Snijvlak

Citizens Engage! Betrokken marketing

2010-11-11T17:33:47+01:00

Burgers verlangen een steeds sterker maatschappelijk profiel van bedrijven. Ze moeten echt wat bijdragen aan onze wereld. Want monomane focus op winst is zo passé. Maar eenmaal in de winkel slaat diezelfde burger als een blad aan de boom om. Tussen de schappen wint de portemonnee (consument) het al snel van sociale betrokkenheid (burger). Dat is één van de conclusies uit Citizens Engage!, dat PR-bureau Edelman afgelopen week presenteerde. Sociaal betrokken ondernemen, ik ben er helemaal voor, maar hoe maak het je het tot een succesvol onderdeel van je bedrijfsvoering. Door dicht bij jezelf te blijven.

Edelman, dat ook in Amsterdam kantoor houdt, is een van de bureaus dat veel energie steekt in wat zij zelf good purpose marketing noemen. Deze vorm van beïnvloeding borduurt voort op de do well by doing good-filosofie waarmee Bruce Burtch dertig jaar geleden opzien baarde. Hij verbond als eerste maatschappelijke betrokkenheid met de bedrijfsdoelstelling meer winst te genereren. Dus niet alleen nemen, maar ook geven.

Na een periode op een wat lager pitje te hebben gesudderd lijkt de koppeling sociale bijdrage-merkbeleving weer aan terrein te winnen. Al vier jaar lang neemt Edelman wereldwijd een opwaartse trend waar: vooral de zogeheten Millennial-generatie (18-29 jaar) spreekt het aan. Ik zou er haast deze gouwe ouwe van opzetten (uitvoering Eddie Vedder), hoewel deze mij (bouwjaar 61) meer aanspreekt. Krachtiger en directer.

Oprechtheid en scepsis
Voor Citizens Engage! ondervroeg Edelman in dertien landen (waaronder Nederland) ruim 7.200 consumenten naar hun sociale inborst in relatie tot de merken/producten die ze kopen. Vooral in de opkomende economieën kan het goededoelenproduct populair op veel sympathie rekenen. In Nederland is dat een stuk minder. Slechts 35 procent geeft aan zo’n product ook daadwerkelijk te zullen kopen.

De spanning tussen zeggen en doen komt in het onderzoek vaker naar boven. Wereldwijd stelt 87 procent van de consumenten dat bedrijven hun sociale bijdrage aan een samenleving even zwaar of zelfs zwaarder moeten laten wegen dan puur alleen het winstoogmerk. Maar het onderzoek toont ook 47 procent dat de oprechtheid van bedrijven op dit vlak in twijfel trekt.

‘Ze doen het alleen maar om goede sier te maken, niet omdat ze zich werkelijk betrokken voelen,’ Opmerkelijk is dat die groep sceptici in een jaar tijd met tien procentpunten is gegroeid.

Is good purpose marketing daarmee een holle frase? Ik hoop van niet. In een samenleving waar door individualisering, ontzuiling en ontkerkelijking veel sociale cohesie verloeren is gegaan, liggen grote kansen voor bedrijven die een betekenisvolle rol willen spelen. Die onderscheid willen maken, dingen werkelijk willen veranderen.

TOMS, Bionade, Levi's
Aan PR & Marketingbureaus de taak voor hun klanten dat maatschappelijke profiel ook een geloofwaardige invulling te geven. Want alleen dan wint in de winkel de burger het van de consument. Alleen dan geeft die 47 procent sceptici zijn reserves op. Want niemand wil voor de gek gehouden worden. Het moet wel deugen.

In Citizens Engage! worden enkele voorbeelden van maatschappelijk betrokken ondernemen aangestipt. Zoals TOMS. De Amerikaanse schoenenfabrikant geeft voor elk verkocht paar een stel schoenen aan een kind dat anders blootsvoets zou gaan. Dichterbij huis heb je het Duitse Bionade, dat met Hackedicht – Schultour der Knappschaft alcoholmisbruik onder jongeren probeert terug te dringen.

Of deze voorbeelden 100 procent integer en authentiek zijn durf ik niet te zeggen. Maar ik geef ze graag het voordeel van de twijfel. Zoals ik dat ook aan Levi’s geef, bij hun campagne Go Forth die perfect aansluit op de Frontier-mentaliteit van de oer-Amerikaan in zijn blue jeans.

