Το Bad Lands είναι μια υβριδική περίπτωση βιβλίου, καθώς δεν είναι ούτε ταξιδιωτικός οδηγός να δίνει ακριβείς τοπικές πληροφορίες, αλλά ούτε και ταξιδιωτική λογοτεχνία. Για την ακρίβεια δεν είναι λογοτεχνία καθώς το ενδιαφέρον του βιβλίου είναι σε αυτά που περιγράφει και όχι στον τρόπο που τα περιγράφει.

Ας πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή, ο συγγραφέας Tony Wheeler είναι ο συνιδρυτής της εκδοτικής εταιρείας Lonely Planet, που εκδίδει τους πιο (ίσως υπερβολικά…) δημοφιλείς ταξιδιωτικούς οδηγούς με έμφαση στα λιγότερο πολυσύχναστα μέρη. Έχοντας πια καλύψει/ταξιδέψει σε όλα τα μέρη της Γης ο συγγραφέας αποφασίζει να γράψει για λιγότερο “επισκέψιμα” μέρη.

Οι λόγοι που δεν είναι επισκέψιμα ποικίλουν καθώς οι χώρες οι οποίες πραγματεύεται στο βιβλίο είναι: Αλβανία, Κούβα, Σαουδική Αραβία, Β. Κορέα, Βιρμανία, Ιράν, Ιράκ, Λιβύη και Αφγανιστάν. Βέβαια μερικές χώρες εκπλήσουν με την επιλογή τους, όπως η Κούβα και η Αλβανία…προφανώς η πρώτη λόγω του εμπάργκο των Αμερικάνων και η δεύτερη ως απλά μια τελείως άγνωστη χώρα μέσα στην Ευρώπη.

Μπορεί το βιβλίο να μην είναι ταξιδιωτικός οδηγός, όμως δίνει μια ιδέα του τι αξίζει να δει κανείς σε κάθε μια από αυτές τις χώρες.

Για όσους είναι γνώστες των οδηγών του Lonely Planet, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ύφος των περιγραφών και το είδος των πληροφοριών που παρέχονται είναι σαν τα κουτάκια με τις διάφορες ιστορίες ανάμεσα στις ταξιδιωτικές πληροφορίες για κάθε προορισμό.

Πολλές από αυτές τις ιστορίες είναι ιδιαίτερα κωμικοτραγικές και ενδιαφέρουσες (πχ Λιβυκός τουρισμός και Αλβανικά πολυβολεία). Βέβαια θα μπορούσε να κατηγορήσει κανείς τον συγγραφέα για μια “αφ υψηλού” προσέγγιση των πραγμάτων καθώς είναι από τους πιο πολυταξιδεμένους ανθρώπους στο πλανήτη και σε πολλούς από αυτούς τους προορισμούς έχει πάει και κατά το παρελθόν.

Στον επίλογο του βιβλίου ο συγγραφέας αναρωτιέται τι κάνει μια χώρα “evil” και τις βαθμολογεί με το δικό του “evil meter”, επίσης κάνει μια πρόταση και για άλλες χώρες που θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στον κατάλογο.

Συνολικά θα έλεγα ότι το βιβλίο προσφέρεται για ταξιδιάρες ψυχές που θέλουν να πάρουν μια πρώτη γεύση για αυτές τις χώρες πριν προχωρήσουν στο επόμενο βήμα που είναι η αγορά ενός ταξιδιωτικού οδηγού για την χώρα αυτή. Ότι πρέπει για ανάγνωση στην παραλία ή για να ξεχαστεί κανείς μια βροχερή μέρα του χειμώνα!

Το Cook’s Tour είναι από τα βιβλία που πραγματικά χάρηκα, το είχα πάρει από το Waterstones στο Picadilly Circus σε μια από τις κλασσικές προσφορές 3 for the price of 2….με ταξιδιωτική λογοτεχνία. Το άλλο ήταν ένα βιβλίο ενός αγγλού που έζησε στη Σιβηρία, το ξέχασα όμως σε κάποιο λεωφορείο στο Mexico και μου έχει μείνει και η απορία πως το έλεγαν για να το ξαναβρώ! (κάθε βοήθεια δεκτή).

Ο Antony Bourdain λοιπόν είναι γνωστός Νεοϋορκέζος σεφ, με αρκετή δόση τρέλας και δημιουργικότητας πέρα από την κουζίνα. Αν δεν κάνω λάθος έχει κάνει και κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές, αποφασίζει να γυρίσει τον κόσμο για να βρει-φάει το τέλειο γεύμα. Βέβαια είναι λίγο προκατελειμένος καθώς σε πολλά μέρη πηγαίνει γιατί έχει γνωστούς (πχ μέλη της κουζίνας του) ή γιατί έχει προσωπική σχέση (Γαλλία). Αυτό ίσως εξηγεί γιατί δεν κάνει την παραμικρή αναφορά στην Ελλάδα και την ελληνική κουζίνα ενώ μιλάει για το σκωτσέζικο haggis, άραγε έχει φάει σπλινάντερο;

Όμως αυτό δεν τον εμποδίζει να κάνει ενδιαφέροντα πράγματα και να τα περιγράψει γλαφυρά ανοίγοντας σου την όρεξη για όλα αυτά τα καλούδια που δοκιμάζει (αρκεί να αντέχει το στομάχι σου). Πιο εντυπωσιακό κεφάλαιο για μένα, είναι αυτό του Vietnam που μου έχει εξάψει ακόμα πιο πολύ την φαντασία για να θέλω να πάω σε αυτή τη χώρα.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο συγγραφέας είναι μια πιο τρελή έκδοση του Μαμμαλάκη…αν και δεν μπορώ να φανταστώ τον Μαμμαλάκη σε μια ζούγκλα της Καμπότζης να κάνει σκοποβολή με Καλάσνικωφ!

Όπως καταλαβαίνετε ο λόγος που μου άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι συνδυάζει δύο από τα βασικά μου ενδιαφέροντα: ταξίδια και τοπικό φαγητό σε ταξίδια!

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει αναφορά σε βιβλία για slow travel χωρίς αναφορά στον εκδοτικό οίκο Trail-blazer που ασχολείται αποκλειστικά με οδηγούς για “ιδιαίτερα” μέρη ή μέσα μεταφοράς. Καταρχήν κάνει οδηγούς πεζοπορίας και για μοτοσυκλέτες, όμως επειδή απέχω από αυτά τα δύο αθλήματα, μπορώ μόνο να σας μιλήσω για τους οδηγούς που έχουν σχέση με τα τραίνα. 

Καταρχήν για να μην παραξηγούμαστε…. ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ.

Ο μόνος λόγος που αναφέρομαι εδώ σε αυτό το βιβλίo είναι γιατί αποτελεί την αιτία που υπάρχει αυτό το blog και που μετέτρεψα σε κείμενο τις ταξιδιωτικές μου σημειώσεις.

Στο The Full Montezuma o Peter Moore ουσιαστικά κάνει το ίδιο ταξίδι (μέσες άκρες) που κάναμε και εμείς στο πρώτο Mata Hari ταξίδι μας (δείτε τα link δεξιά). Δηλαδή απο Mexico City μέχρι Panama City, μόνο που είναι τόσο μίζερος και εκνευριστικός…που με έκανε να πιστέψω ότι μπορώ να το γράψω καλύτερα από αυτόν (πάντα μετριόφρων)….ότι εμείς είδαμε και κάναμε πολύ περισσότερα πράγματα από αυτόν είναι σίγουρα δεδομένο…το θέμα είναι να καταφέρουμε να τα αποτυπώσουμε κιόλας.

Τα κοινά μεταξύ του δικού μας ταξιδιού και του Peter Moore, δεν σταματούν μόνο στην διαδρομή, και αυτός ταξιδεύει με μιας κοπέλα…της διπλανής πόρτας την αναφέρει (girl next door). Η οποία πρέπει να τράβηξε τα πάνδεινα από τον φτωχομπινέ συγγραφέα (μετά συγχωρήσεως) και κάποια στιγμή τον παράτησε (no wonder!). Όλα αυτά είναι γραμμένα με κλασσικό φλεγματικό αγγλοσαξωνικό (νοτίου ημισφαιρίου) τρόπο…που εμένα με εκνεύρισε αφάνταστα!

Πάραταυτα θέλω να ευχαριστήσω των Peter Moore, που μου έδωσε το κίνητρο να αρχίσω αυτή την προσπάθεια.

Cheers Mate, nice one!

