Drie maanden bleek een scharniermoment op het werk. De ‘u’-vorm werd vervangen door de ‘je’-vorm, er kwam een voorstel om samen te werken en ik kreeg plots een rondleiding en toegang tot enkele lokalen op de universiteit. Een verblijf van minder dan 3 maanden, zou ik hier dan ook niemand adviseren.

De zomer was tot nu toe het enige seizoen waarin ik deze streek bezocht heb in het verleden. Nu hebben we ook de winter kunnen meemaken, zitten we volop in de lente en de zomer komt er langzaam aan. In vergelijking met België is het weer hier 1000 keer aangenamer, maar toch veel kouder dan ik gedacht had. De minimum temperaturen liggen hier veel hoger, maar de mistral haalt de gevoelstemperatuur enorm omlaag. Maar het is wel een zaligheid dat je uit de wind het hele jaar door een terrasje kan doen of buiten kan eten.

Nu we toch bij terrasjes zijn aangekomen, kunnen we naar het culinaire overstappen. Er zijn toch enkele dingen die mij verbaasd hebben. De etiquette in de horeca is bijvoorbeeld minder verfijnd dan bij ons: bestek wordt nooit gewisseld tussen de gerechten, een al duurdere fles wijn wordt gewoon op tafel gegooid (niks tonen, niks proeven) en soms moet je zelfs expliciet vragen om een vuil bord met saus op, te wisselen voor een proper exemplaar. Daarnaast is de wijn (prijs/kwaliteit) hier ook behoorlijk prijzig in vergelijking met de wijnstreken die we de voorbije jaren hebben bezocht in Noord-Spanje en Oostenrijk. De pluspunten vermorzelen gelukkig met gemak de minpunten. Een slecht restaurant vinden is hier moeilijk, de gemiddelde kwaliteit ligt zeer hoog en de prijs is veel lager dan in Vlaanderen. De Fransen zijn trots op hun terroir en dat proef je in werkelijk alles. Ik weet niet of ik er ooit op uitgekeken zou kunnen raken.

Drie maanden weg heeft in elk geval een aangenaam soort rust gebracht en we genieten er met volle teugen van. De komende weken zullen we ook een ander facet van Marseille te zien krijgen: de zomerdrukte. Als we de inwoners hier mogen geloven is dat een zeer vermoeiende periode. Maar we kijken er naar uit. Elke dag zon, en na het werk naar het strand. Heerlijk.

Het goede nieuws: een auto huren in Marseille is goedkoop. Maar ik hield wel mijn hart vast toen we onze huurwagen kregen: amper 900 km op de teller en niet 1 kras! Ik had een wagen verwacht zoals de wagens die we dagelijks op straat zien: 1000 krassen en 50 blutsen. We hebben hem uiteindelijk ingeleverd zoals we hem gekregen hebben, maar ik vond zo een cleane wagen toch maar niks in een omgeving waar een botske vooruit en ééntje achteruit gewoon bij het parkeren hoort.

Onze eindbestemming voor het weekend was Bandol. Bandol is een klein kuststadje, maar bij ons vooral gekend als kleine wijnregio met uitstekende (maar eerder dure) rode wijnen.

Onderweg hebben we geen wijnboeren bezocht, maar wel een hoop bekende en minder bekende stadjes: Le Beausset, La Cadière en Le Castellet (uit de Var), alsook Cassis en La Ciotat (Bouches-du-Rhône).

Die stadjes zijn de Provence zoals we het kennen uit de boekjes: toeristisch en pittoresk. Het was leuk, maar na een weekend dachten we al: doe ons toch maar het bruisende Marseille.

De voorbije weken vonden we het al opmerkelijk hoe Brussel in beeld gebracht werd op de Franse televisie. Midden in een kookprogramma of een talkshow tonen ze fragmenten over deelnemers aan een show die in een Brusselse gemeente wonen. “X woont ik Ukkel” horen we dan. Maar evengoed is het Bergen of Luik. En daar hoort blijkbaar geen verwijzing naar België of Wallonië bij. Ofwel weten alle Fransen al die steden liggen in ons land, ofwel is de annexatie in hun hoofd al begonnen. Bij het eerste heb ik mijn twijfels, het tweede zou wel eens kunnen.

Het uitzwermen van Parijzenaars ligt ook in Marseille gevoelig. Zo ligt Parijs maar op 3 uur sporen van Marseille met de TGV, en hebben ze hier massaal (naar Parijse normen goedkope) appartementen gekocht. Vanaf april komt er nog een goedkopere verbinding bij. Niet met de TGV, maar wel de OUIGO. Vanaf 10 euro kan je al tussen Parijs en het Zuiden reizen. Ook dat zal ongetwijfeld een impact hebben.

