Użytkownicy nie wiedzą czego chcą

Gdyby producenci polegali tylko i wyłącznie na tym, co mówią klienci, to nie sądzę, bym teraz siedział przy notebooku i pisał te słowa. Użytkownicy potrzebują podpowiedzi ze strony twórców, a najlepiej gotowych rozwiązań dotyczących ich problemów. Oczywiście, ich opinie należy zawsze rozważać, jednak jak user ma chcieć coś czego nie umie sobie wyobrazić bądź z czego nie zdaje sobie sprawy?

Użytkownicy chcą prostych rozwiązań

Prostota to jeden z kluczy do sukcesu i marzenie użytkowników. Ich nie interesują niesamowite, trzyliterowe technologie, tylko funkcjonalność i użyteczność. Interface ma być ładny, schludny, czytelny i jednoznaczny. Każdy nieprzemyślany element ze strony twórców może skutecznie odstraszyć użytkownika od produktu. Nie należy także przesadzać z “wodotryskami” – te mają zwyczaj nie działać jak trzeba :-)

Użytkownicy są chętni zapłacić

Jobs nie podjął rękawicy rzuconej przez HP czy Della. Jego sprzęt nie miał aspiracji do bycia najtańszym – miał gwarantować bezawaryjność i prostotę działania, by ludzie “mogli być kreatywni”. I faktycznie, zawsze znajdzie się grupa osób, która dobrze zapłaci za to, by mieć jak najmniej problemów ze sprzętem :-)

Ulepszaj inne produkty

iPod jest świetnym przykładem na to, że wystarczyło z gotowych elementów zbudować odtwarzacz przyćmiewający swoją funkcjonalnością resztę “empetrójek”. Miniaturowy dysk od Toshiby niewiedzącej co z nim zrobić czy niewielka firma z gotowym firmwarem – czasem wszystko jest już zrobione, wystarczy “tylko” to połączyć.

Nie pracuj u Jobsa :-)

“Wielcy trwożni” to nie są ludzie, których chciałbym mieć nad sobą. Huśtawka “bohater/dupek” jest dla mnie redukowaniem człowieka do roli “kreatywnej maszyny”, która jeśli zaczyna zwalniać ląduje na śmietniku i nikt o niej nie pamięta. Rozumiem, że sukces kosztuje, ale w mojej ocenie jest granica, której nie powinno się przekraczać.

Na pewno znajdzie się dużo więcej ciekawych myśli z tej książki – te po prostu utkwiły mi w pamięci. Generalnie polecam książkę, bowiem na dwustu stronach opisano jak funkcjonuje Apple i że bez Steve’a nie było by tym, czym jest teraz. Swoją drogą zastanawiam się co stanie się z tą firmą, gdy Jobs będzie zmuszony zakończyć swoje bycie CEO.

Załóżmy, że mamy taki oto kod:

    class First
    {
        static First()
        {
            Console.WriteLine("First static constructor");
        }

        public static void DoSth()
        {
            Console.WriteLine("Let's do sth");
        }
    }

    class Second : First
    {
        static Second()
        {
            Console.WriteLine("Second static constructor");
        }
    }

Jeśli wywołamy metodę First.DoSth() w outpucie otrzymamy:

First static constructor
Let's do sth

Jeśli jednak spróbujemy z Second.DoSth() otrzymamy… to samo?! A gdzie wykonanie statycznego konstruktora klasy Second? Wszak w dokumentacji MSDN możemy przeczytać:

A static constructor is called automatically to initialize the class before the first instance is created or any static members are referenced.

I… to się zgadza! Podejrzyjmy Reflectorem jak kompilator zbudował aplikację:

W związku z tym, iż metoda DoSth() jest w klasie First, kompilator ‘olewa’ nasze wywołanie przez klasę Second, przez co statyczny konstruktor tej drugiej się nie wykona. Jest to o tyle niebezpieczne (co sam w swoim kodzie ‘przetestowałem’), że jeśli metoda DoSth() jest w jakikolwiek sposób zależna od wyniku statycznego konstruktora (a wcześniej nic i nikt nie odwoływał się do Second), to możemy spędzić trochę czasu na szukaniu błędu…

Najpopularniejsze tagi (wg ilości użycia)

