Κοινωνική Οικολογία

Ηλιακός αποστακτήρας

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 04 Oct 2015 11:27:00 +0000

Ένας ηλιακός αποστακτήρας είναι ένας απλός τρόπος για την απόσταξη του νερού, χρησιμοποιώντας τη θερμότητα του Ήλιου να οδηγεί εξάτμιση από υγρό χώμα, και τον περιβάλλοντα αέρα για να δροσίσει μια ταινία συμπυκνωτή. Δύο βασικοί τύποι των ηλιακών αποστακτήρες είναι κουτί και pit φωτογραφίες. Σε ένα ηλιακό ακόμη, ακάθαρτο νερό περιέχεται έξω από το συλλέκτη, όπου εξατμίζεται από το ηλιακό φως που λάμπει μέσα διαφανές πλαστικό. Το καθαρό υδρατμών συμπυκνώνεται στο δροσερό εσωτερικό πλαστική επιφάνεια και στάζει κάτω από το σταθμισμένο χαμηλό σημείο, όπου συλλέγονται και να απομακρύνονται. Ο τύπος κιβώτιο είναι πιο πολύπλοκη. Οι βασικές αρχές της ηλιακής απόσταξης νερού είναι απλό, αλλά αποτελεσματικό, όπως η απόσταξη αντιγράφει τον τρόπο που η φύση κάνει τη βροχή. Την ενέργεια του ήλιου θερμαίνει το νερό στο σημείο της εξάτμισης. Καθώς το νερό εξατμίζεται, υδρατμών ανεβαίνει, συμπύκνωση στην επιφάνεια του γυαλιού για τη συλλογή. Αυτή η διαδικασία αφαιρεί τις ακαθαρσίες, όπως άλατα και βαρέα μέταλλα, και εξαλείφει μικροβιολογικών οργανισμών. Το τελικό αποτέλεσμα είναι το νερό καθαρότερο από τα πιο αγνά νερό της βροχής.

Ηλιακή φωτογραφίες που χρησιμοποιούνται σε περιπτώσεις όπου η βροχή, σωληνώσεων, ή και το νερό είναι πρακτικά αδύνατη, όπως σε απομακρυσμένες κατοικίες ή σε περίπτωση διακοπής ρεύματος. Είναι ένας καλός τρόπος για να κάνει το καθαρό νερό. ^[1] Σε υποτροπικές τυφώνα περιοχές στόχου που μπορεί να χάσει την εξουσία για ημέρες, η ηλιακή απόσταξη μπορεί να προσφέρει μια εναλλακτική πηγή καθαρού νερού. Όχι μόνο αυτό, αλλά βοηθά τους ανθρώπους που βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση που χρειάζεται το νερό (όπως η Αφρική) έχουν μια καθαρή πηγή νερού.
Ένα απλό ηλιακό λεκάνη τύπου εξακολουθεί να μπορεί να κατασκευαστεί με 2-4 πέτρες, πλαστικό φιλμ ή διαφανές γυαλί, ένα κεντρικό βάρος να κάνει ένα σημείο και ένα δοχείο για το συμπύκνωμα. Ένα κυβικό τρύπα στο υγρό έδαφος δημιουργείται περίπου 30 εκατοστά (12 ίντσες) σε κάθε πλευρά. Στο κέντρο αυτής της οπής, ένα δοχείο συλλογής τοποθετείται. Στη συνέχεια, ένα φύλλο από πλαστικό φιλμ τεντώνεται πάνω από την τρύπα.
Μία εναλλακτική μέθοδος της ηλιακής ακόμη ονομάζεται σάκος διαπνοή. ^[2] Η σακούλα είναι μια απλή πλαστική σακούλα και διπλώνει σε μια προήλθε φυτού με μια γωνία προς τα κάτω για να επιτραπεί η συμπύκνωμα για πισίνα. Από εκεί ένα πρόσωπο που μπορεί να αφαιρέσει το νερό, κάνοντας την τσάντα έξω και ρίχνει το νερό έξω ή μπορεί κανείς να κάνει μια μικρή τομή στη γωνία να στάζει νερό σε ένα φλιτζάνι. Το πλεονέκτημά του έναντι της ηλιακής τύπου λεκάνης ακόμα προαναφέρθηκε είναι ότι απαιτεί μόνο μια τσάντα σαν κάποιος μπορεί να πάρει στο μανάβικο. Δεν χρειάζεται να είναι εντελώς διαφανής. Ένα μειονέκτημα της τσάντας διαπνοή είναι η απαίτηση για ένα φυτό σε άμεση ηλιακή ακτινοβολία ή θερμότητα για να πάρει το συμπύκνωμα.
Σε μια μελέτη που διεξήχθη σε 2.009, οι μεταβολές στη γωνία του πλαστικού και την αύξηση της εσωτερικής θερμοκρασίας της οπής έναντι της εξωτερικής θερμοκρασίας γίνεται για την καλύτερη παραγωγή νερού. Άλλες μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν περιελάμβαναν τη χρήση ενός άλμη να απορροφούν νερό από την προσθήκη χρωστικών και στην άλμη για να αλλάξει την ποσότητα της ηλιακής ακτινοβολίας που απορροφάται μέσα στο σύστημα. Κατά τη διάρκεια του πειράματος προσαρμοσμένη γωνία κλίσης, οι διαφορετικές οπτικές γωνίες που χρησιμοποιούνται από τους διάφορους ερευνητές δημιούργησαν διαφορετικά αποτελέσματα και ήταν δύσκολο για οποιονδήποτε από αυτούς να πάρουν μια οριστική απάντηση. Στο γράφημα, μια καμπύλη καμπάνα παρατηρείται με τη μέγιστη παραγωγή νερού είναι στους 30 βαθμούς ρύθμιση γωνίας. Κάθε βάθος άλμη δημιούργησε μια διαφορετική ποσότητα του νερού και σημειώνεται στο διάγραμμα ότι για μια ίντσα είναι η βέλτιστη, με πτωτική τάση, εάν περισσότερο χρησιμοποιείται. ^[3]
Το «φιτίλι» τύπου ηλιακός αποστακτήρας είναι μια γυάλινη οροφή κουτί κατασκευάζεται και πραγματοποιήθηκε σε γωνία για να επιτρέψει στο φως του ήλιου. ^[4] Θαλασσινό νερό χύνεται από την κορυφή θερμαίνεται από την ηλιακή ακτινοβολία, εξάτμιση του νερού. Συμπυκνώνεται στην κάτω πλευρά του γυαλιού και στάζει προς τα κάτω. Μια πισίνα άλμης στο εξακολουθούν να συνδέονται με τα φυτίλια που διαχωρίζει το νερό σε τράπεζες να αυξήσουν εμβαδόν επιφανείας για τη θέρμανση. Το αποσταγμένο νερό βγαίνει από το κάτω μέρος και, ανάλογα με την ποιότητα της κατασκευής πλέον του άλατος έχει εκκαθαριστεί από το νερό. Οι περισσότερο φυτίλια, η περισσότερη θερμότητα μπορεί να μεταφερθεί στο νερό αλάτι και περισσότερο προϊόν μπορεί να γίνει. Ένα πλαστικό δίχτυ μπορεί επίσης να πιάσουν το αλμυρό νερό πριν να πέσει μέσα στο δοχείο και να της δώσει περισσότερο χρόνο για να ζεσταθεί και να διαχωρισθεί σε άλμη και νερό. Η ηλιακή τύπου φυτίλι εξακολουθεί να γίνεται σφιχτό ατμών, όπως στον ατμό δεν μπορεί να διαφύγει στην ατμόσφαιρα. Για να βοηθήσει στην απορρόφηση περισσότερη θερμότητα, ορισμένες φυτίλια μαυρισμένα να λάβει περισσότερη θερμότητα. Απορρόφηση του γυαλιού της θερμότητας είναι αμελητέα σε σύγκριση με τα πλαστικά σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Ένα πρόβλημα, ανάλογα με την εφαρμογή, με το γυαλί είναι ότι δεν είναι ευέλικτη, εάν ο ηλιακός εξακολουθεί να μην είναι ένα πρότυπο σχήμα.
Το σύστημα είναι αναποτελεσματικό για πόση δουλειά έχει τεθεί σε αυτήν σε σχέση με την έξοδο του νερού. ^[5] Στο περιβάλλον της ερήμου αναγκών σε νερό μπορεί να υπερβαίνει το 1 γαλόνι στις ΗΠΑ (3,8 L) ανά ημέρα για ένα άτομο σε κατάσταση ηρεμίας, ενώ εξακολουθεί η παραγωγή μπορεί κατά μέσο όρο 8 των ΗΠΑ ρευστού ουγγιές (240 ml) ανά ημέρα. ^[5] ^[6] Ακόμη και με τα εργαλεία, σκάβοντας μια τρύπα απαιτεί ενέργεια και κάνει το άτομο να χάσει το νερό μέσω του ιδρώτα? αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αρκετές ημέρες από τη συλλογή του νερού δεν μπορεί να είναι ίση με το νερό χάνεται στην κατασκευή του. ^[6] Εξαιτίας αυτού, συνιστάται να κάνει ένα ηλιακό ακόμα να συμπληρώσει μια άλλη πηγή νερού, όπως μια μονάδα αντίστροφης όσμωσης ή ταμπλέτες καθαρισμού του νερού.

