ظاهرا این روزها می گویند میزان حال افراد است. چرا به گذشته دل بسته ایم خدا می داند.

آنچه در بالا نوشتم دقیقا در بندهای مختلف قانون آمده و به تفکیک نیز می توان در این گزارش آن را کامل خواند. در سال های اخیر زمانی را به یاد ندارم که رییس مجلس مجبور به دخالت در امور اجرایی شده باشد. در واقع این قانون قرار است علیرغم استقلال قوا، تضمین کننده جایگاه والای مجلس و ارتباط قوا باشد. تا پیش از این همیشه مجلس و دولت به ظاهر دارای اختلافاتی فراتر از اختلافات این دولت و این مجلس بودند. اما زمان هایی که اینچنین اختلافاتی و مداخله هایی پیش بیاید کم بوده است. اما در دوره این مجلس شاهدیم که قانون مهمی مثل لایحه هدفمند سازی یارانه ها دائم دست به دست می شود و حتی بعد از دخالت رهبری برای  تامین نظر دولت، اجرای این طرح که اتفاقا لایحه پیشنهادی دولت هم بوده است در هاله ای از ابهام قرار می گیرد. در همین دولت و مجلس است که قانون بودجه بسیار دیرتر از موعد مقرر به مجلس تقدیم می شود و مجلس به سختی قانون بودجه را به سال جدید می رساند. در همین دولت و مجلس یکدست است که دولت به یک برنامه بیست صفحه ای توسعه بسنده می کند. در حالیکه مطابق سند چشم انداز بیست ساله دولت موظف به گشودن چشم اندازها و برنامه های عملیاتی است. آنقدر این برنامه دیر به دست مجلس می رسد که پنج ماه از زمان اجرای این برنامه گذشته و هنوز خبری از تصویب این برنامه نیست. ظاهرا دولت هم چندان علاقه ای ندارد برنامه ای بلند مدت را اجرا کند. حداقل این است که دیگر منتقدانی پیدا نمی شوند که عملکرد دولت را مانند زمان برنامه چهارم با برنامه توسعه مقایسه کنند.

و البته در زمان همین دولت و مجلس به ظاهر همسوست که می بینیم رییس دولت، لوایحش را پیش از تصویب در روند اجرا قرار می دهد و مجلس را حذف می کند. آنقدر در تهیه آیین نامه های سازمانی تعلل می کند که مجلس باید خود راسا اقدام کند. آنقدر به قوانین مصوب کم اعتنایی می کند که رییس مجلس خود باید قانون را امضا و به دستگاه اجرایی بسپارد. این دخالت در وظایف گویا آخرین راهکار ِ قانون پیش از استیضاح است برای رییس دولتی که نمی خواهد قانون حاکم باشد و کمترین توجه را به مجلس و مصوباتش ندارد.( همان گزارش )

این روزها خواندن و شنیدن اتفاقات مابین دولت و مجلس از خواندن هر خبری درباره اختلافات گروه های مختلف در جامعه جالب تر و مهیج تر شده است. ظاهرا هنوز دعوای مردمسالاری و تمکین به خواست اکثریت به گونه ای دیگر و با شکلی دیگر در جریان است.

البته مسئله من مساجد موجود نیست. مسئله ای که هست اینجاست که در همین تهران خودمان، مساجدی داریم که در نماز جماعت ها جز چند صف اول پر نمی شوند. مساجد بزرگی داریم که طبقات بالای آن جز در ایام ِ خاص ِ سال همیشه بسته است. اما در کنار همه اینها گویا همت مضاعفی در احداث مسجد هنوز هست. اینکه سالیانه هزار مسجد در کشور بنا شود، می توانست بسیار خوب باشد اگر به مسجد به عنوان یک نهاد مدنی نگاه می شد. اگر مساجد دیگر با حداکثر ظرفیتشان کار می کردند. مساجدی که محله به محله یکی یا دوتا از آنها را در خود دارد، حتی گاهی نمازهای صبح را هم به جماعت برگزار نمی کنند. مساجد ما از کمی پیش از نماز جماعت تا کمی پس از آن فعال هستند و اگر در خیابان باشی و وقت نماز در حال گذشتن باشد، مسجدی نیست که بتوانی در آن نماز بخوانی. نه تنها مساجد که سرویس های بهداشتی انها هم بسته اند. با این وضعیت ما سالی هزار مسجد هم به مجموعه مساجدمان اضافه کنیم. دینداری اضافه می شود یا نمازخوانی؟