1. drogiblipie – 37972
2. slucham – 37262
3. nocnemarki – 28882
4. dobranoc – 23272
5. mac – 23019
6. dziendobry – 16920
7. off – 15858
8. ankieta – 13660
9. warszawa – 13607
10. film – 13513
11. lol – 13291
12. blip – 13125
13. fail – 13003
14. iphone – 12521
15. muzyka – 11567
16. foto – 11457
17. kawa – 11108
18. wyraz – 10744
19. gastrofaza – 10678
20. wtw – 10459
21. bry – 10120
22. apple – 9350
23. blog – 9171
24. sport – 8968
25. jobsprz – 8580

Jak widać #drogiblipie nieznacznie ustępuje miejsca #slucham. Fani Apple też mogą być dumni bo wylansowali aż trzy tagi ;-)

Najwięcej wspólnych tagowań

1. apple – mac 4766
2. nfo – release 4005
3. nfo – rls 4005
4. release – rls 4005
5. rls – release 4005
6. jobsprz – jobsprzmazo 2058
7. jobinne – jobinnemazo 1865
8. jobksie – jobksiemazo 1848
9. lol – rotfl 1801
10. jobinfo – jobinfomazo 1777
11. iphone – apple 1733
12. jobadmi – jobadmimazo 1684
13. slucham – muzyka 1622
14. nocnemarki – dobranoc 1621
15. drogiblipie – mac 1415
16. blipjutubekutek – slucham 1391
17. off – dobranoc 1330
18. sport – pilka 1260
19. jobsprz – jobsprzslas 1216
20. pilka – futbol 1197
21. iphone – mac 1139
22. joblogi – joblogimazo 1096
23. jobbudo – jobbudomazo 1064
24. kot – pokakota 1044
25. jobinne – jobinneslas 1023
26. jobobsl – jobobslmazo 1017

Po raz kolejny widać, że nagryzione jabłko ma wielu zwolenników. Jednak ’spambotom’ nie dają rady. Czy naprawdę twórcy takowych myślą, że ktoś ich czyta?

Ilość powiązanych tagów

1. drogiblipie – 6120
2. muzyka – 3099
3. fail – 3090
4. blog – 2902
5. slucham – 2888
6. lol – 2769
7. foto – 2652
8. warszawa – 2632
9. blip – 2551
10. film – 2498
11. mac – 2249
12. poznan – 2110
13. nocnemarki – 1961
14. wyraz – 1897
15. krakow – 1886
16. google – 1816
17. iphone – 1752
18. praca – 1746
19. wroclaw – 1725
20. apple – 1687
21. internet – 1672
22. dobranoc – 1556
23. linux – 1549
24. kawa – 1547
25. reklama – 1541

#drogiblipie jest powiązane aż z ponad 6 tyś. innych tagów! W stawce nie mogło zabraknąć #wyraz oraz #fail ;-)

‘Eklektyczność’ użytkowników

To zestawienie przedstawia z ilu tagów korzystali użytkownicy Blipa

1. pda – 2888
2. wezelki – 1478
3. pilkarskidziennikpl – 1446
4. bushman0editing – 1346
5. cassia – 1181
6. nevamarja – 1059
7. joilet – 915
8. kali187 – 888
9. reuptake – 789
10. auditlog – 773
11. boken – 760
12. futomaki – 758
13. fanatyk – 745
14. bobiko – 727
15. alex79 – 717
16. ubik – 698
17. gp24 – 695
18. lukaszwiecek – 691
19. chinskimandaryn – 690
20. arturcz – 685
21. koordian – 672
22. darek – 666
23. felinity – 662
24. paweloko – 647
25. jouki – 647

Podium zajmują boty. Na szczęście dalsza lista to w większości ludzie wśród których znalazł się m. in. ^reuptake.

Najczęściej tagujący użytkownicy

Lista zawiera użytkowników wraz z całkowitą liczbą otagowań statusów

1. jobmaster – 158161
2. nf0pl – 12019
3. pda – 11186
4. igolpl – 9770
5. bushman0editing – 8911
6. joilet – 7636
7. kali187 – 7396
8. stancje – 7250
9. pilkarskidziennikpl – 6827
10. utek – 5825
11. twojpudelek – 5698
12. tomekwojcik – 4882
13. jouki – 4859
14. bobiko – 4776
15. wezelki – 4644
16. cassia – 4560
17. aden – 4540
18. rrh – 4530
19. futomaki – 4516
20. wiadomosci24 – 4489
21. pokery – 4250
22. nicho – 4127
23. lavinka – 3919
24. ksx4system – 3884
25. boken – 3869

Pierwsze miejsce należy do bota miażdżącego resztę stawki. Z ‘ludzkich’ użytkowników palma pierwszeństwa należy się ^bushman0editing, który jakiś czas temu skasował/zmienił konto.

