Goeiemorge,

Ja zal het wel merke maar ik mis ee letter op mij bord.
Heb melk gemorst…

Alles gaat goed met Jitske.
Goed geslape, melk gedroke, mometeel flik aa t spele.

Hihi grappig he… Hopelijk ku je ee beetje volge…

Tot later,
X

Moehaha!

Deze jonge snuiter maakt fijne muziekskes en blaast je zonder blozen terug in de tijd. Soms vijftien jaar, soms vijfendertig jaar. Goeie stem, goeie songs, goeie muzikanten. Bij de Nederbovenburen is hij alvast behoorlijk populair en van mij mag hij in België ook wel een hit of twee scoren.

Drie filmpjes:

Sounds Familiar:

Silverman Hotel:

Promofilmpje:

ik wil je maar gewoon effe laten weten dat ik je allergrootste fan ben. Altijd al geweest. Als kind droomde ik ervan om keeper te worden en blonde krullen te hebben. Dat is helaas mislukt. Niet iedereen kan succesvol zijn in het leven.

Gelukkig heb ik een tijdje terug de eer gehad om je te ontmoeten. Dat was erg leuk, vond je ook niet? Samen gezellig met onze hondjes ravotten! De foto die Debby toen van ons gemaakt heeft, staat hier te pronken in de huiskamer. Kijk eens hoe liefdevol mijn hondje Blackie naar Angie gluurt. Vriendjes voor het leven, net als jij en ik!

Hopelijk tot gauw op tv of zo,
spekvriend

(Omdat de echte Brieven aan de Pfaffs zo pijnlijk gemeend zijn.)

Antwerpen Noord. 2060. Denk aan de Seefhoek, Stuivenberg, De Coninckplein, het Sint-Jansplein, Den Dam. Een buurt met een slechte reputatie: drugs, criminaliteit, armoede, werkloosheid en zwerfvuil. En daar wonen wij al twee jaar, op ’t Schoolplak. Een berucht pleintje omdat er vroeger nogal wat vechtersbazen woonden.

We moeten niet onnozel doen: het is een moeilijke buurt. De Seefhoek is altijd al een wijk van arme mensen geweest. Zwervers drinken Cara Pils op een bankske op’t plein. Het Seefbier van nu. In de zomer ligt er een berg zwerfvuil, en élke morgen wordt dat opgekuist door de mannen van’t Stad. Waarvoor oneindig veel dank. Er lopen hier soms junks over ’t straat. Ge ziet het aan de bleke schrale huid die hun magere botten bij elkaar houdt. Maar ik ben zelf ook bleek en schraal en mager, dus ik kan mij ook vergissen. Drugsdealers heb ik hier nog niet gezien eigenlijk. En criminaliteit ook nog niet. Knock on wood. Tien straten verder zouden de problemen wél ondraaglijk zijn als het donker wordt naar’t schijnt, maar ik heb er zelf dus nog niks van gemerkt. Sorry. En o ja, 2060 is ook de buurt van 150 verschillende nationaliteiten.

Er was ooit een reportage van Panorama op de BRT over racisme in de Seefhoek (deel 1, deel 2 en deel 3). Gruwelijk. Het ergste van al is dat deze reportage nu, in 2010, ook perfect opnieuw gemaakt zou kunnen worden. Het hangt er van af wie je voor de camera zet. Ik heb ooit in een café met een politieagent gesproken van het kantoor in de buurt. Ik huiver nog altijd. Hij zei: “Ik snap niet hoe jij tussen die bruine apen kunt wonen. Ze trekken messen, breken in, slachten elkaar af en plegen overvallen”. De politie, je vriend. Onlangs was er een reportage in Koppen over de problemen in de buurt. Ik zou het niet tof vinden, als er iemand in mijn keldergat duikt of staat te dealen voor mijn huis. De beelden spreken voor zich: je zal er maar wonen, in 2060. De titel van de reportage: “Antwerpen-Noord: leven tussen de drugs”.

