσεις του Κων/νου Καραμανλή, και του Ανδρέα Παπανδρέου.

Όμως με τις μετέπειτα κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ & Ν.Δ. μας πήρε και μας σήκωσε, αφού η εθνική προδοσία σε όλα τα θέματα πήγε σύννεφο.

Να υπενθυμίσουμε τα εφιαλτικά γεγονότα των κυβερνήσεων Σημίτη.

Τα γεγονότα του χρηματιστηρίου, όπου η μεσαία κοινωνική τάξη κατεστράφη ολοσχερώς. Έφαγαν τα χρήματα για το Κτηματολόγιο.

Τα οικονομικά σκάνδαλα με τα ολυμπιακά έργα. Οι ολυμπιακοί αγώνες στοίχισαν τρεις φορές επάνω, από ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, με υπερκοστολογήσεις και υπερτιμολογήσεις όχι μόνο των ολυμπιακών έργων, αλλά και όλων των δημοσίων έργων.

Εδώ έγινε μεγάλο φαγοπότι, που λέει ο λαός.

Οι κυβερνήσεις Σημίτη προώθησαν την αποβιομηχάνιση της χώρας, η Γερμανική εταιρεία SIEMENS, με το Χριστοφοράκο, διέφθειραν το πολιτικό κόσμο της χώρας, και άλωσαν την οικονομία μας.

Οι βαλίτσες με το ρευστό μαύρο χρήμα πήγαιναν «φισέκι» στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας. Ο λαός στις πλατείες τους φωνάζει κλέφτες.

Το σκάνδαλο με το σύστημα ασφαλείας C4I απορρόφησε τεράστια ποσά από το δημόσιο ταμείο, και τελικά δεν παραδόθηκε σε κατάσταση λειτουργίας. Από τα γεγονότα και τα σκάνδαλα φαίνεται ότι οι Κυβερνήσεις Σημίτη είχαν λάβει εντολή άνωθεν, από τη παγκόσμια Σιωνιστική οικονομική διακυβέρνηση, η χώρα να οδηγηθεί σε πτώχευση και χρεοκοπία, ώστε να ευοδωθούν τα σχέδια των Παντοκρατόρων για τη γεωγραφική αυτή περιοχή.

Ο διακεκριμένος Αμερικανός δημοσιογράφος MAX KAISER σε αποκαλύψεις στο YOU TUBE στο διαδίκτυο, λέει ότι ο ΓΑΠ και η παρέα του, διέπραξαν εσχάτη προδοσία παίζοντας με τα CDS (ασφάλιστρα κινδύνου), ποντάροντας στη χρεοκοπία της Ελλάδος...

Ο τίτλος στο YOU TUBE είναι «η απάτη για τη χρεοκοπία της Ελλάδος». Πετρέλαιο, αέριο, και Α.Ο.Ζ. είναι πουλημένα προ πολλού, στους Κοσμοκράτορες, γιαυτό οι πολιτικοί αρνούνται σήμερα την οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. Τα ΜΜΕ γράφουν, «Κάνουμε πίσω στο Καστελόριζο», και παραχωρούμε την Ελληνική Α.Ο.Ζ. στους Τούρκους. Η κυβέρνηση του ΓΑΠ έδωσε γη και ύδωρ, με αποτέλεσμα να υποθηκεύσει τη χώρα με δόλιο υπερδανεισμό σε συνεργασία με το ξένο παράγοντα, με σκοπό να μας σώσουν!!!. Όμως η σκιά της Αργεντινής πέφτει επάνω στην Ελλάδα. Η Ελλάδα εδώ και χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων. Γιατί; η απάντηση είναι απλή. Βρισκόμαστε στο πιο στρατηγικό σημείο της Μεσογείου. Η πατρίδα μας είναι μαγαζί γωνία σε υψηλής αξίας εμπορικό κέντρο. Ενώνουμε τρεις ηπείρους, Ευρώπη, Αφρική, Ασία.
Ποιος δε θα ζήλευε αυτή τη θέση;

Αλλά ας γυρίσουμε πίσω στην εποχή Σημίτη. Εκείνο τον καιρό οι Μ.Κ.Ο. κατόπιν άνωθεν εντολής, πολλαπλασιάστηκαν κατά αριθμητική πρόοδο. Εκεί σιτίζονταν όλα τα λαμόγια, και οι πράκτορες ξένων δυνάμεων, με έξοδα του δημοσίου. Τα μυστικά κονδύλια του ΥΠ.ΕΞ. προς τριτοκοσμικές χώρες επίσης πολλαπλασιάστηκαν, υπό μορφή εξωτερικής βοήθειας…

Τα ρουσφέτια διορισμών ημετέρων στο δημόσιο, πήγαιναν σύννεφο, με αποτέλεσμα να φθάσουμε σε αριθμό παγκόσμιο ρεκόρ δημοσίων υπαλλήλων. Μιλάμε για πολιτικούς απατεώνες.

Το μεγάλο έργο η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, αλλά και όλα τα δημόσια έργα με τους Εθνικούς εργολάβους, στοίχισαν στον Ελληνικό λαό τριπλάσια κατά μετριοπαθή έκφραση.

Οι εξοπλισμοί (βλέπε σκάνδαλο υποβρυχίων), άδειασαν τα δημόσια ταμεία, σε βαθμό τέτοιο που σήμερα ο Πάγκαλος να αναφωνεί αγανακτισμένος, «Μαζί τα φάγαμε», εννοώντας πολιτικούς και εθνικούς εργολάβους, αφού ο λαουτζίκος δεν «τά ‘φαγε».

Απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων δεν εγένετο.

Η Ελλάδα γέμισε Μουσουλμάνους λαθρομετανάστες, από Αφρική και Ασία, και οι Έλληνες ετέθησαν υπό διωγμό.

Μέχρι και το θρήσκευμα στις ταυτότητες τους έφταιγε…

Αναλάβαμε εμείς οι Έλληνες να θρέφουμε όλους τους «Αθλίους του Βίκτωρος Ουγκώ», και όλους τους κατατρεγμένους της υφηλίου, με αποτέλεσμα να φεύγει πολύτιμο συνάλλαγμα προς τις χώρες των λαθρομεταναστών. Τους ψηφίζουμε για να καταστρέφουν τη πατρίδα;

Τα Νοσοκομεία μας γέμισαν ασθενείς με ηπατίτιδες, Μαλάριες, πνευμονίες, AIDS, και άλλες ασθένειες.

Ασθένειες τις οποίες η Ελλάδα είχε εξαφανίσει, επανήλθαν!!!

Τα μαιευτήρια γέμισαν με γυναίκες έγχρωμων λαθρομεταναστών, που γεννούσαν δωρεάν, ενώ οι Ελληνίδες οδηγήθηκαν στα ιδιωτικά μαιευτήρια, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει το ΕΣΥ που με τόσες θυσίες οι Έλληνες φτιάξαμε. Γκρέμισαν όλα όσα είχαμε φτιάξει.

Τα δημόσια σχολεία μας γέμισαν με παιδιά λαθρομεταναστών, με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσει η δωρεάν δημόσια παιδεία, και τα Ελληνόπουλα οδηγήθηκαν στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Τα ίδια ακολούθησαν με κυβερνήσεις Ν.Δ. και η κατάσταση χειροτέρεψε με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ / ΓΑΠ.