Μέσα στο πλήθος το βιβλίων-λιστών που έχουν βγει τον τελευταίο χρόνο, του τύπου: “500 μέρη να πάτε πριν πεθάνετε” και “200 φαγητά που πρέπει να φάτε για να πεθάνετε” και άλλα ωραία, υπάρχει ένα βιβλίο που είναι αρκετά χρήσιμο.

Το Travel: Where to Go When, όπως λέει ο τίτλος του αποτελεί μια έξοχη πηγή πληροφόρησης για συγκεκριμένα ημερολογιακά ευαίσθητα τεκταινόμενα σε κάθε χώρα της Γης. Βλέπετε είναι ιδαίτερα σημαντικό στον προγραμματισμό ενός ταξιδιού να ξέρει κανείς τι συμβαίνει (ή δεν συμβαίνει) στους τόπους που έχει σκοπό να επισκευθεί. Έτσι πχ δεν μπορεί κανείς να περιμένει να περάσει ένα ήσυχο διήμερο στην Τήνο στις 15 Αυγούστου, ή να περιμένει να βρει δωμάτιο στην Merida στις 21 Ιουνίου, ημέρα της καλοκαιρινής ησημερίας κατά το απόγευμα της οποίας καθώς δύει ο ήλιος στα σκαλιά της πυραμίδας El Mirador φαίνεται να ανεβαίνει ο Cuculcan, ο φτερωτός όφης των Mayas, παρουσία τόσων πολλών τουριστών που κρέμονται από τα σκαλιά της πυραμίδας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο λοιπόν πέρνει με την σειρά όλες τις χώρες του κόσμου και αναφέρει κάποια σημαντικά γεγονότα στο κάθε τοπικό ημερολόγιο και γιατί θα ήθελε κανείς να είναι παρόν τότε σε εκείνο το μέρος. Είναι σε μεγάλο format με ωραίες φωτογραφίες και αρκετά ενημερωτικό, λόγω του ωραίου παρουσιαστικού του, παίζει άνετα και τον ρόλο του coffee table book.

Αν λοιπόν είναι να πάρετε ένα βιβλίο με λίστες, τουλάχιστον πάρτε αυτό που είναι και χρήσιμο σε κάτι, καθώς όχι μόνο έχει χρήσιμες πληροφορίες, αλλά μπορείς να τις βρεις εύκολα (ανά τοποθεσία, ή ανα ημερομηνία).

Καθώς πετούσαμε αργά το βράδυ, 2πμ της επόμενης μέρας…είχαμε ουσιαστηκά άλλη μια μέρα στη διάθεση μας για εξερευνήσεις…
Η τελευταία μας μέρα ήταν Πρωτομαγιά…και η μόνη μέρα που ήταν ουσιαστικά αργία για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Βγήκαμε να κάνουμε μια τελευταία βόλτα στην πόλη που ήταν γεμάτη από εργάτες από τα εργοστάσια που περιφέρονταν και μιλούσαν στους δρόμους. Διαδηλώσεις ή οργανωμένες συγκεντρώσεις οποιασδήποτε μορφής δεν είδαμε, αλλά μόνο πάρα μα πάρα πολύ κόσμο να κυκλοφορεί…ψιλοάσκοπα θα έλεγα, αν και οι ίδιοι φαίνεται να το γλεντάγανε! Καθώς είχαμε δει την πόλη και υπό “κανονικές” συνθήκες, τώρα κάθε διαθέσιμος χώρος πεζοδρομίου, είχε καταλυφθεί από αυτά τα πλήθη του κόσμου που περιφέρονταν χαζολογώντας και μιλώντας μεταξύ τους (…έχουμε χάσει κάτι;;)

Μετά τις βόλτες στην πόλη καταλήξαμε πάλι στο Suria Mall κάτω από τα Petronas Towers όπου πήραμε απογευματινό τσάι στο Mandarin Oriental

Από μόνο του είναι μια εμπειρία, καθώς σου φέρνουν ένα τριόροφο “δίσκο” με πιατάκια γεμάτια πολύ γευστικά εδέσματα, όπως μπορείτε να δείτε και στην παραπάνω φωτογραφία, στην οποία μπορείτε επίσης να δείτε το απαραίτητο αξεσουάρ που είναι το στικ για τα τσιμπήματα των κουνουπιών…

Μετά το τσάι πήγαμε σιγά σιγά στο ξενοδοχείο μας και ετοιμάσαμε τα πράγματα μας, αλλά καθώς είχαμε ακόμα χρόνο να σκοτώσουμε (time to kill), κάτσαμε στο bar του ξενοδοχείου το οποίο είχε και ζωντανό θέαμα:

Φιλότιμη η προσπάθεια, αλλά άλλο να σας το γράφω και άλλο να ακούτε τις “εκτελέσεις” γνωστών δυτικών τραγουδιών από το εν λόγω ντουέτο.

Κάναμε μια βόλτα στην Chinatown, γιατί εκτός των μαϊμούδων που είδαμε στα Batu Caves, εκεί ευδοκιμούν και άλλα είδη μαϊμούδων… υπάρχει ένας μεγάλος δρόμος όπου μπορεί να βρει κανείς όλες τις γνωστές μάρκες σε τσάντες, πορτοφόλια, ρολόγια και κάτι λίγες πέννες.

Μιλάμε για πολλά μαγαζιά με πολύ πράμα! Εκεί βέβαια πρέπει να κάνεις το τρελό παζάρι, γιατί αλλιώς θα τα πάρεις πολύ ακριβά καθώς οι αρχικές τιμές που σου δίνουν είναι αδιανόητες.
Καθώς δεν έχουμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο άθλημα ασχοληθήκαμε μόνο από επιστημονικό ενδιαφέρον. Η πλάκα είναι ότι ανάμεσα στα μαγαζιά με τις μαϊμούδες υπάρχουν και μικροπωλητές φαγητού:

Καθώς ήμασταν κομμάτια σταθήκαμε να ξαποστάσουμε σε ένα κινέζικο τεϊοποτείο, όπου δοκιμάσαμε την σπεσιαλιτέ του μαγαζιού ένα πηχτό ζουμί που οπτικά μοιάζει με ζελέ τσάι, αλλά γευστικά είναι πολύ πιο πλούσιο. Δεν ξέρω ποια είναι η γνώμη σας για την παραδοσιακή κινεζική ιατρική και για τα διάφορα ματζούνια που δίνουν στο κόσμο…αυτό το ζουμί πάντως με ανέστησε και μπόρεσα να συνεχίσω την βόλτα μας στην πόλη.

Επόμενη στάση μια διώροφη εμπορική στοά στην Ινδική γειτονιά, οπού πουλούσαν κυρίως παραδοσιακά προϊόντα για τουρίστες…καλωστο το δολάριο!

Δεδομένου του περιορισμένου χρόνου μας ήταν μια καλή ευκαιρία να στοκάρουμε σε δώρα και να βρούμε πολλά διαφορετικά είδη κάτω από την ίδια στέγη. Αυτό που τράβηξε την προσοχή μας ήταν μια «γκαλερύ» στον πρώτο όροφο με παραδοσιακή τέχνη, κυρίως γλυπτά όλων των μεγεθών. Σημείωση αν σας ενδιαφέρουν τέτοια πράγματα συμφέρουν οικονομικά οι Artisans d’ Angkor στην Καμπότζη (από το Mata Hari 07)

Διαλέξαμε να κάνουμε μια περιήγηση σε αξιοθέατα στα δυτικά της πόλης, ξεκινώντας από το παλιό Ολλανδικό κάστρο που ήταν σε ένα λόφο με μπόλικες μαϊμούδες, από το γνωστό τζαναμπέτικο είδος των Batu Caves, αλλά και από ένα άλλο πολύ πιο συμπαθή. Αγοράσαμε αράπικα φιστίκια από έναν πλανόδιο για τις ταΐσουμε, πρέπει να ομολογήσω ότι μερικά τα φάγαμε εμείς καθώς ήταν πολύ νόστιμα!

Οι μαύρες μαϊμούδες ήταν πολύ φιλικές και μερικές είχαν μαζί και τα μωρά τους που έχουν καφέ τρίχωμα!
Επόμενη στάση της εκδρομής μας ήταν ένα παραποτάμιο ψαροχώρι-οικισμός, όπου εκτός από την κινέζικη έκδοση της ψαροταβέρνας υπήρχαν και αρκετά μαγαζιά που πουλούσαν συναφή είδη.

Έξω από τα παντοπωλεία υπήρχαν τσουβάλια με αποξηραμένες γαρίδες όλων των διαμετρημάτων, καλαμάρια/σουπιές αλλά και κάθε είδους ψάρι.

