Yazı kısmı kısa, liste kısmı uzun ve net bir yazı olacak hazır olun. Başlıyorum:

2010′un En Overrated Filmleri:

1. The Girl With Dragon Tattoo
2. Iron Man 2
3. Toy Story 3
4. The Lovely Bones
5. 9
6. New York’ta Beş Minare

Listeye ekleme yapmak isterseniz yorumlar bu günler için var.

2010′un En Underrated Filmleri:

1. The Ghost Writer
2. Moon
3. Le Concert
4. Ip Man 2 (Ip Man 1 de izlenmeli)
5. Looking for Eric
6. J’ai tué Ma Mére (2009 yapımı aslında)
7. Let The Right One In (2008 yapımı aslında)
8. Copie Conforme
9. No One Knows About Persian Cats (Kesinlikle izlenmeli, 2009 yapımı)
10. The Cove
11. L’illusionniste

Yılın hayal kırıklığı yaratan filmleri:

1. The Last Airbender
2. Skyline
3. Iron Man 2
4. The Expendables
5. Predators
6. The American
7. Les aventures extraordinaires d’Adèle Blanc-Sec
8. Centurion
9. Alice in Wonderland
10. Green Zone

Yılın en iyi filmleri ise şöyle: (Yanlarında deplaseler de olacaktır) Liste tersten gitmektedir 10. sırada olan en iyi filmdir.

1. The Book of Eli deplase The Road
2. Kick-Ass deplase Macheté ve Red
3. Sherlock Holmes
4. A Single Man
5. The Social Network
6. How To Train Your Dragon
7. Animal Kingdom
8. Scott Pilgrim vs. The World
9. Inception
10. Black Swan

Son olarak da Türkiye’de yılın en iyi 10 gişe yapmış filmi: (Yorumsuzdur, siz anlayın durumu!)

1 New York’ta Beş Minare 383 8 3.444.083
2 Recep İvedik 3 378 21 3.325.842
3 Eyyvah Eyvah 256 39 2.459.815
4 Yahşi Batı 370 15 2.323.061
5 Av Mevsimi 340 4 1.726.645
6 Çok Filim Hareketler Bunlar 286 24 1.141.448
7 Başlangıç 139 21 1.100.649
8 Alacakaranlık Efsanesi: Tutulma 220 19 1.041.920
9 Veda 227 29 1.028.032
10 Dersimiz Atatürk 261 34 861.46

Bir de gösterime giremeyen 2010 yapımı filmleri var ki onlar da film dağıtımcılarının çakallığı sebebiyle ödül törenlerini bekliyorlar. Aday oldukları anda gösterime girecekler türkiyede. Yazık. Sonra neden korsan indiriyosun…
Hangi filmler onlar?
Biutiful, The Fighter, 127 Hours, Black Swan, The King’s Speech, True Grit ve böyle daha birçok film.

Yılın en iddialı filmlerinden Inception’ı geride bırakmışken bir diğer iddialı filmin de ilk fragmanı yayınlandı. Uzun zamandır beklediğimiz doygun uzaylı filmlerinden biri olabilir mi sorusunun cevabını fragman üzerinden verebilirsek evet sonucu çıkıyor ortaya. Filmin adı Skyline. Yönetmenleri Strause kardeşler. Bu ikili genellikle görsel efekt uzmanı olarak yapımlarda görev alıyorlar ancak yönetmenlik deneyimleri de mevcut. Bilinebilecek en tanınmış filmleri 2007 yapımı Alien vs. Predator – Requiem filmi. Çok başarılı bir film olduğu söylenemez tabii ancak ağabey-kardeş görsel efektler konusunda CV’lerini oldukça iyi şekilde doldurmuş durumdalar. Birkaç örnek verelim: Titanic, X-Files, Aeon Flux, X-Men: The Last Stand, Babel, Click, 300, Jumper, Incredible Hulk, X-Men Wolverine, Avatar, Iron Man 2 görsel efekt uzmanı olarak yaptıkları işlerin birkaçı. Şimdi ise oldukça dikkat çekici bir yapım ile karşımıza çıkmaya hazırlanıyorlar.

District 9 ve Avatar ile uzaylıların dramatik yaşamlarına göz attıktan sonra bu şekilde bir gerilim, bilimkurgu filmi ilaç gibi gelecektir. Ancak sonunun Dünyalar Savaşı gibi olmaması en büyük dileğimiz. Kabarık CV’lere dayanarak filmin görsel açıdan muazzam olacağını tahmin edebiliriz. Konunun çıkış noktası ise daha da dikkat çekici: Stephen Hawking’in geçtiğimiz yıl yaptığı “Uzaylılar ile iletişim kurmaktan kaçınmalıyız, eğer dünyamıza gelirlerse tıpkı Colomb’un Amerikayı keşfettiği zamanki gibi olabilir sonumuz. Yani yerlilerin katliama uğraması.” açıklaması ile başlayan fragman bunu doğrular şekilde dünyanın sonunun geldiği izlenimini uyandırıyor.

Genellikle dizilerde rol alan Eric Balfour ve Scottie Thompson başrollerde. Scrubs’ın Turk’ü Donald Faison da bu filmde rol alan diğer dizi çıkışlı isimlerden.