Στην εξωτερική πολιτική επί Σημίτη & ΓΑΠ , η παράδοση της χώρας στον Αμερικανικό και Τουρκικό παράγοντα ήταν ολοκληρωτική.

Υπενθυμίζω τις συμφωνίες της Μαδρίτης, όπου και οι δύο αυτοί Ελληνο-Εβραίοι φωστήρες και μαριονέτες ξένων δυνάμεων, αναγνώρισαν δικαιώματα των Τούρκων στο Αιγαίο. Η εγκατάλειψη της Θράκης στους Τούρκους υπήρξε ολοκληρωτική, η εγκατάλειψη της Μακεδονίας μας στους Σκοπιανούς προδοτική. Εγκατέλειψαν το Αιγαίο στη διάθεση των Τούρκων, υπενθυμίζω τα τραγικά γεγονότα των Ιμίων, τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, το CASUS BELI των Τούρκων, τη παράδοση του ΟΤΣΑΛΑΝ στο προαιώνιο εχθρό, τότε που γίναμε διεθνώς ρεζίλι. Γενικά ομιλούντες έκαναν την Ελλάδα προτεκτοράτο των Αμερικανών, και της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης.

Δεν γνώριζαν τι σημαίνει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (Α.Ο.Ζ.) με αποτέλεσμα σήμερα οι Τούρκοι να οργώνουν τις Ελληνικές θάλασσες, και να θερίζουν τον υποθαλάσσιο ορυκτό πλούτο μας, και εμείς να χρεοκοπούμε από ανικανότητα και από εθνική προδοσία των εφιαλτών πολιτικών μας.

Για ορυκτό πλούτο ούτε ήθελαν να ακούσουν κουβέντα, και όλους εμάς που γράφαμε για χρυσό, ουράνιο, πετρέλαια, αέριο, κ.λ.π. μας έλεγαν γραφικούς. Για τα πλούσια κοιτάσματα στην Ανατολική Μεσόγειο, ούτε κουβέντα, άφηναν Λίβυους, Αιγύπτιους, και Τούρκους να κάνουν παιχνίδι στα Ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα, στην Ελληνική Α.Ο.Ζ.

Όλα αυτά στοιχειοθετούν εσχάτη εθνική προδοσία ή όχι;

Κατέστησαν την Ελλάδα αποικία και προτεκτοράτο του Βαλκανικού νότου. Δεν τόλμησαν ούτε τις Γερμανικές αποζημιώσεις να ζητήσουν, για να έχουν την εύνοια της Γερμανίας, με αποτέλεσμα σήμερα η Γερμανία να μας καταδικάζει με την εσχάτη των οικονομικών ποινών δηλαδή τη χρεοκοπία. Πώς να ζητήσουν τις Γερμανικές αποζημιώσεις αφού ο αδελφός Σημίτης ήταν προϊστάμενος των Γερμανικών μυστικών υπηρεσιών όπως απεκάλυψαν τα ΜΜΕ;

Πώς να τις ζητήσουν αφού ΠΑΣΟΚ & Ν.Δ. ήταν «λαδωμένοι» από τη SIEMENS;;; Μαγείρεψαν μαζί με τη Goldman Sachs τα οικονομικά στοιχεία, για να μπούμε στην Ζώνη του Ευρώ, με αποτέλεσμα τη σημερινή κατάντια.

Έγιναν συνομιλητές πρακτόρων κατωτάτου επιπέδου της Αμερικάνικης πρεσβείας των Αθηνών, τους οποίους πληροφορούσαν για ότι αφορούσε την Ελλάδα. (αποκαλύψεις Wikileaks).

Ζήλωσαν τη δόξα των δοσιλόγων, και έγιναν δοσίλογοι.

Τελικά παρέδωσαν τη χώρα σε διεθνή έλεγχο και εποπτεία, με ένα νέο Εδουάρδο Λω στην Αθήνα. Ο λαός στις πλατείες τους φωνάζει προδότες!!! Όσους φόρους και αν βάλλουν, τα ταμεία δεν γεμίζουν, διότι τα χρήματα του Ελληνικού λαού πάνε στις τράπεζες του Ρότσιλντ, της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, όπως πήγε ο χρυσός όλων των Ελληνικών τραπεζών, από τη κατοχή μέχρι σήμερον.

Αν όλα αυτά δεν στοιχειοθετούν εθνική προδοσία, τότε αυτή η λέξη-φράση έχει χάσει το νόημά της. Αλήθεια που πάνε τα λεφτά του ΕΣΠΑ;

Με όλα αυτά φθάνουμε στο συμπέρασμα ότι όλες οι κυβερνήσεις από εποχής Σημίτη και εντεύθεν, είχαν εντολή να οδηγήσουν την Ελλάδα στη πτώχευση και χρεοκοπία. Η εθνική γραμμή της χώρας μας διαχρονικά παρεδόθη στα όργανα της παγκόσμιας διακυβέρνησης για τα Γεωπολιτικά και Γεωστρατηγικά θέματα, και στους βόρειους Ευρωπαίους για τα οικονομικά.

Ερχόμαστε στις ημέρες των κυβερνήσεων ΓΑΠ.

Ο ΓΑΠ κατέλαβε την εξουσία με δημοκρατικές βεβαίως διαδικασίες, πλην όμως λέγοντας ψέματα στο λαό ότι «Λεφτά υπάρχουν», υποσχέθηκε αυξήσεις πάνω από το πληθωρισμό, άνοδο του βιοτικού επιπέδου, κ.λ.π. υποσχέθηκε «Λαγούς με πετραχήλια», και την άλλη μέρα των εκλογών του 2009 έκανε ακριβώς τα αντίθετα.

Αμέσως μόλις ανέλαβε την εξουσία, σε όλα τα διεθνή φόρα όπου συμμετείχε, άρχισε να κατηγορεί την Ελλάδα σαν μια διεφθαρμένη χώρα, και τους Έλληνες διεφθαρμένους και τεμπέληδες, και άλλους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. Την Ελλάδα παρουσίαζε σαν το Τιτανικό έτοιμη να βουλιάξει, και τους Έλληνες με δυσμενείς χαρακτηρισμούς, με αποτέλεσμα τα SPREADS & CDS, να αρχίσουν να καλπάζουν προς τα πάνω, και έτσι να προετοιμάζει τη χώρα για το ΔΝΤ και το μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε.

Είχε προτάσεις από άλλες υπερδυνάμεις του πλανήτη για δανειοδότηση με χαμηλό επιτόκιο, και αυτός προτίμησε το ΔΝΤ και το μηχανισμό στήριξης με υψηλά επιτόκια, και μνημόνια καταστροφικά για το λαό. Έτσι άρχισε η σκιά της Αργεντινής να πέφτει επάνω στην Ελλάδα, σιγά-σιγά αλλά σταθερά.

Τελικά μπήκαμε στο ΔΝΤ και στο μηχανισμό στήριξης, με τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, τις δόσεις δανείων, τις απειλές, τη τρό’ι’κα, και τα νέα δυσβάστακτα μέτρα με κάθε δόση, έτσι άρχισε το δράμα της Ελλάδος και των Ελλήνων.

Με κάθε δόση ο ΓΑΠ μας απειλεί λέγοντας,«ή τα μέτρα,ή χρεοκοπία».