Όλα αυτά τα ψαρεύουν οι ντόπιες βάρκες από τον Ινδικό Ωκεανό και γυρνάνε πίσω στο χωρίο τους για να τα επεξεργαστούν και πουλήσουν.
Κάτσαμε να φάμε σε μια διάσημη ταβέρνα πάνω στο ποτάμι με μαγευτική θέα του ηλιοβασιλέματος και των ψαροκάικων που γυρνούσαν στη βάση τους.

Φάγαμε ένα κινέζικο δείπνο με βάση τα θαλασσινά…. όλα αυτά τα θαλασσινά που βλέπαμε στα μενού των κινέζικων εστιατορίων και ποτέ δεν παραγγέλναμε!
Καθώς ήταν κινέζικο το μαγαζί σερβίριζαν και μπύρα!

Έχοντας στανιάρει με όλα τα θαλασσινά ήμασταν έτοιμοι για το τελευταίο κομμάτι της εκδρομής μας που ήταν στο ποτάμι με τις πυγολαμπίδες. Βασικά είναι μια εκδρομή σε ένα σκοτεινό ποτάμι με μικρές βάρκες για να δούμε πυγολαμπίδες.
Πρώτα περιμέναμε σε έναν κήπο μαζί με όλους τους άλλους επισκέπτες για να επιβιβαστούμε στις βάρκες μας. Το μέρος ήταν τίγκα στους γιαπωνέζους…κυρίως συνταξιούχους! Μιλάμε για αρκετά πούλμαν κόσμο…κομπλέ με την τελευταία λέξη των φωτογραφικών μηχανών και των τηλεφακών τους! Ο ξεναγός μας εξήγησε ότι έρχονται γιατί τους θυμίζει τα παιδικά τους χρόνια στην Ιαπωνία που έπαιζαν με τις πυγολαμπίδες πριν τις σκοτώσει η μόλυνση…το βρήκα πολύ ρομαντικό αυτό!
Λόγω της πληθώρας του κόσμου μας πήρε λίγη ώρα για να επιβιβαστούμε στη βάρκα μας, αφού όμως είχαμε πασαληφθεί με ικανές ποσότητες DEET για να μην μας θερίσουν τα κουνούπια. Στη βάρκα μας ένας από τους γιαπωνέζους είχε μια τεράστια Canon μηχανή και άλλαζε κάθε τρεις και λίγο φακούς! Εγώ συνειδητοποιημένος για τις επιδόσεις ή ανικανότητα της μηχανής μου δεν τόλμησα να προσπαθήσω να βγάλω φωτογραφίες…τι να βγάλω άλλωστε; Μικρές κουκίδες φωτός μέσα στη μαυρίλα!

Το όλο θέαμα ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο για τη δική μας γενιά που δεν έχει ζήσει τις πυγολαμπίδες στην Ελλάδα…αλλά και πουθενά στην Ευρώπη… ένα από τα τιμήματα που πληρώνουμε για την άνευ όρων «ανάπτυξη».
Εκτός από τα κουνούπια έκανε παραδόξως και αρκετή «δροσιά», ή μάλλον πρέπει να ήταν η υγρασία από το ποτάμι! Ούτε το DEET, αλλά ούτε και η δροσιά απέτρεψαν το κοντσέρτο για πολυβόλα των κουνουπιών…κατά συνέπεια με μεγάλη μας χαρά αντικρίσαμε την μικρή ξύλινη προκυμαία να ξεχωρίζει μέσα στο σκοτάδι που σήμαινε την απομάκρυνση μας από το άνδρο των κουνουπιών…

Petronas είναι η κρατική εταιρεία πετρελαίων της Μαλαισίας, και το κτίριο των γραφείων της…τα Petronas Towers αντιπροσωπεύει πλήρως τον νεοαποκτηθέν πλούτο της χώρας μέσα από την εξόρυξη του μαύρου χρυσού.

Από όλα τα πανύψηλα και επιβλητικά κτίρια που έχω δει, αυτό είναι το καλύτερο όχι λόγω του ύψους του, ίσα ίσα δεν σου δίνει την εντύπωση για τόσο ψηλό. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι τα αραβουργήματα στο μέταλλο και το γυαλί στο εξωτερικό κέλυφος του κτιρίου, που δίνουν μια διαφορετική όψη στο κτίριο.

Εξίσου εντυπωσιακό είναι το mall στη βάση των πύργων, επ’ ονόματι Suria Mall. Αν δεν κάνω λάθος suria είναι και τα ονόματα των convenience stores στα βενζινάδικα της Petronas.
Το Suria Mall λοιπόν είναι πολύ καλοστημένο, με φίρμες πρώτης τάξεως και πολύ καλά εστιατόρια. Τιμήσαμε ένα βιετναμέζικο που από περιβάλλον και εξυπηρέτηση άψογο, αλλά το φαγητό ήταν απλά ΟΚ. Είδαμε τόσα ενδιαφέροντα εστιατόρια εκεί μέσα που μας έπιασε αμοκ!

Ενδιαφέρον ήταν και το πολύ μεγάλο Sony Shop, το οποίο εκτός από καταπληκτικές τιμές είχε και προϊόντα που δεν έβρισκες ακόμα σε άλλες αγορές (της Ευρώπης τουλάχιστον). Λογικά θα έχουν εκεί κάποιο εργοστάσιο; Το λέω αυτό γιατί καθώς ήθελα να πάρω μια δεύτερη μπαταρία για την Sony βιντεοκάμερα μου, είδα τις τιμές σε όλες τις χώρες που πήγαμε και εκεί ήταν με διαφορά η πιο φτηνή…ακόμα και από τα παζάρια της Σιγκαπούρης.

Τα Petronas Towers έχουν από την μια πλευρά τους ένα πάρκο, στο ισόγειο του πύργου που είναι προς την πλευρά του πάρκου υπάρχει πληθώρα εστιατορίων με τραπεζάκια έξω. Στο lunch break πολύς κόσμος παίρνει φαγητό στο χέρι και πάει να κάτσει στο γκαζόν και τα σιντριβάνια του πάρκου…αν δεν ρίχνει τροπική βροχή βέβαια…

Οι επισκέπτες μπορούν να πάνε μέχρι skybridge που ενώνει τα δύο κτίρια, η είσοδος είναι δωρεάν, αλλά θα πρέπει να πάρεις το «εισιτήριο» από το ειδικό γραφείο στην είσοδο του κτιρίου. Ο επιτρεπόμενος ημερήσιος αριθμός εισιτηρίων τελειώνει αρκετά νωρίς, οπότε
ενδείκνυται να πάτε να πάρετε τα δωρεάν εισιτήρια όσο το δυνατόν νωρίτερα…για να μην την πατήσετε όπως εμείς, που τελικά δεν ανεβήκαμε πάνω…βέβαια το γυρίσαμε ενδελεχώς στη βάση του (Suria Mall και πάρκο).

Στην KL μείναμε στο Shangri La Hotel, η αλυσίδα Shangri La, μαζί με τις Mandarin Oriental και Peninsula βρίσκονται σε όλες τις ασιατικές πρωτεύουσες. Είχαμε σκοπό να δοκιμάσουμε από μια αλυσίδα ανά πόλη για να σχηματίσουμε άποψη.
Αυτό που έγειρε τη ζυγαριά προς το Shangri La της Kuala Lumpur ήταν το πρωινό του…το οποίο εκτός του ότι είχε ξεχωριστούς μπουφέδες με: μαλαισιανό, κινέζικο, δυτικό, υγιεινό, γιαπωνέζικο, γλυκά (τούρτες κλπ)…είχε και ένα γιγάντιο σιντριβάνι λιωμένης σοκολάτας στην οποία βουτούσες φρέσκα φρούτα!!!
Στο κινέζικο είχε και μάγειρα που ετοίμαζε επιτόπου κινέζικες σούπες πρωινού, στις οποίες μπορούσες να διαλέξεις τα συστατικά που ήθελες από τις προθήκες μπροστά από το μάγειρα.
Να σας θυμίσω ότι όλα τα παραπάνω είναι για το…πρωινό!!!!!!!
Το μόνο που έλειπε ήταν το χοιρινό μπέικον, είχε μόνο βοδινό μπέικον που δεν είχε καμία σχέση, αν και οπτικά έμοιαζε με τηγανισμένο παστουρμά! Είναι ενδιαφέρον ότι και στο Dubai βρήκαμε αλκοόλ, αλλά όχι χοιρινό… γιατί διαλέγουν να τηρούν τη μία απαγόρευση, αλλά όχι την άλλη;
Έχοντας φάει όλα αυτά τα πράγματα, πρέπει να έχεις πολύ μεγάλη θέληση για να σηκωθείς από την καρέκλα…στη δική μας περίπτωση βέβαια μας σήκωναν οι σερβιτόροι γιατί ήθελαν να ετοιμάσουν τα τραπέζια για το μεσημεριανό! (πόση ώρα τρώγαμε;)

13 χιλιόμετρα βόρεια της Kuala Lumpur υπάρχει ένας βραχώδης λόφος στα έγκατα του οποίου υπάρχουν σπηλιές. Αυτές τις σπηλιές τις χρησιμποιούσαν οι αυτόχθονες της Μαλαισίας από τα βάθη της ιστορίας, όμως στα 1890 οι ινδουιστές της Μαλαισίας ξεκίνησαν να κάνουν αφιερώσεις στις σπηλιές σε διάφορους θεούς τους.