Πήγη : Βικιπαίδεια

Λίμνη Δρόσου

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 04 Oct 2015 11:13:00 +0000

Μια λίμνη δρόσου είναι μια τεχνητή λίμνη που συνήθως βρίσκονται στην κορυφή ενός λόφου, που προορίζεται για το πότισμα των ζώων. Λίμνες Δρόσου χρησιμοποιούνται σε περιοχές όπου η παροχή φυσικού επιφανειακών υδάτων μπορεί να μην είναι άμεσα διαθέσιμα. Η λίμνη όνομα δροσιά (μερικές φορές σύννεφο λίμνη ή ομίχλη λίμνη) είναι το πρώτο που βρέθηκαν στην Εφημερίδα της Βασιλικής Γεωργικής Εταιρείας το 1865. ^[1] Παρά το όνομα, κύρια πηγή του νερού πιστεύεται ότι είναι οι βροχοπτώσεις και όχι δρόσου ή ομίχλης. ^{[ 2]}


Chanctonbury Ring, West Sussex.

Κατασκευές

Συνήθως είναι ρηχά, πιατάκι-διαμορφωμένα και επενδεδυμένες με puddled πηλό, κιμωλία ή μάργες πάνω σε ένα μονωτικό στρώμα άχυρο πάνω από ένα κατώτατο στρώμα της κιμωλίας ή ασβέστη. ^[4] Για την αποτροπή τους γαιοσκώληκες από τη φυσική τάση τους burrowing προς τα πάνω, η οποία σε σύντομο χρονικό διάστημα θα κάνει τον πηλό επένδυση πορώδους, ένα στρώμα αιθάλης θα πρέπει να ενσωματωθεί ^[5] ή ασβέστου αναμιγνύονται με τον πηλό. ^[6] Ο πηλός είναι συνήθως καλύπτεται με άχυρο για την αποφυγή ρωγμών από τον ήλιο ^[6] και μια τελική στρώση της κιμωλίας μπάζα ή σπασμένη πέτρα για να προστατεύσει την επένδυση από τις οπλές των προβάτων ή βοοειδών.

Μία μέθοδος κατασκευής της στρώσης βάσης χρησιμοποιώντας κιμωλία λακκούβα περιγράφεται στον τομέα 14η Δεκέμβρη 1907. Ένας αγρότης Σάσεξ γεννήθηκε το 1850 λέει πως ο ίδιος και οι πρόγονοί του έκαναν λίμνες δρόσου:

Η απαιτούμενη τρύπα που έχει ανασκαφεί, η κιμωλία καθορίστηκε στρώμα από το στρώμα, ενώ μια ομάδα βόδια αξιοποιηθεί σε ένα βαρύ ευρεία τροχούς καλάθι συντάχθηκε γύρο και γύρω από το κυπελλοειδές τρύπα για να αλέσει την κιμωλία σε σκόνη. Νερό στη συνέχεια ρίχνονται πάνω από την τελευταία ως έργο προχωρούσε, και μετά από σχεδόν ένα ημέρα της διαδικασίας αυτής, η προκύπτουσα μάζα puddled κιμωλία, το οποίο είχε μειωθεί στη συνοχή του παχιά κρέμα, ήταν εξομαλύνονται με το πίσω μέρος του ένα φτυάρι από το κέντρο , η επιφάνεια έχει αφεθεί επιτέλους η ομαλή και ακόμη και ως ένα φύλλο από γυαλί. Λίγες μέρες αργότερα, σε περίπτωση απουσίας του παγετού ή τη δυνατή βροχή, η κιμωλία είχε γίνει σαν το τσιμέντο, και θα σταθεί για χρόνια χωρίς να αφήσει το νερό μέσα. Αυτή η παλαιά μέθοδος λήψης λίμνες δροσιά φαίνεται να έχασαν τη ζωή τους όταν τα βόδια εξαφανίστηκε από τους λόφους Sussex, αλλά είναι προφανές ότι οι παλαιότερες λίμνες, πολλές από τις οποίες έχουν σταθεί για δεκάδες χρόνια σχεδόν χωρίς επιδιόρθωση, εξακολουθούν να είναι πιο στεγανά ό, τι πιο σύγχρονο αυτά στα οποία έχει χρησιμοποιηθεί το τσιμέντο Portland. ^[3]

Αν η θερμοκρασία της λίμνης παραμένει χαμηλή, η εξάτμιση (μια σημαντική απώλεια νερού) μπορεί να μειωθεί σημαντικά, διατηρώντας έτσι τη συλλογή βρόχινου νερού. Σύμφωνα με τον ερευνητή Edward Martin, αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τη δημιουργία της λίμνης σε ένα κοίλωμα, όπου ψυχρός αέρας είναι πιθανό να συγκεντρώσει, ή κρατώντας το περιβάλλει και γρασίδι για την ενίσχυση της θερμικής ακτινοβολίας. ^[7] Όπως η στάθμη του νερού στη λεκάνη πέφτει φρεάτιο δροσερό, υγρό αέρα τείνει να σχηματίσει πάνω από την επιφάνεια, περιορίζοντας την εξάτμιση. ^[8]

Ιστορία

Το μυστήριο των λιμνών δροσιά έχει τραβήξει το ενδιαφέρον πολλών ιστορικών και των επιστημόνων, αλλά μέχρι πρόσφατα υπήρξε μικρή συμφωνία για την πρόωρη προέλευσή τους. Είναι ευρέως πιστεύεται ότι η τεχνική για την κατασκευή δεξαμενών δροσιά έχει γίνει κατανοητό από αρχαιοτάτων χρόνων, όπως Kipling μας λέει σε Puck του λόφου Pook του. ^[9] Οι δύο Chanctonbury Χιλ λίμνες δροσιά είχαν ημερομηνία, από τα εργαλεία πυριτόλιθο ανασκαφές γύρω από το ξενοδοχείο και ομοιότητα με άλλες με ημερομηνία χωματουργικές εργασίες, με την νεολιθική περίοδο. Τοπίο αρχαιολογία πολύ φάνηκε να αποδείξουν ότι χρησιμοποιήθηκαν από τους κατοίκους του κοντινού λόφου φρούριο (πιθανώς από μια προγενέστερη ημερομηνία από αυτή της επιζών Ύστερη Εποχή του Χαλκού δομή) για το πότισμα των ζώων. ^[10] ^{[ 11]} Μια πιο πεζό αξιολόγηση από Maud Cunnington, ένας αρχαιολόγος από Wiltshire, ενώ δεν αποκλείεται μια προϊστορική προέλευση, περιγράφει τέτοιες θετικές ερμηνείες των διαθέσιμων στοιχείων, όπως όχι περισσότερο από «πτήσεις της φαντασίας». ^[12] Μια ισχυρή αξίωση στην αρχαιότητα μπορεί να Ωστόσο, πρέπει να γίνει για τουλάχιστον ένα Wiltshire δροσιά λίμνη: μια πράξη γη της 825 CE αναφέρει Oxenmere (51 ° 22'33 "N ° 1 50'54" / σε Γάλα Χιλ, Wiltshire, δείχνει ότι οι λίμνες δροσιά ήταν σε χρήση κατά τη διάρκεια της Saxon περίοδο. ^[12] ^[13] Οι βουλευτικές περιβλήματα των μέσων του δέκατου όγδοου έως τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα προκάλεσε πολλές λίμνες νέα ορεινών που πρέπει να γίνουν, όπως πρόσβαση στις παραδοσιακές πηγών πόσιμου νερού για τα ζώα ήταν αποκομμένη. ^[14] Ο φυσιοδίφης Gilbert Λευκό σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια παρατεταμένων περιόδων της καλοκαιρινής ξηρασίας οι τεχνητές λίμνες στις διακυμάνσεις παραπάνω πατρίδα του Selborne, Hampshire, διατήρησε το νερό τους, παρά την παροχή κοπάδια των προβάτων, ενώ οι μεγαλύτερες λίμνες στην κοιλάδα κάτω είχε στερέψει. ^[15] Αργότερα παρατηρήσεις έδειξαν ότι κατά τη διάρκεια μιας νύχτας της ευνοϊκής σχηματισμού δρόσου ήταν δυνατή μια τυπική αύξηση της στάθμης του νερού περίπου δύο ή τρεις ίντσες. ^[10]

Υπάρχει ίση διαμάχη σχετικά με τα μέσα της αναπλήρωσης των λιμνών δροσιά. Πειράματα που έγιναν το 1885 για να προσδιορίσει την προέλευση του νερού βρέθηκε ότι οι μορφές δροσιά όχι από την υγρασία στον αέρα, αλλά από την υγρασία στο έδαφος ακριβώς κάτω από την περιοχή της συμπύκνωσης:. Δροσιά, ως εκ τούτου, είχε αποκλειστεί ως πηγή αναπλήρωσης ^{[5 ]} Άλλοι επιστήμονες έχουν επισημάνει ότι τα 1885 πειράματα απέτυχαν να λάβει υπόψη την μονωτική δράση του άχυρου και την επίδραση ψύξης του υγρό πηλό: το συνδυασμένο αποτέλεσμα θα ήταν να κρατήσει τη λίμνη σε χαμηλότερη θερμοκρασία από το περιβάλλον έδαφος και ως εκ τούτου είναι σε θέση να συμπυκνώσει ένα δυσανάλογο μερίδιο της υγρασίας. ^[10] Με τη σειρά τους τα συμπεράσματα αυτά διαψεύδονται στη δεκαετία του 1930, όταν επεσήμανε ότι η ποιότητα της θερμότητας-συγκράτησης του νερού (της θερμικής ικανότητας) ήταν πολλές φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Γης και ως εκ τούτου η αέρα πάνω από μια λίμνη το καλοκαίρι θα είναι το τελευταίο μέρος για να προσελκύσουν συμπύκνωση. Ο αποφασιστικός παράγοντας, συνάγεται το συμπέρασμα, είναι η έκταση της λεκάνης πιατάκι σχήμα που εκτείνεται πέρα από την ίδια την λίμνη:. Η μεγάλη λεκάνη θα παραδώσει περισσότερες βροχοπτώσεις από μια λίμνη που δημιουργήθηκε χωρίς ένα τέτοιο χαρακτηριστικό που περιβάλλουν ^[16]
Λίμνες Δρόσου εξακολουθούν να είναι κοινά στις downlands της νότιας Αγγλίας, της Βόρειας Derbyshire και Staffordshire χερσότοπους και στο Nottinghamshire.

