Een vriendin post foto’s van haar kat met daarbij 2 datums.
Mijn eerste reactie: och arme, kat dood, vriendin ongelukkig (iets verder lezen bevestigt dat).
Onder de  update staan echter 6 likes.
En de volgende reacties: “zoooooooo lief” en “een mooie lieve deugniet”.
Pas de 3e commentaar toont enig teken van medeleven.

De Like-button.
Niet geschikt voor alles wat meer dan 2 hersencellen vraagt.

Afgelopen zomer, in Chicago, kwam er een fles Francis Ford Coppola Director’s Cut – Dry Creek Valley Zinfandel (2007) op tafel. Een mental note werd gemaakt.

De wijn bleef zo hardnekkig hangen eigenlijk, dat ver elke fles die ik afgelopen zomer gekocht heb, een Zinfandel uit Californië was. Maar helaas zal ik een collega gelijk moet geven: “er zit veel brol in de Zinfandel-productie”. Het werd dan ook snel duidelijk: als ik nog eens een lekkere Zinfandel wou drinken, was het eerder aangeraden om de wijn van Coppola te zoeken.

Tot mijn grote vreugde was dat geeneens zo moeilijk. In het Gentse zijn deze wijnen te verkrijgen bij wijnhandel  Rouseu in Sint-Martens-Latem. Bijna alle wijnen van Coppola zijn er te verkrijgen, en dus besloot ik om er een paar uit te kiezen en te kopen (kwestie van niet met de volledige collectie thuis te komen).

Zoals u waarschijnlijk al begrepen had uit de omschrijving van de wijn, plakt er de naam op van een celebrity (er zijn er nog), in dit geval Hollywood regisseur Coppola. Bekt en verkoopt vast lekker, maar mij gaat het nog altijd om wat er in de fles zit. Al moet het toch ook gezegd dat de website én de etiketten op de fles van Coppola ,een voorbeeld zijn van hoe het ook kan.

Maar soit, de wijn dus. Een aantal proefglaasjes (met uitspuwen, was met de auto) bij Rouseau bevestigden mijn herinnering: de wijnen van Coppola hebben veel body en veel tannines. In de neus dan ook voornamelijk veel zwarte bessen, tabak, pruimen en peper. De enige uitzonderingen hierop bleken hun wijnen te zijn waarvan de wijngaarden boven San Francisco liggen. En hoewel wij eigenlijk recent een beetje ons goesting hadden van zware wijnen, heb ik toch 5 flessen ter degustatie (dwz niet ter bewaring ) gekocht.

Wanneer drinken? Bij gegrild vlees en gekruide gerechten of ter degustatie.
Wat kost dat? Tussen de 15 en de 20 euro per fles, voor het Rubicon Estate gamma mag u op een veelvoud rekenen. Ik hoop die laatste eens op een proeverij te proberen.

crossposted op wijdrinkenwijn.be

En zo ging ik, puffend en zuchtend, achter mijn berg papieren zitten. De afgelopen 12 jaar had ik nog geen enkele loonbrief of factuur weggegooid, dus werd er voor een grote kartonnen doos ipv een kleine prullenmand gezorgd. En dat bleek niet overbodig.

Het archief doorlopen was een beetje mijn leven van de afgelopen 12 jaar zien passeren. Ik ben dan ook maar snel gestopt met het bekijken van wat er allemaal op mijn VISA-uittreksels heeft gestaan. Dat geld komt toch niet meer terug. Er zaten ook dingen bij waarvan ik schrok. Zoals dat functioneringsgesprek uit 1998 (zat toen bij een IT-bedrijf) waarop stond: “Cindy geeft aan dat ze graag volgend jaar wil lesgeven”. Het bloed kruipt dus toch waar het niet gaan kan en al veel vroeger dan ik mij kon herinneren.

Het was veel werk, maar ik ben blij dat het gedaan is. Nu ben ik ook zeker dat een (klein) deel van mijn administratie tijdens de verhuis verloren is gegaan (allemaal documenten uit die periode). Misschien moeten we toch eens overwegen om nog meer facturen in digitaal formaat aan te vragen. Ik heb die boot altijd afgehouden omdat je papier zo gemakkelijk kan stapelen op je bureau, en ze na betaling in een map kan gooien voor latere klassering.

Digitaal is de weg van de toekomst. Misschien moeten we er toch maar vandaag eens mee beginnen.