Φανταστείτε μια ινδουιστική έκδοση της Παναγιάς της Τήνου, ένας τεράστιος χώρος για να παρκάρουν τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία των προσκυνητών/επισκεπτών. Μετά σωρείας μαγαζιών που εκτός από λατρευτικά αντικείμενα και σουβενιρ, πουλάνε φαγητό, νερό και φρέσκες καρύδες (μιαμ μιαμ!).

Βέβαια στο Thaipusam, το δικό τους Δεκαπενταύγουστο που πέφτει στο τέλος Ιανουαρίου  έρχονται περίπου 1.2 εκατομύρια προσκυνητές!!!
Προχωρώντας προς τα 272 σκαλοπάτια που οδηγούν στις σπηλιές δεξιά βλέπει κανείς ένα τεράστιο χρυσό άγαλμα του θεού Murugan, το οποίο είναι βαμμένο με 300 λίτρα χρυσής μπογιάς!!!

Ο συνωστισμός στις σκάλες ήταν αρκετός, φανταστείτε ολόκληρες οικογένειες που περιλάμβανα από μωρά μέχρι ηλικιωμένους, να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες. Προσθέστε τουρίστες σαν εμάς που παρακολουθούν με ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα γύρω τους και σαν κερασάκι στην τούρτα βάλτε και μαϊμούδες  macaque οι οποίες ανεβοκατεβαίνουν τις κουπαστές από τις σκάλες ζητώντας φαγητό ή κλέβοντας ότι τους γυαλίσει.

Ο οδηγός μας είχε προειδοποιήσει ότι οι συγκεκριμένες είναι επιθετικές και τζαναμπέτισες και καλό είναι να μην τις πολυπειράζουμε…έτσι αναλωθήκαμε να τις ταΐσουμε και να παρακολουθούμε τις σκανταλιές τους με τους περαστικούς.

Κάποια στιγμή μια από αυτές έκανε ένα επιθετικό χχχχχχχχχχχ σε κάποιον που την πείραξε!
Φτάνοντας στην κορυφή της πρώτης (και μεγαλύτερης) σκάλας μπήκαμε σε μια μεγάλη σπηλιά ύψους 100 μέτρων, με ημίφως. Οι ακτίδες του φωτός έμπαιναν από τις δύο εισόδους της σπηλιάς, από αυτή που μπήκαμε δηλαδή και από την ακριβώς απέναντι στο βάθος της σπηλιάς. Το ημίφως γινόταν ακόμα πιο ατμοσφαιρικό με όλα τα ματζούνια και μυρωδικά που καίγανε δίνοντας όχι μόνο χρώμα αλλά κυρίως βαριά μυρωδιά (μαστούρα;).

Στην αριστερή πλευρά της σπηλιάς ήταν ένα κτίσμα με μεγάλα παράθυρα και αυλή που εκτελούσε τα χρέη ναού. Από σεβασμό δεν μπήκαμε μέσα αν και είδαμε ότι όλοι άφηναν τα παπούτσια στην πόρτα και έμπαιναν μέσα.

Το πιο συγκλονιστικό όμως θέαμα που αντικρίσαμε ήταν απέναντι από αυτό το κτίσμα, στην δεξιά πλευρά της σπηλιάς, υπήρχε ένα μεγάλο πεζούλι σκαλισμένο στο βράχο, μέσα στο ημίφως και τις αναθυμιάσεις διακρίναμε μια φιγούρα που καθόταν στωικά στο πεζούλι αυτό.

Μπροστά της υπήρχε μια μεγάλη ουρά από πιστούς οι οποίοι περίμεναν καρτερικά την σειρά τους να αποθέσουν ένα χαρτονόμισμα στο βουνό χαρτονομισμάτων δίπλα στην φιγούρα και αυτή τους ευλογούσε με μια κόκκινη στάμπα στο κούτελο. Κοιτώντας καλύτερα διαπιστώσαμε ότι ήταν μια πολύ ηλικιωμένη γυναίκα που φορούσε πορτοκαλί ρόμπες και είχε πολλά «χιλιόμετρα» μαλλιά ράστα…πατικωμένα!
Η εν λόγω φωτογραφία είναι από τις πιο αγαπημένες ταξιδιωτικές φωτό μας…κρίμα που δεν είχαμε καλύτερη μηχανή για να μπορέσουμε να την αποτυπώσουμε καλύτερα.

Διαβάζοντας τους ταξιδιωτικούς οδηγούς για τα αξιοθέατα στην χερσόνησο της Μαλαισίας και κατά προτίμηση πάνω στην γραμμή του τραίνου, είχαμε αρκετές επιλογές. Μια από αυτές ήταν να πάμε και στο λεγόμενο σιδηρόδρομο της ζούγκλας (jungle railway) πηγαίνοντας προς την Ταϊλάνδη από τη βορειοανατολική πλευρά της χερσονήσου (που «βλέπει» στον κόλπο της Ταϊλάνδης) αντί στην πιο δημοφιλή γραμμή που πηγαίνει από την νοτιοδυτική πλευρά και βλέπει στα στενά του Melacca. Βρήκα αναφορές για αυτή τη γραμμή στο internet που έλεγαν για πολύ εντυπωσιακές διαδρομές μέσα στη ζούγκλα. Ο λόγος που τελικά δεν την διαλέξαμε, είναι γιατί στο σημείο που περνάει μέσα στην Ταϊλάνδη είναι το προπύργιο των μουσουλμάνων αυτονομιστών οι οποίοι κατά καιρούς κάνουν διάφορες επιθέσεις σε υποδομές του «κεντρικού» κράτους. Τις μέρες που κοιτάγαμε να κλείσουμε τα εισιτήρια μας, επιτέθηκαν σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό…τίποτα το σοβαρό απλά τον γάζωσαν με πολυβόλα, το ρισκάρεις όμως; Κατά συνέπεια διαλέξαμε να πάμε από τη νοτιοδυτική διαδρομή τόσο στο “πήγαινε” όσο και στο “έλα”.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα εκδρομή (που δεν κάναμε) είναι η επίσκεψη στα υψήπεδα Cameron (Cameron Highlands) στα κεντρικά της χερσονήσου, εκεί που έχει φυτείες με καουτσούκ. Σε μια από αυτές τις φυτείες εξαφανίστηκε μυστηριωδώς και ο Jim Thomson, περισσότερα γιαυτόν τον περιπετειώδη τύπο στο κεφάλαιο της Bangkok, από το Mata Hari 07

Το στέκι των jet set της Μαλαισίας και όχι μόνο, είναι το Butterworth στο νησί Langawi στα ακριβώς απέναντι από την ακτή της χερσονήσου στα στενά του Melacca.
Είναι τόσο δημοφιλές που το τραίνο κάνει στάση για να περιμένει τους επιβάτες του φέρρυ από το νησί.

Αυτά είναι τα αξιοθέατα που ναι μεν μας φάνηκαν ενδιαφέροντα, όμως για πρακτικούς λόγους δεν μπορέσαμε να δούμε.

Φεύγοντας από τη Σιγκαπούρη το βράδυ, φτάσαμε στο νέο μοντέρνο σταθμό της Kuala Lumpur νωρίς το πρωί. Τόσο νωρίς που τα μαγαζιά στο εμπορικό κέντρο του σταθμού ήταν όλα κλειστά, εκτός από το ένα και μοναδικό μαγέρικο με τοπικές σπεσιαλιτέ στην κεντρική αίθουσα του σταθμού, η τοπική έκδοση του μεταμεσονύκτιου πατσατζίδικου;
Μετά τις middle of the road γαστριμαργικές απολαύσεις της Σιγκαπούρης και συνεπικουρούμενοι από την πείνα που μας είχε πιάσει πρωί πρωί, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τις ντόπιες σπεσιαλιτέ, από την ποικιλία που προσφερόταν, συγκεκριμένα δοκιμάσαμε:

• Ντολμά sticky rice τυλιγμένο σε φύλλο μπανάνας και ψημένο στον ατμό, με τσίλι, κρεμμυδάκια και ξεραμένο ψάρι (πολύ καλύτερο από ότι ακούγεται).
• Γλυκό sticky rice με καρύδα
• Κάτι χρωματιστά μπαλάκια απροσδιορίστου περιεχομένου και καταπληκτικής γεύσης!