Centraal in Go Forth staat Braddock, een vervallen voorstadje van Pittsburgh (Pennsylvania). Eens een bloeiende gemeenschap van 20.000 inwoners, na het verdwijnen van de staalindustrie anno 2010 een desolaat oord van 3000 mannen, vrouwen en kinderen. Zonder werk en goed onderwijs, een gewillig slachtoffer van lamlendigheid en verveling. De favoriete uitvluchten: booze, crack & coke.

Levi’s besloot Braddock de helpende hand te bieden. Daarbij mijnde het de kernwaarden die zowel de jeansfabrikant als Amerika groot hebben gemaakt. De pioniersgeest. Gewone mensen – werklui, boeren, kooplieden, arbeiders - die op zoek naar een betere toekomst het heft in eigen in handen namen en met hard werken grenzen verlegden en gemeenschappen wisten op te bouwen. ‘No longer content to wait for better times... I will work for better times. Cause no one built this country in suits.’

Go Forth bestaat in Braddock uit tal van projecten, van het opzetten van een stadsboerderij tot de renovatie van het gemeenschapshuis. Dit alles zorgt voor werk, brengt mensen bij elkaar. Het spreekt mij aan, vooral ook omdat het niet om de haast obligate initiatieven in Malawi of Sri Lanka gaat (altijd goed, kun je geen buil aan vallen), maar om een project dicht bij huis. Zeker, met pretenties en daarmee met een hoog afbreukrisico. Misschien vind ik het daarom ook zo goed. Het getuigt van lef. Hoe het er na enkele maanden uitzag? Beter. Niet perfect, maar beter. Zie hieronder.

Kom op corporate Nederland, ga die uitdaging aan en verzin iets dat rijmt met je identiteit en waarmee je de samenleving verder helpt. Noem het good purpose marketing of voor mij part rentmeesterschap, het maakt mij niet uit. Maar laten we aan de slag gaan, blijmoedig en enthousiast. Er is een wereld te winnen, vaak al om de hoek.

Pensioen, schulden en meel in de mond

2010-11-02T15:54:22+01:00

Gisteravond in bed de krant lezend viel mijn oog op een onderzoek, uitgevoerd in opdracht van de Financial Times. De strekking van het artikel was dat de komende vijf jaar in Nederland, als gevolg van de uitbollende babyboom-generatie, de publieke schuld per persoon (leeftijd 20-64 jaar) met 50 procent zal toenemen. De individuele schuldendruk (54.200 dollar) gaat daardoor zo zwaar wegen dat hij 'de financiële stabiliteit en het welvaartsniveau van landen dreigt te ondermijnen'.

Nu mag je bij zulke onderzoeken best op je hoede zijn. De mate van media-aandacht wordt vaak sterk bepaald door de heftigheid van de conclusies en/of de enormiteit van de cijfers. Daarom heb ik in mijn inleiding de oorspronkelijke onderzoeksperiode van 2007-2015 al met drie jaar teruggebracht tot 2010-2015. Zou je vanaf 2007 gaan cijferen, dan kwam je op meer dan een verdubbeling (± 130 procent) uit van de schuldendruk.

Pensioenen niet goudgerand
Maar fors aangezet of niet, het zijn wel cijfers die doen schrikken. Zeker omdat ik een half uur daarvoor op Nieuwsuur een doemverhaal over de Nederlandse pensioenen zag langskomen. Gerard Riemen, voorzitter van de Vereniging van Bedrijfstakpensioenfondsen (VB), confronteerde de kijker met de nieuwe werkelijkheid. ‘We kunnen er niet meer automatisch van uitgaan dat de pensioenen goudgerand zullen zijn. Die tijden zijn voorbij.’ Wat is er aan de hand: de Nederlandse pensioenfondsen hebben momenteel te weinig in kas om aan al hun verplichtingen te voldoen, een situatie die op korte termijn niet lijkt te verbeteren.

Kijk, één beroerde boodschap kan ik nog wel trekken, maar twee jobstijdingen binnen een half uur zorgen toch voor lichtelijke onrust. Vooral ook, omdat in beide verhalen de indruk wordt gewekt dat we zijn overvallen door ontwikkelingen die we niet konden voorzien.