Film 12 Kasım 2010 tarihinde ABD’de gösterime girecek. Türkiye gösterim tarihi ise henüz belli değil.

Fragman:

Not: Fragman sevenload’daki sorun nedeniyle şimdilik sadece Facebook sayfasında: Facebook.com/sineblok/video=Skyline

Coen Kardeşler’in 2010 Oscarlarında en iyi film ödülü için yarıştıkları yeni yapımlarıydı “A Serious Man”. Ülkemizde ise neredeyse yurtdışı gösteriminden 1 yıl sonra sinemalara girebildi. Açık konuşmak gerekirse çok fazla kişinin seveceğini sanmıyorum filmi. Terminatör ile Rocky ile büyüyen nesilleriz sinemaseverler olarak. Bu filmlerde tabii ki yanlış bir şey yok ancak o türün dışına çıkan yapımları sevmekte zorlanıyoruz çoğu zaman. Coen kardeşler de genel olarak drama, komedi ve bolca yahudi filmi çekiyor. The Big Lebowski ile ilk defa Joel ve Ethan Coen isimleri ile karşılaştım mesela. Ardından O Brother, Where Are Thou? geldi. Sonrasında The Man Who Wasn’t There, No Country For Old Men ve son olarak da Burn After Reading’i izlemiştim. Açık konuşmam gerekirse The Big Lebowski tabii ki müthiş bir filmdir ancak sonrasında çektikleri filmler pek beğenimi kazanmamıştı. Belki Burn After Reading’i ayrı tutmak gerek diğerlerinden. Çünkü kara mizah nedir diyenlere bu filmi göstermek gerekli.

A Serious Man ise kara mizah dolu bir drama. Orta batıda yaşayan yahudi bir fizik profesörünün hayatını, hayatının nasıl alt üst olduğunu, başından geçen olayları anlatıyor film. Ailesi, iş hayatı, aşk hayatı, yahudi toplumu ve yahudi olmayan insanlar ile ilişkileri yansıyor ekrana. Çoğu zaman sinir bozucu sakinlikte kalıyor Michael Stuhbarg’ın canlandırdığı Larry Gopnik karakteri. Ve yaşadığı olaylara karşın verdiği tepkiler konusunda sizi bolca sinir ediyor. Ciddi davranmaya çalışıyor ancak bundan çok şaşkın kalıyor ekranda. E zaten film Coen kardeşlerin olunca, ironi de bir ucundan dahil oluyor olaya. Kaldı ki bu filmde ucundan değil direkt bodoslama şekilde ironiler geçiyor hikayenin içerisinde. Durağan konusu, bol yahudi terimleri, arada gerçekleşen komik olayları ve yaşamın insanı nasıl şaşırtacağına dair bir film A Serious Man. Bu açıdan tipik bir Coen filmi olduğunu tekrar söylemek herhangi bir şey kaybettirmez. Dediğim gibi çoğu kişi sevmeyecektir, kimisi aşırı küfür edecektir filmi izledikten sonra hatta belki bir kısmı daha film bitmeden terkedecektir salonu ama kara mizah seven, durgun filmlere katlanabilen kişiler bu film ile ilgili olumsuz görüş bildirmeyeceklerdir. Ben mi ne düşünüyorum? Örnekle açıklamak daha doğru olur: İzlediyseniz eğer, Burn After Reading’de tam sıkılmaya başlayacağınız sahnede bir anda inanılmaz bir şaşkınlık yaşayarak filmi sevmeye başlıyorsunuz ya hani. İşte o sahnelerden burada da var ve gerçekten en beklenmedik anlarda ortaya çıkartıp film hakkındaki görüşlerinizi değiştirebiliyorlar. Eğer o sahnelere dikkat ederseniz tabii.

Belki bilmek istersiniz diye ufak bir bilgi daha: The Big Bang Theory’nin Howard Wolowitz’i Simon Helberg de filmde ufak bir rolde karşımıza çıkıyor.

Film 7 Ağustos’ta gösterime girdi. Fragmanı aşağıda:

Link:

Şahsen Juan José Campanella ismiyle tanışmam House M.D. dizisinin yönetmenliğini yapması sebebiyle gerçekleşmişti. O dönemden sonra bu yılki Oscar ödüllerine bir filmiyle katılacağını öğrendim ancak şansının Haneke’nin White Ribbon’ı sebebiyle az olduğunu düşünüyordum. Filmi o zamandan beri izleyecektim, ancak vakit bulabildim. Söylemem gerekir ki En İyi Yabancı Film Oscar’ını kesinlikle hakediyor. Konusu, şaşırtmacaları, yan olayları, çekim kalitesi, oyuncuların performansı vs… her şeyiyle bu film Oscar’ı hakediyor.

Arjantin sinemasına ya da latin amerika sinemasını çok bildiğimi söyleyemem. Hatta hiç bilmiyorum bile diyebilirim açıkça. Ancak bu aralar takip etmeye başladığım bir çok başarılı yönetmen ve başarılı yapımlar ile dikkatimi çekmekte. Juan José Campanella bu yönetmenlerden birisidir artık. Açık olarak bu onun başyapıtıdır ve zaten hakettiği yeri de sinema tarihinde almıştır. Sadece Oscar değil tabii kastettiğim, akademi ödülünün yanı sıra tam 8 farklı festivalde 34 ödül almış bir film.

