ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ

2007-11-05T11:39:00.001+02:00

4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Πριν από λίγες μέρες διάβασα ένα παραπολιτικό. Ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι δισέγγονος παπά, ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι εγγονός κι εγώ είμαι γιος παπά. Θέλω σήμερα λοιπόν να εξομολογηθώ και λίγο να σας εξομολογήσω. Θα μου επιτρέψετε να σας εξομολογήσω.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, από την πρώτη στιγμή μετά τη δραματική νύχτα των εκλογών ζήτησα να έρθει η πολιτική στο τραπέζι, η κριτική να μπει στη σωστή της βάση. Η πρόταση για το ΠΑΣΟΚ, τη δομή και τη λειτουργία του να προηγηθεί. Και η πρόταση για την πολιτική στρατηγική του Κινήματος να πάρει τη θέση που της αξίζει σε μια εποχή που, ενώ ζούσαμε τις δραματικές της στιγμές, θέλαμε παράλληλα να προσδιορίσουμε και το ταξίδι μας στο μέλλον.

Για όλα αυτά θεώρησα καλό να κάνω τις δικές μου προτάσεις. Ζήτησα η Συνδιάσκεψη να γίνει ένα ουσιαστικό Συνέδριο, να συζητήσουμε, να συμφωνήσουμε, να δεσμευτούμε. Το ζήτησα καταρχήν για ένα λόγο: Γιατί πιστεύω ότι η 12η Νοεμβρίου πρέπει να είναι μια μέρα πορείας στο λαό, να ξεκινήσει η πορεία στο λαό. Γιατί εμείς αρκετά έχουμε απομακρυνθεί από κοντά του, αρκετά τον έχουμε πληγώσει και τραυματίσει, αρκετά μας βλέπει στα τηλεοπτικά παράθυρα αλλά δεν μας βλέπει κοντά του. Και αυτό είναι ευθύνη όλων μας. Ρωτώ, είμαστε ευχαριστημένοι ότι εξαντλήσαμε τη συζήτηση;

Θα πω μερικά πράγματα που δεν με αφήνουν εμένα προσωπικά ευχαριστημένο. Μιλούν οι υποψήφιοι -στην αρχή μιλάω- για να πουν τις θέσεις τους. Αδειάζει η αίθουσα. Μιλούν τα μέλη, είναι άδεια η αίθουσα γιατί τα υπόλοιπα ετοιμάζονται για τις βραδινές τους συναντήσεις. Εξακολουθεί κανείς να μην ακούει κανέναν, κανείς δεν διαβάζει κανέναν, κανείς δεν σέβεται κανέναν. Είμαστε εδώ, τοποθετημένοι, έτοιμοι να χειροκροτήσουμε, να αποδοκιμάσουμε.

Δυστυχώς αυτό δεν είναι ο πολιτικός διάλογος που αρμόζει στο ύψος των περιστάσεων αυτής της κρίσης που περνάει η παράταξη. Και αυτή είναι η πρώτη μου παρατήρηση. Και το πιο θλιβερό, το είπε ο Αποστόλης Κακλαμάνης, είναι ότι αντιμετωπίζοντας την πορεία μας, το ταξίδι μας από την αρχή μέχρι τώρα, πολλοί που ήταν μέτοχοι και συμμέτοχοι οριοθετούνται απέναντι σε εποχές όπου ασκούσαν πολύ συγκεκριμένα αξιώματα και ήταν συνυπεύθυνοι.

Και ασφαλώς ο καθένας από μας πρέπει να πάρει τις ευθύνες του. Και εγώ τις πήρα τις ευθύνες μου, και στο Εθνικό Συμβούλιο, και την πρώτη μέρα που μίλησα.

Και τώρα τι μέλλει γενέσθαι; Αυτό είναι το ερώτημα. Εμένα, συντρόφισσες και σύντροφοι, τι με ανησυχεί στις εξελίξεις: Όλοι μιλούμε για το τέλος της μεταπολίτευσης. Όλοι λέμε ότι το πολιτικό σύστημα εξάντλησε τα όριά του. Όλοι μιλούμε για τα περιβόητα εξωθεσμικά κέντρα. Το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμο να απαντήσει με μια ολοκληρωμένη στρατηγική απέναντι σε αυτά;

Ο λαός αγωνιά, φοβάται την πολύχρονη διακυβέρνηση της χώρας από τη συντηρητική παράταξη. Φοβάται το καθεστώς που ήδη χτίζεται και θα ολοκληρωθεί αν η δεξιά μείνει στην εξουσία για πολλά χρόνια ακόμα. Φοβάται ότι μια νέα περίοδος παρακμής για τον τόπο είναι μπροστά του. Είναι λοιπόν φυσικό να απαιτεί ανασύνταξη τώρα, ανασύνταξη και πορεία στο λαό.

Το σκηνικό της δραματικής μας κρίσης δεν το επιτρέπει. Τα γεγονότα οδηγούσαν σε μια 11η Νοεμβρίου ως αυτοσκοπό. Ο κίνδυνος να ταυτιστεί η προσωπική διαδρομή των στελεχών με τη διαδρομή του ΠΑΣΟΚ, ο κίνδυνος της απώλειας της μνήμης μας, ο κίνδυνος να μείνουμε πίσω από τις λαϊκές απαιτήσεις, ο κίνδυνος να μείνουμε έξω από τις ανάγκες που έχει η νέα εποχή, να εξακολουθούμε να είμαστε έξω από τις ανάγκες που έχει η νέα εποχή, είναι ορατός, είναι υπαρκτός.

Και εγώ θα επιμείνω στον ίδιο δρόμο και μετά την 11η Νοεμβρίου. Δεν έχω άλλη οδό, δεν έχω άλλο ήχο, να δώσουμε απάντηση σε αυτή τη μεγάλη απαίτηση του λαού, να πάμε κοντά του, να ακούσουμε το σφυγμό του, να νιώσουμε τους παλμούς της καρδιάς του, να του απαντήσουμε επιτέλους, όχι μόνο τι είναι αυτό που μας έφερε ως εδώ, αλλά κυρίως τι είναι αυτό που θα σηκώσει ξανά την ελπίδα και την προσδοκία για τον τόπο.

Γι' αυτό, αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, δεν νιώθω καλά όλο αυτό τον καιρό. Δεν νιώθω ότι πραγματικά ανταποκρινόμαστε σε αυτές τις ανάγκες. Δεν νιώθω ότι το ταξίδι μας είναι τόσο σίγουρο. Δεν νιώθω ότι οι απαντήσεις μας είναι τόσο στέρεες. Δεν νιώθω γιατί: γιατί ακόμα κινούμαστε κάτω από τις δραματικές συνθήκες της βραδιάς των εκλογών.

Ελπίζω ότι αυτή η μέρα η σημερινή και το τέλος αυτής της Συνδιάσκεψης -που μπορεί να μην ήταν ένα Συνέδριο, όπως θα έπρεπε να είναι- να είναι αυτό που θα δώσει μια ελπίδα ότι τις επόμενες μέρες, και κυρίως την άλλη Κυριακή και μετά από αυτήν, τα πράγματα θα είναι καλύτερα για το Κίνημά μας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, θα ήθελα τώρα λίγο να μιλήσω για το αξιακό πλαίσιο της πρότασής μου για την κυβερνώσα αριστερά. Όχι γιατί, έχω δώσει ήδη κάποιες επιλογές που αφορούν τα βασικά πολιτικά χαρακτηριστικά, αλλά και τις γραμμές που πρέπει να ακολουθήσει ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης. Θα ήθελα όμως να πω δυο λόγια περισσότερο για το αξιακό και ιδεολογικό πλαίσιο.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να αντιπροσωπεύει μια αριστερή και προοδευτική πρόταση της διακυβέρνησης του τόπου. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας που εκφέρει απερίσκεπτα διεκδικητικές ακροβασίες, αλλά πολιτικό Κίνημα με ισχυρή προγραμματική συγκρότηση, ικανό να σχεδιάζει, να διαβουλεύεται, να προτείνει και εν τέλει να υλοποιεί.

Προβάλουμε την προσήλωσή μας σε μια πρόταση διακυβέρνησης με πρόσημο και αριστερό και προοδευτικό. Τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς, παρά τον αριστερό ριζοσπαστισμό τους είναι κατά βάση κόμματα με βαθιά συντηρητικές αγκυλώσεις κυρίως διότι αρνούνται να προσεγγίσουν νέες αντικειμενικού χαρακτήρα αλλαγές και εξελίξεις.

Έχω, λοιπόν, να καταθέσω τα εξής σημεία: Πρώτον, η προοδευτική Αριστερά βρίσκεται σε διαρκή και ανειρήνευτη ρήξη με κάθε μορφή ολοκληρωτισμού που καταργεί βίαια τη διάκριση δημόσιο, ιδιωτικού και συνθλίβει κάθε προσωπική ελευθερία.

Η αυτονόητη κριτική στην παγκόσμια πολεμική και ιμπεριαλιστική βία δεν μπορεί να δικαιολογεί βάναυσα και αιμοσταγή καθεστώτα. Η αυτονόητη κριτική στη μονομερή ηγεμονική συμπεριφορά της υπερδύναμης δεν μπορεί να προσφέρει άλλοθι σε δικτατορίες που καταδικάζουν τους λαούς τους στη μαζική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην φτώχεια, ακόμα και στη γενοκτονία.

Η κριτική στις κοινωνικές αδικίες και ανισότητες που προκαλεί ένα κυρίαρχο σήμερα μοντέλο παγκοσμιοποίησης δεν πρέπει να αποστραγγίζει τους λαούς από τη διεκδίκηση του δικαιώματός τους στην ανάπτυξη, την ευημερία και στην ισχυρή παρουσία του στη διεθνή σκηνή.

Μια σύγχρονη δημοκρατικά οργανωμένη και νομιμοποιημένη οικουμενική διακυβέρνηση με προτεραιότητες στην ειρήνη, το περιβάλλον και την καταπολέμηση της φτώχειας θα πρέπει να είναι το επιστέγασμα της παγκοσμιότητας των κινημάτων και των λαϊκών αγώνων. Ο πατριωτισμός δεν ακυρώνει την ιδέα της δικαιοσύνης και οφείλει να εμπλουτίζεται από έναν νέο διεθνισμό.

Δεύτερον, η Προοδευτική Αριστερά είναι πρωτίστως πολιτικό κίνημα ελευθεριών και δικαιωμάτων. Οφείλει διαρκώς να αρθρώνει μια δυναμική πρόταση κοινωνικής αλλαγής με ουμανιστικό, κοινωνικά δίκαιο και πολιτικά συμμετοχικό περιεχόμενο.

Η Προοδευτική Αριστερά δεν επιλέγει απλώς τα προβλήματα που βολεύουν την μαξιμαλιστική της αυταρέσκεια, αλλά την άμεση και προοδευτική λύση κάθε προβλήματος που ταλαιπωρεί τους συμπολίτες μας. Οφείλει να οργανώνει πάνω απ' όλα ένα ακριβοδίκαιο οικονομικά βιώσιμο και κοινωνικά ευαίσθητο δίκτυο ίσων δυνατοτήτων ιδίως στην παιδεία και τις κοινωνικές παροχές.

Όλοι οι πολίτες πρέπει να βρίσκουν μπροστά τους ανοιχτούς δρόμους στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην επιχειρηματικότητα, στην κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση, στον πολιτισμό και τον ελεύθερο χρόνο, όλοι έχουν δικαίωμα στην ευημερία.

Οφείλει να αντιπροσωπεύει μια ρεαλιστική κυβερνώσα επιλογή για τους πολίτες. Δεν πρέπει να σπαταλήσουμε και τα τελευταία αποθέματα εμπιστοσύνης και προσδοκίας που οι πολίτες απευθύνουν στο Κίνημά μας.

Τρίτον, οι δημοκρατίες μας αντιμετωπίζουν σύγχρονες ολιγαρχικές προκλήσεις, που υπονομεύουν την νομιμοποιητική βάση των θεσμών της και καθιστούν την πολιτική πανάκριβο επικοινωνιακό σπορ για ισχυρά συμφέροντα και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Η πραγματική βούληση του λαού δεν είναι πλέον εκδήλωση της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνίας των πολιτών, αλλά διαφορά σε αμφίσημες δημοσκοπήσεις και αγενώς θορυβούντα τηλεοπτικά παράθυρα.

Ο λαός δεν συμμετέχει, παρακολουθεί αποσβολωμένος και παροπλισμένος. Οι σύγχρονες δημοκρατίες τείνουν να γίνουν δημοκρατίες χωρίς πολίτες, ολιγαρχικές δημοκρατίες με καταναλωτές επικοινωνιακών προϊόντων και απρόθυμων τηλεθεατών.

Πρέπει να αναδείξουμε την παιδαγωγική αξία της πολιτικής ως μέσου καθημερινής συμμετοχής και δράσης που μπορεί και πρέπει να κάνει τη ζωή μας καλύτερη. Η κυβερνώσα Αριστερά ακούει, συνομιλεί, διαβουλεύεται με την κοινωνία των πολιτών που σήμερα έχει νέες διευρυμένες δυνατότητες συμμετοχής και παρέμβασης.

Αλλά πρέπει να μιλήσουμε πρώτα μεταξύ μας, πρέπει να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη μεταξύ μας, πρέπει να μιλούμε πρώτα μεταξύ μας, να διαβάζουμε τι λέει ο ένας στον άλλο, να καταλαβαίνουμε ότι χωρίς επικοινωνία μεταξύ μας δεν υπάρχει κίνημα ενεργών πολιτών, χωρίς ένα ΠΑΣΟΚ συμμετοχικό και δημοκρατικό.

Τέταρτον, ένα Προοδευτικό και Αριστερό Κόμμα, πρέπει να έχει αξιόπιστη πρόταση για την ανάδειξη του πολιτικού προσωπικού της χώρας με κριτήριο την αξιοσύνη και τη διάκριση στην κοινωνία. Να κατανοήσουμε, ότι η ανανέωση είναι υψηλής σημασίας προσφορά προς το Έθνος να αναδειχθούν νέοι πολιτικοί με όραμα, με πολιτική έμπνευση, με διοικητικές δεξιότητες.

Έτσι η ενασχόληση με την πολιτική θα είναι το επιστέγασμα μιας ευρύτερης καταξίωσης και όχι η παρασιτική λειτουργία ομάδων, μηχανισμών και κατ' επάγγελμα ιντριγκαδόρων.

Η πολιτική πρέπει να ξαναβρεί το ήθος, την αξιοπρέπεια, την ευαισθησία και τον αλτρουισμό που της αξίζει, που της ταιριάζει, αν θέλουμε να αποτελέσουμε πρότυπο και για την αλλαγή στην κοινωνία. Διαφορετικά όσα σχέδια και να κατεβάσουμε στην κοινωνία τίποτα δεν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα.

Η σημερινή κρίση στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο κρίση ηγεσίας, αλλά αφορά και τις οδύνες μιας νέας μεταπολίτευσης. Σήμερα η νέα μεταπολίτευση ήρθε η ώρα να περάσει στα χέρια αυτών που το 2020 θα είναι 20 και 30 χρονών. Κανείς δεν αλλάζει από μόνος του.

Χρειάζεται, λοιπόν, μια μαζική, εμπνευσμένη και δημιουργική είσοδος νέων ανθρώπων στην πολιτική μέσα από συλλογικές διαδικασίες βάσης, που το Κόμμα μας κατοχυρώνει μέσα από τις λειτουργίες του και τις επιλογές του.

Πέμπτον, η δεξαμενή της ανανέωσης, αλλά και της αναγέννησης της πολιτικής είναι η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία των παραγωγικών, εκσυγχρονιστικών και προοδευτικών δυνάμεων του τόπου. Και η διαδικασία ανάδειξης, ένα μοντέλο διακυβέρνησης που αρθρώνεται παντού μέσα από αναπτυξιακές συμφωνίες που αφορούν όλες τις όψεις της ανάπτυξης και την μακροοικονομική ισορροπία και την μεγέθυνση του προϊόντος και την ανταγωνιστικότητα, αλλά παράλληλα το κοινωνικό κράτος, την απασχόληση, τη μόρφωση, το περιβάλλον, την πράσινη οικονομία.

Θέλουμε να βγάλουμε από τα έγκατα της κοινωνίας τις νέες δυνάμεις των παραγωγών και των δημιουργών και να τους δώσουμε το έδαφος και τα κίνητρα για να αναπτυχθούν απεριόριστα και ελεύθερα.

Γι' αυτό για την Κυβερνώσα Αριστερά η παραγωγή του πλούτου και η ανάπτυξη του κοινωνικού κεφαλαίου είναι η πρώτη προγραμματική αξία, που χωρίς αυτήν δεν επιβιώνει η χώρα. Η διαδικασία του εκσυγχρονισμού όχι ως ιδεολογία αλλά ως μόνιμη στρατηγική που προσαρμόζει δομές, θεσμούς και πρακτικές στις νέες ανάγκες, αλλά και διασφαλίζει μια κοινωνία με κανόνες για όλους και διαφάνεια παντού.

Αποτελεί σημαντική συνιστώσα και στη νέα εποχή. Η προοδευτική στρατηγική που ολοκληρώνει το τρίπτυχο της κοινωνικής μας αναφοράς, ενσωματώνει στη Σοσιαλιστική και Δημοκρατική της πρόταση την Αριστερά των Κινημάτων και των δημοκρατικών ανατροπών. Αυτή είναι η κύρια πλευρά, εδώ βρίσκεται η ψυχή της προσπάθειας, ο δρόμος της δημοκρατικής ανατροπής. Με αυτό πρέπει να πάμε με ένα συμβόλαιο εμπιστοσύνης ξανά με το λαό.

Έκτον. Η ανάπτυξη του τόπου και η ευημερία του λαού είναι σταθερή επιλογή της προοδευτικής και Κυβερνώσας Αριστεράς. Ο άνθρωπος, η αξιοπρέπεια, η δημιουργικότητά του είναι το μέτρο κάθε αναπτυξιακής πολιτικής, γεγονός που διέπει όχι μόνο την παραγωγή του πλούτου αλλά ιδίως την αναδιανομή του στο εσωτερικό της κοινωνίας με δομές, με μόνιμες πρακτικές και όχι με πλειοδοσία επιδομάτων ή παροχών.

Όμως κάθε κοινωνικά δίκαιη αναδιανομή απαιτεί πλούτο που παράγει όλη η κοινωνία. Το ΠΑΣΟΚ να οργανώσει το αναπτυξιακό εγχείρημα του λαού μας με βάση τις στρατηγικές επιλογές της καινοτομίας και της κοινωνίας της γνώσης. Η παιδεία, η δια βίου εκπαίδευση είναι στρατηγικού χαρακτήρα επιλογές. Ενώ η παραγωγική υποδομή της χώρας μπορεί να αποκτήσει διεθνές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Είναι αδύνατη η παραγωγή πλούτου για τη χώρα και το λαό, χωρίς μια δημιουργική έφοδο στη νέα εποχή, στις δυνατότητες, στις ευκαιρίες και τις προκλήσεις που μας δίνει η κοινωνία της πληροφορίας.

Τέλος το ΠΑΣΟΚ ως κυρίαρχη αλλά όχι οπωσδήποτε μοναδική έκφραση της Κυβερνώσας Αριστεράς οφείλει να σταθεί στο ύψος της ιστορικής του ευθύνης. Να αλλάξουμε, γιατί πρέπει να γίνει. Αλλά να μην μεταλλαχτούμε. Να κάνουμε την αυτοκριτική μας όπου χρειάζεται, αλλά όχι να αυτομαστιγωθούμε και να ελεεινολογούμε την ιστορία μας και την προσφορά μας στον τόπο.

Να υπερασπιστούμε το τεράστιο έργο μας, χωρίς αλαζονείες. Διότι ο λαός δεν επιτρέπει σε κανέναν να αισθάνεται αποκλειστικός κατ' επάγγελμα και εν λευκώ εκπρόσωπός του. Να βελτιώσουμε την προγραμματική μας συγκρότηση χωρίς Αριστερο-Δεξιές παλινωδίες από τις οποίες κυοφορείται πότε ένας μεγαλύτερος συνασπισμός άμορφων δυνάμεων και πότε μια μικρότερη Κεντροαριστερά.

Να διεκδικήσουμε την πλειοψηφία του λαού και την κυριαρχία των ιδεών μας στην κοινωνία ως μεγάλο προοδευτικό Κόμμα της Κυβερνώσας Αριστεράς. Επιτέλους να ακούσουμε χωρίς να βιαστούμε να απαντάμε ως γεννημένες αυθεντίες. Να απαντήσουμε από ατομική περίσκεψη και συλλογική διαβούλευση με το πρόγραμμα και το πολιτικό μας ήθος.

Να εκφράσουμε κάτι περισσότερο από μια πρόταση εξουσίας, να εκφράσουμε ένα όραμα ζωής και αξιοπρέπειας. Ένα όραμα ήθους και αναγέννησης της πολιτικής, που πρέπει να γίνει ξανά μια προοδευτική αναγεννητική δύναμη στην κοινωνία μας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι και τώρα νομίζω ότι είναι η ώρα να μπω στο τελευταίο κομμάτι της τοποθέτησής μου, που αφορά την πορεία προς τις εκλογές της Κυριακής.

Στέκομαι με απόλυτο σεβασμό μπροστά στους συντρόφους που είναι συνυποψήφιοί μου και στις δυο προτάσεις. Η πρώτη πρόταση λέει: ποιος εγγυάται την πολιτική αυτονομία του Κινήματος. Αν τώρα δεν αντισταθούμε στα εξωθεσμικά κέντρα, δεν υπάρχει πορεία νίκης. Είναι σωστή στη βάση της.

Η δεύτερη λέει: ποιος εγγυάται τη νίκη στις επόμενες εκλογές για το καλό του τόπου και της κοινωνίας και αυτή είναι σωστή στη βάση της, σε σχέση με αυτό που είπα για την πολύχρονη διακυβέρνηση της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία.

Εγώ λέω: αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν εγγυάται ούτε την πολιτική του αυτονομία ούτε τη νίκη. Δεν μπορεί κανείς μόνος του να εγγυηθεί ούτε την αυτονομία ούτε τη νίκη. Γιατί δεν μπορεί κανείς μόνος του να εγγυηθεί την αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ.

Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου. Στις κάλπες την επομένη Κυριακή πηγαίνει άρον - άρον το ΠΑΣΟΚ της ήττας. Ας μην το κανακεύουμε αυτό το ΠΑΣΟΚ, ας μην το κολακεύουμε, ας μην το ωραιοποιούμε, ας μην του χαρίζουμε τόσο πλούσιο χειροκρότημα με τόσα πολλά συνθήματα και ιαχές χαράς και θριάμβου.

Στις εκλογές θα πάει ένα ΠΑΣΟΚ που όπως είναι, δεν μπορεί να κυβερνήσει. Το ΠΑΣΟΚ των βουλευτών που ανασφαλείς σκέφτονται την επόμενη μέρα. Το ΠΑΣΟΚ των επίδοξων αρχηγών που θέλουν να πάρουν καλύτερη θέση για το μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ των κάθε λογής αξιωματούχων που θέλουν να μην διαταραχτεί η νομενκλατούρα και η επετηρίδα τους, είτε είναι στο Συνδικαλισμό, είτε είναι στην Αυτοδιοίκηση, είτε είναι σε οποιαδήποτε σώματα και κινούνται στο επίπεδο της κοινωνίας.

Είναι το ίδιο ΠΑΣΟΚ που ταμπουρωνόταν στα κυβερνητικά του τιμάρια που αδυνατούσε να παραχωρήσει σπιθαμή χώρου των αρμοδιοτήτων του, που αντιστεκόταν στις ανατροπές και τις μεταρρυθμίσεις, που στα λόγια άλλαζε θέσεις περιγράφοντας από το επιθυμητό και στην πράξη υπέγραφε απλά την αναπαραγωγή του εαυτού του.

Είναι το ΠΑΣΟΚ της ήττας, της φθοράς και της πτώσης.

Το ΠΑΣΟΚ που από το 1987 αναζητά την ανεκπλήρωτη στροφή του στην κοινωνία, την ανεπίδοτη επανάσταση εσωτερικά που δεν έκανε, τη ρητορική του ανασυγκρότηση.

Και μια εξομολόγηση. Αυτό το ΠΑΣΟΚ ασφαλώς δεν μπορεί να με ψηφίσει Πρόεδρο τώρα, δεν πληρώ τα απαιτούμενα προσόντα, δεν ανταποκρίνομαι στα κρατούντα αξιολογικά του κριτήρια, δεν εγγυώμαι αξιόπιστα τις προσωπικές διαδρομές των στελεχών του.

Ας μιλήσω λοιπόν κι εγώ μια φορά λίγο για τον εαυτό μου. Λένε οι επικοινωνιολόγοι: «όλοι τον αγαπούν, όλοι τον σέβονται, τον συμπαθούν, δεν έχει πείσει ότι μπορεί να ηγηθεί της Παράταξης» και εννοούν δεν κατασκεύασε στρατούς και μηχανισμούς, δεν στράτευσε υποτακτικούς και χειραγωγημένους, δεν καλλιέργησε το αρχηγικό προφίλ προβάλλοντας την προσωπική ταυτότητα ενάντια στη συλλογική ανάγκη, δεν διαπραγματεύτηκε με κανένα κέντρο θεσμικό ή εξωθεσμικό την αρχηγία του.

Απαντώ: Το ευκολότερο πράγμα του κόσμου για εμένα θα ήταν να ακολουθήσω αυτό το δρόμο. Πάντα μπορούσα.

Το ευκολότερο πράγμα του κόσμου θα ήταν να προβάλλω τις απόψεις, τις θέσεις, τις ιδέες μου προσωπικά. Πάντα είχα, και πρότεινα και όλοι το ξέρουν αυτό.

Το ευκολότερο πράγμα του κόσμου ήταν να οργανώσω υποστηρικτές, να βρω κλακαδόρους, να υψώσω σημαίες. Δεν μου πάει.

Εμπιστεύτηκα συντρόφισσες και σύντροφοι την ψυχή μου για την Παράταξη μέσα στην οποία μεγάλωσα και πορεύτηκα.

Εμπιστεύτηκα τη συνείδησή μου που η αγωνιστική μου διαδρομή διαμόρφωσε.

Εμπιστεύτηκα την πίστη μου ότι αυτό το Κίνημα μπορεί να αναγεννηθεί και να σφραγίσει και τη νέα εποχή, γι' αυτό στάθηκα μπροστά σας υπεύθυνα και ζητάω την εμπιστοσύνη σας.

Γιατί κάτω από την κρούστα του ΠΑΣΟΚ της ήττας, υπάρχει το ΠΑΣΟΚ της νίκης. Υπάρχει το ΠΑΣΟΚ της ενότητας, υπάρχει το ΠΑΣΟΚ της ανατροπής, υπάρχει το ΠΑΣΟΚ της αναγέννησης.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ το συνάντησα παντού. Από τότε που ξεκίνησα τα πρώτα μου βήματα όταν το ΠΑΣΟΚ άνθισε με την αυτό-οργάνωση, με την ιδεολογική ηγεμονία της νέας γενιάς, με τη δύναμη των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων. Το ΠΑΣΟΚ που σε κάθε εποχή είχε όραμα, είχε στόχο, είχε στρατηγική.

Θέλω να θυμίσω σε αυτούς που ξεκινήσαμε μαζί, ότι μετά την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ ο Ανδρέας Παπανδρέου επειδή θα γινόταν εκλογές σε δύο μήνες, συγκρότησε τα ψηφοδέλτια τότε του κινήματος μέσα από τα στελέχη της παλιάς Ένωσης Κέντρου και της παραδοσιακής Αριστεράς, που ήταν κοινωνικά καταξιωμένα και δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.

Παρακολουθώντας όμως όλη εκείνη τη φοβερή περίοδο της δεκαετίας του ´70 έβλεπα κάθε στιγμή να δίνει την ιδεολογική πρωτοβουλία για τη φυσιογνωμία του στη νέα γενιά, γιατί τότε παίζαμε ξύλο όχι για τις καρέκλες που διεκδικούσαμε, αλλά για τα βιβλία που διαβάζαμε και τις ιδέες που θέλαμε να υπηρετήσουμε.

Κι εγώ λέω μια απλή αλήθεια: Αν όλοι συμφωνούμε ότι μια νέα εποχή πρέπει να ξεκινήσει, μια απλή αλήθεια, πάντα στις νέες εποχές, γιατί η προηγούμενη ήταν εποχή προόδου και ευημερίας για τον τόπο η μεταπολίτευση, η νέα γενιά είναι μπροστάρης κι είναι το κριτήριο του αν μπαίνεις ή όχι στη νέα εποχή.

Και ρωτώ, το σημερινό ΠΑΣΟΚ ποια σχέση έχει με τη νέα γενιά, τα οράματά της, τις επιδιώξεις της, τι δρόμο της άνοιξε να χαράξει η ίδια τον κόσμο που θέλει να ζήσει, ποιες αξίες της έχει εμφυσήσει για να της δώσει το δικαίωμα να πει ναι, μπορεί να γίνει ένας καλύτερος κόσμος, μπορεί να ασχοληθώ με την πολιτική ξανά, μπορούν να ξαναβρούν τα όνειρά μου εκδίκηση, μπορώ να δώσω μια προοπτική γι αυτή την πατρίδα.

Αυτό είναι το κριτήριο του πως θα κριθεί το ΠΑΣΟΚ των επόμενων μηνών και των επόμενων χρόνων. Συντρόφισσες και σύντροφοι, αυτό το ΠΑΣΟΚ της νίκης, της ενότητας, της ανατροπής, της αναγέννησης, στους σαράντα νομούς που επισκέφθηκα αυτές τις λίγες μέρες, το συνάντησα παντού.

Η βάση του ΠΑΣΟΚ που αρνείται να συνθλιβεί ανάμεσα στις μυλόπετρες των εξουσιαστικών μας σχέσεων, που αρνείται να βολευτεί στα χαρακώματα των εσωκομματικών συσχετισμών, συνάντησα συντρόφους παλιούς που ξαναπέρασαν μετά από πολλά χρόνια τις πόρτες μας, άνθρωποι από την Περιφερειακή Δημοκρατική Ένωση, από το ΔΗΚΚΙ, από τη σοσιαλιστική έκφραση, διάβασα προτάσεις χρήσιμες και πρωτοπόρες, πολλές φορές και από τους νέους σοσιαλιστές και από την Κοινωνική Αριστερά και από την Αριστερή Πρωτοβουλία.

Πάνω απ´ όλα όμως συνάντησα τη βάση του ΠΑΣΟΚ και διάβασα την αγωνία της. Στην πρότασή μου για το συλλογικό και δημοκρατικό ΠΑΣΟΚ και για την κυβερνώσα αριστερά, συνόψισα, επιχείρησα να συνοψίσω, μια πραγματική πολιτική απάντηση στη σημερινή μας κρίση. Και σήμερα νοιώθω έτοιμος να οδηγήσω μαζί σας την επίτευξη ώριμων και ολοκληρωμένων ανατροπών, που διασφαλίζουν το ΠΑΣΟΚ της ενότητας, της ανατροπής της νίκης.

Επαναλαμβάνω όμως, για να μη με θεωρήσετε ολίγον τυχοδιωκτικό, δεν έχω ψευδαισθήσεις, δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται επειγόντως ένα big bang, μια μεγάλη εσωτερική έκρηξη, να απεγκλωβιστούν οι δυνάμεις από τα ξύλινα τείχη, να καταργηθούν οι κάθε λογής νομενκλατούρες και να αχρηστευτούν οι επετηρίδες. Να ξανασυνδεθούν σε ενιαία και αρθρωμένη βάση τα σπασμένα μας κομμάτια και θρύψαλα, να επανέλθει στο κόμμα η εσωκομματική δημοκρατία και η συλλογικότητα. Μια τέτοια έκρηξη όμως δεν μπορεί να γίνει σήμερα και δε θα γίνει ούτε την Κυριακή.

Και λοιπόν τι θέλεις από μας θα ήταν η επόμενη ερώτηση. Συγκρότημα λοιπόν αυτή την πρόταση γιατί πιστεύω ότι είναι πλειοψηφική στις ιδέες της, γιατί πιστεύω ότι είναι μέσα μας στο εσωτερικό μας στη βάση μας στους δημοκρατικούς πολίτες και υπαρκτή και σημαντική πολιτική δύναμη. Και γιατί κυρίως μπορεί και πρέπει να γίνει καταλύτης στις εξελίξεις της επόμενης μέρας.

Γι αυτό δεν υπάρχει χαμένη ψήφος, γι αυτό δεν υπάρχει η 11η Νοεμβρίου ως αυτοσκοπός, γι αυτό δεν υπάρχει στο δρόμο θάνατος για το κίνημα. Το σκάφος μπορεί να κλυδωνίζεται σήμερα, δεν βυθίζεται όμως γιατί είμαστε εδώ όλοι μαζί να το προστατεύσουμε και να το οδηγήσουμε στη σωστή κατεύθυνση. Και μέσα από αυτή την πρόταση η ίδια η βάση του κινήματος θα εγγυηθεί την ενότητα και την προοπτική της παράταξης και όποιος κι αν είναι Πρόεδρος.

Ρώτησαν κάποια φορά έναν πολύ μεγάλο καλλιτέχνη και άνθρωπο και προοδευτικό πολίτη, τον Τσάρλι Τσάπλιν, "ποιο κοινό προτιμάτε"; Και απάντησε: «Αυτό το κοινό που αρχικά δε θέλει να έρθει ή δεν το άφηναν να έρθει στην παράστασή μου κι όταν έρθει έχει μια διάθεση κριτική γι αυτό που θα δει και θα ακούσει. Όλη μου η προσπάθεια -λέει ο Σαρλώ- είναι να κάνω αυτό το κοινό να μη θέλει να φύγει από κοντά μου».

Εγώ εμείς κι αυτοί που θα με ψηφίσουν για Πρόεδρο, κι αυτοί που στέκονται κριτικά απέναντί μου, κι αυτοί που πιστεύουν στις ιδέες μου και δεν θα με ψηφίσουν, θα είμαστε μαζί και την επόμενη μέρα. Θα είμαι μαζί με το Γιώργο Παπανδρέου και το Βαγγέλη Βενιζέλο, θα είμαι πάντα αυτό που ήξερα να κάνω. Αυτή είναι η πορεία μου, η πορεία μας. Χωρίς πανό και συνθήματα, χωρίς μεταφερόμενους οπαδούς, χωρίς ρωμαϊκές πιέσεις, χωρίς σημαίες και φλάμπουρα, χωρίς ρητορικές και στομφώδεις κορώνες.

Στο δρόμο της αλήθειας, στο δρόμο της δημοκρατικής ανατροπής, στο δρόμο ενός κινήματος που σηκώνει ξανά τα πανιά για μια εποχή προόδου και ευημερίας και για νέες νίκες, για την πατρίδα πάνω απ´ όλα, για να έχουν όλοι δικαίωμα στην ευημερία πάνω απ´ όλα, για να συνεχίσει ενωμένη η πλειοψηφική δημοκρατική και προοδευτική παράταξη πάνω απ´ όλα, για να σημαδέψει το κίνημά μας στο καινούριο του ταξίδι μια νέα εποχή αναγέννησης και ανθρωπισμού, μια νέα εποχή ανασυγκρότησης του τόπου, μια νέα εποχή ελπίδας για τον τόπο και το λαό μας.

Σε αυτό το ταξίδι σας καλώ, σας ευχαριστώ προκαταβολικά για την εμπιστοσύνη σας και είμαι σίγουρος ότι θα είμαστε οι πραγματικοί νικητές της επόμενης μέρας, γιατί αυτό το κίνημα έρχεται από πολύ μακριά και θα πάει πολύ πιο μακριά, γιατί αυτό το επιβάλλουν οι αξίες του οι αρχές του και η διαθήκη και ο κώδικας με τον οποίον γεννήθηκε.

Εμπρός λοιπόν όλοι μαζί και στις 12 Νοεμβρίου να πάμε μπροστά το κίνημά μας για το καλό του τόπου, να απαντήσουμε στην ανασφάλεια του λαού που πληρώνει σήμερα τα σπασμένα. Γεια σας.

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ

2007-11-05T11:38:00.000+02:00

2 Νοεμβρίου

Θυμάμαι σύντροφοι πριν από 11 χρόνια, σε μια επεισοδιακή Συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής που εκλέχτηκα για πρώτη φορά Γραμματέας του Κινήματος, όταν ανέβηκα στο βήμα αισθάνθηκα και είπα από μέσα μου, και «τώρα ο Θεός βοηθός». Νομίζω ότι πρέπει να έχουμε τον Θεό βοηθό από εδώ και πέρα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, θέλω να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη. Δεν με νοιάζει αν θα με χειροκροτήσετε, θέλω να με ακούσετε προσεκτικά. Η καμπή που περνά το Κίνημά μας είναι η κρισιμότερη στην 33χρονη διαδρομή του. Είναι καλύτερα να ακούμε, παρά να φωνασκούμε. Είναι καλύτερα να μιλάμε, παρά να κραυγάζουμε. Είναι καλύτερα να προβληματιζόμαστε, παρά να συνθηματολογούμε. Να είμαστε αληθινοί, αυθεντικοί, παρά υποκριτές και κίβδηλοι.

Ένα κόμμα χωρίς μνήμη δεν έχει μέλλον. Είναι κάποιες στιγμές που νιώθω ότι θάβουμε το παρελθόν μας. Είναι κάποιες στιγμές που νιώθω ότι ωραιοποιούμε τα πράγματα. Είναι κάποιες στιγμές που θεωρώ ότι θέλουμε να κρύψουμε το παρόν μας. Και τότε προσωποποιούμε τις αντιθέσεις, υψώνουμε ξύλινα και εύφλεκτα τείχη ανάμεσά μας, που κάθε στιγμή μπορούν να πάρουν φωτιά, απεμπολούμε τις ευθύνες μας και αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους.

Εγώ συντρόφισσες και σύντροφοι, αντιστέκομαι στις εύκολες σειρήνες ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν ικανός να κερδίσει τον Καραμανλή, γι' αυτό χάσαμε στις εκλογές.

Αντιστέκομαι στις εύκολες σειρήνες, ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος υπονόμευε, γι' αυτό χάσαμε τις εκλογές.

Αντιστέκομαι στις εύκολες σειρήνες, ότι ο Κώστας Σημίτης, ήταν ούτε λίγο ούτε πολύ, ο «λουτήρας» της Παράταξης. Θέλω να έχω ακριβοδίκαιη στάση απέναντι στην ιστορία. Είμαι περήφανος για την διαδρομή μας. Είμαι περήφανος για το έργο μας. Είμαι περήφανος για μια περιουσία που την φτιάξαμε βήμα με βήμα, πέτρα την πέτρα, όλα αυτά τα χρόνια.

Όμως πρέπει να δούμε την αλήθεια κατάματα. Και εγώ θέλω να πω δυο λόγια κριτικής. Γιατί με την είσοδο στην ΟΝΕ, το τέλος μιας αναγκαστικά διαχειριστικής περιόδου, με την προσαρμογή στις ευρωπαϊκές εξελίξεις και τους εθνικούς στόχους να συναρτώνται, με την οικονομική σταθερότητα και την μακροοικονομική ισορροπία η χώρα όφειλε να γυρίσει σελίδα, να επανακαθορίσει τους στόχους της, να ανασυντάξει εσωτερικά τις δυνάμεις της, να προσαρμόσει τις δομές και τους θεσμούς της, να αποκτήσει ένα νέο όραμα. Δεν το κάναμε.

Οι εξελίξεις απαιτούσαν άλλο πρότυπο παραγωγής που σέβεται την ποιότητα και την ανταγωνιστικότητα. Άλλη δικαιότερη κατανομή του πλούτου, άλλη θεσμική συγκρότηση της δημοκρατίας, για να μπορούμε να σηκώσουμε το βάρος του ανταγωνισμού και των αναγκών της ανάπτυξης.

Ο τόπος χρειαζόταν τη δυναμική μιας νέας μεταπολίτευσης. Αντ' αυτού και μέσα στη γενικότερη ασάφεια και την κρίση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της Σοσιαλδημοκρατίας, δεν πετύχαμε την παραγωγική ανασυγκρότηση, μεγάλωσε η άνιση κατανομή του πλούτου, το μοντέλο διακυβέρνησης άρχισε να φθείρεται και να παρακμάζει. Το κόμμα των αξιωματούχων και του κράτους, δεν ήταν πια σε θέση να τολμήσει ρήξεις. Δεν ήταν σε θέση να κάνει τις αλλαγές που απαιτούσαν οι καιροί. Χάσαμε την μεταρρυθμιστική μας πνοή, την αναγκαστική μας δύναμη, την ικανότητα των αλλαγών.

Η πύρρεια νίκη μας του 2000 και οι ήττες του 2004 και του 2007, έφεραν την δεξιά στην εξουσία για να οδηγηθεί η χώρα στην ανυποληψία και η περιβόητη νέα διακυβέρνηση στη παρακμή.

Ποιος από μας συντρόφισσες και σύντροφοι, μπορεί να πει, χωρίς να στρεβλώνει την αλήθεια ότι μια περίοδος, είτε το 2000-2004, είτε το 2004 - 2007, μπορεί να σβήσει από το χάρτη γιατί θέλουμε να ρίξουμε τα βάρη στην άλλη και μάλιστα να το κάνουμε οι μέτοχοι, οι συμμέτοχοι, οι ρυθμιστές, οι κατέχοντες αυτής της περιόδου.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, ταξιδεύουμε σε ένα κόσμο τρικυμίας και αλλαγών ψάχνοντας την χαμένη μας ταυτότητα. Από την πτώση του τείχους η Ευρωπαϊκή Αριστερά παραδέρνει ανάμεσα σε διαχειριστικές λογικές και μικρά και άτολμα βήματα. Αμφισβητείται σοβαρά, κομβικά θα έλεγα το μοντέλο δημιουργίας που έχτισε πάνω στη κοινωνία της πλήρους απασχόλησης, στο κράτος πρόνοιας, στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Δεν πρόσφερε λύσεις, δεν έκανε βήματα προόδου, δεν επιχείρησε να ενσωματώσει τις εξελίξεις στο ιδεολογικό της οπλοστάσιο. Ασφαλώς και έκανε και πρόσφερε, αποδείχθηκε όμως ότι δεν ήταν αρκετό.

Απέναντι στην παγκοσμιοποίηση στάθηκε δίβουλη, είτε προστατεύοντας κατακτήσεις που έπρεπε να αλλάξουν περιεχόμενο, είτε αποδεχόμενη επιλογές που την καθιστούσαν μέρος του νέου κατεστημένου των παντοδύναμων οικονομικών σχέσεων.

Σιγά - σιγά πέρασε στην άμβλυνση των ιδεών της. Πέρασε στην άμβλυνση των συνθημάτων της. Εγκατέλειπε το πλούσιο λεξιλόγιο της περιόδου των μακρών αφηγήσεων και περιέπιπτε στη λογική των μικρών βημάτων. Έτσι από το έλλογο πήγαμε στο ορθολογικό. Από το αειφόρο στο βιώσιμο, από το δίκαιο στο δικαιότερο. Από την δυνατότητα στην ευκαιρία. Από την ισότητα στην αυτοδυναμία. Από την εργασία στην απασχόληση. Από την αναδιανομή του πλούτου στην αναδιανομή του πλεονάσματος της ανάπτυξης. Από την πολιτική κοινωνία στη κοινωνία των πολιτών.

Το εκκρεμές της ιστορίας άρχισε να κινείται στο άλλο άκρο, από την ουτοπία στον ρεαλισμό, από την επανάσταση στην ενσωμάτωση. Οι παγκόσμιες δομές αποδείχθηκαν παντοδύναμες. Η κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών οδήγησε στην κεντροποίηση της πολιτικής. Οι συντηρητικές δυνάμεις στη ρητορική τους συγκλίνουν, η αμορφία και η ασάφεια γίνονται κανόνας.

Το εκκρεμές συντρόφισσες και σύντροφοι, πρέπει να γυρίσει ξανά προς τα πίσω. Ασφαλώς δεν θα φθάσει στην εποχή των ουτοπικών οραμάτων. Δεν μπορεί όμως και να μείνει στις ψευδαισθήσεις της ενσωμάτωσης. Στη χώρα μας ο δρόμος ήταν δυσκολότερος. Στην πορεία για την κοινωνική αλλαγή, τον εκσυγχρονισμό, έπρεπε να επιλυθούν τα προβλήματα πολύχρονης υστέρησης. Δεν τα πήγαμε άσχημα. Πετύχαμε πολλά πράγματα που είναι σήμερα μια πραγματική μας περιουσία.

Από τη Μαδρίτη και την ομιλία του Ανδρέα Παπανδρέου εκεί το 1992 λίγα πράγματα προστέθηκαν στο ιδεολογικό μας οπλοστάσιο παρά τις προσπάθειές μας. Τώρα περιγράφουμε ξανά την νέα εποχή και ψάχνουμε το δρόμο.

Μπορεί να τον χαράξει ένας αυτό το δρόμο; Μπορεί μόνος του; Είναι υπόθεση ενός κειμένου, μιας συγγραφής, ενός εγκεφάλου; Όχι. Είναι υπόθεση των ιδεών που θα ανθίσουν στο συλλογικό και δημοκρατικό ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορεί ο ένας. Το συλλογικό και δημοκρατικό ΠΑΣΟΚ το μπορεί.

Και έρχομαι στα περιβόητα εξωθεσμικά κέντρα. Το ΠΑΣΟΚ είχε πάντα μια γραμμή αντίστασης και αυτονομίας από κάθε λογής εξαρτήσεις. Ήταν η παρακαταθήκη του ιδρυτή του. Σχέσεις πολιτικών και οικονομικών παραγόντων στη σύγχρονη εποχή είναι φυσιολογικές. Σχέσεις Μέσων και Κομμάτων; Αυτονόητες. Σχέσεις και αντιπαραθέσεις συμφερόντων; Νομοτελειακές.

Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. Αν μπορούμε χωρίς να παραχωρήσουμε σπιθαμή από την πολιτική μας αυτονομία, χωρίς να διαταράξουμε τις αυτόνομες αλλά καλές μας σχέσεις, γιατί ζούμε σε μια εποχή συνύπαρξης να συνεχίσουμε το ταξίδι.

Μπορούμε να απαντήσουμε στο θέμα της κρίσης μιας δημοκρατίας ολιγαρχικής και μελαγχολικής; Ποιος θα εγγυηθεί όμως τις ανατροπές που απαιτούνται; Μπορεί ένας; Μπορεί μόνος του; Μόνο το συλλογικό και δημοκρατικό ΠΑΣΟΚ το μπορεί. Αυτή είναι η άμυνα απέναντι στο παντοδύναμο κράτος των συμφερόντων.

Συντρόφισσες και σύντροφοι οι εξελίξεις στο πολιτικό μας σύστημα φαίνεται να ακολουθούν μια νέα τροχιά. Κάθε νέα εποχή ξεκινά με μια νέα ή με αναγεννημένα Κόμματα. Μου αρέσει να λέω συχνά ότι είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα στο Κίνημα. Γιατί πιστεύω ότι το Κίνημά μας μπορεί να αναγεννηθεί. Γιατί πιστεύω ότι οι πόρτες του θα είναι πάντα ανοιχτές για να ανοίξει το δρόμο της προόδου και της ευημερίας.