‘t Is zoals Ilse zegt: het is maar wat je laat zien. We hebben bijvoorbeeld ook Park Spoor Noord, Het Oude Badhuis, Filmhuis Klappei, ’t Fonteintje, Den Beulingspecialist, Café De Kroon, échte kebab, verse munt (€0,15 per bussel) en fantastische groentenwinkels. De slechtste winkel van heel de buurt is de City Delhaize.

Waar zitten die cameraploegen als ik samen met zeven Marokkaanse mannen mijn auto in gang probeer te duwen. Ik had nochtans maar aan één iemand hulp gevraagd. Waar zitten die cameraploegen als mijn ouders aangesproken worden op straat omdat ze een tagine hadden gekocht in de Handelsstraat. “Goeie keuze, eet smakelijk!” Waar zitten de cameraploegen als de zwervers naast ons op de bank komen zitten en vragen: “Wie gehts, how are you, hoe gaat het, comment allez-vouz, quatro stagioni?”. Of de buren die souvenirs voor ons meebrengen uit Marokko en ons proficiat komen wensen met de geboorte van onze dochter.

Verbouwen in 2060, ook tof. Heel de buurt leeft mee. Toen wij een stukadoor op bezoek hadden, stonden er vijftien supporters met een kop thee in de hand naar zijn camionette te gluren, want daarin stond een machine om gips tegen de muren te spuiten en dat kennen ze hier niet. Spectaculair! En ze hebben die jongen een cola gegeven, want hij leverde goed werk, vonden ze. Ik vind dat sympathiek. Mijn bouwmateriaal koop ik vaak bij Turkse bouwhandels, want daar zijn ze ook vriendelijk: “steek alles maar in onze camionette, we zullen het wel snel bij u thuis afzetten”. Gratis levering binnen het halfuur, ook op zondag. En als ge vaak over de vloer komt, dan ronden ze uw kasticket naar beneden af. Dat laatste geldt ook in de buurtwinkels trouwens. Eigenlijk is het hier even volks als in Kasterlee of Wiekevorst.

Waarmee ik maar gewoon wil illustreren dat niet alles kommer en kwel is in 2060. Als ge maar met de juiste ogen kijkt.

ps: Voor de liefhebbers: neem eens kijkje op de website van Noordlink met alle nieuws uit het Noord. Mooi is die niet, maar wel fijn om te lezen. Van steekpartijen tot vrolijke berichten over de buurtwerking. Voor elk wat wils!

Maar ik heb haar ingeruild voor iets beters: elke week een dagje extra bij mijn dochter. Vijf dagen zonder haar, dat kon ik niet aan, dus wou ik 4/5de gaan werken. Een dag minder werken betekent doorgaans minder geld op de rekening, dus moesten er hier keuzes gemaakt worden.

‘t Was rap beslist: baaj baaj kuisvrouw, koedjiekoedjie mijn lieve baby.

En ooit komt er een dag dat wij alles kunnen betalen, want ik ga de win for life winnen. Ik voel het.

Awel, een paar filmpkes om de dag mee te beginnen:

Eerst een live-fragmentje uit 1938: j’attendrai. Let ook op de montage van het filmpje: ge ziet en hoort het knip- en plakwerk. Zeer charmant.

Dan nog twee luisterliedjes: Sweet Georgia Brown en Minor Swing, allebei klassiekers.

Met twee vingers in de neus, de beste gitarist aller tijden.
Django leeft.

Gisteren heb ik mij bijzonder naïef getoond. Ik bén dat ook gewoon eigenlijk. “Al te goed van vertrouwen”, zegt de Van Dale. Klopt als een bus! Ik vertrouw altijd op mijn medemens, bekend of onbekend en dat zou ik beter wat minder doen. Triestig is dat, maar het zou mij veel problemen besparen. Zaken die ik in vertrouwen vertel worden misbruikt of doorgespeeld, en door mensen van wie ik denk dat ze handelen ter goeder trouw, word ik uiteindelijk genadeloos in de zak gezet. Het zou mij ook geld besparen, zo wat minder naiëf zijn. Al minstens 25 euro!