In het schuldenverhaal wordt, naast de miljardeninjecties door de overheid aan noodlijdende banken als gevolg van de kredietcrisis, vooral gewezen op de effecten die de pensionering van de babyboom-generatie met zich mee gaat brengen. Daardoor moet voortaan een krimpend deel van de bevolking (de groep 20 tot 64-jarigen) alle lasten dragen. Een radicaal andere situatie dan we tot nu toe gewend zijn geweest en een reden tot zorg als we dat nog niet wisten.

Ontbreken politieke wil
En dat is juist het punt. Al jaren weten we dat de babyboom-bom rond deze tijd tot ontploffen komt. Daar tref je je maatregelen op, zou je zeggen. Het pijnlijke is alleen dat we met z'n allen onvoldoende hebben gedaan om ons tegen deze situatie te wapenen. Het zal wel goed komen, was de gedachte, en de politieke wil (bij politici en electoraat) om grote offers te brengen ontbrak.

De banken- en kredietcrisis van 2008 betekende ook hier het keerpunt. Noodverbanden van miljardenomvang bleken nodig om banken overeind en economieën draaiende te houden. Tegelijk kwam achterstallig onderhoud genadeloos bloot te liggen. Onder andere op het terrein van de pensioenen.

Een dikke tien jaar geleden gingen de premies omlaag. Dat kon zonder problemen, het was de hoogconjunctuur van de jaren ’90. Werkgevers en werknemers blij, minder lasten en meer netto in het loonzakje. En de financiering van het pensioenstelsel? Gewoon, door aanhoudend hoge beleggingsrendementen. Niets aan de hand toch?

Anno 2010 zitten de fondsen ineens zwaar weer. De oorzaak? Deels de economische crisis, daar kun je niet omheen. Maar in alle pensioenverhalen zingt ineens ook de ‘plots gestegen levensverwachting’ rond. Ofwel, omdat we een paar jaar langer dan eerder berekend blijven leven happen bij de pensioenfondsen ineens naar adem.

Laten overvallen
Kijk, dat gaat er bij mij dus niet in. Sprekend namens 75 bedrijfstakpensioenfondsen was VB-voorman Riemen naar Hilversum getrokken om voor Nieuwsuur (kijk hier) eens helder en duidelijk uit te leggen hoe het zit. En dat is niet best. De nood is hoog, we zijn in de toekomst minder zeker van waardevaste pensioenuitkeringen en werkenden zullen meer premie moeten gaan betalen. Hoeveel, dat kon Riemen niet zeggen, maar de Volkskrant kwam zaterdag op basis van expertschattingen uit op 4-8 procent.

Wat mij verontrustte was dat de VB-directeur in zijn analyse hoe het allemaal zo gekomen is en hoe we verder moeten zo ontzettend vaag bleef. Okay, we blijven langer leven dan demografen hebben voorspeld en de lage rente drukt de rendementen. Maar ik weiger te geloven dat je je als professioneel pensioenhoeder zo door demografische ontwikkelingen laat overvallen en volledig overgeleverd lijkt aan renteschommelingen.

Wat ik als kijker, burger en pensioenbelanghebbende wil weten is welke verkeerde inschattingen er de afgelopen jaren zijn gemaakt en op welke knopjes ‘mijn’ pensioenfonds gaat drukken om de boel weer op orde te krijgen. Niets van dat alles in Nieuwsuur. En daarmee speelde Riemen een verloren wedstrijd.

Interviewer Twan Huys kon zonder problemen zijn gesprekspartner in de hoek drukken. Let wat dat betreft in het interview op de non-verbale communicatie van Riemen op 4.54 minuut. Huys stelt de hamvraag, de tot dan toen gecontroleerde Riemen voelt onraad en grijpt naar het glas water. Alsof hij aangeeft: ‘Slik, hier krijg ik het moeilijk’.

'Ik accepteer dat'
Mijn advies: Vertel nou gewoon hoe het zit. De situatie is zoals ze is. Dat is al erg genoeg, maar je kunt er niets meer aan veranderen. Ik accepteer dat, althans ik ben bereid dat te accepteren. Maar ik verwacht dan wel dat mij de geruststellende gedachte wordt gegeven dat er sprake is van ‘lessons learned’, dat de vereiste maatregelen zijn getroffen om soortgelijke misschattingen te voorkomen en er een helder plan van aanpak ligt om de situatie binnen 5-10 jaar weer gezond te krijgen. Kijk, dan denk ik: die Riemen, die kun je om een boodschap sturen.