Μόνο που πρέπει να απαντήσουμε στο κρίσιμο δίλημμα των ημερών: προερχόμαστε από μια ήττα ή θα πάρουμε εμείς την πρωτοβουλία ή θα τρέχουμε πίσω από τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Τίποτε πιο λογικό από τη θέληση κάποιων δυνάμεων να κονιορτοποιηθεί το υπάρχον κομματικό σύστημα και να υπάρξει μια άλλη διάταξη. Τίποτε πιο φυσιολογικό -εγώ συμφωνώ, έχει επιχειρεί ξανά- η Μεταπολίτευση αποδείχθηκε στέρεη και ανθεκτική, ωστόσο οι συνθήκες αυτή την εποχή έχουν νέα δεδομένα.

Ένας δικομματισμός που κάθε μέρα γίνεται και πιο άγονος και βάλλεται από παντού, Κόμματα κουρασμένα και ευεπίφορα σε φυγόκεντρες τάσεις, προοδευτικές δυνάμεις πολυδιασπασμένες και στατικές, με ασύμπτωτες στρατηγικές.

Είναι η ώρα συντρόφισσες και σύντροφοι να πάμε από τον άγονο δικομματισμό στο γόνιμο διπολισμό, ανάμεσα στην πρόοδο και στη συντήρηση, ανάμεσα στην Αριστερά και στη Δεξιά με κεντρικό φορέα και κορμό το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, που πρέπει να αναγεννηθεί και με πρόγραμμα, το πρόγραμμα μιας πραγματικά Κυβερνώσας Αριστεράς.

Συντρόφισσες και σύντροφοι θέλουμε να βάλουμε τη σφραγίδα μας και στην νέα ιστορική φάση; Θέλουμε να οδηγήσουμε και να επιταχύνουμε τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, προκαλώντας εμείς τις ανατροπές που απαιτούνται; Θέλουμε να μην επιτρέψουμε στο κράτος των συμφερόντων να αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό αναπαράγοντας την κρίση του πολιτικού συστήματος και να περάσουμε με δική μας πρωτοβουλία στο γόνιμο διπολισμό της προόδου και της συντήρησης;

Πρέπει να ξαναδούμε τις κοινωνικές μας αναφορές. Πρέπει να ξαναδούμε την ταυτότητα μιας πραγματικά προοδευτικής και Αριστερής στρατηγικής που είναι αυτή που πρέπει να δώσει τη λύση.

Έχουμε ένα δρόμο μπροστά μας. Ένα δρόμο δημοκρατικής ανατροπής του σημερινού ολιγαρχικού status που αρνείται και ακυρώνει το δικαίωμα των πολιτών στην ευημερία, ιδίως των πιο νέων και αδύναμων.

Επειδή το κορυφαίο ζήτημα, ποια κοινωνική συμμαχία θα ηγεμονεύσει στο νέο ιστορικό κύκλο, παραμένει ανοιχτό, πρέπει να αποσαφηνίσουμε κατηγορηματικά ότι είμαστε υπέρ μιας συμμαχίας των νέων δυναμικών και παραγωγικών στρωμάτων της κοινωνίας με τις ασθενέστερες τάξεις και τα στρώματα του πληθυσμού, που οι εξελίξεις σπρώχνουν στο περιθώριο τους νέους μη προνομιούχους.

Το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής αν θέλει αυτή η συμμαχία να είναι διακριτή, πρέπει να εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο, πολυτασικό οργανισμό, σε μια ανοιχτή αλλά αρθρωμένη πολιτική κοινότητα, σε ένα πόλο ισχυρού μεταρρυθμισμού που έχει ανοιχτό μέτωπο με τις δυνάμεις του παρασιτισμού και της παραοικονομίας.

Όμως πως θα πείσουμε εάν η δομή της διακυβέρνησης αναπαράγει αυτές τις δυνάμεις, εάν τις ενισχύει; Πως θα πείσουμε εάν δεν έχουμε ανοίξει μέτωπο απέναντι στο πελατειακό και το παρασιτικό κράτος; Αν δεν έχουμε ανοίξει μέτωπο απέναντι στις πιο αντιπαραγωγικές δυνάμεις της οικονομίας και της κοινωνίας;

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η διαμόρφωση της ταυτότητας της Κυβερνώσας Αριστεράς συνδέεται άρρηκτα με την πολιτική προγραμματική και θεσμική ανασύνδεση του προοδευτικού χώρου.

Οι δημοκρατικές ανατροπές πρέπει να ενταχθούν σε ένα πλαίσιο με ιστορικό βάθος και ευρύ ορίζοντα, να πάρουν το χαρακτήρα ιδεολογικής στροφής στην ελληνική κοινωνία. Δεν είναι το ζήτημα να εφεύρουμε μια νέα οργανωτική μορφή που θα αθροίσει δυνάμεις, ούτε ο προοδευτικός χώρος μπορεί να ενοποιηθεί στη βάση ιστορικών ταυτίσεων που είχε στο παρελθόν, ούτε η εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς μπορεί να θεμελιωθεί σε απλουστευτικά διλήμματα του τύπου «Αριστερά της εξουσίας ή Αριστερά της κοινωνίας, της διαχείρισης ή της λύσης».

Φιλοδοξούμε να είμαστε μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης του τόπου. Δεν είμαστε Κόμμα διαμαρτυρίας που ενισχύει ακραίους διεκδικιτισμούς και αναμένει στο αόριστο μέλλον την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών που είναι μια συντηρητική παραδοσιακή Αριστερά.

Πρέπει να είμαστε πολιτικό Κίνημα ικανό να σχεδιάσει, να διαβουλεύεται, να προτείνει και εν τέλει να υλοποιεί. Μπορεί να το κάνει αυτό ένας; Μπορεί μόνος του; Μόνο το συλλογικό και δημοκρατικό ΠΑΣΟΚ μπορεί να απαντήσει για τη χάραξη μιας πραγματικά πρωτοπόρας προοδευτικής στρατηγικής.

Συντρόφισσες και σύντροφοι για την Ελλάδα του 2020 θέλουμε ένα όραμα ανάπτυξης και ευημερίας, να είναι από τις πιο ανταγωνιστικές και δυναμικές οικονομίες της γνώσης στην ενωμένη Ευρώπη. Ικανή να συνδυάζει την οικολογικά αειφόρα ανάπτυξη με μια κοινωνική οργάνωση που τείνει στην πλήρη απασχόληση και τη δικαιότερη δυνατή κατανομή του πλούτου.

Έχουμε μιλήσει για την ισόρροπη ανάπτυξη με επίκεντρο την Ελλάδα των Περιφερειών. Έχουμε μιλήσει για τον οικολογικό αναπροσανατολισμό της παραγωγής και του καταναλωτικού προτύπου. Έχουμε μιλήσει για το σύγχρονο κοινωνικό κράτος που οικοδομείται με μόνιμες και διευρυνόμενες δομές σε όλα τα πεδία της κοινωνικής προστασίας, δομές, που με τη σειρά τους ανατροφοδοτούν την ανάπτυξη. Είναι οι τρεις κύριοι πυλώνες του νέου αναπτυξιακού μας προτύπου.

Πρέπει να κάνουμε όμως μια μεγάλη ανατροπή στον τρόπο που αναπτύσσουμε το νέο αναπτυξιακό πρότυπο. Στην προηγούμενη φάση, κατά κανόνα πρώτα χτίζαμε το νομικό πλαίσιο και τις δομές και μετά διαμορφώναμε τους αναπτυξιακούς στόχους που αυτές καλούνται να διαχειριστούν. Έτσι, κρίσιμες μεταρρυθμίσεις όπως η περιφερειακή αποκέντρωση, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, ο Καποδίστριας, που ξεκίνησαν δυναμικά, δεν ολοκληρώθηκαν ως αναπτυξιακοί θεσμοί.

Σήμερα πρέπει να πάμε αντίστροφα. Όλα να επαναξιολογούνται με βάση τους νέους στρατηγικούς στόχους και όχι με τα στερεότυπα του παρελθόντος. Δομές, πόροι, λειτουργίες και σχέσεις που συγκροτούν το σύστημα διακυβέρνησης δεν είναι σκοπός, αλλά τα μέσα για να πετύχουμε τους στόχους μας.

Θέλουμε σε όλα τα επίπεδα να διαμορφώσουμε ένα άλλο μοντέλο δημοκρατικού προγραμματισμού, μέσα από αναπτυξιακές συμφωνίες, που απαιτούν θεσμικά κατοχυρωμένες συλλογικές διαπραγματεύσεις, που διευρύνονται σε όλα τα επίπεδα, σε αντιδιαστολή με την ατελή και άτολμη υποστήριξη και του υποτυπώδους μοντέλου που είχαμε διαμορφώσει και κατάργησε η δεξιά. Μια άλλη διακυβέρνηση πρέπει να σημαδέψει τη νέα μας κυβερνητική θητεία.

Με ποια κυβερνητική πρακτική θα αποκατασταθεί η δημοκρατία στην αγορά και η ίση πρόσβαση για όλους σε αυτή; Να πάψει ο αθέμιτος ανταγωνισμός, να πάψει η μεροληπτική εφαρμογή των νόμων υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Να πάψει η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των ανθρώπινων και φυσικών πόρων, να αποκεντρωθούν οι ελεγκτικές διαδικασίες στους κοινωνικούς και αναπτυξιακούς φορείς.

Με ποια κυβερνητική πρακτική θα αποσυνδεθεί η παρά φύση σχέση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όπου η δημόσια οικονομία τροφοδοτεί την παραοικονομία και καταργεί κάθε κοινωνική ανταποδοτικότητα των πόρων; Πώς θα πάψει το κράτος να φορτώνει με χρέη τους ιδιωτικούς, συνεταιριστικούς και κοινωνικούς φορείς αναλαμβάνοντας το ίδιο τη χρηματοδότηση της κοινωνικής του πολιτικής και του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης;

Να επανακαθοριστεί η έννοια του δημόσιου συμφέροντος, με γνώμονα τη συμβολή στην κοινωνική συνοχή, για την αύξηση της γενικής ευημερίας, για να αντισταθούμε στην εκποίηση του δημόσιου χώρου. Να θωρακιστεί το θεσμικό πλαίσιο που οδηγεί σε μια κοινωνία ίσων δυνατοτήτων και ευκαιριών και αξιοκρατικών επιλογών σε όλες τις μορφές της κοινωνικής οργάνωσης.

Να πάψει η πολιτική των νομοθετικών παραθύρων, που κι εμείς χρησιμοποιήσαμε, των μεταβατικών καταστάσεων που εμείς νομιμοποιήσαμε, των πελατειακών πρακτικών που επί πολλές φορές επιλέξαμε, των μετέωρων βημάτων που δίνουν τη δυνατότητα στη συντήρηση να ακυρώνει το θεσμικό πλαίσιο των προοδευτικών κατακτήσεων και να γυρίζει το ρολόι της ιστορίας προς τα πίσω.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, χρειαζόμαστε παράλληλα και μια πολιτειακή αλλαγή. Ένα πολιτικό σύστημα που ενσαρκώνει μια νέα ποιότητα δημοκρατίας, που ενισχύει την αυτονομία της πολιτικής από τα οικονομικά συμφέροντα, που κατοχυρώνει την πλήρη διαφάνεια στα δημόσια πράγματα, που διαμορφώνει μια νέα πιο αυθεντική σχέση ανάμεσα στον πολίτη και την πολιτική.

Έχουμε συμφωνήσει τι θα κάνουμε. Δεν ξέρω όμως αν είμαστε αποφασισμένοι να το κάνουμε όταν θα έρθουμε στην κυβέρνηση. Γιατί τουλάχιστον η εμπειρία μου από τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης δεν μου έδινε και μεγάλες ελπίδες ότι είμαστε προσηλωμένοι σε μεγάλες τομές και μεταρρυθμίσεις, αλλά είμαστε μάλλον στη διαχείριση των μικρών και χωρίς κανένα μεγάλο νόημα κυβερνητικών, κρατικών και κομματικών μας εξουσιών.

Μιλάμε για εκλογικούς νόμους, μιλάμε για διαφάνεια, μιλάμε για κατάργηση της ιδιωτικής χρηματοδότησης στα κόμματα, μιλάμε για άλλη διάκριση των εξουσιών, μιλάμε για όλα αυτά τα ωραία πράγματα. Κι εγώ ρωτώ, ποιο κόμμα είναι αυτό που θα τα στηρίξει, θα τα εμπεδώσει, θα τα περάσει στην κοινωνία; Μπορεί ένας να τα κάνει, μπορεί μόνον αυτός, ή μόνο το συλλογικό και δημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, που αλλάζει τελείως δομή και λειτουργίες, έχει τη δυνατότητα να δώσει μία τέτοια απάντηση; Και τέλος, σε ποια γραμμή, με ποια πολιτική, με ποιες προτεραιότητες;

Υπάρχει αγαπητοί μου σύντροφοι μια λέξη. Σήμερα τη χρησιμοποιούμε κατά κόρον. Είναι η λέξη «εμπιστοσύνη». Χρειαζόμαστε ένα άλλο συμβόλαιο εμπιστοσύνης για το δικαίωμα στην ευημερία. Συμβόλαιο εμπιστοσύνης να γίνει ανάμεσα σε μας και τους προοδευτικούς φορείς. Ανάμεσα στην κυβερνώσα αριστερά και την ελληνική κοινωνία.

Που όμως, αν δεν υπάρχει ανάμεσα σε μας και στη βάση του κινήματος, αν δεν υπάρχει ανάμεσα μας, στα ίδια τα στελέχη που σήμερα βρισκόμαστε σε αυτή την κρίσιμη δραματική και μεταβατική φάση, τότε για ποιο συμβόλαιο εμπιστοσύνης μπορούμε να μιλήσουμε;

Ναι, πρέπει να ανεβάσουμε τη νέα γενιά στο προσκήνιο της ιστορίας, να τη φέρουμε κατοχυρώνοντας το δικαίωμα στη γνώση, στην εργασία, στον ελεύθερο χρόνο και τη δημιουργία, στην πολιτική συμμετοχή. Δεν είναι όμως άξια να μετέχει στα κομματικά μας όργανα; Δεν είναι άξια να εκπροσωπείται παντού σε όλη τη δομή του κινήματός μας;

Ναι, θέλουμε να εργαστούμε συστηματικά και τολμηρά για την αλληλεγγύη των γενεών, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα στη ζωή και στο περιβάλλον της, στην κοινωνική ασφάλιση. Μπορεί να γίνει αυτό όμως με τη θεωρία του πολιτικού κόστους, με τους τοπικισμούς που διαλύουν τις τοπικές κοινωνίες και δεν παίρνει κανείς απόφαση για δημόσια υγεία ή για περιβάλλον, με το να ξοδεύουμε τους φυσικούς μας πόρους τους που έχουμε δανειστεί από τις επόμενες γενιές; Είναι δυνατόν η πρακτική αυτή, που ακολουθήσαμε εν πολλοίς για πολλά χρόνια να είναι οδηγός μας για να φτιάξουμε ξανά την αλληλεγγύη των γενεών;

Ναι, θέλουμε να διασφαλίσουμε αξιοπρεπή διαβίωση για τον καθένα, για κάθε οικογένεια, για τις κοινωνικές ομάδες, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα στη δίκαιη κατανομή του εισοδήματος, στην περίθαλψη και την πρόνοια, την αξιοβίωτη και ασφαλή καθημερινότητα. Όμως με πολιτική επιδομάτων και παροχών, με πολιτική πλειοδοσίας, που αφορούν απλά κάποιες μικρές αυξήσεις, ή με δομική ανακατανομή των πόρων, με άλλη δομή προϋπολογισμού, με άλλη δυνατότητα χρηματοδότησης και ελέγχου του κοινωνικού κράτους, που θα φέρει ένα νέο πρότυπο διακυβέρνησης;

Ναι, θέλουμε να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο τους παραγωγούς και τους δημιουργούς, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα στην εργασία, την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία. Όμως όταν επιλέγουμε την ευελιξία - που είναι σωστή σε ένα βαθμό γιατί είναι και μια αντικειμενική εξέλιξη - και λέμε ότι η άλλη όψη του νομίσματος είναι οι συνθήκες εργασίας, η ζούγκλα του ιδιωτικού τομέα, ή γενικά των deliveries, τότε είναι η αυθαιρεσία των εργοδοτών να απολύουν κάθε στιγμή.

Και λέμε: Θα τα κάνουμε και τα δύο. Το πρώτο, η ευελιξία, γίνεται με κάποιους νόμους. Το δεύτερο θέλει Κίνημα, θέλει κράτος, θέλει πολιτική, θέλει ανατρεπτική παρέμβαση στο χώρο της εργασίας. Ποιο ΠΑΣΟΚ είναι δυνατόν να κάνει αυτή την παρέμβαση, όταν είναι ενσωματωμένο στις κρατικές και τις κυβερνητικές δομές και απλά διαχειρίζεται τους θύλακες εξουσίας και τις καρέκλες του;

Όλα αυτά μπορεί να τα κάνει ένας, μπορεί μόνος; Σε καμιά περίπτωση. Μόνο το συλλογικό και δημοκρατικό ΠΑΣΟΚ. Για να μην φέρνουμε συνέχεια την καταστροφή, θέλω να τονίσω ότι σήμερα επιτεύχθηκε μια πρώτη συμφωνία σε αυτή την αίθουσα.

Γιατί ήδη στην αρχική πρόταση που έκανα για την αλλαγή των δομών και των λειτουργιών του ΠΑΣΟΚ, και ο Βαγγέλης Βενιζέλος κατέθεσε μία πρόταση που έχει σχέση με τη μετάβαση προς αυτή την κατεύθυνση, και σήμερα χαίρομαι που ο Πρόεδρος επίσης μίλησε καθαρά για το δημοκρατικό και συλλογικό ΠΑΣΟΚ.

Θέλω να προσθέσω τρία πράγματα. Το πρώτο αφορά -το είπα- τη νέα γενιά. Το δεύτερο αφορά την επιστροφή στη βάση όλης της εξουσίας που αφορά τις πολιτικές, την αποτίμηση, τη λογοδοσία, τη δυνατότητα του ελέγχου, τη δυνατότητα της αξιολόγησης και τη δυνατότητα της επιλογής προσώπων, συνδυασμών, παρατάξεων, πολιτικών και προγραμματισμών φεύγοντας οι υποσημειώσεις και οι αστερίσκοι από τα καταστατικά μας.

Το τρίτο, όχι πια Επιτροπές και ala carte πολιτική, αλλά ένας τόπος συγκροτούμενης συνείδησης που όλα τα συλλογικά όργανα παράγουν και χαράζουν πολιτική και λογοδοτούν σε αντίστοιχα σώματα.

Και θα ήταν πολύ σοβαρή εξέλιξη εάν πηγαίνοντας προς το καταστατικό μας Συνέδριο, αποφασίζαμε ο Πρόεδρος να λογοδοτεί στο Συνέδριο που γίνεται πριν από την εκλογή του και να γίνεται εκλογή από τη βάση των μελών του ΠΑΣΟΚ, έτσι ώστε να μπορούμε να έχουμε πλήρες το δημοκρατικό και συλλογικό ΠΑΣΟΚ.

Μόνο ένα τέτοιο Κίνημα συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι, μόνο ένα ΠΑΣΟΚ που μπορεί να ξαναβρεί τη συλλογική του υπόσταση, που μπορεί να βιώσει όχι τυπολατρικά αλλά ουσιαστικά την εσωκομματική δημοκρατία, που μπορεί να διαμορφώσει μια συλλογική συνείδηση, μόνο ένα τέτοιο ΠΑΣΟΚ έχει τη δυνατότητα ν' απαντήσει σε όλες αυτές τις προκλήσεις, που παρουσίασα προηγούμενα.

Γι αυτό, είμαι της γνώμης και το ξαναλέω, ότι με αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν κερδίζει όποιος από τους υποψήφιους Προέδρους και αν εκλεγεί, ενώ μ' ένα αναγεννημένο ΠΑΣΟΚ κερδίζουν όλοι, και πολλά άλλα στελέχη του Κινήματος.

Γι αυτό λέω και ξαναλέω ότι ο Πρόεδρος πρέπει να υπηρετεί το ΠΑΣΟΚ και όχι το ΠΑΣΟΚ τον Πρόεδρο. Γι αυτό λέω και ξαναλέω και παλεύω εδώ και χρόνια, να υπάρξει αποκρατικοποίηση του κόμματος, η αποσύνδεσή του από τις κρατικές δομές.

Γι αυτό λέω και ξαναλέω και παλεύω εδώ και χρόνια, από το 1992-93 να φύγουμε από τις εξουσιαστικές μας σχέσεις, να πάμε στην κοινωνία, να δώσουμε ένα άλλο πρότυπο οργάνωσης. Γιατί καμιά δημοκρατική ανατροπή, καμιά κυβερνώσα Αριστερά δε μπορεί να πείσει κανέναν όταν ο φορέας της δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αρχηγικό, αόριστο και ασαφές Κίνημα που απλά κάνει πολιτική από καθ' έδρας.

Ξανά λοιπόν στην κοινωνία. Μέσα εκεί που γεννιoύνται οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, οι πιο παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, η νέα γενιά, για να έρθουν όλες οι δυνάμεις μπροστά και να δώσουν τη μάχη της προόδου και της ευημερίας.

Και τώρα θα μου επιτρέψετε μερικές τελευταίες σκέψεις:

Όπως γνωρίζετε, κατέθεσα την πρότασή μου για το αξίωμα του Προέδρου του Κινήματος. Κάποιοι νομίζουν ότι είμαι αφελής και σηκώνω σημαία δονκιχωτισμού. Κάνουν πολύ μεγάλο λάθος.

Δε γνωρίζω πώς χρησιμοποιείται το κόμμα, τα μέσα του, οι δυνατότητές του, επιλεκτικά;

Δε γνωρίζω πως δημιουργείται ο παράλληλος μηχανισμός, μια παράλληλη οργάνωση για ν' αντέξει τη σύγκρουση στην ίδια όμως λογική;

Δε γνωρίζω πώς διαρρέουν οι φήμες, πώς διαδίδονται οι ψίθυροι, πώς στήνονται, πώς λειτουργούν οι κύκλοι; Ασφαλώς το γνωρίζω, και μάλιστα καλά.

Τότε τι κάνεις; Τους αγνοείς; Όχι. Τους αποδέχεσαι; Όχι. Γιατί δεν ασχολείσαι με τις διαδικασίες; Γιατί έχω εμπιστοσύνη στη βάση μας, στους προοδευτικούς και δημοκράτες αγωνιστές, στα μέλη και στις Οργανώσεις μας, ότι θα εγγυηθούν τη διαδικασία και θα τιμήσουν την κορυφαία αυτή στιγμή του Κινήματος.

Γιατί για έναν απλό λόγο σύντροφοι, αυτό που εμφανίζει αυτά τα φαινόμενα, δεν ακουμπά τη βάση του Κινήματος. Γιατί αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ της ήττας, γιατί αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ της πτώσης, γιατί αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ της χειραγώγησης των στελεχών, γιατί αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ των Αξιωματούχων και του κράτους, το ΠΑΣΟΚ των τηλεοπτικών παραθύρων, το ΠΑΣΟΚ που όλοι μας εξορκίσαμε, αλλά το συντηρούμε και το χρησιμοποιούμε.

Το ΠΑΣΟΚ που χθες έφτασε στο σημείο να σκιαγραφεί τους νικητές στους νομούς σε χάρτη λες και συγκρούονται σε αγώνα καθοσιώσεως κόμματα μέσα στο κόμμα μας, ενώ όλοι είμαστε στην ίδια κοίτη του ποταμού και έχουμε τις ίδιες ακριβώς επιδιώξεις, ο καθένας με το δικό του τρόπο..

Επειδή αυτό το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ξαναχάσει, αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι που πρέπει ν' ανατραπεί. Γι αυτό είμαι εδώ, γι αυτό αγωνίζομαι, γι αυτό δίνω τη μάχη με το κεφάλι ψηλά.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, στέκομαι μπροστά σας και ζητώ την ψήφο εμπιστοσύνης σας. Σέβομαι και τιμώ το Γιώργο Παπανδρέου και τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Με το Γιώργο Παπανδρέου έχουμε κοινή πορεία από τη δεκαετία του '70. Συνεργαζόμαστε σε όλα τα βήματα και στη διαδρομή του Κινήματος. Τον Ευάγγελο Βενιζέλο τον γνώρισα αργότερα, μετά το' 89, είναι ένα άξιο και ικανό στέλεχος που έχει δώσει μάχες και αποδείχθηκε στην πράξη ένας πολύ αξιόλογος σύντροφος.

Είχαμε, έχουμε και θα έχουμε κοινή πορεία. Το πιστεύω ακράδαντα και σε ό,τι με αφορά, όπως έκανα πάντα μέχρι τώρα, θα κάνω και τώρα το καθήκον μου. Αυτό ακριβώς που υπαγορεύει η συνείδησή μου.

Είμαστε όλοι μαζί. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ασφαλώς. Ο καθένας έχει τη δική του καταγωγή, έχει τα δικά του βιώματα, έχει τη δική του διαδρομή. Στέκομαι λοιπόν μπροστά σας και ζητώ την ψήφο της εμπιστοσύνης σας.

Όχι, δε με έβαλε κανείς, δε διαπραγματεύτηκα με κανέναν, δε θέλω να κάνω κακό σε κανέναν.

Όχι, δε διεκδικώ μια χαμένη ψήφο. Καμία ψήφος στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι χαμένη. Είμαστε στο ίδιο ποτάμι και αγωνιζόμαστε για τους ίδιους στόχους.

Όχι, αρνούμαι να δικάσω προθέσεις, να σπιλώσω συνειδήσεις, να ψάξω να βρω τα κενά του άλλου λες και είναι ο εχθρός μου ή είναι αντίπαλός μου σ' αυτή την πορεία της συνύπαρξης και της κοινής δράσης.

Η διαδρομή του καθένα από μας είναι δοκιμασμένη και ακέραια. Όχι, δεν θα παραιτηθώ γιατί ολοκλήρωσα το ρόλο μου, γιατί διασφάλισα την ενότητα, γιατί εκλογίκευσα την αναμέτρηση, γιατί κατεύνασα το αλόγιστο και ανεξήγητο πάθος. Διεκδικώ την ηγεσία του κινήματος γιατί έχω τη δύναμη και τη θέληση να το οδηγήσουμε μαζί στη νίκη.

Κι ένα τελευταίο. Όχι, αγαπητοί σύντροφοι, για μένα η 11η Νοεμβρίου δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν την ταυτίζω με την προσωπική μου διαδρομή. Κανενός μας η προσωπική διαδρομή δεν ταυτίζεται με τη διαδρομή του Κινήματος, που όπως έλεγε ο Ανδρέας, ξεκίνησε από πολύ μακριά για να πάει πολύ πιο μακριά.

Τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται. Το σκάφος όμως πρέπει να πάει στο προορισμό του και μετά το λιμάνι της 11ης Νοεμβρίου. Είναι σταθμός και λιμάνι για το Κίνημα και αφετηρία μιας νέας πορείας, μόνο που αυτή δεν πρέπει πια να την αποφασίσει κανείς μόνος του, γιατί κανείς δεν μπορεί μόνος του. Αυτή τη φορά θα την αποφασίσουμε όλοι μας και οι κωπηλάτες και οι αχθοφόροι και οι συνεπιβάτες και οι ναύτες και οι αξιωματούχοι και οι καπετάνιοι.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, στέκομαι μπροστά σας και ζητώ την εμπιστοσύνη σας. Περιουσία μου οι ιδέες, που νιώθω ήδη την ηθική δικαίωση ότι μπορεί να είναι και πλειοψηφικές στο Κίνημά μας. Περιουσία μου οι αρχές και οι αξίες μου που υπηρέτησα από μικρό παιδί, η ανεξάρτητη σκέψη και διαδρομή μου.

Είμαι μόνος και ελεύθερος, χωρίς ομάδες, χωρίς συσχετισμούς, χωρίς μηχανισμούς, χωρίς υποτακτικούς, χωρίς στρατούς, χωρίς οργανωτικές μεθόδους. Είμαι μόνος και ελεύθερος και νιώθω έτοιμος να σας εκπροσωπήσω ως πρώτος μεταξύ ίσων. Κι όπως λέει ο ποιητής του Αιγαίου: «τις ιδέες μου όλες ενησιώτισα, στη συνείδησή μου έσταξα λεμόνι και τώρα πάρετέ μου τα σπλάχνα, τραγούδησα».

Γεια σας και με τη νίκη!

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΩΣΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

2007-10-31T00:35:00.000+02:00

Κώστας Σκανδαλίδης

Θεσσαλονίκη 29-10-07

Η Κυβερνώσα Αριστερά

στο δρόμο της Δημοκρατικής Ανατροπής

Συμβόλαιο Εμπιστοσύνης

«Το Δικαίωμα στην Ευημερία»

Νιώθουμε δικαιωμένοι

Στην αλληλουχία των εποχών η δημοκρατική μας παράταξη συνδέθηκε πάντοτε με τα μεγάλα προοδευτικά βήματα της χώρας. Από το πρώτο σύνταγμα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους ως τον εκσυγχρονισμό του τέλους του 19ου αιώνα . Από την αγροτική μεταρρύθμιση και τον αστικό εκσυγχρονισμό του μεσοπολέμου ως την εθνική αντίσταση. Από τον εκδημοκρατισμό και την κατάλυση τους κράτους της δεξιάς, τη δωρεάν παιδεία και την αγροτική σύνταξη ως τον αντιδικτατορικό αγώνα. Από την εθνική συμφιλίωση, το κράτος πρόνοιας, την ισονομία και την ισοπολιτεία ως την είσοδο στην ΟΝΕ, τα μεγάλα έργα και τους ολυμπιακούς αγώνες.

Με την ίδρυση και τη διαδρομή του Κινήματος μας σημαδέψαμε κυριολεκτικά μια ολόκληρη εποχή και πρωτοστατήσαμε σε εθνικές και κοινωνικές κατακτήσεις. Φυσικοί κληρονόμοι του πολιτικού φιλελευθερισμού και των δημοκρατικών αγώνων και σύγχρονοι φορείς του σοσιαλιστικού προτάγματος δώσαμε σχήμα και περιεχόμενο στους πατριωτικούς, δημοκρατικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Η Ελλάδα από μια περιθωριακή και εξαρτημένη βαλκανική χώρα έγινε μια σημαντική και σύγχρονη ευρωπαϊκή δύναμη, απόκτησε κύρος και φωνή. Η οικονομία μας με την ΟΝΕ και το Ευρώ συνδέθηκε σταθερά με την κοινή ευρωπαϊκή πορεία. Η χώρα άλλαξε μορφή. Η δημοκρατία μας απόκτησε βάθος και εύρος. Η κοινωνική μας οργάνωση εξελίχθηκε μέσα από σημαντικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Ο λαός βγήκε από το περιθώριο και κατοχύρωσε συνθήκες στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης. Η ζωή μας έγινε καλύτερη.

Ο ιστορικός κύκλος της μεταπολίτευσης που κλείνει οριστικά και άδοξα για μας υπήρξε εποχή σημαντικής προόδου για τον τόπο κι αυτό μας κάνει περήφανους για τη διαδρομή και τη συνεισφορά μας.

Χάσαμε την ηγεμονία

Μετά την είσοδο στην ΟΝΕ που σήμανε το τέλος μιας αναγκαστικά διαχειριστικής περιόδου όπου η προσαρμογή στις ευρωπαϊκές εξελίξεις και οι εθνικοί στόχοι συναρτήθηκαν με την οικονομική σταθερότητα και την μακροοικονομική ισορροπία, η χώρα όφειλε να γυρίσει σελίδα. Να επανακαθορίσει τους στόχους της. Να ανασυντάξει εσωτερικά τις δυνάμεις της. Να προσαρμόσει τις δομές της. Να αποκτήσει ένα νέο όραμα.

Οι εξελίξεις απαιτούσαν άλλο πρότυπο παραγωγής που να στρέφεται στην ποιότητα και την ανταγωνιστικότητα, άλλη δικαιότερη κατανομή του πλούτου, άλλη θεσμική συγκρότηση της δημοκρατίας. Έτσι ώστε να μπορούμε να σηκώσουμε το βάρος του ανταγωνισμού και των νέων αναγκών της ανάπτυξης. Ο τόπος χρειαζόταν τη δυναμική μιας νέας μεταπολίτευσης.

Όμως η ρητορική επίκληση αυτών των στόχων και ο πολιτικός και προγραμματικός λόγος που προσπαθούσε να τους επενδύσει σκόνταψε σε τρία πολύ σημαντικά εμπόδια. Στη γενικότερη ασάφεια και στην κρίση ταυτότητας της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και αριστεράς. Στην κρίση του μοντέλου διακυβέρνησης που άγγιζε πια τα όρια του και δεν τολμούσαμε να το αλλάξουμε. Στην κρατικοποίηση του κόμματος των αξιωματούχων που ήταν το τίμημα που πλήρωσε το ΠΑΣΟΚ της πολύχρονης διακυβέρνησης. Ως πολιτικός χώρος, ως ιδεολογικός λόγος, ως οργανωτική δομή χάσαμε την ηγεμονία των ιδεών μας, την μεταρρυθμιστική μας πνοή, την ανατρεπτική μας ικανότητα.

Η «πύρρεια νίκη» του 2000 και οι ήττες του 2004 και 2007 που ακολούθησαν έφεραν τη συντηρητική παράταξη στην εξουσία για να οδηγηθεί η χώρα στην ανυποληψία και η «νέα διακυβέρνηση» στην παρακμή.

Η ολιγαρχική μας δημοκρατία

Εν τω μεταξύ η εποχή μας, μελαγχολική και αδιέξοδη, ολοένα σωρεύει προβλήματα και περιορίζει τις λύσεις. Η χώρα έχασε το βηματισμό της και πρέπει να τον ξανακερδίσει. Ο λαός νιώθει ολοένα και περισσότερo ανασφαλής και απροστάτευτος βλέποντας την πολιτική να χάνει το δημιουργικό της περιεχόμενο. Να υποβιβάζεται καθημερινά σε τεχνική διαχείρισης της εξουσίας, σε αντιπροσωπεύσεις συμφερόντων, σε προσωπικές επιδιώξεις. Να δίνει ολοένα και σε λιγότερους τις δυνατότητες ενασχόλησης με το κοινό συμφέρον.

Η δημοκρατία μας μετά την μεταπολιτευτική άνοιξη του τόπου και τις μεγάλες κατακτήσεις των δεκαετιών του '80 και του '90 κάθε μέρα που περνά γίνεται και πιο ολιγαρχική και ατελέσφορη. Θέτει κανόνες που δεν τους εγγυάται. Ψηφίζει νόμους που δεν τους εφαρμόζει. Οικοδομεί θεσμούς που τους αφήνει ανολοκλήρωτους. Επαγγέλλεται μεταρρυθμίσεις καταφανώς ψευδεπίγραφες. Εγκλωβίζεται σε τοπικισμούς που παραλύουν κάθε δυνατότητα απόφασης. Και πάνω απ' όλα μοιράζει άνισα και επιλεκτικά τον πλούτο που παράγει ο τόπος.

Ο πολίτης νιώθει ολοένα και περισσότερο ένας μοναχικός ιδιώτης αντιμετωπίζοντας το κράτος των συμφερόντων που κυριαρχεί μαζί με τους γραφειοκράτες και τους διαμεσολαβητές που το στηρίζουν.

Νιώθει έρμαιο σε μια ασύδοτη αγορά, αιχμάλωτος σε μια οικονομία με πήλινα πόδια, ανασφαλής σε μια χώρα φθηνής εργασίας και ακριβής διαβίωσης, σε μια κοινωνία που καταναλώνει περισσότερα απ' όσα παράγει.

Νιώθει κάθε στιγμή την άδικη κατανομή των βαρών, όταν πληρώνει υπέρογκους φόρους και δυσβάσταχτα τέλη χωρίς ουσιαστική ανταπόδοση. Όταν του μιλούν για «δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία» ενώ η εκπαίδευση και η περίθαλψη του στοιχίζουν πανάκριβα.

Νιώθει μοναχικός όταν οι συντεταγμένες εξουσίες της πολιτείας, η Δημόσια Διοίκηση, η Δικαιοσύνη, η Αστυνομία, που υπάρχουν για να τον υπηρετούν τον εκμεταλλεύονται.

Και νιώθει ακόμη πιο μοναχικός όταν οι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί, τα βάθρα της δημοκρατίας, η Βουλή, η Αυτοδιοίκηση, το Συνδικάτο, που οφείλουν κάθε στιγμή να τον εκπροσωπούν μετατρέπονται σε νέο κατεστημένο. Ακόμη και τα κόμματα και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών ενσωματώνονται και επαγγελματοποιούνται.

Μια ολιγαρχική δημοκρατία με πολίτες που μετατρέπονται σε μοναχικούς ιδιώτες δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε όταν στις 3 του Σεπτέμβρη του '74 ξεκινούσαμε τη μακριά πορεία προς τα εμπρός.

Η νέα μεταπολίτευση

Σήμερα έχουμε χρέος να βγούμε από τις στάχτες και να πάρουμε ξανά στα χέρια μας το τιμόνι για να οδηγήσουμε τη χώρα στη νέα εποχή. Πολλά έχουν αλλάξει από την πρώτη φορά. Εκείνο που παραμένει το ίδιο είναι οι αξίες μας, τα στοιχεία της ιδεολογικής και πολιτικής μας ταυτότητας, ο πατριωτικός, δημοκρατικός και σοσιαλιστικός χαρακτήρας του Κινήματος μας, η κοινωνική μας αναφορά και προσήλωση στο στόχο της ατομικής και συλλογικής ευημερίας.

Το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι « ο αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία είναι προϋπόθεση για τη λαϊκή κυριαρχία κι αυτά προϋπόθεση για την κοινωνική απελευθέρωση». Και φέραμε τη χώρα ως εδώ αφού μετατρέψαμε μέσα από τη στρατηγική της εθνικής λαϊκής ενότητας την κοινωνική δύναμη των μη προνομιούχων σε πολιτική δύναμη κοινωνικής αλλαγής στη δεκαετία του '80 και μετέπειτα εκσυγχρονισμού της χώρας στη δεκαετία του '90.

Είναι φανερό ότι η μεταπολίτευση ήταν υπόθεση κάθε πατριώτη και δημοκράτη, κάθε πολιτικού φορέα που είχε προτάξει τα εθνικά και πανδημοκρατικά αιτήματα.

Σήμερα ο πατριωτισμός αλλάζει περιεχόμενο. Η Ελλάδα που παράγει πλούτο, που προχωρά βήμα με βήμα την πραγματική σύγκλιση στον ευρωπαϊκό χώρο, που αναβαθμίζει συνεχώς το ανθρώπινο δυναμικό της και προστατεύει τους ανθρώπινους, φυσικούς, περιβαλλοντικούς και οικολογικούς της πόρους και αξιοποιεί κάθε συγκριτικό της πλεονέκτημα, είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης και ανάπτυξης του ελληνισμού στον κόσμο των ανοιχτών συνόρων. Και παράλληλα μια ισχυρή Ελλάδα που συμμετέχει ενεργά και δυναμικά παντού και ιδιαίτερα στους στρατηγικούς διακανονισμούς που επιχειρούνται στην Ευρώπη, τη Βαλκανική και τη Μέση Ανατολή.

Σήμερα η κοινωνική αλλαγή προϋποθέτει ένα ολοκληρωμένο κοινωνικό κράτος που δεν τρέφεται από τα περισσεύματα του προϋπολογισμού. Ένα κοινωνικό κράτος που ανατροφοδοτεί την ανάπτυξη και διασφαλίζει δομικά και όχι με πολιτικές παροχών τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου και του εισοδήματος.

Σήμερα η δημοκρατία έρχεται στο επίκεντρο των εξελίξεων σε όλο τον πλανήτη και στην ευρωπαϊκή οικογένεια ως το επείγον ζητούμενο μιας νέας τάξης πραγμάτων. Η ανασύνταξη της πολιτείας και η θεσμική συγκρότηση της δημοκρατίας είναι το κεντρικό στοίχημα της νέας εποχής και για τη χώρα μας.

Η νέα μεταπολίτευση κατά συνέπεια ξεκινά με την ανασύνταξη της πολιτείας ως προϋπόθεση και για το νέο μοντέλο ανάπτυξης και για την δικαιότερη κατανομή της ευημερίας. Είναι φανερό ότι η νέα μεταπολίτευση είναι υπόθεση κάθε προοδευτικού ανθρώπου, κάθε δημοκρατικού και προοδευτικού φορέα που έχει προτάξει τις ριζοσπαστικές αλλαγές που απαιτούνται.

Η Κυβερνώσα Αριστερά

Φορέας του εγχειρήματος είναι μια Κυβερνώσα Αριστερά με κεντρικό της πόλο - αλλά όχι αποκλειστικό - το αναγεννημένο ΠΑΣΟΚ. Και δρόμος μας, ο δρόμος της Δημοκρατικής Ανατροπής του σημερινού ολιγαρχικού στάτους που αρνείται και ακυρώνει το δικαίωμα των πολιτών στην ευημερία, ιδίως των πιο νέων και αδύναμων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εποχές ανοίγουν είτε με νέα, είτε με αναγεννημένα κόμματα.

Θέλουμε να βάλουμε τη σφραγίδα μας και στη νέα ιστορική φάση. Να οδηγήσουμε και να επιταχύνουμε τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις προκαλώντας εμείς τις ανατροπές που απαιτούνται. Να μην επιτρέψουμε στο κράτος των συμφερόντων να αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό αναπαράγοντας την κρίση του πολιτικού συστήματος. Και να περάσουμε, με δική μας πρωτοβουλία από τον αδιέξοδο και άγονο δικομματισμό με τη ΝΔ στον γόνιμο διπολισμό προόδου και συντήρησης, αριστεράς και δεξιάς.

Επειδή το κορυφαίο ζήτημα του ποια κοινωνική συμμαχία θα ηγεμονεύσει στο νέο ιστορικό κύκλο παραμένει ανοιχτό, πρέπει να αποσαφηνίσουμε κατηγορηματικά ότι είμαστε υπέρ μιας συμμαχίας των νέων δυναμικών και παραγωγικών στρωμάτων της κοινωνίας με τις ασθενέστερες τάξεις και στρώματα του πληθυσμού που οι εξελίξεις σπρώχνουν στο περιθώριο. Το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής πρέπει να εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο, πολυτασικό οργανισμό, σε μια ανοιχτή αλλά αρθρωμένη πολιτική κοινότητα, σε ένα πόλο ισχυρού μεταρρυθμισμού, που έχει ανοιχτό μέτωπο με τις δυνάμεις του παρασιτισμού και της παραοικονομίας.

Η διαμόρφωση της ταυτότητας της Κυβερνώσας Αριστεράς συνδέεται άρρηκτα με την πολιτική, προγραμματική και θεσμική ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου ως συνόλου. Οι δημοκρατικές ανατροπές πρέπει να ενταχθούν σε ένα πλαίσιο με ιστορικό βάθος και ευρύ ορίζοντα, να πάρουν το χαρακτήρα ιδεολογικής στροφής στην ελληνική κοινωνία. Το ζήτημα δεν είναι να εφεύρουμε μια νέα οργανωτική μορφή που θα αθροίσει έτοιμες δυνάμεις, ούτε ο προοδευτικός χώρος μπορεί να ενοποιηθεί στη βάση ιστορικών ταυτίσεων που ίσχυσαν στο παρελθόν. Ούτε η εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς μπορεί να θεμελιωθεί σε απλουστευτικά διλήμματα του τύπου Αριστερά της εξουσίας ή της κοινωνίας, της διαχείρισης ή της ρήξης.

Η Κυβερνώσα Αριστερά φιλοδοξεί να είναι μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης του τόπου. Δεν είμαστε κόμμα διαμαρτυρίας που ενισχύει ακραίους διακδικητισμούς και αναμένει στο αόριστο μέλλον την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών. Είμαστε πολιτικό κίνημα ικανό να σχεδιάσει, να διαβουλεύεται, να προτείνει και εν τέλει να υλοποιεί.

Όραμα ανάπτυξης και ευημερίας

Προτείνουμε για την Ελλάδα του 2020 ένα όραμα ανάπτυξης και ευημερίας. Να είναι από τις πιο ανταγωνιστικές και δυναμικές οικονομίες της γνώσης στην Ενωμένη Ευρώπη, ικανή να συνδυάζει την οικολογικά αειφόρα ανάπτυξη με μια κοινωνική οργάνωση που τείνει στην πλήρη απασχόληση και τη δικαιότερη δυνατή κατανομή του πλούτου.

Η ισόρροπη ανάπτυξη με επίκεντρο την Ελλάδα των Περιφερειών. Ο οικολογικός αναπροσανατολισμός της παραγωγής και του καταναλωτικού προτύπου. Το σύγχρονο κοινωνικό κράτος που οικοδομείται με μόνιμες και διευρυνόμενες δομές σε όλα τα πεδία της κοινωνικής προστασίας, δομές που με τη σειρά τους ανατροφοδοτούν την ανάπτυξη. Είναι οι τρεις κύριοι πυλώνες του νέου αναπτυξιακού προτύπου.

Την ποιότητα, την εξωστρέφεια, τη μεγέθυνση του προϊόντος και την αύξηση της παραγωγικότητας διασφαλίζει μια δυναμική και καινοτόμα οικονομία της αγοράς που είναι ενταγμένη στο νέο πλαίσιο του ανταγωνισμού. Τους στόχους, όμως, και το ρυθμιστικό της πλαίσιο το θέτει η ίδια η κοινωνική οργάνωση.

Το κράτος από τροχοπέδη ανάπτυξης μετατρέπεται σε πλοηγό της στηρίζοντας τους κοινωνικούς αναπτυξιακούς θεσμούς και υπηρετώντας τον πολίτη. Παράλληλα επιβάλλει τους όρους και τις προϋποθέσεις διάχυσης της ευημερίας και της κατανομής του πλούτου

Στην προηγούμενη φάση κατά κανόνα πρώτα χτίζαμε το νομικό πλαίσιο και τις δομές και μετά διαμορφώναμε τους αναπτυξιακούς στόχους που αυτές καλούνται να διαχειριστούν. Έτσι κρίσιμες μεταρρυθμίσεις όπως η περιφερειακή αποκέντρωση, η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, ο Καποδίστριας ενώ ξεκίνησαν δυναμικά δεν ολοκληρώθηκαν ως αναπτυξιακοί θεσμοί. Σήμερα οφείλουμε να πάμε αντίστροφα. Όλα επαναξιολογούνται με βάση τους νέους στρατηγικούς στόχους και όχι με τα στερεότυπα του παρελθόντος. Οι δομές, οι πόροι, οι λειτουργίες και οι σχέσεις που συγκροτούν το σύστημα διακυβέρνησης δεν είναι ο σκοπός αλλά τα μέσα για να πετύχουμε τους στόχους μας.

