Aflevering 12 van de Tech45 babbelcrew:

Het werd een zeer interessante editie, in een perfecte regie van Anne en met lekkere koffie. Interessant (voor mij) omdat er mindere technische topics waren. Ik ging ondermeer luisteren naar hoe Sander een 3D-print had gemaakt van zijn eigen logo, naar Raphael die comments modereert bij De Tijd, het masterplan van Steffest die t-shirts van lichtjes voorziet en zijn eigen huisdomotica-systeem heeft opgezet en Jan die een presentatie bij elkaar had gestolen over piraterij en intellectuele eigendom.

Het goede nieuws is dat over bijna alle bovenstaande onderwerpen ook gepraat wordt in de Tech45 Barcamp special. Als de gewone Tech45 uw ding niet is, dan moet u zeker eens naar deze live-aflevering luisteren:

Als uitsmijter nog een representatief snapshot van onze 2 Tech45 hosts Stefaan en Maarten, uit de Flickrset van de Tech45 fotograaf Marco Frissen

Als mijn wederhelft de vaatwasser aanzet, dan doet ie prima zijn werk. Maar als ik op het knopje durf duwen, dan gaat er iets mis. We denken dat het productbakje opengaat, waardoor dan de Calgonit finish powerball citroen in de machine terecht komt. Gevolg: de volledige vaat zit onder een laagje product dat er pas afgaat wanneer je het handmatig wast. En neen, met spoelen alleen kom je er niet. Zo hebben wij hier al een paar keer een net gedraaide vaat kunnen herbeginnen.

Voorlopig mag ik de afwasmachine niet meer aanzetten. Tot ik er klaar voor ben? Of tot de Calgonit finish powerball citroen op is? Geen idee.

Gaat u ook al eens winkelen in de Delhaize? Dan kent u vast de self-scanning winkelmethode. Bij de ingang indentificeer je jezelf met je klantenkaart aan de scannerswand en krijg je (automatisch) een handscanner toegewezen. Vervolgens kan de pret beginnen: elk item dat je koopt, moet gescand worden. Zodra je veel aankoopt, is het mijn ervaring dat er altijd wel één stuk bij zit waarbij je de medeling krijgt: aanbieden aan de kassa aub. Dat item moet dan aan de kassa toch door de kassierster nog ingegeven worden en mag dus niet vergeten worden.

Eenmaal klaar met de aankopen, ga je met de kar richting kassa. Daar beslist dan het computersysteem op basis van je klantenkaart of je gewoon mag afrekenen of alle items op de band moeten gezet worden ter controle. Aan dat controleren leek in het begin maar geen einde te komen trouwens. Pas na enkele keren proefdraaien, kreeg ik dan toch eindelijk het vertrouwen van meneer Delhaize.

Al vrij snel leverde dat self-scannen mij vooral veel stress op. Dan sta je aan de frisdranken in een gang waar maar 1 kar door kan, en rijdt er zowel voor als achter jou ook iemand met een kar. Dus de stilzwijgende afspraak in die gang is dat je kort stilstaat bij jouw product, inlaadt en weer verder rijdt. En iets verder begint het dan voor mij en kijk ik vertwijfeld in mijn kar. Heb ik wel alles gescand? Op de scanner staat het aantal artikelen, dus je kan best even controleren of het aantal op de scanner gelijk is aan het aantal stuks in de kar (wel onthouden dat er in de zak met limoenen 7 stuks zitten). En wat blijkt dan na de zelfcontrole, dat er inderdaad één stuk ontbreekt. Dus kar opzij, alle items overlopen op de scanner en dan vaststellen dat je de Coke Zero was vergeten.

Afgelopen week had ik het dus vlaggen aan de kassa. De kassierster keek streng en zei: “mevrouw, u bent één artikel vergeten. We gaan nu samen eens kijken wat u bent vergeten. De pot pickles mevrouw.” Oeps.

Ik zal nu in het systeem als “onbetrouwbaar” en “pickles-dief” staan. En weer moeten bewijzen aan de kassa dat ik wel alles netjes kan scannen. Maar gezien mijn self-scanning capaciteiten, denk ik dat ik maar weer ga overschakelen naar de gewone kassa. Er zijn er toch meestal genoeg open. Dan mag de kassierster weer tellen hoeveel limoenen ik in een zak heb gepropt. En wordt ook de pickles weer netjes betaald.

