حال داری، حالا اس‌ام‌اس بدی بپرسی چطور شد، قبول شدی یا  نه؟ :دی

تازه شماره شناسنامه و کدملی و همه چیز ملت رو می‌ریزه بیرون! و این است کلا امنیت و اینا :‌ ))))))

پ.ن: نتیجه من اینجاس! +

How to Train Your Dragon یه انیمیشن بسیار بامزه‌س که وقتی دیدمش شیفته کارایِ همین اژدهایی که توی عکس بالا می‌بینین شدم! واقعا بامزه‌س. کلی عاشق صحنه لبخند زدنش شدم. اوخی ^_^

داستان در مورد، پسری به نام هیکاپ هست که از نژاد وایکینگ‌هاست، که طی ماجرایی با این اژدها آشنا می‌شه! پدر هیکاپ رئیس وایکینگ‌هایی هستش که در حال شکارِ اژدها هایی هستن که برای بدست آوردن غذا به محل زندگیشون حمله می‌کنن. دیگه خودتون برین ببین، چه قاضایی پیش میاد تا ته داستان :دی

کلا خواستم بگم ارزش یه بار دیدن رو داره. واسه من که جذاب بود. حالا شاید یکی از دلایلش این باشه که به حیوانات علاقه دارم!

و در آخر هم، دستِ حمید مرسی که واسم از این انیمیشن‌ها میاره.

امروز صادق که خونه بود نشوندمش، که یکم جای این فعل و فاعل و اینا رو باهام کار کنه. آخه مفهوم و معنای کلمات رو می‌دونما ولی واسه مرتب چیدنش، مخصوصا اگه سوالی باشه بدجوری ضعف دارم :دی!

صادق داشت می‌گفت که، اول خود جمله ای رو که می‌خوای ازش سوال در بیاری تو ذهنت بچین فارسیش رو بعد، بقیه کارا رو روش انجام بده! منم هاج و واج به صادق می‌گم که: من جمله‌های فارسیم وقتی همه‌ش بی سر و تهِ و از هیچ قاعده‌ای پیروی نمی‌کنه، فعل و فاعلاش بهم ریختن چیکار کنم؟ :دی

کلا ضعف یکی دوتا نیستش که!

خلاصه داشتیم کار می‌کردیم تا همین یکی دو دقیقه پیش، رسیدم به کلمه ۸م، به صادق گفتم اینو خودم درست کردم.

۸- Own:  I’m own your heart.

صادق: نــه! غلطه.

حدیث: ئه! درسته که.

صادق: غلطه!

حدیث: واااا ، نخیر نخیر خودم درست نوشتمش.

صادق: (مکث)

صادق: باید بنویسی I’m own my husband’s heart !

حدیث: چه فرقی میکنه. جمله‌م خودش که درسته دیگه؟

صادق: (لبخند)

حدیث: آآآاااوووووو !! راس می‌گیا برگردم تو رو استاد بگم آی اُن یور هارت ؟؟؟؟؟ (اسمایلی پهن شدن کف اتاق)

صادق: (نیشخند) بی ادب !!

حدیث: (اسمایلی پاک‌کن برداشتن و تند تند کل جمله رو پاک کردن) :دی

هــعی، برفته شم برفته شم بقیه کلمات رو بنویسم! تا بیشتر از این آبروریزی به بار نیاوردم

یکی از نکات خیلی جالبِ این داستان وبلاگ نویسیِ جولی هستش، وای بعضی وقتا خودمُ جاش می‌ذارم یه چیزایی رو قشنگ حس می‌کنم. چند باری هم با خودم فکر کردم، اگه اینجا ایران نبود، چقد من راحت‌تر می‌نوشتم و با خواننده‌هام ارتباط برقرار می‌کردم! خوش به حالشونا یعنی … که اونا تو ایران نیستن :دی !

من بعضی وقتا دیگه اینقد خودسانسوری می‌کنم رسما هیچی برای نوشتن خاطرات روزمره‌م ندارم. والله به خدا …

پ.ن۱: شما می‌تونین از اینجا، این فیلم رو دانلـود کنین.

پ.ن۲: جولی و جولیا در آی‌اِم‌دی‌بی.