Η ανασύνταξη της πολιτείας

Κατά συνέπεια η ανασύνταξη της πολιτείας με την επιτελική κυβέρνηση, την περιφερειακή ανασυγκρότηση και αυτοδιοίκηση, το νέο Καποδίστρια και όλες τις άλλες επιλογές που έχουμε προγραμματίσει πρέπει να σχεδιαστεί από μηδενική βάση. Να κοστολογηθούν οι αρμοδιότητες και να ανακατανεμηθούν οι πόροι από την αρχή. Να αναληφθούν οι συγκεκριμένες ευθύνες από τους φορείς στους οποίους αποκεντρώνονται οι εξουσίες. Να ελεγχθεί συστηματικά η διαχείριση των πόρων και να διαμορφωθούν αναπτυξιακές συμφωνίες σε τοπικό περιφερειακό και εθνικό επίπεδο με συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων.

Οι αναπτυξιακές συμφωνίες απαιτούν θεσμικά κατοχυρωμένες συλλογικές διαπραγματεύσεις που διευρύνονται σε όλα τα επίπεδα σε αντιδιαστολή με την ατελή και άτολμη υποστήριξη και του υποτυπώδους μοντέλου που είχαμε διαμορφώσει και κατάργησε η δεξιά.

Οι αναπτυξιακές συμφωνίες συμπεριλαμβάνουν στο πλαίσιο του γενικού κυβερνητικού σχεδιασμού και την εξειδίκευση των αποφάσεων για την δίκαιη κατανομή της ευημερίας. Την αναβάθμιση του ανθρώπινου δυναμικού, την απασχόληση, τον κοινωνικό μισθό, την πράσινη οικονομία, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό.

Οι αρχές της επικουρικότητας των θεσμών, της αναλογικότητας των ευθυνών, της εγγύτητας των αποφάσεων στον πολίτη και της κοινωνικής λογοδοσίας διέπουν την ανασύνταξη της πολιτείας. Και φυσικά η ριζική διαφορετική δομή του προϋπολογισμού και η σχετική φορολογική μεταρρύθμιση οφείλουν από την αρχή να αποτυπώσουν την νέα πραγματικότητα.

Η άλλη διακυβέρνηση

Η καθοριστική δημοκρατική ανατροπή αφορά τον τρόπο που κυβερνούμε τη χώρα. Να ανατρέψουμε ότι ο λαός αποδοκίμασε με τη ψήφο του θεωρώντας ότι «όλοι είμαστε ίδιοι».

Οι πολίτες απορρίπτουν το μοντέλο διακυβέρνησης που ακυρώνει τους νόμους, αποδυναμώνει τους θεσμούς, ανέχεται ή και καλλιεργεί τα παρακυκλώματα εξουσίας, ασκεί επιλεκτικές πολιτικές. Χρειαζόμαστε επειγόντως δημοκρατία με κανόνες για όλους και διαφάνεια παντού.

Η Κυβερνώσα Αριστερά οφείλει γι' αυτό και πριν απ' όλα να επανακαθορίσει τη σχέση κράτους - αγοράς - κοινωνίας, τη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού σε νέες βάσεις. Και να παρέμβει θεσμικά ρυθμίζοντας αυτές τις σχέσεις έτσι ώστε:

Ψ Να αποκατασταθεί η δημοκρατία στην αγορά και η ίση πρόσβαση για όλους σ' αυτή.

Παύει ο άθεμπος ανταγωνισμός, η μεροληπτική εφαρμογή των νόμων υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου, η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των ανθρώπινων και φυσικών πόρων. Αποκεντρώνονται οι ελεγκτικές διαδικασίες στους κοινωνικούς και αναπτυξιακούς φορείς

Ψ Να αποσυνδεθεί η παρά φύση σχέση δημόσιου και ιδιωτικού όπου η δημόσια οικονομία τροφοδοτεί την παραοικονομία και καταργεί κάθε κοινωνική ανταποδοτικότητα των πόρων. Παύει η δημόσια παιδεία και υγεία να τροφοδοτεί την παρα παιδεία και την παρα υγεία.

Παύει το κράτος να φορτώνει με χρέη τους ιδιωτικούς, συνεταιριστικούς και κοινωνικούς φορείς αναλαμβάνοντας το ίδιο τη χρηματοδότηση της κοινωνικής του πολιτικής. Κατοχυρώνεται η νέα σχέση με ανάλογες αλλαγές στους αναπτυξιακούς νόμους, τα δημόσια έργα, τις προμήθειες, τη συγκέντρωση των ΜΜΕ.

Ψ Να επανακαθοριστεί η έννοια του δημόσιου συμφέροντος με γνώμονα τη συμβολή στην κοινωνική συνοχή και την αύξηση της γενικής ευημερίας για να αντισταθούμε στην εκποίηση του δημόσιου χώρου.

Παύει η θολή και αμυντική πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και να αντικαθίσταται με μια σχεδιασμένη στρατηγική που συνδέει τις δημόσιες υποδομές και τις εθνικές στρατηγικές με την απελευθέρωση των δυνάμεων της αγοράς και τη δημιουργική τους πρωτοβουλία.

Ψ Να θωρακιστεί το θεσμικό πλαίσιο που οδηγεί σε μια κοινωνία ίσων δυνατοτήτων και ευκαιριών και αξιοκρατικών επιλογών σε όλες τις μορφές κοινωνικής οργάνωσης.

Παύει η πολιτική των νομοθετικών παραθύρων, των μεταβατικών καταστάσεων, των πελατειακών πρακτικών, των μετέωρων βημάτων που δίνουν τη δυνατότητα στη συντήρηση να ακυρώνει το θεσμικό πλαίσιο των προοδευτικών κατακτήσεων και να γυρίζει το ρολόι της ιστορίας προς τα πίσω.

Αντικαθίσταται η πολυνομία με απλά, λιτά και αυστηρά θεσμικά πλαίσια που δεν σηκώνουν υποσημειώσεις και ερμηνείες.

Ψ Να ενισχυθούν και να ενοποιηθούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους που κατοχυρώνουν τη διαφάνεια παντού και να υπαχθούν στον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης.

Παύει να είναι «κράτος εν κράτει» τα κλειστά κυκλώματα και να τιμαριοποιούνται οι θεσμοί ελέγχου.

Αποκεντρώνονται παράλληλα και απλοποιηούνται οι διοικητικές διαδικασίες, οι αποφάσεις για τις επενδύσεις, με επίκεντρο τα ΚΕΠ και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση.

Η πολιτειακή αλλαγή

Η Κυβερνώσα Αριστερά δεν μπορεί παρά να συνδέσει την ανασύνταξη της πολιτείας και το νέο μοντέλο διακυβέρνησης με ένα πολιτικό σύστημα πιο αυθεντικό και αξιόπιστο, πιο διαφανές και δίκαιο, πιο δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό

Θέλουμε ένα πολιτικό σύστημα που ενσαρκώνει μια νέα ποιότητα δημοκρατίας. Ενισχύει την αυτονομία της πολιτικής από τα οικονομικά συμφέροντα. Κατοχυρώνει την πλήρη διαφάνεια στα δημόσια πράγματα. Διαμορφώνει μια νέα πιο αυθεντική σχέση ανάμεσα στον πολίτη και την πολιτική. Διασφαλίζει θεσμικά την ανανέωση στην πολιτική ζωή της χώρας. Διευκολύνει τις ευρύτερες δυνατές πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις.

Στο πλαίσιο αυτό:

Ψ Αλλάζουμε ριζικά τις διαδικασίες αντιπροσώπευσης με ένα νέο εκλογικό σύστημα που ανατρέπει όλες τις μέχρι τώρα εκδοχές. Ένα σύστημα με μονοεδρικές ή ολιγοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, με διπλή κάλπη και σταυρό. Με βουλευτές στις ευρύτερες αναπτυξιακές περιφέρειες που εκλέγονται με λίστα. Σύστημα που διασφαλίζει την ευρύτερη δυνατή αναλογικότητα με την κυβερνητική σταθερότητα.

Ψ Κατοχυρώνουμε την αυτονομία της πολιτικής με κατάργηση της ιδιωτικής χρηματοδότησης στα κόμματα και τους πολιτικούς πλην της ονομαστικοποιημένης συνδρομής.

Ψ Επιβάλλουμε τη διαφάνεια στα δημόσια πράγματα με ανεξάρτητη αρχή για το «πόθεν έσχες»

Ψ Προχωρούμε σε μια νέα σχέση ενισχύοντας τη διάκριση και την ανεξαρτησία των συνταγματικών εξουσιών, της εκτελεστικής, της νομοθετικής της δικαστικής.

Ψ Κατοχυρώνουμε την δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων, τις δομές ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού σε όλους τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στις αποφάσεις και τον έλεγχο καθώς και στη νομοθετική πρωτοβουλία.

Μια πολιτειακή αλλαγή είναι το επιστέγασμα αυτής της δημοκρατικής ανατροπής που εν τω μεταξύ θεσμοθετείται.

Συμβόλαιο Εμπιστοσύνης:

«Το δικαίωμα στην ευημερία»

Η Κυβερνώσα Αριστερά απευθύνεται σε όλες τις παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου. Στις νέες και τους νέους. Στις δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής. Στις δυνάμεις του πνεύματος και της τέχνης, της επιστήμης και του πολιτισμού. Στην οικογένεια. Στις δυνάμεις του κοινωνικού περιθωρίου, στον άνεργο, στον μετανάστη, στο άτομο με αναπηρία.

Να απευθυνθούμε στις λαϊκές τάξεις και τα ασθενέστερα στρώματα του πληθυσμού που αποτέλεσαν πάντοτε τη ραχοκοκαλιά της παράταξης. Απλά και στις δυνάμεις της μικρής και μεσαίας τάξης που αναζητούν πεδίο ανάπτυξης πρωτοβουλιών και δημιουργικών ικανοτήτων.

Θέλουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας μαζί τους σε ένα Συμβόλαιο Εμπιστοσύνης που να κατοχυρώνει το δικαίωμα στην ευημερία για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά. Ένα Συμβόλαιο Εμπιστοσύνης που προϋποθέτει αμοιβαίες δεσμεύσεις μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και της πολιτείας που αναζητούν το μέγιστο δυνατό των κοινών τόπων και συμπορεύσεων. Με προαπαιτούμενο τη δημοκρατία, το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών να απαιτούν μερίδιο στην κατανομή του πλούτου και τις ελάχιστες δεσμεύσεις της πολιτείας που ανταποκρίνεται σ' αυτή την απαίτηση Συμβόλαιο Εμπιστοσύνης σημαίνει συνευθύνη και σύμπραξη.

Το Συμβόλαιο Εμπιστοσύνης για το δικαίωμα στην ευημερία έχει πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο και στόχους:

1ο

Θέλουμε πριν και πάνω απ' όλα να φέρουμε την νέα γενιά της πατρίδας μας στο προσκήνιο.

Κατοχυρώνοντας για κάθε νέα και νέο το δικαίωμα

Ψ στη γνώση

Ψ στην εργασία

Ψ στον ελεύθερο χρόνο και τη δημιουργία

Ψ στην πολιτική συμμετοχή

2ο

Θέλουμε να εργαστούμε συστηματικά και τολμηρά

για την αλληλεγγύη των γενεών

Κατοχυρώνοντας το δικαίωμα

Ψ στη ζωή και το περιβάλλον της

Ψ στην κοινωνική ασφάλιση

Ψ στον πολιτισμό και τη δημιουργική απασχόληση

Ψ στη διαβίου μάθηση

3ο

Θέλουμε να διασφαλίσουμε αξιοπρεπή διαβίωση

για τον καθένα, για την οικογένεια, για τις κοινωνικές ομάδες

Κατοχυρώνοντας το δικαίωμα

Ψ στη δίκαιη κατανομή του εισοδήματος

Ψ στην περίθαλψη και την πρόνοια

Ψ στην αξιοβίωτη και ασφαλή καθημερινότητα

4ο

Θέλουμε να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο τους

παραγωγούς και τους δημιουργούς

Κατοχυρώνοντας το δικαίωμα

Ψ στην εργασία και τις συνθήκες της

Ψ στην επιχειρηματικότητα και την καινοτομία

Ψ στην αύξηση του κοινωνικού κεφαλαίου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ «ALTER»: «ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ»

2007-10-23T15:36:00.000+03:00

ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΝΙΚΟ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟY

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Στο σημείο αυτό να συνδεθούμε παρακαλώ αν είμαστε έτοιμοι με τον υποψήφιο Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ τον κ. Κώστα Σκανδαλίδη.

Καλησπέρα κ. Σκανδαλίδη.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Καλησπέρα.

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Θέλω να ρωτήσω πως βλέπετε αυτό το κλίμα που έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες μέρες στο ΠΑΣΟΚ. Αναφέρομαι και στο δημοσίευμα της εφημερίδας «Πελοπόννησος» με τις αιχμές του Ευάγγελου Βενιζέλου για τα οικονομικά του Γιώργου Παπανδρέου, αναφέρομαι και στα «Φίρερ» και «Ντούτσε» του Θεόδωρου Πάγκαλου για τον Ευάγγελο Βενιζέλο, αναφέρομαι στην επίθεση του Κίμωνα Κουλούρη εναντίον μιας δεκάδας στελεχών που υποστηρίζουν το Γιώργο Παπανδρέου, αναφέρομαι σε όλο αυτό το κλίμα, που κάνει επίκαιρη τη συζήτηση περί λυτρωτικής διάσπασης που είχε πει ο Πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ αν το είπε ο άνθρωπος έτσι, θα τον ακούσουμε σε λίγο.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Θέλω να σας πω ότι με θλίβει βαθύτατα όλη αυτή η εικόνα. Αυτές οι μέρες είναι πολύ άσχημες για το ΠΑΣΟΚ. Το πρόβλημα, η ανησυχία, η αγωνία του απλού πολίτη, της βάσης του ΠΑΣΟΚ, είναι ότι ο κίνδυνος της πολύχρονης διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, που χτίζει ένα καθεστώς. Εμείς, σε δείπνο φανερό, τρώμε τις σάρκες μας!

Μιλάμε για μια εικόνα που είναι απίστευτη στα μάτια των απλών ανθρώπων. Λες και η 11^η Νοεμβρίου είναι ένας αυτοσκοπός, ότι τελειώνει το ταξίδι της Παράταξης. Δεν σκέφτονται τι ΠΑΣΟΚ θα κληρονομήσουμε την επόμενη μέρα αυτοί που θα νικήσουν; Δεν σκέφτονται που θα πάει αυτό το σκάφος με αντιπαραθέσεις;

Γιατί εγώ την ευθύνη δεν θα τη ρίξω στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ερίζουν. Θα τη ρίξω στους ίδιους που ενώ διατρανώνουν την απέχθειά τους στο Κόμμα του κράτους και των αξιωματούχων, ουσιαστικά τι είναι αυτοί οι στρατοί που αντιπαλεύουν; Αξιωματούχοι μελλοντικοί προφανώς. Ας τους αφοπλίσουμε επιτέλους! Ας σταματήσει αυτό το καλαμπούρι το καθημερινό. Ας σταματήσουν οι προσωπικές επιθέσεις. Που θα πάει αυτή η ιστορία;

Δεν είναι για όλους αυτούς τους απλούς ανθρώπους που νιώθουν ότι ο διχασμός πάει στη βάση μας, που πάνε και τους ρωτούν επιτακτικά «Με ποιον είσαι; Με τους πράσινους ή με τους βένετους;» και γίνεται μια αντιπαράθεση που πάει σε προσωπικό χαρακτήρα, που αναζητεί ένα κυνήγι μαγισσών, που θεωρεί φυσική τη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ, που θεωρεί φυσική τη συρρίκνωσή του, στο όνομα του ότι τελειώνει για την 11η Νοεμβρίου για κάποιους, ένα ταξίδι.

Είμαστε όλοι σε ένα σκάφος που πάμε. Ένα λιμάνι είναι η 11η Νοεμβρίου και πρέπει να σκεφτούμε πως θα αποπλεύσουμε από αυτό το λιμάνι. Αυτό, αν δεν το πάρουμε χαμπάρι δεν σταθούμε εκεί, εγώ με τους συντρόφους που συζητάτε είμαι συναγωνιστής, είμαι σύντροφος, είμαι φίλος, είναι άνθρωποι που έχουν δώσει στην Παράταξη και δεν αναγνωρίζω αυτή την αντιπαράθεση. Δεν μπορώ να την καταλάβω.

Τι είναι αυτό επιτέλους που μας χωρίζει στα δυο, με ένα τέτοιο τρόπο. Τι είναι αυτό επιτέλους; Να το καταλάβω. Ιδεολογικές διαφορές; Οι πολιτικές μας διαφορές; Τα αίτια απλά της ήττας που πάμε να τα προσωποποιήσουμε, ότι ο Σημίτης φταίει που κατέστρεψε τη χώρα, ότι ο Παπανδρέου φταίει που είναι ανίκανος να αντιμετωπίσει τον Καραμανλή, ότι ο Βενιζέλος φταίει που δεν άφησε τον Παπανδρέου να πάρει τις εκλογές και τον υπονόμευε; Αυτό είναι το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ;

Ή να βρει τα πραγματικά αίτια και να δώσει μια απάντηση ουσίας στον κόσμο που αγωνιά, που είναι από κάτω, που βλέπει, που υπάρχει! Έχουν ευθύνη οι υποψήφιοι. Να πάρουν θέση. Σε αυτά να πάρουν θέση. Κάθε μέρα αυτή η εικόνα στα παράθυρα! Να πάρουν θέση.

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Ναι κ. Σεφερτζή πείτε μας.

Γ. ΣΕΦΕΡΤΖΗΣ: Επειδή είπα προηγούμενα ότι είμαστε παρ' ολίγον συνάδελφοι να κάνω μια ερώτηση.

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Βεβαίως να την κάνετε.

Γ. ΣΕΦΕΡΤΖΗΣ: Είναι δικαιολογημένη η αντίδραση του Κώστα Σκανδαλίδη. Το ερώτημα είναι το εξής: όλα όσα συμβαίνουν και προφανώς σας θλίβουν, θεωρείτε ότι είναι τυχαία; Ή είναι μια έκφραση απωθημένων σωρευμένων επί σειρά ετών, τα οποία αν δεν άνοιγε το καπάκι της κρίσης να εκτονωθούν, θα παρέμεναν ως προβλήματα με αποτέλεσμα να ξαναβρεθούν πάλι μπροστά στο δρόμο του ΠΑΣΟΚ αργότερα; Διότι καλό είναι να τα στηλιτεύουμε, αλλά είναι επίσης καλύτερο να εξηγούμε γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. Διότι ασφαλώς είναι πολύ έντονα, αλλά δεν είναι τυχαία.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Θα ήταν πολύ βολικό και σωστό αυτό που λέτε, εάν πραγματικά όλοι όσοι μάχονται και αντιμάχονται με αυτό τον τρόπο, βγάζουν τα απωθημένα τους, ή έχουν να κάνουν με κάτι πολύ ευρύτερο που έχει σχέση με μια αναπαραγωγή του ίδιου ΠΑΣΟΚ που υπήρχε και πριν.

Η εκτόνωση δεν οδηγεί πάντα στη λύτρωση. Δεν πρέπει να σκιστούμε μεταξύ μας και μετά να πούμε «τι ωραία που είμαστε, ξαναβρισκόμαστε το ίδιο». Είναι ευθύνη όλων.

Με συγχωρείτε, εγώ παρατηρώ τι λένε οι συνυποψήφιοί μου. Λέμε λοιπόν όλοι μας και οι τρεις: φταίει το ΠΑΣΟΚ του κράτους, των αξιωματούχων, του κρατισμού, του κυβερνητισμού, των αξιωμάτων, των κομματικών τιμαρίων. Και ρωτώ: χωρίς την ευθύνη τους φτιάχνονται οι στρατοί που πάνε στην επαρχία και κάνουν συγκεντρώσεις, για να μαζέψουν ξεχωριστά και να πουν εναντίον των άλλων; Χωρίς την ευθύνη τους φεύγουν από τα επιτελεία ψίθυροι, υπόνοιες, κατηγορίες από τον ένα στον άλλον;

Εάν δεν μπορούν, εάν δεν είναι άξιοι να οδηγήσουν το σκάφος...

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Κύριε Σκανδαλίδη πείτε μου κάτι. Η ζημιά που ήδη έχει γίνει και στην εικόνα του ΠΑΣΟΚ και στην εικόνα προσώπων, αλλά κυρίως στους συντροφικούς δεσμούς των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, αποκαθίσταται; Ή η επόμενη μέρα η 12η Νοεμβρίου θα είναι μια καινούργια μέρα; Και λέω το καινούργια μέρα όχι με θετική φόρτιση, αλλά με αρνητική φόρτιση.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Εγώ επειδή ζήσει κι άλλες τέτοιες καταστάσεις όχι ίσως σε αυτή την ένταση και τόσο απολίτικες όπως τώρα, πρέπει να σας πω ότι εξακολουθώ να έχω εμπιστοσύνη στην αδιάσπαστη ενότητα της βάσης του ΠΑΣΟΚ, που θα επιβάλλει τελικά τις λύσεις. Ανεξάρτητα από το ποιον θα ψηφίσει και πως θα τον ψηφίσει. Για τους όρους της επόμενης μέρας, θα επιβάλλει τις λύσεις. Γιατί, για τη βάση του ΠΑΣΟΚ η 11η Νοεμβρίου δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Και σε αυτή την αρχή, θα υποχρεώσει να είμαστε όλοι μαζί.

Όσο πιο γρήγορα όμως αντιληφθούμε και σταματήσουν τώρα, σήμερα, γιατί αύριο θα είναι αργά, αν δεν σταματήσουμε σήμερα αυτή την εικόνα, αυτή την κατάσταση, αυτή την αντιπαράθεση, προφανώς τα τραύματα μπορεί να είναι βαθιά. Δεν φοβάμαι διάσπαση το έχω ξαναπεί, φοβάμαι παραπέρα συρρίκνωση.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα Κόμμα που θέλει να λύσει προβλήματα του λαού. Δεν είναι ένα μικρό Κόμμα, ούτε είναι κάποιος που ψαρεύει σε θολά νερά. Και προσπαθούν μέσα από προσωπικές αντιπαραθέσεις να λύσουν προβλήματα βαθύτατα ιδεολογικά, βαθύτατα πολιτικά, βαθύτατα προγραμματικά και οργανωτικά, που τόσα χρόνια μας ταλανίζουν και δεν μας αφήνουν να στραφούμε στην κοινωνία.

Από το '87 αναζητούμε τη στροφή στην κοινωνία. Επειδή ήμασταν Κόμμα εξουσίας δεν τα καταφέραμε. Ποιο είναι το λάφυρο τώρα που δεν υπάρχει εξουσία, που δεν υπάρχει Κυβέρνηση, που δεν υπάρχει κράτος να διαχειριστούμε; Δεν είναι φυσικό να πάμε στη βάση μας και να ζητήσουμε να δώσουμε μια άλλη διάσταση στην πολιτική μας, στη δομή μας, στη λειτουργία μας, να δώσουμε ένα άλλο χαρακτήρα, ένα άλλο πρότυπο στην κοινωνία;

Σκεφτείτε ένα Κόμμα που θέλει να ανατρέψει το σύμπαν και να κάνει την κοινωνία καλύτερη, και να δείχνει αυτό το πρότυπο που δείχνει αυτές τις μέρες και με τη λειτουργία του απέναντι στη βάση.

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Θα σας κάνω μια ερώτηση που είναι μάλλον δύσκολη και μετά από αυτή θα ζητήσω ένα τελευταίο σχόλιό σας. Τι σας χωρίζει και τι σας ενώνει με τον Γιώργο Παπανδρέου και με τον Βαγγέλη Βενιζέλο.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Επί της ουσίας εμένα δεν με χωρίζει τίποτε γιατί έχω μάθει να είμαι σε ανοιχτή επικοινωνία με όλες τις ομάδες και τους ανθρώπους και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και συνεργάστηκα πάντα μαζί τους άψογα.

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Να το ρωτήσω αλλιώς τότε.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν με χωρίζει.

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Ποια είναι τα θετικά στοιχεία και τα αρνητικά στοιχεία των δυο υποψηφιοτήτων που είναι απέναντί σας.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν θέλω να σχολιάσω τα θετικά και τα αρνητικά.

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Πολιτικά το λέω όχι προσωπικά.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν έχουμε την ίδια καταγωγή, δεν έχουμε την ίδια διαδρομή και δεν έχουμε τα ίδια βιώματα. Είμαστε όλοι μαζί, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Εγώ κουβαλάω μαζί μου κάτι από πολύ χαμηλά για να έρθει μέχρι εδώ. Κουβαλάω κάτι, που έχει έρθει μέσα από μια συνέχεια και μια διαδρομή, όπως και οι άλλοι έχουν τη δική τους διαδρομή.

Θέλω λοιπόν να πω ότι εμένα και τα αρνητικά και τα θετικά τα δικά μου ή τα δικά τους, δεν με εμποδίζουν να συνυπάρχω την άλλη μέρα. Δεν με εμποδίζουν να μην θεωρώ ότι το να βγει κάποιος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι το άπαν στην ιστορία της Παράταξης για μια φάση, αφού είμαστε ένα δημοκρατικό Κόμμα που κάθε 4 χρόνια εκλέγουμε Πρόεδρο.

Δεν θεωρώ ότι είναι αδύνατο να συνυπάρχουμε παρά τις διαφορετικές μας καταγωγές και αντιλήψεις μέσα σε ένα σκάφος, μέσα στην ίδια κοίτη του ποταμού. Άμα όμως ρίξουμε τα υποστυλώματα, τις όχθες που υπάρχουν από τη μια πλευρά και από την άλλη θα φύγει το νερό, το οξυγόνο μιας παράταξης που θέλει να προσφέρει στον τόπο.

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Τώρα θέλω στο σημείο αυτό κ. Παναγόπουλε με πολύ γρήγορο ρυθμό να δούμε τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης για να έχω ένα σχόλιο 30 δευτερολέπτων από τον κ. Σκανδαλίδη συνοδευόμενο από το ερώτημα τι θα κάνει στην περίπτωση του σεναρίου που θέλει δεύτερη ψηφοφορία. Δηλαδή αν δεν εκλεγεί ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με την πρώτη;

Αυτό είναι ένα σενάριο που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν, ότι δεν πρέπει να το αποκλείσουμε, είναι ένα από τα πιθανά σενάρια. Και επομένως θα ήθελα να έχουμε τη γνώμη του, αφού δούμε γρήγορα - γρήγορα τις κάρτες.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗΣ

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Στον κ. Σκανδαλίδη θα πάω και θέλω με μία φράση για να τον απελευθερώσω, γιατί ξέρω ότι έχει υποχρεώσεις, να ρωτήσω τον υποψήφιο για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, τι θα κάνετε στην περίπτωση κατά την οποία και είναι ένα σενάριο πιθανό απ' ότι φαίνεται αυτό, που δεν εκλεγεί ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από την 1η ψηφοφορία; Σ' αυτή την περίπτωση ο δικός σας λόγος φαίνεται πως θα αποκτήσει κάποια σημασία τη δεδομένη στιγμή.

Και θέλω να ρωτήσω, αν σ' αυτή την περίπτωση κ. Σκανδαλίδη θα πάρετε θέση ενόψει του β' γύρου;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Εγώ θέλω να σας πω κ. Χατζηνικολάου, σχολιάζοντας και λίγο τη δημοσκόπηση, πρώτον, ότι ήδη από τις εξελίξεις και με βάση αυτά που γίνανε σήμερα, νιώθω ηθικά ότι έχω νικήσει ήδη με την έννοια, του ότι όλη αυτή η πορεία σκεφτείτε πως θα ήταν εάν δεν υπήρχε ένας πολιτικός λόγος που σε όλη τη χώρα προσπαθούσε να κάνει τομή ανάμεσα στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, που εδώ και πολλά χρόνια περιμένουν αυτή τη στιγμή. Η πρώτη παρατήρηση είναι αυτή.

Δεύτερη παρατήρηση είναι, ότι εγώ θα μείνω συνεπής ως τέλος στις βασικές μου αρχές και θέσεις. Εάν δεν δω τη συμπεριφορά, τη λειτουργία στη Συνδιάσκεψη και στην πορεία στο ποιος θα εξυπηρετήσει καλύτερα την πολιτική που ανεβαίνει στο τραπέζι είναι φανερό, ότι θα ήμουνα τελείως αντίθετος μ' αυτά που λέω, το να πω τώρα, ξέρετε, αυτή την άθλια εικόνα που παρακολουθώ κάθε μέρα, εγώ θα δικαιώσω τη μια ή την άλλη πλευρά.

Θα πάμε στη Συνδιάσκεψη, έχω ελπίδες ότι θα πάμε στη Συνδιάσκεψη, ότι πολιτικά όλοι θα νικήσουμε και ότι την επόμενη ημέρα θα μπορώ με καθαρό μυαλό εγώ αν δεν είμαι στο β' γύρω, θα μπορώ με καθαρό μυαλό να πάρω τη θέση που πρέπει, γιατί πάντα στη ζωή μου έπαιρνα θέσεις στο ΠΑΣΟΚ.

Θ. ΛΑΛΑΣ: Πάντως δεν δικαιολογεί η απορία σας που δείξατε λίγο πριν κ. Σκανδαλίδη όταν λέτε, ότι αυτό που προετοιμάζανε εδώ και χρόνια οι δύο πλευρές, απορείτε πως ήρθαν οι δύο πλευρές σε σύγκρουση, όταν και εσείς ο ίδιος στρογγυλεμένα, λέτε, ότι οι δύο πλευρές αυτές περιμένανε την ευκαιρία να σκοτωθούν.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Εκ των πραγμάτων.

Θ. ΛΑΛΑΣ: Έτσι μπράβο.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Μα είδαμε, με συγχωρείτε, ζήσαμε όλοι μας τη δραματική νύχτα των εκλογών, ζήσαμε όλες τις κινήσεις μετά, δεν φανταζόταν κανείς ότι όλο αυτό το πράγμα θα πήγαινε σ' αυτή τη ρήξη και σ' αυτή την αντιπαράθεση.

Π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Κύριε Σκανδαλίδη, επί της ουσίας μέχρι τώρα, έχει κυλήσει ένας χρόνος, πολιτικές διαφορές μεταξύ του κ. Βενιζέλου και του κ. Παπανδρέου έχετε δει;

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Κύριε Παναγιώτου νομίζω, ότι απάντησε ήδη ο κ. Σκανδαλίδης, είπε, ότι πρόκειται περί προσωπικής κόντρας.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Νομίζω ότι σας είπα προηγούμενα, ότι στα στρογγυλά κείμενα και στις μεγάλες λέξεις και στα μεγάλα λόγια όλοι συμφωνούμε και συνυπογράφουμε. Εγώ έκανα μια τομή και τώρα παρουσιάζω θέσεις τέτοιες...

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Ευχαριστώ θερμά τον κ. Κώστα Σκανδαλίδη.

Δ. ΡΕΠΠΑΣ: Είναι μειωτικός πάντως και απαξιωτικός για τα μέλη του ΠΑΣΟΚ ο χαρακτηρισμός του στρατού, τον οποίον χρησιμοποιείτε κατ' επανάληψη.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν το λέω για τα μέλη του ΠΑΣΟΚ κ. Ρέππα.

Δ. ΡΕΠΠΑΣ: Για οποιονδήποτε.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν το λέω για τα μέλη του ΠΑΣΟΚ.

Δ. ΡΕΠΠΑΣ: Ακούστε να δείτε, όλοι έχουν δηλώσει την πολιτική τους προτίμηση. Από εκεί και πέρα πιστεύω, ότι αυτό αποδεικνύει ευθύνη, ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας προβάλει την άποψή του είναι αυτός ο οποίος πρέπει να αξιολογείται και να κρίνεται, γιατί υπάρχει και το φαινόμενο του καιροσκοπισμού ...

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Νομίζω κ. Ρέππα ότι εγώ δεν απευθύνθηκα...

Δ. ΡΕΠΠΑΣ: Ότι κάποιοι παρακολουθούν τους άλλους και τους κρίνουν μόνο. Καλό είναι να είμαστε πρωταγωνιστές και ..., παρά να είμαστε σχολιαστές.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Εγώ δεν απευθύνθηκα ποτέ στη βάση του ΠΑΣΟΚ λέγοντας, ότι η βάση του ΠΑΣΟΚ είναι σε στράτευση.

Δ. ΡΕΠΠΑΣ: Όταν μιλάμε για στρατό όμως, μιλάμε για μία πολιτική ομάδα και αναφερόμαστε σαφώς πλέον στα μέλη και τα στελέχη.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Όχι, δεν αναφέρθηκα ποτέ, μη μου βάζετε λόγια που δεν είπα. Μιλάω για συγκεκριμένη κατηγορία στελεχών που λειτουργούν μ' αυτό τον τρόπο και διασπούν και διαλύουν το ΠΑΣΟΚ.

Δ. ΡΕΠΠΑΣ: Καλό είναι να αποφεύγονται τέτοιοι χαρακτηρισμοί.

Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: Ευχαριστώ θερμά τον κ. Κώστα Σκανδαλίδη, τον υποψήφιο για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΟΛΠ

2007-10-23T15:33:00.000+03:00

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2007

Είμαι χαρούμενος και συγκινημένος που είστε τόσοι άνθρωποι εδώ σε μια πολύ μικρής προετοιμασίας συνάντηση. Γυρίζω όλη τη χώρα και μιλάω παντού. Λέω αυτό που ήξερα να λέω πάντα, αυτό δηλαδή που αφορά την πορεία μου, τη διαδρομή μου και την απαντοχή μου, δηλαδή για το ΠΑΣΟΚ, την παράταξή μας, την διαδρομή της, την ενότητα της, την προοπτική της νίκης της.

Χαίρομαι που και εδώ στον Πειραιά συναντώ φίλους που μπορούν να ακούσουν να προβληματιστούν να συζητήσουν να φέρουν τα πράγματα στα ίσα τους.

Νομίζω ότι αυτόν τον καιρό ζούμε πράγματι δραματικές στιγμές.

Νομίζω ότι ακόμα και η σημερινή μέρα είναι μια πολύ δύσκολη μέρα.

Γιατί κορυφώνονται προσωπικές επιθέσεις, χαρακτηρισμοί, αλληλοκατηγορίες.

Κορυφώνονται πράγματα που μπορεί να μας κάνουν περίγελο των αντιπάλων μας.

Κορυφώνονται πράγματα που είναι ακόμα μακριά από την 11^{η Νοεμβρίου και όλοι πρέπει να βάλουμε ένα χεράκι να σταματήσει αυτό το θέατρο του παραλόγου.}

^{Πιστεύω ότι το πρόβλημα, η ανησυχία η αγωνία της βάσης του ΠΑΣΟΚ, δεν είναι το τι κατηγορεί ο ένας τον άλλον στο Κίνημά μας. Το πρόβλημα η ανησυχία η αγωνία της βάσης μας είναι ο κίνδυνος της πολύχρονης διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.}

^{Γιατί η Νέα Δημοκρατία χτίζει καθεστώς.}

^{Γιατί η Νέα Δημοκρατία χτίζει το καθεστώς της πάνω στην παραπλάνηση του λαού.}

^{Γιατί όσα φέρνει στην επιφάνεια στο τραπέζι είτε αφορούν το ασφαλιστικό είτε αφορούν την αύξηση του ΦΠΑ είτε αφορούν την πολιτική για το πετρέλαιο είτε αφορούν τις αποτυχίες της χώρας με την αύξηση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος είτε οι πολιτικές που γίνονται και προαναγγέλλονται είτε αυτές που ακόμα κρατούνται στην κρυφή ατζέντα στο συρτάρι, όλα, δείχνουν ένα πράγμα.}

^{Ότι ο πολίτης αφήνεται έρμαιο απέναντι στο κράτος των συμφερόντων. Αφήνεται έρμαιο να πληρώσει τα σπασμένα. Και το ερώτημά του είναι γιατί;}

^{Γιατί θα έπρεπε εμείς να χάσουμε τις εκλογές και να μην τις κερδίσει η Νέα Δημοκρατία.}

^{Γιατί θα έπρεπε να μην έχουμε αλλάξει τόσο ώστε πραγματικά να δώσουμε τη μάχη μας από καλύτερες θέσεις. Και εύχεται, ελπίζει, και λέει ότι πρέπει τώρα να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας.}

^{Ότι πρέπει τώρα να μπούμε σε τροχιά νικηφόρας στρατηγικής. Ότι τώρα πρέπει να προλάβουμε τις εξελίξεις.}

^{Γιατί οι εξελίξεις μπορεί να είναι δυσοίωνες για μας και κυρίως για τους πολίτες. Και αυτό, όσοι εθελοτυφλούν ενταγμένοι στα στρατόπεδα που συγκρούονται σήμερα, καλό θα είναι να το βάλουν καλά στο μυαλό τους.}

^{Η παράταξη αυτή δεν έχει ούτε την πολυτέλεια ούτε το χαμένο χρόνο να φάει τα σωθικά της. Πρέπει όσοι μέχρι τώρα πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να ψαρεύουν σε θολά νερά διεκδικώντας ένα μεγάλο ΠΑΣΟΚ που όμως δεν έχει φυσιογνωμία και ταυτότητα ή άλλοι που πιστεύουν ότι θα μπορούσαμε και να μείνουμε κάτω από τη λογική κάποιος το είπε μάλιστα προχθές και μάλιστα ένα στέλεχος κορυφαίο, ότι εντάξει και τι είναι η διάσπαση τι είναι το μικρό και καθαρό ΠΑΣΟΚ; Ας είμαστε έτσι να ξεκινήσουμε από την αρχή.}

^{Όλα αυτά τα πράγματα αγαπητοί μου φίλου και σύντροφοι είναι πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορική πραγματικότητα της παράταξής μας.}

^{Το ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου από το 1974 μέχρι το 1980 έγινε ένα κόμμα εξουσίας. Κυβέρνησε τη χώρα και πρόσφερε στον τόπο. Πήρε την Ελλάδα από μια εξαρτημένη και περιθωριακή δύναμη και την έφερε στο προσκήνιο των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Και αυτή την κληρονομιά κανείς δεν μπορεί να τη διαχειριστεί όπως θέλει. Αυτή η κληρονομιά είναι η κληρονομιά του λαού. Είναι κληρονομιά της βάσης αυτού του Κινήματος.}

^{Γι' αυτό πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Πρέπει να απαντήσουμε στην αγωνία του λαού. Πρέπει να ανταποκριθούμε στην προσδοκία των πολιτών.}

^{Ξέρετε ο τρόπος που βλέπω να εξελίσσονται τα πράγματα μετά τη δραματική νύχτα της Κυριακής των εκλογών είναι ένας τρόπος που κάποιοι έχουν βάλει την 11η Νοεμβρίου στο στόχαστρο ως έναν αυτοσκοπό.}

^{Ότι αυτή την ημέρα κρίνονται τα πάντα, κρίνονται όλα, κρίνεται το σύμπαν, κρίνεται η παράταξη, η επιβίωσή της. Κρίνεται η παράταξη ή η διάσπασή της. Κρίνεται η παράταξη ή η συρρίκνωσή της.}

^{Η 11η Νοεμβρίου δεν είναι για μένα αυτοσκοπός. Η 11η Νοεμβρίου είναι ένας σταθμός στην πορεία. Ένας σταθμός όχι μόνο μιας δημοκρατικής διαδικασίας, αλλά ένας σταθμός που πρέπει να μας δώσει τη δύναμη να τον εντάξουμε σε μια συνολική πορεία για να βγούμε ξανά στο λαό.}

^{Ένας σταθμός που προϋποθέτει ότι όταν θα πάμε στην Εθνική Συνδιάσκεψη όλοι μας πρέπει να δεσμευτούμε γι' αυτό που θα γίνει στις 12 ή στις 19 Νοεμβρίου.}

^{Είναι ένας σταθμός που θα πρέπει να είναι διασφαλισμένος από πριν για την επόμενη μέρα. Πρέπει όλα να τα συμφωνήσουμε πριν. Ίσως θα έπρεπε να κάνουμε ένα συνέδριο για να έχει την ισχύ μιας μεγάλης απόφασης. Πριν να εκλέξουμε τον Πρόεδρό μας.}

^{Ίσως θα έπρεπε αυτή η συζήτηση να κρατήσει λίγο παραπάνω. Όμως με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να υπάρξει στις 11 ή στις 18 Νοεμβρίου λευκή επιταγή. Πρέπει όλα να είναι δρομολογημένα, οι αποφάσεις σε εξέλιξη, η πολιτική μας καθαρή, το μήνυμά μας στο λαό πεντακάθαρο, για να ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα μια νέα πορεία.}

^{Το συνέδριο του Ιανουαρίου ή του Φεβρουαρίου δεν πρέπει να είναι ένα συνέδριο που θα μας πάει στην επόμενη φάση του αλληλοφαγώματος.}

^{Το συνέδριο αυτό πρέπει να είναι απόρροια και αποκορύφωμα μιας διαδικασίας εξωστρέφειας προς το λαό γιατί θα έχουμε λύσει τα προβλήματα της δομής και λειτουργίας του Κόμματός μας από πριν. Γιατί θα έχουμε δεσμευτεί στην πορεία.}

^{Και αν κάποιος δεν εντάξει αυτή την ημερομηνία μέσα σε αυτή τη συλλογική πορεία αν κάποιος συνταυτίσει με τον εαυτό του συνταυτίσει με το μοναδικό σκοπό της ζωής του αυτός θα είναι επιλήσμων του μεγάλου ιστορικού μαχθαίου.}

^{Εγώ που ζητώ από την αρχή την πολιτικοποίηση των διαδικασιών, που ζητώ από την αρχή να φύγουμε από αυτόν τον πόλεμο και να κάνουμε μια προσπάθεια να διαμορφώσουμε την κοίτη του ποταμού ούτως ώστε ανεξάρτητα από τις διαφορές μας να έχουμε τη δυνατότητα όλοι να συμπορευτούμε και μάλιστα τη δυνατότητα να συμπορευτούμε σε ένα άλλο επίπεδο από αυτό που ζούμε σήμερα.}

^{Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί αυτός ο σπόρος, που πέφτει βαθιά αυτός ο σπόρος, που ανταποκρίνεται σε όλη τη βάση και το βάθος του ΠΑΣΟΚ αυτός ο πολιτικός λόγος που έχει σχέση με ακριβώς την ανάγκη την ιστορική ανάγκη να ιδρύσουμε το ΠΑΣΟΚ να το επανιδρύσουμε, να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της τελευταίας μας ήττας, δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό δεν είναι το αντικείμενο της διαμάχης, αλλά είναι διάφορες κατηγορίες, διάφορες προσωπικές επιθέσεις, διάφοροι χαρακτηρισμοί, διάφορες ταμπέλες, διάφορα πράγματα που περιφρονούν και τα πρόσωπα και τη διαδρομή τους, περιφρονούν την πορεία της παράταξής μας.}

^{Εγώ αγαπητοί φίλοι έχω να πω με ειλικρίνεια μερικά πράγματα, που μας αφορούν, γι' αυτό το σπόρο γι' αυτό τον πολιτικό και ιδεολογικό λόγο. Θέλω να σας πω κατ' αρχήν ότι ένα Κίνημα που έχει χάσει τη μνήμη του, που δεν έχει συνείδηση της διαδρομής του, ένα Κίνημα που έχει απωλέσει αυτό που ενώνει τη βάση του είναι ένα Κίνημα χωρίς μέλλον.}

^{Πρέπει με σεβασμό στην ιστορία μας να αναζητήσουμε καθαρά και τολμηρά τα αίτια που μας έφεραν ως εδώ για να τα γιατρέψουμε. Μόνο που αυτά τα αίτια, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορούν να ταυτιστούν εξ ολοκλήρου με τα πρόσωπα , αλλά και με τις συνθήκες που δημιούργησε η διαδρομή μας η ίδια.}

^{Γιατί εγώ δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι ικανός να κερδίσει τον Καραμανλή γι' αυτό έχασε.}

^{Γιατί εγώ δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος επειδή δήθεν υπονόμευε το Γιώργο Παπανδρέου που είχε όλη την εξουσία να κάνει πολιτική είναι η αιτία που έχασε το ΠΑΣΟΚ τις εκλογές.}

^{Και γιατί δεν μπορώ να δεχτώ όποια και αν είναι η άποψη του καθένα μας για τον πρώην Πρωθυπουργό και Πρόεδρο του Κινήματός μας, ότι ο Κώστας Σημίτης κατέστρεψε τη χώρα.}

^{Δεν μπορώ να δεχτώ ότι αυτή η αντιπαράθεση θα πάρει αυτή τη μορφή. Ότι τελικά θα γίνουμε ένα γήπεδο με Πράσινους και Βένετους που θα κονταροχτυπιούνται στο όνομα της προσωποποίησης της ταύτισης των ευθυνών με ένα πρόσωπο και όχι με μια παράταξη, μια πορεία, και βέβαια με τα πρόσωπα που ηγούνται και που ηγήθηκαν αυτής της πορείας.}

^{Αυτό σημαίνει να φτιάξεις την κοίτη του ποταμού, να λες την αλήθεια.}

^{Γιατί η αλήθεια είναι ότι μηδενίσαμε πολλές φορές όλο το προηγούμενο κεφάλαιο που είχαμε φτιάξει στη χώρα. Καταστρέψαμε όλη την εικόνα που είχε ο λαός για το έργο μας. Σε μια μεγάλη περίοδο που η Ελλάδα πετύχαινε στόχους, πολλούς στόχους μεγάλους και δε χρειάζεται να τους απαριθμήσω τώρα.}

^{Και γιατί αυτοί που ήταν απέναντι σε αυτό το μηδενισμό είχαν βαλθεί να πουν ότι όλα τα κάναμε καλά και ότι τίποτα δεν είχαμε κάνει λάθος. Εγώ όμως ξέρω ότι μετά την ΟΝΕ, μετά το 2000, ουσιαστικά έπρεπε η χώρα να ανασυνταχθεί εσωτερικά έπρεπε να ξανά αποκτήσουμε μια μεταρρυθμιστική ανατρεπτική πνοή που την είχαμε χάσει.}

^{Έπρεπε να δώσουμε μια άλλη διάσταση στην κατανομή του πλούτου. Έπρεπε να δώσουμε μια άλλη πορεία μια άλλη μορφή σε ένα μοντέλο διακυβέρνησης που άγγιζε τα όριά του και ουσιαστικά το αποδοκίμαζε ο λαός.}

^{Και ήρθε η ήττα του 2004. Προφανώς, από το ασφαλιστικό και μετά, ξεκίνησε ένας κατήφορος για την παράταξη που δεν μπορέσαμε να τον αναστρέψουμε και οι ευθύνες βαρύνουν εκείνη την περίοδο.}

^{Αλλά την ίδια εποχή που γίνονταν εκείνος ο κατήφορος υπήρχαν πολλά πράγματα που η χώρα τα έβρισκε στην εποχή της ακμής της. Στην εποχή της προόδου της. Ολυμπιακοί Αγώνες, Ελσίνκι, ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, μεγάλα έργα που τελείωναν και άλλαζαν την όψη της χώρας.}

^{Αυτό σημαίνει ιστορική κριτική και να αναγνωρίσει κανείς ότι ο Γιώργος Παπανδρέου παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ στη χειρότερη δυνατή στιγμή με το χειρότερο δυνατό τρόπο.}

