سهرابستان

از شایعه حمله نظامی چه کسانی سود می برند؟

2010-07-01T20:53:00.004+04:30

آنچه حکومت را وادار به تقلب در انتخابات و کودتا بر علیه مردم کرد، نه زیاده خواهی دیکتاتور بلکه استیصال و بیچارگی حاکمیت بود، گرچه مقاومت و مخالفت گسترده مردم را به هیچ وجه انتظار نداشتند.
اکنون نیز یکی از قویترین حربه هایی که دستاویز حکومت قرار گرفته، دامن زدن به شایعه حمله نظامی است تا وانمود کنند که آمریکا و متحدانش و یا اسرائیل، قریب الوقوع به ایران حمله خواهند کرد. با مطرح نمودن خطر جنگ تلاش دارند تا شکافهای عمیق درون حاکمیت را پر کرده و برای سرکوب بیشتر بهانه کافی داشته باشند. همچنین این شایعه شاید بنوعی سبب تخدیر جنبش آزادیخواهی شده و آنها را از تلاش همه جانبه منصرف نماید.
واقعیت این است که در حال حاضر هیچ کشوری در دنیا قصد و نقشه حمله نظامی به ایران را ندارد. اما در زمینه تحریم های اقتصادی کار تا مراحل فلج کننده ای پیش خواهد رفت و هر گونه مماشات و عقب نشینی جمهوری اسلامی نیز چاره ساز نبوده و موجب کاهش تحریم ها نخواهد شد. چنانچه حتی کار به مرحله ای برسد که حکومت بپذیرد همانند لیبی، همه داروندار هسته ای اش را سوار کشتی کرده و تحویل آمریکا بدهد، باز هم تحریم ها از شدت نخواهند افتاد.
تحریم ها پدیدآورنده لشگرهای بیکاران و امواج نارضایتی های شدید اجتماعی خواهد بود که می تواند انرژی جنبش آزادیخواهی را چندین برابر نماید. همچنین تحریم های گسترده جدید، سبب تشدید اختلافات اوج گرفته داخل حکومت خواهد شد.
جنبش سبز وظیفه دارد در عین حال که ملت را نسبت به تحریم های برآمده از رفتارهای ماجراجویانه رژیم و اثرات مخرب آن بر زندگی مردم آگاه سازد، شایعه پردازی دروغین حکومت در زمینه خطر حمله نظامی را نیز افشاء نماید.
کودتاچیان خود منتشرکنندگان اصلی سیل شایعات کذب در این زمینه هستند و هر روز دروغهای دیگری را اختراع می کنند. شایعاتی نظیر اینکه عربستان و یا جمهوری آذربایجان پایگاه نظامی در اختیار اسرائیل قرار داده اند و یا اینکه ناوهای آمریکائی برای حمله به ایران در راه هستند و بطور کلی بزرگ نشان دادن خطر بروز جنگ، حربه ای است برای ساکت و مرعوب کردن ناراضیان خودی و از بین بردن اختلافات داخلی حکومت و از سوی دیگر برای موجه نشان دادن سرکوبها.
ناوگان نظامی کشورهای غربی نه برای حمله نظامی بلکه برای اجرای مفاد قطعنامه تحریم های جدید و بویژه اعمال بازرسی کشتی ها عازم خلیج فارس هستند و بعید است حتی به اقدامات تحریک آمیز سپاه نیز جواب بدهند چه رسد به اینکه نقشه ای برای حمله به ایران داشته باشند. ولی منافع سرداران در این است که شرایط را بسیار بحرانی و جنگی نشان دهند تا بتوانند امتیازهای بیشتری گرفته و نقش پررنگ تری در اداره حکومت داشته باشند.
بولتن های داخلی سپاه و بسیج تبدیل به قویترین بلندگوی شایعه پراکنی «جنگ» شده اند تا از طریق نیروهایشان، وحشت بروز جنگی ویرانگر را در جامعه تزریق نمایند. کودتاچیان با القای شایعه خطر حمله نظامی در صدد خرید اقتدار برای خود هستند در حالیکه چنین حکومت شکننده و وحشت زده ای که در حال جنگ با مردم خودش است بدست همین مردم هم به زیر کشیده خواهد شد و نیازی به مداخله خارجی نخواهد بود.