Die 25 euro gaf ik gisteren op straat weg aan een bedelaar. Normaal doe ik dat niet, want er zijn zoveel bedelaars en veel ervan gaan met uw geld gewoon drugs kopen. Ik hou niet van drugs, dus ik sponsor dat niet.
Maar gisteren dus, werd ik achterna geroepen en dom genoeg kijk ik achterom. Ik word achterna gemankt door een zwarte man, die mij aanspreekt: “You don’t know me, but I am your brother and I need your help”. Waarop hij prompt begon te huilen. Echt he, met tranen en al.

Dom als ik ben, laat ik mijn hart breken. En naïef als ik ben geloof ik een verhaal van een ongeluk en ziekenhuis en uit het land zetten en diabetes (hij liet zelfs zijn prikdinges zien he!!) En over een vriend in Nederland en over een treinticket. Pas op: ik heb tegengeprutteld hoor. Maar ik mocht hem zelf op de trein zetten en hij zou mij een kaartje sturen als ik hem hielp enzo. Dat bewijst toch alles!? Hij weende trouwens harder en harder.

Soit. Ik had alleen 20 euro op zak. En een bon van de Delhaize van 5 euro. Ik heb hem dat allemaal gegeven. Want ik dacht: stel dat het waar is, en ik help hem niet, ik loop gewoon met mijn geld naar huis en laat hem staan, dan is dat toch écht zielig?

Blij dat hij was, dat kunt ge niet geloven! Ik had hem gered! En zijn dode familie zou mij in mijn dromen komen bedanken! Halleluja!

Thuisgekomen stuur ik een mailtje naar Spekvriend, met mijn verhaal en dat hij wel boos zou zijn dat ik zomaar zoveel geld weggeef aan een vreemde. En dat hij mij wel een stom en naïef kieken zou vinden.

Dat vond hij inderdaad, want een half jaar geleden is Spekvriend blijkbaar door krek dezelfde man aangesproken, met krek hetzelfde verhaal. Godmiljaardedju! Toen ik dat hoorde brak mijn gouden hart, voor de tweede keer op een uur tijd. Niet omdat ik mijn 25 euro kwijt ben. Wel omdat ik in de zak ben gezet, terwijl ik het zo goed meende met die man. Wel omdat ik wellicht zijn shot heroïne heb betaald en dat idee kan ik maar moeilijk verdragen.

Deze nacht heb ik gedroomd. Maar niemand is mij komen bedanken.

Ik ben een naïef kieken, ‘t is maar dat ge ‘t weet.

Ja, lach maar.

Elke keer als ik alleen op mijn slaapkamer zat, landde Petrus op de vensterbank en tikte met zijn snavel tegen de ruit. “Kijk dan spekvriend! Kijk dan! Hier zit ik! Ik ben een vogel!”. Ik ken niks van vogels, maar het was er echt één. Het dier sprak de waarheid. Dus legde ik broodkorstjes op de vensterbank en elke dag kwam Petrus langs. Speciaal voor mij en de korsten.

Ik weet zeker dat E. ook een zwerfvogel had.

Al in de tram weten, door het boekje, dat je een weergaloze kutplaat hebt gekocht. Dat is geluk.

Zijn column is misschien wel de voornaamste reden waarom ik een abonnement op Oor heb. Spijkers met koppen. Heerlijk.

Maar kijk, wat Guttlin Guitars oa. maakt:

Wow. Daar gaat mijn hartje sneller van slaan. En niet alleen deze Thin King is een lekker ding, ook de andere gitaren hebben schitterende looks. Check de website.

Een paar maand geleden kreeg ik die pareltjes al in de mot op Youtube en blijkbaar ben ik niet de enige die onder de indruk is. Schitterend design, goede materialen en -als ik de commentaren en de filmpjes mag geloven- ook een fantastisch geluid.

Het beste van al: de bouwer Guttlin Guitars komt uit België. Dat ligt vlak bij Antwerpen. Mijn vingers, perdoeme ze jeuken.

Respek.