πήγη : Βικιπαίδεια

Ατμοσφαιρική γεννήτρια νερού

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 04 Oct 2015 10:54:00 +0000

Μια γεννήτρια ατμοσφαιρική νερό (AWG), είναι μια συσκευή που εξάγει το νερό από υγρό αέρα του περιβάλλοντος. Οι υδρατμοί στον αέρα συμπυκνώνεται με την ψύξη του αέρα κάτω του σημείου δρόσου, εκθέτοντας τον αέρα να αποξηραντικά, ή συμπίεση του αέρα.

Σε αντίθεση με ένα αφυγραντήρα, ένα AWG έχει σχεδιαστεί για να καταστήσει το πόσιμο νερό. AWGs είναι χρήσιμες όταν καθαρό πόσιμο νερό είναι δύσκολη ή αδύνατη τη λήψη, επειδή υπάρχει σχεδόν πάντα μια μικρή ποσότητα του νερού στον αέρα που μπορεί να εξαχθεί. Οι δύο κύριες τεχνικές που χρησιμοποιούνται ψύξης και ξηραντικά.

Η εξαγωγή του ατμοσφαιρικού νερού που μπορεί να μην είναι εντελώς δωρεάν, επειδή σημαντική συμβολή της ενέργειας που απαιτείται για να οδηγήσει κάποιες διαδικασίες AWG. Ορισμένες παραδοσιακές μεθόδους AWG είναι εντελώς παθητική, στηριζόμενη σε φυσική θερμοκρασία διαφορές, και δεν απαιτεί εξωτερική πηγή ενέργειας. Η έρευνα έχει επίσης αναπτύξει τεχνολογίες AWG για την παραγωγή χρήσιμων αποδόσεων νερού σε μειωμένη (αλλά μη μηδενική) το κόστος της ενέργειας.

Οι σύγχρονες τεχνολογίες

Πολλές γεννήτριες ατμοσφαιρική νερό λειτουργούν κατά τρόπο πολύ παρόμοιο με αυτό ενός αφυγραντήρα: αέρας περνά πάνω από ένα ψυχόμενο πηνίο, προκαλώντας το νερό να συμπυκνωθεί. Ο ρυθμός της παραγωγής του νερού εξαρτάται από τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, η υγρασία, ο όγκος του αέρα που περνά πάνω από το πηνίο, και την ικανότητα του μηχανήματος για την ψύξη του πηνίου. Τα συστήματα αυτά μειώνουν τη θερμοκρασία του αέρα, η οποία με τη σειρά της μειώνει την ικανότητα του αέρα να μεταφέρει υδρατμούς. Αυτή είναι η πιο κοινή τεχνολογία σε χρήση, αλλά όταν τροφοδοτείται από τον άνθρακα με βάση το ηλεκτρικό ρεύμα έχει μία από τις χειρότερες του αποτυπώματος άνθρακα του οποιαδήποτε πηγή νερού (άνω των αντίστροφης όσμωσης αφαλάτωσης θαλασσινού νερού με τρεις τάξεις μεγέθους) και απαιτεί περισσότερο από τέσσερις φορές περισσότερο το νερό της αλυσίδας εφοδιασμού, καθώς προσφέρει στον χρήστη. ^[1]
Μια εναλλακτική διαθέσιμη τεχνολογία χρησιμοποιεί υγρό, ή "υγρή" ξηραντικά όπως χλωριούχο λίθιο ή βρωμιούχο λίθιο για να τραβήξει το νερό από τον αέρα μέσω υγροσκοπικό διεργασίες. ^[2] Μια προτεινόμενη παρόμοια τεχνική συνδυάζει τη χρήση στερεών ξηραντικά, όπως πυριτική πηκτή και ζεόλιθο, με συμπύκνωση πίεση.

Συμπύκνωση ψύξης

Σε ένα τύπο ψύξης συμπύκνωσης γεννήτρια ατμοσφαιρική νερό, ένας συμπιεστής κυκλοφορεί ψυκτικό μέσω ενός συμπυκνωτή και, στη συνέχεια, ένα πηνίο εξατμιστή η οποία ψύχει τον αέρα γύρω από αυτό. Αυτό μειώνει την θερμοκρασία του αέρα να του σημείου δρόσου, προκαλώντας το νερό να συμπυκνωθεί. Ένας ανεμιστήρας ελεγχόμενης ταχύτητας ωθεί φιλτραρισμένο αέρα πάνω από το πηνίο. Το προκύπτον νερό διέρχεται τότε μέσα σε μία δεξαμενή συγκράτησης με τον καθαρισμό και το σύστημα φιλτραρίσματος για να βοηθήσει να κρατήσει το νερό καθαρό και να μειωθεί ο κίνδυνος από τους ιούς και τα βακτήρια τα οποία μπορούν να συλλέγονται από τον αέρα του περιβάλλοντος επί της σπείρας του εξατμιστή από τη συμπύκνωση του νερού. [3]

Ο ρυθμός με τον οποίο μπορεί να παραχθεί νερό εξαρτάται από τη σχετική υγρασία και τη θερμοκρασία του αέρα του περιβάλλοντος και το μέγεθος του συμπιεστή. Ατμοσφαιρική γεννήτριες νερού να γίνει πιο αποτελεσματική η σχετική υγρασία και η αύξηση της θερμοκρασίας του αέρα. Ως γενικός κανόνας, ψύξη συμπύκνωση γεννήτριες ατμοσφαιρικό νερό δεν λειτουργούν αποτελεσματικά όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από 18,3 ° C (65 ° F) ή η σχετική υγρασία πέφτει κάτω από 30%. Αυτό σημαίνει ότι είναι σχετικά αναποτελεσματική όταν βρίσκεται μέσα κλιματιζόμενα γραφεία. Το κόστος-αποτελεσματικότητα ενός AWG εξαρτάται από την ικανότητα της μηχανής, των τοπικών συνθήκες υγρασίας και θερμοκρασίας και το κόστος για να τροφοδοτήσει τη μονάδα.

Wet αποξήρανσης

Μία μορφή υγρής γενιάς αποξηραντικό νερό περιλαμβάνει τη χρήση του άλατος σε ένα συμπυκνωμένο άλμη λύση για να απορροφήσει την υγρασία του περιβάλλοντος. Τα συστήματα αυτά στη συνέχεια εξάγει το νερό από το διάλυμα και να καθαρίσει αυτό για κατανάλωση. Μια εκδοχή αυτής της τεχνολογίας αναπτύχθηκε ως φορητές συσκευές που λειτουργούν με γεννήτριες. Μεγάλες εκδόσεις, τοποθετημένα σε ρυμουλκούμενα, λέγεται ότι παράγουν έως και 1.200 αμερικανικά γαλόνια (4.500 λίτρα) νερό την ημέρα, σε αναλογία έως και 5 λίτρα νερού ανά γαλόνι των καυσίμων. [4] Αυτή η τεχνολογία σύμβαση για τη χρήση από ο στρατός των ΗΠΑ και το Ναυτικό των ΗΠΑ από Terralab [παραπομπή που απαιτείται] και την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης (FEMA). [5]

Μια παραλλαγή αυτής της τεχνολογίας έχει αναπτυχθεί για να είναι περισσότερο φιλικά προς το περιβάλλον, κυρίως μέσω της χρήσης των παθητικών ηλιακών ενέργειας και της βαρύτητας. Άλμη ροή κάτω από το εξωτερικό των πύργων, όπου απορροφά το νερό από τον αέρα. Η άλμη εισέρχεται κατόπιν σε ένα θάλαμο και υποβάλλονται σε μερική κενό και θερμαίνεται. Ο υδρατμός συλλέγεται και συμπυκνώνεται, ενώ το ανανεωμένο άλμη ανακυκλοφορεί μέσω του συστήματος. Καθώς το συμπυκνωμένο νερό απομακρύνεται από το σύστημα με τη χρήση της βαρύτητας, δημιουργεί το κενό το οποίο χαμηλώνει το σημείο βρασμού της άλμης. [6]

Πήγη : Βικιπαίδεια

Γιγάντιο θαλάσσιο καταφύγιο δημιουργεί η Ν. Ζηλανδία

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 01 Oct 2015 03:30:00 +0000

Η ωκεάνια όαση του Ειρηνικού θα έχει έκταση 620.000 τετρ. χλμ.και θα είναι πέντε φορές μεγαλύτερο από την Ελλάδα

Νέα Υόρκη
Μιλώντας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας Τζον Κι παρουσίασε σχέδιο για τη δημιουργία θαλάσσιου καταφυγίου στον Ειρηνικό με έκταση 620.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, περίπου πέντε φορές μεγαλύτερο από την Ελλάδα.

Το Ωκεάνιο Καταφύγιο του Κέρμαντεκ, περίπου 1.000 χιλιόμετρα από τις βορειοανατολικές ακτές της Νέας Ζηλανδίας, θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την περίφημη Τάφρο του Κέρμαντεκ, με βάθος 10 χιλιομέτρων, το δεύτερο βαθύτερο σημείο της Γης μετά την Τάφρο Μαριάνα στις Φιλιππίνες.