^{Είχε όλη τη δύναμη να το αλλάξει. Και διαμόρφωσε μια εναλλακτική πρόταση. Δεν τα καταφέραμε μαζί και με δικές μας ευθύνες. Μας αποδοκίμασε ο λαός. Χάσαμε γιατί έχασαν οι ιδέες μας. Χάσαμε γιατί πολιτικά δεν πείσαμε με τις πρωτοβουλίες μας. Χάσαμε γιατί προγραμματικά δεν ήταν ευκρινείς οι στόχοι μας. Χάσαμε γιατί οργανωτικά το ΠΑΣΟΚ αυτό φάνηκε ότι είναι το ίδιο, παρά τις προσπάθειες που έγιναν, με το ΠΑΣΟΚ του 2004.}

^{Και θυμάστε ότι εγώ την επομένη των εκλογών του 2000 ως Γραμματέας είχα πει ότι αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν κερδίζει ξανά. Δεν άλλαξε το ΠΑΣΟΚ δεν κέρδισε τις εκλογές. Είναι πάρα πολύ απλό. Και η ευθύνη καταμερίζεται ιστορικά με αυτόν τον τρόπο που να χωράει μέσα την κριτική όσο σκληρή και αν είναι από όποιον και αν είναι σε οποιοδήποτε στρατόπεδο και αν ανήκει οποιαδήποτε θέληση και αν έχει για την επόμενη μέρα της 11ης Σεπτεμβρίου.}

^{Αυτού του είδους η κριτική είναι και λυτρωτική. Γιατί μπορεί να διαμορφώσει όπως σας είπα την κοίτη του ποταμού. Και επειδή ακριβώς αυτό είναι το μεγάλο θέμα που σήμερα μας απασχολεί εγώ θα πω με πολύ απλά λόγια τις σκέψεις μου.}

^{Πρώτα απ' όλα πρέπει να γίνει αυτό που ξεκινήσαμε και δεν το κάναμε. Να αλλάξει εκ βάθρων το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να υπάρξει μια ανατροπή εκ βάθρων. Πρέπει να υπάρξει ένα ΠΑΣΟΚ που απεικονίζει μια άλλη σχέση με την κοινωνία.}

^{Μιλάμε για στροφή στην κοινωνία από το 1987. Μιλούσαμε ξανά το 1992. Ξαναμιλήσαμε το 1995. Δε γιατρέψαμε αυτή την αρρώστια που ξεκίνησε. Το ΠΑΣΟΚ από ένα λαογενές κίνημα που ξεκίνησε με την αυτό - οργάνωση του '74 που έφερε την κοινωνία στο προσκήνιο της πολιτικής και της ιστορίας που άλλαξε το χάρτη της χώρας, μέσα από την πολύχρονη διακυβέρνησή, του εξελίχθηκε σε ένα κόμμα αφυδατωμένο, ένα κόμμα του κράτους και των αξιωματούχων.}

^{Εγώ ρωτώ γιατί όλοι μιλάμε για το κόμμα του κράτους και των αξιωματούχων. Αυτοί όλοι που συνωστίζονται στα παράθυρα δεν είναι για το κράτος και τα αξιώματα;}

^{Εγώ ρωτώ. Όλοι χτυπάμε το κράτος των αξιωματούχων. Αυτοί όλοι, που ο ένας επιτίθεται εναντίον του άλλου για ποιο διακύβευμα το κάνουν; Ποιο είναι το διακύβευμα. Ποια εξουσία διεκδικούν;}

^{Μια ανύπαρκτη κομματική εξουσία; Γιατί αν το 1996 υπήρχε ουσιαστικά το διακύβευμα, ήταν η κυβέρνηση, ήταν το κράτος, ήταν οι θέσεις, ήταν οι καρέκλες, σήμερα ποιες είναι οι καρέκλες και αλλάζουν με τόσο μεγάλη ευκολία;}

^{Γιατί όλο αυτό το σύστημα εμφανίζει αυτά τα χαρακτηριστικά και όλο και περισσότεροι μιλούνε όσο περισσότερο είναι μπλεγμένοι μέσα σε μια πολιτική μηχανισμών και στρατοπέδων τόσο περισσότερο μιλούν εναντίον του Κόμματος των αξιωματούχων και του κράτους.}

^{Πού είναι η κοινωνία; Μας γυρίζει την πλάτη.}

^{Πού είναι τα μέλη του ΠΑΣΟΚ; Πού είναι οι οπαδοί αυτοί που μας ψήφισαν; Είναι φυσικό στην επόμενη μέτρηση οι δημοσκοπήσεις να δείχνουν πέντε και έξι μονάδες διαφορά. Γιατί μας γυρίζει την πλάτη ο λαός που δεν μπορεί να καταλάβει αυτό το κακό όνειρο που ζούμε και αν δεν ξυπνήσουμε γρήγορα θα είναι αργά όχι για τη διάσπαση δεν μπορεί κανείς να διασπάσει το ΠΑΣΟΚ, αλλά για τον εκφυλισμό και τη συρρίκνωση.}

^{Κι εμείς δε θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ που δεν απαντά στα λαϊκά προβλήματα. Δε θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ που δεν αντιμετωπίζει την έλλειψη προσανατολισμού της χώρας να δώσει μια άλλη διάσταση σε μια καινούρια εποχή.}

^{Γιατί όλοι μιλάμε για το τέλος της εποχής και όλοι προσπαθούμε να διατηρήσουμε τις εξουσιαστικές σχέσεις που διαμόρφωσε η προηγούμενη εποχή. Γιατί είναι σαν καρικατούρα όταν η ιστορία επιχειρείται να επαναληφθεί δέκα ή έντεκα ή δεκαπέντε χρόνια μετά. Γιατί η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται κι εμείς θα μείνουμε στο περιθώριό της.}

^{Πρώτα πρέπει να αλλάξουμε το ΠΑΣΟΚ. Και για να το αλλάξουμε πρέπει να αρχίσουμε από την πλήρη αποκρατικοποίηση του Κόμματος. Πρέπει να πάμε σε καταστατικές και θεσμικές αλλαγές τέτοιες που θα απαγορεύουν ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ να είναι κόμμα του κράτους.}

^{Πρέπει από εκεί από αυτές τις αλλαγές να επιστρέψουμε στη βάση μας και μάλιστα με έναν τρόπο που να δείχνει ότι αφιππεύουμε από τα καλάμια της εξουσίας και μέσα από δύο πολύ συγκεκριμένους όρους. Σε συνθήκες εσωκομματικής δημοκρατίας και νέας συλλογικότητας.}

^{Όλοι νομίζουν, όλοι λένε, ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα δημοκρατικό κόμμα. Δημοκρατία όχι στον τύπο όχι στις λειτουργίες των οργάνων τις τυπικές δημοκρατία στη διαμόρφωση της συλλογικής συνείδησης.}

^{Και ρωτώ: ποιο κόμμα και με ποιο επίπεδο συλλογικής υπόστασης συνείδησης και ηθικού έδωσε τη μάχη των τελευταίων εκλογών; Γιατί χάθηκε η πολιτική από την οργάνωσή μας; Γιατί χάθηκε η πολιτική από τους σχεδιασμούς μας; Γιατί δεν απαντάμε στα βασικά ερωτήματα; Πώς τον θέλουμε τον ενεργό πολίτη στον οποίο όλοι ορκιζόμαστε.}

^{Ένα απλό νούμερο σε ένα δίκτυο που τον φωνάζουμε μονάχα για να πάει να ψηφίσει όταν έχουμε ανάγκη την προσωπική μας ανέλιξη ή έναν ενεργό συμμέτοχο σε μια πορεία που πού τον καλέσαμε να μπει σε αυτή την πορεία και τι εξουσία και χώρο του δώσαμε γι' αυτό;}

^{Πώς εννοούμε το μέλος του Κινήματός μας. Είναι αυτό που μπορεί να ελέγξει τα άλλα μέλη της οργάνωσής βάσης του; Είναι αυτό που μπορεί να παίρνει αποφάσεις για τα θέματα που τον αφορούν;}

^{Είναι αυτό που μπορεί να εκλέγει τους αντιπροσώπους του τους συνδυασμούς του τις παρατάξεις του; Είναι αυτό που μπορεί να δώσει ξανά μια άλλη διάσταση στην πολιτική με τη συμμετοχή του;}

^{Ή μήπως είναι το μέλος αυτό ένας ακόμα στρατός εσωκομματικός που τον χρειαζόμαστε μονάχα όταν πρόκειται να αναπαράγουμε τη δική μας εξουσία;}

^{Πάμε και στο θέμα της νέας γενιάς. Ποιο ΠΑΣΟΚ μιλά στην κοινωνία σήμερα; Που συμμετέχει η νεολαία, η νέα γενιά στο ΠΑΣΟΚ; Γιατί η τελευταία γενιά που νιώθω ότι είχαμε νεολαία στο ΠΑΣΟΚ ήταν η γενιά η δική μου και μετά από αυτή η γενιά του Χατζημιχάλη, του Τόλια, του Καρύδη και των άλλων;}

^{Γιατί δεν υπάρχουν στα όργανα μας νέοι που έχουν βγει μέσα από κινήματα; Μήπως δεν υπάρχουν κινήματα; Υπάρχουν. Γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι που να συμμετέχουν στη ηγεσία όχι με τη λογική φύγε εσύ και έλα εσύ αλλά με τη λογική ότι αναδεικνύονται μέσα από συλλογικούς και κοινωνικούς αγώνες;}

^{Γιατί αναπαράγουμε τη συνδικαλιστική μας νομενκλατούρα; Γιατί αναπαράγουμε το αυτοδιοικητικό μας κατεστημένο, με έναν τρόπο που κάθε φορά δείχνει ότι αυτό που κάνουμε είναι να μοιράζουμε τιμάρια και όχι να κάνουμε στροφή στην κοινωνία και να ανοίγουμε τα παράθυρα να μπει ο φρέσκος αέρας μιας προοδευτικής κοινότητας;}

^{Θα ανασυγκροτήσουμε τη σπονδυλική μας στήλη που είναι θρυμματισμένη; Θα δώσουμε τη δυνατότητα σε μια συλλογική ηγεσία να αυτονομηθεί από τη θέληση του εκάστοτε Προέδρου; Θα δώσουμε τη δυνατότητα σε έναν Πρόεδρο να εκλέγεται πραγματικά πρωτόγνωρα από τη βάση των μελών του κινήματος, γιατί τα μέλη ψηφίζουν για τα κομματικά αξιώματα, ενώ η τοπική κοινωνία μπορεί να έχει το δικό της λόγο για τις υποψηφιότητες, τα συνδικάτα, στην Αυτοδιοίκηση, στη Βουλή;}

^{Πότε ελέγξαμε, που από το '74 το λέμε, το έργο των βουλευτών μας; Πότε, εγώ που ήμουν Υπουργός Εσωτερικών, με κάλεσε η βάση μου ή είχε το δικαίωμα να με καλέσει, να πω τι κάνω εκεί που είμαι, γιατί είμαι μέλος μιας οργάνωσης;}

^{Αν λοιπόν δεν επιστρέψουμε στη βάση μας, αν δεν ξαναφτιάξουμε το κόμμα σύγχρονο θεσμό με όλα του τα όργανα ζωντανά, συλλογικά και με αποφάσεις και δημοκρατικά εκλεγμένα, αν δεν δώσουμε στο κίνημα των ενεργών πολιτών θέση στη διαμόρφωση της πολιτικής του προγράμματος των παρεμβάσεων μας, το να μιλάμε για αναγέννηση του κινήματος είναι κούφια λόγια. Και σε αυτά τα κούφια λόγια πρέπει να απαντήσουμε με πολύ συγκεκριμένες πράξεις.}

^{Να σας πω ένα παράδειγμα. Το 2004 έγινε η αλλαγή ηγεσίας. Έγινε μέσα σε μια προεκλογική περίοδο, το ξέρετε όλοι σας και έγινε με έναν τρόπο στην τούρλα του Σαββάτου. Λογικό ήταν, ήμαστε παραμονές εκλογών, χάναμε τις εκλογές, έφερε έναν καινούριο άνεμο αισιοδοξίας και έγινε και μια αλλαγή του καταστατικού για να μπορέσουν να ψηφίσουν οι μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ τον Πρόεδρο μας.}

^{Εγώ λέω, δεν θα έπρεπε στο καταστατικό να προηγείται το συνέδριο του απολογισμού, της πορείας, να συμμετάσχει η βάση, να διαμορφώσει το πλαίσιο της ενότητας, της σύνθεσης, να έρθουν οι υποψήφιοι Πρόεδροι να πουν τη γνώμη τους, να αναδειχτούν τα λουλούδια όλα που ανθίζουν πολιτικά και ιδεολογικά μέσα στο κίνημα μας και να πάμε μετά στην εκλογή του Προέδρου με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο εκλεγμένο από τη βάση μας, από τα μέλη μας, έτσι ώστε να απεικονίζει όχι απλά μια δυνατή εντολή εμπιστοσύνης, όχι μια δυνατή εντολή και καθαρή, αλλά μια εντολή η οποία θα έχει και περιεχόμενο πολιτικό συγκεκριμένο και δεν θα είναι λευκή επιταγή;}

^{Αυτό το απλό πραγματάκι δεν μπορούμε να το προτείνουμε να το κάνουμε τώρα; Δεν μπορούμε δηλαδή τώρα να ανατρέψουμε αυτό το κόμμα του κράτους και των αξιωματούχων μέσα από τη νέα συλλογικότητα, μέσα από την εσωκομματική δημοκρατία, μέσα από την πραγματική ανακατανομή των ρόλων στην πολιτική, στο σχεδιασμό, στον έλεγχο, στη λογοδοσία, παντού, στην πολιτική αποτίμηση;}

^{Δεν θα έπρεπε το κόμμα μας στον τελευταίο χρόνο των Δημοτικών Εκλογών με ανοιχτές διαδικασίες στην τοπική κοινωνία να αξιολογήσει τη Δημοτική Αρχή αν είναι δική του ή την αντιπολίτευση μας; Να δώσουμε τη δυνατότητα να φέρουμε προγράμματα που αφορούν την επόμενη φάση και τι θέλουμε;}

^{Να γίνει η λογοδοσία όλων των οργάνων που υπάρχουν και των συντρόφων και να υπάρξει μετά και μια συζήτηση ουσίας για το ποιος θα μπορούσε να κάνει καλύτερα τη δουλειά και να έρθει με μια προβληματική εκλογή η τοπική κοινωνία μαζί με το κόμμα μας να αποφασίσουν; Αλλά έχουμε πάντα τον αστερίσκο και το παραθυράκι ότι κάποιες Επιτροπές και κάποια κεντρικά όργανα μπορούν να παίρνουν τις τελικές αποφάσεις.}

^{Εγώ λοιπόν λέω ότι πρέπει να αλλάξει εκ βάθρων αυτό το ΠΑΣΟΚ, γιατί εγώ αυτό το ΠΑΣΟΚ οραματίζομαι, γι' αυτό το ΠΑΣΟΚ δεσμεύομαι, αυτό το ΠΑΣΟΚ επιδιώκω.}

^{Το ΠΑΣΟΚ της εσωκομματικής δημοκρατίας, της νέας συλλογικότητας, το ΠΑΣΟΚ που είναι για να το υπηρετεί ο Πρόεδρος του και όχι για να υπηρετεί το ΠΑΣΟΚ τον Πρόεδρο του.}

^{Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι, μόνο έτσι μπορούμε να απευθυνθούμε ξανά στην κοινωνία. Να απευθυνθούμε με έναν τρόπο που θα είναι πρωτόγνωρος, ξεχωριστός. Να μην απευθυνθούμε μέσα από μια γενική πολιτική. Να απευθυνθούμε μέσα από ανατροπή των χαρακτηριστικών που οδήγησαν την παράταξη μας να έχει συντηρητικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά.}

^{Γιατί η κοινωνία δεν είναι μια κοινωνία ανυποψίαστη. Η κοινωνία θέτει ερωτήματα πολύ σημαντικά. Ο απλός πολίτης θέτει το ερώτημα, πως εμείς του μιλούμε για δωρεάν παιδεία και υγεία ενώ του κοστίζει πανάκριβα η περίθαλψη των δικών του και η εκπαίδευση των παιδιών του;}

^{Η κοινωνία έχει ερωτήματα. Γιατί μέσα σε όλο το χώρο, στην αγορά ας πούμε, δεν υπάρχει δημοκρατία αλλά υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά, όταν ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας για ελάχιστα χρήματα που χρωστά μπορεί να προσωποκρατείται και όταν τα μεγάλα συμφέροντα δεν τα ακουμπάει κανείς;}

^{Η κοινωνία έχει ερωτήματα. Που πάνε τα χρήματα; Γιατί τροφοδοτεί η δημόσια παιδεία και η δημόσια υγεία με τους πόρους που επενδύονται στην παραοικονομία της υγείας και της παιδείας;}

^{Η κοινωνία έχει ερωτήματα. Γιατί δεν μπορούμε σε μια παραλυτική δημοκρατία να παίρνουμε αποφάσεις έξω και πέρα από τους τοπικισμούς που παραλύουν κάθε δυνατότητα ευθύνης και απόφασης;}

^{Η κοινωνία έχει ερωτήματα που αφορούν την ευθύνη και τη διάκριση των εξουσιών. Η κοινωνία έχει ερωτήματα. Γιατί όταν βάζουμε τον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, το ΣΔΟΕ ή η Υπηρεσία της ΕΛΑΣ δεν δέχονται να μπουν κάτω από τον έλεγχο γιατί τα κομματικά ή τα κυβερνητικά ή τα κρατικά τιμάρια δεν αποδέχονται να μειωθεί στο ελάχιστο η εξουσία;}

^{Εγώ γι' αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης μιλάω χρόνια. Αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης πρέπει να ανατρέψουμε για να ξαναγίνουμε προοδευτικοί και αριστεροί.}

^{Γι' αυτό λοιπόν η γνώμη μου είναι πάρα πολύ απλή. Πριν να μιλήσουμε για τη στροφή αριστερά ή τη στροφή δεξιά, πριν να μιλήσουμε για το ποια θα είναι τελικά η πολιτική μας στα μέτρα μας, πριν να πούμε στον ελληνικό λαό γιατί εμείς προτείνουμε 950 € και ο Καραμανλής μπορεί να προτείνει 930 € ή 970 € στους συνταξιούχους, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τον τρόπο που θα ασκήσουμε την εξουσία ως μια προοδευτική δύναμη και να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους και να πούμε πως δομικά ανατρέπουμε αυτό το μοντέλο.}

^{Αλλά εδώ υπάρχουν δυο καίριας σημασίας ζητήματα. Το πρώτο αφορά το κόμμα μας. Είναι δυνατόν ένα αρχηγικό, συγκεντρωτικό ΠΑΣΟΚ, ένα ΠΑΣΟΚ που δεν ασχολείται με την πολιτική παρά μόνο με το μοίρασμα της καρέκλας, να εμπνεύσει το πρότυπο στην κοινωνία ότι αυτό το κόμμα θα κάνει τη μεγάλη ανατροπή εκ βάθρων για να αλλάξει άρδην η δημοκρατία μας που έχει καταντήσει ολιγαρχική και μελαγχολική;}

^{Είναι δυνατόν -και είναι το πρώτο ερώτημα- χωρίς να δείξουμε άλλο πρότυπο στην κοινωνία να θέλουμε να μας πιστέψει η κοινωνία ότι δεν είμαστε ίδιοι με τη Νέα Δημοκρατία; Είναι δυνατόν -και το δεύτερο ερώτημα κρίσιμης σημασίας- χωρίς να επανατοποθετήσουμε τι είναι προοδευτικό και τι είναι πραγματικά συντηρητικό να μιλάμε για το αριστερά και δεξιά μόνο σε μια λογική του τύπου κάποιοι μας φύγανε, πήγαν στον Συνασπισμό ή κάποιοι άλλοι πήγαν στο ΚΚΕ και πρέπει να τους γυρίσουμε πίσω;}

^{Αντί να πούμε από την αρχή ότι υπάρχει μια συντηρητική Αριστερά και υπάρχει μια προοδευτική Αριστερά που πρέπει να δώσει μια καινούρια ταυτότητα στην πολιτική της και στη δράση της.}

^{Γιατί στη Γαλλία το παράδειγμα ήταν πάρα πολύ σημαντικό. Ο Σαρκοζί κέρδισε γιατί επανέφερε τις διαχωριστικές γραμμές από τις θέσεις της λαϊκής Δεξιάς και επειδή αυτές οι διαχωριστικές γραμμές απαντούσαν στα προβλήματα των ανθρώπων, θετικά ή αρνητικά γιατί διαχώριζε τους πολίτες, κέρδισε μια πλειοψηφία. Και από την άλλη μεριά η σοσιαλδημοκρατία είχε ένα θολό πρόγραμμα που έλεγε όλοι μαζί θα πάμε και όλοι αγαπημένοι και τι ωραίοι που είμαστε.}

^{Μα αυτή η ταυτότητα η χαμένη της ευρωπαϊκής Αριστεράς και το ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα ένα κόμμα πολύ ενεργό, πολύ προωθημένο στις ιδεολογικές και πολιτικές αναζητήσεις του και στις στρατηγικές του παλιότερα, καλό θα είναι να επανακαθοριστεί, να υψώσουμε τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές.}

^{Όμως οι πραγματικές διαχωριστικές γραμμές είναι ανάμεσα μας σύντροφοι. Γιατί το παρασιτικό κράτος και την παραοικονομία δεν το τροφοδοτούσαν μονάχα οι δυνάμεις του παρασκηνίου και του παρασιτισμού. Το τροφοδοτούσε πολλές φορές μια πολιτική που απευθυνόταν προς όλες τις κατευθύνσεις άχρωμη κα άοσμη.}

^{Γιατί όλα αυτά τα θέματα πρέπει να ξαναμπούν στο τραπέζι και να πούμε ότι δεν φτιάχνουμε μεγάλα κείμενα ωραία, που εγώ έχω γράψει πολλά από αυτά, και που συμφωνούμε όλοι μαζί και βάζουμε την υπογραφή από κάτω, αλλά μιλάμε βάζουμε το μαχαίρι βαθιά στα πραγματικά ιδεολογικά και πολιτικά δεδομένα για να πούμε τι είναι προοδευτικό και τι είναι συντηρητικό, για να διαχωριστούμε και εσωτερικά αν θέλετε, αν φτιάξουμε τις στάσεις μας και να απομονωθούν αυτοί που καταγγέλλουμε ότι κλέψανε ή πλούτισαν ή έκαναν οτιδήποτε άλλο.}

^{Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη από διοικητικά ή άλλα μέτρα. Έχει ανάγκη από δομές που δεν θα αναπαράγουν ξανά την ίδια μορφή της εξουσίας και το ίδιο μοντέλο διακυβέρνησης. Μόνο έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για μια κυβερνώσα Αριστερά. Για μια κυβερνώσα Αριστερά που διασφαλίζει το δικαίωμα στη ευημερία μέσα από έναν δρόμο δημοκρατικής ανατροπής. Η μαγική λέξη είναι εμπιστοσύνη ξανά στο λαό, στη δύναμη του, στη σοφία του. Η μαγική λέξη είναι εμπιστοσύνη ξανά σ' αυτά που εμείς μπορούμε να κάνουμε τομή, να δώσουμε μια καινούρια διάσταση.}

^{Για ένα λοιπόν νέο συμβόλαιο εμπιστοσύνης που θα φέρνει τη νέα γενιά στο προσκήνιο της ιστορίας, που θα φέρνει πραγματικά την αντιμετώπιση θεμάτων όπως το περιβάλλον και το ασφαλιστικό με τη λογική της αλληλεγγύης των γενεών, που θα προσφέρει αξιοπρεπή διαβίωση για τον καθένα, όχι απλά πολλαπλασιάζοντας τα επιδόματα ή τις παροχές, αλλά δομικά ανακατανέμοντας τον πλούτο έτσι ώστε να μη μπορεί κανείς να του πάρει πίσω αυτό που κερδίζει κάθε φορά.}

^{Ή το συμβόλαιο εμπιστοσύνης για την κοινωνία της παραγωγής και της δημιουργίας. Γιατί λένε πολλοί για το θέμα της εργασίας. Η ελαστική εργασία, η ανασφάλιστη εργασία και όλα αυτά. Σωστό είναι αυτό. Λέει κάποιος, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ολοκληρωμένες θέσεις εργασίας; Υπάρχει ο κοινωνικός τομέας, υπάρχουν χίλια δυο πράγματα, υπάρχει μια διεύρυνση της γνώσης, υπάρχουν δυνατότητες, ευκαιρίες που μπορούν να έρθουν σε πολλές περιοχές με πολλούς τρόπους.}

^{Αλλά στο δίπολο ελαστικότητα της εργασίας και εργασιακές σχέσεις και προστασία των ασφαλιστικών και άλλων δικαιωμάτων, επειδή το δεύτερο ήταν δύσκολο όταν χάσαμε την ανατρεπτική μας δυναμική, φαινόταν ότι κάνουμε μόνο το πρώτο. Και λέμε διαφέρουμε από τη Νέα Δημοκρατία.}

^{Μα αν στη ζούγκλα του ιδιωτικού τομέα δεν μπορείς να αποκαταστήσεις στοιχειωδώς τα δικαιώματα της γυναίκας που δουλεύει στο ξενοδοχείο ή του απλού εργαζόμενου που φεύγει από την επιχείρηση χωρίς να παίρνει υπερωρία, ή απολύεται ανά πάσα στιγμή, αν δεν μπορείς να διασφαλίσεις αυτό, πώς θα πείσεις ότι μια ελαστική αγορά εργασίας θα μπορούσε να δώσει απάντηση;}

^{Δεν πας με τη γροθιά στο μαχαίρι. Δεν πας να σηκώσεις τον ανεμόμυλο ότι εγώ θα γυρίσω στην αρχή του 19ου και του 20ου αιώνα όπου υπήρχε ένα άλλο πεδίο εργασιακών σχέσεων. Πας στη σύγχρονη εποχή, αλλά είσαι σαφής ότι η πρακτική σου ξεκινάει από το προοδευτικό για να μπορέσει να πάει στις αλλαγές που απαιτούνται, σε όποιο επίπεδο απαιτούνται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης.}

^{Και ένα τελευταίο θέμα που αφορά το συμβόλαιο εμπιστοσύνης, είναι επιτέλους να τελειώσουμε το καλαμπούρι με μια κοινωνία χωρίς κανόνες. Ψηφίζουμε νόμους και δεν τους εφαρμόζουμε. Φτιάχνουμε θεσμούς και δεν τους ολοκληρώνουμε, γιατί σταματάνε στη μέση. Παίρνουμε αποφάσεις που δεν τις υλοποιούμε και προπαντός απευθυνόμαστε απέναντι στον πολίτη πάντα με έναν τρόπο άνισο και μεροληπτικό.}

^{Εγώ θα ήθελα να δω πραγματικά να υπάρχει μια πραγματική δημοκρατία στην αγορά. Θα ήθελα την αξιοκρατία της επόμενης φάσης να έχει κλείσει όλα τα παράθυρα που αφήσαμε ανοιχτά ένα διάστημα και τώρα άνοιξε και τις πόρτες η Νέα Δημοκρατία και διέλυσε κάθε αξιοκρατία.}

^{Θα ήθελα να δω, όταν ένας αγρότης ενισχύει το εισόδημα του με τη δική μας πολιτική, γίνεται σύγχρονος επιχειρηματίας, θα ήθελα να δω παράλληλα ότι όταν θα βάλει το καμένο δάσος στα στρέμματα που θα θέλει την επιδότηση κάποιος θα του πει όχι. Είτε είναι στην Αυτοδιοίκηση και εκφράζει το ΠΑΣΟΚ, είτε είναι στην κυβέρνηση και εκφράζει το ΠΑΣΟΚ.}

^{Θα ήθελα να δω όταν δίναμε τα χρήματα πραγματικά και ενισχύαμε τους συνεταιρισμούς ότι μπορούσαμε να πούμε κάποια στιγμή τέρμα βρε αδελφέ, δεν μπορεί αυτός που τον αναγκάζεις να κάνει κοινωνική πολιτική μαζεύοντας τα σταφύλια από παντού και άρα να μη βγάζει ανταγωνιστικό προϊόν, να τον χρεώνεις στην εταιρεία, στον συνεταιρισμό, γιατί δεν έχει όρους ανταγωνισμούς σωστούς. Να ξεχωρίσει επιτέλους. Θέλει να κάνει το κράτος κοινωνική πολιτική; Να την πληρώσει.}

^{Το ασφαλιστικό τώρα συζητιέται πάλι με έναν τρόπο τελείως οριζόντιο. Ενώ πρώτα πρέπει να ξεκινήσει από τις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στα Ταμεία, για να μπορεί μετά να πάει σε εξυγίανση και εξορθολογισμό. Διαφορετικά καμία λύση δεν θα είναι βιώσιμη και μετά από 10 χρόνια θα μιλάμε και πάλι για το τι θα γίνεται το 2075 αυτή τη φορά γιατί θα έχουν περάσει εν τω μεταξύ και άλλα 10 χρόνια. Μια δημοκρατία με κανόνες για όλους και διαφάνεια παντού.}

^{Φίλες και φίλοι, είμαστε σήμερα στο τέλος μιας εποχής. Πρέπει να επανακαθορίσουμε τις εθνικές μας προτεραιότητες. Τώρα πρέπει να απαντήσουμε μετά την ΟΝΕ τι. Αυτό το νόημα έχει η πρόταση για ένα συμβόλαιο εμπιστοσύνης, για μια κυβερνώσα Αριστερά.}

^{Πρέπει να δούμε την ανάπτυξη με μέτρο τον άνθρωπο να ξαναζωντανεύει τις περιφέρειες της χώρας μετά από ένα μεγάλο διάστημα διαχειριστικής πολιτικής και να τους δίνει το δικαίωμα στον πλούτο τους, στην ταυτότητα τους, στη ζωντάνια τους, στις τοπικές τους δυνάμεις, να ελέγξουν μια πορεία πραγματικής ανάπτυξης και ευημερίας.}

^{Τώρα πρέπει να εγγυηθούμε την ανασύνταξη της Πολιτείας, όχι να λέμε μόνο επιτελική -τα έλεγα και εγώ παλιά και τα λέω πάντα, είναι και δικές μου θέσεις από τότε που ήμουν Υπουργός Εσωτερικών- επιτελική κυβέρνηση, περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, αλλά να επανακαθορίσουμε από μηδενική βάση τις αρμοδιότητες, να τις κοστολογήσουμε και να αλλάξουμε τη δομή του προϋπολογισμού.}

^{Εδώ έχουμε βουλευτές μας. Ξέρουν πολύ καλά ότι κάθε χρόνο ψηφίζουν την ίδια κατηγορία, την ίδια δομή προϋπολογισμού. Θες ανατροπή, αλλά οι κωδικοί χρησιμοποιούνται από τους Υπουργούς κατά το δοκούν. Μεταφέρουν από το ένα στο άλλο κλπ. Αν κάνεις ολοκληρωμένους προϋπολογισμούς σε κάθε περιφέρεια και αφήσεις μόνο τις ανελαστικές δαπάνες στο κράτος και στα μεγάλα έργα υποδομής και ανάπτυξης, τότε αυτόματα δεν θα μπορεί αυτή η δομή του προϋπολογισμού παρά να στηρίξει επί της ουσίας την ανάπτυξη σε όλες τις γωνιές της χώρας.}

^{Αντί να μιλάμε λοιπόν για αυτές τις μεγάλες αλλαγές, γι' αυτή την πραγματική ανασύνταξη της Πολιτείας, μιλάμε συνήθως για πολιτικές που ρωτάνε ο καθένας πόσο μέσα είσαι, τι έκανα εγώ τότε όταν έλεγα αυτή την πρόταση, ποιοι συμμετείχαν στη διαμόρφωση της, πόσο αριστερό ή δεξιό είναι το πρόγραμμα μας και όλα αυτά τα πράγματα. Αν δεν μπούμε σ' αυτό τον τομέα, σ' αυτή τη μεγάλη τομή στο μοντέλο διακυβέρνησης, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να υπάρξει μέλλον σ' αυτή την κοινωνία. Άρα λοιπόν έχουμε ένα χρέος μεγάλο να δώσουμε μαζί αυτή τη μάχη.}

^{Αγαπητές φίλοι και φίλοι, είμαστε όλοι μαζί, δεν είμαστε όμως όλοι ίδιοι. Έχουμε διαφορετική καταγωγή, έχουμε διαφορετική διαδρομή, έχουμε διαφορετικά βιώματα. Εμφανίστηκα μόνος μου με το ιδεολογικό και πολιτικό μου στίγμα.}

^{Μόνος και ελεύθερος καθώς ταιριάζει σε μια νέα ιδρυτική πράξη για ένα κίνημα που εγώ πιστεύω ότι μπορεί να αναγεννηθεί γιατί οι νέες εποχές έχουν έρθει είτε με νέα κόμματα είτε με αναγεννημένα κόμματα και γιατί πιστεύω βαθιά και αυτό λέω ότι θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα, ότι δεν μπορεί να κλείσουν ποτέ - ποτέ οι πόρτες αυτού μεγάλου Κινήματος που έφτιαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974.}

^{Δεσμεύομαι μόνο από τις αρχές, τις αξίες, την ανεξάρτητη σκέψη, την αυτόνομη διαδρομή μου. Δεν υποτάσσομαι σε εσωκομματικά χαρακώματα, σε στρατόπεδα σε σύγκρουση μηχανισμών. Δεν καλλιέργησα το προφίλ του αρχηγού, δεν με ενδιέφερε. Με ενδιέφερε με τις ιδέες μου να είμαι πάντα μπροστά στην πρώτη γραμμή της μάχης και ότι έκανα μέχρι τώρα τα έκανα με απόλυτη συνείδηση και γιατί το αγαπώ.}

^{Θέλω να απευθυνθώ σε εσάς και να σας πω να αποδεχτείτε ότι η 11η Νοεμβρίου δεν είναι παρά ένας σταθμός στην πορεία μας.}

^{Και εγώ θα απευθυνθώ σε εσάς και θα σας πω ότι η ψήφος σας που παρασύρεται ή που βρίσκεται ή που εγκλωβίζεται μέσα σε απολίτικες πρακτικές και επιδιώξεις, πρέπει να αποκτήσει ιστορικό βάρος και πολιτικό βάρος. Γιατί πιστεύω ότι αυτό θα είναι πολύ θετικό για το ΠΑΣΟΚ της επόμενης ημέρας.}

^{Τη βάση του ΠΑΣΟΚ κανείς δεν μπορεί να τη διασπάσει και να τη διχάσει όσο και αν προσπαθούμε διότι αυτή η βάση έχει ακόμη μέσα της την ευαισθησία και τη δύναμη της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.}

^{Θέλω και στέκομαι μπροστά σας ζητώντας την εμπιστοσύνη σας για μια πραγματική επιτέλους επανίδρυση του ΠΑΣΟΚ, για μια νέα ριζοσπαστική και προοδευτική και κυβερνώσα αριστερά, για μια δημοκρατική ανατροπή που δίνει τη δυναμική μιας νέας μεταπολίτευσης στη χώρα, για ένα άλλο πολιτικό σύστημα, για μια πολιτική που ξαναγίνεται στέγη στο βάθρο της και γίνεται ξανά προοδευτική δύναμη δημιουργίας και αναζωογόνησης.}

^{Το έχει ανάγκη η κοινωνία μας, το έχει ανάγκη η πατρίδα μας πριν απ' όλα, το έχει ανάγκη ένας λαός που βρίσκεται κάτω από μια άθλια κατάσταση και διακυβέρνηση και που αποζητά και θέλει το δικαίωμα στην ευημερία, το έχει ανάγκη η μεγάλη δημοκρατική παράταξη, το έχει ανάγκη αυτό το μεγάλο κίνημα που έρχεται από πολύ μακριά και θα πάει πολύ πιο μακριά.}

Σας ευχαριστώ και για την παρουσία σας και για την υποδοχή σας και για την αγάπη σας και για την εμπιστοσύνη σας.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ»

2007-10-22T22:39:00.000+03:00

ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΤΥΠΑ

(21 Οκτωβρίου 2007)

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Καταθέσατε υποψηφιότητα για να διασφαλίσετε, όπως είπατε, την ενότητα. Δεν το κάνουν αυτό οι κύριοι Γ. Παπανδρέου και Ευ. Βενιζέλος;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν ισχυρίστηκα ποτέ κάτι τέτοιο. Θέλω, όμως, να σας θυμίσω την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί τις πρώτες μέρες. Προσωποποιήσαμε μια διαδικασία εξόχως πολιτική. Αντί να συζητάμε για το παρόν και το μέλλον της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, αντί να σκύψουμε με αίσθημα ευθύνης πάνω στα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν σε μια οδυνηρή ήττα, βρεθήκαμε ν' ασχολούμαστε με το ποιος είναι ικανός ή ανίκανος, ποιος υπονόμευσε ή όχι, ποιος είναι περισσότερο και καλύτερο ΠΑΣΟΚ από τον άλλον. Στη βάση μας, η απογοήτευση για το εκλογικό αποτέλεσμα, αντικαταστάθηκε με την θλίψη και την αγανάκτηση. Σ' αυτό το κλίμα η δική μου υποψηφιότητα υπήρξε λυτρωτική. Και πρέπει να σας πω ότι ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα νιώθω ήδη ο ηθικός νικητής αυτής της κορυφαίας διαδικασίας για το Κίνημα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Παρά την παρουσία σας, πάντως, οι προσωπικές αντιπαραθέσεις, οι τηλεοπτικές μονομαχίες, οι διαξιφισμοί συνεχίζονται σε καθημερινή βάση....

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Συμφωνώ, αλλά πρέπει να σημειώσω ότι υπάρχει πια μια δυνατή φωνή που δεν επιτρέπει να οδηγηθούμε σε ακραίες συνέπειες. Μπορεί οι κάθε λογής υπασπιστές που βρήκαν την ευκαιρία να ταμπουρωθούν σε ξεπερασμένα εσωκομματικά χαρακώματα και να πυροβολούν αδιακρίτως σε κάθε κατεύθυνση να μην εγκαταλείπουν την προσπάθεια, όμως, οι φίλοι και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ τους αποδοκιμάζουν ανοιχτά. Γυρίζω όλη τη χώρα. Η πολιτική μου πρόταση κερδίζει συνεχώς έδαφος, η φωνή της πολιτικής και της λογικής ανοίγει δρόμο. Σας διαβεβαιώνω ότι κάτι καινούργιο γεννιέται απέναντι στο ΠΑΣΟΚ των αξιωματούχων και της καρέκλας χωρίς χρώμα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ναι αλλά όλα δείχνουν ότι δεν είναι αρκετό να σας φέρει νικητή...

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Αυτό θα το δούμε. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα. Και πρέπει να σας πω κάτι ακόμη. Δεν ξέρω αν η 11^η Νοεμβρίου είναι ο αυτοσκοπός των δύο συνυποψήφιων μου, ο αποκλειστικός στόχος. Για μένα που διεκδικώ τη θέση του Πρόεδρου για να υπηρετήσω το Κίνημα είναι μια στιγμή, ένας σταθμός σε μια διαδρομή που δεν σταματά πουθενά. Σ' ένα δρόμο που συνεχίζεται. Αυτό υπαγορεύουν η ψυχή μου, η συνείδηση μου, η διαδρομή μου.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τελικά ποιος έχασε τις εκλογές στις 16 Σεπτεμβρίου; Ο κ. Γ. Παπανδρέου ή ο κ. Κ. Σημίτης;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Και οι δύο έχουν τις ευθύνες τους. Ο Κ. Σημίτης γιατί παρά το τεράστιο έργο που έκανε και τους στόχους που πέτυχε άφησε το μοντέλο διακυβέρνησης να εκφυλλιστεί και το κόμμα να οδηγηθεί στην απόλυτη απαξίωση. Ο Γ. Παπανδρέου γιατί παρά τη σωστή διάγνωση, την σαφή πρόθεση ν' αλλάξει το ΠΑΣΟΚ για να αλλάξει τη χώρα δεν κατάφερε να εμφανίσει μια συνολική εναλλακτική πρόταση αξιόπιστη. Όμως τι ψάχνουμε τα πραγματικά αίτια ή αποδιοπομπαίους τράγους;

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Και ποια είναι τα πραγματικά αίτια;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Τις εκλογές τις έχασε το ΠΑΣΟΚ που δεν κερδίζει. Το ΠΑΣΟΚ που έδειχνε να θέλει να ρίξει ανάθεμα σ' ένα κυβερνητικό κύκλο που πέρα από τα λάθη και τις ανεπάρκειες άλλαξε την όψη της χώρας και βελτίωσε τη ζωή των πολιτών. Το ΠΑΣΟΚ των θολών θέσεων, της μη συλλογικής λειτουργίας, το ΠΑΣΟΚ που αδυνατούσε να προχωρήσει σε ρήξεις και ανατροπές με τον ξεπερασμένο εαυτό του. Αυτό το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές. Οι γενικοί αφορισμοί και οι ισοπεδώσεις μπορεί να εξυπηρετούν την προσωπική επιδίωξη, τη σκοπιμότητα της στιγμής, αλλά δεν υπηρετούν την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι όσο δεν αλλάζουμε ρότα δεν κερδίζουμε. Και δεν το λέω τώρα αυτό. Το έχω πει την επαύριον της νίκης του 2000

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μήπως φταίνε οι «υπονομευτές»;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Ούτε οι «ανίκανοι», ούτε οι «υπονομευτές», ούτε οι «δεξιοί» και οι «αριστεροί». Αυτοί δεν είναι πολιτικοί όροι και δεν μπαίνω σε τέτοια συζήτηση. Τη θεωρώ και αστεία και επικίνδυνη και αποπροσανατολιστική. Όσοι θέλουν να επιδοθούν σε κυνήγι μαγισσών πρόβλημα τους. Ας το κάνουν. Να ξέρουν, όμως, ότι ακολουθούν τον εύκολο και επικίνδυνο δρόμο. Ο δύσκολος και νικηφόρος είναι αυτός της ειλικρινούς αυτοκριτικής, της ενότητας, της σύνθεσης, της προοπτικής.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ζητάτε συλλογική ηγεσία. Πως θα χαρακτηρίζατε το μοντέλο ηγεσίας του κ. Γ. Παπανδρέου;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Απέχει πολύ από την δική μου φιλοσοφία για την λειτουργία του ΠΑΣΟΚ. Είναι φανερό ότι προτείνω ένα άλλο μοντέλο πλήρους εσωκομματικής δημοκρατίας και νέας συλλογικότητας. Ένα μοντέλο λιγότερο αρχηγικό και άκρως συλλογικό. Τις προτάσεις μου τη διατύπωσα εγκαίρως και όταν πρότεινα αλλαγές στο Καταστατικό το 2005 και όταν κάλεσα τον Πρόεδρο να βγάλει μπροστά την πρώτη ομάδα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εμπιστεύεστε τον κ. Ευ. Βενιζέλου που συμφωνεί με τις προτάσεις σας;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Είναι παρήγορο ότι ο Ευ. Βενιζέλος έσπευσε να συμφωνήσει με την πρόταση μου παρ' ότι στην εξειδίκευση της μου φαίνεται λίγο υπερβολική με τα τόσα όργανα που προτείνει. Η συζήτηση μόλις άνοιξε θα δούμε τις συλλογικές προτάσεις για τη φυσιογνωμία, τη στρατηγική, της πολιτικές ανατροπές που προτείνω και τι θα γίνει. Η Συνδιάσκεψη κατά τη γνώμη μου θα είναι σταθμός για όλους.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μήπως έχει κλείσει ο κύκλος του ΠΑΣΟΚ και το κρατάτε «ζωντανό» με τεχνητά μέσα;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Όσοι υποστηρίζουν αυτή την άποψη, ονειρεύονται την επιστροφή σε περιόδους που η δημοκρατική παράταξη, κατακερματισμένη αδυνατούσε να έχει κυβερνητική προοπτική. Η επιστροφή στις εποχές της μονοκρατορίας της Δεξιάς, είναι όνειρο θερινής νυκτός και καλό είναι όσοι επεξεργάζονται τέτοια σενάρια να ξυπνήσουν αμέσως. Το ΠΑΣΟΚ, όπως είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου, είναι η δυνατότητα της Αριστεράς να κυβερνήσει. Αυτή η δυνατότητα είναι αδιαπραγμάτευτη και δεν θα ήθελα να βρισκόμουνα στη θέση αυτού που θα επιχειρήσει να την αμφισβητήσει.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πως αντιμετωπίζετε τη θέση ότι τα συμφέροντα προσπαθούν να ελέγξουν το ΠΑΣΟΚ;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Τα συμφέροντα κάνουν τη δουλειά τους και εμείς την δική μας. Είναι σπουδαία δουλειά να θέλεις να χειραγωγήσεις ένα μεγάλο κόμμα με λαϊκές αναφορές. Αυτό είναι στη λογική της σύμφυσης των εξουσιών που ζούμε παγκοσμίως. Η δική μας δουλειά είναι εντελώς αντίθετη. Η αυτονομία της πολιτικής αποτελεί όρο επιβίωσης συνολικά του πολιτικού συστήματος. Και το στοίχημα είναι υπόθεση των προοδευτικών δυνάμεων που οφείλουν αντί να καταγγέλλουν και να αφορίζουν να προτείνουν ένα ριζοσπαστικό σχέδιο αλλαγών που θα λύσουν δομικά και όχι με ευχολόγια το πρόβλημα. Θα το λέω μονότονα. Ο τόπος χρειάζεται νέα μεταπολίτευση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΙΣΟΤΙΜΙΑ»

2007-10-22T11:55:00.000+03:00

ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ Δ.Γ.ΠΑΠΑΔΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟ
(20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ)

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Την ώρα που σας περίμεναν για φαγητό οι συνάδελφοι σας (του λεγόμενου τρίτου πόλου), εσείς αποφασίζατε να θέσετε υποψηφιότητα για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Τι ήταν εκείνο που σας ώθησε να το κάνετε;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Οφείλω για την αποκατάσταση της αλήθειας να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα. Πράγματι, είχα κληθεί να πάρω μέρος στην συνάντηση στο σπίτι του Θ. Πάγκαλου.

Βλέποντας ότι το όλο θέμα είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα και συνοδευόταν από αρκετή δόση πολιτικής παραφιλολογίας, αποφάσισα να μην πάω. Τηλεφώνησα στον Θ. Πάγκαλο το πρωί της Πέμπτης και του το είπα.

Την απόφαση μου να είμαι υποψήφιος, την πήρα στις 12 τα μεσάνυχτα. Δεν το ήξερε ούτε η γυναίκα μου. Την άλλη μέρα το πρωί, ανακοίνωσα την υποψηφιότητα μου.