Παλιά οι πολιτικοί για να κερδίσουν τις εκλογές απειλούσαν το λαό λέγοντας , «Καραμανλής ή τανκς». Σήμερα λένε, «Μέτρα ή χρεοκοπία» Μας απειλούν με χρεοκοπία για να κόψουν και άλλο τις συντάξεις των γερόντων, και να επιβάλλουν νέους φόρους.

Αυτοί τα φάγανε και κλέψανε, εμάς καλούν να πληρώσουμε.

Αργεντινή – Ελλάδα βίοι παράλληλοι.

Την Αργεντινή ανέλαβαν να εκτελέσουν οι Αμερικανοί, και την Ελλάδα οι συνέταιροι της βόρειας Ε.Ε. αμφότεροι για λογαριασμό της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης.

Ο ΓΑΠ όπου βρεθεί στα διεθνή φόρα αναφωνεί, «Χρειαζόμαστε μια παγκόσμια διακυβέρνηση», δηλαδή μια παγκόσμια Δικτατορία!!!

Ποίαν άλλη χρείαν έχομεν μαρτύρων ότι πρόκειται για πιόνι και μαριονέτα των Κοσμοκρατόρων;

Δεν τον ενδιαφέρει η Ελλάς, λειτουργεί για τη παγκόσμια Σιωνιστική διακυβέρνηση. Στην Αργεντινή μετά τις διάφορες Χούντες, οι Αμερικανοί έφεραν τους διάφορους Μένεμ, «δημοκράτες» πολιτικούς, πιόνια και ανδρείκελα των εξουσιαστών του πλανήτη, που τελικά οδήγησαν τη χώρα αυτή στο ΔΝΤ, δηλαδή στη χρεοκοπία.

Στην Ελλάδα μετά την Αμερικάνικη Χούντα, οι επικυρίαρχοι έφεραν τους Σημίτηδες, Κώστα Καραμανλή, και ΓΑΠ, δηλαδή τους Μένεμ, και
Λα-Ρούα, της Ελλάδος, με εντολή να οδηγήσουν τη χώρα στο ΔΝΤ, και τη καταστροφή, όπερ και έπραξαν.

Σήμερα κατάντησαν την Ελλάδα χώρα της Λατινικής Αμερικής, Αργεντινή, Παραγουάη, Equador, ΚοσταΡίκα, και Γουατεμάλα.

Σήμερα αντιμετωπίζουμε σκληρό οικονομικό πόλεμο, η πατρίδα μας ετέθη υπό διεθνή επιτροπεία και εποπτεία, η εθνική μας κυριαρχία ετέθη υπό διεθνή έλεγχο, ο δε Βενιζέλος υπερήφανος αναφωνεί, «Ευτυχώς που έχουμε τεθεί υπό διεθνή έλεγχο».

Η τρόϊκα για να εγκρίνει την επόμενη δόση δανείου, ζητά όλο και νέα σκληρότερα μέτρα, ενώ ο λαός δεν έχει να πληρώσει.

Νομίζουν ότι ο λαός έχει τυπογραφική μηχανή έκδοσης νομίσματος.

Δεν τολμούν να κάνουν στάση εξωτερικών πληρωμών (τοκοχρεωλυσίων), προς τους τοκογλύφους δανειστές μας, όπως έκαναν άλλες χώρες, και αποτίναξαν τη ξένη κυριαρχία.

Η κυβέρνηση του ΓΑΠ έχει παραχωρήσει τη διαχείριση των οικονομικών μας στους Βόρειους Ευρωπαίους και Αμερικανούς.

Αυτό που κάνουν οι Ισραηλινοί και Κύπριοι πουλώντας ποσοστά δικαιωμάτων ορυκτού θαλάσσιου πλούτου, να το κάνουμε και εμείς, για να αποφύγουμε τη χρεοκοπία, και να γλιτώσουμε τη χώρα από τους τοκογλύφους. Η εφημερίδα ΑΥΡΙΑΝΗ γράφει, «700 δις Ευρώ μπορεί να πάρει άμεσα η Ελλάδα» από τη τιτλοποίηση μελλοντικών εσόδων των δικαιωμάτων εξόρυξης και εκμετάλλευσης πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ελληνική Α.Ο.Ζ. Αυτό όμως απαιτεί πατριώτες ηγέτες μεγάλου διαμετρήματος, και όχι «τσόλια» και εφιάλτες στην εξουσία.

Τελικά οι Κύπριοι μας βάλανε τα γυαλιά, διότι εμείς δεν έχουμε πολιτική ηγεσία. Έτσι οι Εξουσιαστές της Γης, μας παίρνουν όλο τον ορυκτό πλούτο, και η χώρα βυθίζεται στη φτώχεια, λόγω ανυπαρξίας πολιτικής ηγεσίας. Προσπαθούν να αποπληρώσουν το χρέος, κόβοντας τις συντάξεις των γερόντων. Τέτοιοι εγκέφαλοι μας κυβερνούν.

Όπως απεκάλυψε ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος στο κανάλι ALTER στην εκπομπή του δελτίου ειδήσεων του κ. Νίκου Χατζηνικολάου, η περιουσία σε χρυσό βάρους 523 τόνων της τραπέζης Ανατολής, (θυγατρική της ΕΤΕ), προϊόν καταθέσεων Ελλήνων της διασποράς από Αλεξάνδρεια μέχρι Οδησσό, τελικά περιήλθεν εις χείρας της οικογένειας Ρότσιλντ, κατόπιν αυτού μη περιμένετε να πάρουμε πίσω τη περιουσία αυτή των Ελλήνων του εξωτερικού, αφού οι πολιτικοί μας είναι ανδρείκελα, πιόνια, και μαριονέτες του Κοσμοκράτορα Ρότσιλντ. Γι αυτό οι μετοχές της τραπέζης αυτής σήμερα έχουν μηδενική αξία, διότι δεν έχουν αντίκρισμα. Ο χρυσός αυτός είναι στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ποιος τολμάει να τον φέρει πίσω; Μήπως ο ΓΑΠ;

Το μόνο που φοβούνται οι Βόρειοι Ευρωπαίοι σήμερα, είναι η κατάρρευση των Νοτίων, αφού χρεοκοπία της Ελλάδος θα συμπαρασύρει τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης του Ευρωπαϊκού Νότου, δηλαδή Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, οπότε πάει περίπατο το Ευρώ, και όλη η Ε.Ε.

Ο Καβάφης είπε, «Περιμένοντας τους Βαρβάρους», και οι βάρβαροι ήλθαν με το προσωπείο των Ούννων, Γότθων, Βισιγότθων, βανδάλων.

Το περιοδικό «Επίκαιρα» αναρωτιέται «Ήταν συνωμοσία ή ανοησία», η υπαγωγή της Ελλάδος στο ΔΝΤ, αφού ήταν φως φανάρι ότι κάποιοι ήθελαν να φέρουν το ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Αυτοί οι «κάποιοι» είναι οι αχυράνθρωποι «Έλληνες» πολιτικοί που εκτελούν εντολές της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης.

Με κάθε νέα μέτρα οι διεθνείς τοκογλύφοι σκοτώνουν τους Έλληνες.

Οι αυτοκτονίες των Ελλήνων πολλαπλασιάζονται, οι νέοι μας τους οποίους σπουδάσαμε φεύγουν στην αλλοδαπή μετανάστες, για να εργαστούν για νέες πατρίδες, και εδώ εγκαθίστανται απαίδευτοι, αμόρφωτοι, ακαλλιέργητοι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες κακοποιοί.