Η περιοχή φιλοξενεί σημαντικά οικοσυστήματα με φάλαινες, δελφίνια, θαλασσοπούλια και απειλούμενες χελώνες, αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Οι ανακαλύψεις νέων ειδών είναι ασυνήθιστα συχνές σε αυτά τα νερά του Ειρηνικού.

Εντός του καταφυγίου θα απαγορεύονται τόσο η αλιεία όσο και η εξόρυξη φυσικών πόρων.

Το Ωκεάνιο Καταφύγιο του Κέρμαντεκ, το οποίο προγραμματίζεται να έχει οριστεί επίσημα μέχρι τον Οκτώβριο του 2016, έρχεται να συμπληρώσει ένα δίκτυο προστατευόμενων περιοχών στον Ειρηνικό με συνολική έκταση 3,5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων.

πηγη : http://www.tovima.gr

Συνεχίζεται η απαγόρευση καλλιέργειας «μεταλλαγμένων» φυτών στην Ελλάδα

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 30 Sep 2015 22:00:00 +0000

Αθήνα

Την απαίτηση της Ελλάδας να απαγορεύσει την καλλιέργεια όλων των υβριδίων αραβοσίτου που φέρουν οκτώ γενετικές τροποποιήσεις υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων ο Γενικός Γραμματέας Αγροτικής Πολιτικής και Διαχείρισης των Κοινοτικών Πόρων του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Δρ. Χαράλαμπος Κασίμης.

Βασιζόμενος στη νέα κοινοτική νομοθεσία (οδηγία 2015/412), η οποία εκχωρεί στα κράτη - μέλη την αρμοδιότητα να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες στο έδαφός τους, ο κ. Κασίμης υπέγραψε τη σχετική απόφαση ώστε να συνεχιστεί η απαγόρευση καλλιέργειας «μεταλλαγμένων» φυτών στον ελλαδικό χώρο.

Η εξαίρεση από την πανευρωπαϊκή αδειοδότηση καλλιέργειας γενετικά τροποποιημένων υβριδίων αραβοσίτου της εταιρείας Monsanto στην ελληνική επικράτεια επιβεβαιώθηκε πρόσφατα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία επεσήμανε ότι η χώρα μας μαζί με τη Λετονία ήταν οι πρώτες που προέβησαν σε τέτοια απαγορευτικά μέτρα.

Η οδηγία 2015/412 έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες απαιτούν εξάπλωση των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών μέσω της Διατλαντικής Συμφωνίας Εμπορίου και Επενδύσεων (γνωστή ως ΤΤΙΡ).

Πάντως, έως σήμερα, 3.000.000 Ευρωπαίοι έχουν δηλώσει την αντίθεσή τους στην TTIP με τις ΗΠΑ και τη Συνολική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία (CETA) με τον Καναδά. H Greenpeace συμμετέχει στην πρωτοβουλία αυτή και καλεί τους Έλληνες πολίτες να συγκεντρώσουν ακόμα περισσότερες υπογραφές έως την εκπνοή της προθεσμίας (6 Οκτωβρίου) και απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες ώστε να διακόψει η Ευρωπαϊκή Ένωση τις διαπραγματεύσεις οριστικά.

Οι συζητήσεις για την ΤΤΙΡ διεξάγονται από το 2013 μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης πίσω από κλειστές πόρτες. Όμως από τα απόρρητα έγγραφα που έχουν διαρρεύσει γίνεται ξεκάθαρο ότι οι πολυεθνικές επιχειρήσεις αποκτούν υπερεξουσίες απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τις εθνικές κυβερνήσεις και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Όπως καταγγέλλει η Greenpeace, τα πιο επικίνδυνα στοιχεία της ΤΤΙΡ είναι δύο:

- ο μηχανισμός επίλυσης διαφορών μεταξύ επενδυτή και κράτους (ISDS), δηλαδή ιδιωτικά διαιτητικά δικαστήρια που δίνουν τη δυνατότητα στις εταιρίες να ασκούν αγωγές δισεκατομμυρίων ευρώ ως αποζημίωση αν κρίνουν ότι τα κράτη παραβιάζουν τους κανόνες της ΤΤΙΡ.

- η ρυθμιστική συνεργασία (regulatory cooperation) που θα επιτρέπει σε κάθε επιχείρηση να συζητά κάθε σχετική νομοθετική ή κανονιστική πράξη πριν τεθεί σε δημόσια διαβούλευση ή συζητηθεί στη Βουλή, δημιουργώντας έτσι ένα τεράστιο δημοκρατικό έλλειμμα.

Συνολικά, ο αριθμός των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών που επιτρέπεται να εισάγονται στην ΕΕ, είναι 58. Ωστόσο, έως σήμερα, επί ευρωπαϊκού εδάφους καλλιεργείται μόνο μια ποικιλία αραβόσιτου της Monsanto, κυρίως στην Ισπανία. Κανείς ωστόσο δεν γνωρίζει πόσα από τα προϊόντα που προορίζονται για ανθρώπινη κατανάλωση ή ζωοτροφές που κυκλοφορούν στην ευρωπαϊκή αγορά περιέχουν συστατικά που προέρχονται από «μεταλλαγμένους» οργανισμούς.

Newsroom ΔΟΛ , http://news.in.gr

Η θαλάσσια χελώνα που λάμπει!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 30 Sep 2015 21:15:00 +0000

Ήταν γνωστό ότι στην θαλάσσια περιοχή των νησιών του Σολομώντα στον Ειρηνικό Ωκεανό υπάρχουν κοράλλια και καρχαρίες που διαθέτουν την ιδιότητα του βιοφθορισμού.

Ο θαλάσσιος βιολόγος Ντέιβιντ Γκρούμπερ πραγματοποίησε για λογαριασμό του National Geogrpahic μια κατάδυση σε αυτά τα νερά για να καταγράψει σε βίντεο αυτά τα εντυπωσιακά είδη. Αυτό που είδε μπροστά του όμως ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες του: Την ώρα που ο Γκρούμπερ κατέγραφε εικόνες πέρασε από μπροστά του μια χελώνα που… φωσφόριζε!

Η πρώτη

Δεν είναι η απλά η πρώτη θαλάσσια χελώνα με ιδιότητες βιοφθορισμού αλλά το πρώτο ερπετό που εντοπίζεται να φωσφορίζει.

Η χελώνα ανήκει σε ένα είδος (Eretmochelys imbricata) που βρίσκεται υπό εξαφάνιση αφού τις τελευταίες δεκαετίες έχει χαθεί το 90% του πληθυσμού του παγκοσμίως.

Έτσι θα πρέπει να γίνει τώρα αγώνας για να εντοπιστούν όσο το δυνατόν περισσότερες χελώνες του είδους για να γίνει προσπάθεια διάσωσης τους.

Ο εντοπισμός τους είναι απαραίτητος για να μελετηθούν αφού οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν τον μηχανισμό που παράγει τον φθορισμό στις χελώνες αλλά και το γιατί έκανε την εμφάνιση τους σε αυτές.

Σύμφωνα με ειδικούς, η χελώνα μπορεί να ανέπτυξε αυτή την ιδιότητα είτε για να προσελκύσει θηράματα, είτε για να προσελκύσει ταίρι είτε για κάποιου είδους επικοινωνία είτε ως αμυντικό όπλο απέναντι σε αντιπάλους της.

Ο βιοφθορισμός παράγεται όταν ένας οργανισμός απορροφά φως, το μετασχηματίζει και το εκπέμπει εκ νέου σε διαφορετικό χρώμα από το αρχικό. Ο βιοφθορισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τη βιοφωταύγεια ή βιοφωτισμό που συναντάται σε άλγη και μέδουσες και άλλα είδη που είναι τα ίδια πηγές φωτός και το εκπέμπουν.

Newsroom ΔΟΛ , http://news.in.gr

Υδροπονική καλλιέργεια: ένας κήπος σε κάθε διαμέρισμα

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 14 Mar 2015 12:03:00 +0000

Υδροπονική καλλιέργεια: ένας κήπος σε κάθε... από tvxorissinora

Κρανία και μέλη γοριλών: ένα εμπόριο που ανθεί στο Καμερούν

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 05 Jan 2015 20:16:00 +0000

Επί πολλά χρόνια στο Καμερούν παράνομοι διακινητές υποκινούσαν τη σφαγή γοριλών, χιμπατζήδων και πιθήκων που ζουν στα τροπικά δάση της χώρας, προκειμένου να διοχετεύσουν το κρέας τους στην αγορά. Επρόκειτο για μία πραγματικότητα που έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου στους οικολόγους που έβλεπαν ότι το φαινόμενο θα μπορούσε να λάβει διαστάσεις γενοκτονίας σε βάθος χρόνου. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, αφού ένα πολύ πιο εφιαλτικό σενάριο εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια τους, με μέρη των σώματων των ζώων να γίνονται αντικείμενο εμπορίας.