Σας θυμίζω ότι κατέθεσα την υποψηφιότητα μου σε μια στιγμή που η διαδικασία για την εκλογή Προέδρου έπαιρνε προσωπικά χαρακτηριστικά. Το κλίμα που είχε δημιουργηθεί με ανησυχούσε ιδιαίτερα. Έβλεπα ότι το ΠΑΣΟΚ, για μια ακόμα φορά αντί να συζητήσει πολιτικά, κάτι που ήταν απολύτως αναγκαίο, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι προερχόμασταν από μια μεγάλη και οδυνηρή ήττα, θα υποβάθμιζε μια κορυφαία και σημαντική ψηφοφορία, σε σύγκριση προσώπων και σύγκρουση μηχανισμών. Το έργο το έχω ξαναδεί και δεν μου άρεσε η επανάληψη του. Το θεωρούσα αστείο και συνάμα επικίνδυνο. Κατέθεσα την υποψηφιότητα μου, λέγοντας, επιτέλους ας μιλήσουμε για πολιτικές. Νομίζω ότι η συμβολή μου στον πολιτικό διάλογο θέσεων που υπάρχει είναι σημαντική. Θεωρώ ότι ήταν η πρώτη επιτυχία της υποψηφιότητας μου.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πότε τα «πρωτοκλασάτα» στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν έχουν εκφραστεί δημόσια για το ποίον θα στηρίξουν θα πρέπει να πούμε την γνώμη τους φωναχτά;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν θέλω να μπω σε αυτή την συζήτηση, δεν μου αρέσει να κάνω υποδείξεις σε ζητήματα που αφορούν ανάληψη ευθύνης σε σημαντικά ζητήματα. Είναι καθαρά προσωπικές αυτές οι επιλογές. Άλλωστε θεωρώ αναφαίρετο δικαίωμα όλων των στελεχών του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο των κορυφαίων να τοποθετηθούν όταν κρίνουν κατάλληλο τον χρόνο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Νομίζετε ότι αντιμετωπίζεστε ισότιμα (σε σχέση με τους δύο άλλους υποψηφίους) από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τον κομματικό μηχανισμό;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Από την βάση του ΠΑΣΟΚ δεν έχω παράπονο αντίθετα νιώθω ότι μ' ακούει το όλο ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε σε αυτή τη φάση, επαναλαμβάνω, προέχει η επαφή μου με την βάση. Αυτό έχει για μένα μεγαλύτερη σημασία. Όσον αφορά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν μπορώ να τα παρακολουθώ καθημερινά. Δεν έχω χρόνο. Έχω τη γνώμη ότι και με σέβονται και με υπολογίζουν παρ' ότι η «μονομαχία» των άλλων δύο και τα «γαργαλιστικά» παράθυρα των αντι - μαχητών των παρατάξεων είναι πιο θεαματικά και έχουν «σασπένς».

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θα προτιμούσατε στις 11 Νοεμβρίου να ψηφίσουν και ψηφοφόροι άλλων κομμάτων ή μόνο του ΠΑΣΟΚ και γιατί;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Θα προτιμούσα, το σύνολο των πολιτών που επέλεξαν να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, να συμμετάσχουν στην διαδικασία για την εκλογή του Προέδρου του. Θέλω να επισημάνω κάτι που το θεωρώ σημαντικό. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, είναι ο εν δυνάμει πρωθυπουργός της χώρας. Υπό αυτή την έννοια, πολίτες που μας είχαν ψηφίσει στο παρελθόν, που δεν μας επέλεξαν σε αυτή την αναμέτρηση αλλά εξακολουθούν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο αναγεννημένο ΠΑΣΟΚ, είναι ευπρόσδεκτοι. Βλέπω την διαδικασία για την εκλογή Προέδρου, όχι απλά ως μια κομματική διαδικασία, αλλά ως ευκαιρία να ξανασυναντηθούμε με την κοινωνία

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πως αντιμετωπίζεται το επιχείρημα της χαμένη ψήφου, για την υποψηφιότητα σας, που περνάει σε πολλούς, οι οποίοι πιθανόν να σας ψήφιζαν;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Θεωρώ ότι το επιχείρημα αυτό στερείται πολιτικού περιεχομένου.

Εγώ ζητώ από τα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ να απεγκλωβιστούν από λογικές χαρακωμάτων, να πάνε με ψηλά τη συνείδηση και τη σημαία της ελπίδας να ψηφίσουν αυτό που νομίζουν ότι είναι πιο άξιο, πιο καλό για το κίνημα και μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα μπροστά. Δεν είμαστε δύο ή τρία κόμματα, κολυμπούμε στην ίδια κοίτη του ποταμού, δεν είναι δυνατόν να μιλά κανείς για χαμένη ψήφο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έχετε αναφέρει στο παρελθόν ότι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να υπηρετεί το κίνημα και όχι το αντίθετο. Τούτο γίνονταν μέχρι σήμερα και τι προτείνετε επ' αυτού;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Η πρόταση μου τα λέει όλα. Επιστροφή στην εσωκομματική δημοκρατία και το συλλογικό ΠΑΣΟΚ. Γιατί αν οι ιδέες, οι πολιτικές μας και κυρίως οι πρακτικές μας δεν αλλάξουν εκ βάθρων κανείς από μας δεν κερδίζει τη ΝΔ. Αν υποταχτούμε στη συλλογική ανάγκη όλοι μας και όλοι μαζί το μπορούμε.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εάν στις 12 Νοεμβρίου είστε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τι θα θέσετε ως προτεραιότητα;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Προτεραιότητα μου είναι η εφαρμογή των όρων και των προϋποθέσεων που έχω θέσει για την αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ, η εφαρμογή των όρων και των προϋποθέσεων για την κυβερνώσα Αριστερά, που θα παρουσιάσω τις επόμενες μέρες. Προτεραιότητα μου είναι μια αντιπολίτευση σε δομικό επίπεδο, στη βάση μιας καθαρής ταυτότητας και φυσιογνωμίας και όχι ενός θολού πολιτικού πλαισίου. Σημασία έχει ο λαός που ήδη αντιμετωπίζει την κρυφή ατζέντα της ΝΔ να μας βρει πλάι του πραγματικούς συμπαραστάτες και μαχητές. Να μην νιώθει μόνος του.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πως σας βλέπουν τα επιτελεία των δύο άλλων συνυποψήφιων;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν έχω ασχοληθεί δεν έχω εικόνα και δεν είναι αυτό το ζητούμενο και η αγωνία μου. Με ενδιαφέρει πώς βλέπει την υποψηφιότητα μου η βάση του Κινήματος, οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, ο κόσμος που αγωνιά για την παράταξη. Από τις μέχρι τώρα περιοδείες μου στην περιφέρεια, μπορώ να πω ότι η υποψηφιότητα μου τυγχάνει μιας αποδοχής, που με κάνει να νοιώθω ήδη δικαιωμένος για την επιλογή μου.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αν οι δημοσκοπήσεις πριν την ψηφοφορία σας εμφανίζουν σε άσχημη θέση, προτίθεστέ να παραιτηθείτε;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, ούτε ως υποψία σκέψης, με προσβάλλει και μόνο η διατύπωση σας. Δεν ήρθα να μετρήσω κουκιά ή πιόνια σε μια ομάδα. Ήρθα να οριοθετήσω ένα πολιτικό χώρο και να οδηγήσω το ΠΑΣΟΚ μπροστά. Αλίμονο αν γνώμονας της πρωτοβουλίας μου ήταν οι δημοσκοπήσεις. Το συμφέρον της παράταξης είναι και ήδη νιώθω ηθικός νικητής γιατί η πορεία προς την 11η Νοεμβρίου γίνεται απρόσκοπτα και δημιουργεί ελπίδα για το αύριο του ΠΑΣΟΚ. Όσο για την κάλπη έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας, ας μην βιαζόμαστε.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αν βρεθείτε εκτός δεύτερου γύρου, ποιον θα υποστηρίξετε;

KΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Πιστεύω ότι θα είμαι στο δεύτερο γύρο. Αν όχι τα κριτήρια της στάσης μου είναι καθαρά οι προϋποθέσεις που έθεσα, ανακοινώνοντας την υποψηφιότητα μου. Αφορούν τις δεσμεύσεις, τις πρακτικές, την άποψη για την οργάνωση και την λειτουργία του ΠΑΣΟΚ, ως ανοιχτού πολιτικού κόμματος, χώρου ελεύθερης πολιτικής σκέψης και έκφρασης, που δρα στην κοινωνία, υπερασπιζόμενο τα συμφέροντα της κοινωνίας. Θέση θα πάρω. Δεν έχω μάθει να μην παίρνω θέση.

Αλλά όταν πρέπει και πάντα με καθαρή σκέψη για την παράταξη και το συμφέρον της.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ: «Προτάσεις για το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής - Δομή και Λειτουργία»

2007-10-19T14:32:00.000+03:00

Κατέθεσα την υποψηφιότητά μου σε μία στιγμή που η διαδικασία για την εκλογή Προέδρου έπαιρνε προσωπικά χαρακτηριστικά που οδηγούσαν στην πόλωση αποστερούμενη από την ουσία της. Ουσία που αφορά τη συζήτηση σε βάθος για το παρόν και το μέλλον της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης μετά την οδυνηρή μας ήττα στις εκλογές.

Αυτό που με φοβίζει ακόμα περισσότερο από την ήττα είναι η τάση μας να επιστρέφουμε στο παρελθόν. Να αναστήνονται διαχωριστικές γραμμές του χθες. Να απονέμονται αβασάνιστα ταμπέλες. Να κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε την 11^η Νοεμβρίου από μια αναγεννητική συνάντησή μας με την κοινωνία σε διαμάχη εσωκομματικών χαρακωμάτων χωρίς περιεχόμενο.

Οι προσωπικές επιθέσεις, οι καταλογισμοί προθέσεων, οι συνομωσιολογίες, οι απειλές και οι διαξιφισμοί είναι η χειρότερη δυνατή προσφορά στην ενότητα και στην προοπτική της παράταξης.

Επιτέλους ας σεβαστούμε την τραυματισμένη βάση του ΠΑΣΟΚ. Ας βάλουμε στα θηκάρια τα σπαθιά. Εγώ επιμένω και θα επιμείνω μέχρι το τέλος. Θέλω να έρθει η πολιτική στο τραπέζι. Γι' αυτό σήμερα καταθέτω τη συνολική μου πρόταση για το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής τη δομή και τη λειτουργία του.

Και καλά θα κάνουμε αντί να εξαντλούμαστε σε αποπροσανατολιστικές διαμάχες και μεγάλα λόγια να δεσμευτούμε συγκεκριμένα:

§ Θα καταστήσουμε τον ενεργό πολίτη συμμέτοχο στην πορεία μας ή θα τον γράφουμε απλώς σε ένα δίκτυο για να τον χρησιμοποιούμε όποτε τον έχουμε ανάγκη;

§ Θα δώσουμε τη δυνατότητα στο μέλος του ΠΑΣΟΚ να γίνει αυτεξούσιο να αποφασίζει για τους αντιπροσώπους του, για τους υποψηφίους του, ή θα του την αφαιρούμε χρησιμοποιώντας παράθυρα του καταστατικού;

§ Θα επιστρέψουμε στην οργάνωση βάσης πραγματική εξουσία αποκεντρώνοντας τις αποφάσεις και τις ευθύνες καθώς και την αξιολόγηση και τον έλεγχο των αξιωματούχων της ή θα εξακολουθούμε να την αφυδατώνουμε από οποιαδήποτε πολιτική πνοή;

§ Θα δώσουμε στη νέα γενιά τη δυνατότητα να συμμετέχει θεσμικά και δικαιωματικά σε όλα τα όργανα του Κινήματος ή θα την κρατήσουμε έξω από την πορεία του αφημένη στην τύχη της;

§ Θα ανασυγκροτήσουμε τη σπονδυλική στήλη του ΠΑΣΟΚ με τα ενδιάμεσα όργανά της ή θα την αφήσουμε θρυμματισμένη καθιστώντας τη δράση όλου του Κινήματος αναποτελεσματική;

§ Θα δώσουμε τη δυνατότητα σε μια νομιμοποιημένη από συνέδριο συλλογική ηγεσία να λειτουργεί δίπλα και μαζί με τον Πρόεδρο με ρόλο διακριτό και συγκεκριμένο και καταστατικά κατοχυρωμένο ή θα εξακολουθούμε να εξαρτούμε τη συλλογική υπόσταση του ΠΑΣΟΚ από τη θέληση του εκάστοτε Προέδρου;

§ Και τέλος θα δώσουμε όλη τη δύναμη σε έναν Πρόεδρο να εκφράσει πραγματικά και αυθεντικά το κίνημα ως συλλογικό υποκείμενο εκλεγόμενος από όλα τα πραγματικά μέλη του ΠΑΣΟΚ και όχι από αόριστα και συγκεχυμένα σώματα ή θα καθηλώσουμε το Κίνημα να υπηρετεί τις επιδιώξεις του εκάστοτε Προέδρου;

Τη συγκεκριμένη πρόταση την καταθέτω για συζήτηση στην πορεία προς την Εθνική Συνδιάσκεψη και καλώ τους συνυποψήφιους μου να πουν καθαρά τις θέσεις τους για το ΠΑΣΟΚ της επόμενης μέρας.

Η Συνδιάσκεψη οφείλει να πάρει θέση και να μας δεσμεύσει.

Σε ό,τι με αφορά θα συμβάλλω με όλες μου τις δυνάμεις ώστε η επόμενη μέρα να βρει το ΠΑΣΟΚ μεγάλο ενιαίο και ενωμένο απ' όποια θέση και αν μας τάξει η βάση και οι φίλοι του Κινήματος.

Ούτε διαγραφές, ούτε υποταγές, ούτε διαπραγματεύσεις, ούτε εκβιασμοί έχουν θέση σε ένα Κίνημα που πρέπει να ξαναβρεί το δρόμο του για το καλό του τόπου και του λαού. Συμπληρωματικά σας λέω ότι στην αρχή της άλλης βδομάδας θα παρουσιάσω τις θέσεις μου για την κυβερνώσα αριστερά.

Σας ευχαριστώ.

ΠΑΣΟΚ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Προοίμιο

Οδηγώντας τη χώρα από την εξαρτημένη και περιθωριακή της θέση στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων μέσα από την πολύχρονη προοδευτική μας διακυβέρνηση πληρώσαμε το τίμημα. Μετατρέψαμε σταδιακά το ΠΑΣΟΚ της αυτοοργάνωσης του 1974 από ένα λαογεννές, ριζοσπαστικό κίνημα στο κόμμα του κράτους και των αξιωματούχων του 2007.

Τώρα όλοι ομολογούμε ότι είμαστε οριστικά σε τέλος εποχής και πρέπει ν´ αλλάξουμε αν θέλουμε πραγματικά ν´ αλλάξουμε την Ελλάδα. Κάθε νέος ιστορικός κύκλος αν θέλει να είναι κύκλος προόδου και ευημερίας ανοίγει με νέα ή αναγεννημένα κόμματα. Πολύ περισσότερο σήμερα που το πολιτικό μας σύστημα άγγιξε τα όρια του και η ολιγαρχική και μελαγχολική μας δημοκρατία μπήκε σε πλησίστια κρίση.

Η χώρα έχει ανάγκη από τη δυναμική μιας νέας μεταπολίτευσης. Να έρθει ξανά η νέα γενιά στο προσκήνιο της ιστορίας. Να συγκροτηθεί ένα μέτωπο προοδευτικών δυνάμεων που θα ανατρέψει τα δεδομένα και την ακινησία των σχέσεων εξουσίας.

Να απαντήσει πειστικά στις προκλήσεις της νέας εποχής είτε αυτές αφορούν νέους στόχους και εθνικές προτεραιότητες, είτε αφορούν το κρίσιμο σταυροδρόμι της ευρωπαϊκής ενοποίησης, είτε αφορούν τις ραγδαίες αλλαγές στον κόσμο των ανοιχτών συνόρων.

Η αναγέννηση της μεγάλης δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης ξεκινά από την ανασύσταση και αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ που οφείλει να παραμείνει στον κεντρικό κορμό του πολιτικού συστήματος ως ενιαίο, μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα και να ανακτήσει την ριζοσπαστική, ανατρεπτική και αριστερή φυσιογνωμία. Να βρει ξανά τη χαμένη του ταυτότητα επικαιροποιημένη και σύγχρονη.

Οφείλουμε να μετατρέψουμε το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής από κόμμα του κράτους και των αξιωματούχων σε μια πραγματική Ανοιχτή Πολιτική Κοινότητα που συνδέει το Κόμμα- σύγχρονο δημοκρατικό θεσμό με το Κίνημα - ενεργών πολιτών.

Αυτή η πρώτη και μεγάλη ανατροπή αρχίζει με την πλήρη αποκρατικοποίηση του κόμματος και ολοκληρώνεται με τον ιδεολογικό, πολιτικό, οργανωτικό του προσανατολισμό στην κοινωνία των ενεργών πολιτών. Κι αυτό προϋποθέτει την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στη βάση του σε συνθήκες πλήρους εσωκομματικής δημοκρατίας και νέας συλλογικότητας.

Μέσα από αυτή τη δημοκρατική ανατροπή και για να χρησιμοποιήσω δική μου περιγραφή του 1999 θέλουμε να φθάσουμε :

~ από τη δύναμη, την κυριαρχία και την ακινησία των

συσχετισμών και των παγιωμένων εξουσιαστικών σχέσεων

στη νέα δυναμική των ιδεών και των σύγχρονων στόχων μας

~ από τη μονολιθικότητα της γραμμής και τις ασύμβατες διαδρομές

των στελεχών στον πραγματικό πολιτικό πλουραλισμό σε συνθήκες

νέας ενότητας και σύνθεσης

~ από το κακέκτυπο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού

στην κατοχύρωση των διαφορετικών τάσεων και ρευμάτων

σε συνθήκες ανοιχτής δημοκρατίας

~ από την «δι´ αντιπροσώπων εκπροσώπηση» και την εγγύηση

των διαμεσολαβητών στην άμεση συμμετοχή της κοινωνικής

και κομματικής βάσης στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και

στη διαμόρφωση της πολιτικής

~ από τις οργανώσεις-σφραγίδες στις οργανώσεις κοινωνικής

πρωτοβουλίας και παρέμβασης, πραγματικά κοινωνικά υποκείμενα

αλλαγών και μεταρρυθμίσεων

Η πρόταση που καταθέτω σήμερα είναι το καταστάλαγμα μιας ολόκληρης διαδρομής που καθιστά τον ενεργό πολίτη συμμέτοχο, το μέλος αυτεξούσιο, τη βάση χειραφετημένη, την ηγεσία συλλογική και το κόμμα σύγχρονο και δημοκρατικό. 1.Συμμετοχική Δημοκρατία

Ψ Το ΠΑΣΟΚ οργανώνεται και λειτουργεί ως ανοιχτό στην κοινωνία κόμμα με ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική αρχή την συμμετοχική δημοκρατία

Ψ Η συμμετοχική δημοκρατία αντανακλάται τόσο στις κατοχυρωμένες διαδικασίες αντιπροσώπευσης και λειτουργίας οργάνων που αφορούν κάθε κόμμα - σύγχρονο θεσμό δημοκρατικά οργανωμένο, όσο και στις διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας και συμμετοχής που αφορούν το κίνημα - ενεργών πολιτών

Ψ Θέλουμε να μετατρέψουμε το ΠΑΣΟΚ σε ανοιχτή πολιτική κοινότητα που σημαίνει ένα κόμμα :

~ Ανοιχτό στις ιδέες, στις προτάσεις, στα ρεύματα σύγχρονης σκέψης

~ Αποκεντρωμένο με νέου τύπου περιφερειακή και τοπική συγκρότηση

~ Εξελιγμένο επικοινωνιακό θεσμό, ψηφιακό κόμμα, κόμμα πολιτικό σχολείο

~ Ευρωπαϊκό κόμμα

2.Κίνημα Βάσης

Ψ Η μετάβαση από ένα κόμμα αντιπροσώπων και αξιωματούχων σε ένα κόμμα ανοιχτή πολιτική κοινότητα προϋποθέτει πριν και πάνω απ' όλα την άμεση επιστροφή στη βάση του Κινήματος της αρμοδιότητας για τη λήψη των αποφάσεων, τον πολιτικό σχεδιασμό, την κοινωνική πρωτοβουλία και την προγραμματική λειτουργία.

Ψ Χρειαζόμαστε, κατά συνέπεια, ριζική αλλαγή στο υπάρχον οργανωμένο ΠΑΣΟΚ ώστε :

~ Να καθιστά τον πολίτη συμμέτοχο και οδηγό δίνοντας τη δυνατότητα αυτό-οργάνωσης που καταργεί τα στεγανά κόμματος και κοινωνίας

~ Να διασφαλίζει την ευρύτερη δυνατή νομιμοποίηση των αποφάσεων, των προγραμμάτων, της πολιτικής, της ανάδειξης οργάνων και αντιπροσώπων

~ Να αναδεικνύει και να κατοχυρώνει μόνιμες διαδικασίες πολιτικού σχεδιασμού, αξιολόγησης, λογοδοσίας και συλλογικού ελέγχου

~ Να κατοχυρώνει μόνιμες δομές έγκυρης κα αξιόλογης ανανέωσης

3. Το μέλος του ΠΑΣΟΚ

Ψ Την ιδιότητά του το μέλος του ΠΑΣΟΚ, ανεξάρτητα από τη θέση που κατέχει ή τη δραστηριότητα που ασκεί, την αντλεί αποκλειστικά από την Οργάνωση Βάσης του στην οποία είναι υποχρεωμένο να λογοδοτεί και να αναφέρεται. Καθώς και να αξιολογείται απ´ αυτή για την όλη στάση, την πολιτεία και τη δράση του.

Ψ Κατοχυρώνεται καταστατικά η πλήρης αποσύνδεση του κράτους από το κόμμα και η απαγόρευση της πολυθεσίας στην κατανομή του στελεχιακού δυναμικού στον κυβερνητικό σχηματισμό όταν το ΠΑΣΟΚ είναι στην Κυβέρνηση. Η αξιολόγηση και η επιλογή των στελεχών για τις πολιτικές θέσεις (πλην Υπουργικού Συμβουλίου) γίνεται με αντικειμενικά, διαφανή και αξιόπιστα κριτήρια μέσα από διαδικασίες ανοιχτές και δημόσιες και από «τράπεζα στελεχών» που δημιουργείται ως μόνιμη βάση δεδομένων που εμπλουτίζεται και συμπληρώνεται διαρκώς.

Ψ Το μέλος του ΠΑΣΟΚ συμμετέχει ελεύθερα σε πολιτικές τάσεις ή ρεύματα ιδεών συμβατών με την ιδεολογία, τις αρχές και τους στόχους του Κινήματος που έχουν κατοχυρωμένη τη δυνατότητα οριζόντιας επικοινωνίας και ελεύθερης διακίνησης ιδεών και προτάσεων εντός του Κινήματος. Οι πολιτικές τάσεις δεν αντανακλώνται οργανωτικά στη δομή του ΠΑΣΟΚ γιατί αυτό αντιβαίνει στην αρχή της άμεσης δημοκρατίας και του ανοιχτού στην κοινωνία κόμματος.

Ψ Κάθε Οργάνωση Βάσης είναι υποχρεωμένη να διατηρεί, να ανανεώνει και να διευρύνει το Μητρώο Μελών της και είναι αποκλειστικά υπεύθυνη γι´ αυτό.

4. Ο ενεργός πολίτης

Ψ Ενεργός πολίτης θεωρείται κάθε πολίτης που συμμετέχει με οποιονδήποτε τρόπο σε οποιονδήποτε χώρο στις διαδικασίες που οργανώνει το ΠΑΣΟΚ κεντρικά, περιφερειακά ή τοπικά.

Ψ Οι διαδικασίες αυτές μπορούν να αφορούν :

~ Διατύπωση γνώμης

~ Λήψη αποφάσεων

~ Πολιτικό σχεδιασμό

~ Ανάληψη πολιτικών ή κοινωνικών πρωτοβουλιών

~ Ανάδειξη αντιπροσώπων

Ψ Κάθε Οργάνωση Βάσης είναι υποχρεωμένη να διατηρεί, να ανανεώνει και να διευρύνει το Μητρώο Ενεργών Πολιτών, σώμα ανοιχτό μεν αλλά κάθε χρονική στιγμή συγκεκριμένο

5. Η Οργάνωση Βάσης

Ψ Συγκροτείται σε επίπεδο Δήμου και δικτυώνεται παντού στη γειτονιά, στο χώρο δουλειάς, στους θεσμούς με Επιτροπές Πρωτοβουλίας που έχουν τα δικά τους συντονιστικά όργανα εκλεγμένα από τα μέλη τους.

Ψ Συγκροτεί σε μόνιμη βάση ανοιχτή δημοτική παράταξη που οργανώνει τον κοινωνικό διάλογο και δημοψηφίσματα για μείζονα τοπικά αναπτυξιακά θέματα ή προβλήματα.

Ψ Μέλη και ενεργοί πολίτες συμμετέχουν από κοινού και με ίσα δικαιώματα στη δημοτική παράταξη και τις επιτροπές πρωτοβουλίας

Ψ Η Γενική Συνέλευση των μελών σχεδιάζει και υλοποιεί το συνολικό πολιτικό και Οργανωτικό σχεδιασμό στο Δήμο. Η Ανοιχτή Δημοτική Ολομέλεια μελών και ενεργών πολιτών είναι το σώμα στο οποίο ασκούνται οι διαδικασίες λογοδοσίας, αξιολόγησης και ελέγχου οργάνων, προσώπων και πρακτικών, διατυπώνονται γνώμες για θέματα τοπικού ή ευρύτερου ενδιαφέροντος.

6. Οργανωτική Διάρθρωση

Ψ Αιρετές Περιφερειακές και Νομαρχιακές Επιτροπές, ολιγομελείς

Ψ Προγραμματικά Όργανα σε επίπεδο Νομού, Περιφέρειας, Χώρας (Νομαρχιακό Περιφερειακό Συμβούλιο, Εθνικό Συμβούλιο) στα οποία συμμετέχουν οι θεσμικές εκπροσωπήσεις σε επίπεδο κόμματος, φορέων, θεσμών

Ψ Συγκρότηση συλλογικής ηγεσίας με Πολιτικό Συμβούλιο το οποίο σχεδιάζει, συνθέτει πολιτικές, επεξεργάζεται και διαμορφώνει στρατηγικές, εποπτεύει και συντονίζει την πολιτική δραστηριότητα όλου του χώρου. Για την καλύτερη λειτουργία του εκλέγει από τα μέλη του Εκτελεστική Γραμματεία

Ψ Γραμματέας ΠΑΣΟΚ με καθορισμένες εκτελεστικές αρμοδιότητες

Ψ Πρόεδρος που εκφράζει συνολικά το Κίνημα

7. Ανάδειξη Οργάνων, Εκπροσώπων και Συνδυασμών

Ψ Όλα τα όργανα του ΠΑΣΟΚ σε επίπεδο Πόλης, Νομού, Περιφέρειας εκλέγονται από το Μητρώο Μελών με άμεση και καθολική ψηφοφορία.

Ψ Ο Πρόεδρος εκλέγεται κάθε 4 χρόνια από όλα τα μέλη του Κινήματος

Ψ Ο Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ και το Πολιτικό Συμβούλιο εκλέγονται κάθε δυο χρόνια από το Τακτικό Συνέδριο

Ψ Η ανάδειξη ή υπόδειξη υποψηφίων για κεντρικές θέσεις αιρετών (βουλευτής, δήμαρχος, νομάρχης, επικεφαλής συνδικαλιστικών ή κοινωνικών φορέων) γίνεται με προκριματικές εκλογές από μέλη και ενεργούς πολίτες σε κάθε περίπτωση και για κάθε πρόσωπο

Ψ Η συγκρότηση συνδυασμών (παρατάξεων) γίνεται από τα συλλογικά προγραμματικά όργανα αντίστοιχα

Ψ Των προκριματικών εκλογών ή τις τελικής απόφασης προηγείται απαρέγκλιτα η διαδικασία πολιτικής αποτίμησης, προγραμματικής δράσης, λογοδοσίας και αξιολόγησης των απερχόμενων οργάνων και προσώπων.

8. Συμμετοχή Νεολαίας

Ψ Η νέα γενιά δικτυώνεται σε όλους τους χώρους με τα δικά της όργανα και τη δική της δράση, ενώ για την άσκηση των γενικών πολιτικών καθηκόντων της γίνεται μέσω των Οργανώσεων Βάσης του ΠΑΣΟΚ

Ψ Σε όλα τα όργανα του Κινήματος, εκτός από τις μέχρι τώρα ποσοστώσεις συμμετέχουν νέοι ηλικίας έως 30 ετών σε ποσοστό 15% τουλάχιστο

9. Παρατάξεις

Ψ Στη βάση της νέας διάταξης των Οργανώσεων Βάσης που αποκτούν δικτύωση σε κάθε χώρο και θεσμό και άρα στους εργασιακούς χώρους αλλάζει και αποκεντρώνεται η δομή και η λειτουργία των συνδικαλιστικών παρατάξεων που μετασχηματίζονται σε πραγματικές Κινήσεις Πολιτών

Ψ Η παράταξη έχει την αποκλειστική ευθύνη για την άσκηση πολιτικής και το συντονισμό δράσης για επαγγελματικά ή κλαδικά θέματα μέσα από τη δική της καταστατική και οργανωτική αυτοτέλεια και δομή.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ «MEGA CHANNEL»

2007-10-19T14:31:00.001+03:00

Ο. ΤΡΕΜΗ: Υπάρχει και ένας τρίτος υποψήφιος, που πάει πολύ καλά, τον οποίο θα ήθελα και να καλησπερίσω.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Καλησπέρα σας.

Ο. ΤΡΕΜΗ: Κύριε Σκανδαλίδη, από τα όσα έχετε πει το τελευταίο διάστημα κρατώ την αναφορά σας στα σημεία, στα οποία καλέσατε και τον κ. Παπανδρέου και τον κ. Βενιζέλο να απαντήσουν. Λέτε, «θα δοθεί δυνατότητα σε μια νομιμοποιημένη από συνέδριο συλλογική ηγεσία να λειτουργεί δίπλα και μαζί με τον Πρόεδρο;».

Θέλω λοιπόν να σας ρωτήσω, αν όσα είπε σήμερα ο κ. Βενιζέλος είναι κοντά στις δικές σας σκέψεις και στις δικές σας απόψεις, αν εν πάση περιπτώσει σας καλύπτουν ως απάντηση στο ερώτημα που θέσατε και προς τους δυο υποψήφιους.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Κυρία Τρέμη, θα είμαι απολύτως ειλικρινής. Χαίρομαι, γιατί ο κ. Βενιζέλος δέχτηκε σχεδόν το σύνολο των προτάσεων που έχω διατυπώσει κατά καιρούς από το '92 μέχρι σήμερα και τις οποίες παρουσίασα πολύ καθαρά και την περασμένη βδομάδα.

Και η παρατήρηση που θέλω είναι, ότι θα προτιμούσα από το κανάλι σας όταν παρουσιάζω αυτές τις θέσεις να μιλήσετε αναλυτικά για το τι είναι σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, για το τι σημαίνουν αυτές οι προτάσεις. ......

Ο. ΤΡΕΜΗ: Στον περιορισμένο χρόνο των ειδήσεων ....

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Είναι ταυτόσημες οι απόψεις που διατυπώνει ο κ. Βενιζέλος και περιμένω και τον κ. Παπανδρέου να τοποθετηθεί πάνω στα θέματα που έθεσα, προκειμένου η επόμενη μέρα του ΠΑΣΟΚ να είναι μέρα ενότητας και όχι διάσπασης. Αυτό σημαίνει ότι δεν δίνουμε λευκή επιταγή στον επόμενο Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Κύριε Σκανδαλίδη, να καταλάβω. Είπε προηγουμένως κάτι ο Παύλος και είναι ένα θέμα αυτό. Αυτή η περίφημη συλλογική ηγεσία τι διασφαλίζει; Αν διασφαλίζει τους ρόλους 15 προεστών, οι οποίοι θα εκλέγονται από το Συμβούλιο, θα διαπραγματεύονται καλύτερα με τον Πρόεδρο τη θέση τους, δεν θα τους κόβει τις αρμοδιότητες και δεν θα τους στέλνει σπίτι τους, είναι μια πολύ ωραία άποψη, αλλά ενδιαφέρει τους 15, δεν ενδιαφέρει άλλους. Αν είναι διασφάλιση μη αρχηγικού κόμματος και μεγαλύτερης δημοκρατίας μας αφορά όλους.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Είναι διασφάλιση μη αρχηγικού κόμματος και μεγαλύτερης δημοκρατίας. Γιατί πέρα από το τι σχέση έχει ο καθένας από τα ηγετικά στελέχη με τον Πρόεδρο, πρέπει να έχουν θέση στη διαμόρφωση της πολιτικής. Και πρέπει να υπάρχει συλλογική ηγεσία, γιατί στη σημερινή σύνθετη φάση που περνάνε όλες οι κοινωνίες και όλα τα κόμματα, κανένας μόνος του με τις αποφάσεις του, δεν μπορεί να καθορίζει τις εξελίξεις. Αντίθετα τα συλλογικά όργανα μπορούν να παίρνουν αποφάσεις που θα έχουν πολύ καλύτερα αποτελέσματα.

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Κοινός τόπος είναι αυτό. Απλώς δεν εφαρμόζεται.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Ναι αλλά με συγχωρείτε. Τι σημαίνει κάθε 2 χρόνια μπορεί να αλλάζει το Πολιτικό Συμβούλιο από το συνέδριο. Και είναι το ίδιο από το να λέει ο Πρόεδρος «φύγε εσύ, έλα εσύ» όποτε του καπνίσει, όποτε θέλει σε όποιον διαφωνεί;

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Ναι, αλλά τόσο καιρό που ήταν «φύγε εσύ, έλα εσύ» δεν είδα να διαφωνήσει κανένας σας. Τώρα διαφωνείτε εκ των υστέρων.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Θα σας πω, κ. Πρετεντέρη, κάτι που δεν το γνωρίζετε. Το 1999, στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, όταν παρουσίασα ως Γραμματέας τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ για το καταστατικό, ζήτησα να εκλέγεται ο Πρόεδρος από τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, όχι από τους φίλους, από τα μέλη, από το μητρώο μελών του ΠΑΣΟΚ. Και ζήτησα το Εκτελεστικό Γραφείο να εκλέγεται από το συνέδριο.

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Ωραία. Από το '99 μέχρι τώρα πέρασαν 8 χρόνια. Έχουν αλλάξει Γραμματείς, Φαρισαίοι, Πολιτικά Συμβούλια, τα πάντα, δεν είδα κανείς να διαφωνήσει. Αυτό το Καταστατικό .....

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Με συγχωρείτε. Πρέπει να θέλει και ....

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Μια στιγμή κ. Σκανδαλίδη. Αυτό το καταστατικό το σημερινό, που θέλει να αλλάξει και ορθώς ο κ. Βενιζέλος, ομοφώνως το ψηφίσατε το 2005 στο συνέδριο.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Θα επαναλάβω.

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Γιατί δεν σηκωθήκατε τότε να πείτε ότι αυτό δεν είναι καλό;

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Να ολοκληρώσω τη φράση μου. Το 2005 πριν από το συνέδριο σε μια συνάντηση που είχα με τον Πρόεδρο ζήτησα επίσης να περάσουν αυτές οι θέσεις στο καταστατικό. Τις υποστήριξα και μέσα στην Επιτροπή. Δεν πέρασαν. Η εισήγηση που κάναμε ήταν διαφορετική.

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Ωραία. Γιατί δεν σηκωθήκατε να πείτε «εγώ διαφωνώ με το καταστατικό;»

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Υποτασσόμαστε λοιπόν στην πλειοψηφία και γίνεται γιατί σ' αυτά τα θέματα δεν μπορεί να διαφωνούν δημοσίως και μέσα στα συνέδρια τα στελέχη ενός κόμματος αν μιλάνε για την ενότητα του....

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Γιατί; Μα τα συνέδρια γι' αυτό γίνονται κ. Σκανδαλίδη.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Τώρα λοιπόν αυτό που ήταν ώριμο εδώ και πολλά χρόνια που δοκιμάστηκε με αυτή την ηγεσία πρέπει να αλλάξει.

Π. ΤΣΙΜΑΣ: Εγώ έχω μια ερώτηση μόνο. Σας άκουσα, πάλι μιλήσατε για την ενότητα και στην πρώτη απάντηση που δώσατε πάλι αναφερθήκατε στον κίνδυνο διάσπασης, ότι δεν θα υπάρξει διάσπαση κλπ. Αυτό έρχεται επανέρχεται συνέχεια στη συζήτηση του ΠΑΣΟΚ κα αναρωτιέμαι γιατί.

Εγώ παρακολούθησα 1 μήνα τώρα, πάνω από 1 μήνα, τη συζήτηση που γινόταν στο ιταλικό δημοκρατικό κόμμα που την Κυριακή είχαν την αντίστοιχη διαδικασία με αυτήν που θα κάνετε εσείς. Ψήφισαν 3,5 εκ. άνθρωποι και εκλέξανε τον κ. Βελτρόνι Πρόεδρο του νέου κόμματος.

Και εκεί παρ' ότι δεν επρόκειτο για ένα ενιαίο κόμμα που θα διάλεγε αρχηγό, αλλά για 4 διαφορετικά κόμματα που θα ενωνόντουσαν σε ένα, κανένας δεν μιλούσε για ενότητα, κανένας δεν μιλούσε για διάσπαση, κανένας δεν φοβόταν ότι αν κερδίσει ο ένας ή ο άλλος από τους 5 υποψηφίους θα είχε διάσπαση. Εσείς τι είναι αυτό το πράγμα;

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Δεν τα λες όλα όμως Παύλο. Δεν τα είπες όλα. Γιατί κανείς εκεί δεν είπε ότι είναι υπονομευτές, κανείς δεν είπε ότι χάνει τις εκλογές γιατί τον υπονόμευαν οι υπονομευτές, δεν τα είπε κανείς αυτά όλα.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Με συγχωρείτε. Να απαντήσω στον κ. Τσίμα. Σε αυτό το κόμμα δεν υπήρχε αυτή η συζήτηση που έγινε τη βραδιά των εκλογών με 2 μονομάχους που εμφανίστηκαν ξαφνικά έμπροσθεν του ελληνικού λαού σε ένα αγώνα δρόμου να προστρέξουν ....

Π. ΤΣΙΜΑΣ: 5 υποψηφίους είχαν.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: ...για να πάρουν την αρχηγία του κόμματος ανεξάρτητα από θέσεις, προτάσεις. Δεν εμφανίστηκαν αυτά τα φαινόμενα που είδαμε τις επόμενες μέρες και από τη μια και από την άλλη πλευρά. Δεν εμφανίστηκαν οι στρατοί που πηγαίνουν και κάνουν παραμαζώξεις σε όλες τις περιοχές της χώρας για να διχάζουν .....

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Μαζώξεις κάνανε πολλές. Καμπάνια κάνανε κανονική.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Δεν εμφανίστηκαν αυτά τα φαινόμενα. Ήταν πολύ πιο διαφανή, πολύ πιο νόμιμα, πολύ πιο πολιτικά.

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Πολύ σωστά.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Εγώ από την πρώτη στιγμή έβαλα το θέμα της πολιτικής στο τραπέζι και χαίρομαι που σιγά - σιγά σύρονται και οι άλλοι υποψήφιοι.

Ο. ΤΡΕΜΗ: Έστω. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Βεβαίως. Και θεωρώ ότι και σε αυτό, είναι θετική η δική μου παρέμβαση.

Ο. ΤΡΕΜΗ: Κάλλιο αργά παρά ποτέ κ. Σκανδαλίδη. Έστω κι αν έγινε 25 μέρες πριν τις εσωκομματικές εκλογές. Να σας ευχαριστήσουμε πολύ γι' αυτή τη συζήτηση.

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΗΜΕΡΗΣΙΑ»

2007-10-19T14:30:00.000+03:00

1.Σας ανησυχεί ο τρόπος που ο Γ. Παπανδρέου και Ε. Βενιζέλος οργανώνουν τη «συζήτηση» ενόψει της 11^{ης Νοεμβρίου; Πολλοί μιλούν για ψυχική διάσταση έως τα κάτω...}

^{Με ανησυχεί το γεγονός ότι η συζήτηση για το παρόν και το μέλλον της δημοκρατικής παράταξης, εξακολουθεί πολλές φορές, να επισκιάζεται από ενέργειες, εκφράσεις και χαρακτηρισμούς που κινούνται περισσότερο στη σφαίρα της παραπολιτικής και αγνοούν την ουσία της πολιτικής πραγματικότητας που διαμόρφωσε το εκλογικό αποτέλεσμα του Σεπτεμβρίου.}

^{Ψυχική διάσταση στη βάση του ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει.}

^{Υπάρχει απογοήτευση από το εκλογικό αποτέλεσμα, από την αδυναμία μας να εμφανιστούμε ως εναλλακτική λύση, μιας κυβέρνησης χαμηλών επιδόσεων και προσδοκιών, από την μετατροπή μας, από κίνημα αλλαγής της κοινωνίας σε κόμμα αξιωματούχων, διαχειριστών της εξουσίας.}

^{Υπάρχει αγωνία για το μέλλον της παράταξης. Για τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα μας επαναφέρουν σε τροχιά εξουσίας. Σε αυτήν την αγωνία θα πρέπει, πειστικά, να απαντήσουμε. Διαφορετικά, φοβάμαι πως η απογοήτευση και η αγωνία μπορεί να μετατραπούν σε οργή για την ηγεσία και αναφέρομαι σε όλους μας.}

^{2. Αλήθεια πως θα συμβιώσουν την επόμενη μέρα; Ο ένας κατηγορεί τον άλλο ως άνθρωπο της «διαπλοκής» και ο άλλος τον ένα ως έχοντα διανοητικό πρόβλημα ...}

^{Και τα δύο είναι ακραία, εξωπραγματικά και ... εύφλεκτα. Αν το χάσμα πάρει μορφή και σχήμα θα είναι θρυαλλίδα όχι διάσπασης αλλά συρρίκνωσης του ΠΑΣΟΚ. Είναι καταδικασμένοι να συμβιώσουν την επόμενη μέρα. Το θέμα είναι αν μπορεί να υπάρξει πεδίο ουσιαστικής σύνθεσης ή θα είναι δύο μικροί στρατοί οχυρωμένοι στις ντάπιες τους σε μια μεγάλη παράταξη. Είμαι καταδικασμένος από συνείδηση και χρέος στη ζωή μου να γκρεμίζω ξύλινα τείχη και να γεφυρώνω χάσματα. Το ίδιο θα πράξω και τώρα την επόμενη μέρα από οποιαδήποτε θέση.}

^{3. Δεν είναι, πάντως, λίγοι κ. Σκανδαλίδη εκείνοι που πιστεύουν πως ο χαμένος της 11ης Νοεμβρίου θα επιχειρήσει να πάρει τη ρεβάνς στις ... ευρωεκλογές, ώστε με το αποτέλεσμα να τεθεί εκ νέου θέμα ηγεσίας.}

^{Μου λέτε ότι θα εξακολουθήσουμε να μην καταλαβαίνουμε τι γίνεται; Ότι οι ατομικές στρατηγικές θα εξακολουθούν να τίθενται πριν και πάνω από το συμφέρον της παράταξης; Ότι μάχες που θα κληθούμε να δώσουμε θα εξακολουθούν να μην έχουν πολιτικά αλλά προσωπικά χαρακτηριστικά; Ότι θα είναι μάχες επιβίωσης η μη της ηγεσίας μας και όχι συλλογικές μάχες για την Ελλάδα που μπορούμε, που θέλουμε και αξίζουμε; Θα το θεωρούσα αστείο, αν δεν ήταν επικίνδυνο. Γιατί τότε η επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δεν θα είναι διαφορετική αλλά θα είναι και χειρότερη.}

^{4. Έως τώρα, πιο κοντά στις προτάσεις σας, ποιος από τους δύο βρίσκεται; Και σε ποιόν τομέα;}

^{Θα έλεγα, ότι χαίρομαι για το γεγονός ότι και οι δύο έχουν έλθει στο τραπέζι της συζήτησης. Βεβαίως, μέχρι τώρα μόνο διακηρυκτικά. Οι προτάσεις μου κάθε μέρα θα γίνονται και πιο συγκεκριμένες. Και μίλησα για το κόμμα. Για την ταμπακέρα να τοποθετηθούν και να δεσμευτούν. Από εκεί και πέρα υπάρχουν πολλά σημεία, στα οποία συμφωνώ και με τον Γιώργο Παπανδρέου και με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Δεν είμαστε πολιτικοί αντίπαλοι. Και οι τρεις φιλοδοξούμε να εκφράσουμε και να ηγηθούμε της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.}

^{5. Πιστεύετε πως η ύπαρξη Β' γύρου εκ των πραγμάτων θα τιθασεύσει την τυχόν «αλαζονεία» των βασικών (σύμφωνα τουλάχιστον με τις δημοσκοπήσεις) υποψηφίων;}

^{Χωρίς να θέλω να φανώ αμετροεπής, τολμώ να εκτιμήσω ότι αυτό που εσείς ονομάζεται «αλαζονεία των βασικών» έπαψε να υπάρχει σε μεγάλο βαθμό με την κατάθεση της δικής μου υποψηφιότητας. Οι μονομαχίες ξέρετε, μπορεί να οδηγήσουν πολλές φορές σε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Οι πολιτικές μάχες δεν μπορεί παρά να έχουν άλλα χαρακτηριστικά. Το δεύτερο γύρο να τον έχετε ως δεδομένο. Το αποτέλεσμα, όχι.}

^{6. Και μιας και αναφερόμαστε στις δημοσκοπήσεις. Για ποίον λόγο κατά τη γνώμη σας είχαμε αντιστροφή υπέρ του Παπανδρέου; Και είστε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα;}

^{Είμαι πολύ ικανοποιημένος από την αποδοχή της υποψηφιότητας μου. Απέδειξε το ορθό της επιλογής μου να εκτεθώ στη βάση και τους φίλους του Κινήματος. Θεωρώ ότι η αποδοχή αυτή θα αυξάνεται ολοένα και περισσότερο. Εμπιστεύομαι τους πολίτες. Εκείνοι με την σειρά τους, δείχνουν να εμπιστεύονται μια υποψηφιότητα που κινείται μακριά από προσωπικές εντάσεις, που βοηθά στην ενότητα της παράταξης, που δεν στηρίζεται σε στρατούς και μηχανισμούς, παρά μόνο στον πολιτικό λόγο και την πολιτική διαδρομή του υποψηφίου. Νομίζω ότι το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας θα σας εκπλήξει ευχάριστα.}

^{7. Η Βάσω μίλησε γι' αυτούς που έκαναν περιουσία επί ΠΑΣΟΚ, ότι πρέπει να φύγουν. Συμφωνείτε; Τι πρέπει να γίνει;}

^{Δεν θέλω σε αυτή τη φάση και γενικά δεν είναι του χαρακτήρα μου να τροφοδοτώ τέτοιες συζητήσεις. Όλοι κατά καιρούς έχουμε κάνει παρόμοιες καταγγελίες. Το θέμα δεν αντιμετωπίζεται με κυνήγι μαγισσών. Μόνο με δομικό τρόπο. Νομίζω ότι η πρόταση μου για το κόμμα δίνει οριστική απάντηση καθώς μεταφέρει τις διαδικασίες αξιολόγησης, λογοδοσίας, επιλογής στελεχών σε συλλογικό επίπεδο και κυρίως στη βάση του Κινήματος.}

^{8. Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται και στην ηγεσία του ηλικιακή ανανέωση; Και πως πρέπει να γίνει;}

^{Ήδη πρότεινα συμμετοχή της νεολαίας στο ΠΑΣΟΚ σε όλα τα όργανα του Κινήματος. Νομίζω ότι στο νέο Καταστατικό μας πρέπει να προβλεφθεί αυτή η συμμετοχή να είναι τουλάχιστον 15%. Ας πάμε λίγο πιο πέρα όμως. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να αναδείξει ξανά στελέχη όχι από την κομματική ή κρατική ή κυβερνητική επετηρίδα αλλά από κινήματα βάσης, κινήματα ενεργών πολιτών. Η ανανέωση που ήταν πάντοτε ένα ζητούμενο μόνο μέσα από την κοινωνία και την εξυπηρέτηση των στόχων μιας προοδευτικής στρατηγικής μπορεί να γίνει. Και κάτι ακόμη. Το πειστικό σχέδιο ριζοσπαστικών αλλαγών και ανατροπών για τη χώρα θα εμπνεύσει και θα διασφαλίσει δυναμική συμμετοχή. Η νέα γενιά πρέπει να έρθει στο προσκήνιο της ιστορίας. Αλλιώς για ποια νέα εποχή προόδου και ευημερίας μιλάμε;}

^{9. Πολλοί εκτιμούν πως ασφαλέστερος τρόπος να χάνει το ΠΑΣΟΚ είναι η συνεργασία με την Αριστερά. Πως απαντάτε και τι προτείνετε;}

^{Το ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει για τον εαυτό του. Υπάρχει για να υπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών. Είμαι από αυτούς που σταθερά υποστηρίζουν την συνάντηση των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας, γιατί είμαι από αυτούς που σταθερά υποστηρίζουν, με δείγματα γραφής στην πράξη, την ανάγκη ύπαρξης ευρύτερων συμμαχιών που θα μπορέσουν να προχωρήσουν τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα. Πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει μια κοινή βάση συνεννόησης στα ζητήματα που αφορούν την Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια, το Κοινωνικό κράτος, την Αναδιανομή.}

^{Η συνεργασία με την άλλη αριστερά από τη στιγμή που θα έχει ως βάση της ένα ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο, δεν μπορεί παρά να είναι ωφέλιμη για τη χώρα.}

^{Για να είμαι ξεκάθαρος όμως, θέλω να επισημάνω ότι δηλώσεις με περιεχόμενο την συνάντηση της άλλης Αριστεράς, με τον προωθημένο σοσιαλιστικό χώρο του... ΠΑΣΟΚ, δεν βοηθούν αυτήν την προσπάθεια που υπέφερε και από τον ηγεμονισμό το δικό μας αλλά και από τον μικρομεγαλισμό των άλλων, που φαίνεται, με αυτές τις δηλώσεις, να επιστρέφει δριμύτερος.}

ΟΜΙΛΙΑ ΚΩΣΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗ ΣΤΗΝ 12η ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

2007-10-10T12:24:00.001+03:00

Συντρόφισσες και σύντροφοι, εγώ θα ξεκινήσω κάπως διαφορετικά.