Ήταν τόσο ωραία που πήραμε και δεύτερη μερίδα!

Η Μαλαισία είναι μια χώρα που μοιάζει αρκετά με την γειτόνισσα της Ινδονησία, είναι και οι δύο μεγάλες μουσουλμανικές χώρες (η Ινδονησία είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο), αποτελούνται από πολλά διάσπαρτα νησιά, αλλά και από μεγάλες μάζες γης που καλύπτονται από παρθένες ζούγκλες, αλλά και για καλλιέργεια καουτσούκ εκτός των άλλων. Τέλος στις τεράστιες εκτάσεις παρθένας φύσης που διαθέτουν ευδοκιμεί σπάνια χλωρίδα και πανίδα.

Μέχρι την ανεξαρτητοποίηση της Σιγκαπούρης από τη Μαλαισία, ήταν η φτωχή συγγενής, αυτός ήταν άλλωστε και ένας από τους λόγους που η μαλαισιανή πλειοψηφία με μεγάλη χαρά δέχθηκε το αίτημα για απόσχιση της φιλόδοξης αυτής πόλης κράτους. Κάτι σαν η Σικελία να ζητάει ανεξαρτησία από την Βόρεια Ιταλία…θα χρειαστούν όλοι οι πλαστικοί χειρούργοι της Ιταλίας για να σβήσουν το χαμόγελο από τα χείλη του Berlusconi όταν θα ακούσει την είδηση.

Ο πληθυσμός της Μαλαισίας αποτελείται κυρίως από τους μουσουλμάνους μαλαισιανούς και την μεγάλη κινεζική μειονότητα, η οποία όπως είθισται σε αυτά τα μέρη έχει στα χέρια της μεγάλο μέρος του οικονομικού πλούτου. Για την ώρα όμως οι δύο αυτές μειονότητες λειτουργούν αρμονικά προς το κοινό συμφέρον της χώρας.

Η Μαλαισία γεωγραφικά αποτελείται από το νότιο κομμάτι της Μαλαισιανής χερσόνησου (πλην της άκρης που είναι η Σιγκαπούρη), το κομμάτι της νήσου Βόρνεο γύρω από το Brunei που είναι διόλου ευκαταφρόνητο σε μέγεθος, καθώς και τα νησιά που είναι διάσπαρτα στο ενδιάμεσο αυτών των λωρίδων γης. Ένα μέρος που θέλαμε να πάμε αλλά δεν είχαμε χρόνο είναι το όρος Kinabalu στο Βόρνεο το οποίο εκτός από το εντυπωσιακό ηφαίστειο έχει και τον εθνικό δρυμό με το καταφύγιο των διάσημων γοριλλών του Βόρνεο, την επόμενη φορά ίσως!

Τώρα είναι στο δρόμο της ανοικοδόμησης και της οικονομικής ανάπτυξης, η πρωτεύουσα Kuala Lumpur έχει δείγματα από τον κατασκευαστικό οργασμό του Dubai, μάλιστα έχει να επιδείξει το μέχρι πρότινος ψηλότερο κτίριο στον κόσμο, τα Petronas Towers, έχει επίσης το νέο αεροδρόμιο της πόλης σχεδιασμένο από τα χεράκια του Renzo Piano, αλλά και ένα υπερμοντέρνο μετρό με μια υπερυψωμένη  αυτόματη γραμμή monorail, που κάνει το Docklands Light Railway του Λονδίνου να μοιάζει με παιδικό παιχνιδάκι.

Βέβαια στον αντίποδα της νέας πόλης βρίσκονται παλιά και σκονισμένα κτίρια, αρκετά βρώμικοι δρόμοι με πολλούς πεζούς στα πεζοδρόμια…μια κλασσική μεγαλούπολη της νότιας Ασίας (και πιθανώς της Κίνας). Μοιάζει σε αρκετά στην Bangkok κυρίως στα προάστια, όπου αυτό το σκονισμένο τσιμέντο επικρατεί, όμως η KL έχει σίγουρα πιο πολλά μοντέρνα εντυπωσιακά κτίρια.
Καθώς η Kuala Lumpur είναι στη μέση της διαδρομής μας για την Ταϋλάνδη, περάσαμε από εκεί και στο πήγαινε, αλλά και στο «έλα».

Οι σιδηρόδρομοι Σιγκαπούρης, Μαλαισίας και Ταϊλάνδης λειτουργούν ένα δίκτυο σε όλη τη χερσόνησο της Μαλαισίας αλλά και μέχρι τα σύνορα της Ταϊλάνδης με Καμπότζη, Λάος και Βιρμανία δίνοντας σου την δυνατότητα αγοράς ενιαίου εισιτηρίου, από την Σιγκαπούρη μέχρι την Bankgok. Την κλασσική αυτή διαδρομή κάνει και το Eastern Orient Express, σε συνθήκες απίστευτης χλιδής και πολυτέλειας. Προσωπικά πιστεύω ότι €2000 για 2 μέρες ταξίδι είναι τρελό, επίσης δεν βλέπεις και πολλά από την τοπική κουλτούρα καθώς σου σερβίρουν γαλλικά κρασιά κρουασαν κλπ.

Παρά τις μεγάλες δόξες που έχει γνωρίσει ο σιδηρόδρομος στην Σιγκαπούρη, ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός δεν είναι πάνω σε κάποια γραμμή του μετρό και σαν να μην έφτανε αυτό δεν έχει καν στάση λεωφορείων που να βολεύει τη μετάβαση σε αυτόν, με αποτέλεσμα να πρέπει να σταματάς πάνω σε μια λεωφόρο και να πας περπατώντας προς τον σταθμό του τραίνου, τσουλώντας τα μπαγκάζια σου. Το decadance συνεχίζεται στο εσωτερικό του σταθμού οι εποχές δόξας του οποίου έχουν παρέλθει… με αποκορύφωμα την prive αίθουσα για τους επιβάτες του Eastern Oriental Express η οποία ήταν αραχνιασμένη και κακομοιριασμένη.

Το μόνο που θυμίζει τις παλιές δόξες είναι το κτίριο το οποίο είναι άλλο ένα λαμπρό παράδειγμα αποικιακής αρχιτεκτονικής, εκπέμπει μια θεατρικότητα σαν ταινία εποχής.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι σαν να κάνεις ξαφνικά ταξίδι στον χρόνο, μόνο που πλέον στην εποχή του αεροπλάνου, τη γραμμή του τραίνου τη χρησιμοποιούν οι οικονομικοί μετανάστες εκ Μαλαισίας, οι τρελοί τουρίστες σαν εμάς και το Eastern Oriental Express. Βέβαια μια καλή δικαιολογία είναι ότι σε μια τόσο πλούσια χώρα όπως η Σιγκαπούρη, οι τοπικές οι συγκοινωνίες καλύπτονται από το μετρό και τα λεωφορεία, ενώ οι διεθνείς από το αεροπλάνο.
Αφού κανονίσαμε τα εισιτήρια μας στο σταθμό, είχαμε αρκετή ώρα να σκοτώσουμε μέχρι να φύγει το τραίνο. Ο σταθμός ήταν γεμάτος κυρίως από μαλαισιανούς με τα ογκώδη μπαγκάζια τους, καθόντουσαν στους πάγκους της αίθουσας αναμονής αλλά και στα κιόσκια που πουλούσαν φαγητό. Παρά το γεγονός ότι ήμασταν στη ολοκάθαρη Σιγκαπούρη η ποιότητα του προσφερόμενου φαγητού στο σταθμό δεν μας συγκλόνισε και έτσι πήραμε απλώς δύο διαφορετικά είδη χυμών για να τους δοκιμάσουμε, lychee και καρύδα, πολλοί άλλοι επιβάτες όμως τα τιμούσαν δεόντως και κάθονταν σε τραπεζάκια ακόμα και έξω από την κυρίως είσοδο του σταθμού.