Başrollerde Arjantin’in başarılı oyuncularından Soledad Villamil ve J.J. Campanella’nın gediklisi (6 filminin 4′ünde başrol oynamıştır.) Ricardo Darin var. Hem Soledad hem de Ricardo delici mavi gözlere ve üstün yeteneklere sahipler. Özellikle Ricardo Darin ülkemizde daha önce de gösterilen Nueve Reinas ve El hijo de la Novia filmleri ile de tanınabilir.

Film, adliyede çalışan Benjamin Esposito’nun (Ricardo Darin) dahil olduğu bir davayı çözmek için uğraşırken bu davanın onun tutkusu olmasını ve hayatını, hayatının aşkını bu uğurda yitirmek üzere olduğunu anlatıyor. Dahil olduğu bu dava genç ve güzel bir öğretmenin tecavüz ve cinayetinin davasıdır. Herkes zanlıyı dışarıda ararken, Esposito onu gözlerde bulmuştur. Çünkü o biliyordur ki, gözlerin sırları her şeyi ele verir.

Film, Eduardo Sacheri’nin “La pregunta de sus ojos/Gözlerindeki Soru” isimli romanından sinemaya uyarlandı. Uyarlaması ise yine kitabın yazarı Eduardo Sacheri ve yönetmen J.J. Campanella tarafından gerçekleştirildi. İkili 2012 yılında bir başka proje ile daha karşımıza çıkmaya hazırlanıyorlar.

Filmlerin genellikle fragmanını eklerim ancak bu sefer çok sevdiğim bir sahnesini eklemeyi uygun görüyorum. Merak etmeyin herhangi bir “spoiler” yok. Zira filmin açılış sahnesi. Çekimleri çok hoşuma gittiği için onu ekliyorum:

Link:

Sunset Boulevard’ın galasında, gösterimden sonra ünlü film yapımcısı ve Paramount’un kurucularından Samuel Goldwyn, filmin senaristi ve yönetmeni olan Billy Wilder’a gidip “Seni besleyen sektöre ihanet ettin, alçak köpek” demiştir. Billy Wilder ise karşılık olarak okkalı bir “Fuck you!” ile cevap vermiştir. Peki neden sinema tarihinin en başarılı yapımcılarından birisi, sinema tarihinin en güzel filmlerinden birisinin yönetmenine bu şekilde sert çıkmıştır? Bunun cevabı filmin içerisinde ve aşağıdaki yazıda saklı.

1940′lı yıllarda ortaya çıkan ve bir önceki jenerasyon filmlerinin karanlık yapısını alıp daha kaotik, görsel ve aşırı öğelerle süsleyen bir sinema akımının en önemli örneklerinden birisi Sunset Blvd. Film-noir denilen bu sinema akımının diğer türlerden farklılıkları ,bu akımdan bir çok filmi izleyenler sinema tarihinin en başarılı yapımlarının bunlar olduklarını sürekli dile getirirler, oldukça bellidir. Örneğin mutlu son yoktur bu filmlerde veya sonlar genelde sürpriz öğeleri taşırlar. Ancak Film-noir’in daha önemli özellikleri ise ruh hali bozuk insanlar, beş parasız delikanlıların suça yönelmeleri, onları yönlendiren femme fatale’ler,  aşırı dekorasyona sahip ortamlar ve en önemlisi de toz pembe hayatın yerini almış acı ve çarpıcı gerçeklerin izleyicinin gözüne sokulması. Toz pembe hayaller, mutlu aile tabloları, yalan amerikan rüyası yoktur Film-noir’de. Hayatın içindeki sapkınlıkları, kötü alışkanlıkların ne boyutta olduğunu tüm çıplaklığı ile gösterir bu tür. Hal böyle olunca da Sunset Blvd. Film-noir’in en önemli yapımlarından birisi haline geliyor yukarıdaki öğeler sebebiyle.

Samuel Goldwyn’in neden böyle bir ithamda bulunduğunu daha kolay açıklamak için yukarıdaki paragrafı ve film-noir’in ne demek olduğunu kaba taslak açıklamak gerekliydi. Şimdi filme geri dönelim. Sunset Blvd. bilenler için Los Angeles’taki bir caddenin adı. Hatta tarihin en ünlü caddelerinden birisidir kendisi ve genel olarak Los Angeles’ın sinema emekçilerinin görüldüğü bir yerdir. Filmin adının sinemacılar ile bu kadar özdeşleşmiş bir şehirde ve yerde geçmesinin güzel bir dokundurma olduğu da apaçık ortadadır. Hollywood’u anlatır film. Hollywood’un geçmişini, geleceğini bir çırpıda özetler ve ardından ne kadar çarpık bir sistemi ve ne kadar çıkarcı olduğunu tasvir eder. Geçmiş dönem yıldızlarının artık ne kadar unutulmuş olduklarını, film şirketlerinin yeteneğe değil şekilciliğe önem verdiklerine dokundurur. Hollywood’da iş bulmanın ne kadar zor olduğunu ve başarı basamaklarını çıkanların o şehre ilk geldikleri halden bu yana ne kadar değiştiklerini açık bir şekilde gösterir. Açıkça Hollywood ile alay eden bir Hollywood filmidir Sunset Blvd.