Tagi dnia

Te tagi były najpopularniejsze w ciągu 24h

1. nfo (09.12.2009) 2095
2. rls (09.12.2009) 2094
3. release (09.12.2009) 2094
4. kdt (21.07.2009) 1578
5. skojarzenia (20.10.2009) 1209
6. smacznykot (06.08.2009) 1191
7. e3 (02.06.2009) 994
8. nfo (08.12.2009) 903
9. release (08.12.2009) 903
10. rls (08.12.2009) 903
11. mamtalent (07.11.2009) 854
12. smacznykot (05.08.2009) 816
13. internetbeta (23.09.2009) 734
14. wwdc (08.06.2009) 734
15. nfo (07.12.2009) 713
16. release (07.12.2009) 712
17. rls (07.12.2009) 711
18. czatgg (29.06.2009) 631
19. lm (27.05.2009) 618
20. mamtalent (05.12.2009) 583
21. internetbeta (24.09.2009) 582
22. mamtalent (14.11.2009) 569
23. mamtalent (17.10.2009) 548
24. mamtalent (21.11.2009) 537
25. smacznykot (29.08.2009) 536

Nie obyło się bez KDT, Ligii Mistrzów czy programu “Mam talent”. Dziwi tylko #smacznykot ;-)

Uff… To by było na tyle. Statystyki nie są szczególnie dogłębne, chodziło raczej o rozszerzenie wpisu na Bliplogu. Jeśli ktoś byłby zainteresowany zrzutem bazy BlipTagów zapraszam do ^skyknight :-)

1. … podczas instalacji systemu na drugim komputerze z tym samym kluczem okazało się, że aktywacja nie jest już możliwa. Rozwiązanie podsunął mi Tewux (też ‘cieńko’ idzie mu blogowanie ;-) ) – Windows jest dystrybuowany na dwie architektury (32- i 64-bitową), wystarczy więc… wygenerować sobie klucz używając drugiej architektury! Jest to dokładnie taki sam mechanizm jak przy Viście – instalator ani aktywator systemu pomijają sprawdzanie która z tych edycji systemu masz zainstalowaną.

2. … na niektórych uczelniach pojawił się także obraz płyty DVD z paczkami językowymi. Niestety, teoretycznie działają one tylko w wersji Ultimate… Na szczęście jest prosty w obsłudze program Vistalizator, dzięki któremu można dograć ’spolszczenie’. Jedyny minus (przynajmniej w moim przypadku) to pojawienie się we właściwościach systemu ‘Windows 7 Home Premium E‘ zamiast ‘Windows 7 Professional‘ ;-) Nie mam pojęcia czy jest to działanie legalne czy też nie. Logika podpowiada, że wszystko powinno być jak najbardziej okay, ale sami wiecie…

To na tyle, dzięki za uwagę ;-)

Jak na razie obsługiwane wirtualne systemy w tym trybie to XP, Vista oraz 7 – przydałyby się wersje serwerowe ;-)

Nowe Virtual PC działa tylko na procesorach ze wsparciem wirtualizacji przez co wersja 2007 pewnie jest ostatnią bez tego wymogu. Na moim komputerze wydajność takiego rozwiązania wydaję się być przyzwoita, choć okienka czasem potrafią się “przyciąć” ;-)

Garść porad

1. jeśli masz zainstalowanego Kaspersky’iego for Win7 to wyłącz w nim Proactive Defense – w przeciwnym przypadku będziesz dostawał komunikaty o niemożności zapisywania plików wirtualnej maszyny
2. aplikacje zainstalowane na wirtualnej maszynie pojawiają się w folderze Windows Virtual PC\Virtual Windows XP (Vista/7) w menu Start. Widziane są tam tylko skróty znajdujące się na wirtualnej maszynie w menu start dla All Users
3. Programy systemowe (Notatnik, Paint itp.) nie wyświetlają się w menu hosta. Jeśli chcesz mieć do nich dostęp, na wirtualnym systemie w edytorze rejestru przejdź do:
   HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\Windows NT\CurrentVersion\Virtual Machine\VPCVAppExcludeList
   i usuń wpisy z odpowiadającym programem.
4. w powyższym wpisie w rejestrze nie znajdziesz nic na temat Internet Explorer :-) By móc go uruchamiać skopiuj skrót do niego do menu start w All Users
   