Dat het anders kan blijkt in Zweden. Al in het laatste decennium van de vorige eeuw besloten ze daar de tering naar de nering te zetten. Dat betekende het mes in de overheidsuitgaven (collectieve voorzieningen) en een reeks hervormingen (pensioenstelsel, meer marktwerking). Pijnlijke keuzes, die ongetwijfeld in sommige gevallen optimaler hadden gekund. Maar het eindresultaat oogt goed: in het Financial Times-artikel is Zweden het enige Westerse land dat de schuldendruk voor de mensen in de werkbare leeftijdscategorie weet te reduceren, van 16.700 dollar per persoon in 2010 naar 9000 dollar in 2015.

Passage du Gois: 'Het leek verdomme Thialf wel'

2010-10-20T14:31:38+02:00

De Tour-directie presenteerde gisteren het routeschema voor La Grande Boucle van 2011. Als je veertig zomers als supporter het Gallische fietsrondje hebt meegemaakt is zo'n onthulling aardig, maar ook een beetje meer van hetzelfde. Doen we eerst de Pyreneeën, of toch maar beginnen met de Alpen. Nee, de uitdaging zit eerder in het ontdekken van krenten in de pap. Zoals komend jaar de Passage du Gois.

Deze glibberweg in de Vendée is zo'n typisch voorbeeldje van streekmarketing. Met professioneel wielrennen heeft het traject niets te maken, maar ja, de Tour is voor een belangrijk deel ook het verkopen van Frankrijk-op-zijn-mooist. En daar hoort de Atlantische kust tussen Bretagne en Les Landes ook bij. Voor ongetwijfeld een fiks bedrag heeft de Vendée de Tourstart 2011 in de wacht weten te slepen. Altijd goed voor je imago, het trekt toeristen en is goed voor de regionale/lokale economie.

Uiteenspatten
Le Grand Départ zal rond 2 juli volgend jaar ongetwijfeld mooie plaatjes opleveren. En mogelijk ook nog wat spektakel. De Passage du Gois was voor mij tot de zomer 1999 een volstrekt onbekend fenomeen. Op 5 juli van dat jaar trok de Tourkaravaan over de smalle weg die twee keer per etmaal door de zee wordt overspoeld. Het resultaat was totale chaos en in de kiem gesmoorde illusies. Na een vijfde plaats in de Tour van 1998 dacht Michael Boogerd een jaar later in Parijs het erepodium te kunnen halen. 4,5 kilometer over over algenglad asfalt en glibberige plavuizen bleken voldoende om die droom uiteen te laten spatten.

Tot twee keer toe smakte Boogerd op het asfalt. Behalve de frustratie over het tijdsverlies was de Hagenaar bang dat zijn hagelwitte gebit aan barrels was geslagen. Dat was gelukkig niet het geval, maar de moraal was bij aankomst in de finishplaats Saint Nazaire tot het nulpunt gedaald. 'Mijn Tour is om zeep', stelde hij teleurgesteld vast.

'Spekglad was het', blikte Boogerd terug. 'Het was gewoon gekkenwerk. Het leek verdomme Thialf wel waar ze ons overheen stuurden. Ik wed dat Rintje Ritsma hier een wereldrecord had kunnen schaatsen.'

Anonieme Tour
Na zijn tweede val, waarbij Boogerd in zee belandde (klik op de foto bovenaan en je ziet hem (nummer 41) de dam opklauteren), wilde hij een reservefiets maar kreeg hij die niet. Uit vrees dat dat extra tijdverlies zou opleveren. Een verkeerde inschatting. Op een scheve fiets finishte Boogerd met ruim 6 minuten achterstand in Saint Nazaire. Een korte klassering zat er niet meer in; Boogerd bezette drie weken later in Parijs een anonieme 56e plaats, ver achter Lance Armstrong die zijn eerste van zeven Tourzeges binnenhaalde.

In aanloop naar het Tour-vertrek van 2 juli zal naast de vele pittoreske plaatjes geregeld worden teruggeblikt naar de gedenkwaardige etappe van twaalf jaar eerder. De Tour-directie zal ongetwijfeld lering hebben getrokken uit de eerdere gebeurtenissen. Ik voorspel een keurig geschrobde weg, geheel slik-, wier- en algenvrij. Volkomen veilig.