Sinema tarihinin en başarılı aktrislerinden birisinin emekli olduktan 20 yıl sonra bile kendisini nasıl dev aynasında gördüğünü, onun saplantılarının ve saçmalıklarının ne kadar çok kişiye zarar verebileceğini görürsünüz Sunset Blvd.’da. Yada umutsuz bir yazarın şans eseri nasıl bir duruma düştüğünü ve bu durumdan çıkmak ve çıkmamak adına nasıl bir ikilemde kaldığını görürsünüz. Bol bol sigara ve alkol tüketilir filmde, aşk hikayeleri öyle “mıymıy” şeklinde değildir. Çünkü gerçekçidir, çünkü orası Hollywood’dur. Her şey para, sapkınlık, çıkar ilişkisidir. Hayatın ta kendisini, Hollywood’un ta kendisini anlattığı için güzeldir Sunset Blvd. Ve işte tam da bu yüzden yani Hollywood’un çıkarcılığını, sapkınlığını, burnu yukarıdalığını, yoksulluğunu izleyiciye aktardığı Samuel Goldwyn, Billy Wilder’a “Alçak köpek” demiştir.

Sunset Blvd’ın çekimleri tam da Film-noir’liktir. Çekimlerin ön planlarında aydınlatmalar vardır, asıl sahne aydınlıktır ancak arka planda herhangi bir ışık yoktur. Bu derinliği arttıran bir çekim tekniği olsa da bu tekniğin çıkışı tamamen ekonomik sebeplerden kaynaklıdır. Zira savaş sonrası bir ekonomide sinemacılar da tasarruflu davranmak durumundaydı. Ancak yine de bu tür çekimler rastlantısal olsa bile film-noir’in temel çekim prensibini oluşturmuştur. Kara film olarak Türkçe’ye çevrilebilecek film-noir’de karanlık sahneler olması kimseyi şaşırtmaz zaten. Türün bu temel özelliği de Sunset Blvd’da bolca mevcut. Genelde karanlık sahneler ve gece çekimlerinin sadece ön plan hariç zifiri karanlık içinde gerçekleştirilmesi filmin gerçekçiliğini ve karanlıklığını birebir tanımlıyor.

Türün diğer filmlerinden birkaç örnek vermek gerekir ki Sunset Blvd. hakkında ufak bir fikir sahibi olabilesiniz. Bu örnekler yakın dönem film-noir örneklerinden. Tabii ki türün klasik dönemi daha az kan, daha az şiddet, daha az erotizm barındırıyor ve genelde insanın yalnızlığından çok çevresine karşı güvensizliğine vurgu yapıyor ancak yine de tür temel anlamda aynı. İşte türü üzerinde biraz düşünürseniz tanıyabileceğiniz yakın tarihten birkaç film:

Blade Runner

Reservoir Dogs

Usual Suspects

Lost Highway

Taxi Driver

Fight Club

Mulholland Drive

The Man Who Wasn’t There

Eğer bu filmlerden birkaçını izlediyseniz film-noir türüne sokulmak istenmemelerine rağmen, tür hakkında temel bir bilgi edinebilirsiniz. Ancak dediğim gibi klasik dönem bu filmlerden biraz daha farklı.

Sunset Blvd; başrollerini William Holden ve Gloria Swanson’ın paylaştığı, genel hikayenin William Holden’ın canlandırdığı Joe Gillis’in gözünden anlatıldığı ancak hikaye gidişatını Gloria Swanson’ın canlandırdığı Norma Desmond’ın yönlendirdiği, Film-noir türünün en başarılı örneklerinden birisi olan ve ekibine 8 dalda Oskar adaylığı kazandırıp 3 Oskar ile ödül getirdiği oldukça başarılı bir filmdir. 100 yılın en başarılı filmlerinden birisi olarak gösterilmektedir.

Fragmanı:

Link:

Harry Potter efsanesini sömürmek adına final kitabını ikiye bölüp yayınlayacak olan film şirketleri ilk filmi bu yıl sonunda ikinci filmi de 2011 yazında yayınlayacaklar. Filmi bilmeyen yok, kadro aynı, değişen bir şey yok.

17 Kasım 2010 Türkiye’de gösterime girecek filmin fragmanı aşağıda:

Link:

Bir süre önce haberlere çıkan Facebook’un ortaya çıkış hikayesinin sinemaya aktarılacağı haberleri gelince Hollywood kültürünün her şeyin suyunu çıkarttığı düşüncesini tekrardan hatırlamıştım. Evet ara ara unutuyoruz bunu ancak sömürüyorlar her olayı burası da ayrı bir gerçek.

Filme geri dönecek olursak ben daha az kaliteli bir kadro bekliyordum. En azından daha duyulmamış bir yönetmenin bu filme talip olacağını düşünüyordum. Ancak karşımıza çıkan isim David Fincher olunca filme biraz daha dikkatli bakmamız gerekiyor haliyle. Se7en, Fight Club, The Game, Panic Room ve son olarak da Curious Case of Benjamin Button yönetmenin CV’sinde yer alan filmler olunca filme umutla bakabiliriz demek düşüyor bize.