Ένα μέχρι πρότινος άγνωστο εμπόριο κρανίων, οστών αλλά και άκρων, κερδίζει συνεχώς έδαφος με αποτέλεσμα όλο και περισσότερα ζώα να δολοφονούνται στο βωμό του κέρδους. Το φαινόμενο συντελεί στην επιτάχυνση της μείωσης του πληθυσμού των άγριων και υπό προστασία αυτών ζώων, σε τέτοιο βαθμό, που οι ειδικοί εκφράζουν το φόβο ότι πιθανόν σε 10 με 15 χρόνια από τώρα τα συμπαθή ζώα θα τελούν υπό εξαφάνιση. Το φαινόμενο λαμβάνει μάλιστα τέτοιες διαστάσεις που μπορεί να συγκριθεί με το εμπόριο ελεφαντόδοντου.
Το εμπόριο μελών άγριων ζώων δεν είναι ακριβώς νέο φαινόμενο, καθώς κρούσματα είχαν αποκαλυφθεί και στο παρελθόν ενώ συμβαίνει και σε άλλες χώρες της Αφρικής. Είναι όμως η πρώτη φορά που οι αρμόδιες αρχές της χώρας, όσο πιο βαθιά προχωρούν στο κυνήγι των παράνομων σφαγέων τόσο πιο κοντά έρχονται σε ένα πολυδαίδαλο και οργανωμένο κύκλωμα διακίνησης.
Το Καμερούν έχει θεσπίσει εδώ και πάνω από μία δεκαετία νομοθεσία υπέρ της προστασίας της άγριας ζωής επί εδάφους του, η διαφθορά όμως που μαστίζει τη χώρα είναι αποτρεπτικός παράγοντας στην προσπάθεια αυτή. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία των αρχών μεγάλοι διακινητές βρίσκονται πίσω από αυτή την ιστορία, οι οποίοι δίνοντας χρήματα αλλά και ασυλία κατά περιπτώσεις, χρησιμοποιούν σαν «βαποράκια» συνεργάτες που επιφορτίζονται με το βάρος της σφαγής. Οι σφαγείς είναι επαγγελματίες που βιοπορίζονται μάλιστα αποκλειστικά από αυτή τη διαδικασία.
Χαρακτηριστικό είναι ότι από 2013 έχουν γίνει περισσότερες από 580 συλλήψεις, με τις αρχές όμως να ψάχνουν τα κεφάλια πίσω από τα εκτελεστικά όργανα που συλλαμβάνουν στα δάση. «Αν κόψεις το κεφάλι, θα πεθάνει και το σώμα», διαμηνύουν χαρακτηριστικά οι οργανώσεις προάσπισης των δικαιωμάτων των ζώων στη χώρα.
Τους τελευταίους 4 μόνο μήνες έχουν συλληφθεί επί το έργω 22 διακινητές, στην κατοχή των οποίων βρέθηκαν 34 κεφάλια και κρανία χιμπατζήδων, 24 γοριλών και 16 άκρα πιθήκων. Άλλοι συνελήφθησαν έχοντας στην κατοχή τους οστά και άλλα μέλη. Ενώ μάλιστα παλαιότερα έβλεπε κανείς στα δάση πεταμένα τα κεφάλια και τα μέλη των ζώων, που δεν τρώγονταν, τώρα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο με τα κουφάρια των άτυχων ζώων να σαπίζουν διάσπαρτα στα δάση.
Χαρακτηριστικό του κινδύνου που το εμπόριο αυτό ενέχει για τη συνέχεια ύπαρξης του είδους είναι το γεγονός πως αν και δεν μπορεί να υπολογιστεί ακριβώς ο αριθμός ζώων που ζουν στις τροπικές περιοχές του Καμερούν, οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για μόλις μερικές εκατοντάδες ανά είδος, με ένα παράδειγμα να κάνει λόγο για μόλις 300 γορίλες του είδους Cross River.
Αυτό που προβληματίζει τόσο τις αρχές του Καμερούν όσο και τις οικολογικές οργανώσεις είναι το γιατί κάποιος αγοράζει αυτό το μακάβριο εμπόρευμα. Αξιωματούχοι κι ακτιβιστές κατά της λαθροθηρίας υποστηρίζουν ότι υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ του παράνομου εμπορίου και της νιγηριανών κοινοτήτων που διαβιούν στο Καμερούν και πέρα από τα σύνορα. Πιστεύουν ότι το λαθρεμπόριο μελών γοριλών, χιμπατζήδων αλλά και πιθήκων σχετίζεται με μυστικιστικούς λόγους. Χρησιμοποιούνται δηλαδή σε θρησκευτικές τελετές, η ώς γούρια ή αντίστοιχα ως αντικείμενα που ξορκίζουν το κακό. Κάποιοι τα χρησιμοποιούν απλά ως διακοσμητικά, θυμίζοντας άλλες εποχές...

Πηγη : tvxs

Οι πετρελαϊκές βόμβες της Μεσογείου

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 04 Jan 2015 14:20:00 +0000

Το πρόσφατο δυστύχημα του εμπορικού πλοίου «Eurobulker Χ», το οποίο κόπηκε στα δύο στο Λευκαντί της Εύβοιας, προκάλεσε μια τεράστια για τα ελληνικά δεδομένα οικολογική καταστροφή στον Νότιο Ευβοϊκό και εγείρει το μείζον θέμα της προστασίας των θαλασσών από τα ναυτικά ατυχήματα και τα βιομηχανικά απόβλητα. Και αυτό γιατί η ρύπανση που προκαλείται από τα πετρελαιοειδή τα οποία διαφεύγουν από τη φορτοεκφόρτωση στις χερσαίες εγκαταστάσεις φθάνει την ποσότητα του πετρελαίου που καταλήγει στη θάλασσα έπειτα από ναυτικά ατυχήματα. Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, από τους 42.000 τόνους πετρελαίου που καταλήγουν κάθε χρόνο στα νερά της Μεσογείου οι 20.000 τόνοι προέρχονται από τις διαρροές των 60 διυλιστηρίων των χωρών της περιοχής. Και αυτές είναι μόνο οι ποσότητες οι οποίες καταγράφονται αφού, κατά τις εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση, μόνο το 30% των απορρίψεων εντοπίζεται από τις αρχές.

Στην Ελλάδα κίνδυνος σοβαρού ατυχήματος ελλοχεύει στις περιοχές γύρω από τα διυλιστήρια πετρελαίου, στα μεγάλα εμπορικά λιμάνια και σε θαλάσσιες περιοχές με συχνές διελεύσεις πλοίων.
Τραυματισμένες ήδη από βιομηχανικά και αστικά απόβλητα είναι, σύμφωνα με το UNEP (Πρόγραμμα για το Περιβάλλον του ΟΗΕ), εννέα από αυτές τις περιοχές, για την αποκατάσταση των οποίων υπολογίζεται ότι απαιτούνται 195 εκατ. δολάρια.
Η κατάσταση επιδεινώνεται από την κυκλοφορία στις ελληνικές θάλασσες γερασμένων και κακοσυντηρημένων πλοίων ελλήνων πλοιοκτητών που δρουν ανεξέλεγκτοι πίσω από ξένες σημαίες , ακατάλληλων για τη μεταφορά επικίνδυνων φορτίων.
Παρ' όλα αυτά, τέτοια μικρά δεξαμενόπλοια μεταφέρουν πετρέλαιο για τις ενεργειακές ανάγκες των νησιών του Αιγαίου και όχι μόνο. Η ευθύνη των αρμοδίων αρχών είναι μεγάλη αφού οι έλεγχοι δεν επαρκούν ή γίνονται για το θεαθήναι από υπηρεσιακούς παράγοντες οι οποίοι χρηματίζονται, με αποτέλεσμα χιλιάδες κυβικά μέτρα πετρελαίου να καταλήγουν κάθε χρόνο στις ελληνικές θάλασσες.