Θα ξεκινήσω με δύο στίχους από το ημερολόγιο καταστρώματος β´ του Γιώργου Σεφέρη: «Δεν θέλω τίποτε άλλο, παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά».

Όλοι όσοι εδώ μέσα, ξεκινήσαμε για το μακρύ ταξίδι από την εποχή της δικτατορίας και ζούμε αυτές τις δραματικές μέρες και άλλοι από πολύ πριν, αναρωτιόμαστε που βρίσκεται η ψυχή του ΠΑΣΟΚ.

Όχι η παλιά ή η νέα ψυχή του, αλλά η διαχρονική του ψυχή.

Αυτή που ζει και θεριεύει κάθε φορά στη δίνη των εξελίξεων, αυτή που αλλάζει και ανανεώνει τον λόγο, αυτή που τροφοδοτεί με καινούριες ιδέες και δύναμη την πράξη, αυτή που διαμορφώνει εντέλει την συλλογική συνείδηση προσφοράς στο λαό και στην πατρίδα.

Στην πρώτη Συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου μετά τις εκλογές, ζήτησα από τα μέλη του να τοποθετηθούμε για τα αίτια της ήττας εδώ, στο Εθνικό Συμβούλιο. Παρακολούθησα αυτές τις μέρες τη συζήτηση που γίνεται, γιατί δεν κατάφερε το Πολιτικό Συμβούλιο να συζητήσει τα αίτια της ήττας. Γιατί το όργανο δεν νομιμοποιείται και δεν μπορεί να οδηγηθεί σε τέτοια συμπεράσματα, επειδή δεν επιτέλεσε σχεδόν σε καμιά στιγμή τον ρόλο του.

Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ που απεικονίζεται ανάγλυφα στη δομική ανεπάρκεια αυτού του οργάνου, είναι πρώτα και κύρια, κρίση του συλλογικού υποκειμένου. Οι δραματικές μέρες που ακολούθησαν από το βράδυ των εκλογών και η σπουδή που έδειξαν οι πρωταγωνιστές του, μετέφερε ξανά στα εσωκομματικά χαρακώματα την κρίση και μάλιστα με τρόπο που έπαιρνε τη μορφή πολέμου.

Το πρώτο μήνυμα που έβγαλα από τις εκλογές είναι ότι τέλειωσε οριστικά η σκιαμαχία του παλιού με το καινούριο, που συχνά προσωποποιούσε αυθαίρετα τις ιδέες, απένειμε αβασάνιστα ταμπέλες, συσκότιζε τις πραγματικές πρακτικές, κινούμενη συνήθως, στην επιφάνεια των πραγμάτων.

Σήμερα, μετά απ´ αυτή την ήττα, όλα ξεκινούν από μηδενική βάση. Ο καθένας έρχεται στην κρίσιμη στιγμή στα πραγματικά του μέτρα, καθώς ο λαός και μέσα στην κρίση και την ήττα μίλησε με την ψήφο του, για το τι θεωρεί παλιό και τι καινούριο.

Και επιπλέον πρέπει να τιμήσουμε πραγματικά, το είπε και Πρόεδρος και ο Βαγγέλης, αυτούς που μας ψήφισαν σε αυτήν την δύσκολη μάχη που περάσαμε.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

με βάση το σφυγμό της εποχής και αυτά που διαβάζω θέλω να πω μια άλλη θεωρία για το γιατί χάσαμε. Θέλω να είμαστε λίγο πιο ακριβοδίκαιοι, θέλω να δώσουμε μια ιστορική διάσταση, να αποκτήσει ιστορική διάσταση η κριτική.

Όπως ξέρετε, όπως έζησα την περίοδο του ´96, την πορεία προς την εκλογή του νέου Προέδρου προς το συνέδριό μας. Άν θέλουμε να είναι αναγεννητικές οι διαδικασίες πρέπει να επιστρατεύουμε τα ιστορικά στοιχεία της διαδρομής μας κι όχι τα εφήμερα ή τα ευκαιριακά. Γιατί πιστεύω ότι αυτή είναι η βάση της αυριανής ενότητας, σύνθεσης και υπέρβασης και όχι η υποκειμενική στάση που έχει ο καθένας μας, βγαίνοντας από τον φόρτο των εκλογών.

Χάσαμε εμείς, δεν κέρδισε η Νέα Δημοκρατία.

Η ήττα ήταν πολλαπλή.

Ήταν ιδεολογική, εδώ και καιρό έχουμε χάσει την ηγεμονία των ιδεών μας.

Ήταν πολιτική, γιατί είχαμε σε πολλές εξελίξεις βήμα μετέωρο.

Ήταν προγραμματική, γιατί οι θέσεις μας άφηναν ερωτηματικά.

Ήταν και οργανωτική, γιατί για μια ακόμα φορά εμφανίσαμε την εικόνα ενός ασύνταχτου στρατεύματος, χωρίς έμπνευση, χωρίς ορμή, χωρίς ηθικό και κυρίως χωρίς συλλογική υπόσταση.

Χάσαμε, γιατί η εναλλακτική μας πρόταση στο σύνολό της δεν έπεισε τους πολίτες και αυτό στηρίζεται σε τρεις πολύ συγκεκριμένες πλευρές της κριτικής που πρέπει να ασκηθεί.

Ξοδέψαμε απερίσκεπτα το παρελθόν μας και την περιουσία που μας άφησε.

Δεν ανατρέψαμε στην πράξη όσα ο λαός αποδοκίμασε με την ψήφο του το 2004.

Δεν σχεδιάσαμε πειστικά το μέλλον μας στα χρόνια που ακολούθησαν. Τόσο απλά. Τρέξαμε να προλάβουμε την εποχή μας και δεν τα καταφέραμε αυτήν την περίοδο.

Δεν μπορούμε και δεν μας επιτρέπεται να υψώσουμε ξανά τα τείχη του ´96. Η ιστορία, έντεκα χρόνια μετά, μόνο ως φάρσα επαναλαμβάνεται. Και είναι κρίμα, γιατί πολλές φορές πρόσωπα και πράγματα αυτών των ημερών δείχνουν και συμβολίζουν αυτή την ανιστόρητη επιστροφή και πολλές φορές επαναλαμβάνω μέσα από αντεστραμμένους ρόλους. Η φάρσα μπορεί να πάρει και τη μορφή καρικατούρας κι αυτός είναι ο κίνδυνος για το ΠΑΣΟΚ, όχι η διάσπασή του.

Ξοδέψαμε απερίσκεπτα το παρελθόν μας. Απόπειρα μηδενισμού μιας εποχής που η χώρα έκανε θεαματικά βήματα προόδου. Αποδοχή ουσιαστικά της στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας, που πετούσε συνεχώς την πέτρα πίσω στο παρελθόν το δικό μας. Είχαμε μία στάση, όπου υποβαθμίσαμε τους μεγάλους εθνικούς στόχους που πετύχαμε σε ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο.

Από την άλλη μεριά όμως, δεν ανατρέψαμε στην πράξη όσα ο λαός αποδοκίμασε το 2004.`

Το μοντέλο διαχείρισης της εξουσίας που άγγιζε τα όριά του στο τέλος της δεύτερης τετραετίας του 2000-2004. Την αφυδάτωση κάθε μεταρρυθμιστικής πνοής, το κόμμα αντί να ανανεωθεί και να στραφεί στην κοινωνία πέρασε οριστικά στο περιθώριο με κίνδυνο να γίνει βαρίδι της ιστορίας. Την συνεχιζόμενη και μετά την ΟΝΕ διαχειριστική πολιτική, που άφηνε πίσω της τα λαϊκά στρώματα.

Δεν ανατρέψαμε στην πράξη όσα ο λαός αποδοκίμασε το 2004 με την ψήφο του και δεν σχεδιάσαμε ποιοτικά το μέλλον μας.

Γιατί δεν απαντήσαμε στο ερώτημα «μετά την ΟΝΕ τι;»

Γιατί είπαμε ναι στην πραγματική σύγκλιση, αλλά χωρίς υπέρβαση της διαχειριστικής λογικής.

Γιατί είπαμε ναι στη θεσμική ανασυγκρότηση της δημοκρατίας, αλλά πώς;

Γιατί είπαμε -μιλάω για το 2000-2004- νέο μοντέλο ανάπτυξης, αλλά ποιο;

Γιατί είπαμε στροφή στο κοινωνικό κράτος, αλλά με ποιες διαδικασίες και με ποια συμμετοχή;

Το 2004, εξαιτίας αυτών, ήρθε νομοτελειακά. Αλλά και μετά, σε τι από αυτά απαντήσαμε πειστικά; Η διάγνωση του 2004 ήταν σωστή και ο Γιώργος Παπανδρέου την έφερε και την είπε σωστά. Πρώτα αλλάζουμε και ανανεώνουμε το ΠΑΣΟΚ για να μπορεί να απαντήσει πειστικά στην ανάγκη μιας νέας στρατηγικής. Διαμορφώνουμε μαζί με το λαό ως κόμμα κοινωνίας και όχι ως κόμμα εξουσίας την εναλλακτική πρόταση για να οδεύσουμε στη νίκη τις επόμενες εκλογές. Η πράξη όμως αποδείχτηκε λειψή και ατελέσφορη.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ που έδωσε τη μάχη των εκλογών, πόσο ανταποκρίθηκε στις ανάγκες που επέβαλε η διάγνωση του 2004; Η απάντηση στο ερώτημα δυστυχώς δεν αντέχει σε κριτική.

Βγήκε τώρα τελευταία και η περίφημη θεωρία της δεξιάς παρένθεσης, από παλιά είχε βγει, για το αν βιαστήκαμε ή δεν βιαστήκαμε. Δεν είχε για μένα και, το είπα κάποια στιγμή στον Πρόεδρο του Κινήματος, τόση σημασία η νίκη ή η ήττα σ' αυτές τις εκλογές. Σημασία έχει, πώς το ΠΑΣΟΚ δίνει τη μάχη και πως χάνει. Και ο τρόπος που χάσαμε, δυστυχώς, ήταν καταλυτικός.

Και θα ρωτήσετε πολύ δικαιολογημένα «και εσύ τι έκανες, ποια είναι η δική σου ευθύνη;» Είμαι υποχρεωμένος να απολογηθώ στο όργανο που με εξέλεξε στο Πολιτικό Συμβούλιο. Αποδέχτηκα για λόγους ηθικής και πολιτικής τάξης και επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε στην χειρότερη δυνατή στιγμή, κληρονομώντας όχι με τον καλύτερο τρόπο το δαχτυλίδι μαζί με την ήττα, να οδηγήσει με το δικό του όραμα και το δικό του αυξημένο μερίδιο ευθύνης το ΠΑΣΟΚ μέχρι τις εκλογές και τη νίκη.

Έκανα ό,τι μπορούσα.

Έθεσα τον εαυτό μου στην υπηρεσία της παράταξης όπως πάντα.

Γύρισα την Ελλάδα πάνω από 3 φορές μιλώντας παντού για το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής και της νίκης, συστηματικά.

Απέναντι στον Πρόεδρο δεν έμεινα ποτέ σιωπηλός. Αμέσως μετά το 2004 και τις εκλογές του πρότεινα κάνουμε έκτακτο συνέδριο, να βγάλουμε με την παλιά δομή ένα συλλογικό όργανο για να αποκεντρώσουμε τις ευθύνες ενόψει της ήττας των Ευρωεκλογών που φαινόταν και ήταν νομοτελειακή.

Πριν το συνέδριο που κάναμε για το σημερινό μας καταστατικό, πρότεινα άλλη δομή ηγεσίας εκλεγμένη από αυτό για να έχει ευρεία νομιμοποίηση.

Αργότερα, στο Πολιτικό Συμβούλιο ζήτησα τη συλλογική αξιοποίηση των στελεχών για να φύγουμε από την τριτοκοσμική αντίληψη του φύγε εσύ έλα εσύ.

Στο Λαύριο, πρότεινα στο Πολιτικό Συμβούλιο να βγει η ομάδα στο γήπεδο, να πάμε όλοι μαζί στις εκλογές, να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί τη Νέα Δημοκρατία, να διώξουμε το σαράκι του αυτοπροσδιορισμού της ανασφάλειας και της προσωπικής επιδίωξης.

Αργότερα, ζήτησα την έγκαιρη συγκρότηση των ψηφοδελτίων από τα τελευταία Χριστούγεννα αφού ζητούσαμε εκλογές, για να προετοιμαστεί η παράταξη στις σίγουρες έκτακτες εκλογές, πρόωρες εκλογές που θα έκανε ο Καραμανλής.

Και λίγο πριν το Πάσχα, εισηγήθηκα γραπτά την ομάδα που έκανε ο Νίκος Αθανασάκης στην εκλογική στρατηγική.

Είναι αλήθεια ότι αυτές οι προτάσεις βγαίνουν από την αγωνία μου για την πορεία. Δεν εισακούστηκα πάντα, αλλά και δεν αντιπολιτεύτηκα. ούτε μεμψιμοιρούσα και ας ένιωθα όπως λέει και το τραγούδι ότι «δεν έχω ήχο».

Κάποιος θα πει «και γιατί δεν σήκωσες μπαϊράκι;» Δεν το εκτίμησα, δεν το έπραξα, ευθύνομαι γι' αυτό, υπήρξε όμως η επιλογή μου, επιλογή που αφορούσε την παράταξη, το παρόν και το μέλλον.

Θα ρωτούσε κάποιος: «και τώρα;» Quo Vadis για να έρθω σε ένα έργο γνωστό. Προς τα πού που αρμενίζουμε;

Την επομένη των εκλογών ζήτησα να βάλουμε την πολιτική πριν από τα πρόσωπα και να μην πάμε σε λευκές επιταγές. Και χαίρομαι που και ο Πρόεδρος πρώτα από όλα και ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος αρνούνται τις λευκές επιταγές.

Παρακολουθώ αυτές τις μέρες τις διακηρύξεις, τις ιδεολογικοπολιτικές πλατφόρμες. Δύσκολα διαφωνείς μαζί τους. Και σήμερα ο Πρόεδρος εμφάνισε μια πραγματικά ριζοσπαστική πλατφόρμα, να το πω με την παραδοσιακή ορολογία, ο Βαγγέλης έφτιαξε τις προτάσεις του, ο Μιχάλης ο Χρυσοχοϊδης σε ένα κείμενο πολύ αξιόλογο, η Μαρία η Δαμανάκη και άλλα στελέχη αρχίζουν να διατυπώνουν τις απόψεις τους.

Παρακολουθώ τη συζήτηση περί στροφής αριστερά ή δεξιά. Ξεχνώντας συχνά να προσδιορίσουμε στις σημερινές συνθήκες τι είναι επιτέλους πια αυτό το αριστερό και το δεξιό, για να έχουμε μια κοινή γλώσσα βρε αδελφέ, να συνθέσουμε τις αντιθέσεις που αναπαράγονται από το '96 ακριβώς με τον ίδιο τρόπο στις ίδιες διαχωριστικές γραμμές.

Παρακολουθώ τον αγώνα και την αγωνία να οριοθετηθούν ρεύματα, πολιτικές, διαφωνίες προγραμματικού χαρακτήρα για να επικυρωθούν απόψεις, τάσεις, γραμμές. Θα έλεγα ότι όλα σχεδόν είναι μέσα στο ίδιο ύφασμα.

Όλα μπορεί να τα κάνει η Ελλάδα και το προοδευτικό κίνημα και όλα μπορώ να τα συνυπογράψω, αυτό όμως δεν είναι η σημερινή μας επιδίωξη. Τίποτα δεν μπορεί να κάνει χωρίς το αναγεννημένο ΠΑΣΟΚ. Αυτό πρέπει να είναι η σημερινή μας συζήτηση.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε συχνά, αλλάζουμε το ΠΑΣΟΚ για να αλλάξουμε την Ελλάδα, γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει και παρελθόν και παρόν και μέλλον.

Πρώτα απ' όλα να αλλάξουμε το ΠΑΣΟΚ. Να βγούμε από τις στάχτες μας. Να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ταυτότητα. Να διαμορφώσουμε μαζί με την κοινωνία ένα σύγχρονο ριζοσπαστικό σχέδιο για την αριστερά.

Υπάρχει μια προϋπόθεση. Από την εποχή της διαχείρισης και της ρητορικής επαγγελίας να πάμε σε μια εποχή πραγματικών ανατροπών στις εξουσιαστικές σχέσεις που καθηλώνουν διασπούν και εκφυλίζουν το κίνημα.

Γι' αυτό υπάρχει μια αλληλουχία βημάτων.

Το πρώτο βήμα είναι να μετατρέψουμε εδώ και τώρα το ΠΑΣΟΚ σε μια ανοιχτή πολιτική κοινότητα.

Το δεύτερο βήμα να απευθυνθούμε παράλληλα στις κοινωνικές δυνάμεις που μπορούν να σηκώσουν το βάρος και να ενεργοποιήσουν τη δυναμική του νέου εγχειρήματος.

Και το τρίτο βήμα να διαμορφώσουμε μαζί τους ένα σχέδιο ριζοσπαστικών και δημοκρατικών αλλαγών για τη χώρα και να συγκροτήσουμε την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης με φορέα πια και θα το εξηγήσω πια μια πραγματικά κυβερνώσα αριστερά.

Είναι ο δρόμος της δημοκρατικής ανατροπής αυτός που θεωρητικά ίσως τον περιγράψαμε ή τον προσεγγίσαμε με την πρακτική μας όμως τον απορρίψαμε. Γι' αυτό χρειάζονται εδώ και τώρα δεσμεύσεις και αυτό είναι το νόημα της μη εκχώρησης της λευκής επιταγής.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

η δημοκρατία μετά τη μεταπολιτευτική άνοιξη του τόπου και τις μεγάλες κατακτήσεις των δεκαετιών του '80 και του '90 κάθε μέρα που περνάει γίνεται πιο ολιγαρχική και ατελέσφορη.

Παρακολουθώ αυτή τη συζήτηση για τα συμφέροντα και τις εξαρτήσεις. Θέτει κανόνες που δεν τους εγγυάται γιατί είναι πιο βαθιά η κρίση της δημοκρατίας από αυτή την ανάλυση.

Ψηφίζει νόμους που δεν τους εφαρμόζει. Οικοδομεί θεσμούς που τους αφήνει ανολοκλήρωτους. Επαγγέλλεται μεταρρυθμίσεις καταφανώς ψευδεπίγραφες. Εγκλωβίζεται σε τοπικισμούς που παραλύουν κάθε δυνατότητα απόφασης. Και πάνω απ' όλα μοιράζει ολοένα και πιο άνισα και πιο επιλεκτικά τον πλούτο που παράγει ο τόπος.

Αυτοκριτική; Το μοντέλο το οδήγησε στον ακραίο του ευτελισμό και παρακμή η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή. Αυτοκριτική; Προφανώς τις ρίζες τους τις κληρονομήσαμε στην ύστερη διακυβέρνησή μας.

Ο πολίτης νιώθει ολοένα και περισσότερο ως μοναχικός ιδιώτης αντιμετωπίζοντας το κράτος των συμφερόντων που κυριαρχεί μαζί με τους γραφειοκράτες και τους διαμεσολαβητές που το στηρίζουν.

Νιώθει έρμαιο σε μια ασύδοτη αγορά αιχμάλωτος σε μια οικονομία με πήλινα πόδια ανασφαλής σε μια χώρα φθηνής εργασίας και ακριβής διαβίωσης. Σε μια κοινωνία που καταναλώνει περισσότερα απ' όσα παράγει.

Νιώθει ο πολίτης κάθε στιγμή την άδικη κατανομή των βαρών. Όταν πληρώνει υπέρογκους φόρους και δυσβάσταχτα τέλη χωρίς ουσιαστική ανταπόδοση. Όταν του μιλούν και μιλάμε για μας για δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία ενώ η εκπαίδευση και η περίθαλψη του στοιχίζουν πανάκριβα.

Νιώθει μοναχικός όταν οι συντεταγμένες εξουσίες της πολιτείας η δημόσια διοίκηση η δικαιοσύνη η αστυνομία ακόμα και η εκκλησία που υπάρχουν για να τον υπηρετούν τον εκμεταλλεύονται μέσα από το κράτος των γραφειοκρατών των δικαστών των αστυνόμων.

Και νιώθει ακόμα πιο μοναχικός όταν οι αντιπροσωπευτικοί του θεσμοί τα βάθρα της δημοκρατίας η Βουλή η αυτοδιοίκηση το συνδικάτο που οφείλουν κάθε στιγμή να τον εκπροσωπούν μετατρέπονται σε νέο κατεστημένο. Στο κατεστημένο των βουλευτών των δημάρχων των νομαρχών και των συνδικαλιστών.

Ακόμα και τα κόμματα και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που τόσο υποστηρίζουμε γιατί γεννήθηκαν να εκφράσουν την άμεση δημοκρατία ενσωματώνονται και επαγγελματοποιούνται στις παντοδύναμες εξουσιαστικές σχέσεις.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, μια ολιγαρχική δημοκρατία με πολίτες που μετατρέπονται σε μοναχικούς ιδιώτες δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε όταν στις 3 Σεπτέμβρη του '74 μαζί με τον Ανδρέα ξεκινούσαμε μια μακριά πορεία προς τα εμπρός.

Δεν ονειρευτήκαμε τον ορίζοντα της φιλοδοξίας μας να περιορίζεται στο μικρό μας εγώ και σπάνια να ξεπερνάει την ατομική μας επιδίωξη. Ούτε τα πρότυπα που εκπέμπουμε ως πολιτική ή πολιτικοί, στην κοινωνία ονειρευτήκαμε να αναπαράγονται με τόσο μίζερο και φτωχό τρόπο στα όνειρα και τις επιδιώξεις των ανθρώπων και ιδίως της νέας γενιάς που πάντα στην αλλαγή των εποχών όταν επρόκειτο για προοδευτικές εποχές αποτελούσε ουσιαστικά την εμπροσθοφυλακή της ιστορίας.

Στην αλληλουχία των εποχών η δημοκρατική μας παράταξη συνδέθηκε πάντα με τα μεγάλα προοδευτικά βήματα της χώρας. Από το πρώτο Σύνταγμα του νεοσύστατου νεοελληνικού κράτους ως τον εκσυγχρονισμό του τέλους του 19^ου αιώνα.

Από την αγροτική μεταρρύθμιση και τον αστικό εκσυγχρονισμό του μεσοπόλεμου ως την εθνική αντίσταση. Από τον εκδημοκρατισμό και την κατάργηση του κράτους της δεξιάς, τη δωρεάν Παιδεία και την αγροτική σύνταξη ως τον αντιδικτατορικό αγώνα.

Από την εθνική συμφιλίωση το κράτος πρόνοιας την ισονομία και την ισοπολιτεία ως την είσοδο στην ΟΝΕ τα μεγάλα έργα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Κληρονόμοι του πολιτικού φιλελευθερισμού της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης και του σοσιαλιστικού προτάγματος δώσαμε σχήμα και περιεχόμενο στους πατριωτικούς δημοκρατικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Και φέραμε την Ελλάδα από μια περιθωριακή και εξαρτημένη βαλκανική χώρα να γίνεται μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δύναμη με κύρος και φωνή. Η δημοκρατία μας απόχτησε βάθος και εύρος. Η κοινωνική μας οργάνωση εξελίχθηκε μέσα από σημαντικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Όμως, ο ιστορικός κύκλος που έκλεισε με το τέλος εποχής το οριστικό τέλος εποχής που έφεραν αυτές οι εκλογές ενώ μας κάνει υπερήφανους για τη διαδρομή και τη συνεισφορά μας, μας κάνει πολύ σκεπτικού γιατί αφήσαμε τα πράγματα να έρθουν ως εδώ. Δηλαδή να μην απαντήσουμε σε αυτά που είπα προηγούμενα.

Το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι ο αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία είναι προϋπόθεση για τη λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική απελευθέρωση. Και φέραμε τη χώρα ως εδώ αφού μετατρέψαμε μέσα από τη στρατηγική της εθνικής λαϊκής ενότητας την κοινωνική δύναμη των μη προνομιούχων σε πολιτική δύναμη κοινωνικής αλλαγής στη δεκαετία του '80 και μετέπειτα εκσυγχρονισμού της χώρας στη δεκαετία του '90.

Εκείνος ο ιστορικός κύκλος ήταν φανερό η μεταπολίτευση δηλαδή ότι ήταν υπόθεση κάθε πατριώτη και δημοκράτη. Κάθε πολιτικού φορέα που είχε πρωτάξει τα εθνικά και πανδημοκρατικά αιτήματα.

Πατριώτης είναι όποιος συμβάλλει σε αυτά. Και παράλληλα μια ισχυρή Ελλάδα που συμμετέχει ενεργά και δυναμικά παντού και ιδιαίτερα στους στρατηγικούς διακανονισμούς που έπονται και επιχειρούνται στην Ευρώπη τη Βαλκανική και τη Μέση Ανατολή.

Σήμερα, η κοινωνική αλλαγή προϋποθέτει ένα ολοκληρωμένο κοινωνικό κράτος. Που δεν τρέφεται από τα περισσεύματα του προϋπολογισμού. Ένα κοινωνικό κράτος που ανατροφοδοτεί την ανάπτυξη και διασφαλίζει δομικά και όχι με πολιτικές παροχών τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου για να είναι σίγουρες οι κατακτήσεις των εργαζομένων και η πορεία της αναδιανομής.

Σήμερα, η δημοκρατία έρχεται στο επίκεντρο των εξελίξεων, σε όλο τον πλανήτη. Και στην ευρωπαϊκή οικογένεια στο επείγον ζητούμενο μιας νέας τάξης πραγμάτων προοδευτικής. Η ανασύνταξη της πολιτείας και η θεσμική συγκρότηση της δημοκρατίας είναι το κεντρικό σύνθημα της νέας εποχής και για τη χώρα μας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στο άνοιγμα του νέου ιστορικού κύκλου, ξεκινάμε με μια άλλη προτεραιότητα στο τρίπτυχο πατριώτες, δημοκράτες σοσιαλιστές.

Η ανασύνταξη της πολιτείας, η δημοκρατία είναι προϋπόθεση και για το νέο μοντέλο ανάπτυξης πατριωτισμός και για τη δικαιότερη κατανομή της ευημερίας που αφορά την κοινωνική αλλαγή. Είναι φανερό ότι οδηγούμενοι στην ολιγαρχική δημοκρατία εάν δεν ανατρέψει τις δομές της, ούτε ανάπτυξη προς τα μπρος μπορείς να κάνεις, ούτε να αναβαθμίσεις τις θέσεις σου στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο, ούτε να δώσεις τη δυνατότητα σε ένα κοινωνικό κράτος να υλοποιήσει αυτά που απαιτούνται.

Μόνο που αυτή είναι μια προοδευτική ανατροπή και αυτό που παλιά ήταν υπόθεση κάθε πατριώτη και δημοκράτη, δηλαδή όλων των δημοκρατικών και νομιμοποιημένων κομμάτων της μεταπολίτευσης, σήμερα, είναι υπόθεση κάθε δημοκρατικού και προοδευτικού φορέα που έχει προτάξει τις ριζοσπαστικές αλλαγές που σήμερα απαιτούνται, γι´ αυτό μιλάω για κυβερνώσα αριστερά.

Έχουμε τρία πράγματα.

Να κάνουμε το ΠΑΣΟΚ ανοιχτή πολιτική κοινότητα με βάση τα βήματα που περιέγραψα, να δώσουμε τη δυνατότητα σε μια κοινωνική αναφορά να συγκροτήσουμε τις δυνάμεις που μπορούν να ολοκληρώσουν αυτό το εγχείρημα και να μιλήσουμε επιτέλους καθαρά τι είναι αριστερό και δεξιό για την κυβερνώσα αριστερά.

Το κόμμα για να γίνει ανοιχτή πολιτική κοινότητα έχει δύο παράλληλους κλάδους. Πρέπει να είναι ένας σύγχρονος θεσμός και πρέπει να είναι παράλληλα ένα κίνημα βάσης, κίνημα ενεργών πολιτών. Συνυπάρχουν χωρίς στεγανά, συνδέονται χωρίς προαπαιτούμενα, συμβαδίζουν σε κοινούς στόχους.

Ποιος σύγχρονος θεσμός και ποιο κίνημα ενεργών πολιτών; Πότε δώσαμε στα συλλογικά όργανα τη δυνατότητα να πάρουν αποφάσεις, να διαμορφώσουν, να προχωρήσουν, να χαράξουν στρατηγικές, να συμμετέχουν ενεργά.

Κάναμε μια μεγάλη προσπάθεια για την ανανέωση που όλοι την αναγνωρίζουμε και εγώ θέλω να ρωτήσω ποιος νέος άνθρωπος κάτω από 30 χρόνων σήμερα που βγήκε μέσα από ένα κοινωνικό κίνημα, από μια αμφισβήτηση, από ένα χώρο, από ένα θεσμό, από μια αντίσταση σε όλα αυτά που συντελούνται σήμερα συμμετέχει στην ηγεσία του Κινήματος.

Ποιοι είναι οι κοινοί στόχοι; Ποια είναι όλα αυτά που δείχνουν ότι σήμερα φτάσαμε στο ευρωπαϊκό επίπεδο να λέμε ότι τα όργανα έχουν αυτονομηθεί από τις επιδιώξεις των προσώπων, συνθέτουν, κάνουν πολιτικές, παίρνουν αποφάσεις, προγραμματίζουν, υλοποιούν.

Και πρέπει να πω και μια δικαιολογία σοβαρή, ότι όταν φτάσαμε να τους αποδώσουμε την εξουσία, δεν υπήρχαν όργανα να την πάρουν. Δεν υπήρχαν όργανα που είχαν ξεμάθει να συζητάνε πολιτικά, που είχαν ξεμάθει να ασχολούνται με την πολιτική, που μαζεύονται μόνο για να ψηφίσουν αντιπροσώπους, εκπροσώπους και ανθρώπους σε θέσεις αν δεν διορίζονται αυτοί. Μόνο τότε μαζεύεται το ΠΑΣΟΚ εδώ και πολλά χρόνια, όχι μόνο τα τέσσερα τελευταία.

Αν θέλουμε από κόμμα εξουσίας να γίνουμε κόμμα κοινωνίας, υπάρχουν προαπαιτούμενα δημοκρατικά. Υπάρχει η απόλυτη παραδοχή των κανόνων του παιχνιδιού της εσωκομματικής δημοκρατίας.

Όταν ένα κόμμα διαπραγματεύεται και συζητάει με την κοινωνία ένα μοντέλο διακυβέρνησης, όπου κάθε πολίτης έχει λόγο στην απόφαση, στη χάραξη της πολιτικής και στο να πάρει στα χέρια του τις τύχες της ζωής του, δεν μπορεί να είναι ένα κόμμα συγκεντρωτικό, δεν μπορεί να είναι ένα κόμμα αρχηγικό, δεν μπορεί να είναι ένα κόμμα που δεν έχει λύσει το πρόβλημα της εσωκομματικής δημοκρατίας να πείσει κανέναν να γίνει κοινωνική πλειοψηφία στο λαό.

Γιατί, αυτό είναι το «όλοι ίδιοι είμαστε».

Θα με πείτε παραδοσιακό γιατί δέχομαι ότι αν την κοινωνία που θέλεις να χτίσεις με βάση τις αρχές και τις αξίες που όλοι θέλουμε, δεν την εσωτερικεύσεις στο χώρο σου, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να πείσεις πια σε μια κοινωνία στον αιώνα της επικοινωνίας και της πληροφορίας, όπου δεν μπορεί να συνεδριάσει κανένα όργανο χωρίς να βγουν όλοι έξω και να λένε τα πάντα και να ξέρουνε και διαλόγους πέρα από αυτούς που έχουμε κάνει. Αλλά το ερώτημα είναι το ΠΑΣΟΚ παιδιά, το ΠΑΣΟΚ.

Άρα εδώ έχουμε τη νέα συλλογικότητα όπως τη λέμε, τη δημοκρατία στο κόμμα και τη ζωντανή πολιτική διαδικασία, που όμως αγαπητοί μου σύντροφοι χρειάζεται αχθοφόρους και εδώ μιλάω σε αξιωματούχους, είμαστε όλοι αξιωματούχοι και εγώ μέσα σε αυτούς, χρειάζονται και αχθοφόροι να πάνε την πολιτική στη βάση.

Χρειάζονται άνθρωποι που πιστεύουν ότι μπορεί να ξαναγεννηθεί και δεν το λένε μόνο στα λόγια οι πολιτικοί από τη βάση.

Χρειάζονται άνθρωποι που όταν μιλούμε για συμμετοχική δημοκρατία όλοι μαζί και το παραδεχόμαστε το εννοούν ότι θέλουν συμμετοχική δημοκρατία όχι αποφάσεις που δεν αφορούν τους ίδιους μονάχα να πηγαίνουν στους άλλους ενώ αυτές που αφορούν τους ίδιους να παίρνονται από τους ίδιους.

Εγώ λέω χωρίς να έχει αυτό καμιά διάθεση ούτε κριτικής ούτε τίποτε, μιλάω θεωρητικά πάντα πολιτικά, πρακτικά ότι σήμερα το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ένα Πρόεδρο που να υπηρετεί την παράταση και όχι ένα κόμμα που να υπηρετεί τον Πρόεδρο.

Πιστεύω ότι χρειάζεται έναν Πρόεδρο πρώτο μεταξύ ίσων που αποδέχεται την παρουσία των στελεχών, που αποδέχεται να αυτονομηθεί η συλλογική ηγεσία με μονιμοποίηση από το Συνέδριο για να μπορεί αυτή να χαράζει πολιτική και να λειτουργεί μαζί με τον Πρόεδρο και χωρίς να παρεμβαίνει καθόλου στα καθήκοντά του.

Θέλω και οραματίζομαι ένα ΠΑΣΟΚ που η Χαριλάου Τρικούπη ξαναγεμίζει πολιτική συζήτηση γιατί μαζί με τον Πρόεδρο και τον Γραμματέα από κάτω είναι όλα τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου ή του οποιουδήποτε εκτελεστικού οργάνου που συμμετέχουν κάθε πρωί, όπως κάποτε πίναμε τον καφέ μας και συζητούσαμε για τις εξελίξεις της ημέρας, χρειάζεται συμμετοχή της βάσης στις αποφάσεις, να είναι ανιδιοτελής και καταστατικά απολύτως κατοχυρωμένη χωρίς να υπάρχουν υποσημειώσεις που επιτρέπουν να γίνονται ψηφοδέλτια χωρίς τα συλλογικά όργανα, να γίνεται οτιδήποτε μέσα από Επιτροπές και χρειάζεται πάνω απ´ όλα και στην ηγεσία αλλά και σε όλη τη δομή του κόμματος να μπει καταστατικά η νέα γενιά αν θέλουμε να μιλάμε για ανανέωση, να μπει καταστατικά η νέα γενιά.

Δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ σήμερα να θέλει να κάνει αναγέννηση του λαϊκού κινήματος και του προοδευτικού κινήματος και η νεολαία να βρίσκεται έξω από τη σπονδυλική του στήλη. Με αυτό το κόμμα πρέπει να πάμε στην κοινωνική μας αναφορά, σε όλες τις κοινωνικές δυνάμεις που περιέγραψα προηγούμενα. Στη νέα γενιά, στους παραγωγούς και τους δημιουργούς, στις δυνάμεις εργασίας, στις δυνάμεις της οικολογίας, στις δυνάμεις της φτώχειας και του περιθωρίου, στις δυνάμεις της διανόησης, του πολιτισμού, της επιστήμης, της τέχνης.

Με δίκτυα πολιτών ναι, με δίκτυα πολιτών αλλά με δομή και συγκρότηση. Με δίκτυα πολιτών ναι και με αποκέντρωση της κομματικής εξουσίας, με όργανα όμως που είναι υποχρεωμένα και έχουν την ευθύνη να αποφασίζουν και να αυτενεργούν. Με πρόσωπα που υπόκεινται σε συλλογική αξιολόγηση και λογοδοσία.

Είναι πολύ ωραίες αυτές οι ιδέες που προς τιμήν του ο Πρόεδρος έφερε το 2004 σαν μια πραγματικά καινούρια και την πιστεύω αυτή πολύ, αυτή την άποψη, μόνο που πρέπει να αποκτήσει συλλογικά χαρακτηριστικά.

Πρέπει να γίνεται μέσα από διαδικασίες που σφυρηλατούν την ενότητα της παράταξης.

Δεν φοβάμαι την ενότητα της παράταξης, ποτέ δεν τη φοβήθηκα, γιατί πιστεύω ότι η βάση ευτυχώς είναι ενωμένη τόσο πολύ που δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να τη διασπάσει. Αλλά πρέπει η ενότητα να σφυρηλατηθεί στην πολιτική, στη δράση, στην πράξη, όχι στα λόγια.

Και τέλος, πρέπει να μιλήσουμε για την κυβερνώσα αριστερά με άλλο τρόπο, με άλλο λόγο. Είναι προοδευτικό να λέμε –και σωστά, και το υποστηρίζουμε όλοι- να αυξήσουμε τις δαπάνες για την υγεία και την παιδεία. Πολύ προοδευτικό και είναι απέναντι στη συντηρητική διακυβέρνηση.

Θα ήταν ακόμα πιο προοδευτικό εάν κάποτε μετρούσαμε την κοινωνική ανταποδοτικότητα των δαπανών που κάνουμε για την υγεία και την παιδεία. Πώς δηλαδή η δημόσια παιδεία χρηματοδοτεί κυριολεκτικά την παραπαιδεία και πώς για παράδειγμα η δημόσια υγεία χρηματοδοτεί όλη την παραοικονομία της υγείας;

Είναι θετικό να λέμε αν θέλετε για το διαχωρισμό, σωστά, και τους νέους κανόνες ανάπτυξης στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Θα διαχωρίσουμε το επίπεδο των κριτηρίων, που κάποιος που παίρνει τα χρήματα του δημοσίου, του λαού δηλαδή, έχει συγκεκριμένες υποχρεώσεις πολύ μεγαλύτερες, που δεν του δίνεται καμιά ευκαιρία να παρεμβαίνει στα παραθυράκια του κράτους και να πηγαίνει να ικανοποιεί την κερδοφορία του φτωχαίνοντας την επιχείρηση, θα είναι διαφορετικές οι υποχρεώσεις του από κάποιου που μόνο με την περιουσία του και τον εαυτό του κατάφερε να κάνει μια επιχείρηση ο άνθρωπος για να προκόψει;

Έχουμε τη δυνατότητα να μιλήσουμε για το αριστερά – δεξιά, σε ό,τι αφορά αυτή τη φορολογική επανάσταση που λέει ο Πρόεδρος, το δίκαιο φορολογικό σύστημα; Έχουμε τη δυνατότητα να πάμε σε μια εποχή όπου αυτό το σύστημα θα είναι μοχλός ανακατανομής του πλούτου; Όχι μόνο σε επίπεδο αποφάσεων, αλλά σε επίπεδο εφαρμογής κανόνων για τη δημοκρατία στην αγορά.

Τι να το κάνω εγώ που κι εμείς ως προοδευτικοί και αυτοί που είναι σήμερα στην κυβέρνηση ως συντηρητικοί αφήσαμε να μπορεί να μπαίνει και να προσωποκρατείται για λίγα ευρώ ένας πολίτης, όταν κάποια μεγάλα συμφέροντα χρωστούν δισεκατομμύρια και δεν παθαίνουν τίποτα απολύτως .

Πρέπει λοιπόν να πάψουμε να είμαστε καθεστωτικοί.

Και να πάψουμε να είμαστε καθεστωτικοί στο κόμμα μας. Να ανοίξουμε αυτό το διάλογο, και καθένας από μας έχει προτάσεις πολλές να συνεισφέρει, να δώσει, να συμβάλει, να πάμε σε μια άλλη στρατηγική.

Να ανατρέψουμε το πολιτικό σύστημα, όπως είναι σήμερα.

Είναι αμαρτία να μιλάμε για τον εκλογικό νόμο μονάχα πόσο μας ωφελεί και πόσο μας βλάπτει, αντί να ξεκινάμε από το ότι η διή μας κοινοβουλευτική ομάδα δεν επέτρεψε τον Βουλευτή Περιφέρειας, δεν επέτρεψε το σπάσιμο στις ολιγοεδρικές Περιφέρειες, δεν επέτρεψε τη δυνατότητα της διπλής κάλπης δεν επέτρεψε τη δημοκρατία να μπει από τα παράθυρα και τις πόρτες μέσα στο Κοινοβούλιο.

Να πάμε πιο πέρα από αυτή την πρόταση. Να πάμε πιο πέρα από αυτό που λέμε, γιατί το πιο κρίσιμο είναι πώς θα γίνουν οι λιγότερες Περιφέρειες, πώς θα γίνει η ανακατανομή του πλούτου, ποια δομή θα έχει ο προϋπολογισμός, τι ανατρέπεται τελικά στη διαχείριση και τον έλεγχο του δημοσίου χρήματος.

Αυτά είναι τα θέματα σύντροφοι και συντρόφισσες που αφορούν την κυβερνώσα αριστερά. Και η κυβερνώσα αριστερά τότε μπορεί να απευθυνθεί αξιόπιστα σε άλλες προοδευτικές δυνάμεις και να τους πει ότι το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν διασπάται, όπως λέει ο Αλαβάνος, και παίρνει κομμάτι, συνιστώσα λέει, προοδευτική συνιστώσα, σοσιαλιστική συνιστώσα έλεγε στη Βουλή προχθές στις προγραμματικές δηλώσεις, η προοδευτική συνιστώσα, λέει, θα έρθει πιο κοντά μας, η σοσιαλιστική.

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Αυτά είναι εισοδισμοί και διάφορα άλλα, που τα κάναμε κι εμείς κατά καιρούς. Η ουσία είναι άλλη. Να ανοίξουμε εμείς το διάλογο για μια δημοκρατική ανατροπή που θα διαμορφώσει το ριζοσπαστικό σχέδιο αλλαγών που έχει ανάγκη η κοινωνία.

Συντρόφισσες και σύντροφοι.

Εθεσα υποψηφιότητα για το αξίωμα του Προέδρου του Κινήματος, με στόχο ό,τι έκανα σε όλη μου τη διαδρομή. Να ενώσω αντί να διασπάσω, να συνθέσω αντί να διχάσω, να δώσουμε μαζί προοπτική αντί να αναπαράξουμε τον εαυτό της ήττας μας.

Έθεσα υποψηφιότητα, και σας παρακαλώ πολύ, επειδή ακούω παρά πολλά πράγματα αυτές τις μέρες, δεν είμαι ούτε συμπληρωματικός σε κανένα, ούτε παραπληρωματικός στη διαδικασία της εκλογής. Θέλω να εκφράσω το ΠΑΣΟΚ της ενότητας, το ΠΑΣΟΚ της ανατροπής, το ΠΑΣΟΚ της νίκης.

Έρχομαι ενώπιόν σας, γιατί έχω όραμα για το Κίνημα, πάντα είχα. Γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα πολιτικά εδώ. Και δεν εκχωρώ κι εγώ, όπως κι εσείς φαντάζομαι, τα δικαιώματά μου.

Έρχομαι εδώ, γιατί ξέρω τι πρέπει να γίνει, και το προτείνω από παλιά, πάντα είχα προτάσεις.

Έρχομαι εδώ, γιατί έχω συνείδηση συλλογικής προσφοράς, μάχιμης στάσης, ενωτικής διάθεσης. Πάντα είχα.

Ποιος θα μου πει γι' αυτό, ότι δεν έχω δικαίωμα, ή ότι υπηρετώ αλλότριες επιδιώξεις, δεν έχω όνομα, δεν μπορώ να νικήσω τον Καραμανλή.

Ή γιατί δεν κομματίστηκα, δεν έφτιαξα υποτακτικούς, δεν έθεσα διαδικασίες, δεν διαστρέβλωσα λειτουργίες, δεν κατεύθυνα ψηφοφορίες ποτέ.

Είμαι περήφανος και για την καταγωγή μου και για το όνομά μου και τη διαδρομή μου.

Και σας ζητώ απλώς να επικυρώσετε την υποψηφιότητά μου. Να πείτε, ανεξάρτητα ποιον τελικά θα ψηφίσετε, ή για ποιον θα υπογράψετε, ότι δικαιούμαι και εγώ σήμερα, μετά από τέτοια διαδρομή, να είμαι υποψήφιος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Σας ευχαριστώ.

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΩΣΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗ ΣΤΗΝ 12η ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

2007-10-10T12:22:00.000+03:00

Συντρόφισσες και σύντροφοι.