Filmin kadrosu ise genç oyuncularla dolu. Bizi sümüklü böcekten kurtaran ve Spidey’i yeniden sevmeme sebep olacağına inandığım Andrew Garfield’ın yanı sıra Mark Zuckerberg rolünde Zombieland’in Columbus’u Jesse Eisenberg var. Onların yanında Justin Timberlake de filmde yer alan oyunculardan.

Facebook’un kurulumunu dramatik bir şekilde anlatan film, 1 Eylül’de ABD’de 17 Aralık 2010 tarihinde de ülkemizde gösterimde olacak.

Fragman:

Link:

Amores Perros, 21 Grams ve Babel gibi başarılı yapımların yönetmen koltuğunda oturan Meksikalı başarılı sinemacı Alejandro Gonzalez Inarritu yeni yönetmenlik deneyimini Biutiful ile tadıyor.

Kirli işler yaparak ailesini geçindirmeye çalışan Uxbal, her kötü iş yapanın başına gelebileceği gibi belayı üzerine çekmiştir. Uxbal’ın bu durumdan kurtulmaya çalışırken yaşadığı dramatik olayları işleyen Biutiful’da başrol Uxbal rolünde Javier Bardem’i izleyeceğiz.

Drama filmlerinin usta yönetmeni Inarritu’nın yepyeni dramatik öğelerle dolu filmi Biutiful, 2010 Cannes Film Festivali’nde Javier Bardem’e en iyi erkek oyuncu ödülünü de getirdi.

19 Kasım 2010 tarihinde Türkiye’de gösterime girecek filmin fragmanını aşağıdan izleyebilirsiniz:

Link:

İyi polis kötü polis olayını biraz farklı şekilde ele alan yepyeni bir komedi filmi The Other Guys. Oldukça başarılı bir oyuncu kadrosuna sahip olan film, polis teşkilatının medar-ı iftiharı iki polise özenen iki masabaşı polisinin komik maceralarını konu alıyor. Polis teşkilatının göz bebeği polisleri Samuel L. Jackson ve Dwayne Johnson oynarken, onlara gıpta ile bakan polisleri ise Will Ferrell ve Mark Wahlberg canlandırıyor. Ayrıca Michael Keaton da polis şefi olarak filmde yer alırken, Eva Mendes de Will Ferrell’ın ateşli karısını oynuyor. Kadro bu kadarla bitmiyor: Brooke Shields ve Paris Hilton da yapımda güzeller kontenjanından kendilerine yer buluyorlar.

Filmin yönetmeni ise Will Ferrell’ın kankası olarak bilinen ve Step Brothers yapımını yöneten Adam McKay. Ayrıca YouTube’un en gözde videolarından olan “Landlord”u da yazan, yöneten ve oradaki arkadaşı canlandıran kişi yine Adam McKay.

6 Ağustos 2010′da ABD’de gösterime girecek filmin Türkiye gösterim tarihi henüz belirli değil.

Bu eğlenceli yapımın fragmanını aşağıdan izleyebilirsiniz:

Link:

Todd Phillips herkesin aklına Old School ve Hangover filmleri ile gelen bir yönetmen. Özellikle son filmi Hangover tanıtımı için sosyal medya kullanıldığından oldukça yankı uyandırmış ve ortalama bir komedi filmi olduğundan da birçok kişi tarafından izlenmişti.

Şimdi ise Todd Phillips’in bir yeni projesi daha görücüye çıkmak üzere. Ve yine kadroda Hangover’ın garip adamı Zach Galifianakis var. Ancak bu sefer yanında daha da kaliteli bir isim mevcut: Robert Downey Jr. Bu ikilinin yol macerasının anlatıldığı filmde diğer rollerde göreceğimiz isimler ise Michelle Monaghan, Juliette Lewis ve Jamie Foxx.

Amerika’da 5 Kasım’da gösterime girecek filmin Türkiye gösterim tarihi ise 3 Aralık 2010.

Fragmanı aşağıdan izleyebilirsiniz:

Link:

Başlık durumu özetliyor. Uzun uzadıya yazmaya, açıklamaya gerek yok. Emir Kusturica’nın Maradona hakkında çektiği belgesel film. Bu adam neden bu kadar ünlü sorusunun cevabını sadece attığı goller sanıyorsanız bu yanılgıdan sizi kurtaracak yegane belgeseldir. İzleyin, izlettirin. Hele ki “Mesih tekrar Napoli’de” pankartları eşliğindeki karşılama sahnesi inanılmaz. Fragman vs. çok da önemli değil. Ancak size bu adamın neden kilisesi olduğunu gösterecek bir video var aşağıda. İzlemelisiniz:

Link:

14 Temmuz – 15 Eylül tarihleri arasında İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin düzenlediği bir etkinlik ile nostaljik filmleri Havagazı Fabrikası’nda ücretsiz olarak izleyebileceğiz. Her hafta Çarşamba günleri düzenlenecek etkinlikte saat 21.30′da dünya sinemasının ünlü filmlerini izleme olanağına sahip olacağız.