Zoals ik hier al wel eens schreef, heb ik er initieel niet bewust voor gekozen om geen kabel-TV te kijken. De kabelmaatschappij heeft mij alleen op de goeie weg gezet en mijn koppigheid deed de rest. Bij de aanvang van mijn huurperiode in het appartement had ik namelijk nog geen TV gekocht, maar werd ik na 6 maanden wel voor de volgende keuze gezet: toch het TV-abonnement betalen, waarvan ik dus geen gebruik had gemaakt of de kabel laten afsluiten, in de wetenschap dat ik dan wel aansluitingskosten zou moeten betalen de dag dat ik wel kabel wou. “No way” dacht ik, en de kabelman is nooit meer terug moeten komen.

Met de verhuis hebben we ons terug over het TV-vraagstuk gebogen. We kwamen samen tot de conclusie dat we ook helemaal geen behoefte meer hebben aan kabel-TV, maar dat we wel sommige informatie- en sportprogramma’s missen. En dus werd Vancouver 2010 ons nieuwe objectief.

Voor wat we willen, voldoet DVB-T. Daar had ik in 2006 al eens met geëxperimenteerd, maar toen was er nog geen goed signaal in Gent beschikbaar. In 2008 was dat signaal wel al in orde, maar toen crashte mijn portable hevig bij de installatie van een DVB-T set (het kwam zelfs nooit meet goed met het machien).

Derde keer goede keer. Vorige week kwamen we thuis met 2 TechniSat producten: de DIGIT MF4-T decoder (ca 100€) en de Digiflex TT 2 antenne (ca 25€).  We sloten het toestel (via een SCART kabel naar de TV) aan, plaatsen de kleine antenne naast de TV en stelden 5 minuten later al vast dat ontvangst en beeld perfect waren.

Dus voor iedereen die in het Gentse woont (kijk hier voor de rest van Vlaanderen) en genoeg heeft aan de openbare omroep: doe uzelf een plezier en koop een degelijke DVB-T set. TV-kijken hoeft echt niet duurder te zijn dan een éénmalige aankoop van 125€.

Ons katbeest is de voorbije maanden jammer genoeg een zorgkat geworden. Na meerdere bezoeken bij de dierenarts in de buurt, besloten we na een tijdje naar een meer gespecialiseerde arts te gaan. Die meneer sloeg bijna onmiddellijk de nagel op de kop: “ik denk dat uw kat suikerziekte heeft”. Enkele bloedtesten later, bleek dat vermoeden geheel terecht.

De behandeling van kattensuiker is vrij gelijkaardig aan die van de mens. Twee keer per dag geven we hem nu een spuitje. We letten er ook op dat zijn voedselopname min of meer gelijk is en dan hij geen hypoglykemie krijgt (tekort aan suiker in de bloedbaan).

Als ik dat aan mijn grootvader zaliger had verteld, zou hij mij ongetwijfeld vierkant uitgelachen hebben. In zijn beleving moest een kat alleen muizen vangen en daarmee over en uit. Ik had eerst ook mijn twijfels bij een dergelijke behandeling voor katten, maar uiteindelijk neemt een spuitje geven niet veel meer tijd in beslag dan een blik eten openen.

Ondanks de behandeling ziet het er toch niet zo goed uit, want hij lijkt insuline-resistent te zijn. Vanochtend was er nog een hoop stoutigheid te bespeuren, dus het einde zal nu ook niet voor morgen zijn, maar ik vrees dat hij toch niet lang meer zal meegaan. In elk geval, eens de achteruitgang definitief is ingezet, zullen we het einde niet rekken. Maar tot die tijd gaan we er goed voor zorgen. Na 12 jaar trouwe dienst heeft hij dat wel verdiend.

Helaas moet ik al mijn examens nog verbeteren en de helft zelfs nog afnemen deze week. Dat zal de komende twee weken even prioriteit krijgen. Maar soit, ik kijk nu al uit naar de lente. En naar de muntplant op ons dakterras. En de tuin. En de barbecue. En iets minder naar het gras afdoen. Maar daarvoor kunnen we misschien de geit van de buren huren. Allemaal opties. Ik ga dat appartement niet missen denk ik.