Πάνω από 100 εκατ. τόνοι πετρελαιοειδών διακινούνται ετησίως μέσω των ελληνικών θαλασσών, λόγω της κομβικής γεωγραφικής θέσης της χώρας μας. Κατά συνέπεια ο κίνδυνος ενός σοβαρού ατυχήματος είναι μεγάλος για την Ελλάδα, η οποία έχει το προνόμιο να διαθέτει μερικά από τα ομορφότερα και πιο ενδιαφέροντα θαλάσσια και παράκτια οικοσυστήματα της Ευρώπης και να φιλοξενεί ορισμένα από τα πλέον απειλούμενα θαλάσσια είδη στον πλανήτη (όπως τη μεσογειακή φώκια Μονάχους Μονάχους και τη θαλάσσια χελώνα Καρέτα Καρέτα).
«Ο καθορισμός ειδικών ζωνών στις οποίες να περιορίζεται ή να αποφεύγεται η διέλευση δεξαμενοπλοίων αποτελεί ένα θετικό μέτρο, το οποίο μπορεί να περιορίσει, όχι όμως και να αποτρέψει πλήρως τις συνέπειες ενός σοβαρού ατυχήματος. Το πρόσφατο δυστύχημα στον Ευβοϊκό έδειξε και τα όρια του διαθέσιμου μηχανισμού ανταπόκρισης σε περιστατικά ρύπανσης. Η σκέψη και μόνο ενός μεγαλύτερου ατυχήματος στην αρχή της τουριστικής περιόδου στο κέντρο του Αιγαίου, εκτός από τον τρόμο που δικαιολογημένα δημιουργεί, θα πρέπει να οδηγήσει και σε σοβαρές σκέψεις με σκοπό την αλλαγή του νομικού καθεστώτος» λέει ο κ. Νίκος Χαραλαμπίδης, από το ελληνικό γραφείο της Greenpeace.
* Πάρκο Σποράδων
Περίπου 5,5 εκατ. τόνοι πετρελαιοειδών διακινούνται κάθε χρόνο από το Καλοχώρι στη Θεσσαλονίκη, διασχίζοντας το Θαλάσσιο Πάρκο των Σποράδων ή διερχόμενα πολύ κοντά σε αυτό. Σήμερα απαγορεύεται η διακίνηση χημικών, τοξικών και πυρηνικών υλικών μέσα από το Θαλάσσιο Πάρκο. Οσον αφορά τα πετρελαιοφόρα, απαγορεύεται η διακίνηση πλοίων άνω των 500 τόνων. Τα υπόλοιπα πετρελαιοφόρα πρέπει να περνούν τρία μίλια βόρεια του Πάρκου ενώ μπορούν να περάσουν και από τον πολύ στενό δίαυλο ανάμεσα σε Αλόννησο και Σκόπελο.
Εν τούτοις από μαθηματικά μοντέλα, που βασίζονται στην ως τώρα διεθνή εμπειρία, προκύπτει ότι η διαρροή μεγάλων ποσοτήτων πετρελαίου μπορεί να καλύψει έκταση χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων και να ρυπάνει ακτογραμμές πολλών εκατοντάδων χιλιομέτρων. Αρκεί να αναλογισθεί κανείς ότι στο ατύχημα του «Exxon Valdez» στην Αλάσκα το 1989, όπου διέρρευσαν 36.000 τόνοι πετρελαίου, το μήκος των ακτών που επλήγησαν έφθασε τα 2.500 χιλιόμετρα! Είναι ευνόητο ότι σε παρόμοια περίπτωση και αν οι καιρικές συνθήκες είναι δυσμενείς η μεσογειακή φώκια υπ' αριθμόν ένα απειλούμενο με εξαφάνιση θαλάσσιο θηλαστικό που απαντάται στην περιοχή των Σποράδων θα αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα επιβίωσης.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η απαγόρευση διέλευσης δεξαμενοπλοίων θα πρέπει να αφορά ζώνη ακτίνας αρκετών δεκάδων χιλιομέτρων ανατολικά της νησίδας Πιπέρι, που αποτελεί και τον πυρήνα του Πάρκου.
* Ζάκυνθος
Σαράντα εκατομμύρια τόνοι πετρελαιοειδών διακινούνται ετησίως από το Ιόνιο Πέλαγος. Μεγάλο μέρος αυτών των μεταφορών γίνεται σε απόσταση κοντινή στις ακτές της Ζακύνθου, όπου βρίσκεται ο πλέον σημαντικός βιότοπος αναπαραγωγής της θαλάσσιας χελώνας Καρέτα Καρέτα στη Μεσόγειο, καθώς και σημαντικού πληθυσμού της μεσογειακής φώκιας.
* Πύλος
Τα ναυτικά ατυχήματα που έχουν συμβεί στην Πύλο έχουν θέσει επιτακτικά το αίτημα για απαγόρευση της προσέγγισης πετρελαιοφόρων στον όρμο του Ναυαρίνου. Ο όρμος αυτός αποτελεί σημαντικό βιότοπο (λιμνοθάλασσα Γιάλοβας, ακτές Σφακτηρίας), αλλά και περιοχή εκτεταμένων ιχθυοκαλλιεργειών. Υπενθυμίζουμε ότι το ατύχημα του «Irenes Serenade» στην Πύλο το 1980 συνέβη λόγω έκρηξης μέσα στον όρμο, κάτι που μπορεί να συμβεί εκ νέου ανά πάσα στιγμή στο μέλλον. Στην Πύλο δεν γίνεται φορτοεκφόρτωση πετρελαιοειδών, αλλά μόνο ανεφοδιασμός των πλοίων. Ο ανεφοδιασμός αυτός μπορεί να γίνει και εκτός όρμου, χωρίς να θίγονται σοβαρά τα τοπικά οικονομικά ή εργασιακά συμφέροντα.
* Βιότοποι
Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για την ανάγκη να προστατέψουμε αποτελεσματικά αυτές τις μοναδικές περιοχές. Η απαγόρευση διέλευσης επικίνδυνων φορτίων κοντά στους βιότοπους αποτελεί θετική προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση.
* Τα διυλιστήρια
Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση (1999) για τη Μεσόγειο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, από το 1977 ως και το 1995 συνέβησαν 268 ναυτικά ατυχήματα. Κάθε χρόνο στα νερά της Μεσογείου μεταφέρονται 360 εκατ. τόνοι πετρελαίου, εκ των οποίων 22.000 χύνονται στη θάλασσα λόγω ατυχημάτων. Από την ίδια έκθεση προκύπτει ότι η ποσότητα πετρελαίου που διαρρέει στη θάλασσα από τα 60 διυλιστήρια που υπάρχουν στη Μεσόγειο είναι 20.000 τόνοι ετησίως. «Το πρόβλημα λοιπόν εστιάζεται στα διυλιστήρια. Είναι δύσκολο να αποτρέψει κανείς τα ναυτικά ατυχήματα, μπορούν όμως οι κυβερνήσεις να θέσουν περιορισμούς στα διυλιστήρια» λέει ο βιολόγος-ωκεανογράφος κ. Ευάγγελος Παπαθανασίου, αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας του Εθνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών.
Κηλίδες - πλήγματα στον τουρισμό και στην αλιεία
Οι πετρελαιοκηλίδες στη θάλασσα ιδιαίτερα αυτές που οφείλονται σε σοβαρά ατυχήματα δεν επηρεάζουν μόνο τους ζωντανούς οργανισμούς και τα οικοσυστήματα, αλλά και τις οικονομικές δραστηριότητες. Ιδιαίτερα σοβαρές είναι οι επιπτώσεις στον τουρισμό και στην αλιεία.
* Στο ατύχημα του «Exxon Valdez» στην Αλάσκα (1989) διαταράχθηκε η αναπαραγωγή του σολομού και της ρέγκας, που αποτελούν σημαντικότατο οικονομικό πόρο για τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής. Από την τεράστια πετρελαιοκηλίδα (ΟΡΒ 1993) μολύνθηκαν 2.500 χλμ. ακτών. Ο τουρισμός στην περιοχή υπέστη σοβαρές ζημίες, το δε κόστος καταπολέμησης των επιπτώσεων της πετρελαιοκηλίδας (κυρίως του καθαρισμού του 20% των ακτών) ανήλθε σε 2,5 δισ. δολάρια περίπου, ενώ εκκρεμούν ακόμη αγωγές για αποζημιώσεις.
* Η διαρροή πετρελαίου στον σταθμό άντλησης IXTOC-1 στο Μεξικό (1979) υπολογίζεται ότι προκάλεσε ζημίες ύψους 2 δισ. δολαρίων στον τουρισμό και 600 εκατ. δολαρίων στην αλιεία.
* Ενα άλλο γνωστό ατύχημα, αυτό του «Amoco Cadiz» (1978) έξω από τις ακτές της Βρετάνης, υπολογίζεται ότι προκάλεσε ζημίες ύψους 190-290 εκατ. δολαρίων.
* Το ατύχημα του ελληνικού δεξαμενόπλοιου «Κίρκη» δυτικά της Αυστραλίας (Ιούλιος 1991) απείλησε μια περιοχή πλούσια σε αλιεύματα και σε καλλιέργειες οστρακοειδών, που αποφέρουν ετησίως κέρδη ύψους 500 εκατ. δολαρίων στις γύρω περιοχές.
* Το ατύχημα του «Haven» (Απρίλιος 1991) στα παράλια της Ριβιέρας απείλησε τον τουρισμό στην περίφημη Κυανή Ακτή και προκάλεσε μαζικές ακυρώσεις δωματίων στα πολυτελή ξενοδοχεία της περιοχής.
* Στο ατύχημα του «Irenes Serenade» στην Πύλο το 1980, μια μικρή ποσότητα των 40.000 τόνων που διέφυγε έφθασε τελικά στις ακτές. Οι οικονομικές και περιβαλλοντικές ζημίες ουδέποτε δυστυχώς κατεγράφησαν λεπτομερώς. Ακόμη και δύο χρόνια μετά το ατύχημα, ορισμένες κατηγορίες επαγγελματιών της περιοχής αντιμετώπιζαν πτωτικές τάσεις στην επιχείρησή τους.
* Το ατύχημα του «Iliad», που συνέβη τον Οκτώβριο του 1993 κοντά στην Πύλο, προκάλεσε ζημίες στις ιχθυοκαλλιέργειες του όρμου του Ναυαρίνου που εκτιμώνται σε 1,5 δισ. δραχμές. Στο κόστος αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε βέβαια και τις ζημίες στην παράκτια αλιεία, καθώς και στον τουρισμό.
* Εκτιμήσεις κοινοτικών εμπειρογνωμόνων μετά το πρόσφατο ατύχημα του ελληνικού δεξαμενόπλοιου «Aegean Sea» στην Ισπανία (Δεκέμβριος 1992) ανεβάζουν τις βραχυπρόθεσμες ζημίες στην αλιεία σε 450 εκατ. δολάρια.
Ο «καπετάν βρωμιάρης» και ο (μη) έλεγχος