Altına Hücum’dan Macbeth’e, Casablanca’dan Rıhtımlar Üzerinde’ye bir çok ünlü filmi Havagazı Fabrikası’nın eşsiz atmosferinde izlemek isteyenler için tam program:

Christopher Nolan’ın yepyeni medarı iftaharı. Rüyalarla gerçekleri birbirine geçiren bir bilim kurgu. Bu tarz çekimleri en iyi beceren isimlerden birisi artık Nolan ve fragmanı gerçekten inanılmaz etkileyici. Tabii “Medell’in” gibi olmasını istemeyiz (Entourage’a atıf). Kendi yazıp yönettiği filmde yine inanılmaz bir oyuncu kadrosu kullanıyor Nolan. Başroldeki Leonardo di Caprio’nun yanı sıra iki beğendiğim genç oyuncu Ellen Page ve Joseph Gordon-Levitt de yan rollerde karşımıza çıkacaklar filmde. Ayrıca Batman serisinde de Nolan’la çalışan Michael Caine de yine kadroda olan ünlü isimlerden. Bir diğer Batman serisi oyuncularından Cillian Murphy de kadroda yer alıyor.

16 Temmuz’da ABD’de gösterime girecek film, Türkiye’de ise 30 Temmuz’da gösterime giriyor.

Filmin fragmanı:

Link:

Jean-Luc Godard’ın über bilim kurgu dramasıdır. Tam adı “Alphaville, une étrange aventure de Lemmy Caution” yani Alfakent, Lemmy Caution’un ilginç macerasıdır. Godard’ın bu senaryoyu yazmasına esin kaynağı olan ise 1926 yılında yayınlanmış bir Paul Eluard şiiridir. Sürrealist bir şair olan Eluard’ın bu şiirinin adı “capitale de la douleur” yani “Acının Başkenti”dir. İşte Godard da 1984 üzerine inşa ettiği filmi Acının Başkenti olarak adlandırır. Alfakenti acının, griliğin, tek düzeliğin, düzenin, despotizmin, duygusuzluğun, vicdansızlığın başkentidir.

Fütüristik bir şehirdir ve yapay zeka tarafından yönetilmektedir. Bu yapay zeka insanlar için neyin iyi neyin kötü olduğuna karar vermekte ve insanları mantıksal doğruya yönlendirmektedir. Alfa 60 isimli bilgisayara uyanlar normaldir diğerleri ise ya gizlenir ve intihar ederler ya da infaz edilirler. Ana karakter Lemmy Caution/Ivan Johnson(Eddie Constantine) şöyle der Alfa 60 ile konuşurken: “i refuse to become what you call normal” yani “senin normal olarak adlandırdığın şeyi olmayı reddediyorum” demiştir. Bu sayede teknolojiye boyun eğmeyeceğini de kısaca açıklamıştır. Bir makinenin doğrusunu kabul etmemiş, insanlığın en önemli hakkını kullanmıştır: Özgür irade. Hikayenin bir diğer başrolü Natasha von Braun(Anna Karina) ise Alfakent’te yetişmiş bir güzeldir. Gözleri bağlanmış ama öğrenmeye aç bir çocuk gibidir. İlk başlarda sorgulamasa da sonrasında Lemmy Caution’ın kafasına ve kalbine girmesi sebebiyle sorgulamayı ve “Neden” demeyi öğrenmeye başlamıştır. Daha önce “Neden” dememesinin sebebi basittir: Alfakent’te “neden” değil “çünkü” kullanılır.

Sahte bir huzura ev sahipliği yapmaktadır Alfakent ve hep bir şeyler eksiktir. Bu şehir de duyguya yer yoktur. Bu kadar çok teknoloji varken insanların sanata, düşünüşe, duyguya zaman bırakmamaları ve doğruculuğun tek kıstas kabul edilmesine imkan verdiği şehirde yaşayan zombiler olarak sınıflandırılmaları çok da zor değildir. Bu film tıpkı bir Matrix veya bambaşka bir ütopya. Teknolojinin her şeyin çözümü olduğunu düşünen insanların, kendilerini teknolojinin kollarına bırakıp yarınlarını düşünmemelerini, geçmişlerini unutmalarını sağlamalarıdır Alfakent.

Alfa 60 isimli makineye göre kimse dün yaşamadı ve kimse yarın yaşamayacak. Asıl olan bugündür. Bu da kısaca zamanın algısının algıladığımız güne ait olduğunu ve tek önemli olanın bulunduğumuz gün olduğunu ve bulunduğumuz günün sürmesi için duygulara yer olmadığını tanımlar. Tıpkı şu anda içinde yaşadığımız dünya gibi. Alfakent sakinlerinden farkımız nedir şu anda? Çok da bir farkımız yoktur aslında. Teknoloji mağduriyetimizi vurgular Godard bu yapımında. Ütopyayı imgeler ile aktarır sinemaya. İşte bu yüzden büyük adamdır zaten Godard. Kimsenin aktaramayacağını dener. Hollywood’a inat reyting peşinde koşmadan karmaşık hikayeler çıkartır ortaya. Fransız sinemasının tanımıdır bu zaten. Nouvelle Vague’un reyting yerine sanatın peşinden koşmasını nasıl tanımlarsınız dese birisi sanırım bu filmi ona izlettirmek yeterli olacaktır. Tam anlamıyla sıkıcı bir film. Bittikten sonraki 2 saat belki de filmden nefret edeceksiniz. Ancak kendinizi zorlarsanız imgeleri okumayı başarır ve filmi anlamaya başlarsınız.