مساجدی که جز روزهای خاص کم جمعیت شده اند، مساجدی که حتی در ایامی مثل محرم جای خودشان را به انواع تکیه و حسینیه داده اند، مساجدی که تنها پایگاه نگاه و نگرش خاصی شده اند، حتی اگر به اینترنت مجهز شوند و یا حتی اینترنتی هم اداره شوند، پر جمعیت و جذب کننده نسل جدید و افکار گوناگون نخواهد شد. هرچند ظاهرا بالاخره باید این بودجه ها به نوعی مصرف شود.

بامزه اینجاست که علیرغم اینهمه مسجد با درهای بسته، شهرداری طرح نمازخانه سازی را در هر میدان کوچک و هر پارک ِ محلی در دست دارد. البته ناگفته نماند که نمازخانه ساختن آسان تر از اداره یک سرویس بهداشتی در شهر است. اگر بخواهیم در هرکدام از این نمازخانه ها نماز بجای بیاورید حتما باید از پیش وضو داشته باشید. شهرداری هیچ مسئولیتی در قبال طهارت و مشکلاتی از این دست ندارد.

مشکلی که در زمینه نماز و مسجد وجود دارد سخت افزاری نیست که با احداث مساجد جدید برطرف شود. مشکل آن در نوع اداره و بینش های ترویج شده در آن است. باور کنیم این پایگاهی که قرار بود مردمی باشد، گویا دیگر متعلق به همه مردم نیست.

بعد از تحریر: بعد از نوشتن این متن، این خبر را  دیدم. باز هم پیشرفتی است.

و من حالا مانده ام با انتظارهای ریز و درشت. وقتی که یاد گرفتی  برای عدالت باید چشم به راه تاریخ بمانی ، عجیب نیست که کوچکترین خوشبختی هایت هم نیاز به انتظارهای بزرگ داشته باشد.

صبور تر از انتظارهای بزرگ شده ایم ما .

منتظر می مانیم برای روزها و ساعت های خوش!

پی نوشت: عید دیروز مبارک. نبود این خانه تا تبریک بگویم دیروز. به لطف دوستان است که اکنون نیز سرپاست. شادیشان افزون باد!

بعد ماجرا جالب تر است وقتی تا مخ فرو رفته باشی در این حس، آنوقت آنهایی هم که باید اصلا نفهمند که چه مرگت است. اصلا اندک تلاشی هم نکنند برای بازگرداندن لعنتی هایی که وقتی وقت بگذرد، دیگر گذشته است و پشیمانی سودی ندارد. بعد هی من یادآوری می کنم که ببینید دارد تمام می شود این سالهای خوش خوشان عمر. به خرجشان نمی رود. نه اینکه بخواهند که به خرجشان نرود. نه . اصلا انگار که متوجه نیستند که چه می گویم. از بس این لعنتی ها، لعنتی هستند حتی نمی شود درست تفهیمشان کرد. انگار فقط خودت بدانی . بعد من مدام مستاصل می شوم از نگه داشتن ِ این آخر سالهای جوانی. انگار که با یک استیصال از فهم یک چیز ِ لعنتی بزرگ می روم که میان سال شوم. بعد حس می کنم که کم آورده ام و زورم به هیچ تغییری نمی رسد. اصلا وقتی زورم به هیچ تغییری نمی رسد می آیم و اینجا داد می زنم. و همین که من اینجا دارم اعتراف می کنم که دیگر زورم نمی رسد، یعنی که من چقدر تمام شده ام. وقتی یک آدم همیشه در جنگ، پرچمش را به نشانه شکست می آورد پایین، یعنی تمام کرده است. یعنی از رمق افتاده است. یعنی تن داده به هر چه باداباد. و من پرچم را پایین کشیده ام از بس نفهمیدند که چه می گویم و چه می خواهم. و من از جنگندگی افتادم از بس آدمهایی که نمی فهمند این حس های لعنتی را آدم های خوبی هستند. اگر آدم های خوبی نبودند می شد محکم تر جنگید برای به دست آوردنشان. ولی وقتی آدم های خوبی هستند، آدم یکجور حناق ِ مکرر می گیرد جلوی خوبیشان.