«نانجیب» واقعی کیست؟

2010-06-14T01:28:00.003+04:30

سکوت معنادار خامنه ای در برابر توهین به سیدحسن خمینی در روز 14 خرداد و بی توجهی شرم آورش به نامه ها و بیانیه های متعدد مراجع و آیات عظام در محکومیت این عمل، سبب فاجعه امروز در قم است که مشتی جیره خوار سپاه با حمله به بیت آیت الله صانعی اقدام به لجن پراکنی نموده و اینبار سیدحسن خمینی را «نانجیب» خوانده و اهانتهای بسیار زشتی را بر زبان جاری ساختند.
آنها سیدحسن را متهم به حمایت از جنبش سبز نموده و همین جرم را برای هرگونه اهانت شنیعی کافی می دانند. سپاه از اینکه هنوز پس از یک گذشت یکسال و سرکوبهای وحشیانه، مردم همچنان پاکباخته به میدان می آیند و کودتاچیان را تحقیر می کنند بشدت خشمگین و همچون ماری زخم خورده شده و افسارگسیخته در حال تاخت و تاز است.
خامنه ای یا اینکه بیانیه های اینهمه آیات عظام و مراجع تقلید را به هیچ می انگارد که در این صورت ادعای ولایت فقیهش ادعایی مضحک بیش نیست، یا اینکه توان کشیدن لجام سپاه را ندارد که باز هم ادعای ولایت فقیهش به همان اندازه مضحک است.
روزنامه جوان متعلق به سرداران سپاه که علاوه بر حمایت کامل از حمله به سیدحسن، پاسخهای دندان شکنی را نیز حواله مراجع و آیات عظام نمود و سردار الله کرم هم در نقش شعبان بی مخ دربار خامنه ای، حمله به سیدحسن را بدلیل اینکه امام جماعت اصلاح طلبان شده، مستحق بدترین توهینها و برخوردها دانست. سرداران سرکش سپاه در مقابل مراجع و آیات عظام، شمشیر از رو بسته و با گردن کلفتی و لات بازی، تلاش در مرعوب کردن آنها دارند و به روحانیون عالیرتبه این پیام را مخابره می کنند که حریم و حرمتی برایشان قائل نیستند.
خامنه ای باید پاسخ بدهد که آیا اینهمه مراجع و آیات عظام نیز همگی جیره خوار سیا و موساد هستند؟ اینها نیز همگی بی بصیرت بوده از کشتی نظام پیاده شده اند؟ آیا ایشان نیز همگی طلحه و زبیر هستند و باید گردنشان را برای شمشیر «سیدعلی» آماده کنند؟
«نانجیب» واقعی کیست؟