Στο εδώλιο του κατηγορουμένου, στον τρίτο όροφο του Δικαστικού Μεγάρου Πειραιώς, έχουν καθήσει επανειλημμένως ημεδαποί και αλλοδαποί πλοίαρχοι δεξαμενοπλοίων, φορτηγών και άλλων εμπορικών πλοίων, κατηγορούμενοι για μικρότερες ή μεγαλύτερες ρυπάνσεις, στους οποίους ο Τύπος προσδίδει την επομένη όχι αδίκως τον χαρακτηρισμό «καπετάν βρωμιάρης».
Το πρόβλημα είναι ότι ο χαρακτηρισμός, προτού κατακυρωθεί στον πλοίαρχο, θα έπρεπε να αποδίδεται στην εταιρεία του και στον πλοιοκτήτη οι οποίοι του έδωσαν την εντολή να ρίξει στη θάλασσα τα καμένα λάδια και τα πετρελαϊκά κατάλοιπα. Αλλά για την περιβόητη εντολή δεν εμφανίζονται στοιχεία και, ακόμη περισσότερο, δεν αναγνωρίζεται οιαδήποτε ευθύνη. Σπανίως αναγνωρίζεται ευθύνη και στους ιδιοκτήτες των επιεικώς προβληματικών χερσαίων ή θαλασσίων εγκαταστάσεων που τροφοδοτούν τα πλοία με καύσιμα ή χύδην φορτία στην πλειονότητα των περιπτώσεων χωρίς να εφαρμόζουν τους κανονισμούς ασφαλείας. Μπορεί να καταδικαστούν σε βαθμό πλημμελήματος, να τους επιβληθεί και ένα διοικητικό πρόστιμο το οποίο ίσως πληρώσουν για να συνεχίσουν μετά τη δουλειά τους, ακριβώς όπως και πριν. Εν τάξει, αλλά τα αρμόδια υπουργεία, ο κρατικός μηχανισμός είναι ανεύθυνος; Θα όφειλε να ελέγχει τι συμβαίνει στη χώρα. Και αυτό ακριβώς κάνει. Το παράδειγμα του κομποτζιανής σημαίας «Eurobalker Χ» είναι χαρακτηριστικό για τα ξένης σημαίας και εταιρείας πλοία. Ακόμη και αν πίσω από την ξένη εταιρεία κρύβεται έλληνας πλοιοκτήτης, όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις με τα δεξαμενόπλοια που γυροφέρνουν τις ελληνικές θάλασσες.
* Απόπλους παρά τις ανεπάρκειες
Μετά το δυστύχημα στον Νότιο Ευβοϊκό αποκαλύφθηκε, όπως είναι γνωστόν, ότι οι επιθεωρητές του Λιμενικού στο πλαίσιο της σύμβασης Paris MOU είχαν εντοπίσει στο ηλικίας 26 ετών φορτηγό 14 ανεπάρκειες, εκ των οποίων οι έξι τουλάχιστον καθιστούσαν αδύνατη την κυκλοφορία του πλοίου στις ελληνικές θάλασσες. Τελικώς, του δόθηκε άδεια για ένα μακρινό ταξίδι αφού ο καμποτζιανός νηογνώμονάς του βεβαίωσε ότι τα κυρίως προβλήματα αντιμετωπίστηκαν. Στη συνέχεια επέστρεψε στα Ναυπηγεία Χαλκίδας, ιδιοκτησίας του διαχειριστή του πλοίου, όπου υπεβλήθη σε δεξαμενισμό απομένει στη δικαστική έρευνα να ξεδιαλύνει αν έγιναν οι επισκευές και πόσο επαρκείς ήταν περίπου επί 40 ημέρες. Με το τέλος της επισκευής, ο Cambogian Shipping Corporation, ο υπεύθυνος για το πλοίο κρατικός νηογνώμονας της Καμπότζης παρείχε στις λιμενικές αρχές τα έγγραφα που πιστοποιούσαν ότι ήταν και πάλι αξιόπλοο και το πλοίο έφυγε να φορτώσει από τα Τσιμέντα Χαλκίδας με τη γνωστή συνέχεια. Καλά, θα πείτε, ούτε τη φόρτωσή του ήλεγξαν οι λιμενικές αρχές; Την ήλεγξαν! Ο πλοίαρχος του φορτηγού ήταν υποχρεωμένος να παραδώσει στο οικείο Λιμεναρχείο Χαλκίδας το σχέδιο φόρτωσης του πλοίου του. Το παρέδωσε και το Λιμεναρχείο Χαλκίδας το καταχώρισε, ως όφειλε, στο αρχείο του. Ασχέτως αν αποδεικνύεται στην πράξη ότι τίποτε από το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε, με αποτέλεσμα να ασκηθούν στα τοιχώματα του φορτηγού πιέσεις που δεν μπορούσε να αντέξει και να διπλώσει. Υπεύθυνος κατά τον νόμο για την τήρηση του σχεδίου φόρτωσης ήταν ο έλληνας υποπλοίαρχος του φορτηγού αλλά, καθώς είχε ναυτολογηθεί λίγες ώρες νωρίτερα, τη δική του ευθύνη ανέλαβε ο ουκρανός πλοίαρχος.
* Αντιφάσεις και αμφισβητήσεις
Στο φορτηγό υπήρχαν και τεχνικοί φόρτωσης των Τσιμέντων Χαλκίδας και τρίτης ιδιωτικής εταιρείας, παρά ταύτα το τσιμέντο δεν φορτώθηκε όπως προβλεπόταν... Αν αποφάσισαν οι ίδιοι γι' αυτό ή οι εταιρείες τους ερευνάται, πάντως τα Τσιμέντα Χαλκίδας υποστήριζαν τις πρώτες ημέρες ότι φόρτωσαν με τη διαδικασία που τους υπέδειξε ο πλοίαρχος, ενώ η πλοιοκτήτρια εταιρεία ισχυριζόταν ότι το σύστημα φόρτωσης που ακολουθήθηκε το επέβαλαν τα Τσιμέντα Χαλκίδας! Ούτως ή άλλως, τα πιστοποιητικά και τα σχέδια παραμένουν έγκυρα για τις αρχές. Ωσπου να αμφισβητηθούν από νέες επιθεωρήσεις. Τις οποίες ενίοτε προλαβαίνουν τα ατυχήματα. Σύμφωνα με παλαιότερη μαρτυρία πλοιάρχου, ακόμη χειρότερα συμβαίνουν στις περιπτώσεις απόρριψης στη θάλασσα πετρελαϊκών κατάλοιπων φορτηγών, κυρίως μικρών ακατάλληλων και υπέργηρων δεξαμενοπλοίων, όχι συνεπεία ατυχήματος αλλά γιατί κάπου πρέπει να τα ξεφορτωθούν! Τα ίδια αυτά πλοία, τα οποία προσεγγίζουν κυρίως τα νησιά του Αιγαίου για τον ανεφοδιασμό τους με καύσιμα, αποτελούν έναν εν δυνάμει κίνδυνο για ευρύτερη θαλάσσια ρύπανση. Πάντως μόνο από τις παράνομες απορρίψεις, όπως υπολόγιζε στην κατάθεσή του ο πλοίαρχος, πέφτουν ετησίως στις ελληνικές θάλασσες 3.600 κυβικά μέτρα πετρελαίου και 270 τόνοι στερεοποιημένων καταλοίπων και σκουριάς. Αξίζει να σημειωθεί άλλωστε ότι, σύμφωνα με το WWF (Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση), εκτιμάται ότι το 70 % των ποσοτήτων πετρελαίου που διαρρέουν στη θάλασσα δεν εντοπίζονται και δεν καταγράφονται ποτέ.
Οι τοξικές ενώσεις του... πετρελαίου Οι επιπτώσεις της ρύπανσης στη θαλάσσια πανίδα και χλωρίδα
Τα υδατοδιαλυτά συστατικά του αργού πετρελαίου και των διυλισμένων προϊόντων του περιέχουν μια ποικιλία ενώσεων που είναι τοξικές για ένα ευρύ φάσμα θαλάσσιων οργανισμών. Τα αβγά και οι προνύμφες των ψαριών είναι πιο ευαίσθητα στη ρύπανση. Το πετρέλαιο προκαλεί διαταραχές στη φυσιολογία και στη συμπεριφορά των οργανισμών και ανωμαλίες στην ανάπτυξη των ψαριών, οδηγώντας τελικά στον πρόωρο θάνατό τους. Το πετρέλαιο μπορεί να επιφέρει αλλαγές στη σύσταση του φυτοπλαγκτού, ευνοώντας, π.χ., τα μικρότερα είδη. Κατ' αυτόν τον τρόπο όμως ανατρέπει τις ισορροπίες ολόκληρης της τροφικής αλυσίδας.
Οι επιπτώσεις των πετρελαιοκηλίδων στα οικοσυστήματα των βραχωδών ακτών είναι ιδιαίτερα σοβαρές. Σε όλα τα ατυχήματα υπήρξε διαταραχή του οικοσυστήματος και η επανάκαμψη δεν έγινε δυνατή για πολλά χρόνια. Από την άλλη πλευρά, το πετρέλαιο δεν αποκολλάται εύκολα από τις αμμώδεις ακτές. Οταν μάλιστα βρίσκεται ακόμη σε υγρή μορφή, τότε απορροφάται σε μεγαλύτερο βάθος, όπου δεν ευνοείται η αποδόμηση του πετρελαίου.
Το πλαγκτόν και κυρίως το νευστόν (το οποίο ζει στην επιφάνεια της θάλασσας) είναι ιδιαίτερα ευπαθές στις πετρελαιοκηλίδες. Το πετρέλαιο δρα ως δηλητήριο για το πλαγκτόν, παρεμποδίζοντας την ανάπτυξή του και οδηγώντας στον πρόωρο θάνατο πολλών οργανισμών.
Λόγω των πετρελαιοκηλίδων αποβιώνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες θαλασσοπούλια. Πολλά πουλιά των οποίων υγραίνεται το πτέρωμα δεν μπορούν να επιπλεύσουν στο νερό και τελικά πνίγονται.
Οι θαλάσσιες χελώνες είναι ιδιαίτερα ευκίνητες μέσα στο νερό, η ανάγκη τους όμως να εξέρχονται κατά διαστήματα στην επιφάνεια για να αναπνεύσουν (ή και να κοιμηθούν) τις κάνει ιδιαίτερα ευπαθείς σε περιπτώσεις πετρελαιοκηλίδων μεγάλης έκτασης. Η ρύπανση των ακτών, όπου οι χελώνες γεννούν τα αβγά τους, πριν από την περίοδο αναπαραγωγής επηρεάζει πιθανώς την ωοτοκία για ένα μικρό χρονικό διάστημα.
Λίγα χρόνια πριν, τα διαθέσιμα στοιχεία για τις επιπτώσεις των πετρελαιοκηλίδων στις φώκιες ήταν λιγοστά και επικρατούσε γενικά η αντίληψη ότι τα θαλάσσια αυτά θηλαστικά αποφεύγουν τις πετρελαιοκηλίδες. Η εικόνα αυτή ανατράπηκε μετά το ατύχημα του «Exxon Valdez» στην Αλάσκα, όπου εκατοντάδες φώκιες έπεσαν θύματα του πετρελαίου.
Αν και οι άμεσες επιπτώσεις του πετρελαίου στις τροφικές αλυσίδες θεωρούνται συχνά μικρής κλίμακας, δεν αποκλείονται μακροχρόνιες επιπτώσεις στους ανθρώπινους οργανισμούς καθώς και φαινόμενα βιοσυσσώρρευσης καρκινογόνων πολυκυκλικών αρωματικών υδρογονανθράκων από την κατανάλωση οστρακοειδών.