Όπως αποκαλύπτουν τα ΜΜΕ, διόγκωσαν με ψεύτικα στοιχεία το έλλειμμα, για να βάλλουν τη χώρα στο ΔΝΤ.

Όπως απεκάλυψε η κυρία Ζωή Γεωργαντά, (πρώην στέλεχος της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας), η ΕΛ.ΣΤΑΤ φούσκωσε τα στοιχεία του ελλείμματος κατά 3 μονάδες με εντολή κυβερνητικών παραγόντων, με στόχο και σκοπό να βάλλουν τη χώρα στο Δ.Ν.Τ.

Ο αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Σαχινίδης δήλωσε, από τις 05/10/09 γνωρίζαμε ότι η πορεία προς το ΔΝΤ ήταν αποφασισμένη.

Όταν προεκλογικά ο ΓΑΠ έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν», και υποσχότανε λαγούς με πετραχήλια, όχι μόνο κορόϊδευε τον Ελληνικό λαό, αλλά έχτιζε την υπονόμευση της χώρας σε ένα προαποφασισμένο σχέδιο χρεοκοπίας, με σκοπό να τεθεί η χώρα υπό τη κηδεμονία της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.

Τώρα μας προετοιμάζουν για τη χρεοκοπία, και οι δύο αντιπρόεδροι έχουν αναλάβει το έργο της προετοιμασίας για τα χειρότερα, ενώ ο ΓΑΠ είναι εξαφανισμένος, ή ταξιδεύει στην αλλοδαπή εκφωνώντας λόγους σε διεθνή συνέδρια.

Σήμερα οι Έλληνες βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης, ηττοπάθειας, και παράδοσης, βρίσκονται δε αντιμέτωποι με την εθνικιστική υπεροψία, βουλιμία, και επιθετικότητα των γειτόνων.

Η Τουρκία επιμένει στην αρπαγή κυριαρχικών δικαιωμάτων και στο στραγγαλισμό του Ελληνισμού, και οι εφιάλτες πολιτικοί μας «πέρα βρέχει», δικάζουν τα παλικάρια των ΟΥΚ.

Επικρατεί πολεμικός δωσιλογισμός μεταξύ των πολιτικών απατεώνων. Μιλάμε για πολιτικούς εθνικούς εφιάλτες.

Δίχασαν τους Έλληνες σε πατρίκιους και πληβείους, αφού με τα οικονομικά μέτρα εξαφάνισαν τη μεσαία τάξη.

Έκαναν ότι μπορούσαν για να χρεοκοπήσουν την Ελλάδα.

Ο Τούρκος είναι επικίνδυνος γείτονας. Οι Τούρκοι βρήκαν την ευκαιρία για να αρπάξουν την Ελληνική Α.Ο.Ζ. αφού οι δοσίλογοι πολιτικοί αρνούνται να οριοθετήσουν την Α.Ο.Ζ. της πατρίδας μας.

Από προδοσία σε προδοσία βαδίζουν, εκτελώντας εντολές άνωθεν.

Οι Τούρκοι με την απειλή πολέμου εξανάγκασαν τους εφιάλτες πολιτικούς της Ελλάδος να απέχουν από έρευνες και γεωτρήσεις σε ολόκληρη την Ελληνική Α.Ο.Ζ. με σκοπό και στόχο να αρπάξουν αυτοί τον ορυκτό υποθαλάσσιο πλούτο μας, αφού οι προδότες από δω μεριά αδιαφορούν.

Οι εφιάλτες «Έλληνες» πολιτικοί συνηθίζουν να λένε, δεν χρειάζεται οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. για την αξιοποίηση του θαλάσσιου ορυκτού πλούτου, και έτσι αφήνουν ηθελημένα τους Τούρκους να κάνουν ενεργειακό παιχνίδι, μέσα στα Ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα.

Έτσι οι Τούρκοι δημιουργούν Τουρκικά δικαιώματα εκεί που δεν υπάρχουν. Εγκατέλειψαν τη Θράκη στους Τούρκους, και τη Μακεδονία μας στους Σκοπιανούς. Τώρα οι δοσίλογοι πολιτικοί τρέμουν τη δικαιοσύνη , τρέμουν τη κατηγορία της εσχάτης εθνικής προδοσίας, και μας εκβιάζουν ότι χωρίς τη δική τους προστασία , θα καταντήσουμε Αργεντινή. Εάν όλα αυτά δεν είναι εθνική προδοσία τότε τι είναι;

Έλληνες, η ώρα ήλθε, θέλουμε κατάργηση της βουλευτικής φεουδαρχίας των ανίδεων και άσχετων βουλευτών, που εξυπηρετούν με τη ψήφο τους ξένα συμφέροντα, αυτή η φεουδαρχία ζει και υφίσταται λεηλατούσα και διαρπάζουσα τα δημόσια ταμεία.

Θέλουμε εθνική πατριωτική διοίκηση, και όχι διοίκηση λαφυραγωγών και κλεπτών του δημόσιου πλούτου.

Ζητάμε εκλογές για να έλθουν στη κυβέρνηση πατριώτες πολιτικοί, για να δικάσουν τους προδότες, αφού οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ απεδείχθησαν μειωμένης πολιτικής σκέψεως, και μειωμένης εθνικής πατριωτικής συνειδήσεως, φροντίζουν μόνο για το ατομικό τους συμφέρον, για να μη χάσουν τα προνόμιά τους, αφού ψήφισαν τα πάντα για να χρεοκοπήσουν την Ελλάδα, και να φτωχύνουν τους Έλληνες.

Έστιν δίκης οφθαλμός…

Αντώνης Ι. Γρυπαίος
Διεθνολόγος

Ας μιλήσουμε επιτέλους

«Εγώ ήμουν η αυγοβόλος»

2011-09-28T19:41:00.000+03:00

Γράμμα της γυναίκας που έρανε με… αυγά τον υφυπουργό Προ.Πο Μιχάλη Όθωνα

Προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να συνεχίσω αυτή την ιστορία αυγοβολής που έλαβε χώρα ένα κυριακάτικο πρωινό (25/9/2011) στη μαρίνα Ρεθύμνου με δράστρια εμένα και θύμα τον κ. Όθωνα, βουλευτή Ρεθύμνου και υφυπουργό Δήθεν Προστασίας του Πολίτη. Αλλά φαίνεται πως τη συνεχίζει ο ίδιος ο κ. Όθωνας έχοντας υποβάλει μήνυση εναντίον μου για προσβολή της τιμής του (και επιπλέον δηλώνοντας παράσταση πολιτικής αγωγής για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης εν ολίγοις επιφυλάσσεται να μου ζητήσει χρήματα στο μέλλον!!!). Προβληματίστηκα επίσης για το ύφος που θα ήθελα να έχει ένα τέτοιο κείμενο: χιουμοριστικό ή σοβαρό; Η υπόθεση έχει και τα δύο, επομένως το ίδιο θα συμβεί και στο κείμενο.