5. spróbowałem odpalić maszynę wirtualną z Windows 2003 – działa bez zarzutu, niemniej trzeba uważać na “Virtual Credential Manager”, bo po chwili nieuwagi byłem kilka razy zalogowany na tym systemie ;-)

Garść linków

1. Virtual PC Beta for Windows 7
2. dyskusja nt. uruchamiania programów w wirtualnej maszynie

Uzyskanie kompatybilności wstecznej poprzez zastosowanie wirtualnej maszyny to dobry pomysł – mam ciche nadzieje, na to, że może kiedyś doczekamy się zupełnie nowego Windowsa z zupełnie nowym kernelem :-)

BlipTags

Jak na razie mój BlipBot bada wiadomości z przed kilku tygodni, dlatego też nowe statusy zostaną przejrzane później.

Ale to brzydkie!

Tak, wiem o tym doskonale. Są to niestety strzępy layoutu zrobionego kiedyś przez Geta dla ‘portaluktóryjużistniećniebędzie’ ;-) Designer ze mnie żaden, tak więc jeśli znalazłaby się jakaś dobra dusza, która poświęci swój jakże cenny czas i zaprojektuje jakiś prosty layout to będę bardzo wdzięczny :-)

Błędy? Pomysły?

Skrypt jest pełen błędów, niedoróbek i uproszczeń. Jeśli taką zauważyłeś lub coś Cię drażni albo masz jakiś inny pomysł – napisz w komentarzu, bądź na GG/Blip.

• REST
• WCF
• JSON

Całość opiera się na klasie WebChannelFactory, której to dostarczamy interface mapujący restowe operacje na metody. Jest to bardziej skonkretyzowana klasa względem ChannelFactory, nastawiona na czysto webową komunikację. WebChannelFactory potrafi także mapować odpowiedź serwera na odpowiednie klasy – obsługiwany jest zarówno XML jak i JSON. Myślę, że właśnie od owego mapowania warto zacząć pracę.

Blip na zapytanie dot. statusu odpowiada takim kodem:

{
  'id': 1,
  'created_at': "2007-10-18 11:27:20",
  'transport': {'id': 6, 'name': 'www'},
  'body': 'foobar http://rdir.pl/jk2hg',
  'type': 'Status',
  'user_path': '/users/frania',
  'pictures_path': '/updates/1/pictures',
  'recording_path': '/updates/1/recording',
  'movie_path': '/updates/12/movie'
}

Klasa w C# może wyglądać tak:

    [DataContract]
    public class Update
    {
        [DataMember(Name="id")]
        public int Id { get; set; }

        [DataMember(Name="created_at")]
        public string CreatedAt { get; set; } 

        [DataMember(Name="transport")]
        public Transport Transport { get; set; }

        [DataMember(Name="body")]
        public string Body { get; set; }

        private UpdateTypes type;
        [DataMember(Name = "type")]
        public string Type { get; set; }

        [DataMember(Name="user_path")]
        public string UserPath { get; set; }

        [DataMember(Name="recipient_path")]
        public string RecipientPath { get; set; }

        [DataMember(Name="pictures_path")]
        public string PicturesPath { get; set; }

        [DataMember(Name="recording_path")]
        public string RecordingPath { get; set; }

        [DataMember(Name="movie_path")]
        public string MoviePath { get; set; }
    }

Jak widać do wskazania klasy na którą odpowiedź ma być deserializowana używa się atrybuty DataContract, natomiast dla wartości – DataMember z opcjonalną właściwością Name. Według opisu API wartość type może mieć przyjmować tylko 4 wartości (Status, DirectMessage, PrivateMessage, Notice). Naturalne wydaje się być użycie enumeratora. Niestety, deserializer JSONa nie potrafi parsować ciągów znaków na enum – dozwolone są tylko wartości liczbowe. Podobnie jest z datą – nie można w tym przykładzie dać typu DateTime właściwości CreatedAt, ponieważ odpowiedź ze strony serwera ma postać np. 2007-10-18 11:27:20, natomiast .Net wymaga Date([ilość ticków]). Problem można rozwiązać poprzez dopisanie właściwości/metod samodzielnie parsujących te dane.