Καθώς οι τιμές ήταν ιδιαίτερα φθηνές, αποφασίσαμε να κλείσουμε την πιο κυριλέ κουκέτα για δύο άτομα με δικό μας μπάνιο. Το δωμάτιο λίγο στενάχωρο, αλλά τουλάχιστον το βαγόνι ήταν καινούργιο. Αυτό που μας χάλασε όμως ήταν ο αρκτικός κλιματισμός το οποίο αν και μειώσαμε στη μικρότερη του ένταση ήταν πάλι που ενοχλητικό για τα γούστα μας. Την ένταση της ψύξης προσπαθήσαμε να την αντιμετωπίσουμε φορώντας εκτός από το fleece που είχαμε φέρει για αυτή την περίσταση (είχαμε μάθε από τις λατινοαμερικάνικες εμπειρίες), και όλα τα μακρυμάνικα ρούχα. Δεν ήταν μόνο αυτό όμως, έχω την εντύπωση ότι είχε και κάποιο πρόβλημα ο αέρας, γιατί την άλλη μέρα το πρωί ήμασταν σαν τα κοτόπουλα! Σε άλλο ταξίδι που κοιμηθήκαμε στην 2η θέση και όχι στην lux, κάναμε σαφώς καλύτερο ύπνο! You have been warned!

Κάποια στιγμή μας χτύπησε η πόρτα και ήταν ο καμαροτο-υπεύθηνος του βαγονιού για να μας ρωτήσει τι θέλουμε να φάμε (περιλαμβανόταν στην τιμή), οι επιλογές ήταν noodles ή ρύζι. Ακολουθήσαμε τη γνωστή πρακτική και πήραμε ένα και ένα, έτσι ώστε να μειώσουμε τις πιθανότητες ατυχούς επιλογής…βέβαια αν όλες οι επιλογές είναι μούφα το σύστημα δεν βοηθάει, όπως έγινε και στη προκειμένη περίπτωση!

Γενικά δεν πολυπηγαίνω πλέον σε ζωολογικούς κήπους, όχι γιατί δεν μου αρέσουν, αλλά γιατί έχοντας δει μερικούς καταπληκτικούς, νιώθω ότι δύσκολα θα δω κάτι καινούργιο (παλιοψωνάρα). Ευτυχώς όμως επισκεφθήκαμε τον ζωολογικό κήπο της Σιγκαπούρης ο οποίος έχει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές από πιθήκους στον κόσμο.

Δεν έχουν μόνο κάθε ένα από τα είδη των μακρινών ξαδέλφων του ανθρώπου, αλλά για τα πιο πολλά είδη έχουν ολόκληρες αποικίες/αγέλες! Κατά συνέπεια μπορείς να τους παρακολουθήσεις μέσα από τις ειδικά διαμορφωμένες προθήκες, να ζούνε την καθημερινή τους ζωή, να τρώνε, να κοιμούνται, να ξεψυρίζονται, να κυνηγιούνται και αν είσαι και τυχερός να κάνουν σεξ.

Το πάρκο που στεγάζει το ζωολογικό κήπο είναι τόσο μεγάλο που έχει ηλεκτρικά αυτοκινητάκια που περνάνε σε τακτά χρονικά διαστήματα για να μεταφέρουν τον κόσμο.

Σαν ένας ζωολογικός κήπος που σέβεται τον εαυτό του, πέρνει πολύ σοβαρά το κομμάτι της εκπαίδευσης των επισκεπτών του και κυρίως των μικρότερων σε ηλικία.

Όπως ίσως να έχετε διαβάσει σε άλλα σημεία αυτού του site, το ταξίδι στην Ασία είναι μεγάλο μας απωθημένο, και η πρώτη ασιατική χώρα που τελικά που πατήσαμε το πόδι μας ήταν η Σιγκαπούρη.

Πριν πάμε είχαμε διαβάσει πολλά για το αυστηρό….σχεδόν κρυόκωλο καθεστώς της, και πως απαγορεύει το μάσημα τσίχλας για να μην λερώνουν οι δρόμοι, καθώς επίσης πως προσπαθεί να ενθαρρύνει τους εργασιομανείς πολίτες της να είναι πιο ανθρώπινοι, να κάνουν σεξ και κατά συνέπεια παιδιά!

Δεν σας κρύβω ότι μαγεύτικα από αυτή την πόλη και περιμένω με ακόμα μεγαλύτερο δέος την μελλοντική επίσκεψη στο Χονγκ Κονγκ το οποίο πιστεύω ότι θα είναι ακόμα πιο συναρπαστικό!

Τι κάνει όμως την Σιγκαπούρη τόσο ενδιαφέρουσα; Καταρχήν η πολυπολιτισμικότητα, καθώς ο πληθυσμός της είναι ένα μείγμα, μαλαισιανών, κινέζων, ινδών, ευρωπαίων, καθώς και μικρότερων κοινοντήτων από όλες τις γειτονικές χώρες. Η κάθε μια εθνότητα καταρχήν φέρνει την κουζίνα της, την θρησκεία της, τα έθιμα της, τα χρώματα και τις μυρωδιές της. Για τις μεγάλες κοινότητες υπάρχουν και αντίστοιχες γειτονιές, little India, Chinatown κλπ

Η Σιγκαπούρη είναι μια πόλη που λατρεύει το φαγητό, και παρά τον τεράστιο πλούτο της δεν χρειάζεται να ξοδέψει κανείς μια περιουσία για να φάει καλό φαγητό. Υπάρχουν τα λεγόμενα hawker food markets, που σε ελεύθερη μετάφραση είναι αγορές πλανόδιου φαγητού. Φανταστείτε κλειστές αγορές σαν την Βαρβάκειο, μόνο που αντί να πουλάνε κρέατα ή ψάρια, ο κάθε πάγκος πουλάει και από ένα είδος φαγητού.

Συνήθως πληρώνεις σε ένα κεντρικό ταμείο και μετά ανταλλάσσεις τα κουπόνια στους διάφορους πάγκους φαγητού.  Αφού πάρεις τα πιάτα με το φαγητό σου κάθεσαι στα τραπέζια στη μέση της αγοράς.

Μια από τις αγορές στην Chinatown, είναι ουσιαστηκά στα σοκάκια ενός δρόμου και κάθεσαι σε πάγκους μπροστά από τις κουζίνες εκστρατείας που μαγειρεύουν τα φρέσκα θαλασσινά που μόλις παρήγγειλες!

Παρά το γεγονός ότι το φαγητό είναι στην κυριολεξία στο πόδι, μπορείς να φας πολύ καλά θαλασσινά που είναι και η ειδικότητα της πόλης. Όπως μπορείτε να δείτε και από την παρακάτω φωτογραφία το συγκεκριμένο μαγέρικο έχει ολόγρασκα θαλασσινά!

Μόλις κάτσεις περνάει και ο τύπος από το κιόσκι με τα ποτά για να σου πάρει την παραγγελία με τις μπύρες…και το κερασάκι στην τούρτα, αφού έχεις γίνει χάλια γλύφοντας τα δάχτυλα σου από τις σάλτσες (θαλασσινά τρώγαμε), πέρασε ένας φοβερός παππούλης που πουλούσε υγρά χαρτομάντιλα τα οποία και πήραμε ως μάνα εξ ουρανού!!!

Στον εν λόγω σοκάκι δοκιμάσαμε ένα από τα διάσημα πιάτα της πόλης το Singapore Chilly Crab, η σάλτσα του οποίου ήταν εκπληκτική, αλλά είχε τόση δουλεία για να το φας…που μετά σου ξανάνοιγε η όρεξη!

Σε ένα άλλο food market δίπλα στο business center, ειδικευόταν στα ψητά και κυρίως στα satay. Οπότε υπήρχαν κράχτες έξω από την αγορά και σε αρπάζανε με το πήγαινες να κάτσεις κάνοντας το καίριο ερώτημα «Πόσα;» Μετά εμφανιζόντουσαν και οι κοπελίτσες που πουλούσαν μπύρα και έκαναν και αυτές το καίριο ερώτημα «Πόσες;». Η απλότητα και η ποιότητα σε όλο της το μεγαλείο!

Βέβαια η πόλη προσφέρεται και για γαστρονομικές εμπειρίες υψηλοτάτου επιπέδου, μάλιστα κάθε χρόνο διοργανώνει φεστιβαλ γαστρονομίας στο οποίο συμμετέχουν πολλά εστιατόρια της πόλης και καλεσμένοι σεφ από όλο τον κόσμο.

Με γεμάτο στομάχι ήμασταν έτοιμοι να βιώσουμε και τη νυχτερινή ζωή της πόλης που είναι εξίσου ενδιαφέρουσα. Τα cocktails που ήπιαμε στη Σιγκαπούρη ήταν σίγουρα τα καλύτερα που έχουμε πιεί μέχρι τώρα στην Ασία, με κορυφαίο το Tom Yum Martini στο μπαρ του Scarlet Hotel…το οποίο βέβαια έκαιγε σαν τρελό.