Την Κυριακή το πρωί ο κ. Όθωνας ήρθε να μας μιλήσει για την αξία του ποδηλάτου στη ζωή μας! Ενώ καταποντίζεται η χώρα, ο εκπρόσωπος του Ρεθύμνου θεώρησε ότι αυτός ήταν ο καταλληλότερος τρόπος να πλησιάσει τους ψηφοφόρους του σε αυτές τις δύσκολες ώρες που κρίνεται η αξιοπιστία της κυβέρνησης. Ίσως βέβαια να ήταν όντως ο καταλληλότερος να το κάνει, καθώς μας έχουν κάνει τη ζωή ποδήλατο. Ίσως ήγγικεν η ώρα να αναβαθμιστεί ο ρόλος του ποδηλάτου στη ζωή μας, γιατί σύντομα δεν θα υπάρχουν λεφτά για βενζίνη και για τέλη κυκλοφορίας. Θεώρησα τουλάχιστον προκλητική αυτή την επιλογή του η οποία και προκάλεσε τη δική μου αντίδραση. Και είπα αφού μπήκα στο χορό να χορέψω λίγο ακόμη. Άλλωστε εγώ δεν έχω τίποτα για να το χάσω.

Την Κυριακή πέρασα οχτώ ώρες στο κρατητήριο λόγω αυγοβολής! Και ο κ. Όθωνας που κατ’ εξακολούθηση πνίγει το Σύνταγμα στα χημικά δεν έχει περάσει ούτε μία ώρα στο κρατητήριο για πρόκληση σωματικής και ψυχικής βλάβης σε βάρος χιλιάδων πολιτών που διαδηλώνουν ενάντια στην ψήφιση μέτρων και νόμων που υποβαθμίζουν περαιτέρω τη ζωή, την εργασία και την αξιοπρέπειά τους. Χημικά που αποδεδειγμένα έχουν κριθεί καρκινογόνα και απαγορεύονται σε καιρό πολέμου, επιτρέπονται σε καιρό ειρήνης. Και στατιστικά η δήθεν σοσιαλιστική και δήθεν δημοκρατική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει κατάχρηση χρησιμοποιώντας τα πλέον σχεδόν σε κάθε πορεία. Γιατί άραγε δεν υπάρχει αυτεπάγγελτη έγκληση κατά παντός υπευθύνου για εμπρόθετη πρόκληση σωματικών και ψυχικών βλαβών από ξυλοκόπημα και χρήση χημικών; Γιατί πέρασα εγώ λόγω αυγοβολής οχτώ ώρες στο κρατητήριο κι εκείνος καμία; Είναι γνωστό ότι μια μάσκα αυγού ωφελεί το τριχωτό της κεφαλής. Από την άλλη τα δακρυγόνα και τα κλομπ καθόλου!

Θίχτηκε ο κ. Όθωνας γιατί τον αποκάλεσα προδότη και δοσίλογο. Την ίδια ώρα προσπαθεί να μας πείσει ότι όπως το ποδήλατο έτσι και τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση είναι αναγκαία. Μήπως επιπλέον ψεύδεται ο κ. Όθωνας;

Όπως ομολογείται στις εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδος (Έκθεση του Διοικητή για το 2010 και έκθεση για τη Νομισματική Πολιτική 2010-2011), για να μείνουμε στα καθ’ ημάς και να μην παραπέμψω στις εκθέσεις του ΔΝΤ, της Ε.Ε και του ΟΟΣΑ, η ένταση της οικονομικής κρίσης, της μείωσης των εισοδημάτων και της τεράστιας αύξησης της ανεργίας που βιώνει η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων αυτής της χώρας είναι αποτέλεσμα των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση, δηλαδή της πολιτικής βούλησης να δημιουργηθεί ύφεση για να γίνει η «εσωτερική υποτίμηση», όπως λένε οι οικονομολόγοι. Η δημιουργία ύφεσης λοιπόν είναι μια πολιτική απόφαση της κυβέρνησης με όλες τις τραγικές συνέπειες που έχει για τον πληθυσμό αυτής της χώρας. Μήπως λοιπόν τα κοσμητικά που απέδωσα στον κ. Όθωνα εκείνο το κυριακάτικο πρωινό δεν εμπίπτουν στην κατηγορία της εξύβρισης αλλά συνιστούν χαρακτηρισμούς που περιγράφουν την πραγματικότητα, και ίσως θα μπορούσα να κριθώ ακόμη και επιεικής; Και τελικά, όταν μιλάμε για δημόσια πρόσωπα, πού σταματάει η κριτική και πού αρχίζει η εξύβριση; Μήπως η μήνυση που μου κατέθεσε ο κ. Όθωνας αποσκοπεί σε φίμωση οποιασδήποτε κριτικής θα μπορούσε να ασκηθεί στην κυβέρνηση;

Γεννήθηκα στην Αθήνα πριν 33 χρόνια κι έχω ζήσει σχεδόν όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα (με κάποια μικρά διαλείμματα στο εξωτερικό). Δεν ξέρω γιατί υπερτονίστηκε η κυπριακή μου καταγωγή και γιατί θεωρήθηκα ξένη, την ίδια στιγμή που υπάρχει όλη αυτή τη φιλολογία περί αδελφότητας Ελλήνων και Κυπρίων με την ευκαιρία της εξόρυξης του φυσικού αερίου. Έγιναν ξένοι οι «αδερφοί»; Άραγε πώς μπορεί να θεωρηθεί ξένος οποιοσδήποτε εργάζεται, δημιουργεί και προσπαθεί να ζήσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια σε οποιοδήποτε τόπο; Ποιος τους έχει βάλει αυτούς τους διαχωρισμούς και γιατί; Ποιους τελικά ωφελούν;

Είχα την ευτυχία να σπουδάσω Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Και είχα ακόμη μεγαλύτερη ευτυχία να συνεχίσω για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στο οποίο κάνω το διδακτορικό μου. Έχω την τύχη να γνωρίσω εξαιρετικούς επιστήμονες που εργάζονται στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και έχουν δημιουργήσει ιδανικές συνθήκες για σπουδή, έρευνα και διάλογο. Η κυβέρνηση στην οποία έχει νευραλγική θέση ο κ. Όθωνας έχει κρίνει τους καθηγητές μου αναξιόπιστους, τους φοιτητές που αγωνίζονται ενάντια στην κατάργηση του πανεπιστημίου μειοψηφίες. Και ο κ. Όθωνας ως βουλευτής Ρεθύμνου όφειλε να γνωρίζει ότι το Πανεπιστήμιο Κρήτης είχε κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για το νέο νόμο πλαίσιο που αγνοήθηκαν παντελώς. Ψεύδεται η αρμόδια υπουργός ότι δεν της έγιναν προτάσεις. Ψεύδεται ότι έκανε διάλογο. Για το δικό μας πανεπιστήμιο την παραπέμπω στην ιστοσελίδα του, στην περίπτωση που λόγω φόρτου εργασίας πέταξε κατά λάθος το αντίτυπο που της απεστάλη. Άλλοι είναι αναξιόπιστοι και κατασπαταλούν το δημόσιο χρήμα και όχι οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.