و معلوم است که الان دارم هذیان می گویم؟ خب دیگر نمی گویم. نه اینکه هذیانی نمانده باشد. بلکه دارم یاد می گیرم آیین خفه شدن را!

آمار گمرک جمهوری اسلامی در صورتی اینگونه ارائه می شود که انتهای سال گذشته و ابتدای امسال، سازمان هواپیمایی آماری متفاوت را ارائه می دهد. از طرف دیگر یکی از روش های به نسبت مناسب برای اندازه گیری توریست ِ خارجی مراجعه با سازمان جهانگردی و وضعیت هتل ها و موسسات گردشگری است. وقتی طبق اغلب آمارها ،سال گذشته اغلب هتل داران با رکود رو به رو شده اند. وقتی اصفهان به عنوان یکی از شهرهای جاذب توریسم تنها حدود بیست هزار نفر ورودی گردشگر خارجی داشته اند، نمی شود به آمار گمرک دل سپرد. خصوصا اینکه در امار گمرک گردشگر خارجی یا داخلی مشخص نشده است.

طبق تمام آمارهای هواپیمایی میزان رشد مسافر خروجی از ایران به نسبت مسافر ورودی چندین برابر شده است. اگر مهاجرین از ایران را از این میان کم کنیم، توریست های ایرانی که پول و سرمایه خود را از ایران خارج می کنند به مراتب از توریست های خارجی بیشتر شده اند و مراکز توریستی را با مشکل ارزی مواجه نموده اند. اما این همه ماجرا نیست. ماجرا این نیست که توریسم در همه جای دنیا یک صنعت است و کشوری مثل مالزی که صاحب تمدن و تاریخ طولانی هم نیست سعی می کند با به عاریت گرفتن صنعت و زیبایی های تاریخی دیگر کشورها درآمد ناشی از توریسم را به نصف درآمد ارزی خودش برساند، اما کشوری مثل ما نه تنها مردم خودش را  به عنوان سرمایه انسانی از دست می دهد، بلکه با انتشار اخباری از این دست مانع از ورود توریست های خارجی می شود. و البته با افتخار و به شکلی کاملا غیر شفاف آماری اینچنین را هم منتشر می نماید.البته با محدودیت ها و مشکلات دیگر و حتی مانع تراشی های دیگر ِ مقابل این صنعت کاری ندارم.

پی نوشت: کمی عجیب نیست که کشوری که قرار است توریست به خودش جذب کند سایت ِ درستی درباره صنعت توریسم و گردشگری و حتی آمارهای ورودی و خروجی ندارد؟