Σας ευχαριστώ όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά, για την επικύρωση της υποψηφιότητάς μου.

Θα ήθελα με την ευκαιρία αυτή να κάνω μερικές παρατηρήσεις, α πω ορισμένα πράγματα που πολλοί σύντροφοι ζήτησαν και από μας να πούμε.

Η πρώτη παρατήρηση αφορά τη συζήτηση που έγινε εδώ σήμερα. Είναι μια συζήτηση που έδειξε καθαρά, ανεξάρτητα αν σε αυτή δεν πήραν μέρος πολλά από τα νέα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, ότι πρέπει να βρούμε τρόπο να κάνουμε αυτή την διαδικασία πιο ουσιαστική.

Πρέπει να σας πω, ότι από αυτή τη συζήτηση έβγαλα ένα σημαντικό συμπέρασμα. Οτι το πολιτικό υπόβαθρο της ενότητας του Κινήματος είναι πολύ ισχυρό, ότι μπορεί να αναζητήσει τη σύνθεση μέσα από τις διαφωνίες του, ότι μπορεί να βρει και να συζητήσει τις επόμενες μέρες, με πολύ ουσιαστικό τρόπο, αυτά για τα οποία θα δεσμευτεί ο νέος Πρόεδρος του Κινήματος αλλά και τις διαδικασίες που θα μας πάνε στο Συνέδριο, για να φτιάξουμε, προφανώς, το καινούριο μας Καταστατικό.

Χθες, προσπάθησα να βάλω την κριτική στην πραγματική της διάσταση.

Δεν το έκανα τυχαία. Είναι γνωστό ότι για τα αίτια της απώλειας των εκλογών, έχουν διασπαστεί κόμματα και κόμματα. Όταν μπροστά στις κρίσιμες επιλογές η σχέση προσωπικής και πολιτικής ευθύνης αρχίζει να έχει δυσδιάκριτα χαρακτηριστικά.

Επειδή έχω ζήσει μια παρόμοια διαδικασία παλιότερα από μια θέση ευθύνης, θέλω να σας πω ότι το ξεκίνημα είναι ενθαρρυντικό παρότι υπάρχουν μερικές σκιές.

Οι σκιές, είναι η επιμονή μετά από τόσα χρόνια να γίνεται συχνά στις αναφορές μας, δίκη προθέσεων. Να γίνεται δηλαδή εκ των προτέρων, καταλογισμός σκοπιμότητας για να επιτευχθεί κάποιος στόχος που είναι έξω από τη συλλογική ανάγκη.

Είτε μέσα από τις εξαρτήσεις, τις υπονομεύσεις, τις διαδικασίες και ότι άλλοι είναι περισσότερο και άλλοι λιγότερο ΠΑΣΟΚ, αυτό το πράγμα πάντα διασπούσε το Κίνημα. Και δεν μπορεί στις επόμενες διαδικασίες να συνεχιστεί αυτή η εικόνα.

Και θα παρακαλούσα πάρα πολύ, οι προσωπικές επιθέσεις και μάλιστα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, οι προσωπικοί καταλογισμοί προθέσεων, είναι η χειρότερη δυνατή προσφορά στην ενότητα και την προοπτική του ΠΑΣΟΚ. Όχι στην ομοφωνία ή τη συμφωνία ή την ουδετερότητα ή την ενότητα έξω και πέρα από αρχές απλά για την ενότητα αλλά για την ουσία του πολιτικού διαλόγου. Αυτή είναι η πρώτη μου παρατήρηση.

Δεύτερη παρατήρηση. Σε ότι αφορά το θέμα της σοσιαλδημοκρατίας, της Αριστεράς και του προοδευτικού κινήματος. Στη Γαλλία, επικράτησε η πολιτική του Σαρκοζί που βγήκε και οριοθέτησε ξανά συγκεκριμένες επιλογές που έχουν σχέση με τη δεξιά, τη λαϊκή δεξιά και την ευρύτερη δεξιά όταν απέναντί του υπήρχε μια, θα έλεγα μια προγραμματική πρόταση, η οποία είχε περισσότερο θολό και δυσδιάκριτο χαρακτήρα. Προσπαθούσε να τα ενώσει όλα.

Πρέπει να πω, ότι η πολιτική του συγκεκριμένου, έχει τεράστια σημασία όταν γίνεται όμως ανάμεσα σε δύο εναλλακτικές προτάσεις. Δεν έπεισαν για την εναλλακτική πρόταση και εμείς πιστεύω ότι δεν πείσαμε για την εναλλακτική μας πρόταση.

Και θα σας πω το παράδειγμα. Μετρήστε τα αποτελέσματα. Θα δείτε ότι υπάρχει ομοιόμορφη πτώση του ΠΑΣΟΚ σε όλες τις κοινωνικές κατηγορίες. Υπάρχει παράλληλα, μια πτώση του ΠΑΣΟΚ λίγο μεγαλύτερη αλλά που ξεκίνησε από το 2000, που έχει σχέση με τα λαϊκά στρώματα, τους μισθωτούς και τους αγρότες.

Γιατί το λέω αυτό; Το λέω αυτό, γιατί από τα αποτελέσματα φαίνεται ότι το Κίνημα έχει πρόβλημα ταυτότητας στον προοδευτικό χώρο πρώτον και δεύτερον, το Κίνημα στην πολιτική του συγκεκριμένου, στην πλειοδοσία των υποσχέσεων των παροχών των μέτρων, δεν είχε τη δυνατότητα να πείσει ότι ήταν διαφορετικό από τη Νέα Δημοκρατία.

Μιλάμε και για την ταυτότητα και για την οριοθέτηση και για προοδευτικές λύσεις προτάσεις που πρέπει να αναζητήσουμε προκειμένου να οριοθετήσουμε ξανά την κοινωνική συμμαχία.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο μιας και όλοι μιλήσατε για κρατισμούς και τέτοια.

Μέσα στο ΠΑΣΟΚ, σοβούν οι πελατειακές σχέσεις. Με τις λειτουργείες και τις διαδικασίες και στα 3,5 χρόνια που πέρασαν από το 2004 δεν πείσαμε ότι εμείς ανοίξαμε μέτωπο ουσίας, κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό, απέναντι σε δυνάμεις που ουσιαστικά δεν προτείνουν πρότυπα προοδευτικής αν θέλετε εικόνας στην κοινωνία.

Και αυτό είναι μια ήττα μας.

Γιατί είναι σωστό ότι οι ευρύτερες εξελίξεις επηρεάζουν προφανώς την πορεία του ΠΑΣΟΚ και της γενικότερης ευρωπαϊκής αριστεράς και στην Ελλάδα, αλλά είναι εξίσου προφανές ότι δεν είναι μόνο αντικειμενικές οι αδυναμίες, υπήρξαν υποκειμενικές ανεπάρκειες και δομικές ανεπάρκειες, που δεν λύθηκαν αυτά τα χρόνια.

Τρίτο θέμα. Η κυβερνώσα αριστερά. Εδώ πρέπει να εμφανίσουμε ένα σχέδιο ριζοσπαστικών αλλαγών. Εγώ δεν λέω ότι έχουμε λάθος στην παραγωγική ανασυγκρότηση, ή στο νέο μοντέλο ανάπτυξης που προτείνουμε, δεν θα διαφωνήσουμε σε αυτό.

Η άλλη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα δεν υπάρχει συγκεκριμενοποιημένη επί της ουσίας και με όλα τα εχέγγυα εκείνα, που θα πείσουν, ότι εμείς, στην αγορά για παράδειγμα, που απαιτεί ανατροπές που έχουν σχέση με τη δομή των συμφερόντων και την ολιγαρχική μας δημοκρατία, το έχουμε καταφέρει, ή έχουμε επιβάλλει μια γνώμη μια συγκεκριμένη άποψη. Εκεί, πρέπει να δώσουμε ένα βάρος.

Στο κοινωνικό κράτος. Χρειάζεται άλλη δομή του προϋπολογισμού. Χρειάζεται άλλη διαδικασία και όχι διαδικασία παροχών, χρειάζεται δομική ανακατανομή του πλούτου στο κοινωνικό κράτος και, εδώ απαιτείται μια άλλη προτεραιότητα που πρέπει να πείσει ότι εμείς πραγματικά αυτά που προτείνουμε θα τα κάνουμε, οι πολιτικές μας θα είναι συνεπείς και θα έχουν αποτέλεσμα.

Στο θέμα της άλλης δομής του κράτους. Η ανακατανομή εξουσιών, αρμοδιοτήτων και πόρων από μηδενική βάση. Απαιτεί την Ελλάδα των Περιφερειών, άρα άλλη δομή προϋπολογισμού, απαιτεί περιφερειακούς προϋπολογισμούς, απαιτεί κοινωνικό προϋπολογισμό, όχι με τους κωδικούς που υπάρχουν σήμερα. Πρέπει να δώσουμε συγκεκριμένες προτάσεις.

Υπάρχει και η ανάγκη της θεσμικής ανασυγκρότησης της δημοκρατίας και της πολιτειακής αλλαγής, θέματα στα οποία αναφέρθηκα, εκτενώς, στην εισήγησή μου.

Τελειώνω με το Κόμμα. Σύντροφοι, εδώ θέλω να είμαι πολύ συγκεκριμένος. Όταν ζητάτε από τους υποψήφιους Προέδρους να αποφασίσουν και να δεσμευτούν για την πορεία του ΠΑΣΟΚ, σε ό,τι τουλάχιστον με αφορά , κρούετε ανοιχτές θύρες.

Το 1991 - '92 ο Ανδρέας Παπανδρέου στη Μαδρίτη, μίλησε σε μια εμπνευσμένη ομιλία του για το Σοσιαλισμό σήμερα, για τη μικτή οικονομία, το νέο μοντέλο του κράτους. Μίλησε και για το Κόμμα. Στο πλαίσιο αυτής της εισήγησης, ο Απόστολος Κακλαμάνης επειδή είχε κάνει παρατηρήσεις τότε, το φέρνω σα μάρτυρα, έκανα μια εισήγηση για το ποιο Κόμμα, με τη στροφή στην κοινωνία και την επιστροφή στη βάση.

Ο Ανδρέας με το δικό του χαμόγελο τότε, λέει να την εφαρμόσετε. Προφανώς οι εξουσιαστικές σχέσεις που είχαν διαμορφωθεί στο ΠΑΣΟΚ, δεν επέτρεψαν να γίνει αυτό.

Το 1994, πήρα το βάρος να εισηγηθώ στο Συνέδριο να ανοίξουν οι Οργανώσεις, τα κλειστά κάστρα. Αποδοκιμάστηκαν, με 75% στις ψηφοφορίες και οι δυο προτάσεις που έκανα για το ανοιχτό Κόμμα.

Για την ιστορική αλήθεια: το 1999, πριν από το Συνέδριο, σε μια συνάντηση του Εκτελεστικού Γραφείου για το ποιο Κόμμα θέλουμε και με ποιες θέσεις, ζήτησα ο Πρόεδρος να εκλέγεται από τη βάση, ο Γραμματέας και το Εκτελεστικό Γραφείο από το Συνέδριο. Υπάρχει γραπτή η πρόταση. Μάλιστα, ο Γιώργος Παπανδρέου τότε, ήταν από τα στελέχη του Εκτελεστικού Γραφείου, που είπαν, όχι μόνο ο Πρόεδρος αλλά και το Εκτελεστικό Γραφείο να εκλέγεται από τη βάση. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να εκλέγεται από το Συνέδριο η συλλογική ηγεσία.

Το 2001, στο Συνέδριο, στην τελευταία μου εμφάνιση ως Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής μίλησα για το μέλος του ΠΑΣΟΚ, γιατί στα πλαίσια της λογοδοσίας ή του ελέγχου ή της αξιολόγησης των στελεχών που δεν γινόταν πια στο Κίνημά μας σε κανένα επίπεδο, έκανα μια αφελή ερώτηση:

Γιατί κάποιος θα πάει να γραφτεί σε μια Οργάνωση του ΠΑΣΟΚ, που είναι μέλος της ο Κώστας Σκανδαλίδης και είναι παράλληλα Υπουργός Εσωτερικών, και που η Οργάνωση στο όνομα της αυτονομίας της Κυβέρνησης από το Κόμμα, δεν έχει το δικαίωμα να τον εγκαλέσει και να του πει «έλα εδώ κ. Σκανδαλίδη, τι κάνεις στο Υπουργείο Εσωτερικών; Τι πολιτική ακολουθείς; Γιατί κάνεις αυτό ή το άλλο;».

Θέλω να πω, ότι αν δεν γυρίσουμε στη βάση μας, δεν πάμε την λογοδοσία, την αξιολόγηση, τον έλεγχο, στους ίδιους τους απλούς ανθρώπους που οργανώνονται και δρουν στο ΠΑΣΟΚ και που πιστεύουν στην πορεία, δεν πρόκειται ποτέ να πιστέψει κανείς ότι δίνεις οποιαδήποτε εξουσία στην Τοπική Οργάνωση. Τόσα πράγματα κάναμε αυτό τον καιρό και κανένας δεν ένιωσε ότι πήρε οποιαδήποτε εξουσία η βάση του ΠΑΣΟΚ.

Στα πλαίσια αυτά δεσμεύομαι:

Πρώτον, το Κόμμα σύγχρονο θεσμό. Ο Πρόεδρος να εκλέγεται από το Μητρώο μελών του Κινήματος, οριοθετημένο, ανοιχτό, που θα ανανεώνεται κάθε 2 μήνες.

Δεύτερον, ο Γραμματέας, το Εκτελεστικό Γραφείο ή το Πολιτικό Συμβούλιο και μια Κεντρική Επιτροπή ή ένα Εθνικό Συμβούλιο όχι τόσο μεγάλο, να εκλέγονται από το Συνέδριο. Πρέπει η συλλογική ηγεσία του χώρου να νομιμοποιείται από ένα σώμα που δεν θα μπορεί ο όποιος Πρόεδρος να λέει «φύγε εσύ - έλα εσύ, αλλάζω το Πολιτικό Συμβούλιο, αλλάζω το Εκτελεστικό Γραφείο, κάνω οτιδήποτε άλλο». Τρία χρόνια είναι από το ένα Συνέδριο στο άλλο. Προφανώς, αυτή η νομιμοποίηση λύνει και δομικά το θέμα των σχέσεων της πολιτικής ηγεσίας.

Όπου αυτά τα όργανα θα εγκατασταθούν στη Χαριλάου Τρικούπη και θα διαβουλεύονται καθημερινά για να χαράζουν πολιτική σε συλλογικό επίπεδο, για να μπορεί ο Πρόεδρος να εκφράζει επεξεργασμένες πολιτικές και θέσεις και να καθοδηγεί και να συμβουλεύεται και να παίρνει από αυτά τα όργανα, όλη τη δυνατότητα και τη ζωή ενός ΠΑΣΟΚ, που δεν θα είναι απρόσωπο, δεν θα είναι ξένο, δεν θα μπορεί να κάνει αυτά που έδειξε ότι δεν μπορούσε να κάνει τώρα.

Προγραμματικό Συνέδριο κάθε χρόνο, αλλά με μικρή εκπροσώπηση, δηλαδή με λιγότερα μέλη, με 600 - 800 - 1000 μέλη και με θεσμική εκπροσώπηση, για να συζητά τη στρατηγική, για να μπορεί να αποφασίζει τη γραμμή για τον επόμενο χρόνο, τις προτεραιότητες και τις επιλογές.

Από εκεί και πέρα όλες οι αποφάσεις στη βάση του Κινήματος και στις περιφερειακές Οργανώσεις και για πρόσωπα και για πολιτικές και για ελέγχους και για λογοδοσίες και για οτιδήποτε άλλο έχει να κάνει με την πραγματική και ουσιαστική συμμετοχή της βάση του ΠΑΣΟΚ στις εξελίξεις.

Αυτό το Κόμμα, ανοιχτό στην κοινωνία, μπορεί να διαμορφώσει τα δίκτυα που λέμε όλο αυτό τον καιρό, αλλά δίκτυα όχι μόνο μέσα από μια σύγχρονη τεχνολογία που τα καταγράφει, δίκτυα που δημιουργούν πυρήνες του ΠΑΣΟΚ σε όλους τους χώρους, παντού και στον τελευταίο οικισμό. Γιατί μόνο έτσι μπορεί ένα ανοιχτό Κόμμα να αγκαλιάσει τα κοινωνικά στρώματα και να ξαναγίνει πλειοψηφικό ρεύμα.

Είπα χθες αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι, ότι θέλω να εκφράσω, φιλοδοξώ να εκφράσω το ΠΑΣΟΚ της ενότητας, το ΠΑΣΟΚ της ανατροπής και το ΠΑΣΟΚ της νίκης.

Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να μείνει πλειοψηφικό ρεύμα. Δεν μπορεί να συρρικνωθεί.

Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να δίνει τις μάχες του για το λαό και τη λύση των προβλημάτων του. Δεν μπορεί να γίνει λέσχη ιδεολογικής συζήτησης.

Το ΠΑΣΟΚ παράλληλα για να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα θέλει προοδευτική ταυτότητα και φυσιογνωμία. Θέλει προοδευτική στρατηγική, θέλει στροφή στην κοινωνία όχι με αόριστο τρόπο. Και εδώ έρχεται η πολιτική του συγκεκριμένου, που συνασπίζει δυνάμεις και συναρθρώνει σε μια ενιαία στρατηγική.

Αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει, άν το ΠΑΣΟΚ δεν γίνει ξανά το ΠΑΣΟΚ της ανατροπής. Ουσιαστικών, δημοκρατικών ανατροπών παντού, για να φτάσει στο ΠΑΣΟΚ της νίκης, που θα κερδίσει την επόμενη αναμέτρηση.

Είμαστε ώριμοι για να αποφασίσουμε να υπερβούμε τον εαυτό μας.

Είμαστε ώριμοι για να οδηγήσουμε σε άλλη κατάσταση τη νέα συλλογικότητα που έχει ανάγκη σήμερα το Κίνημά μας.

Είμαστε ώριμοι να δώσουμε την απάντηση που χρειάζεται για την αναγέννηση του Λαϊκού Κινήματος, για την αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ.

Εγώ όπως και πριν, όπως και τώρα, έτσι και αύριο, από όποια θέση και να είμαι, θα υπερασπίζομαι αρχές, αξίες ενός συλλογικού πλειοψηφικού ΠΑΣΟΚ. Ο Πρόεδρος να υπηρετεί το ΠΑΣΟΚ. Όχι το ΠΑΣΟΚ τον Πρόεδρο.

Σας ευχαριστώ.

Δήλωση Υποψηφιότητας

2007-09-28T17:21:00.000+03:00

Οι κρίσιμες στιγμές που περνά το Κίνημα μας δεν επιτρέπουν σε κανένα μας να παραμείνει απαθής.
Αναλαμβάνω σήμερα το χρέος και την ευθύνη που μου αναλογεί απέναντι στους αγώνες και την ιστορική διαδρομή της μεγάλης δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης. Καταθέτω την υποψηφιότητά μου για το αξίωμα του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Έχω ισχυρή πεποίθηση ότι μια τέτοια υποψηφιότητα την θέλει και την αναζητεί η βάση μας. Τη θέλουν και την αναζητούν τα μέλη και οι φίλοι του Κινήματος. Όλοι όσοι παρακολουθούν ανήσυχοι τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες.
Δεν έρχομαι να διασπάσω αλλά να ενώσω. Δεν έρχομαι να διχάσω αλλά να συνθέσω. Δεν έρχομαι να καταμετρήσω απλώς δυνάμεις αλλά να πολιτικοποιήσω βαθιά τις διαδικασίες.
Θέλω να είμαι φορέας ενότητας, σύνθεσης και προοπτικής. Φορέας νέων ιδεών και προτάσεων για τη ριζοσπαστική και δημοκρατική αριστερά και την ενότητα όλων των προοδευτικών δυνάμεων. Για να νιώσουν και οι νέοι άνθρωποι ότι η πολιτική έχει και νόημα και ουσία.
Είμαι εδώ και δεν είμαι απέναντι στο Γιώργο Παπανδρέου
και στον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Τους τιμώ και τους σέβομαι.
Είμαι μαζί τους και νιώθω συμμαχητής και σύντροφος.
Δεν επιζητώ δηλώσεις υποστήριξης.
Δεν με κάνουν αυτάρεσκο οι στρατοί.
Ποτέ μου δεν τους υπηρέτησα στη διαδρομή μου ούτε θα τους υπηρετήσω.
Ο πατέρας μου στα πρώτα μου βήματα,
ο μεγάλος πολιτικός μου δάσκαλος Ανδρέας Παπανδρέου στη συνέχεια και η οικογένεια μου πιο μετά, με έμαθαν να ζω με περηφάνια και αξιοπρέπεια.
Με έμαθαν να ακολουθώ την ψυχή μου.
Αυτό με αίσθημα ευθύνης πράττω και τώρα.

Συνέντευξη Κώστα Σκανδαλίδη

2007-09-13T12:33:00.000+03:00

στην εφημερίδα "City Press "

Οι ευθύνες για τις καταστροφικές πυρκαγιές βαρύνουν μόνο την κυβέρνηση ή και τις πάγιες δυσλειτουργίες του κρατικού μηχανισμού;

Kανείς δεν παραγνωρίζει τις δυσλειτουργίες του κρατικού μηχανισμού, ούτε πιστεύει ότι όλες οι ακραίες καταστάσεις και οι φυσικές καταστροφές αντιμετωπίζονται ιδανικά. Εδώ, όμως, δεν έχουμε αυτού του μεγέθους πρόβλημα. Η Κυβέρνηση ήταν απούσα, δεν εφάρμοσε τα επιχειρησιακά σχέδια, δεν προστάτευσε τη ζωή δεκάδων ανθρώπων, δεν συντόνισε ούτε στο παραμικρό την προσπάθεια. Οι ευθύνες της είναι εγκληματικές.

Υπήρχε τελικά οργανωμένο σχέδιο πίσω από τις πυρκαγιές;

Μόνο στη φαντασία των υπουργών και την ασύμμετρη λογική του Υπ. Δημόσιας Τάξης. Ποιο οργανωμένο σχέδιο; Δεν υπάρχει ούτε ένα σοβαρό στοιχείο. Πρώτα ενσπείρεις τον πανικό και μετά ζητάς αποδείξεις; Υπήρχε πραγματικό σχέδιο. Οργανωμένη παραπλάνηση του λαού και μετάθεση ευθυνών. Ας μιλήσουμε για τα αίτια και όχι για την ανυπαρξία μας. Είναι πιο βολικό.

Μήπως με τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Γ. Παπανδρέου για τους πυρόπληκτους προχωράει σε πλειοδοσία (προεκλογικών) παροχών;

Κατ’ αρχή δεν υπάρχει σύγκριση ανάμεσα στις πολιτικές του Κ. Καραμανλή και τις προτάσεις του Γ. Παπανδρέου. Ο Πρωθυπουργός έσπευσε να μοιράσει χρήματα, σπίτια, δάνεια, υποσχέσεις, αποσπασματικά για προεκλογικούς λόγους. Υπόταξε την τραγωδία στην εκλογική ανάγκη. Δεν είναι τυχαία η τριτοκοσμική εικόνα της χώρας με τα τριχίλιαρα. Ο Γ. Παπανδρέου παρουσίασε ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης και αναγέννησης των περιοχών με όραμα, στρατηγική, αλλαγή κυβερνητικής δομής, πόρους και βήματα υλοποίησης. Τα άμεσα μέτρα ανακούφισης εντάσσονται οργανικά σ΄ αυτή την στρατηγική. Είναι η ουσιαστική διαφορά στον προγραμματικό και πολιτικό λόγο της συντηρητικής από την προοδευτική παράταξη. Μια απόδειξη έμπρακτη ότι δεν είναι όλοι ίδιοι.

Σας ανησυχεί το γεγονός ότι όπως έδειξαν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις μετά τις πυρκαγιές οι πολίτες στρέφουν την πλάτη τους και σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και επιλέγουν λευκό, άκυρο, αποχή ή μικρότερα κόμματα;

Αν και έμειναν λίγες μόνες μέρες, εξ αιτίας και των δραματικών

γενονότων ας μη σπεύδει κανείς να βγάλει οριστικά συμπεράσματα. Γιατί

μπορεί να διαψευστεί. Υπάρχει χρόνος μπροστά μας μέχρι την Κυριακή

των εκλογών. Έχω τη γνώση ότι πέρα από το ποιο κόμμα θα έρθει πρώτο,

που πιστεύω ακράδαντα ότι θα είναι το ΠΑΣΟΚ όλα τα άλλα ερωτήματα,

όπως αυτά που θέσατε θα είναι άγνωστα μέχρι και το βράδυ της

παραμονής. Ας αφήσουμε τους πολίτες να κατασταλάξουν και να

ψηφίσουν νηφάλια. Έχω εμπιστοσύνη στην ωριμότητα και την

ευθυκρισία τους.

Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να προσεγγίσει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους όταν αντιπαρατίθεται με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και με τη δικαιοσύνη;

Το ΠΑΣΟΚ αντιπαρατίθεται στη Δικαιοσύνη ή η Ν.Δ τη χειραγωγεί με

τον σκαιότερο τρόπο; Νομίζω ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η

Κυβέρνηση κατάντησε τους θεσμούς τσιφλίκι της. Όσο για τις εταιρίες

των δημοσκοπήσεων δεν έχω τίποτε μαζί τους. Απλώς θεωρώ ανφέρ το

να κάνουν δημοσκόπηση την ώρα της φωτιάς ενώ καλώς γνωρίζουν

ότι δεν υπάρχει κανένα εχέγγυο αξιοπιστίας. Και οι δουλειές έχουν όρια.

Γιατί οι πολίτες να μην δώσουν ακόμη μια ευκαιρία στη ΝΔ και τον Κ. Καραμανλή που είναι μόνο τρεισήμισι χρόνια στην εξουσία και να επιλέξουν το ΠΑΣΟΚ και τον Γ. Παπανδρέου που κυβέρνησαν τη χώρα τα προηγούμενα 11 και κρίθηκαν;

Αν ήταν οι πολίτες να δίνουν μια ακόμη ευκαιρία στις Κυβερνήσεις ας γινόταν οι εκλογές κάθε οκτώ χρόνια. Δεν μπορώ να παρακολουθήσω αυτή τη λογική. Για τρεισήμισι χρόνια η χώρα είναι ακυβέρνητη. Υπάρχει πελώριο κενό εξουσίας. Και το ΠΑΣΟΚ δεν έμεινε το ίδιο, αυτό δηλαδή που αποδοκίμασε ο λαός. Εμφανίζεται με σύγχρονο πρόγραμμα, ανανεωμένο και δυνατό. Μπορεί να συνδέσει την πείρα του μεγάλου έργου με τις δυνάμεις της ανανέωσης και νικώντας να γυρίσει σελίδα για τη χώρα.

Είναι η επανάληψη της πρωτιάς στην Α΄ Αθήνας στόχος για τον Κ. Σκανδαλίδη;

Η πρωτιά του ΠΑΣΟΚ μ΄ ενδιαφέρει και στη Αθήνα και παντού . Τίποτ΄ άλλο.

Συνέντευξη Κώστα Σκανδαλίδη

2007-09-10T12:16:00.000+03:00

στην εφημερίδα "ΜΕΤΡΟ"

Κύριε Σκανδαλίδη, το ΠΑΣΟΚ όπως δηλώνει, είναι έτοιμο για τη «Νέα Αλλαγή», η πρόταση του όμως- σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις πάντα – δεν φαίνεται, ως την ώρα, να πείθει τους πολίτες. Τι φταίει;

Νομίζω ότι η εκτίμηση σας έρχεται από κεκτημένη ταχύτητα από το πρόσφατο παρελθόν. Είναι ετεροχρονισμένη. Μετά το Ηράκλειο πιστεύω ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Το ΠΑΣΟΚ περνά μπροστά. Όσο για την πρόταση μας μέχρι την τελευταία μέρα, αλλά και μετά τις εκλογές ως Κυβέρνηση θα προσπαθούμε να την κάνουμε κτήμα του λαού. Γιατί μόνο έτσι μπορούν να γίνουν οι ανατροπές που απαιτούνται.

Θεωρείται πιθανό το σενάριο της μη αυτοδυναμίας;

Δεν το πιστεύω αλλά και δεν είναι το απόλυτο ζητούμενο των εκλογών. Το ΠΑΣΟΚ θα έχει αυτοδύναμη Κυβέρνηση και παράλληλα θα επιχειρήσει να διευρύνει όπως είπε ο Γ. Παπανδρέου τη βάση άσκησης της εξουσίας.

Μιλάτε για τις κυβερνήσεις συνεργασίας;

Γιατί όχι. Κάποτε πρέπει να μπούμε στον αστερισμό των ευρύτερων πολιτικών και προγραμματικών συγκλίσεων. Αλλάζει η εποχή και μαζί μ΄ αυτή πρέπει να

αλλάξει και το πολιτικό σκηνικό. Για παράδειγμα το σχέδιο

ανασυγκρότησης των καμένων περιοχών απαιτεί νέους εθνικούς

προσανατολισμούς και πάνδημη προσπάθεια. Τα κομματικά χαρακώματα και

η αυτάρκεια τους δεν είναι η καλύτερη προϋπόθεση για την

πραγμάτωση του.

Συμμερίζεστε τη θέση που αρκετοί υποστηρίζουν, ότι αυτές οι εκλογές θα είναι το κύκνειο άσμα του δικομματισμού;

Υπερβολές. Στην πολιτική δεν υπάρχει το δίλημμα ζωή ή θάνατος. Απλώς

τα μεγάλα κόμματα εξουσίας είναι υποχρεωμένα να εγκαταλείψουν την ηγεμονική τους νοοτροπία και πρακτική και τα μικρά κόμματα να αποφασίσουν υπεύθυνα τη συμμετοχή τους χωρίς η χώρα να μένει ακυβέρνητη. Ο εκλογικός νόμος που ισχύει διασφαλίζει και τη σταθερή κυβέρνηση και τις προγραμματικές συγκλίσεις. Δεν πρέπει να μας φοβίζουν οι εξελίξεις.

Είναι εύκολο να λειτουργήσει στην Ελλάδα το γερμανικό μοντέλο, αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία ή τόσο τα δυο μεγάλα κόμματα όσο και η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμη για τέτοιο εγχείρημα;

Οποιαδήποτε μηχανική μεταφορά ή μίμηση εμπειριών από άλλες χώρες είναι και παρακινδυνευμένη και ατελέσφορη. Το εγχείρημα του μεγάλου συνασπισμού προϋποθέτει διαμόρφωση ενιαίου δρόμου και κυβερνητικού προγραμματισμού αξιόπιστου. Αυτή η προϋπόθεση δεν υπάρχει. Και ούτε φαίνεται να είναι ορατή στον ορίζοντα. Όσο κι αν προσπαθούν να διαμορφώσουν την εντύπωση ότι «όλοι ίδιοι είναι», όσο κι αν κάποιες οικονομικές δυνάμεις θα έβλεπαν στο εγχείρημα προοπτική.

Και λοιπόν; Ακυβερνησία;

Όχι βέβαια. Αναζήτηση συμμαχιών με όμορους χώρους που μπορούν να διασφαλίζουν, ευρύτερη συναίνεση για την προοδευτική πρόταση και την υλοποίηση της. Οι εξελίξεις είναι μπροστά μας.

Τυχόν ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, εκτιμάται ότι θα προκαλέσει αμφισβητήσεις στο πρόσωπο του προέδρου το κόμματος;

Το ενδεχόμενο της ήττας απομακρύνεται οριστικά. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στις 17 Σεπτεμβρίου θα είναι ο νέος Πρωθυπουργός της χώρας. Δεν έχει κανένα νόημα οποιαδήποτε συζήτηση για διαχείριση ήττας. Και επί πλέον κάνει κακό στην παράταξη. Αγωνιστήκαμε πολύ να βγούμε από την εσωστρέφεια και να κοιτάξουμε μπροστά. Είμαι αισιόδοξος για το αποτέλεσμα των εκλογών.

Σε ότι αφορά το μείζον θέμα των ημερών, τις φονικές πυρκαγιές. Πως κρίνετε τα μέτρα της κυβέρνησης;

Μέτρα αποσπασματικά, ψηφοθηρικά, ρουσφετολογικά και προπαντός «άτακτων ερριμμένα». Όλα στο προεκλογικό παζάρι. Η χώρα πήγε πολύ πίσω με την τριτοκοσμική εικόνα των κομματαρχών που εξαγοράζουν ψήφους για τη Ν.Δ. Υποτιμούν την κρίση και τη νοημοσύνη των πολιτών.

Δηλαδή διαφωνείτε με την άμεση ενίσχυση των πυρόπληκτων;

Κάθε άλλο. Μπορούσαν με το ίδιο ποσό που διανέμεται συνολικά να πάρουν πολύ περισσότερα και να μην επαιτούν ελεημοσύνες. Αν αντί για τους κομματάρχες τα χρήματα μοιραζόντουσαν από τις τοπικές κοινωνίες και τοπικούς θεσμούς. Αυτοί ξέρουν και το μέγεθος της ζημιάς και τους ανθρώπους που έχουν πληγεί και τις ανάγκες που έχει ο τόπος τους.

Και εσείς, όμως, πλειοδοτήσατε σε παροχές και σας κατηγορούν ότι έρχεστε δεύτεροι και καταϊδρωμένοι….

Δεν είναι αλήθεια. Ούτε ένα κόμμα και ένας αρχηγός που σέβεται τον εαυτό του μπορούσε εκ των προτέρων να καθορίσει τη συνολική πολιτική ανασυγκρότηση και αναγέννηση των περιοχών. Η μεγάλη διαφορά του κ. Καραμανλή από το Γ. Παπανδρέου είναι ακριβώς ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός επανέλαβε και εδώ την πάγια πρακτική του «πάρτε κόσμε υποσχέσεις» χωρίς να έχει όραμα και σχέδιο ενώ ο αυριανός Πρωθυπουργός υπεύθυνα παρουσίασε ολοκληρωμένη στρατηγική ανασυγκρότηση. Εδώ βρίσκεται η πραγματική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη συντήρηση και την πρόοδο. Αυτή θα πρέπει να καθορίσει την υπεύθυνη στάση των πολιτών στις εκλογές.

Ποια συμφέροντα μπορεί να κρύβονται πίσω από τις φωτιές, από τη στιγμή που απορρίπτεται τα περί οργανωμένου σχεδίου και ασύμμετρων απειλών που υποστήριξε η κυβέρνηση;

Η κυβέρνηση προσπάθησε να πιαστεί όπως «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του». Ανακάλυψε το θέμα που θα μεταφέρει την ατζέντα από τις εγκληματικές της αμέλειες, τη διάλυση του κράτους και τις καταστροφικές συνέπειες στα αίτια. Και κατέφυγε στην ασύμμετρη ανοησία και το οργανωμένο σχέδιο. Για όλα φταίει ο «εχθρός». Εσωτερικός ή εξωτερικός δεν έχει σημασία, κουβέντα να γίνεται. Ωστόσο είναι τραγικό για μια κυβέρνηση να μην αναδέχεται τις ευθύνες της και να αναζητεί άλλοθι όταν υπάρχουν δεκάδες νεκροί, καμένα χωριά και δάση. Πρόκειται για εθνική τραγωδία.

Εγκαταλείψατε την υπόθεση των ομολόγων και επικεντρωθήκατε στις φωτιές;

Δεν εγκαταλείψαμε καμία υπόθεση που αφορά τη διαφάνεια και την αλήθεια. Ηδη καίει την δεύτερη εμφάνιση του το δομημένο ομόλογο με απώλειες της τάξης εκατοντάδων δις. Η κυβέρνηση είναι υπόλογη για συνειδητή απόκρυψη και συγκάλυψη γνωστών σ΄ αυτών στοιχείων. Ο τρόπος που αντιδρά στο ενδεχόμενο ο κ. Ζορμπάς να φέρει στο φως τα στοιχεία είναι αυτόχρημα απόδειξη ενοχής. Οσο κι αν προσπαθεί, όμως κόμμα, όλα θα έρθουν στο φως.

Μόνο με αυτά τα θέματα θα πάτε σε εκλογές;

Είναι θέματα που αποδεικνύουν την χρεοκοπία της περιβόητης «νέας διακυβέρνησης». Ηδη και ο Πρωθυπουργός απομυθοποιείται. Μένει το πρόγραμμα. Εμείς μιλάμε γι΄ αυτό παντού εδώ
και μήνες, πρόγραμμα όμως της Ν.Δ δεν βλέπω. Πέρασαν οι εποχές που ο λαός ψήφιζε και έβαζε τη χώρα στον αυτόματο πιλότο. Θέλει να ξέρει. Και γι΄ αυτό θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ .

Συνέντευξη Κώστα Σκανδαλίδη

2007-09-10T12:14:00.000+03:00

στο "ΕΘΝΟΣ"

Πως κρίνετε την εικόνα του Πρωθυπουργού εδώ και λίγες μέρες με τις πυρκαγιές, το ντι-μπειτ, τη ΔΕΘ;

Ο κ. Καραμανλής εδώ και τέσσερα χρόνια δοξάζεται κρυπτόμενος και σήμερα αποκαθηλώνεται εμφανιζόμενος. Ο μύθος του δυνατού Πρωθυπουργού που βρίσκεται στο απυρόβλητο διερράγη οριστικά. Που είναι ο ηγέτης που θα πήγαινε όποτε ήθελε τη χώρα στις εκλογές ως σίγουρος νικητής, θα έσερνε τους αντιπάλους του σε ντϊπέιτ και θα τους σάρωνε, θα οδηγούσε το κόμμα του στην αναμέτρηση με αίσθημα αυτάρκειας και αλαζονείας; Τελείωσε οριστικά αυτή η εποχή.

Επιμένει ο κ. Καραμανλής στο δίλημμα «αυτοδυναμία ή εκλογές». Γιατί το θέτει;

Μας έχει συνηθίσει στα ψευτο διλήμματα ο κ. Καραμανλής. Ξεκίνησε με το αν θα πάει η Ελλάδα μπροστά ή πίσω θεωρώντας την Κυβέρνηση του ως Κυβέρνηση έργου και μεταρρυθμίσεων απαιτώντας δήθεν θετική ψήφο. Στη συνέχεια όταν οι φωτιές διέλυσαν τη ψευδαίσθηση της επανίδρυσης του κράτους και τα ομόλογα της χρήστης διακυβέρνησης εκλιπαρεί για μη αρνητική ψήφο. Για να καταλήξει τώρα στο δίλημμα «αυτοδυναμία ή εκλογές». Μετά την ηθική και πολιτική κατάρρευση του μοντέλου διακυβέρνησης που επαγγέλθηκε φοβάται την εκλογική κατάρρευση και καταφεύγει στο τελευταίο σκαλοπάτι. Θέλει αγωνιώντας να αποδείξει ότι είναι ακόμη πρώτο κόμμα η ΝΔ και εκβιάζει με νέες εκλογές παίζοντας με τα συντηρητικά ανακλαστικά του εκλογικού σώματος.

Επί της ουσίας τι σηματοδοτεί αυτό το δίλημμα;

Είναι πολύ απλό. Ο τρόπος που έθεσε το δίλημμα σηματοδοτεί την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών και την επαναφορά στο μαντρί των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ που είναι «σαρξ εκ της σαρκός» της ΝΔ. Πάντοτε κατέφευγε στην αγκαλιά της ακροδεξιάς η συντηρητική ελληνική δεξιά για να διασωθεί εκλογικά. Όμως, αυτό το πραγματικό πρόσωπο και η αποκάλυψη του, ο εκβιασμός παντού που επιχειρεί, τι σχέση έχει με τους έλληνες νοικοκυραίους, με το μεσαίο χώρο και τα μεσαία στρώματα, με τους σκεπτόμενους πολίτες; Γιατί θα υποκύψουν στον φτηνό εκβιασμό νέων εκλογών προτού ακόμη προσέλθουν στην κάλπη; Η εύθραυστή ισορροπία της πολυσυλλεκτικής ΝΔ καταρρέει. Και το φάσμα της ήττας είναι προ των πυλών.

Κι εσείς για την αυτοδυναμία δεν αγωνίζεστε; Ο Γ. Παπανδρέου το πιστοποιεί συνεχώς…

Κάθε μεγάλο κόμμα παλεύει για τη νίκη και την αυτοδυναμία. Ξέρετε κανένα κόμμα εξουσίας που απεμπολή την αυτοδύναμη κυβέρνηση; Και τα μικρά κόμματα αντίστοιχα ισχυρίζονται ότι με κανένα δεν θα συνεργαστούν για να μην θεωρηθεί «χαμένη ψήφος». Ωστόσο για το ΠΑΣΟΚ με την προοπτική του πρώτου κόμματος και με την συνακόλουθη αύξηση του ποσοστού με την νίκη η αυτοδυναμία είναι όχι απλώς ένας εφικτός αλλά και άκρως ρεαλιστικός στόχος. Αλλά εμείς δεν εκβιάζουμε με διλήμματα νέων εκλογών για να προκαλέσουμε αναστάτωση στους πολίτες.

Όπερ σημαίνει ότι με νίκη σας χωρίς αυτοδυναμία θα συνεργαστείτε;

Σε ανύποπτο χρόνο ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει δηλώσει ότι και με την αυτοδυναμία μας θα επιδιώξουμε ευρύτερη συναίνεση. Γνωρίζουμε ότι τα προβλήματα απαιτούν λύσεις διευρυμένης αποδοχής ώστε να αποβούν αποτελεσματικές. Το χέρι θα το απλώσουμε μετά τις εκλογές είτε έχουμε αυτοδυναμία είτε όχι.

Σε ποια κατεύθυνση; Γιατί αυτή η Βουλή είναι πιθανόν να έχει πέντε συγκεκριμένα κόμματα και ο εκλογικός νόμος αφήνει το περιθώριο για κυβερνήσεις συνεργασίας….

Ασφαλώς όχι προς τη ΝΔ με την οποία μας χωρίζουν διαμετρικά αντίθετες πολιτικές προγραμματικές θέσεις και επιδιώξεις. Δεν μπορούμε να οριοθετήσουμε με σαφήνεια ένα άλλο δρόμο ριζικά διαφορετικό και να περπατήσουμε στο ίδιο κυβερνητικό οδόστρωμα. Πολύ περισσότερο και άνευ καμίας αμφιβολίας με το ΛΑΟΣ. Το χέρι το απλώνουμε στις προοδευτικές δυνάμεις εντός και εκτός Βουλής.

Την προοπτική αυτή την αποκλείουν μετά βδελυγμίας τα κόμματα της αριστεράς, ενώ το σενάριο του μεγάλου συνασπισμού φαίνεται να γίνεται ελκυστικό από ισχυρούς κύκλους…

Για τα κόμματα της αριστεράς, αλλά και για όλα τα κόμματα αυτή η εκλογική αναμέτρηση θα γυρίσει σελίδα. Ας μη προτρέχουμε γιατί οι εξελίξεις είναι μπροστά μας. Όσο για τα σενάρια του μεγάλου συνασπισμού ΠΑΣΟΚ – ΝΔ είναι άσκηση επί χάρτου. Οι λεγόμενοι «ισχυροί κύκλοι» ασφαλώς δεν είναι ισχυρότεροι από τη λαϊκή επιταγή και τις πραγματικές ανάγκες μιας πραγματικά νέας διακυβέρνησης.

Τώρα, λίγες μέρες πριν τις εκλογές ως «πατέρας» του εκλογικού νόμου τον κρίνετε θετικά;

Παρ’ ότι η εισήγηση μου, όπως γνωρίζετε ήταν για ακόμη ριζοσπαστικότερες αλλαγές όπως ο βουλευτής επικράτειας, το σπάσιμο των μεγάλων περιφερειών και η διπλή κάλπη, ο νόμος ανοίγει ένα πεδίο συγκλίσεων χωρίς να αποδυναμώνει το αίτημα για σταθερή κυβέρνηση. Έχει σαφή ισορροπία που με προσοχή ανοίγει το δρόμο σε μια άλλη εποχή για το πολιτικό σύστημα. Όσοι σήμερα εξορκίζουν τον εκλογικό νόμο που σημειωτέον είναι ο δικαιότερος και αναλογικότερος που υπήρξε θα διαψευστούν από τις εξελίξεις.

Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αντιμετωπίζει πρόβλημα συσπείρωσης. Πως θα το αντιμετωπίσετε;

Δεν εμφανίζει μόνο το ΠΑΣΟΚ πρόβλημα συσπείρωσης η κοινωνία μας γενικότερα το εμφανίζει και είναι φυσικό στις συνθήκες μιας εθνικής τραγωδίας που ζήσαμε αυτό τον καιρό. Νομίζω ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση από το Ηράκλειο και μετά. Ο τρόπος που ο λαός υποδέχεται το Γ. Παπανδρέου νομίζω ότι ξαφνιάζει και τους πιο σκληρούς επικριτές του και αποσταθεροποιεί ακόμη περισσότερο τον κ. Καραμανλή.

Ωστόσο καταφύγατε σε επικοινωνιακά μέσα στο όριο της κριτικής προπαγάνδας…

Θα έλεγα στο δηκτικό χιούμορ που απεικονίζει την κίτρινη προπαγάνδα της ΝΔ η οποία είναι η επίσημη πολιτική της. Πως αλλιώς θα αντιδράσει κανείς στις ασύμμετρες ανοησίες και την αναζήτηση των πασόκων που έβαλαν τις φωτιές σε μια κυβέρνηση που έχει πραγματικά την εικόνα των κουμπάρων.

Το δίλημμα των εκλογών;

Ποια παράταξη μπορεί να ανασυγκροτήσει τη χώρα, να σταματήσει τον κατήφορο, να την επαναφέρει στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων και να γυρίσει σελίδα. Εδώ η επιλογή είναι απλή. Και πάλι ΠΑΣΟΚ

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΑΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ

2007-09-09T12:21:00.000+03:00

του Κώστα Σκανδαλίδη
στην "ΗΜΕΡΗΣΙΑ"

Δεν πρόλαβε καν να κοπάσει η εθνική συμφορά και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον καταιγισμό των δημοσκοπήσεων. Ο λόγος είναι απλός. Θέλουν οι άνθρωποι να τις κάνουν όπως – όπως γιατί από αύριο (Παρασκευή) σταματά κάθε δυνατότητα δημοσιοποίησης έρευνας. Τηλεφωνικά και με κάλπη επί δικαίους και αδίκους, στο άρπα- κόλα, χωρίς ουσιαστική επιστημονική τεκμηρίωση και κυρίως σε ένα κλίμα όπου καμία δημοσκόπηση δεν είναι αξιόπιστη. Γιατί οι ίδιες οι εταιρίες παραδέχονται και λένε ότι εν θερμώ, στο ακραίο σημείο εκτάκτων γεγονότων η κοινή γνώμη δεν μετριέται. Πρέπει πρώτα να κατακαθίσουν οι εντυπώσεις. Εμείς βέβαια, όλοι αυτή την εβδομάδα βλέπαμε έκπληκτοι το καντράν της τηλεόρασης χωρισμένο στη μέση, στο μισό σκηνές από την ανείπωτη τραγωδία και στο άλλο μισό πίνακες και ποσοστά.