Όντως υπάρχουν παρατυπίες και όντως υπάρχει σε αρκετές περιπτώσεις παράβαση δεοντολογίας. Μήπως όμως θα καταργούσαμε όλη τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση επειδή υπάρχουν τριάντα κακοί καθηγητές; Η βουλή έχει συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό ανάξιων βουλευτών από το αντίστοιχο ανάξιων καθηγητών στα πανεπιστήμια. Τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση άραγε; Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ίσως ο μόνος πραγματικά δημοκρατικός κρατικός θεσμός. Κανένας λειτουργός του δεν είναι διορισμένος, κανένα όργανό του δεν έχει την απόλυτη εξουσία και κάθε όργανο ελέγχεται από άλλα. Και ως δημοκρατικός θεσμός έχει όλα τα προβλήματα που έχει μια δημοκρατία. Μήπως τελικά έχουν με τη δημοκρατία πρόβλημα οι κ. βουλευτές που το ψήφισαν καταργώντας την στο ελληνικό πανεπιστήμιο;

Ο δήμαρχος Ρεθύμνου (με τον οποίο είμαστε παλιοί γνώριμοι) ειρωνεύτηκε λέγοντας ότι είμαι 33 χρονών φοιτήτρια και αυτό τα λέει όλα. Ακόμη κι έτσι να ήταν, προς τι η ειρωνεία κ. Μαρινάκη; Ποιο είναι τελικά το πρόβλημα που δημιουργούν οι αποκαλούμενοι «αιώνιοι» φοιτητές; Πότε υπήρξε μια πολιτική υποτροφιών στο ελληνικό πανεπιστήμιο για να μπορεί το κράτος να μας βάλει χρονικό όριο στις σπουδές μας; Σε τι επιβαρύνει κάποιος που συνεχίζει να σπουδάζει όταν μετά τα έξι χρόνια φοίτησης δεν δικαιούται καμία απολύτως φοιτητική παροχή; Πιάνει χώρο στα αμφιθέατρα άραγε; Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η συζήτηση που αποπροσανατολίζει τον κόσμο από τα πραγματικά και υπαρκτά προβλήματα του πανεπιστημίου. Δεν είναι ντροπή ούτε βάρος κάποιος που σπουδάζει πολλά χρόνια κάνοντας και άλλα πράγματα στη ζωή του. Άλλα είναι ντροπή και βάρος.

Η κυβέρνηση στην οποία έχει νευραλγική θέση ο κ. Όθωνας, με έχει χαρακτηρίσει λοιπόν αναξιόπιστη και επιπλέον κλέφτρα. «Μαζί τα φάγαμε», είπε ο κ. Πάγκαλος, και αναίσχυντα συνεχίζει να υποστηρίζει τη δήλωσή του μην έχοντας ανακαλέσει. Ο κ. Όθωνας συμφωνεί, καθώς δεν έσπευσε να υπερασπίσει την εντιμότητά μου. Μήπως δεν ξέρει λοιπόν ότι δεν έχω κανένα περιουσιακό στοιχείο; Ότι δουλεύω από τα 23 μου και έχω δύο μήνες ένσημα; Ότι ζω με 400 ευρώ το μήνα γιατί έχω προσπαθήσει να δουλεύω στο αντικείμενο που έχω σπουδάσει;

Μου το έχει πει ο κ. Όθωνας και η κυβέρνησή του: οι ανθρωπιστικές επιστήμες δεν είναι απαραίτητο συστατικό ενός πολιτισμού. Δεν παράγουν πολιτισμό. Ποιος σπουδάζει πλέον ιστορία, κοινωνιολογία, αρχαιολογία, ανθρωπολογία και όλα τα συναφή; Μήπως είμαστε περιθωριακοί και ρομαντικοί όλοι εμείς που θεωρούμε ακόμη αυτά τα αντικείμενα σημαντικά; Είναι πολυτέλεια μου λέει ο κ. Όθωνας και να τα παρατήσω. Ίσως και να μην έχει άδικο. Αλλά δεν είχα ποτέ περισσότερα για να τα επιθυμώ. Και προτιμώ να ζήσω τη μικρή ζωή μου με αξιοπρέπεια χωρίς να υπακούω στις προσταγές τις αγοράς. Θα αναγκαστώ βέβαια γιατί πλέον τα περιθώρια στενεύουν και με ωραίες ιδέες δεν γεμίζει το τσουκάλι. Μα όσο μπορώ θα αντισταθώ και θα συνεχίσω το διδακτορικό μου και ας ξέρω πως ποτέ δεν θα καταφέρω να ασχοληθώ με την έρευνα παρόλο που θα μπορούσα να είμαι καλή (να επισημάνω ότι όλα τα ερευνητικά ιδρύματα της χώρας είναι υποψήφια για την εφαρμογή του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας). Με καταδίκασε σε δυσπραγία βλέπετε ο κ. Όθωνας και η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, παρόλη την επιθυμία μου να προσφέρω. Έχει μειώσει το αντικείμενό μου, τη δουλειά μου, το μέλλον μου. Μου έχει απαγορέψει να ονειρεύομαι. Έχει φορτώσει στην πλάτη μου ένα χρέος με το οποίο δεν έχω καμία σχέση. Και επιπλέον μου έχει κάνει μήνυση γιατί του πέταξα ένα αυγό, επιφυλασσόμενος να μου ζητήσει ακόμη και χρηματική ικανοποίηση!

Ο κ. Όθωνας σε δηλώσεις του προεκλογικά έλεγε, όπως και ο κ. πρωθυπουργός, ότι λεφτά υπάρχουν. Άραγε πραγματικά δεν ήξερε; Και αν ναι, μετά που έμαθε γιατί δεν παραιτήθηκε ως όφειλε ζητώντας τη διενέργεια εκλογών για την ανανέωση της εντολής του λαού που δεν ψήφισε την τωρινή κυβέρνηση για αυτά που κάνει. Ο κ. Όθωνας είναι μέλος μιας παράνομης κυβέρνησης που συνεχίζει να βρίσκεται στην εξουσία υπό την απειλή δακρυγόνων, απολύσεων, μειώσεων των μισθών, ανεργίας, λογοκρισίας και μηνύσεων για αυγοβολή. Αν είχε τη στοιχειώδη ευθιξία θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί εδώ και καιρό.

Και να μη μου πει ότι είμαι υποκινούμενη από τίποτα σκοτεινές και αόρατες δυνάμεις. Ούτε τα στρουμφάκια ούτε οι τζεντάι βρίσκονται πίσω μου. Καιρό τώρα υπάρχει αυτή η παραφιλολογία ότι όσοι δεν ανήκουμε σε συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες είμαστε κατευθυνόμενοι. Ούτε κατευθυνόμενοι είμαστε ούτε πιόνια. Ζούμε, βλέπουμε, κρίνουμε, αποφασίζουμε και δρούμε.