چگونه مقاومت جنبش سبز سبب فروپاشی نظام می شود

2010-06-13T19:48:00.003+04:30

جنبش سبز بار دیگر در 22 خرداد 89 نشان داد که همچنان زنده و قدرتمند است و سر سازش با استبداد و کوتاه آمدن در برابر دیکتاتور را ندارد. جنبش آزادیخواهی مردم ایران از طریق تداوم حیات خود سبب فروپاشی نظام جمهوری اسلامی خواهد شد. برترین ویژگی این جنبش در تأکید آن بر دستیابی به حقوق اساسی انسانی نظیر آزادی و دموکراسی و حق تعیین سرنوشت است که از پذیرش و حمایت ملی و بین المللی برخوردار است. همچنین این جنبش یک خواسته اجتماعی است که برآمده از نیاز جامعه ایران بوده و تحت تأثیر و تحت کنترل هیچ حزب و گروه سیاسی نبوده و بهمین دلیل نمی تواند معامله پذیر و سازشگر باشد. آزادی و دموکراسی بصورت یک «نیاز مبرم» برای ایرانیان درآمده و تا تحقق کامل آن، این موج را سر باز ایستادن نیست.
فشار فزاینده نارضایتی مردم و نیروی عظیم و بنیان برانداز آنان، حکومت را بشدت ترسانیده و وادار به فرو رفتن در منجلاب «میلیتاریسم» می نماید. بنا به اعتراف خود سردمداران حکومت، در روز عاشورا، تهران برای چند ساعت دچار «گسست امنیتی» شد، یا بعبارت ساده تر از کنترل حکومت خارج و «سقوط» کرد. تجربه ای که نشان داد عمق خشم و نفرت مردم از رفتار مستبدانه و ظلم فاحش حکومت تا چه اندازه است و چنانچه فرصتی بدست جمعیت ناراضی بیفتد، تا سرحد برچیدن ارکان حکومت پیش خواهند رفت. برای نظام حاکم چاره ای جز پناه بردن بیشتر به نیروهای نظامی و امنیتی باقی نمی ماند.
از ابتدای تأسیس جمهوری اسلامی همواره دو جناح اصلی از روحانیت در حال دعوا بر سر قدرت بودند، یکی جناحی که معتقد به «اسلام سلطانی» بود و دیگری جناحی که به مدل مدرنتری از اسلام اعتقاد داشت. در میانه این دعوا، سپاه بعنوان نهادی که مصدر همه قدرت امنیتی و نظامی کشور شده بود در مقام یک مدعی سوم در حال تلاش برای کنار زدن هر دو جناح روحانیت بود.
جنگ 8 ساله فرصت بی بدیلی را در اختیار سپاه گذاشت تا بتواند به یک حکومت میلیتاریستی و دیکتاتوری نظامی مطلق دست یابد، ولی مهمترین مانع، کاریزمای آیت الله خمینی بود که مخالفت کاملی با این سلطه جویی داشت و مکرراً سپاه را از ورود به سیاست نهی می کرد و تا آنجا پیش رفت که با صدور فتوایی هر گونه دخالت سپاهیان در سیاست را حرام دانست. فتوایی که بر اساس آن، نماینده آیت الله خمینی در سپاه، فردی همچون ذوالقدر را بدلیل سرپیچی از «فتوای امام» و دخالت در سیاست، از مقام خود عزل نموده و خانه نشین کرد.
حتی تشکیل وزارت اطلاعات و سلب «سلطه امنیتی» از سپاه نیز برای محدود کردن زیاده خواهی سپاه بود که علیرغم مقاومت شدید سپاه در این خصوص، بدلیل قدرت مطلقه آیت الله خمینی صورت انجام بخود گرفت. در زمان حیات آیت الله خمینی، حتی اندیشه ورود سپاه به فعالیتهای اقتصادی هم در حکم گناهی کبیره بود.
با پایان جنگ، نقش سپاه در ساختار قدرت بشدت تضعیف شد، امری که برای سرداران مدعی سپاه، روندی ساده و قابل تحمل نبود. «سپاه زدائی» در دوره اول ریاست جمهوری هاشمی بطور گسترده ای دنبال شد و خامنه ای نیز در برابر این رویه ساکت بود زیرا خصومت و کینه دیرینه ای با فرمانده وقت سپاه و اطرافیان وی داشت. سرانجام در دوره دوم ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی، خامنه ای با تحکیم پایه های قدرت خود موفق شد با برکناری محسن رضایی، دست به تغییرات ساختاری در سپاه زده و آنرا تبدیل به «حزب رهبری» نماید. این «حزب مسلح» با پیروزی اصلاح طلبان در دوم خرداد 1376 نقش ویژه ای یافته و به تنها ابزار مقاومت رهبر بدل گردید.اشتباه استراتژیکی که آیت الله خمینی هرگز حاضر به انجام آن نشده بود.
واقعیت پذیرفته شده جهانی این است که در بین نیروهای اجتماعی مختلف، نظامیان بیش از هر نیروی دیگری توان و امکانات لازم را برای قبضه قدرت و اعمال سلطه یکجانبه داراست.* میلیتاریسم اغلب به معنى عارضه و بیمارى سیاسى - اجتماعى بكار برده میشود و منظور آن است كه نظامیان از حدود وظایف مشروع خود فراتر رفته اند. میلیتاریسم زمینه را برای نظامی سالاری ، نازیسم ، فاشیسم و فالانژیسم فراهم می كند.
خامنه ای خود را چنان هوشمند و نابغه می دانست که فکر می کرد همزمان می تواند «میلیتاریسم» و «ولایت فقیه» را زیر یک چتر قرار داده و هر دو را اداره کند. البته در مقطع دوم خرداد 68 خامنه ای آنچنان تنها و درمانده شده بود که شاید چاره ای نیز جز پناه بردن به سپاه نداشت. رشد «اختاپوسی» سازمان نظامی قدرتمندی چون سپاه، در طول سال های بعد چنان بی مرز و نامحدود پیش رفت که علاوه بر تسلط اقتصادی وسیع، سپاه کنترل مجلس و دولت و ارگانهای امنیتی – انتظامی و صدا و سیما و مطبوعات را در اختیار گرفته و کار بجایی رسید که در حال حاضر تنها پنج تن از اعضای کابینه سابقه فعالیت های امنیتی و نظامی ندارند.
خامنه ای همانطور که ویژگی «دیکتاتوری نظامی» است، عملاً تبدیل به آلت دست سپاه شده و تداوم «ولایت فقیه» وی در گرو تن دادن به خواست های پایان ناپذیر سپاه است. کودتای 22 خرداد 88 نیز نقطه پایان و مرگ «ولایت فیه» بود. کودتایی که نه تنها بر علیه آرای مردم ایران، بلکه بطور گسترده تر متوجه ساختار حاکمیت بود و سپاه توانست آخرین سنگرهای باقیمانده نظیر وزارت اطلاعات و قوه قضائیه را نیز بطور کامل در اختیار گرفته و مجلس را نیز از جایگاه قانون گزاری به درجه «قانون نویس دولت» تنزل دهد.
«مقام معظم رهبری» در این آرزو بود که با فروکش کردن پس لرزه های کودتای انتخاباتی بتواند بر اوضاع مسلط شده و با محدود کردن قدرت سپاه، جانی دوباره به «ولایت فقیه» بدهد، ولی مقاومت جانانه مردم ایران در قالب جنبش سبز، این حسرت را بر دل خامنه ای گذاشت. نه تنها خامنه ای بلکه روحانیت حکومتی نیز به این دلخوش بودند که با سرد شدن جنبش سبز، اوضاع تغییر یافته و سهم آنها در قدرت محفوظ بماند. اما اوضاع طبق پیش بینی «شیفتگان قدرت» پیش نرفته و با زنده ماندن جنبش سبز پس از گذشت یکسال، ناامیدی و یأس فزاینده ای بر روحانیت حکومتی مستولی گشته و آنها را بی تاب و سرگشته نموده است. آنها در برابر چشمانشان اضمحلال قدرت روحانیت و افول پرشتاب آنرا می بینند و در برابر سپاهی که فقط «همه قدرت» را می خواهد و حاضر به تقسیم آن نیست، خود را ناتوان و بیچاره می یابند. و چنین است که سران روحانیت حکومتی که از حذف کامل از قدرت به وحشت افتاده اند، توهین به سیدحسن خمینی در مراسم 14 خرداد را بهانه قرار می دهند تا به رویه موجود خامنه ای بتازند.
آیات عظام وحید خراسانی، مکارم شیرازی، صافی گلپایگانی، راستی کاشانی، نورمفیدی، جوادی آملی، مکارم شیرازی، محمدی گیلانی، و دهها آیت الله و حجت الاسلام دیگر با صدور بیانیه اعلام نارضایتی کردند. آیات عظامی که نه اخبار تجاوز در زندانها و نه قتل زندانیان زیر شکنجه در کهریزک و نه کشتار مردم بیگناه در خیابانها و نه دزدی آشکار آرای مردم در کودتای انتخاباتی و نه باطوم خرد کردن بر سر زنان و مردان ایرانی، هیچکدام برایشان در درجه ای از اهمیت نبود تا بیانیه ای بدهند و این جنایات را محکوم کنند، ولی ترس از خلع قدرت کامل روحانیت که بواسطه رشد قدرت سپاه در جریان است، آنها را نگران و ناراحت کرد تا بر خلاف «ولی فقیه» که در سخنرانی اش در 14 خرداد، حتی بصورت تلویحی و یا با اشاره هم سخنی در محکومیت توهین کنندگان به سید حسن خمینی نگفت، فریاد وااسلاما سر دهند. «جنبش آیت الله ها» براه افتاده است.
نظامی‌ گری یا میلیتاریسم حاکم در ایران، یک ایدئولوژی است که معتقد است توان سپاه، سرچشمه و منبع همه امنیت‌ ها است. نظامی‌ گری در ملایم‌ ترین شکل خود به این گزاره باور دارد که «آشتی» از راه «توانمندی نظامی» میسر می‌شود و «آمادگی نظامی» بهترین یا تنها راه دستیابی به «صلح» است. در این راه و در این استراتژی، سپاه نه تمایل به تقسیم قدرت دارد و امکان آنرا. همه امور باید امنیتی شوند تا سپاه بتواند آنرا اختصاصی نماید و امور امنیتی نیز ربطی به «روحانیت» ندارد.
خروش شبانه مردم در هفته گذشته و حضور آنان در خیابانها در سالگرد 22 خرداد، آخرین امیدهای روحانیت حکومتی برای به پادگان فرستادن سپاه را بر باد داد و اکنون این بخش از روحانیت و همچنین بخش غیر سپاهی و غیر روحانی حکومت، باید در راهی بدون بازگشت به خفت و خواری تن دهند. یا باید تابع سرداران باشند یا اینکه اگر مخالفت کنند، هو می شوند و تحقیر خواهند شد حتی اگر نواده آیت الله خمینی باشند.
کیهان بعنوان توپخانه مطبوعاتی سپاه در اولین واکنش به «جنبش آیت الله ها» آنها را متهم به کهولت سن و ناتوانی ذهنی نموده و بیانیه های آنان را نامه هایی از پیش نوشته نامید که آیت الله های فریب خورده، آنها را امضاء کرده اند. تودهنی سپاه به «جنبش آیت الله ها» بی رحمانه و وحشیانه بود، همانند سرکوب «جنبش مردم ایران». گرچه شاید کمترین اشتراک منافعی بین این دو جنبش وجود نداشته باشد.
«جنبش آیت الله ها» بی صبرانه از خامنه ای انتظار دارد که قدرت گیری سپاه را محدود کند و در مقابل خامنه ای نیز می داند که «جنبش سبز» سرزنده و توانمند، آماده است تا هر گامی که سپاه به عقب برود، چندین گام به پیش بیاید. در شرایط فعلی فقط کافی است که جنبش سبز به حیات خود ادامه داده و به روشنگری و آگاهی بخشی خود تداوم بخشد و حضورش را به رخ حکومت بکشد، نتیجه بنفع مردم ایران خواهد بود. جنگ قدرت فرساینده در درون حکومت ادامه خواهد یافت و این جمهوری اسلامی و نظام ولایت فقیه است که در برابر «استبداد مسلح» زانو خواهد زد. گام بعدی برای جنبش سبز، در هم شکستن «دیکتاتوری نظامی» خواهد بود که بمراتب ساده تر و آسان تر می باشد.
«استبداد مسلح» در ذات خود، فروپاشی و اضمحلال را دارد.