]]> http://smto.ir/?feed=rss2&p=4021 http://del.icio.us/smto#2010-07-20Wed, 21 Jul 2010 00:00:00 PDThttp://del.icio.us/smto#2010-07-20<ul> <li><a href="http://chapkook.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html">&#1601;&#1585;&#1607;&#1606;&#1711;</a><br/> ظاهرا ارائه تعريفي دقيق از فرهنگ چندان امكان‌پذير نيست اما متخصصين حوزه فرهنگ‌شناسي مي‌گويند در هر جامعه‌اي الگوهاي مختلفي وجود دارد كه روابط حاكم بر جامعه‌هاي كوچك‌تر را توضيح مي‌دهد.</li> <li><a href="http://www.rajanews.com/Detail.asp?id=55643">&#1586;&#1740;&#1587;&#1578; &#1580;&#1607;&#1575;&#1606; &#1580;&#1606;&#1587;&#1740; &#1608; &#1605;&#1602;&#1608;&#1604;&#1607;&zwnj;&#1610; &#1581;&#1580;&#1575;&#1576;</a><br/> گاهی برای آشنایی با افکار ِ خارج از قاعده بعضی ها باید چنین متن هایی را خواند</li> <li><a href="http://tourjan.com/?p=2536#">&#1662;&#1585;&#1608;&#1606;&#1583;&#1607; &#1575;&#1740; &#1576;&#1585;&#1575;&#1740; &#1740;&#1575;&#1583;&#1711;&#1575;&#1585;</a><br/> به گمانم مجموعه مقالات این پرونده خواندنی است</li> </ul> http://smto.ir/?p=4012 http://smto.ir/?p=4012#comments Tue, 20 Jul 2010 21:25:10 +0000 سمیه توحیدلو http://smto.ir/?p=4012 دور روز برای پیدا شدن یک ناامنی روانی در جامعه کم که نیست، زیاد هم هست. حتی برای افزایش قیمت آب معدنی. شهر خسته ای که توان ندارد، شهر خسته ای که زیر دود و گرما پنهان شده است. شهر خسته ای که دیر بجنبند در همین گرما برقش به اهالی اش نخواهد رسید. شهر خسته ای که در آن آب بیش از اندازه مصرف می شود. شهر خسته ای که آبش آلوده است. همان آبی که یک روزی می گفتند می شود در شیشه ریخت و در خیلی جاهای دیگر به عنوان آب معدنی فروخت. شهر خسته ای که زلزله خیز است و هر لحظه امکان لرزش دارد. شهر خسته ای که کارمندانش باید منتظر اخراج یا بی پولی و یا جابه جایی به نقطه دیگر باشند. شهر خسته ای که گشت ارشاد دارد. شهر خسته ای که گشت نسبت دارد. شهر خسته ای که تعداد زیادی پدر یا خواهر ِ دربند دارد.

چقدر می شود برای این شهر خسته گفت و نوشت. وقتی جامعه ای خسته است. یعنی آن جامعه رمق اصلاح خودش را ندارد. اما نگرانی در آن خوب می تواند ریشه بزند. وقتی نگرانی قدرت رشد دارد، یعنی که شایعه و هزار مشکل دیگر در زیر لایه های این شهر جا خوش کرده است. گیرم از سال ۸۶ به این طرف آب تهران در خطر آلودگی است. گیرم از پیش تر ها این خبر در شهر پخش شده است. از خدا که پنهان نیست از شما هم پنهان نباشد که همسایه هایی را می شناختیم - از ما بهتران - که با وانت آب معدنی در خانه شان خالی می کردند این سالها و ما با دهان باز به ولخرجیشان نگاه می کردیم و همزمان نیترات آب را نوش جان می نمودیم.

مشکل آب تهران، مشکل فاضلاب تهران، مشکل برق و حتی زلزله خیز بودن آن مسائل امروز و دیروز پایتخت نبوده و نیست. چه می شود که در یک سال باید چنین هجمه ای را به زندگی و روان پایتخت نشینانی وارد کنیم که یک سال ِ پرحادثه را پشت سر گذاشته اند. چه می شود که مسئولین ما بجای پیشگیری، بجای حل مسئله و جستجو برای درمان آن ابتدا پشت بلندگو خبری را که باید در جلسات تخصصی چکش بخورد ،عمومی اعلام می کنند. بعد هم شاهد هزار و یک ماجرای بعد از آن هستیم.  یک روز مدت کمی است که خبر نایابی و افزایش قیمت آب معدنی را بشنویم. اما می شنویم. مسئولینی که سالهاست آب سالم را با ماشین دم در خانه شان تحویل می گیرند، حواسشان به چهره های مضطرب مادران نیست؟ متوجه نگرانیشان نیستند؟ چرا وقتی بحران به این حد رسیده، چاره ای نمی اندیشید. یعنی فکر می کنید خانواده کم درآمد پایین شهر که از قضا جز نیترات، پیشترها آب خانه اش در مسیرهایی به فاضلاب هم برخورده توان صف کشیدن و آب معدنی خریدن را دارد؟ خب اگر واقعی است آب را برای محلات بفرستید. اگر واقعی است امکانش را پیش از اعلامش می سنجیدید.