Teknolojiye, tek düzeliğe, vicdansızlığa karşı tek bir silahı vardır elinde Godard’ın bu filmde. Aşk. Sadece aşktır alfakent’i uykusundan uyandırabilecek ve zombileri öldürebilecek. Sadece aşktır alfakent’i alt edebilecek.

acının başkenti

gözlerinin eğrisi dolanıyor yüreğimi,
bir raks, bir dinginlik çemberi,
zamanın aylası, gece beşiği ve güvenli,
ve eğer hiçbir şey kalmadıysa aklımda yaşadığımdan
gözlerinin her zaman görmediğindendir beni.

yaprakları günün ve pembe şarabın köpüğü,
rüzgarın sazları, kokulu gülücükler
işık dünyasını saran kanatlar,
gökyüzü ve deniz yüklü gemiler,
gürültü avcıları ve renk kaynakları.

tanların kuluçka yatağından doğan kokular
yıldızların samanı üzerinde yatan
saflığa bağımlı gün gibi tıpkı
dünyada bağımlıdır senin tertemiz gözlerine
ve akar bütün kanım bakışlarında senin.

paul eluard

Film ile ilgili bir şeyler yazmadan önce ufak bir detay düşmem gerekiyor buraya: Çok uzun zamandır istiyordum Jean-Luc Godard’ın tüm filmlerini izlemeyi. Tıpkı David Lynch’e yaptığım gibi kronolojik sırayla gitmek için ilk film olarak Breathless’ı seçtim. Ve 13 Haziran günü ilk Godard filmini indirdim ve izlemeye koyuldum. Filmi bitirdiğimde internette dolanırken EfsaneSahneler.com’un Tweet’i gözüme ilişti. Tweet’teki linke tıkladığımda Breathless’ın 50. yılının şerefine filmin yeniden gösterime gireceği bilgisini ve hazırlanmış 50. yıl fragmanını gördüm. Filmi izlediğim gün 50. yıl fragmanının yayınlanması çok güzel bir rastlantıdır benim için. 50. yıl özel fragmanını yazının sonunda görebilirsiniz.

İlk paragrafta bahsettiğim gibi film büyük usta Godard’ın ilk uzun metraj filmi. Öncesinde çektiği 3 kısa metraj filminin sonrasında sinema dünyasının en büyüklerinin desteğini alarak uzun metrajını çeken Godard’a ilk filmi için hikayeyi François Truffaut verir. Godard da senaryoya uyarlar. Bunun yanında yine sinema dünyasının en büyük ustalarından Jean-Pierre Melville de filmde rol alarak Godard’a desteğini açıkça belli eder.

Film, kanunsuz bir serserinin amerikalı bir gazeteciye aşık olmasını işler. Dönemin Fransız filmleri gibi ana tema gangster yaşantısıdır. 60′lar Fransa’sında geçen bir hikayedir bu. İçinde aşk, silah, şehvet, yalan, dalavere, cinayet, komplo, ihanet barındıran bir efsanedir Breathless. Kanunsuz yakışıklıların filmin başında itici, filmin sonunda ise çekici geldiği filmlerdendir. Kariyer güzellerinin filmin başında çekici filmin sonunda ise itici geldiği filmlerdendir. Serseri yakışıklımız kariyeri yeni yeni parlamaya başlayan efsane Jean-Paul Belmondo’dan başkası olamazdı tabii. Kariyer güzelimiz de güzeller güzeli Jean Seberg. Belmondo’yu hayatımda ilk defa Victor Hugo’nun ölümsüz eserinden(!) 1995 yılında sinemaya aktarılan “Sefiller” filmindeki Jean Valjean rolünde izlemiştim. Ondan sonra bir çok filmini görmüştüm ancak bunlar olgunluk dönemine ait filmlerinden ibaretti. Bu filmde ise ilk defa gençlik halini gördüm. Jean Seberg’in ise ilk defa bir filmini izledim. Kısa saçlı kızlar her zaman gözümde artı hanesinde olduğu için bu doğal, umursamaz haline vurulmam çok da zor olmadı. Ki bu tamamen rolünü mükemmel oynamasıyla alakalı bir durum.

Yukarıda da dediğim gibi Godard’ın ilk uzun metrajıydı bu film. Aksiyon çekimleri, açıklığı, sadeliği ve rolleri yansıtış biçimi gerçekten çok çok başarılı. Çekimler için kullanılan mekanlar ve o mekanları sunuş tarzı filmi daha da iyi hissetmenizi sağlıyor.  Siyah beyaz filmleri ve fransız filmlerini seviyorsanız bu filmi kesinlikle izlemelisiniz.