Ik ben zelf een grote liefhebber van treinreizen (milieu, comfort)  en betreur het vaak hoe duur de tickets zijn (Londen) of hoe slecht de verbindingen zijn (Nederland). Maar die Fransen, die zijn wel goed bezig.

Uiteindelijk zijn we vertrokken met elk één koffer en een rugzak als handbagage. Ergens halfweg gaan we de winterkledij omruilen voor de zomerkledij.

Op ons gemeubeld appartement is alles aanwezig wat noodzakelijk is, maar toch misten we iets in de keuken: eierdopjes. En aldus zochten we de afgelopen weken naar niet te dure exemplaren. Echt vlot verliep onze zoektocht niet. Maar kijk, met Pasen in aantocht, liggen er plots overal eierdopjes in de winkels.

We hebben een verschillende smaak, en dus kochten we elk ons eigen exemplaar. Made in China, maar gekocht in Marseille.  De eerste souvenir is binnen.

Afgelopen weekend namen we de ferry richting Le Frioul dat bestaat uit 2 eilanden (Ratonneau en Pomègues). De ferry stopt eerst op het eiland If, waarop het château d’If ligt, de tweede stopplaats is Ratonneau.

Het eiland is vooral in trek voor wie wil wandelen, vissen of zwemmen. Afgelopen weekend was het 18 graden, de ferry was dan ook volledig uitverkocht, maar toch kwamen we bijna niemand tegen op onze wandeling. Zalig. In de zomer gaan veel Marseillanen na hun werk nog die richting uit en nemen ze de laatste ferry terug.

Na het werk nog gaan snorkelen. We zien het al helemaal zitten.

In Marseille hebben ze pastis en bouillabaisse. Maar ook de ‘navettes’ staan in elke reisgids (en de Marseillanen zijn er ook dol op, meestal een goed teken). Het zijn droge koekjes in de vorm van een bootje gebakken én traditioneel gemaakt met oranjebloesem extract.

Over de oorsprong van het koekje bestaan er verschillende verklaringen. Zo zou de vorm van het koekje kunnen verwijzen naar de katholieke legende waarbij de 3 heilige Maria’s in de Provence aan wal gebracht zijn in een bootje (lees hier verder als uw Bijbelkennis onvoldoende is). In een andere versie verwijst men naar de festiviteiten rond Maria-Lichtmis bij de Saint-Victor abdij ter gelegenheid waarvan deze koekjes al meer dan 200 jaar verkocht worden.

In de schaduw van die abdij ligt al sinds 1781 de bakkerij ‘Le Four des Navettes‘. Het is een kleine bakkerij waar ze nog steeds de koekjes bakken in de originele houtoven. De navettes worden verkocht per dozijn en kosten 9€. De houdbaarheid is vrij lang als je ze in een blik bewaart.

Maar zijn ze ook lekker? Wel, wij kochten een pak navettes en zijn er niet wild van. Het is een droge en vrij harde koek met weinig smaak. Maar het is vooral de nasmaak die eerder vies is. Ooit al eens toevallig in een bloem gebeten op restaurant? Wel zo smaakt het. Ze liggen in onze keukenkast en die ruikt nu héél sterk naar oranjebloesem.

Nu we er op letten valt het ons op hoe vaak oranjebloesem hier op de menukaarten vermeld staat. De smaak valt dan wel beter mee dan die van de navettes.

De koekjes worden ook gepromoot in het kader van Marseille Provence 2013. We kregen het recept ergens mee en ik ga ze zeker zelf eens proberen bakken. Maar dan zonder oranjebloesem.

Gelukkig specialiseert de gemiddelde bakker zich hier in verse macarons. En die zijn echt… verrukkelijk.

Vintage in Frankrijk

Voor velen is Frankrijk het vakantieland nummer 1. In de zomer vertrekken veel mensen met de caravan, vouwwagen, tent of hebben ze ter plaatse iets geregeld qua onderdak. Omdat de zomers in België naderhand toch altijd een onvoldoende krijgen voor het vakantieweer, zoeken veel mensen logischerwijs de zon op. Naast de gebruikelijke manieren om op vakantie te gaan, zijn er nu ook alternatieven om de vakantie anders te ervaren. Veel mensen zien de tocht er heen als een lange, saaie weg over de welbekende Route de Soleil, ’het zwarte beest’ van menig vakantieganger: zwarte zaterdag (die nochtans elk jaar al ruim van tevoren bekend is). Om de reisweg toch meer op de vakantie te betrekken, zijn er nu ook andere manieren om te reizen.