Maar stiekum hoop ik dat het regent.

Beeld verscheurde Özil was druppel

2010-10-18T16:02:09+02:00

‘Ook Duitse geest uit de fles’, ‘Merkel: Multiculturele aanpak samenleving volledig mislukt’. Twee krantenkoppen van de afgelopen dagen. In slechts enkele weken is bij onze oosterburen het integratiedebat in alle hevigheid losgebarsten. Later dan in menig ander land in onze regio, maar wel met dezelfde conclusie. De veronderstelling dat ‘Einwanderung’ vanzelfsprekend een culturele diversiteit oplevert die door de autochtone bevolking als verrijking kan worden beschouwd, blijkt onhoudbaar.

Bondskanselier Angela Merkel rekende zaterdag in een toespraak tot de Junge Union, de jongerenorganisatie van de christen-democratische CDU, af met het traditionele multiculturele motto ‘we leven naast elkaar en zijn blij met elkaar’. Het heeft gewoonweg niet gewerkt, aldus de bewindsvrouw.

Vrijblijvendheid
Er is van immigranten de afgelopen decennia op integratieterrein onvoldoende geëist. Te veel vrijblijvendheid. Het ene been in Turkije of Marokko en het andere in Duitsland; het klinkt mooi, maar op den duur ontbreekt tussen de afzonderlijke gemeenschappen voldoende verbinding om een samenleving op te bouwen waarin je je wilt en kunt herkennen.

Bij het bepalen van het omslagpunt in het Duitse integratiedebat wordt veelvuldig verwezen naar de publicatie van Deutschland schafft sich ab, het geruchtmakende boek van Thilo Sarrazin. De SPD-politicus stelt in zijn bestseller dat immigratie Duitsland per saldo meer kost dan het oplevert en dat om die reden het roer om moet.

Het Duitse establishment schrok van Sarrazins knuppel in het hoenderhok en reageerde met de bekende reflex: excommunicatie. De bankier zag binnen de kortste keren zijn positie binnen de Raad van Bestuur van de Bundesbank onhoudbaar worden. De bank vroeg zijn ontslag aan, waarna hij de eer maar aan zichzelf hield.

Uitjouwen Özil
Ondertussen vloog Deutschland schafft sich ab de boekwinkels uit, wat een gezaghebbend medium als de Frankfurter Allgemeine ertoe bracht de bijdrage van Sarrazin meer op haar merites te beoordelen. 'Elke samenleving kan een bepaalde proportie mensen van buitenlandse afkomst opnemen en integreren. Er zijn geen objectieve criteria om die proportie vast te leggen, maar er zijn wel aanwijzingen. En als een boek dat wijst op de tekortkomingen in de integratie in enkele weken meer dan een miljoen keer over de toonbank gaat, is dat zo'n signaal.'

Sarrazin mag dan de aanzet hebben gegeven, de echte Multikulti-schok voor de massa kwam mijns inziens enkele weken later. De EK-kwalificatiewedstrijd op 8 oktober jl. van de Deutsche Manschafft tegen Turkije vertaalde Sarrazins abstracte woorden in concrete, herkenbare beelden.

Het Olympisch Stadion in Berlijn bleek gevuld met tienduizenden Turken, die ondanks een soms al decennialang verblijf in Duitsland, lieten zien waar hun hart (door menigeen vertaald met loyaliteit) lag: in Turkije. Aan die verbondenheid werd ook nog eens uiting gegeven door die ene Turk in het veld die bewust Duitser wilde zijn, flink uit te jouwen.

Bij elk balcontact hoorde Mehmut Özil, middenvelder van het Duitse elftal, een striemend fluitconcert. Op die manier werd hem symbolisch te verstaan gegeven dat hij zijn wortels had verloochend. Na zijn treffer (2-0) durfde Özil amper durfde te juichen. Zogezegd uit respect voor zijn culturele achtergrond, maar kun je niet evengoed stellen dat hij boog voor intimidatie? Özils keuze voor Duitsland werd eenvoudigweg niet geaccepteerd.