50. yıl fragmanı:

Link:

Hollywood’u, Bollywood’u unutun. Amerikan sinemasının vurdusunu, kırdısını unutun. Ya da yalanlarla dolu aşk hikayelerini, aldatmaları… Tüm bunlar hayatı daha karmaşık hale getiren şeyler sadece. Basit olanı nasıl unutabiliyoruz bazen anlamakta güçlük çekiyorum. Hayatın sadece gerçeklerden, olasılıklardan, şanslardan ibaret olduğunu farkettiğimiz an daha huzur dolu olacağız. Sahi, olasılıklardan bahsetmişken “Doğru insanı kaç kere bulabilirsin?” İşte bu sorunun cevabı bu film. Aslında olasılıklar üzerine yürüyen, ama aynı zamanda gelecek beklentilerini sıfıra indirmiş iki insanın müzik dolu hikayesi bu.

Sokak çalgısı ile çiçek satıcısının hikayesi bu. Aralarındaki aşkı seziyorsunuz hemen. Çünkü birbirlerini çekiyorlar anında. Çünkü iletişimleri müzik ile başlıyor ve diyaloglar yerini müziğe bıraktığında birbirlerine bakışlarından anlayabiliyorsunuz bu çekimi. Her ikisi de yaralı aslında ve birbirlerine tutunuyorlar. İşte doğru insan budur diyorsunuz tam o sırada. Saf iyilik ile karşılıksız olarak karşındakini ayağa kaldırmak için çabalamak… Bu filmi güzel yapan üç unsurdan ilki işte bu.

Filmin geçtiği Dublin’in yoksul mahalleleri hikayeyi daha da sıcak hale getiriyor kuşkusuz. Evi fakir ancak kalbi zengin ve huzurlu insanların hikayesi her zaman ilgi çekicidir. Filmin çekimleri için kullanılan açılar ve yöntemler de filmi daha da başarılı gösteren unsurlardan. Büyük Britanya evlerinin o klasik dar, küçük ve basık evlerinin atmosferi sürekli kullanılan aksiyon kamera çekimleri ile tamamen verilebilmiş diyebilirim. Hikayenin duruluğunu sadece Dublin’in yoksul mahallelerinde vermektense yönetmen, bu çekimler ile de hikayeyi daha sıcak hale getirmeyi başarmış. Hele grup halinde söyledikleri şarkılardaki çekimler el kamerası ile çekilen videolar oluşma. Bu arada gerçekten el kamerası kullanılmış filmde. 2 adet “Handycam” ile çekilmiş. Bu da bu filmi güzel yapan ikinci unsur.

Müzikal geçmişe sahip başrol oyuncularının bu meziyetlerini tamamen gösterebilecekleri bir film ancak bu kadar güzel olabilirdi bunu da söylemek gerekli. Marketa Irglova sadece 1988 doğumlu bir piyanist ve söz yazarı. Once’ta da zaten kendini canlandırıyor tıpkı Glen Hansard gibi. Bir diğer başrol olan Glen Hansard da İrlanda’nın en ünlü Indie gruplarından olan The Frames grubunun solisti ve gitaristi. O da yine kendi geçmişini canlandırıyor filmde. Bir sokak sanatçısı olarak başlayan kariyerinin ilk yıllarını canlandırıyor bir bakıma. Başroller bu kadar yetenekli müzisyenler olunca ortaya çıkacak şeyin kötü bir film olması zaten imkansız. Bunu daha da imkansızlaştıransa yönetmenin bile müzisyen geçmişine sahip olması. John Carney, sinemaya adım atmadan önce Glen Hansard’ın grubu The Frames’de baterist olarak yer alıyordu. Bu üçlünün ortaya çıkardığı film gerçekten muazzam. Diyaloglar yerine müzikle anlaşan insanlar olduğunu kanıtlarcasına bir yapım sunmuşlar. Üstelik bunu sadece 17 günde ve 150.000 dolar harcayarak yapmışlar.

Film çoğu yerde müzikal etiketi ile geçiyor. Bu yoruma ancak yarı yarıya katılabilirim. Çünkü ordan oraya uçan ve danseden insanlar yok bu filmde. Müziklerinin muhteşemliğinin yanında bir o kadar sade çünkü. Hal böyle olunca bu filmi müzikal diye etiketlemek çok da doğru değil. İşte bu da filmi bu kadar güzel yapan son unsur. Yani müzikleri! Filmden önce müziklerini dinlemenizi tavsiye etmem. Beğenebilirsiniz, çok da sevebilirsiniz. Ancak bu şarkıları bir de filmi izlerken dinleyin. İşte o zaman kesinlikle bu ikilinin yazdığı şarkılara tapacaksınız.

Ufak bir bilgilendirme: Filmin gösterimine ilgi çekmek için Marketa ve Glen, gösterimlerden sonra çıkıp salon önünde konser vermişler bir süre. Hatta bu konserler sayesinde, daha önceden reddedildikleri Sundance Film Festivali’ne tekrar katılmışlar ve izleyici özel ödülünü eve götürmeyi başarmışlar. Bu başarının dışında Oscar’lardaki en iyi film müziği dahil bir çok ödülü de toplamışlar.

Blogger notu: Film ile beni tanıştıran Derem’e teşekkürler.