Δεν θα προσπαθήσω να ανταγωνισθώ το Wallpaper, απλά θα σας αναφέρω ότι ήπιαμε τα martini μας στο New Asia Bar στην κορυφή (71ος όροφος) του πύργου που στεγάζει το ξενοδοχείο Fairmont,  με τρελή θέα του νυχτερινού ουρανού της πόλης. Το bar καλό, η θέα απίθανη…τα γκαρσόνια όμως είχανε τρελό τουπέ…

Φτάσαμε βράδυ στην Σιγκαπούρη μετά την πτήση μας από το Dubai, το αεροδρόμιο ήταν σχετικά ήσυχο και διαδικασίες ιδιαίτερα γρήγορες. Χωρίς να το καταλάβουμε ήμασταν σε ένα ταξί με προορισμό το ξενοδοχείο μας…το ταξί ήταν αρχαίο!

Η πόλη όπως και το αεροδρόμιο ήταν σχετικά ήσυχη, τύχαμε την κατάλληλη περίοδο ίσως;

Μετά από πολύ σκέψη κατά την προετοιμασία αυτού του ταξιδιού, καταλήξαμε να μείνουμε στο Scarlet Hotel το οποίο μόλις είχε ανοίξει. Σε αντίθεση με τα περισσότερα ξενοδοχεία της πόλης βρίσκεται στην chinatown δίπλα στο Maxwell market, αυτό σημαίνει ότι ναι μεν είσαι κοντά στο φθηνό και καλό φαγητό, όμως είσαι εκτός των “κυρίως” αξιοθεάτων.

Είναι ένα κλασσικό boutique hotel με petit δωμάτια, όμως από design σίγουρα σκίζει, όπως μπορεί να δει κανείς από τις παρακάτω φωτογραφίες:

Ο λόγος που δεν έχουμε φωτογραφίες από το δωμάτιο…είναι γιατί ήταν τόσο μικρό που ήθελε ευρυγώνιο φακό για να βγάλεις μια αξιοπρεπή φωτογραφία…

Στο κέντρο της παλιάς πόλης κυριαρχούν τα δύο παζάρια, του χρυσού (gold souk) και το (spice souk).

Το παζάρι του χρυσού είναι σε σοκάκια προστατευμένα από τον ήλιο, όπου μπορεί κανείς να βρει τα πάντα φτιαγμένα από χρυσό, εντύπωση μου προκάλεσαν η ποικιλία κοσμημάτων ινδοπακιστανικής προέλευσης…χαλκάδες για την μύτη κλπ.

Για κακή μας τύχη όταν φτάσαμε στο παζάρι των μπαχαρικών τα πιο πολλά μαγαζιά είχαν κλείσει λόγω μεσημεριού…πώς να μην κλείσουν καθώς η ζέστη και ο ήλιος ήταν το λιγότερο αφόρητα!

Κάπου εκεί γύρω είναι και το παλιό λιμάνι της πόλης όπου οι φελούκες φορτώνουν την πραμάτεια τους. Αν παρατηρήσει κανείς τον χάρτη, θα δει ότι το Ιράν είναι η ακριβώς απέναντι ακτή, η Ινδία και η Αφρική μερικές μέρες δρόμο.

Σε αυτά τα αρχαία πλεούμενα τα οποία λένε ότι είναι ίδια με αυτά που ταξιδεύανε στην αρχαία Μεσόγειο, είδαμε να φορτώνουνε από ηλεκτρικές συσκευές μέχρι αυτοκίνητα!!!!

Αυτά για το παλιό λιμάνι του Dubai γιατί από μοντέρνα λιμάνια το εμιράτο έχει 2 και μάλιστα υπερσύγχρονα. Δεν είναι τυχαίο ότι η εταιρεία διαχείρισης τους, Dubai Ports είναι από τις μεγαλύτερες στον κόσμο και αγόρασε και την αντίστοιχη εταιρεία της Αμερικής (θέλει να πάρει και τα δικά μας)

Ακόμα και αν δεν έχετε επαγγελματικό ενδιαφέρον συνίσταται ανεπιφύλακτα μια περιήγηση στην «νέα» πόλη όπου χτίζονται συνεχώς κτίρια απίστευτου μεγέθους και πολυτέλειας. Το τι χτίζουν εκεί είναι κάτι το ασύλληπτο, καθώς στα διάφορα ρεπορτάζ βλέπουμε για τα τεχνητά νησιά που είναι πράγματι εντυπωσιακά, όμως εκτός από αυτά χτίζονται και δεκάδες πιο «συμβατικά» κτίρια και συγκροτήματα. Μας είπανε ότι στο Dubai βρίσκεται το 20% των ανυψωτικών γερανών παγκοσμίως! ένα απίστευτο στατιστικό θα έλεγα!

Βέβαια αυτή τη στιγμή στο Dubai χτίζονται μερικές από τις πιο πρωτοποριακές κατασκευές:

• Το πιο ψηλό κτίριο στον κόσμο, Burj Dubai
• Μετά την επιτυχία των νησιών σε σχήμα φοίνικα, The Palm, κατασκευάζονται νησιά σε σχήμα υδρογείου, The World!!!
• Σε όλα αυτά τα απίθανα κατασκευάζεται και το πρώτο υποβρύχιο ξενοδοχείο στον κόσμο!
• Επίσης υπάρχουν και πιο μπαναλ κατασκευές όπως το νέο αεροδρόμιο και το μετρό της πόλης…

Ερχόμενοι στο Dubai γνωρίζαμε το εμβληματικό Burj al Arab και θέλαμε να το επισκεφθούμε. Σχεδιασμένο σαν ένα πανί που ταξιδεύει στον άνεμο είναι σίγουρα, για την ώρα, το πιο διάσημο και πρωτότυπο κτήριο της πόλης. Είναι το πρώτο ξενοδοχείο 6 αστέρων στον κόσμο και αποτελείται αποκλειστικά από διώροφες σουίτες και έχει μπόλικα πολυτελή εστιατόρια καθώς και ένα διάσημο roof bar με θέα το πέλαγος.

Διάσημο είναι επίσης και το προεξέχον ελικοδρόμιο, στο οποίο έχει γυριστεί και το διαφημιστικό με τον Agassi και τον Sampras να παίζουνε τέννις (ζαλίζομαι μόνο που το σκέφτομαι).

Όταν πηγαίναμε, είδαμε ένα ελικόπτερο να κάνει προσέγγιση…πολύ ενδιαφέρον:

Λόγω της δημοτικότητας του, δεν είναι δυνατόν να το επισκεφθεί κανείς σαν αξιοθέατο, θα πρέπει ή να μένεις εκεί ή να έχεις κλείσει τραπέζι σε κάποιο από τα εστιατόρια του.

Για καλή μας τύχη ο ντόπιος φίλος μας είναι μέλος του club του ξενοδοχείου και μπήκαμε για μια βόλτα, καθώς επέμενε (σωστά όπως αποδείχθηκε) ότι το Madinat Jumeirah που είναι απέναντι αξίζει πιο πολύ. Πάραυτα κάναμε μια βόλτα μέσα, και ανεβήκαμε με το εξωτερικό ασανσέρ, με θέα στο πέλαγος, προς το roof bar. Πρέπει να ομολογήσω ότι από μέσα είναι σαφώς πιο μικρό κτίριο από ότι φαίνεται στις φωτογραφίες.

Επίσης σε αντίθεση με την υπερμοντέρνα εξωτερική του σχεδίαση, μέσα είναι ο παράδεισος του κιτς!

Μια άλλη υπηρεσία που παρέχεται στους καλεσμένους του ξενοδοχείου είναι η μετακίνηση τους με Rolls Royce (oh dear)! Οι οποίες είναι παρκαρισμένες στην είσοδο του ξενοδοχείου.

Όλο αυτό το κομμάτι ανήκει στην εταιρεία Jumeirah, η οποία έχει κατασκευάσει μερικά από τα πιο αξιόλογα ξενοδοχεία του εμιράτου. Σε αυτή ανήκει το Burj al Arab αλλά και το Jumeirah Beach Hotel το οποίο είναι ακριβώς απέναντι με το πολύ χαρακτηριστικό κτίριο σε σχήμα κύματος.