___________________________________

*موسکا جامعه‌شناس ایتالیایی در کتاب «طبقه حاکمه» - خطرات نظامی‌گری در زندگی مدنی

سران جنبش سبز تصمیم را به مردم واگذار کردند

2010-06-10T21:17:00.003+04:30

وظیفه رهبران جنبش سبز این بود که با ارائه درخواست مجوز راهپیمائی به دولت کودتا، توجه مردم را به لزوم راهپیمائی در سالگرد کودتای انتخاباتی جلب نموده و تداوم اعتراض ملت ایران را به جهانیان نشان دهد. اینک نیز با توجه به تهدیدات شدید رهبری مبنی بر سرکوب وحشیانه تظاهرات مردمی، رهبران جنبش سبز وظیفه خود دیدند تا واقعیت را به مردم اعلام نموده و در بیانیه خود بگویند: «بدیهی است با سابقه سیاه یک سال گذشته در سرکوب معترضانی که تنها جرمشان طلب نمودن رأی خود به شیوه ی مسالمت آمیز بود و همچنین اخبار رسیده از سازماندهی مجدد افراطیون و سرکوبگران در جهت یورش به مردم بی دفاع و مظلوم ...» تا بار دیگر تصمیم گیری را بر عهده خود مردم بگذارند.
حق و عدالت، آزادی و دموکراسی، گرفتنی است و هیچ ملتی بدون فداکاری و پرداخت هزینه به پیشرفت و سربلندی نمی رسد. هیچ استبداد و دیکتاتوری تا کنون به انتخاب خود و داوطلبانه کنار نرفته است. ملتی به آزادی و دموکراسی می رسد که آمادگی پرداخت هزینه را داشته باشد. تصمیم با خود مردم است.
حکومتی که براحتی رای مردم را می دزدد، جوانانشان را شکنجه و زندان می کند، در خیابانها کشتار براه می اندازد، چنین رژیمی غیر قابل اعتماد و خیانت پیشه است. حتی اگر کودتاچیان «مجوز راهپیمائی» هم می دادند باز هم به وعده خود وفا نمی کردند و این امکان وجود داشت که سرکوب و خشونت نشان دهند. گروههای فشار و «اصحاب دخمه» می توانستند اغتشاش و آتش سوزی و تخریب اموال عمومی راه بیاندازند و بطور کلی هر گونه شرارتی که بتوانند انجام دهند.
تهدیدات حکومت برای سرکوب راهپیمائی 22 خرداد نیز بیش از هر زمان دیگری پوشالی بنظر می رسد و تلاش فراوانی دارند تا مردم را اساساً از آمدن به خیابانها باز دارند. الله اکبرهای شبانه مردم وحشت عجیبی در دل حکومت انداخته است و برآوردشان این است که مردم حضور انبوهی در خیابانها خواهند داشت.
حماسه جاودان 25 خرداد 88 نیز در شرایطی مشابه خلق گردید. با تقاضای راهپیمائی مخالفت شد و رهبران جنبش سبز از مردم خواستند که به خیابانها نیایند، اما این مردم بودند که رهبران جنبش را به جمع میلیونی خود دعوت کردند.
راهپیمائی شنبه 22 خرداد، تدبیر و تصمیم مردم را می طلبد و حضور ملت همواره سرنوشت ساز بوده است.