پ.ن۳: و در آخر تشکر می‌کنم از رضا، بخاطر دادن لینکِ این فیلم.

Why in the first place set him free?

CARELESS IDIOT !!!

+

من تو را می‌خواهم،

و همین ساده‌ترین قصه یک انسان ست.

من تو را ناب‌ترین شعر زمین می‌دانم،

و تو هم می‌دانی،

تا ابد،

در دلِ من می‌مانی!

تو این قضیه، من فقط و فقط خودم رو دارم ملاک قرار می‌دم و حرفایی رو که می‌زنم همه‌ش از طرف خودم هستش‌ها. یه وقت خانومای دیگه بهم خُرده نگیرن.

از اونجایی که من آدمی لوس و حساس می‌باشم، از همونجا هم بعضی وقتا واسه اینکه ببینم مثلا صادق چقده دوستم داره، زور می‌گم بهش!  وچون اصولا زورگویی‌هام سرِ مسائلِ کاملا غیرمنطقی هستش، همیشه با واکنش بدِ صادق مواجه می‌شم.

من این مُدلی هستم، وقتی می‌بینم مثلا به کتابش علاقه زیادی داره، دوس دارم ببینم بین من و کتاب کدومش رو انتخاب می‌کنه. این انتخاب هم باید با از بین بردن مثلا کتاب به من ثابت بشه! طفلی صادق

اون اوایل عقدمون بود فکر کنم، که دیدم چطور وبلاگش رو می‌پرسته، منم از گام اول شروع کردم!

- منو بیشتر دوس داری یا وبلاگتُ؟

- چرا تو پستت اسم یه دختر دیگه‌س؟

- اصن نباید در مورد مثلا فلان موضوع بنویسی!

- اگه یه روز بخوای بین من و وبلاگت یکی رو انتخاب کنی، کدوم رو انتخاب می‌کنی؟

- هـــا؟ آره می‌دونستم وبلاگت واست مهم‌تره. اونُ بیشتر دوس داری.

- اصلا وبلاگت بشه زنت! منو چیکار داری.

- نمیخوام نمیخوام نمیخوااااام !! نباید دیگه تو وبلاگت بنویسی!

اوف! دقت که دارین، سوالات و درخواست‌ها همه‌ش غیر منطقی هستش. حالا فکر کنین همسر شما آدمی کاملا منطقی باشه. تصورش خیلی وحشتناکِ جواب ‌هایی رو ازش دریافت کنین که کاملا بر خلافِ میل‌تونِ که هیچ، با دلیل و منطق هم بخواد توجیحش کنه.

این‌جاست که لج‌بازی‌های من گُل می‌کنه!

نمی‌خوام نمی‌خوام اصلا باید ببندی وبلاگتُ باید ببندی، نباید بنویسی من نمی‌دونم یا من یا وبلاگت.

فک می‌کنم درکِ این مسئله خیلی واسه آقایون سخت باشه، که خانوما، حالا نه همه، مثلا خانومایی مثل من با اینکه خودشون شاید دقیقا شرایط رو لمس کردن و درک می‌کنن باز هم خواسته های نامعقول داشته باشن. مثلا خودم وبلاگ می‌نوشتم و ۲۴ ساعتِ تو نت وول می‌خوردم بازم می‌گفتم تو نباید وبلاگ بنویسی! :دی حالا شما زیاد سخت نگیرین، یه چیزی هست خودش میاد میره! :دی

صادق اینجا به قضیه از این دید نگاه کرده:

شکی نیست که اگه من شرایطی رو به وجود نمی‌آوردم که موجب رنجش خاطر حدیث بشه، او هم مجبور نمی‌شد تا روی نقطه ضعف من دست بذاره. لذا راهکار درست این مشکل از نظر من اینه که به جای دامن زدن به بحران، در پی بر طرف کردن اصطحکاک‌های قبلی که موجب به وجود اومدن گزینه‌های جدید شده بر بیایم. البته عملی کردن این راهکار برای دو طرفی که در گود هستند، خصوصاً در روزهای اول خیلی سخت و متمایل به ناممکن خواهد بود. اما به هر حال جنگ اجتناب ناپذیری است که بعضی اوقات فقط باید تجربه‌ش کرد!