Van ouderwets naar modern

Aangezien lang in de auto zitten op weg naar een vakantiebestemming voor menig persoon niet aangenaam is, kan het ook op een hele andere manier. De voorpret van een vakantie begint al door in te lezen wat de bestemming moet gaan worden. Vervolgens kan men kijken hoe de reis er uit dient te gaan uitzien. Voor mensen die echter niet weken na elkaar op dezelfde camping willen staan of gewoonweg wat mobieler willen zijn op locatie, kan men de auto ook laten staan en er voor te kiezen om vanuit België te vertrekken met een oldtimer. Het idee is eenvoudig: thuis een oldtimer aanschaffen om vervolgens bepakt en gezakt richting vakantieland te rijden. Natuurlijk kan je met de oldtimer ook in Vlaanderen rondtoeren…  mits het weer het toe laat tenminste.

We spreken wel Frans, maar loodgieterij zit niet in onze basiswoordenschat. Dus zochten we op Franstalige fora naar het probleem. Het geluid dat de buizen maakten werd soms omschreven als dat van een toeterende olifant, een onrustige ram of een Zwitserse hoorn. Omdat die omschrijvingen alleen maar meer vraagtekens opleverden, namen we het geluid op. Konden we gelijk laten horen hoe de olifant klonk. Dat leverde ook grappige vragen op. De vorige huurders waren 4 Indische studenten en die hadden geen melding gemaakt van een olifant naast hun bed. Waarom wij dan wel? Omdat wij in Gent geen olifanten hebben zeker :-s

Deze week kwam dan de loodgieter langs voor de reparatie. Na amper 10 minuten stond hij weeral buiten. En zoals mijn Eva het zo mooi formuleerde: “le bruit dans les tuyaux a disparu comme neige au soleil”.

Vandaag de trein genomen richting Carry-le-Rouet waar elk jaar in februari een oursinade wordt gehouden. Een oursinade is een event waarop je zee-egels (oursin is een zee-egel in het NL) kan eten. Zee-egels ken ik eigenlijk als ambetante zeedieren wiens stekels enorm pijn doen als je er per ongeluk in trapt. Maar hier zijn ze een ware delicatesse. Ze zijn zo geliefd, dat ze ondertussen zelfs als bedreigde soort worden aanzien. Maar op de oursinade worden ze gegeten en dat deden wij vandaag ook bij de aperitief.

Verder helemaal Provence is natuurlijk ook de lokale markt met streekproducten. Bijvoorbeeld heerlijke makarons te koop per kg (en ze zijn lekker).

Op de markt koop je wat brood, een flesje wijn en escargots. Daarna zoek je een plaatsje op één van de vele rijen banken waar iedereen gezellig bij elkaar zit.Helemaal gebruikelijk in Marseille is ook het verbroederen met wie er naast je zit. En dus krijg je even later van de vriendelijke mensen naast je ook nog eens een stukje zelfgemaakt citroencake.

Midden in de nacht brak de hels los in het appartement boven ons. Er was gestommel, gerommel en de buizen van de waterleiding maakten een hels lawaai. Er zat een patroon in: om het half uur werden we wakker gemaakt door het gebrul uit de buizen.

Half in shock en al zeker niet uitgeslapen, belden we de ochtend erop de man van het verhuurkantoor. “Geen probleem” zei hij, “ik verhuur ook het appartement boven jullie en zal de eigenares bellen”. Vijf minuten later belde hij terug. De buurvrouw was een weekendje weg geweest (vanaf de avond dat wij toegekomen waren) en had haar kat (katten zou later blijken) alleen achter gelaten. En de kat, ‘vraiement un chat fou’, had blijkbaar een feestje gehouden. De buurvrouw had zich verplicht gezien om midden in de nacht alles in haar wasmachine te steken (vandaar het cyclische geluid). Ze wist niet dat wij er waren en had zich dan ook niet gerealiseerd dat ze ons had wakker gehouden.

Er zijn veel zaken die een geluid veroorzaakt door een loodgieterijprobleem kunnen verklaren, maar ‘un chat fou’, hadden we niet bepaald verwacht. Voor hen was de oorzaak gevonden en de kous af, wij gingen enkele slapeloze nachten tegemoet.

Foto: Alfonso Duarte