Τι σημασία έχει αν λείπουν από τις δημοσκοπήσεις η Ηλεία ή ολόκληρη η Πελοπόννησος, αν στα εκατό τηλέφωνα τα εβδομήντα μας κλείνουν το ακουστικό κατάμουτρα, αν η πρώτη βγάλει 10% αναποφάσιστους, η δεύτερη 16% και η τρίτη 23%; Εμείς επιμένουμε. Έτσι θα γίνει στις εκλογές. Εγώ δεν μπαίνω ποτέ στη λογική από ποιον τα παίρνουν οι εταιρίες και για ποιον δουλεύουν, ούτε μ΄ αρέσει να στέκομαι με κακή πίστη απέναντι τους. Θεωρώ ότι πρόθεση και έρευνα είναι εκ προοιμίου καλοπροαίρετες και αντικειμενικές. Για την ουσία μιλώ.

Από την αρχή, εδώ και έξι μήνες, και βλέποντας την πορεία των γεγονότων και την αποτύπωση των πολιτικών συσχετισμών, υποστηρίζω ότι οι επερχόμενες εκλογές είναι οι πιο άδηλες για ολόκληρο τον ιστορικό κύκλο της μεταπολίτευσης. Ότι μ΄ αυτές κλείνει οριστικά και όχι ρητορικά αυτός ο κύκλος και το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε ένα φάση. Κακώς, κατά τη γνώμη μου, πολλοί θεωρούν ότι ο εκλογικός νόμος είναι υπαίτιος γι’ αυτό. Ο εκλογικός νόμος, απλώς , επιτρέπει να φύγουμε από το βόλεμα μιας χώρας που την κυβερνούν οι μετρήσεις ενώ όλα γύρω μας διαλύονται και κατεδαφίζονται.
Το πρόβλημα αφορά τη διακυβέρνηση του τόπου όχι τον αριθμό των βουλευτών ή τα ποσοστά της αυτοδυναμίας. Το πρόβλημα αφορά μια παράταξη που στο όνομα της νέας διακυβέρνησης και της επανίδρυσης του κράτους επέφερε με την πολιτική της το απόλυτο κενό εξουσίας και την πλήρη ακυβερνησία και την αποδιάλυση του κράτους.

Είναι συγκλονιστικό να αναλογιστεί κανείς ότι η Ελλάδα της ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων έγινε στάχτη και το κράτος αποκαΐδια. Ότι ξοδεύτηκε μεγάλο μέρος του πλούτου της χώρας, ότι άνθρωποι αβοήθητοι έβλεπαν να διαλύεται η ζωή τους, ότι θρηνούμε εκατόμβη νεκρών. Η εθνική καταστροφή ισοδυναμεί με τη χρεοκοπία της διακυβέρνησης και σφραγίζει το τέλος της εποχής. Πως μπορείς κάτω απ΄ αυτές τις συνθήκες να προεξοφλήσεις το εκλογικό αποτέλεσμα να μετρήσεις το θυμό και τη λύπη, να προδικάσεις με αριθμούς τη στάση ενός εκλογικού σώματος που ζει αυτές τις δύσκολες ώρες;

Τώρα, περισσότερο από ποτέ, πιστεύω ότι αυτές οι προεκλογικές μέρες, οι δυο εβδομάδες που μένουν ως τις 16 Σεπτεμβρίου θα καθορίσουν το αποτέλεσμα. Και ότι οι δημοσκόποι μέχρι και τα exit- pols πρέπει «να φυλάνε τα ρούχα τους για να ‘χουν τα μισά».

Ο πολίτης θα έρθει στην κάλπη. Όσοι ισχυρίζονται ότι θα απέχει είναι γελασμένοι. Θα πάει για να πάρει θέση και να επιλέξει για τη ζωή του και την τύχη του. Θα πάει κατ΄ αρχή να καταψηφίσει αυτούς που προκάλεσαν με την συμπεριφορά, τη στάση και την πολιτική τους τη δραματική υποβάθμιση της καθημερινότητας του, που γιγάντωσαν την ανασφάλεια του.

Το δίλημμα είναι σαφές. Η κυβέρνηση που θα εκλεγεί καλείται πρωτίστως να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της τραγωδίας, να διαχειριστεί την εθνική συμφορά. Ποια παράταξη, ποια κυβέρνηση μπορεί να εγγυηθεί την ανασυγκρότηση, να σχεδιάσει και να υλοποιήσει νέες εθνικές προτεραιότητες, να ανοίξει το νέο ιστορικό κύκλο, να εμφυσήσει ξανά συσπείρωση και αισιοδοξία. Η Ν.Δ αποδείχτηκε Κυβέρνηση μηδενικής ανοχής. Χωρίς κανένα όραμα, κανένα σχέδιο, καμία έμπνευση για τη χώρα. Σ΄αυτό το δίλημμα η επιλογή είναι μονόδρομος. Το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα, η προοδευτική παράταξη κυβέρνηση στις 17 Σεπτεμβρίου. Η μόνη αυθεντική δημοσκόπηση είναι η κάλπη κι εκεί ο λαός θα μιλήσει τη δική του γλώσσα και θα πάρει τη δική του απόφαση.

Συνέντευξη Κώστα Σκανδαλίδη

2007-09-09T12:18:00.000+03:00

στα "ΝΕΑ"

Σε τι συνιστάται η καταγγελία για δικαστικό πραξικόπημα; Δεν έχει πραγματικό ασυμβίβαστο η Φώφη Γεννηματά;

Για το πραγματικό ή μη ασυμβίβαστο του Προέδρου της Διευρυμένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης οι γνώμες διίστανται με την έννοια ότι δεν ασκεί εκτελεστική αρμοδιότητα όπως ο Νομάρχης. Ωστόσο πάντοτε αυτό αποφασίζετε από το Εκλογοδικείο και μετά από ένσταση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Άρειος Πάγος έκανε υπέρβαση της δικαιοδοτικής του αρμοδιότητας. Προφανώς πρόκειται για απόφαση πολιτικής σκοπιμότητας. Η Κυβέρνηση με τις πράξεις και τις παρεμβάσεις τις συνεχώς προκαλεί και τους θεσμούς και την δημοκρατία. Ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους πρέπει να καταψηφιστεί είναι ότι θεωρεί τις συντεταγμένες εξουσίες της πολιτείας τσιφλίκι της.

Σας κατηγορούν ότι σε μια στιγμή εθνικής τραγωδίας αρνείστε την συναίνεση και επιδιώκεται την πόλωση. ..

Αντιθέτως η Κυβέρνηση επιδιώκει την πόλωση. Πρώτα αφήνοντας το κακό να καίει ανθρώπους, να αφήνει αβοήθητα χωριά να αναδεικνύει ένας κράτος – αποκαΐδια. Έπειτα με τις ασύμμετρες ανοησίες, τους εσωτερικούς και εξωτερικούς «εχθρούς». Ακόμη πιο μετά με την άθλια εικόνα μιας τριτοκοσμικής χώρας που εκμαυλίζει συνειδήσεις και προτρέπει τους κερδοσκόπους στον εύκολο πλουτισμό σε βάρος των πυρόπληκτων.

Ωστόσο, ο κ. Παπανδρέου στον Πύργο εμφανίστηκε με διάθεση πλειοδοσίας στις παροχές. Αυτό δεν αποτελεί κοροϊδία;

Δεν εμφανίστηκε πλειοδοτώντας. Όποιος κάνει τον κόπο να διαβάσει τις διαδοχικές παραχολογίες της κυβέρνησης και το σχέδιο ανασυγκρότησης του ΠΑΣΟΚ θα δείτε την θεμελιώδη διαφορά. Από την μια μέτρα αποσπασματικά να πέφτουν ως «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι» και από την άλλη ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης με όραμα, στρατηγική, πολιτικές και άμεσα μέτρα. Και κυρίως με την θεσμική συγκρότηση της ευρύτερης πολιτικής σε κυβερνητικό επίπεδο και την προσωπική δέσμευση του κ. Παπανδρέου ως αυριανού κυβερνήτη.

Και ποιος εγγυάται την εφαρμογή τους;

Εδώ η διαφορά γίνεται χαώδης. Ακόμα και στις χειρότερες μας στιγμές της κυβερνητικής μας θητείας αποδείξαμε ότι είμαστε αποτελεσματικοί στην αντιμετώπιση των φυσικών μας καταστροφών, για παράδειγμα οι σεισμοί και οι πλημμύρες στο Κηφισσό. Ενώ η υπόσχεση για τα αντιπλημμυρικά ένα χρόνο πριν στην καμένη Χαλκιδική βούλιαξε με την χθεσινή βροχή. Μια ακόμη δέσμευση με την μορφή της ακάλυπτης επιταγής.

Έμειναν δεκατέσσερις μέρες. Ποια είναι η ατζέντα, το διακύβευμα των εκλογών;

Όλα όσα ζούμε δείχνουν ένα πράγμα. Την ηθική και πολιτική κατάρρευση της παράταξης που κυβερνά την χώρα. Από το Σινούκ ως τις φωτιές, από την απογραφή ως την αναπτυξιακή στασιμότητα, από τους Πακιστανούς ως τις υποκλοπές και από την διάλυση των ταμείων ως την κλοπή των ομολόγων, η χώρα μπήκε σε επικίνδυνη τροχιά. Ποια μπορεί να την ανασυγκροτήσει; Ποιος μπορεί να διαχειριστεί τις δραματικές συνέπειες μιας συμφοράς; Ποιος μπορεί να ανοίξει έναν νέο δρόμο αυτοπεποίθησης και αισιοδοξίας για τους χειμαζόμενους πολίτες. Το ΠΑΣΟΚ ανέκτησε το ηθικό, πολιτικό, προγραμματικό πλεονέκτημα. Η νίκη είναι δική μας. -

Συνέντευξη Κώστα Σκανδαλίδη

2007-09-09T12:15:00.000+03:00

στην "Ελευθεροτυπία"

Ο τόπος ζει μια εθνική τραγωδία στο μέσο της προεκλογικής περιόδου. Τι σόι εκλογές θα γίνουν. Κάτω από ποιες συνθήκες θα φθάσει ο πολίτης στην κάλπη;

Κάτω από τις χειρότερες δυνατές και με απόλυτη ευθύνη του κ. Καραμανλή που υπό τον φόβο των ομολόγων και τη μη εκπλήρωση προεκλογικών παροχών προκήρυξε εκλογές στο σημείο μηδέν κι ενώ είχε προειδοποιηθεί για τα καιρικά φαινόμενα. Κι όταν ξέσπασαν οι φωτιές και ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από δραματικές συνθήκες έρχεται η ακατάσχετη παροχολογία που φέρνει τη Ελλάδα πίσω στη δεκαετία του ’50. Θα ήταν θλιβερό και ταπεινωτικό να περάσει ο εκβιασμός. Πιστεύω βαθιά ότι πάνω στην κάλπη ο πολίτης θα αντισταθεί και αυτοί που σχεδίασαν εκλογές άνευ αγώνος θα τρίβουν τα μάτια τους.

Δεν νομίζετε ότι είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς τα μέτρα αποκατάστασης των πληγέντων, εσείς τι θα κάνετε στη θέση τους;

Αν η διαδικασία αποκατάστασης είχε την ορθή σειρά δεν θα βλέπαμε και θα ζούσαμε την τριτοκοσμική εικόνα των ημερών. Την κοροϊδία, το χλευασμό, τον εκμαυλισμό συνειδήσεων, τη σταυροδοσία των δεξιών πολιτευτών, την κατασπατάληση των χρημάτων σε άσχετους. Αν ζητούσαν από τους Δήμους να αξιολογήσουν σε συνεργασία με το κράτος τις ζημιές οι πληγέντες θα έπαιρναν πολλαπλάσια ποσά και θα ένιωθαν πραγματική ανακούφιση. Αυτή η λογική «πάρτε κόσμε» που ακολουθείτε καθημερινά από νέες εξαγγελίες είναι τυχοδιωκτική. Νομίζω ότι θα γίνει μπούμερανγκ στους σχεδιαστές επικοινωνιολόγους της Ν.Δ. Είναι κίνηση πανικού.

Όμως, και το ΠΑΣΟΚ φάνηκε ότι δεν είχε καθόλου αντανακλαστικά. Έμεινε πίσω και μόλις χθες ο Γ. Παπανδρέου εξάγγειλε μέτρα και πολιτικές…

Κανένας σοβαρός πολιτικός ηγέτης μπροστά στο ολοκαύτωμα και το μέγεθος της καταστροφής δεν θα μπορούσε να έχει εύκολες τις εξαγγελίες και τις υποσχέσεις, όταν μάλιστα σε λίγες μέρες πρόκειται να κληθεί πιθανότατα να αναλάβει τις τύχες της χώρας. Και επί πλέον η εθνική τραγωδία επιβάλλει αλλαγή εθνικών προτεραιοτήτων και ανατροπή της μέχρι τώρα ασκούμενης πολιτικής. Τι σχέση έχουν αυτά που υπεύθυνα πρότεινε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με την πολιτική –πλιάτσικο του κ. Καραμανλή; Όταν μάλιστα εμείς είχαμε οικοδομήσει ένα σχετικά αξιόπιστο κρατικό μηχανισμό πριν τον διαλύσουν εις τα έξων συνετεθεί;

Ισχυρίζεστε ότι αν στη θέση της Ν.Δ ήσασταν εσείς δεν θα φθάναμε στην καταστροφή; Λίγο εξωπραγματικό ακούγεται…

Όχι βέβαια. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν θα υπήρχαν καταστροφές, καμένα δάση, ακόμη και απώλεια κάποιων περιουσιών. Ισχυρίζομαι ότι δεν θα είχαμε εκατόμβη νεκρών, δεν θα είχαμε μια φωτιά να καίει για εβδομάδες και να μη μπορούμε να τη σβήσουμε, δεν θα φτάναμε στο διασυρμό της Ολυμπίας και στην εξόντωση του Καϊάφα. Θα ήμασταν στη φωτιά της μάχης με σχέδιο, επίγνωση, συντονισμό, δεν θα διαλύαμε κυριολεκτικά το κράτος και τους μηχανισμούς προστασίας. Καμία ασύμμετρη ανοησία δεν μπορεί να καλύψει την παντελή απουσία των υπουργών, το ξεχαρβάλωμα της πυροσβεστικής, τον κραυγαλέο αποσυντονισμό του κράτους.

Δεν πιστεύετε δηλαδή στο «οργανωμένο σχέδιο» και στην εκδοχή της «ασύμμετρης απειλής»;

Επιστρατεύτηκαν για αποπροσανατολισμό, για μετάθεση ευθυνών, για εκφοβισμό, για να θεωρήσουν νομοτελειακή την καταστροφή και να μεταθέσουν τις εγκληματικές τους ευθύνες. Ασχέτως αν η απόπειρα βλάπτει τα ευρύτερα συμφέροντα της χώρας και αμαυρώνει την εικόνα της διεθνώς. Πρόκειται για προεκλογικό πυροτέχνημα που έχει το μέγεθος εθνικού ατοπήματος.

Πάντως οι τελευταίες δημοσκοπήσεις επιμένουν. Η Ν.Δ προηγείται, το ΠΑΣΟΚ δεν κερδίζει…

Δημοσκοπήσεις για γέλια και για κλάματα. Η πρώτη δείχνει 6% αναποφάσιστους, η δεύτερη 10%, η τρίτη 16%, η τέταρτη 23%, την ίδια μέρα. Εβδομήντα στα εκατό τηλέφωνα δεν απαντούν. Εταιρίες αφού διαμόρφωσαν κλίμα εγκαταλείπουν στην συνέχεια. Μέσα στη φωτιά δεν γίνονται δημοσκοπήσεις. Είναι διεκπεραιωμένες. Κι ένα εύλογο ερώτημα. Αν έστω με 0,3- 1,5 % προηγείται η Ν.Δ και έχουμε έναν στους τέσσερις να μην έχουν αποφασίσει πως προεξοφλείται το αποτέλεσμα. Ξέρετε πολλές φορές οι ομάδες που κερδίζουν στα φιλικά προετοιμασίας χάνουν πανηγυρικά το ντέρμπι. Έτσι θα συμβεί και τώρα.

Έστω ότι χάνετε τις εκλογές. Η επόμενη μέρα;

Στο ορίζοντα μας είναι μόνο η νίκη και η αλλαγή σελίδας. Το στοίχημά μας είναι ανοιχτό να πείσουμε ότι μάθαμε, αλλάξαμε, έχουμε πρόταση γιατί αυτό έτσι είναι. Να εμπνεύσουμε ως παράταξη ξανά την εμπιστοσύνη ότι είμαστε αυτοί που μπορούμε να ανασυγκροτήσουμε τη χώρα. Κι έπειτα ποιος μπορεί να ξαναεμπιστευτεί την παράταξη της απογραφής και του σινούκ, των υποκλοπών και των πακιστανών, των ομολόγων και των καταστροφών, την παράταξη που μας οδηγεί πίσω σε ξεχασμένες εποχές.

Έστω ότι κερδίζετε τις εκλογές. Η επόμενη μέρα;

Θα είναι μια άλλη μέρα. Με όρεξη για δουλειά. Η ανασυγκρότηση ενός κατεστραμμένου τοπίου θέλει κυβέρνηση με όρεξη και σηκωμένα μανίκια και κυβερνήτη υπεύθυνο και ενεργό, όχι κυβέρνηση που κυβερνά με τις δημοσκοπήσεις και κυβερνήτη που κρύβεται την ώρα της μάχης. Και, βέβαια, από τη Δευτέρα στις 17 Σεπτεμβρίου όλες οι δεσμεύσεις του Γ. Παπανδρέου πρέπει να γίνουν πράξη. Χωρίς αναστολές, συμβιβασμούς και δολιχοδρομήσεις. Με όλες τις ανατροπές που απαιτούνται για να ορθοποδήσει ξανά ο τόπος.

Υπόθεση Φώφης Γεννηματά: ασυμβίβαστο ή δικαστικό πραξικόπημα;

Τα ασυμβίβαστα και τα κριτήρια εκλογιμότητας αποφασίζονται εδώ και δεκαετίες από το εκλογοδικείο και προϋποθέτουν υποβολή ενστάσεως. Και πάντως μετά την λαϊκή ετυμηγορία. Ο Άρειος Πάγος έκανε καθ’ υπέρβαση της δικαιοδοτικής του αρμοδιότητας κρίση. Είναι μια καθαρά πολιτική απόφαση που παρεμβαίνει ανεπίτρεπτα στις προεκλογικές διαδικασίες. Άλλη μια απόφαση στην αλυσίδα των τελευταίων μηνών με καταφατική πολιτική σκοπιμότητας

Συνέντευξη Κώστα Σκανδαλίδη

2007-09-02T22:23:00.000+03:00

στο "Βήμα της Κυριακής"

και στο δημοσιογράφο Ν. Χασαπόπουλο

1.Κύριε Σκανδαλίδη η φωτιά συνεχίζει να καίει, άνθρωποι έχουν χαθεί, παροχές ανακοινώνονται κάθε μέρα νέες από την κυβέρνηση…

Η εποχή της Φρειδερίκης ξαναζεί. Πάνω στ’ αποκαΐδια γίνεται ψηφοθηρία χωρίς όρους και όρια ενώ η φωτιά εξακολουθεί να καίει ανενόχλητη κουβαλώντας μαζί της το διαλυμένο κράτος. Πότε θα σβήσει επί τέλους η ίδια φωτιά που κατακαίει την Πελοπόννησο; Αν δεν είχε αποδειχθεί τόσο ανίκανη και απούσα η κυβέρνηση θα λέγε κανείς ότι συντηρεί τη φωτιά μέχρι τις εκλογές. Η εικόνα των περιφερόμενων τσιγγάνων δεν αξίζει στην Ελλάδα, και ξανανοίγει τις πόρτες του ρατσισμού στην καμένη ύπαιθρο.

2.Ωστόσο σας κατηγορούν ότι αρνείστε την συναίνεση και την ομοψυχία και ότι προσπαθείτε να εκμεταλλευτείτε την τραγωδία εν όψει των εκλογών

Ποιος εκμεταλλεύεται την τραγωδία; Προφανώς αυτοί που άφησαν τον κόσμο έρμαιο στην φωτιά, που κινητοποίησαν με καθυστέρηση τον στρατό, που δεν εφάρμοσαν τα σχέδια πρόληψης και κατάσβεσης, που δεν άφησαν τίποτα όρθιο στην πυροσβεστική , που παρέδωσαν τον συντονισμό στους τηλεοπτικούς ρεπόρτερ και της επόμενη μέρα επιστρατεύουν τις ασύμμετρες απειλές, ανακαλύπτουν εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, εξαγοράζουν ψήφους. Δεν μπορεί το αντίτιμο στην κατεδάφιση του κράτους και στην αγοραία πολιτική να είναι η επιβολή της σιωπής και το σβήσιμο των εγκληματικών ευθυνών

3.Και οι δικές σας ευθύνες; Όλα γίνονται στα τελευταία τρία χρόνια;

Δεν αρνούμαι την ευθύνη ούτε κάποια στιγμή την ατολμία μας. Όμως κάναμε κάποια βήματα μπροστά και μην ξεχνάτε ότι στις 8 Μαρτίου του 2004 παραδώσαμε την Ελλάδα των ολυμπιακών αγώνων και στις 17 Σεπτεμβρίου θα παραλάβουμε την Ελλάδα της καμένης Ολυμπίας. Αυτές οι δύο οριακές καταστάσεις αποδεικνύουν την δεξιά παρένθεση και σηματοδοτούν την κατάρρευση της περιβόητης νέας διακυβέρνησης

4.Λέτε συχνά με αφορμή τις φωτιές ότι είμαστε στο τέλος μιας εποχής. Πως το εννοείτε;

Ζούμε το μέγεθος μια εθνικής καταστροφής. Η Ελλάδα ξοδεύει αλόγιστα τον πλούτο της και αποδυναμώνεται ως χώρα και ως λαός προοπτικά. Κινδυνεύει να απολέσει το συγκριτικό πλεονέκτημα που η ίδια δημιούργησε όλα αυτά τα χρόνια. Όπως το κυπριακό συμβόλισε το τέλος της εποχής της χούντας έτσι και η εθνική τραγωδία που ζούμε κλείνει οριστικά τον κύκλο της μεταπολίτευσης. Χρειάζεται να αλλάξουν οι εθνικές προτεραιότητες και ο τρόπος που ασκείται η εξουσία και η πολιτική. Οι εκλογές που έρχονται είναι κρίσιμες και γι’ αυτό το λόγο.

5.Μπορείτε να γίνετε πιο συγκεκριμένος;

Όταν η οργάνωση της ζωής των ανθρώπων αλλάζει το κράτος οφείλει να παρακολουθεί τις αλλαγές. Να αποκαθιστά τα συστήματα αυτοπροστασίας. Να ενισχύει τους μηχανισμούς πρόληψης, καταστολής και ανοικοδόμησης. Να διασφαλίζει τους επαρκείς και αναγκαίους πόρους που δεν θα μετατρέπονται σε μέσο εξαχρείωσης και εκμαυλισμού συνειδήσεων. Να εννοεί και να εφαρμόζει τους νόμους που προστατεύουν το περιβάλλον, να διώκει τους καταπατητές, χωρίς να τους κλείνει το μάτι. Να υλοποιεί τα επιχειρησιακά σχέδια που απλώνονται στα χαρτιά και την ώρα της κρίσης είναι ανενεργά.

6.Που σημαίνει στην πράξη;

Να σταματήσει επιτέλους η δημοκρατία μας να θέτει κανόνες που δεν τους εγγυάται, να ψηφίζει νόμους που δεν τους εφαρμόζει να οικοδομεί θεσμούς που δεν τους ολοκληρώνει, να επαγγέλλεται μεταρρυθμίσεις ψευδεπίγραφες να εγκλωβίζεται σε παραλυτικούς τοπικισμούς και να μοιράζει άνισα και επιλεκτικά τον πλούτο. Η οικοπεδοποίηση, οι χωματερές, η αυτοδιοίκηση των μικροσυμφερόντων, ή παρεξουσίες στους συντεταγμένους θεσμούς και η απαξίωση κάθε αντιπροσωπευτικής διαδικασίας είναι όψεις του ίδιου νομίσματος, του ίδιου μοντέλου άσκησης της εξουσίας. Αυτού που κάηκε με τις φωτιές.

7.Τι απαιτείται γι αυτό;

Απαιτείται μια νέα μεταπολίτευση για την ριζική ανασύνταξη της πολιτείας. Ένα κράτος ποιότητας, διαφάνειας και αποτελεσματικότητας. Μια κοινωνία ίσων δυνατοτήτων και αξιοκρατικών επιλογών. Και ένα πολιτικό σύστημα που αυτονομείται από κάθε λογής συμφέροντα.

8.Και πως συνδέεται αυτή η απάντηση με την πορεία προς τις εκλογές και τα διλήμματα που θέτουν.

Είναι απολύτως σαφές. Ξεκινά από το ποια παράταξη μπορεί να ανασυγκροτήσει τη χώρα από την καταστροφή, να δώσει ξανά ζωή στις πληγείσες περιοχές. Από το ποίος εγγυάται μια δικαιότερη διάχυση της ευημερίας δίνοντας αξία στην καθημερινή ζωή του πολίτη. Και ολοκληρώνεται με τους νέους προσανατολισμούς της χώρας μετά την ΟΝΕ, το ευρώ και το Ελσίνκι ώστε να κατοχυρώσει το ασφαλές μέλλον της και να ισχυροποιεί της θέση της. Και στα τρία το ΠΑΣΟΚ υπερέχει της ΝΔ .

9.Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις ωστόσο δείχνουν ότι υπάρχει πιθανότητα να μην έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Πολλοί σας κατηγορούν ότι αυτό οφείλεται στον εκλογικό νόμο που φέρει το όνομα σας.

Ο λαός εκλέγει κυβερνήσεις όταν υπάρχουν ηγεμονεύουσες προτάσεις πολιτικές και προγράμματα και κυρίως τα στελέχη που μπορούν να τα υλοποιήσουν. Ο εκλογικός νόμος δεν μπορεί να αποτελεί το χαλί κάτω από το οποίο το πολιτικό σύστημα κρύβει τις ανεπάρκειες του. Τρανό παράδειγμα η ΝΔ που με 164 βουλευτές εδώ και τόσο καιρό δεν κυβερνά τον τόπο.

10. Κι αν οι εκλογείς σας φέρουν πρώτο κόμμα χωρίς αυτοδυναμία με ποιον θα συνεργαστείτε;

Προφανώς δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με την τριτοκοσμική δεξιά που κυβερνά μέχρι σήμερα τον τόπο. Αντίθετα είμαστε ανοιχτοί σε προοδευτικές συνεργασίες. Ο εκλογικός νόμος ενώ διασφαλίζει σταθερή κυβέρνηση ανοίγει το δρόμο σε τέτοιες συνεργασίες. Εξάλλου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ότι ανεξάρτητα από την αυτοδύναμη νίκη μας θα διευρύνουμε την πολιτική μας βάση στην άσκηση της εξουσίας

Συνέντευξη Κώστα Σκανδαλίδη

2007-08-29T23:04:00.000+03:00

στον «Ελεύθερο Τύπο»

και στο δημοσιογράφο Γιάννη Αντύπα

Οι Έλληνες δε φαίνεται- μέχρι στιγμής τουλάχιστον- να έχουν παθιαστεί με τις εκλογές. Μήπως φταίνε τα κόμματα που αναλώνονται σε άγονες αντιπαραθέσεις;

Οι ‘Έλληνες μετά από μια μακρόχρονη περίοδο εθνικής αυτοπεποίθησης από την επίτευξη σημαντικών στόχων νιώθουν βαθιά απογοήτευση από μια διακυβέρνηση χωρίς έμπνευση, σχέδιο και στόχους που φέρνει πίσω τη χώρα και δυσκολεύει δραματικά της ζωή τους. Παράλληλα έγιναν και γίνονται αποδέκτες μιας συστηματικής προσπάθειας ισοπέδωσης και απαξίωσης της πολιτικής με όλα τα μέσα. Είναι φυσικό να αισθάνονται έτσι κι αν προσθέσεις και την θερινή ραστώνη η εικόνα ολοκληρώνεται. Ωστόσο η προεκλογική περίοδος, έστω και των τριών εβδομάδων αυτό το κλίμα θα το αλλάξει με τη δική μας τεράστια προσπάθεια. Είμαι σίγουρος ότι η προσπάθεια του Πρωθυπουργού να υποκλέψει ξανά την εμπιστοσύνη τους δεν θα ευδοκιμήσει. Βλέπω αναίρεση.

Μετά τις αποκαλύψεις Ζορμπά πιστεύετε ότι αλλάζει το πολιτικό σκηνικό;

Δεν είναι μόνο οι αποκαλύψεις Ζορμπά. Είναι η αποκάλυψη του κ. Καραμανλή ο οποίος σύρετε στις εκλογές κάτω από το βάρος των ανομιών της κυβέρνησης του και είναι πραγματικά τραγελαφικό να επικαλείται το «άπλετο φως» και να κρατά πάνω από δέκα μέρες το πόρισμα για να διαλυθεί η Βουλή και να υποκλέψει με εκλογές – εξπρές τη ψήφο των πολιτών

Είναι δυνατόν το ΠΑΣΟΚ να βγάλει όλη την προεκλογική περίοδο μόνο με το θέμα των ομολόγων;

Δεν είναι μόνο τα ομόλογα που έσυραν την κυβέρνηση στις κάλπες και δεν θα είναι το μόνο πεδίο αντιπαράθεσης. Το μοντέλο διακυβέρνησης είναι το πρώτο διακύβευμα η προγραμματική μας πρόταση απέναντι στην υποσχεσιολογία της ΝΔ το δεύτερο, η ικανότητα της διαχείρισης το τρίτο και η προοπτική μιας ουσιαστικής ανακατανομής του πλούτου το τέταρτο. Σε όλα αυτά τα πεδία η προεκλογική περίοδος οφείλει να δώσει απαντήσεις. Επιμένουμε. Θέλουμε θετική ψήφο στη δική μας πρόταση εκτός από την αποδοκιμασία μιας παράταξης που ηθικά και πολιτικά καταρρακώθηκε.

Συμφωνείτε με όσους λένε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν υπερασπίστηκε το έργο του και δεν πρόβαλλε το πρόγραμμά του;

Η αλήθεια είναι ότι αργήσαμε να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στην υπεράσπιση ενός τεράστιο έργου και την πραγματική υπέρβαση όσων με την ψήφο του αποδοκίμασε ο λαός το 2004. Τώρα αυτή η ισορροπία αποκαταστάθηκε και επιπλέον προστέθηκε η αναγκαία χρονική απόσταση. Ο πολίτης θυμάται την ΟΝΕ, το ευρώ, το Ελσίνκι, την Κύπρο, την Ολυμπιάδα, τα μεγάλα έργα και όσο και να ψάξει τίποτε δεν μπορεί να θυμηθεί από αυτήν την τετραετία πέρα της τραγικής απογραφής που έβαλε σε καραντίνα τη χώρα και την ανάπτυξη της. Μπορεί να επιλέξει στις 16 Σεπτεμβρίου. Είναι ώριμος γι’ αυτό.

·Είστε ο «πατέρας» του εκλογικού νόμου. Τι βλέπετε για τα θέματα της αυτοδυναμίας και της πεντακομματικής Βουλής;

Έτσι και αλλιώς το πολιτικό σύστημα χρειάζεται ριζικές αλλαγές και ο εκλογικός νόμος ακόμα και όπως κουτσουρεμένος ψηφίστηκε σε σχέση με την αρχική μου πρόταση λειτουργεί θετικά προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν με τρομάζει ούτε ο αριθμός των κομμάτων που θα μπουν στην Βουλή ούτε η μικρή ή μεγάλη αυτοδυναμία που διασφαλίζει το πρώτο κόμμα και που πιστεύω ακράδαντα ότι θα είναι το ΠΑΣΟΚ. Οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να υπερβούν τον αυτισμό τους και τις μονομανίες τους. Ας καταλάβουν επιτέλους ότι ο κύκλος έκλεισε. Είμαι βέβαιος ότι ανοίγει νέα περίοδος από τις 17 Σεπτεμβρίου.

· Ποιος είναι ο πήχης για εσάς;

Θέλουμε και επιδιώκουμε την νίκη. Θέλουμε και επιδιώκουμε να γυρίσει η σελίδα η χώρα. Το ότι ο Πρωθυπουργός δείχνει ανασφάλεια και νευρικότητα δείχνει ότι τελείωσε η περίοδος της αυτάρκειας παρά τη συνεχιζόμενη αλαζονεία. Γι’ αυτό προβλέπω νίκη. Καθαρή νίκης για μας.

· Πως την βλέπετε την επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ, αν χάσετε;

Η ήττα δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Η μάχη είναι προς τα εμπρός και η έκβαση νικηφόρα. Το ΠΑΣΟΚ έδειξε τεράστιες αντοχές εσωτερικές δυνάμεις και ξέρει να μάχεται και να κερδίζει τα στοιχήματα της ιστορίας. Σ’ αυτό το ραντεβού μαζί της θα είναι συνεπής.

· Τι αισθάνεστε όταν διαβάζετε στον Τύπο ότι «η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου θέλει την πρωτιά στην Α’ Αθηνών»;

Στην ώρα της μάχης και μάλιστα τόσο κρίσιμης για το παρόν και το μέλλον της παράταξης μια τέτοια μυωπική προσδοκία με προσβάλλει βαθειά όπως επίσης φαντάζομαι ότι συμβαίνει και με την Άννα. Εξάλλου η στενή συνεργασία μας όπως και με όλα τα καταξιωμένα στελέχη της Αθήνας είναι καθημερινή και θα το δείτε στο αποτέλεσμα για το ΠΑΣΟΚ.

· Στη διάρκεια των τελευταίων 3,5 ετών ο κ. Γ. Παπανδρέου σας αξιοποίησε μόνο σε αποστολές… αυτοκτονίας. Θυμίζω τη μάχη για την Αθήνα και στη συνέχεια την εντολή για την ανασυγκρότηση της νεολαίας. Σας ενόχλησε αυτό;

Ποτέ δεν αντιμετώπισα τα μεγάλα στοιχήματα στη διαδρομή μου στο ΠΑΣΟΚ ως αποστολές αυτοκτονίας αλλά ως συμβολή στη δυναμική, την ενότητα και την νικηφόρα προοπτική του. Ήταν και οι δυο προκλήσεις που μου περιποιούν τιμή τις ήθελα συμφώνησα και τις υπηρέτησα. Εξάλλου ένιωθα πάντα και νιώθω άβολα στη θαλπωρή της σιγουριάς των εύκολων αποστολών που απλώς διανέμουν αξιώματα.

ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΜΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΗΜΕΡΙΑ

2007-08-29T23:02:00.000+03:00

του Κώστα Σκανδαλίδη

για το «ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ»

Για βδομάδες ζήσαμε τα δάση να καίγονται, τη σοδειά και το βιος των αγροτών να καταστρέφεται, τις περιουσίες πολιτών να εξαφανίζονται, ανθρώπους να χάνουν ακόμη και τη ζωή τους. Και απέναντι, ένα κράτος να παραπαίει και την πολιτεία αμήχανη να παρακολουθεί. Όταν το κακό καταλάγιασε, πάνω στα αποκαΐδια είδαμε τους κυβερνώντες να υπόσχονται παυσίπονα αντί για θεραπεία. Για να θυμηθούν κάποιοι ότι ακόμη και τα παυσίπονα της περσινής πυρκαγιάς στη Χαλκιδική δεν έφθασαν εκεί και το πρόγραμμα αποκατάστασης των ζημιών από το σεισμό στη Λευκάδα το 2003 σταμάτησε μόλις ξεκίνησε η εφαρμογή του. Στην πλούσια γλώσσα μας αυτή η στάση συμπυκνώνεται σε δύο λέξεις: Περιφρόνηση και Εμπαιγμός.

Μόλις τελείωσε η παράσταση της φωτιάς ανέβηκε νέο έργο. Εν όψει εκλογών «Όλα στο σφυρί». Αυξήσεις στους στρατιωτικούς μετά τις εκλογές, αποκωδικοποιητές σε άτομα με αναπηρία, μερικά εκατομμύρια ευρώ δωροεπιταγή στην Εκκλησία, επιδότηση κάποιων θέσεων εργασίας, ποδηλατόδρομοι για να ανασάνουν οι πόλεις, επίδομα με ψίχουλα για να διασκεδάσουν τις υποσχέσεις στους τρίτεκνους και τόσα άλλα που δεν μπορείς να θυμάσαι πια από το ημερήσιο δελτίο παροχών. Εδώ και πολλές μέρες βομβαρδιζόμαστε με μέτρα που στοχεύουν να αποδείξουν ότι κάθε κοινωνική ομάδα που βρέθηκε στο περιθώριο ή περίμενε τον Αϊ Βασίλη από τον Μάιο του 2004, κάποια ελάχιστα ευρώ θα βρεθούν στη τσέπη της. Είτε τώρα, είτε – κυρίως – μετά τις εκλογές. Την ίδια στιγμή αν κάποιος αθροίσει όλα όσα ακούσαμε ως τώρα δε θα ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια ευρώ. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό απέναντι στον ορυμαγδό των κερδών που σωρεύονται εδώ και τρεισήμισι χρόνια στους έχοντες και κατέχοντες με τις ταξικές επιλογές της κυβέρνησης; Το ένα δέκατο από αυτά που πήρε από αδύναμους με την αύξηση 1% του ΦΠΑ ή αν θέλετε από αυτά που χάρισε στους πλουσίους με τη μείωση του φόρου στα διανεμητέα κέρδη. Και αυτό στην πλούσια γλώσσα μας αποκαλείται με τις ίδιες λέξεις: Περιφρόνηση και Εμπαιγμός.

Αναζητώντας το λόγο που θα επιστρατεύσουν για να στηθούν πρόωρα οι κάλπες, οι κυβερνώντες σκέπτονται φωναχτά. Ομολογούν δημοσίως ότι θέλουμε εκλογές όχι γιατί υπάρχει κενό εξουσίας, πλήρης ακυβερνησία και παράλυση του κράτους, υπονόμευση εκ των έσω της οικονομικής σταθερότητας και εμφανής αναπτυξιακή υστέρηση και στασιμότητα. Αυτό θα ήταν ένας επαρκής λόγος. Αλλά γιατί αν δεν γίνουν εκλογές τώρα, ο προϋπολογισμός δεν θα αντέξει το βάρος των δεκάδων εξαγγελιών και των ανύπαρκτων παροχών. Κρύβοντας επιμελώς ότι η θριαμβευτική έξοδος από την επιτήρηση που οι ίδιοι μας εγκλώβισαν μπορεί να είναι πρόσκαιρη. Ανοίγοντας εκ παραλλήλου την κρυφή ατζέντα. Ασφαλιστικό, νέοι σκληροί έμμεσοι φόροι, πλήρης απελευθέρωση της αγοράς εργασίας που φέρνει ακρίβεια και ανεργία, ιδιωτικοποίηση του κράτους και ουσιαστική κατάργηση κάθε έννοιας δημόσιου συμφέροντος. Φαύλος κύκλος. Έτσι, όμως, περιφρονούν προκλητικά τους θεσμούς και εμπαίζουν ανερυθρίαστα τους πολίτες.

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που ο σημερινός Πρωθυπουργός με φονικό όπλο την καθημερινότητα έπληξε το ΠΑΣΟΚ και τον Κώστα Σημίτη. Βαπτίζοντας καθημερινότητα το υπέρτατο δικαίωμα των πολιτών. Το δικαίωμα στην ευημερία. Το δικαίωμα στην καλύτερη ζωή και στην δίκαιη κατανομή του πλούτου. Το δικαίωμα στην ίση και ανάλογη ανταπόδοση από την κατανομή των βαρών. Το δικαίωμα στη διασφάλιση των περιβαλλοντικών, κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών που καθορίζουν την ποιότητα ζωής. Το δικαίωμα στο κοινωνικό κράτος, στο ασφαλές μέλλον.

Σήμερα η σκληρή καθημερινότητα εκδικείται τον κ. Καραμανλή. Γιατί αυτό το δικαίωμα που επανέρχεται στο προσκήνιο ως το κρίσιμο διακύβευμα της ερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης το αντιμετώπισε από την αρχή με περιφρόνηση και εμπαιγμό.

Το δικαίωμα στην ευημερία προϋποθέτει κόμματα, πολιτικούς και πολιτικές που μπορούν να εμπνεύσουν τις αναγκαίες ανατροπές και να εγγυηθούν συγκεκριμένες λύσεις. Να μπορούν να σχεδιάσουν εθνικά και τολμηρά την πολιτική προστασία, να προσαρμόσουν τη χώρα και την οικονομία της στις κλιματικές και περιβαλλοντικές αλλαγές. Να μπορούν να εγγυηθούν ένα κοινωνικό κράτος που δεν τρέφεται με τα περισσεύματα του προϋπολογισμού αλλά διασφαλίζει τους όρους της δίκαιης αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου. Να μπορούν να επιβάλλουν επιτέλους κανόνες και ρυθμίσεις στην αγορά, την παραγωγή, την κοινωνική οργάνωση και να διασφαλίσουν κράτος ποιότητας, διαφάνειας και αποτελεσματικότητας. Κι αυτό να το πράξουν μαζί με τους πολίτες χωρίς να τους εμπαίζουν και να τους περιφρονούν.

Ήδη η σύγκριση του ΠΑΣΟΚ που έφυγε με την ΝΔ που προέκυψε, ανατρέπει τους συσχετισμούς του 2004. το ΠΑΣΟΚ που έρχεται δεν φιλοδοξεί να συγκριθεί με τη ΝΔ, αλλά με τον εαυτό του και οφείλει να αποδείξει ότι αυτή τη φορά θα εγγυηθεί με συνέπεια και νέο ήθος το δικαίωμα στην Ευημερία. Τότε η νίκη θα είναι πράγματι μεγάλη.

YΠΕΡΟΨΙΑ ΚΑΙ ΜΕΘH

2007-08-29T23:00:00.000+03:00

του Κώστα Σκανδαλίδη

για «Το ΒΗΜΑ της Κυριακής»

Από την μεταπολίτευση ως τις μέρες μας ο απλός έλληνας πολίτης έζησε εννέα κυβερνητικές θητείες στην υπερτριαντακονταετή διαδρομή της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας. Δυο του Κ. Καραμανλή του Πρεσβύτερου, τρεις του Α.Γ. Παπανδρέου, δυο του Κ. Σημίτη, μια του Κ. Μητσοτάκη και μια του Κ. Καραμανλή του Νεώτερου.

Τι έχει να θυμάται θετικό απ΄ αυτές;

Από την πρώτη Κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή του Πρεσβύτερου θυμάται την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, την έκπτωση της βασιλείας, την νομιμοποίηση του ΚΚΕ και από την δεύτερη την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Από την πρώτη Κυβέρνηση του Α.Γ. Παπανδρέου τι να πρωτοθυμηθεί. Το κράτος πρόνοιας, την ενδυνάμωση των φτωχών, την εθνική συμφιλίωση, το αίσθημα της δημοκρατίας, την αναδιαπραγμάτευση με την ΕΟΚ, την ορμητική είσοδο νέων κοινωνικών δυνάμεων στο προσκήνιο της ιστορίας. Από την δεύτερη Κυβέρνηση του Ανδρέα θυμάται το Μάρτη του ’87, τη σύγκλιση και τα ΜΟΠ, τη σταθεροποίηση της οικονομίας και από την τρίτη το πρόγραμμα σύγκλισης και τη διεκδίκηση πλουσιοπάροχων κοινοτικών πόρων. Από την πρώτη θητεία του Κώστα Σημίτη θυμάται την πορεία προς την ΟΝΕ και το Ευρώ, την ταχύρυθμη ανάπτυξη και την επίτευξη οικονομικών στόχων που φάνταζαν μακρινοί. Ενώ από τη δεύτερη τα μεγάλα έργα, το Ελσίνκι τους Ολυμπιακούς, την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την είσοδο της χώρας στο σκληρό πυρήνα της Ένωσης και στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων.

Από τη «δεξιά παρένθεση» των αρχών της δεκαετίας του ’90 θυμάται μόνο το «βρώμικο ‘89», την λυσσώδη προσπάθεια να πάνε στη φυλακή τον Ανδρέα Παπανδρέου στο όνομα μιας «κάθαρσης» που ανέστειλε την ανοδική πορεία της χώρας. Το 0+0=14% και την αποτυχημένη πολιτική των ιδωτικοποιήσεων. Ήταν μια κυριολεκτικά χαμένη τετραετία.

Τι θα έχει να θυμάται θετικό ο απλός έλληνας πολίτης από τη θητεία του Κ. Καραμανλή του Νεώτερου που λήγει αυτόν τον καιρό; Σχεδόν τίποτε.

Αντίθετα θυμάται την επιτήρηση που καθυστέρησε άσκοπα τη χώρα για τρία ολόκληρα χρόνια. Το «βασικό μέτοχο» που προσέκρουσε στα βράχια των Βρυξελλών. Τη συγκάλυψη των υποκλοπών και το χειρισμό του θέματος της απαγωγής των πακιστανών που προσέβαλαν βάναυσα τη δημοκρατία. Τις ψευδεπίγραφες εισπρακτικές μεταρρυθμίσεις. Την απροκάλυπτη «επανίδρυση» του κομματικού κράτους. Τα «ομόλογα» που σχεδιάστηκαν για να καταληστεύσουν τα ταμεία. Που είναι η ηθική ρητορική της «νέας διακυβέρνησης», ο μύθος του ασυμβίβαστου ηγέτη, η σωρεία των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων; Άλλη μια κυριολεκτικά χαμένη τετραετία.

Όμως, αυτή η άδοξη θητεία διαθέτει κάτι επί πλέον από την πρώτη «δεξιά παρένθεση». Έχει υπεροψία και μέθη, για να δανειστώ από τον Καβάφη τον καταπληκτικό του στίχο: «Υπεροψίαν και μέθην (θα) είχεν ο Δαρείος».

Υπεροψία και μέθη στον ερασιτεχνικό και επιπόλαιο τρόπο που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες του τόπου. Στον τρόπο που διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα. Στον τρόπο που λυμαίνονται τον εθνικό πλούτο. Στον τρόπο που εγκαθιστούν τις παρέες τους στη διαχείριση της εξουσίας. Στον τρόπο που προσπαθούν να κατεδαφίσουν και να ξαναγράψουν την πρόσφατη ιστορία. Στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις φυσικές καταστροφές. Στον τρόπο που μεταφέρουν και κατανέμουν κυνικά τον πλούτο υπέρ των ολίγων.

Αυτή την υπεροψία και τη μέθη πρέπει να καταδικάσει ο λαός με τη ψήφο του στις εκλογές και να αποβεί αυτή η θητεία άλλη μια «δεξιά παρένθεση». Εδώ βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα της επερχόμενης αναμέτρησης. Θα συνεχίσει η χώρα να οπισθοχωρεί ή θα βρούμε το δρόμο που θα την οδηγήσει ξανά μπροστά;

Έχουμε χρέος να δημιουργήσουμε αυτό το δρόμο μέσα από μία μεγάλη δημοκρατική ανατροπή. Και πριν απ΄ όλα να νικήσουμε χωρίς ίχνος υπεροψίας ή μέθης . Και με «μάλλον κατανόηση της ματαιότητος των μεγαλείων» για να χρησιμοποιήσω έναν ακόμη στίχο του μεγάλου Αλεξανδρινού από τον «Δαρείο».