Voor veel Duitsers mag Özil als schoolvoorbeeld van integratie gelden, menig Duitse Turk wijst zijn keuze af. Zoals Bayern München-speler Hamit Altintop, net als Özil in Gelsenkichen geboren maar daarentegen uitkomend voor het Turkse nationale team. Hij verwijt zijn stadgenoot vooral uit financiële overwegingen te hebben gekozen. 'Als speler van het Duitse elftal speel je eerder een WK, creëer je een hogere marktwaarde voor jezelf en kom je sneller bij een club als Real Madrid. Ik respecteer de keuze van Özil, maar kan haar niet onderschrijven.’

Opmerkelijk is dat de Turkse president Gül daar anders over denkt. ‘Als Özil mij had gevraagd voor welk land hij moest voetballen, had ik hem geadviseerd voor het Duitse nationale team te kiezen.’

De kwestie-Özil zorgde voor enorm veel ophef in de Duitse media. Gevoegd bij de publiciteitsgolf rondom Thilo Sarrazin maakte dat Merkel en de CDU kennelijk duidelijk dat het integratiedebat niet langer een thema is dat kan worden genegeerd. ‘It’s here and it’s here to stay.’ In alle rauwheid ligt het vraagstuk – net als in andere landen – op straat en is het een kwestie van doorbijten en oplossingen zoeken.

Excuses herstellen vertrouwen
Welke dat zijn? Ik weet het ook niet een-twee-drie. Maar excuses aan de eigen autochtone bevolking horen daar zeker bij. Dus niet alleen de vaststelling dat het beleid niet heeft gewerkt (zie Merkel anno 2010, zie Balkenende anno 2002), maar ook de erkenning dat je daarmee veel mensen (die vertrouwen in je gesteld hebben) tekort hebt gedaan. En vervolgens aan de slag gaat om voor iedereen, autochtoon én allochtoon, de situatie te verbeteren.

Controversieel en pijnlijk wellicht, maar zeker louterend. En goed voor het herstellen van vertrouwen in politiek en bestuurders. Gewoon spijt betuigen, derhalve. Pas dan is het mogelijk voldoende draagvlak te creëren voor welk toekomstig integratiebeleid dan ook. Pas dan kan het insluiten beginnen.

Reclame voor bier is om te huilen

2010-08-06T11:57:24+02:00

Als het gaat om ergeniswekkende reclame scoren wasmiddelen en maandverband in de regel een dikke 10. Leuk ondeugende Olilly-kinderen die hun besmeurde shirtjes in een wip weer schoon terugkrijgen en pronte grieten voor wie het maandelijkse ongemak eerder een reden lijkt om het gaspedaal nog eens extra in te drukken. Geloof het zelf.

De Omo's en Allways' van deze wereld hebben er een geduchte concurrent bijgekregen. Qua irritatie en ongeloofwaardigheid doen biermerken hun uiterste best de waspoeders en inlegkruisjes naar de kroon te steken.

Neem Heineken en Amstel. In hun beleving is de doorsnee bierdrinker een soort mannelijke variant van het domme blondje. Het liefst opererend in groepjes van vier - zogeheten vrienden - komen ze niet veel verder dan orgastisch gebrul als ze iemand op rollerskates en rij bierflesjes zien ontkurken. Of ze gaan uit hun dak bij bierbuizenpost door de zojuist betrokken woning. Nee!! Niet zeggen dat deze promofilmpjes zo geinig tongue-in-cheeck zijn. Gewoon flauwe puberhumor.

Een wandelende ijskast is één keer leuk, okay zelfs nog een tweede keer, maar kom dan met iets anders. Het concept is te schraal om op eenzelfde manier uitgemolken te worden als de verzekeringsreclames, die er wel in slagen keer op keer een lach op te wekken. Waarom? Omdat verzekeren over het leven gaat, met alle risico's en tegenslagen die dat met zich meebrengt. Als je dat met een kwinkslag weet te brengen, doe je het goed.

Bij bier is dat niet het geval. Het is geel vocht met wat alcohol. Het enige wat je ermee moet doen is het opdrinken. Waar de verschillende brouwers zich daadwerkelijk op kunnen onderscheiden is smaak. Al het andere - emotie, beleving en noem maar op - is gebakken lucht. Hoort er bij, ik snap het het, maar blaas de bel niet te groot op. Wil je de merkbeleving vergroten, doe dat dan op een manier dat ik zin krijg in een koud pilsje. Geef me niet het idee dat ik een halve randdebiel ben wanneer ik een 'bruine pater' naar binnen werk.