De aktetas is van degelijk materiaal en nieuwsgierig doen we hem open. Er zit een doktersjas in met mijn naam op, een veiligheidsbril, handschoenen, een mondmasker, een fototoestel, een pipet, een omslag met postzegel en een plastiek flesje. Binnen de koffer hangen instructies. Ik ben onder de indruk van de kwaliteit van het geleverde materiaal. Mijn vrouw bekijkt de koffer en zegt “daar zitten dingen in die ik kan gebruiken deze week bij het schuren van onze kast”. Een deel van het materiaal heeft dus alvast een tweede bestemming.

Goed, die spullen worden natuurlijk niet zomaar opgestuurd. Het doel, zoals vermeld binnen de koffer is vrij duidelijk: doe het materiaal aan, en neem een staaltje met de pipet van je eigen shampoo. Doe het staaltje in het plastiek flesje en stuur het terug naar het marketingbureau. Weldra zal er dan “iets” in je bus vallen. De lezers van dit blog wordt gevraagd om hun antiroosshampoo, aangekocht voor 01/08, om te ruilen op volgende locaties tussen 10u-16u: 20/08  Brussel Stefanieplein, 21/08 Antwerpen Astridplein en 28/08 Luik station Guillemins.

Onder de spullen komt echter nog een blad te voorschijn dat mij in de war brengt. Hier hebben ze het over proefstalen en antiroosshampoos. Daaruit kan ik dus besluiten dat ik reclame aan het maken ben voor antiroosshampoo en dat ik weldra in de bus een fles antiroosshamppo zal ontvangen. Allez vooruit. Mijn haartjes zijn misschien wat fijn, maar met antiroos maak je dat helaas niet volumineuzer.

Eerlijk gezegd, het materiaal was te mooi om te laten liggen en ik kon een verkleedpartij niet weerstaan. “Dr Smetty” gremelde mijn vrouw, alvorens aan een fotoshoot te beginnen. Maar bij nader inzien ga ik die foto’s hier toch maar niet publiceren. Te aanlokkelijk voor misbruik, vrees ik zo.

Dat is dan dat. Over deze actie is nagedacht en er is geld aan besteed. Maar of (een gok) Nivea nu meer antiroosshampoo gaat verkopen daardoor, dat betwijfel ik.

Om één of andere reden ben ik de laatste weken getik-takt om Ben & Jerry’s ijs te eten. Het moet ergens in Chicago in mijn onderbewuste doorgedrongen zijn, hoewel ik mij ginds alleen heb laten gaan voor de Coffee Frappuccino’s van bij Starbucks. Maar ik kwam wel thuis in de wetenschap dat ik graag een pint (B&J terminologie) Ben & Jerry’s “New York Super Fudge Chunk” wou kopen. Op de Gentse feesten zag ik hier en daar in nachtwinkels of kleinere eetzaken een koelkast met het lekkers staan, maar het was pas een week later in Stockholm dat het er van kwam. Daar is het merk ook echt prominent aanwezig in alle warenhuizen en heeft het 4 scoop shops in het centrum (bij ons heb ik er 2 in Antwerpen gevonden, één aan de zeedijk in Knokke en daarnaast zouden Mechelen en Sint-Niklaas er ook één hebben).

De juiste pint met New York Super Fudge Chunk smaak was snel gevonden in Stockholm, de eerste portie werd verwachtingsvol geserveerd. Het ijs werd goed bevonden, maar ook niet meer dan dat om eerlijk te zijn. Mijn favoriete smaak blijft nog even Café van Carte d’Or. Ook belangrijk voor menig man of vrouw: de calorie-factor. Ik heb uitgerekend dat onze serving size ‘maar’ 200 calorieën bevat. Op een ‘actieve dag’ valt dat dus best wel mee.

Ondertussen hebben we ook al een pint Chocolate Macadamia aangebroken, en heb ik mijn oog, ter verdere exploratie, laten vallen op de Coffee, Coffee BuzzBuzzBuzz. Maar die blijken ze alleen in een Ben & Jerry’s Scoop shop te verkopen. Slim.

Hoewel Ben & Jerry’s in 2000 als bedrijf aan Unilever verkocht werd, blijft het merk sympathiek en met een authentieke smoel. Getuige daarvan de aandacht die besteed wordt aan de gebruikte ingrediënten en het bereidingsproces (bekijk het coole van cow-to-cone filmpje), het contact met de leveranciers, de introductie van de HubbyHubby flavour (ter ondersteuning van gay marriage in de VS) of de filmpjes over mogelijke Ben & Jerry’s smaken in enkele steden (bv. het Stockholmfilmpje).

Ik heb op de internet fansites gelezen dat Ben & Jerry’s ijs bij ons in de meeste GB-filialen en Carrefour winkels te vinden is. Check. En euh, in Antwerpen hebben ze al 2 scoop shops. Kunnen ze daar bij Unilever als volgende locatie misschien Gent overwegen?