Όταν είπα ότι ήθελα να γράψω αυτό το κείμενο, φίλοι με παρότρυναν να το ξανασκεφτώ. Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη είναι αυτός και όχι παίξε γέλασε. Μπορεί να με βλάψει από την υπερβολική του επιθυμία να με προστατεύσει. Μα στοιχείο απαραίτητο μιας υγιούς δημοκρατίας δεν είναι και η κριτική και ο διάλογος; Επιτρέπει ακόμη το διάλογο η κυβέρνηση; Ή η μοναδική απάντηση στις αγωνιώδεις εκκλήσεις των κατοίκων της Ελλάδας για διάλογο απαντώνται με κλομπ και δακρυγόνα; Ο δικός μας διάλογος με τον κ. Όθωνα θα κριθεί στο δικαστήριο. Αν βέβαια καταδεχτεί να παραβρεθεί στην εκδίκαση της μήνυσης που μου έχει καταθέσει. Μήπως δεν αντέχουν οι πολιτικοί μας στην κριτική; Μήπως πρέπει να φοβόμαστε για κυρώσεις όταν δικαίως –όπως παραδέχεται και ο ίδιος– διαμαρτυρόμαστε και ασκούμε κριτική; Μήπως ήδη φοβόμαστε και δεν μιλάμε; Και μήπως αυτός ο φόβος δεν αρμόζει σε δημοκρατικά καθεστώτα; Μήπως τότε έχουμε πλέον άλλο πολίτευμα; Ολιγαρχία; Δικτατορία;

Τέλος να κλείσω με μια ερώτηση που μου κάνουν δημοσιογράφοι. Με ρωτούν αν θα το ξαναέκανα. Είμαι υπόδικη για πράξη που έχω ήδη κάνει, παραδεχτεί και αναλάβει τις ευθύνες. Αυτή είναι ερώτηση για δημοσκόπηση. «Τι θα κάνατε σε έναν υπουργό αν σας δινόταν η ευκαιρία να του κάνετε κάτι;» Σε καμιά περίπτωση δεν προτείνω την αυγοβολή ως πολιτική στάση και μορφή κοινωνικού αγώνα! Και πραγματικά δεν ξέρω πώς πρέπει να αντιδρώ όταν με σταματάει κόσμος στο Ρέθυμνο και μου δίνει συγχαρητήρια, τη στιγμή που θεωρώ πως έχω κάνει πιο αξιόλογα πράγματα από το να πετάξω ένα αυγό και δεν έτυχαν ανάλογης υποδοχής! Για μένα το θέμα θεωρείται λήξαν. Οι καιροί που ζούμε είναι πάρα πολύ δύσκολοι και οι επιλογές που έχουμε είναι θαρρώ δύο: ή θα συνεχίσουμε να στρεφόμαστε ο καθένας εναντίον όλων των άλλων ή θα οικοδομήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και να αγωνιστούμε μαζί για ένα παρόν με ποιότητα (και όχι επίφαση αφθονίας με διακοποδάνεια). Κι ας αρχίσουμε με τη μαζική άρνηση πληρωμής της του κεφαλικού φόρου (εισφορά «αλληλεγγύης» θα μπορούσε να ονομαστεί μόνο αν προοριζόταν για ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, και κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει). Η ζωή μας είναι πολύ μικρή για να μην τη ζούμε με αξιοπρέπεια…

Μαρίνα Δημητριάδου
Iστορικός

Υ.Γ. Για να αποσαφηνίσω αυτό το σημείο στα βίντεο που συμβάλλει στη φαιδρότητα του όλου επεισοδίου, το «ωχ σόρρυ» που ακούγεται δεν απευθύνεται προφανώς στον κ. Όθωνα, αλλά σε έναν κύριο που βρισκόταν πίσω του και ίσως «έφαγε» το δεύτερο αυγό. Αν τον πέτυχα, του ζητώ ειλικρινά συγγνώμη. Και κάτι τελευταίο. Στην κατ’ ιδίαν συνομιλία μας με τον κ. υπουργό, το μόνο που με ρώτησε ήταν αν χρειάζομαι ψυχολόγο και τίποτε άλλο. Αυτή ήταν «η συζήτηση σε πολύ καλό κλίμα» που ακολούθησε το περιστατικό, σύμφωνα με το σχόλιο του κυβερνητικού εκπροσώπου. Τα σχόλια δικά σας.

Το βίντεο της “επίθεσης”

Παραλληλογράφος

Εισαγόμενες κότες

2011-09-28T18:39:00.000+03:00

Από τα σπλάχνα του λαού βγαλμένος υπηρετεί με πάθος το δίκιο και την εθνική κυριαρχία. Σας παραθέτουμε απόσπασμα από τον πρόσφατο λόγο στον ΟΗΕ:
"...Ένα άλλο θέμα που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής είναι το ονοματολογικό ζήτημα με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, το οποίο δεν πρόκειται αποκλειστικά για θέμα ονομασίας, διότι η διαδικασία επίλυσής του αποτελεί ειλικρινή προσπάθεια, σε μία ευαίσθητη περιοχή, να αφήσουμε πίσω μας κάθε έννοια αλυτρωτισμού ή προσπάθειες αλλαγής της ιστορίας και των συνόρων. Σκοπός είναι τα παιδιά μας να μην μεγαλώσουν με αισθήματα καχυποψίας και έχθρας, αλλά φιλίας και ελπίδας. Η Ελλάδα πιστεύει, και το εκφράζει επανειλημμένως, ότι η λύση βρίσκεται σε έναν δίκαιο συμβιβασμό, σε μία ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, καθώς η Μακεδονία συνιστά γεωγραφική περιοχή η οποία εκτείνεται στο έδαφος διαφόρων χωρών. Θεωρούμε, επίσης, ότι το όνομα αυτό πρέπει να χρησιμοποιηθεί erga omnes, δηλαδή έναντι όλων. Θέλουμε την επίλυση αυτού του ζητήματος ώστε να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες των σχέσεών μας, με βάση τη διαφάνεια και την ειλικρίνεια. Καιρός είναι να καταλήξουμε σε μία επιτυχημένη και αμοιβαίως αποδεκτή λύση. Όπως έχω πει συχνά, είναι ευκαιρία να γράψουμε ιστορία, όχι να την ξαναγράψουμε."
Καταλάβαταν τώρα πατριώτες; Αφήστε στην πάντα τους αλυτρωτισμούς και άλλα κουραφέξαλα. Αν θέλετε να διαβάσετε όλη την μπούρδα του εθνοπροδότη εδω
Σας παραθέτουμε και το βιογραφικό του απόντα από την Ελλάδα σωτήρα που ήρθε πανέτοιμος να κάνει πράξη τις βουλές των ανθελλήνων.
Μή ψάχνετε δεν υπάρχει ούτε ένα μεροκάματο.
Εκτενές Βιογραφικό Σημείωμα (στα ελληνικά)
ΣΠΟΥΔΕΣ
Ο Σταύρος Λαμπρινίδης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Φεβρουαρίου 1962. Είναι απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών (έτος 1980). Από το 1975 ως το 1980 μεγάλωσε στο Οικοτροφείο του Κολλεγίου, όπου εξελέγη Πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικών Μαθητών. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Άμχερστ (πτυχίο B.A., Amherst College) των ΗΠΑ, από όπου αποφοίτησε το 1984 στον τομέα των Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών με τις διακρίσεις «Magna Cum Laude» και «Phi Beta Kappa». Εν συνεχεία σπούδασε με υποτροφία στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Γιέιλ (Yale Law School), όπου το 1988 του απονεμήθηκε το πτυχίο Juris Doctor.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ

Στις 17 Iουλίου 2011, o Σταύρος Λαμπρινίδης ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Εξωτερικών.

Από τον Ιούνιο του 2004 μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του ως Υπουργός Εξωτερικών, υπήρξε Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και από τον Απρίλιο του 2005 Επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Κατά την πρώτη θητεία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μεταξύ 2004-2009, υπήρξε Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων. Υπήρξε επίσης αναπληρωματικό Μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Προστασίας των Καταναλωτών, Μέλος της Επιτροπής για τις σχέσεις της ΕΕ με την Παλαιστινιακή Αρχή, Μέλος της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις ΕΕ με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αναπληρωματικό Μέλος της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με το Ιράν και της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων και Μέλος της Προσωρινής Επιτροπής για τη χρήση Ευρωπαϊκών Κρατών από τη CIA για τη μεταφορά και την παράνομη κράτηση ατόμων.