به خدا که این شهر خسته است. به خدا که این شهر تحمل نگاه های نگران مادران را ندارد. کمتر با روان ِ مردم بازی کنید.

]]> http://smto.ir/?feed=rss2&p=4012 http://smto.ir/?p=4009 http://smto.ir/?p=4009#comments Tue, 20 Jul 2010 10:49:31 +0000 سمیه توحیدلو http://smto.ir/?p=4009 ای بابا !

همانطور که عادت کردیم دوربرگردان ها در خطوط سرعت، برای سرعتمان خطرناک شوند، امروز هم عادت می کنیم که خطوط سرعت را کور کنند. عادت می کنیم همینطور دست جمعی برانیم. ما پشت ترافیک ها بیشماریم حتی !

پی نوشت: در راستای بستن دوربرگردان ها و کشیدن خط ویژه اتوبوس در اتوبان چمران و ترافیک مضاعف آن.

راستش وقتی این پست رو نوشتم، چند روز بعد ایمیلی برام رسید از طرف سایت بستنی میهن. اول فکر کردم ایمیلی سرکاری است. بعد با جدیت و جهد دوستان از طریق شناختن سرور و آی پی میل زننده معلوم شد که مسئول آی تی ِ سایت میهن میل را زده و سرکاری نبوده. اما اصل میل هم یک جواب عذرخواهانه نسبت به نبود این بستنی بود و البته اینکه از بقیه مارک ها نخرید و از این حرفها.

و از انجا که مشتری مداری کلا در ایران حرف اول رو می زنه، وقتی کسی که حالا شاید اتفاقی به مطلب برخورده، تشریف میاره و عذرخواهی می کنه، به نظر ارزشمنده و قابل بازگویی و قدردانی.

البته من هنوز این بستنی رو یکی درمیون توی مغازه ها پیدا می کنم!

امسال هم ماهی قرمزم باله های قشنگی داشت. موقع خریدن خیلی نگاه کرده بودم که فلس هایش نریخته باشد. بعد هم که آمد وسط سفره ما و سال را تحویل کردیم. طفلکی عمرش به دنیا بود بر خلاف همه ماهی هایی که داشتم. چهار ماه دوام آورد. هرکس هم که امد نگاهی به تنگ ماهی کرد و گفت ماهی سفره است؟ می گفتم آری.  تازه صبا کوچولوی خانواده ما هم  کلی  شعر برای ماهی خوانده بود. اصلا ” تو حوض خونه ما ماهیای رنگارنگ” رو به عشق همین ماهی ِ قرمز حفظ کرده بود. چندباری خواستم که رهایش کنم. اما حوضهایی که می شناختم یا ماهی هایش آنقدر بزرگ بودند که این یکی می شد قوت ِ غالب آنها و یا آنقدر زود به زود آبشان عوض می شد که تصویر ماهی ای که با فشار آب درون چاه می رود و یا روی آبی حوض بدون آب بالا و پایین می پرد، منصرفم کرد. یعنی فکر کردم چه کاریست که آدم با دست خودش ماهی اش را بکشد؟

اما خب جاندار است و به مرور جایی باز می کند. خصوصا اینکه وقتی نزدیکش بشوی کله اش برای گرفتن غذا بیاید روی آب و تا غذا بریزی سریع شروع کند به خوردن. غذایش داشت تمام می شد. بسته جدید غذا که خیر سرش اسم رویش نیرو زا بود امروز صبح ماهی ام را کشت.

به همین راحتی. اما برای این ماهی غصه دار تر از همه ماهی های سفره های هفت سینم بوده ام. دلم نمی آید نزدیک ِ تنگ بشوم.

ماهی مرد. از بس که جان ندارد. غذای نیروزا نیرویش را گرفت.