# شرایط به‌وجود اومده در اون زمان‌ها فقط این بود که تو جواب دادن به این سوال که اگه بخوای بین من و وبلاگت یکی رو انتخاب کنی کدومُ انتخاب می‌کنی؟ مِن مِن کردی و قاطع جوابم رو ندادی! :دی هنوزم این اخلاق در من وجود داره‌ها. حالا اگه خیلی محکم جوابم رو می گرفتم، دیگه رو اون قضیه پافشاری نمی‌کردم! و خودم حرفِ خودم رو پس می‌‌گرفتم. من همچین آدمی هستم فهمیده بودین؟

و یک نکته:

بعد از اینکه رابطه‌ی حدیث با دوست پسرش به هم خورد، جا برای من بازتر شد!

# صادق جون همچین گفت، مردم فک کردن من چه همه مثلا با اون یارو دوست بودم. سر و ته یکی دو ماه یه رابطه جدی داشتم! که همه‌ش سه دفعه بیرون رفته بودم، اونم با حضور دوستام. پوف! :دی خیلی جدی نبود در کُل.

تعدادی از دوستان هم تو پستی که ماهان دی‌ماه سال گذشته نوشته بود، گفتن که حتما همسرشون رو وبلاگ‌نویس می‌کنن تا دست از سرشون برداره. بیخیال شین تو رو خدا. خانومی که بخواد گیر بده به شوهرم واسه اینکه دوست داشتن رو از دل و روده‌ش بکشه بیرون، وبلاگ نویسم باشه بازم گیر میده. خودم یه نمونه‌ش بودم دیگه!! پس واسه اینکه خودتون کارتون راحت‌تر پیش بره، به زور شرط وبلاگ نویس بودنِ خانوم رو توی لیست شرایط‌تون قرار ندین، یا به زور بنده خدا رو وبلاگ‌نویس نکنین!

پی‌نوشت: وای! شرمنده‌م ماهان جان! نمی‌دونم هنوز مزدوج شدی یا نه؟ :دی ببخش که بعد از گذشت این همه ماه تازه توی بازی وبلاگیت شرکت کردم.

تاکیدنوشت: بازم می‌گم، من اینجوری هستما! فقط جوابی که در لحظه اول می‌گیرم واسم مهمه و اگه جواب باب میلم باشه، هرچند که سوالم غیر مطقیِ دیگه بی‌خیالِ کل ماجرا می‌شم! مسخره‌ست؟ خودم می‌دونم درخواست یا سوالم غیرمنطقیِ، ولی باز جوابی می‌خوام که بابِ میلم باشه!!

دعانوشت: واقعا خدا رو شکر می‌کنم، یه جورایی در و تخته رو با هم جور آورده. وگرنه کی می‌تونست باهام زندگی کنه و اجازه بده اینقد راحت تو اینترنت فعالیت کنم.

شما که دیگه بهتر می‌دونین دیدِ ملتی که هیچی از اینترنت بلد نیستن، یا فقط چت کردنش رو می‌دونن چطوریه نسبت به ماها. خودمُ می‌گما، وقتی با گوشیم آنلاین بودم یا همه‌ش سرِکلاسام با گوشی وَر می‌رفتم و توئیت می‌کردم، بارها و بارها از دوستانم شنیدم که می‌گفتن:

شوهر داری اینترنت می‌ری؟ شوهرت می‌دونه؟ چت می‌کنی همه‌ش؟ واااا تو که شوهر داری دیگه چرا می ری اینترت. گیر نمی‌ده شوهرت ؟!؟!؟!

مُخ آدم رسما می‌پاشه رو آسفالت با همچین آدمایی دهن به دهن بشی و دو ساعت توضیح بدی، آقامون هرجا اکانت دارم اکانت داره، توئیتر اصن میدونی چــــــــــــی هست؟ولم کرده باشین تو رو خدا!!

کلا به یه چشم دیگه بهتون نگاه می‌کنن دیگه. الان یادِ حرفاشون می‌افتما، خنده‌م می‌گیره!