Update. Ondertussen ook geproefd:Baked Alaska, Strawberry Cheesecake, Coffee, Coffee, BuzzBuzzBuzz and Caramel Chew Chew.

Zo gebeurde. Er kwamen rekjes en alles wat nog geen plaats had, werd netjes weggeborgen. Om het af te werken, werd er grondig gestofzuigd en gedweild.

En toch lagen er enkele dagen later plots ondefinieerbare bollekes. Verspreid over de garage. Bij nadere inspectie ontdekten we aan de zijkant van de garage kleine gaten die er niet horen te zijn. Ratten? Of muizen? Het was dan ook snel beslist. Ik zou een afspraak maken met de rattenvanger van de stad Gent.

Maar in Gent houden ze aan hun feesten. En dan is het personeel op verlof. Dus iets later dan verwacht, kregen wij de rattenvanger op bezoek.

Ik toonde de mysterieuze bollen (die ik grotendeels uit de stofzuiger had gevist). We hadden op internet alle soorten ontlasting van alle mogelijke knaagdieren bekeken. Maar deze zat er niet bij. Daar waren we zeker van.

De rattenvanger bekeek de bollen grondig en zei toen: “dat zijn isolatiekorrels mevrouw”. Ha. Weet ik veel. Het huis heb ik niet zelf gezet, en isolatiekorrels maken geen deel uit van mijn dagelijks leven.

Aangezien niets de verspreiding van die korrels kon verklaren, werden er toch 2 kartonnen doosjes met groen schuim (lokaas) naast de gaten gezet. Die moeten er 2 weken blijven staan. En dan mogen we kijken. Als er tandjes in staan, hebben we muizen op bezoek, en komt de rattenvanger ze verdelgen.

En anders. Anders hou ik het bij kabouters.

Het knappe ding heet Zan-Zan, is een kunstwerk van Emma Rose, en maakt deel uit van de “Lions of Bath 2010” sculpturen. En nu maar hopen dat de artieste geen Nederlands spreekt of goed overweg kan met een vertaalprogramma.

Al bij al viel het mee en er is naar weten nergens een spookrijder gesignaleerd met Belgische nummerplaat. Al heb ik wel vaker dan normaal aan mijn wederhelft om bevestiging gevraagd bij manoeuvers. En het leek ook of mijn hersenen trager werkten. Halve processorkracht.

Wat mij opviel was dat ik ook bewuster naar wegmarkeringen keek. Naar de pijltjes in het bijzonder. En die kwamen eigenlijk wel goed van pas. Het was mij nooit eerder opgevallen dat er zoveel pijltjes en borden langs de weg stonden.

Aan de andere kant van de Eurotunnel, een paar dagen later, ging het rechts rijden weer als vanzelf. De pijltjes werden weer overbodig, wachtend op een linksrijder, die blij is dat ze er zijn.

Als Ph.D-student zijn er een aantal zaken die ik moet doen de volgende jaren om mijn doctoraat te behalen (conditio sine qua non). Op nummer één staat artikels schrijven, direct gevolgd door presenteren op enkele internationaal en binnen mijn vakgebied erkende conferenties (bijvoorbeeld ICLS, CSCL, EARLI en AERA). Dat schrijven staat met stip bovenaan op mijn todo-lijst voor volgend jaar, het presenteren zou een automatisch gevolg daarvan moeten zijn. Als voorbereiding op dat alles ben ik afgelopen week naar een wetenschappelijke conferentie geweest. In Chicago.

Chicago is een fijne stad om een paar dagen te vertoeven. Het weer was ook prachtig afgelopen week (warm, maar niet vochtig) en ik had enkele fijne collega’s mee. Op de conferentie-vrije dagen vond ik ook de tijd om 2 wandelingen te doen met de Chicago Architecture Foundation (CAF) en een dagje rond te slenteren in het Art Institute of Chicago. Lang geleden dat ik zoveel foto’s genomen heb. En ze opgeladen heb op Flickr.

Als je bij het presenteren zelf hapert omwille van de zenuwen, daar kan ik inkomen. Het overkomt ons allemaal (mij ook!). Maar wat ik vandaag allemaal gezien heb: donkerblauwe letters op een zwarte achtergrond, halve cursussen op 1 dia, maar ook workshopleiders die eigenlijk op de moment zelf nog moeten zoeken wat ze daar alweer komen doen…

Eerlijk gezegd, de slechst georganiseerde conferenties en workshops vind je binnen het onderwijsmilieu (nationaal en internationaal, ik denk nu niet aan één specifieke organisatie). Een conferentie of congres organiseren is een vak. Maar daar zijn ze binnen het onderwijs precies nog niet van overtuigd.