حکومت قادر به خشونت در 22 خرداد نیست

2010-06-09T23:40:00.002+04:30

راهپیمائی های مسالمت آمیز توأم با سکوت مردم معترض به تقلب در انتخابات در سال گذشته، بدون اینکه همراه با کوچکترین خشونتی باشد و یا اینکه کمترین تهدیدی برای امنیت ملی کشور محسوب گردد، با خودخواهی و تدبیر غلط «رهبر فرزانه» و فرمان خونریزی وی در نماز جمعه 29 خرداد 88 به فجیع ترین جنایت علنی نظام جمهوری اسلامی تبدیل گردید و دیدگان جهانیان ناباورانه شاهد صحنه های تلخی بود که بی رحمی های سربازان اسرائیلی را به فراموشی می سپرد.
خامنه ای با نادانی و تکبر، نه تنها چهره خود و نظام، بلکه حتی چهره «حکومت دینی» را آنچنان تخریب کرد که ترمیم آن ناممکن می نماید. وی تنها توفیق یافته که پیشوای اراذل و اوباش و عربده کشان هتاک شده و جبهه داخلی نظام را متلاشی نماید. معترضین خودی که گوشهای رهبر را برای شنیدن نصیحت هایشان ناشنوا یافته اند، ناچار به علنی کردن نارضایتی خود نموده اند. امروز دیگر فقط هاشمی رفسنجانی نیست که رویه خامنه ای را به چالش می کشد، حتی «مرد ساکت» اصولگرایان، مهدوی کنی نیز اعتراض خود را علنی نموده و از کشتی نجات ولایت فقیه پیاده می شود تا به خیل انبوه «خواص بی بصیرت» بپیوندد. خواص بی بصیرتی که تمامی مدیران ارشد و بخش اعظم روحانیون بلندپایه 25 سال اول دوران جمهوری اسلامی را در بر می گیرد.
بازنده اصلی کودتای خرداد 88 فقط خامنه ای است و بس. دیگر حتی در جمع سرداران سپاه نیز ابایی ندارند که بگویند «رهبر» مشاعرش را از دست داده است. کمتر کسی در درون نظام باقی مانده که دیگر ایمانی به «هدایت» ناخدای «کشتی نجات» داشته باشد.
حتی اوباما نیز نتوانست راز موفقیت تصویب تحریم های فلج کننده جدید که با حمایت چین و روسیه و دیگر کشورها انجام پذیرفت را پنهان نماید و اظهار داشت: «امروز این تحریم نتیجه سرکوب وحشیانه و کشتن مخالفان بی گناه حکومت در یکسال پیش بود.»
هرگونه خشونت دیگر در خیابانها بر علیه مردم، وضع را برای حکومت بسیار بغرنج تر کرده و زمینه بسیاری اقدامات تنبیهی بین المللی دیگری را فراهم خواهد آورد. تحریم های جدید چنان گسترده و فراگیر هستند که عملاً «جمهوری اسلامی» را از لیست «فرصتهای تجاری» خارج نموده و به فراموشی خواهد سپرد. چنانچه پرونده «حقوق بشر» هم به پرونده موجود اضافه شود، تنها آرزوی کشورهای جهان این خواهد شد که این موجود بی خاصیت مزاحم، یعنی «جمهوری اسلامی» برود و جای خود را به حکومت جدیدی بدهد.
تدبیر رهبری و فرمان کشتار وی در خرداد ماه سال قبل، اجماع جهانی در تصویب قطعنامه ای فلج کننده را پدید آورد و ممکن است ضربه های باطوم ها در سالگرد 22 خرداد، تمایل بین المللی برای سرنگونی این نظام را بدنبال داشته باشد. فهم این معادله حتی برای کند ذهن ترین عناصر این حکومت نیز آسان است. اگر باندازه کافی شعور داشتند باید همان پارسال می فهمیدند که باطومها را نه بر سر جوانان جنبش سبز، بلکه بر سر خودشان می زنند و زمینه ذلت و سرنگونی خودشان را فراهم می کنند.
ندائی در درون پیکر نظام به صدا درآمده که روز شنبه 22 خرداد 89 کاربرد هر گونه چماق و باطوم و قمه ممنوع. نه برای اینکه دلشان برای ملت به رحم آمده، بلکه از وحشت و نگرانی برای خودشان. حکومتیان در هراس سرنوشتشان در فردای سقوط استبداد فرو رفته اند.