Następnym krokiem jest utworzenie interface’u, który stanowić będzie “kontrakt” między klientem a serwerem. Tak jak dla klas danych, również i tutaj trzeba nadać odpowiedni atrybut – ServiceContract.

    [ServiceContract]
    public interface IBlipApi
    {

    }

Do każdej z metod również musimy dodać atrybuty. Zawsze musi się pojawić OperationContract oraz drugi atrybut określający sposób komunikacji

    public interface IBlipApi
    {
        [OperationContract]
        [WebGet(UriTemplate = "/updates/{id}", ResponseFormat = WebMessageFormat.Json)]
        Update GetUpdate(string id);

        [OperationContract]
        [WebInvoke(UriTemplate = "/updates?update[body]={body}", Method = "POST"]
        void CreateUpdate(string body);

        [OperationContract]
        [WebInvoke(UriTemplate = "/updates/{id}", Method="DELETE")]
        void RemoveUpdate(string id);
    }

WebGet jest de facto atrybutem WebInvoke z ustawioną metodą GET. W parametrze UriTemplate podajemy ścieżkę (bez adresu serwera – o tym później) zapytania. W nawiasach klamrowych pojawią się wartości z parametrów przekazanych do metody. Niestety, owe parametry mogą być tylko typu string (nie wiem czemu przy innych typach nie może być wywoływana metoda ToString()). W metodach zwracających dane trzeba jeszcze określić jakiego są one typu – domyślnie XML.

Tak gotowy interface trzeba przekazać fabryce.

            WebChannelFactory<IBlipApi> channelFactory = new WebChannelFactory<IBlipApi>(new WebHttpBinding(), new Uri("http://api.blip.pl"));
            IBlipApi api = channelFactory.CreateChannel();

W teorii byłoby to na tyle. Ale jest ‘ale’ ;-) API Blipa (tak jak pewnie wiele innych) potrzebuje w nagłówku żądania dwóch parametrów: Accept: application/json oraz X-Blip-API: 0.02. Nie znalazłem innego rozwiązania jak skorzystać z kontekstu i ustawienia w nim odpowiednich nagłowków

            WebChannelFactory<IBlipApi> channelFactory = new WebChannelFactory<IBlipApi>(new WebHttpBinding(), new Uri("http://api.blip.pl"));
            IBlipApi api = channelFactory.CreateChannel();
            using(OperationContextScope context = new OperationContextScope((IContextChannel)api))
            {
             WebOperationContext.Current.OutgoingRequest.Accept = "application/json";
             WebOperationContext.Current.OutgoingRequest.Headers.Add("X-Blip-API", "0.02");
             WebOperationContext.Current.OutgoingRequest.Headers.Add("Authorization", string.Format("Basic {0}",
                EncodeTo64(string.Format("{0}:{1}", user, password))));
                                    Console.WriteLine(api.GetUpdate("555").Body);
            }

W powyższym przykładzie dodałem jeszcze w nagłówku dane do autoryzacji w serwisie. Drugim “ale” jest odpowiedź z serwera Blip – .Net spodziewa się otrzymać Content-Type: application/json, tymczasem dostaje text/js przez co wyrzuca wyjątkiem. Najlepiej byłoby móc ustawić, iż zawsze z tego serwera otrzymujemy dane w postaci JSONa. W tym celu musimy utworzyć własny obiekt Binding() i przekazać mu inny obiekt z metodą informującą o tym, że zwrócone przez serwer dane to obsługiwany format. Brzmi zawile ale kod powinien to wyjaśnić. Najpierw tworzymy klasę dziedziczącą po WebContentTypeMapper.

    internal class BlipMapper : WebContentTypeMapper
    {
        public override WebContentFormat GetMessageFormatForContentType(string contentType)
        {
            return WebContentFormat.Json;
        }
    }