Dan de link met sport (in het bijzonder voetbal), ook een geliefde route om consumenten te winnen. Dus zie je kerels wildwaterkanoën en met de mountainbike de Alpen doorjakkeren om vervolgens op de top van een berg een voetbal tevoorschijn te toveren. Gaan ze daar samen ook nog een beetje goaltje trappen.

Hilarisch ongeloofwaardig, Jupiler; a) geen hond heeft een sixpack bier in zijn kayak of in zijn rugzak als hij de bergen doorraust, b) na zo'n inspanning ben je veel te moe om nog eens te gaan 'shotten'. Maar ja, je bent sponsor van de op een na hoogste voetbaldivisie, dus de elementen sportiviteit, mannen en voetbal moeten op een of andere manier in die commercial.

Tot slot stuitte ik vandaag op een post over Amstel die naar aanleiding van het nieuwe voetbalseizoen speciale Ajax- en Feyenoordblikjes bier op de markt brengt. Leuk, maar ook zo gemakkelijk. De aanhaker betreft alleen de twee 'Traditionsvereine' en de blikjes zijn ook nog eens alleen in Amsterdam-Rotterdam plus omgeving te krijgen. Doe het dan goed en biedt ook de fan van Roda JC en Excelsior zo'n gadget aan. Is meer werk ja, ook moeilijker qua logistiek, maar dan raak je mensen.

De toelichting van Amstel doet dan wat potsierlijk aan. “Ondanks de sportieve rivaliteit tussen Ajax en Feyenoord, staat voetbal ook voor verbondenheid en samenwerken. Dat willen we met deze actie graag benadrukken. We hopen op een fantastisch seizoen voor beide clubs. Amstel is al jaren nauw verbonden met voetbal. Zowel als sponsor van de Nederlandse topclubs, hoofdsponsor van de KNVB Beker en als partner van het amateurvoetbal met TEAMLINK. Na het enorme succes van de clubblikken vorig jaar, willen we dit jaar weer samen met de voetbalsupporters proosten op een heerlijk seizoen.” Bent u er nog?

Ik ben op weg naar de koelkast, even de dorst lessen. Skol!

NOS en Eva Jinek: zolang je niets ziet is er niets

2010-05-23T12:23:34+02:00

De tijd dat een nieuwslezer slechts een nieuwslezer was ligt ver achter ons. Fred Emmer, gebronste man met een gebronsd stemgeluid, was in de jaren '70 de eerste anchorman die uitgroeide tot een BN'er. Sindsdien weten we bijna alles van de gidsen die ons door de dagelijkse actualiteit loodsen. Philip Freriks kwam om de week vanuit Parijs over om het Journaal te presenteren, Jeroen Pauw verslindt vrouwen, de come back van Rob Trip is bewonderenswaardig na zijn hersenbloeding en Sacha de Boer doet het met Rick Nieman, nota bene het boegbeeld van concurrent van RTL Nieuws.

Waar ik deze kennis allemaal van heb? Het wordt me verteld, door RTL Boulevard, SBS Shownieuws, maar ik kan het ook lezen in de magazines van Volkskrant, Telegraaf of NRC. En als het me dan nog niet duidelijk is dan hangen de personen in kwestie het zelf wel aan de grote klok; in programma's als Ranking the Stars waar het privé-domein tot in extremis wordt uitgevent. Het persoonlijke is meer en meer social.

Wat al deze nieuwsmannen en -vrouwen in hun vrije tijd uitvreten zal me een zorg zijn. Ik ben er niet in geïnteresseerd, ben er ook niet bewust naar op zoek. Aan de andere kant is het wel zo dat, wanneer het persoonlijke vanaf het tv-scherm in je gezicht wordt geslingerd, het als kijker onmogelijk is je eraan te onttrekken. En je er een oordeel over te vormen.

Zo werkt het ook bij de romance tussen Eva Jinek en Bram Moszkowicz. Deze week werd bekend dat beiden al ruim een half jaar een relatie hebben. De onthulling kostte Eva de kop als een van de twee dragende presentatoren van NOVA-opvolger Nieuwsuur. De exit leidde tot een stroom reacties, waarbij vaak de spot werd gedreven met de benepenheid van de NOS-maatregel. 'De twee zijn verliefd, dat is privé en heeft niets met het werk te maken. Ik zie niet in waarom ze als presentratrice ongeschikt zou zijn.'