بن بست جمهوری اسلامی

2010-06-09T02:13:00.004+04:30

در آستانه سالگرد 22 خرداد آنچه مشهود و مسلم است، گیر افتادن جمهوری اسلامی در یک بن بست مطلق می باشد. راهی برای ادامه مسیر باقی نمانده و قطار ولایت فقیه که ادعا داشت فرمان و و ترمز ندارد، به نقطه ای رسیده که دیگر ریلی برای پیمودن وجود ندارد. هیاهو و هوچی گری ها نیز چاره ساز نبوده و معجزه نمی کند. قرار گرفتن در شرایط بن بست، سبب یأس و نومیدی بزرگی شده که قدرت هرگونه چاره اندیشی را از حکومت سلب نموده است.
حتی عادتها و رسومات خاص نظام جمهوری اسلامی نیز دیگر برایش قابل ادامه نیست، همه آن چیزهایی که روزی مایه فخر و مباهات بود بدل به اسباب ننگ و حقارت شده است. راهپیمائی 22 بهمن را می خواهند برگزار نکنند، نمی شود و آبروریزی خواهد بود، برگزار می کنند، بدتر مایه آبروریزی می شود. میلیاردها خرج می کنند و هزاران هزار اتوبوس را به زحمت می اندازند ولی در عکسهای هوایی نشان داده می شود که میدان آزادی خالی از جمعیت است. سالگرد «رحلت امام» را برگزار نکنند آنهم آبروریزی است، برگزار هم که می کنند بیشتر آبروریزی می شود.
مزمزه می کنند که به راهپیمائی 22 خرداد مجوز بدهند، نمی شود، آقا ناراحت می شوند، مجوز ندهند هم اتفاقاتی می افتد که آقا بیشتر ناراحت خواهند شد.
مشکل این است که زمامداران این حکومت، بیسواد و کم اطلاعند، نمی دانند که حتی دیکتاتور بودن و استبداد نیز قواعدی دارد. بر اساس عقل ناقصشان می پندارند که استبداد یعنی اینکه هیچ قاعده ای وجود نداشته باشد. اینگونه است که حکومت به ورطه هلاکت می غلطد و به لج بازی با مردم روی می آورد، عملی که حتی مستحکم ترین دیکتاتوری ها را نیز متلاشی می کند.
حکومت می توانست انتخابات را برچیند و با تغییر قانون، همه مقامات و نهادها را انتصابی نماید. رئیس جمهور و نمایندگان مجلس و همه دیگر مسئولین کشور با حکم رهبر انتخاب شوند و اساساً انتخاباتی در کار نباشد، حتی بصورت نمایشی. اگر حکومت چنین اقدامی می کرد قطعاٌ نه جنبش سبزی بوجود می آمد و نه راهپیمائی میلیونی 25 خرداد 1388 و نه اینهمه خونریزی و فضاحت. اما حکومت در کمال نادانی، با هر حیله و ترفندی که می توانست، مردم را به پای صندوقهای رای آورد و سپس با به حساب نیاوردن خواست مردم، به آرای آنها توهین کرد و سیلی بر صورتشان زد. مردم را تحریک نموده و تلاش کرد که تحقیرشان کند. سرکوب و کشتار و شکنجه و تجاوز و زندان را بر علیه مردم بکار گرفت و ملت را به لج بازی فرا خواند.
یک سال گذشته و رهبر و مسئولین نظام هر روز نانشان را در خون فرو برده و فروخورده اند. یکسال تلخ و وحشتناک برای حکومتی که پیشاپیش با مشکلات انبوهی دست به گریبان بود. ولی در این میانه، جنبش سبز فربه تر شده و زیر پوست جامعه جریان یافته و دائماً در حال گسترش بوده است. در مقابل، حکومت و حکومتیان نیز هر روز منزوی تر شده و بجایی رسیده اند که ناچارند بصراحت اعلام کنند که نیروهای بسیج را از سراسر کشور برای شرکت در مراسم «سالگرد ارتحال» ثبت نام کرده اند، ثبت نامی که بدون پرداخت وجه میسر نمی تواند باشد. پول می دهند تا احترام بخرند.
در همان نقطه ای که جمهوری اسلامی به آخر خط رسید، دقیقاً جنبش آزادیخواهی مردم ایران، شاداب و تازه نفس، راه خود را آغاز نمود و امیدوارانه به پیش می رود. ملت ایران پیروز این میدان است و آینده ایران را آینده ای پر از مهر و محبت، سرشار از آزادی و برابری، و آکنده از عطر لاله ها خواهد ساخت.