http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=125760

Ιστοσελίδες ιδιοκατασκευών εναλλακτικών μορφών ενέργειας

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 19 Jan 2014 12:47:00 +0000

Στο διαδίκτυο υπάρχει τεράστιος όγκος πληροφοριών που απευθύνεται στους ιδιοκατασκευαστές χομπίστες, δηλ. στους ανθρώπους που τους αρέσει το "φτιάχνω μόνος μου". Είναι φοβερό το αίσθημα ικανοποίησης που σε «κυριεύει» μετά από κάποια κατασκευή, είναι «φτιαγμένο από τα χεράκια σου» και είναι οικονομικότερο από το να το αγόραζες έτοιμο. Τέλος βελτιώνεις την κατασκευή και την προσαρμόζεις στις δικές σου ανάγκες. Από αρχαιοτάτων χρόνων ήμασταν μάστορες στις «πατέντες» απλώς δεν τις εκμεταλλευόμασταν όπως θα έπρεπε.

-Ας ξεκινήσουμε με τη «βίβλο» του ιδιοκατασκευαστή εναλλακτικών μορφών ενέργειας για μένα την ιστοσελίδα :

http://www.builditsolar.com/

είναι το ΑΠΟΛΥΤΟ «ανοικτό πανεπιστήμιο» της ιδιοκατασκευής σε θέματα εναλλακτικών μορφών ενέργειας.

Όλα είναι ΕΛΕΥΘΕΡΑ προς αντιγραφή και μετασκευή-βελτίωση. Στηρίζεται στους ανήσυχους «Μαγκάιβερ» όλου του κόσμου και μοιράζεται τις γνώσεις τους με όλους μας.

Όπως λέει :

The Renewable Energy site for Do-It-Yourselfers

Nothing For Sale here -- just free ideas, plans, and information.

-Το δεύτερο σε σπουδαιότητα είναι εμπορικό και κυκλοφορεί και σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή είναι το :

http://homepower.com

απευθύνεται σε ποιο «ειδικό» κοινό, έχει πολλούς ειδικούς που τεστάρουν προϊόντα και μας τα παρουσιάζουν σε «συγκριτικά».Κάποια άρθρα του είναι προστατευμένα και χρειάζεσαι συνδρομή για να τα διαβάσεις. Το κόστος είναι μικρό και πιστεύω ότι αξίζει το κάθε cents.

Ξεκινήστε το διάβασμα με αυτά τα δύο και μετά τις γιορτές θα επανέλθω με νέα……

Κομποστοποίηση

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 01 Dec 2013 16:01:00 +0000

Κομποστοποίηση 1
Από το κίνημα re:think project
Είναι σημαντικό καταλάβουμε την ουσία .

Η διαδικασία είναι ποιο εύκολο στον αγρό πάρα μέσα στην πολύ η στο σπίτι

Κομποστοποίηση 2
παλη σε αγρο με ποιο επιστημονικο τροπο με την βοηθεια "Φτιάχνω μόνος μου"

Κομποστοποίηση 3
στον κήπο και στο σπίτι

Συνοικιακή κομποστοποίηση στην Καλαμάτα

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 01 Dec 2013 14:17:00 +0000

«Δεν υπάρχουν σκουπίδια, μόνο υλικά για χρήση!». Αυτό σκέφτηκε η Μυρτώ Φοίφα, εκπαιδευτικός και βιοκαλλιεργήτρια, και προχώρησε σε μία λαμπρή περιβαλλοντική σύλληψη ονόματι «Re:think project». Η δράση έχει ως εφαλτήριο την επαναχρησιμοποίηση πεταμένων υλικών και την επαναπροσέγγιση των εννοιών «χρηστικό, σκουπίδι, αυτάρκεια, ανακύκλωση και δημιουργία».
Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του «Re:think project» και σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμάτας, η ομάδα του προγράμματος προχώρησε στη
δημιουργία αυτοσχέδιων οικιακών και συνοικιακών κομποστοποιητών και- ακολούθως- στην ανάπτυξη ενός δικτύου κομποστοποίησης σε επίπεδο συνοικίας. Κυρίαρχος στόχος είναι η αξιοποίηση άχρηστων «σκουπιδιών» μέσα από μία σειρά δράσεων, όπως η διοργάνωση εργαστηρίων δημιουργικής ανακύκλωσης ή οικιακής-συνοικιακής κομποστοποίησης, αλλά και εκθέσεων με καλλιτέχνες που καταπιάνονται με δημόσιες δράσεις και συνέργιες με ενεργούς πολίτες. Το αποτέλεσμα; Ένας γόνιμος τόπος διάδρασης και επικοινωνίας εκπαιδευτικών, καλλιτεχνών και πολιτών που ζουν και δημιουργούν στην περιφέρεια με επίκεντρο το περιβάλλον.
Ειδικά για την κομποστοποίηση τροφίμων, η ομάδα του Rethink Project γράφει: «Οι συνοικιακοί κομποστοποιητές αποτελούν ένα περιβαλλοντικό και κοινωνικό πείραμα προκειμένου να μπορέσει ο καθημερινός άνθρωπος να συνεργαστεί και να διαχειριστεί τα οργανικά σκουπίδια, χωρίΠς κόστος και παράγοντας υψηλής ποιότητας κομποστ. Οι συνοικιακοί κομποστοποιητές “υιοθετούνται” δωρεάν από ομάδες ανθρώπων ή φορέις που έχουν αποφασίσει ότι θα τους λειτουργούν και θα τους επιμελούνται και οι ίδιοι παίρνουν το τελικο παραγόμενο compost.»
Τόσο περιβαλλοντικά όσο και οικονομικά, η κομποστοποίηση μπορεί να μας φέρει πολλαπλά οφέλη: Εξοικονομούμε χρήματα, βελτιώνουμε την ποιότητα του εδάφους, προστατεύουμε το περιβάλλον, ευνοούμε το κοινωνικό σύνολο και μειώνουμε ως και 50% τον όγκο των σκουπιδιών που οδηγούνται σε χωματερές. Η Καλαμάτα έδωσε το μήνυμα και ένα παράδειγμα προς μίμηση από τις υπόλοιπες πόλεις!πηγές : http://kalyterizoi.gr/ , http://www.rethink-project.gr/

Εδώ, ανακύκλωση

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 01 Dec 2013 14:06:00 +0000

Το παρακάτω βίντεο είναι παρουσίαση προσπαθείας ενσωμάτωσης της ανακύκλωσης την άνδρο με Πληθυσμό 9.170 (απογραφής 2011) ντο βίντεο μεταφορτοθηκε στης 22 Μάρ 2010.
Αξιοσημείωτο παραμενη ότι σε αυτο το βίντεο οτι κάδη ειναι τρις στην διαλογή από την πυγή αναρωτιέμαι αν 50 κάδη επαρκούν γιατί όπως γνωρίζουμε η περισσότερη στην Λευκάδα αριθμός τον κάδων της ανακύκλωσης δεν επαρκούν .

Βιολογική γεωργία

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 01 Dec 2013 13:26:00 +0000

Ένα αισιοδοξώ βίντεο με στατιστικά στοιχειά της προηγούμενης δεκαετίας
μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ

ο Έλληνας παραγωγός δεν έχει ανάλογη εκπομπή ενημέρωσης .

Επιτέλους τα πρώτα βήματα για μια Γεωργία που δεν δηλητηριάζει εργαζόμενους και καταναλωτές

Φυσικής καλλιέργειας

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 29 Nov 2013 18:26:00 +0000

Όταν όλα είναι ένα το φυτό δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο ευρύτερα από το περιβάλλων

απλοποιημένη μέθοδος με φιλοσοφικές προέκτασης.

βιοδυναμική Γεωργία

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 29 Nov 2013 18:22:00 +0000

Όταν όλα είναι ένα το φυτό δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο ευρύτερα από το περιβάλλων

Είναι λίγο μπερδεμένα την αρχή .

Ενεργοί Μικροοργανισμοί Εισαγωγή

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 29 Nov 2013 18:08:00 +0000

Αυτό το Video αλλάζει την αντιμετώπιση τον προβλημάτων της αρρώστιες και για την φθορά της ύλης της κυρίαρχης αντίληψης που η περισσότερη άνθρωποι ξέρουν .

Αναρωτιέμαι πως ένα οικολογικό κίνημα θα Στάθη σε ένα τόσο τρανταχτό παράδειγμα ;

Ενεργειακά αυτόνομο σπίτι

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 28 Nov 2013 13:39:00 +0000

Προφανώς ο φίλος είναι διάνυα με τάσης φοβικες αλλα επισημενο οτι αυτο δεν αφορα εμας .

επιτρεψτεμου ένα τελευταίο σχολειο , συγουρα οσα αναφερη το συγγεκριμενο video δεν μπωρουμε να τα κανουμε εμεις σπίτι μας , ο σκοπος ειναι να αναδηξη την τεχνογνοσια τον διαφορετικον λυσεων που εχουμε στα χερια μας .