Het punt is dat haar professionele vaardigheden niet ter discussie staan. Wel haar geloofwaardigheid als onpartijdig journalist die volkomen vrij haar afwegingen maakt. Door haar vrijerij met Bram komt ze te makkelijk in situaties terecht waar de belangen van haar partner strijdig zijn met die van haar werkgever. En met die van haar als onafhankelijk journalist. Hoe overtuigd ze ook is dat ze de zaken kan scheiden, het feit dat je collega's en je chef daaraan kunnen twijfelen betekent al dat je aan geloofwaardigheid hebt ingeboet. En in de journalistiek is je geloofwaardigheid je belangrijkste goed. Je moet niet in zo'n situatie terecht willen komen. Dat vond Jinek, vermoed ik, zelf ook, anders was de relatie waarschijnlijk niet angstvallig al een half jaar onder de pet gehouden.

Terecht besluit dus, Eva niet naar Nieuwsuur. Wat het alleen maar verbazingwekkender maakt dat ze kennelijk wel als presentator mag aanschuiven bij Met het Oog op Morgen. Leg mij eens uit, wat is het verschil tussen Nieuwsuur en zijn radio-pendant? Gelden op radio ineens andere journalistieke normen dan op tv? Een nieuwe invulling van doelgroepcommunicatie? Word ik als kijker van Nieuwsuur tussen 22.15 en 22.50 uur serieus genomen, en een kwartier later als luisteraar niet? De NOS huldigt kennelijk het adagium 'als je het niet ziet is er ook niets aan de hand'.

Marchanderen noem ik dat. Zou ik als PR & Communicatie-professional zo met mijn publiek (consument, B2B, media) omgaan, dan zou ik geslacht worden. En terecht. Verder wens ik Eva al het geluk met Bram. Daar heb ik niets over te zeggen en wil ik ook niet iets over te zeggen hebben.

Lisa & Milou, mijn winnaressen

2010-03-08T10:50:46+01:00

Deze week kan er gekozen worden voor de beste dagbladadvertentie van 2009. Stemmen kan op Dagbladgoud 2009, waar de afbeeldingen van de twaalf kandidaten terug te vinden zijn. Mijn winnaar, of beter gezegd winnaressen zijn Lisa & Milou; van reclamebureau GREY en mediabureau Carat, in opdracht van Pink Ribbon.

Titel: 2 Vriendinnen
Adverteerder: Pink Ribbon Magazine
Reclamebureau: GREY Amsterdam
Mediabureau: Carat

Een gevoelig onderwerp (borstkanker), heel liefdevol en intiem gebracht. Op de advertentie een foto (zie boven) van een torso en twee borsten, die meer zijn dan twee toevallige uitstulpingen. Voor vrouwen vormen ze een wezenlijk onderdeel van hun identiteit. Als het er op aankomt zijn het geen onpersoonlijke tieten of memmen, maar twee buddy's die je koestert. Die hebben een naam en je moet er niet aan denken één van hen - of mogelijk zelfs allebei - te verliezen.

Titel:
Postbodes in de sneeuw
Adverteerder:
TNT Post
Reclamebureau:
Y&R Not Just Film
Mediabureau:
ZenithOptimedia

In de weken dat een onverwacht pak sneeuw het trein- en het forensenverkeer lamlegt, slaagt TNT Post er in zijn service op peil te houden. En ja, ik heb niets gemerkt van vertraagde brieven of spoorloos verdwenen zakelijke stukken. De claim die TNT Post maakt gaat voor mij persoonlijk op, dus spreekt mij aan. Het roept ook de vraag op waarom TNT Post deze winter wel zijn dienstverlening op een acceptabel niveau kon handhaven en de NS niet.

Titel: Sinterklaas
Adverteerder: Centraal Beheer
Reclamebureau: DDB
Mediabureau: OMD

Centraal Beheer zou niet in mijn top-3 voorkomen, was mijn stellige voornemen. Maar toch, ik ga door de knieën. Gewoon, omdat'ie leuk is. Het paard van de Goedheiligman zakt door het dak, onder de vermelding 'December is de maand van onverwachts bezoek'. Meer valt er niet over te zeggen, dat is juist de kracht van deze plaat.