مقام مستهلک رهبری

2010-06-06T17:18:00.004+04:30

اگر بتوان آیت الله خمینی را معمار جمهوری اسلامی نامید، خامنه ای را می توان قطعاً بعنوان تخریبگر این نظام دانست. بررسی حیات سیاسی خامنه ای، برآیندی جز آنچه در روز جمعه 14 خرداد در مقبره آیت الله خمینی رخ داد نخواهد داشت. خامنه ای در پی حذف شدن شخصیتهای درجه اول انقلاب بوسیله ترور و انفجار، از رده شخصیتهای درجه چندم خود را بسرعت بالا کشید و در نهایت پس از انفجار نخست وزیری و ترور رجایی، ناگهان این شانس را یافت که بر کرسی ریاست جمهوری تکیه زند. لگدپراکنی های خامنه ای از همان زمان شروع شد و تا کنون نیز با شدت ادامه یافته است.
در شرایطی که کشور درگیر جنگ بود و اوضاع نابسامان اقتصادی و تهدیدات گوناگون، کشور را در معرض تهدید قرار داده بود، خامنه ای بدون توجه به حضور تانکهای صدام در خاک ایران، و بدون ارزش قائل شدن برای جوانانی که روزانه در جبهه ها در راه دفاع از میهن به شهادت می رسیدند، فقط بخاطر کسب قدرت بیشتر، دست به دو حرکت موذیانه و خطرناک زد. وی از یک طرف تمام انرژی خود را برای تضعیف و سرنگونی نخست وزیر وقت میرحسین موسوی گذاشت، که حاصل آن ایجاد تفرقه در ارکان دولتی بود که دشمن مسلح و متجاوز در آستانه شهرهایش ایستاده بود.
خامنه ای که امروز اینگونه سنگ ولایت فقیه را بر سینه زده و از همه توقع تبعیت محض را دارد، و حتی به شخصیت های طراز اول حکومت که رفتار او را دربست قبول ندارند، انگ «خواص بی بصیرت» می زند، خودش در زمان ریاست جمهوری، با تمام وجود در برابر ولایت آیت الله خمینی ایستاد و علیرغم فرمان صریح ولایت فقیه آن زمان برای حمایت همه جانبه از دولتی که جنگ را اداره می کرد، نهایت کارشکنی و تضعیف دولت را انجام داد تا جایی که میرحسین موسوی ناچار شد از مقام خود استعفاء بدهد، استعفایی که البته توسط آیت الله خمینی پذیرفته نشد. خامنه ای با سرگرم کردن مسئولین کشور به اختلافات داخلی و ایجاد تفرقه در بین آنها، بهترین فرصت را، خواسته یا ناخواسته، برای متجاوزین بعثی خرید که حاصلی جز افزونتر شدن آمار قربانیان جنگ نداشت.
ضربه اصلی خامنه ای بر توان دفاعی کشور اما در جای دیگری زده شد. وی که حمایت بی دریغ فرماندهان وقت سپاه از نخست وزیری میرحسین موسوی را تنها عامل دفاع سرسختانه آیت الله خمینی از نخست وزیر می دانست، در صدد برآمد تا انتقام خود را بنحو دیگری بگیرد. فرماندهان سپاه که درگیر دفاع از کشور بودند، نه بخاطر شخص میرحسین موسوی، بلکه بدلیل اینکه هر گونه تنش در حکومت را سبب تضعیف رزمندگان در جبهه ها و تضعیف جریان جنگ می دانستند، از میرحسین دفاع می کردند و از حکومت توقع داشتند که بجای پرداختن به جنگ قدرت داخلی و مشغول شدن به خود، توجه اشان را به جنگ ویرانگر و دشمن متجاوز معطوف نمایند.
خامنه ای مقر ریاست جمهوری را به «ستاد اخلال در جنگ» تبدیل نمود، با این هدف که از طریق مختل نمودن جریان جنگ، تقصیر را متوجه فرماندهان سپاه نموده و سبب برکناری آنان شود و به خیال خود، حامیان میرحسین را حذف نماید. شاید اگر روزی در دادگاه عدل، پرونده خامنه ای مورد بررسی قرار گیرد، این فصل از آن که می توان آنرا فصل « اخلال در جنگ» نامید، سیاه ترین و جنایت بار ترین فصل کارنامه وی باشد، چرا که سبب شهادت هزاران نفر از جوانان مدافع میهن در جبهه های جنگ گردید.
«ستاد اخلال در جنگ» با سوء استفاده خامنه ای از برخی فرماندهان پاک نیت و ساده دل سپاه شکل گرفته و جلسات مخفیانه در ساختمان ریاست جمهوری برگزار می گردید. حاصل این فتنه، حمله به فرمانده کل سپاه در پادگان ولیعصر تهران و برهم زدن سخنرانی وی، اعتصاب گروهی از رزمندگان و ترک جبهه ها توسط آنان، راهپیمایی پرسنل سپاه در خیابانهای تهران به سمت جماران و نهایتاً هرج و مرج کامل در جبهه ها و توقف کامل توان دفاعی شد، ضربه ای که هرگز امکان ترمیم نیافت. خامنه ای به فرماندهان معترض سپاه که بنا به رهنمودهای ایشان، اعتصاب کرده و دست به راهپیمائی زده و جبهه ها را به تعطیلی کشانده بودند، وعده داده بود که با عزل فرمانده سپاه، آنها را به مقامات فرماندهی رسانیده و اداره جنگ را به آنها خواهد سپرد. اوج این حیله کثیف و ضد جنگ، طوماری بود که فرماندهان ناراضی، خطاب به آیت الله خمینی نوشته و صراحتاً وی را به تعویض فرمانده سپاه امر کرده و حتی نفر جایگزین را نیز تعیین کرده بودند.
گرچه آیت الله خمینی در مقابل این فشارها کوتاه نیامده و تعویض فرمانده سپاه را قاطعانه رد کرد، ولی این فتنه سبب تفرقه و تضعیف روحیه شدیدی در جبهه ها شده و تا سالها بعد اثرات آن ادامه یافت و علت اصلی عملیاتهای ناکام و شهدای فراوان گردید.
خامنه ای که در پیام 16 دی 1366 آیت الله خمینی بشدت مورد حمله قرار گرفته و به نفهمیدن «ولایت الهی» و عدم درک فقه اسلامی متهم شده بود، در پی فوت آیت الله خمینی باز هم بطور ناگهانی و غیر منتظره، به سریر قدرت کشانیده شده و بر مقام رهبری نشانده شد.
در سال 1373 سید احمد خمینی که بارها در خفا به نحوه مدیریت خامنه ای اعتراض کرده بود، نارضایتی خود را علنی نموده و در مصاحبه ای خطاب به وی گفت: «چرا ضعف مدیریت خود را به گردن امریکا می اندازید؟ نمی توانید کشور را اداره کنید و این همه مشکلات را به بارآورده اید و همه را به گردن توطئه خارجی می اندازید.» که البته نتیجه این اعتراض علنی سید احمد خمینی، صدور حکم مرگ وی بود. به خانواده سید احمد اجازه کالبدشکافی و کشف علت مرگ را نداده و حتی پزشگ معالج وی نیز پس از مدتی در منزل مسکونی خود به قتل رسید تا اسرار این ترور سیاسی افشاء نشود. بعدها در جریانات قتلهای زنجیره ای، سعید امامی به ترور سید احمد توسط وزارت اطلاعات اعتراف نمود که بلافاصله در زندان مورد خودکشی واقع شد.
سید حسن خمینی، نوه آیت الله خمینی، آخرین خاری است که در چشم خامنه ای گیر کرده و چند سالی است که به فرمان وی، حکومت به اشکال مختلف مشغول تخریب شخصیت «خمینی جوان» است. در یک سال گذشته و با شکل گیری جنبش سبز و عدم حمایت خانواده آیت الله خمینی از رفتارهای وحشیانه حکومت و ملاقات های مکرر آنها با خانواده زندانیان سیاسی که به دستور خامنه ای به حبس برده شده اند، سبب گردید تا در شب تاسوعا حمله سازمان یافته ای به حسینیه جماران صورت گیرد تا به سیدحسن خمینی و سایرین تفهیم شود که حکومت، مرز و حریمی برای ایشان قائل نیست.
در مراسم سالگرد آیت الله خمینی نیز قابل پیش بینی بود که این کینه دیرینه خامنه ای به نوعی بروز و ظهور پیدا کند. کف و سوت زدنهای ممتد، آنهم در مراسم «ارتحال»، و شعار بسیار زننده و هتاکانه «نواده روح الله، سیدحسن نصرالله»، به همراه شعار «مرگ بر منافق»، مجموعاً سبب شد تا لبخندی بر لبان خامنه ای بنشیند و سیدحسن سر در گریبان فرو برد.
در انتها نیز دیکتاتور پشت تریبون رفت تا در خطابه ای سراسر مغلوط، در عین حال که خود را امام علی دانسته و میرحسین موسوی و کروبی را طلحه و زبیر، به اینکه برخی تلاش دارند تا «چهره ای نرم و مهربان» از آیت الله خمینی ارائه دهند اعتراض نماید. وی همچنین در مقام فردی که دستور ترور فرزند خمینی و تخریب شخصیت نوه او را صادر کرده، خود را پیرو راستین و یگانه آیت الله خمینی نامید.