Υπήρξε Εισηγητής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε θέματα όπως η Ενίσχυση της Ασφάλειας και των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων των Πολιτών στο Διαδίκτυο, οι Στρατηγικές και τα Μέσα για την Ένταξη των Μεταναστών στην Ευρώπη, και η Προστασία των Υποδομών Ζωτικής Σημασίας στο Πλαίσιο της Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας, καθώς επίσης και Σκιώδης Εισηγητής της Σοσιαλιστικής Ομάδας κατά την Αναθεώρηση της Οδηγίας 2002/58 σχετικά με την Επεξεργασία των Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και την Προστασία της Ιδιωτικής Ζωής στον Τομέα των Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών.

Τον Ιούλιο του 2009 εξελέγη Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ως Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο των Διεθνών Σχέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, ο κ. Λαμπρινίδης εκπροσωπούσε το Προεδρείο του ΕΚ στις διεθνείς επαφές του Σώματος και προέδρευε ειδικής Ομάδας Εργασίας των Αντιπροέδρων του ΕΚ με στόχο τον συντονισμό των εξωτερικών σχέσεων του Κοινοβουλίου με τις χώρες, μεταξύ άλλων, της διεύρυνσης, των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών και της Ρωσίας, της Ευρωμεσογειακής Συνέλευσης και της Μέσης Ανατολής, Αφρικής, Λατινικής Αμερικής και Αρκτικής. Είχε επίσης την ευθύνη των σχέσεων του Προεδρείου με Διεθνείς Οργανισμούς όπως ο Ο.Η.Ε, καθώς και των σχέσεων με τις Η.Π.Α. Επιπλέον, ο κ. Λαμπρινίδης ανέλαβε τη συναρμοδιότητα για το χαρτοφυλάκιο της πολιτικής επικοινωνίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου είχε, μεταξύ άλλων, την ευθύνη της χάραξης της επικοινωνιακής πολιτικής και του συντονισμού των 33 Γραφείων Ενημέρωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στα Κράτη- Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τον Απριλίο του 2011 τέθηκε Επικεφαλής ειδικής Ομάδας Εργασίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την αναμόρφωση του Κώδικα Δεοντολογίας των Ευρωβουλευτών και την αυστηροποίηση των ρυθμιστικών κανόνων που αφορούν στη λειτουργία των λόμπι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από το 2004 είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Από τον Αύγουστο του 1999 μέχρι το Μάιο του 2004 ο κ. Λαμπρινίδης διατέλεσε Πρέσβης εκ Προσωπικοτήτων της Ελληνικής Δημοκρατίας. Συμμετείχε στη Συντονιστική Επιτροπή του υπουργείου Εξωτερικών για τη διαπραγμάτευση εννέα διμερών συμφωνιών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που υπογράφτηκαν το Ιανουάριο 2000. Συντόνισε τη δημιουργία και ενίσχυση του παγκόσμιου δικτύου διακεκριμένων νέων ελλήνων και φιλελλήνων με σκοπό την προώθηση αμοιβαία επωφελών συνεργασιών διεθνώς. Διατέλεσε επίσης εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών στην κυβερνητική Ομάδα Διοίκησης Έργου για τον συντονισμό της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Από τον Σεπτέμβριο του 1996 ως τον Αύγουστο του 1999 διατέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών για τον Απόδημο Ελληνισμό. Κατά τη θητεία του εγκαινιάστηκαν και ενισχύθηκαν δεκάδες θεσμοί και πρωτοβουλίες στήριξης του ελληνισμού της Διασποράς με ιδιαίτερη έμφαση στον ελληνισμό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής, της Αυστραλίας και άλλων απομακρυσμένων περιοχών. Εγκαινιάστηκαν επίσης με επιτυχία δίκτυα νέων Ελλήνων ανά την υφήλιο καθώς και διακεκριμένων Ελλήνων της Διασποράς, με στόχο την ενίσχυση της ελληνικής τους ταυτότητας και τη στήριξη της Ελλάδας σε ζωτικά ζητήματα.

Το 1996 εργάστηκε ως διευθυντής του επιτελείου του υπουργού Εξωτερικών Θεόδωρου Πάγκαλου. Από το 1994 μέχρι το 1996 διατέλεσε ειδικός σύμβουλος του υφυπουργού Εξωτερικών και μετέπειτα υπουργού Παιδείας Γιώργου Παπανδρέου.

Από το 1988 ως το 1993 εργάστηκε ως δικηγόρος στην εταιρία Wilmer, Cutler & Pickering στη Ουάσιγκτον των ΗΠΑ, με εξειδίκευση στο διεθνές εμπόριο και τις διεθνείς διαιτησίες. Διατέλεσε συνεργάτης του ιδρυτή της εταιρίας και μετέπειτα νομικού συμβούλου του Λευκού Οίκου επί προεδρίας Κλίντον, Lloyd Cutler. Το 1993 επέστρεψε στην Ελλάδα για να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις.

ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ (επιλεκτικά)

Ο κ. Λαμπρινίδης ήταν υποψήφιος "Ευρωβουλευτής της Χρονιάς 2006" του περιοδικού του Eυρωπαϊκού Κοινοβουλίου "Parliament Magazine" για το έργο του στον τομέα της προώθησης των θεμελιωδών δικαιωμάτων των Ευρωπαίων πολιτών. Ανακηρύχτηκε Επίτιμος Διδάκτορας του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών του πανεπιστημίου του Ντονιέτσκ της Ουκρανίας για το έργο του για τη στήριξη του ελληνισμού στη χώρα αυτή. Έχει διατελέσει Βοηθός Καθηγητή στη Σχολή Οργάνωσης και Διοίκησης του πανεπιστημίου Yale. Διατέλεσε Αρχισυντάκτης της έγκριτης νομικής επιθεώρησης The Yale Journal of International Law (1987-88). Στην Ελλάδα έχει διδάξει ως Επισκέπτης Καθηγητής στη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία και την Αστυνομική Ακαδημία. Συμμετείχε ως ομιλητής στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός για θέματα αθλητισμού και ειρήνης (2003 και 2004).

Στην επαγγελματική του δράση έχει, μεταξύ άλλων, διατελέσει πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Δικηγορικού Συλλόγου του District of Columbia των ΗΠΑ.

Έχει χρηματίσει συνεργάτης της Νομικής Ομάδας της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στη νικηφόρα για την Ελλάδα Υπόθεση Ασφαλιστικών Μέτρων εναντίον της Ελληνικής Δημοκρατίας για το Εμπάργκο Εναντίον των Σκοπίων, υπό τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη.

Ο κ. Λαμπρινίδης έχει βραβευτεί από το Hellenic Leadership Conference, την επιτελική οργάνωση του ελληνοαμερικανικού λόμπι, για το έργο του στην προώθηση των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό.

Τέλος, έχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων σε ελληνικές και ξένες εκδόσεις και έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα και την ΕΕ σε πλήθος επίσημων πολιτικών και ακαδημαϊκών επαφών και συνεδρίων σε πάνω από 40 χώρες και διεθνείς οργανισμούς σε όλη τη γη.

Ο κ. Λαμπρινίδης είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη.
frizArta