Λίγο πιο πέρα στην ίδια ακτή είναι το σύμπλεγμα του Madinat Jumeirah, το οποίο αποτελείται από 3 ξενοδοχεία, souk, θέατρο και πληθώρα εστιατορίων καφέ και μπαρ. Αυτό που το κάνει ονειρικό είναι πως είναι χτισμένο σε αραβικό στυλ που παραπέμπει σε 1000 και μια νύχτες. Ανάμεσα στα κτίρια υπάρχουν κανάλια στα οποία ταξιδεύουν ρετρο-βάρκες.

Το όλο συγκρότημα είναι απίστευτα (για αραβικά δεδομένα) στυλάτο και είναι χάρμα οφθαλμών ακόμα και για τους πιο απαιτητικούς. Είναι δε τεράστιο, γεμάτο με κρυφές γωνιές που χρειάζονται μέρες για να τις ανακαλύψεις. Είχε απόλυτο δίκιο ο φίλος μας που μας πήγε εκεί!

Μας άρεσε τόσο πολύ που ξαναπήγαμε και για βραδυνό την επόμενη μέρα και απολαύσαμε το νυχτερινό φωτισμό του Burj al Arab, ο οποίος άλλαζε με την πάροδο του χρόνου και μόλις η ώρα πήγαινε ακριβώς έκανε ένα μικρό φωτορυθμικό show!

Άλλη μια εντυπωσιακή κατασκευή της Jumeirah, είναι οι δίδυμοι Emirates Towers, ο ένας με γραφεία και άλλος με ξενοδοχείο, εστιατόρια μπαρ κλπ.

Στον 51ο όροφο των πύργων είναι το Vu’s Bar, με εκπληκτική και ανεμπόδιστη θέα του Κόλπου της Αραβίας, συνίστατε να πάτε να δείτε ηλιοβασίλεμα από εκεί!

Για να ανεβείτε όμως εκεί πρέπει να πάρετε ένα από τα “πυραυλοκίνητα” ασανσερ…που είναι εμπειρία από μόνα τους.

Μια εναλλακτική πρόταση διαμονής στο Dubai είναι και κάποιο από τα ξενοδοχεία μέσα στην έρημο σαν το Al Maha ή το Bab al Sharms. Δεν προλάβαμε να πάμε, αλλά την επόμενη φορά σίγουρα θα το τολμήσουμε!

Μα τι μπορεί να κάνει κάποιος στο Dubai; Πολλοί συμπατριώτες μας πάνε για shopping στο Dubai, πρέπει να ομολογήσω ότι δεν έχω προσωπική εμπειρία στο θέμα. Βέβαια στην πληθώρα των εμπορικών κέντρων, μπορεί να βρει κανείς από το διάσημο Harvey Nichols μέχρι την πλήρη γκάμα των μαγαζιών της Zara. Εντάξει, ποικιλία υπάρχει, από τιμές πως πάμε; Η ταπεινή μου γνώμη από όσο μπόρεσα να καταλάβω είναι τουλάχιστον ίδιες με Ελλάδα, αν όχι και λίγο παραπάνω. Επομένως δεν μπορώ να βρω το λόγο για ανάλωση σε shopping εκεί. Βέβαια υπάρχουν και παράπλευρες δραστηριότητες όχι στα mall, αλλά στα souk στο κέντρο της πόλης, όπου με έχουν πληροφορήσει ότι υπάρχουν τόσες πολλές και καλές μαϊμούδες που θα κάνουν τους μαύρους της Ερμού να ντρέπονται!

Δεν λέω κάναμε τη βόλτα μας στο Mall of the Emirates για να πάρουμε μια ιδέα, αλλά και για να δούμε το Ski Dubai, το οποίο είναι κολλημένο στη μία του πλευρά. Εκεί που περπατάς και βλέπεις γύρω σου αραβίδες με τσαντόρ, ξαφνικά φτάνεις σε μια τεράστια τζαμαρία που «βλέπει» σε ένα αλπικό τοπίο (κομπλέ με chalet!).

Αν σκεφθεί κανείς τι έχουνε κάνει είναι εκπληκτικό από τεχνολογικής απόψεως, αλλά τόσο μάταιο και σπάταλο από οικολογικής! Βέβαια αυτό είναι το κερασάκι στην τούρτα καθώς όλο το εμιράτο είναι καταπράσινο από το γκαζόν και τα λουλούδια. Όλες οι κεντρικές πλατείες έχουνε λουλούδια και σιντριβάνια, μάλιστα κάθε χρόνο αλλάζει το χρωματικό θέμα στα λουλούδια που στολίζουν τις πλατείες αυτές!!!!

Σαν καλοί τουρίστες κάναμε το λεγόμενο σαφάρι της ερήμου, όπου μας φορτώσανε σε κάτι κτήνη Toyota Land Cruiser και μας πήγανε στους αμμόλοφους έξω από την πόλη για σερφ πάνω στην άμμο. Να κάνω μια μικρή παρένθεση για να πω ότι το Toyota Land Cruiser είναι ο απόλυτος άρχοντας του Dubai, θα περίμενε κανείς ότι λόγω χρημάτων θα το είχε στρώσει Cayenne. Αμ δε, είδα μόνο ένα Cayenne και αυτό άσπρο! Τύφλα να έχει η Κηφισιά! Ρώτησα τον οδηγό μας για το θέμα και μου είπε ότι το Land Cruiser δεν μασάει στην έρημο, αλλά είναι αρκετά φθηνότερο από τα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα.

Πριν φτάσουμε στους αμμόλοφους, σταματήσαμε σε ένα μαγαζί πάνω στον δρόμο για την καθιερωμένη «στάση» αναψυχής και ανεφοδιασμού των τοπικών μαγαζατόρων, αλλά και για να ξεφουσκώσουμε τα λάστιχα των αυτοκινήτων έτσι ώστε να αποδίδουν καλύτερα στην άμμο. Εκεί ήταν και τόπος συνάντησης όλων των αντίστοιχων εκδρομών, οπότε ο τόπος είχε γεμίσει Land Cruiser, με διάφορα διακριτικά και τουρίστες να περιφέρονται ανάμεσα στα μαγαζιά.

Ο οδηγός μας ζήτησε να προσδεθούμε στις θέσεις μας και ξεκινήσαμε για τις τσουλήθρες στην άμμο. Πρέπει να ομολογήσω ότι είναι μια από τις δραστηριότητες που ο οδηγός πρέπει να διασκεδάζει πολύ περισσότερο από τους επιβάτες…αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχε την πλάκα του.

Σταματήσαμε στην κορυφή ενός αμμόλοφου και βγήκαμε για να θαυμάσουμε το υπέροχο θέαμα της καθαρής ερήμου. Ο οδηγός μας προσέφερε ένα ζευγάρι σκι, για να κατέβουμε την πλαγιά…ο μόνος λόγος που δεν το δοκίμασα είναι ότι μετά θα έπρεπε να σκαρφαλώσω πίσω της καυτή άμμο…άσε καλύτερα.

Επόμενος σταθμός της εκδρομής ήταν μια φάρμα εκτροφής καμήλων… η μπόχα ήταν κάτι το απίστευτο, όμως ήταν ιδιαίτερα παιχνιδιάρες και φωτογενείς!

Τελικός σταθμός ήταν το δείπνο κάτω από τα αστέρια…φτάσαμε σε ένα πλάτωμα στην έρημο όπου είχαν κατασκευάσει μια περίφραξη σαν παλιό φρούριο (ένας τετράγωνος τοίχος). Στο κέντρο της περιμέτρου ήταν μια υπερηψωμένη σκηνή, γύρω από την οποία υπήρχαν μαξιλάρες με τραπέζια για φαγητό. Στην μια γωνία ήταν οι ψήστες που ετοιμάζανε τα κρέατα, λίγο πιο πέρα ήταν ο μπουφές με τις σαλάτες και τα συνοδευτικά. Στην απέναντι πλευρά είχε ένα χώρο που μπορούσες να ντυθείς με τοπικά ρούχα (τσαντορ, κελεμπίες κλπ) και να βγει φωτογραφίες. Υπήρχε επίσης και ένας χώρος για δραστηριότητες για τα παιδιά καθώς και τατουάζ χένας για τις κυρίες.

Παρά το εμφανές τουριστικό του πράγματος, μου έκανε πολύ καλή εντύπωση πως είχανε κάτι για όλους αλλά και πόσο καλά τα είχανε στημένα.

Αφού σερβιριστήκαμε, κάτσαμε στις μαξιλάρες κάτω από την υπεριψωμένη σκηνή και άρχισε το φολκλορικό show…μια χορεύτρια της κοιλιάς, η οποία προσπαθούσε να παρασύρει σε χορό τους παρευρίσκοντες…