Czego byśmy nie dostali w odpowiedzi traktujemy to zawsze jako JSON. Oczywiście, bardziej ambitni mogą zacząć tutaj odpowiednio sprawdzać przychodzącą wartość. Następnie definiujemy taką metodę:

        private Binding GetBinding()
        {
            CustomBinding binding = new CustomBinding(new WebHttpBinding());
            WebMessageEncodingBindingElement element = binding.Elements.Find<WebMessageEncodingBindingElement>();
            element.ContentTypeMapper = new BlipMapper();
            return binding;
        }

Tworzy ona nasz własny obiekt Binding() i dodaje do niego wcześniej zdefiniowanego mappera. Trzeba jeszcze tylko zmodyfikować jedną linię:

            WebChannelFactory<IBlipApi> channelFactory = new WebChannelFactory<IBlipApi>(GetBinding(), new Uri("http://api.blip.pl"));

Voila!

Jak widać utworzenie klienta REST w .Necie 3.5 nie jest trudne – większość operacji przejmuje na siebie WCF. Jednak nie ma róży bez kolców – nie wszystkie typy danych łatwo się mapują, przekazywane w parametrach wartości muszą być stringami i nie ma żadnego mechanizmu ich sprawdzania. Także zabawa z kontekstami przy ich dużej ilości może być kłopotliwa.

Ten wpis nie powstał “znikąd”. Pomogły następujące strony:

• Carlo’s blog – kilka przykładów użycia WCF
• dyskusja nt. dostępu do nagłówków HTTP
• użycie atrybutu WebInvoke
• kurs REST i WCF (linki do poprzednich części w treści wpisu)
• dyskusja WCF i JSON

Dzięki!

Pliki
kod źródłowy (Visual Studio 2008)
UPDATE [01.01.2010]
projekt na GitHub

Wymagania
.Net Framework 3.5

Użycie

Generalnie wszystkie wywołania metod znajdują się we właściwości Api klasy Blip. Jest tak dlatego, że podczas pobierania owej właściwości tworzony jest kontekst z wymaganymi przez API nagłówkami HTTP. Jeśli aplikacja, która piszesz łączy się z innymi źródłami danych przez HTTP, warto dla bezpieczeństwa wywoływać metodę Blip.Dispose() lub używać klauzuli using(), by usunąć kontekst.

Parametry przekazywane do wywołań niestety mogą być tylko typu string (wymóg WCF UPDATE: cóż, w innym kontekście może i można, ale ja dostaje wyjątek) i nie są w żaden sposób sprawdzane.

using (WcfBlip.Blip blip = new WcfBlip.Blip(“uzytkownik”, “haslo”)) // logujemy się
{
Updates[] updates = blip.Api.GetUpdates(); // pobiera ostatnie statusy użytkownika
Updates[] updates2 = blip.Api.GetUpdates(“10″, “5″); // pobiera 10 ostatnich statusów zaczynając od 5
User user = blip.Api.GetUser(“jack”); // pobiera dane nt. użytkownika “jack”
}

Trochę więcej przykładów znajduje się WcfBlipTest

Choć według opisu API jest podział na update’y, statusy, prywatne wiadomości i uwagi, to zdecydowałem się na jedną klasę Update, która to posiada właściwość Type, po której to można rozpoznawać typ wiadomości.

Do poprawki

• uzupełnić brakujące metody (upload obrazków, avatarów, backgroundów)
• dodać komentarze do kodu
• dodać do klas encji właściwości zwracające nazwy użytkowników (a nie jak teraz – tylko ich URL)
• wprowadzić obsługę błędów (na razie nie ma żadnej)

Licencja
MIT

Wszelkie komentarze i uwagi mile widziane :-)

P.S. W najbliższym czasie postaram się napisać o tworzeniu klientów REST w .Necie za pomocą WCF.

Call to undefined function: register_sidebar_widget

“Szybkie” rozwiązanie zostało przedstawione w tym poście, chociaż wydaję mi się trochę błędne, stąd też sadzę, że ten kod jest lepszy:

function widget_becool ($args) {
echo $args['before_widget'];
echo $args['before_title'];
echo ‘Becool!’;
echo $args['after_title'];
// sth
echo $args['after_widget'];
}

function widget_init_becool() {
register_sidebar_widget( ‘Becool’, ‘widget_becool’ );
}
add_action(‘widgets_init’, ‘widget_init_becool’);

Można użyć create_function(), ale myślę, że tak jest czytelniej :-)