چاه جمکران یا کاخ کرملین

2010-05-30T15:38:00.005+04:30

دولت فریبکاری که در شروع کارش در سال 84 نامه میثاق رئیس جمهور و وزیرانش را به صفار هرندی وزیر ارشادش سپرد تا آنرا به «چاه جمکران» بیندازد، اینک پاسخ آن نامه را در «کاخ کرملین» جستجو می کند. رئیس جمهور دلقکی که در سازمان ملل و دیگر تریبونهای جهانی سخنرانی اش را با «دعای فرج» آغاز می کند، بطرز ذلیلانه ای به پای روسها افتاده است. ولایت فقیهی که نماینده خدا بر روی زمین می باشد، بجای یاری خواستن از پروردگار، با ذکر «یا مدودف» توقع معجزه از رئیس جمهور روسیه را دارد.
حکومت ایران پس از آشکار شدن کودتای انتخاباتی و سرکوب وحشیانه مردم در خیابانها، مشروعیتش را از دست داد و در سراشیبی سقوط قرار گرفت. انزوای بین المللی کودتاچیان چنان وسعت و سرعتی بخود گرفته که ناچار هستند بدترین نوع تحقیرها را بپذیرند. آنهمه هیاهوی «توافق تهران» از سوی جامعه جهانی به هیچ انگاشته شد و ظرف کمتر از 24 ساعت، قطعنامه جدید در شورای امنیت به بحث گذاشته شد.
فرشته نجات حکومت ولایت فقیه بناگهان تبدیل به اهریمن گردید و با رفتار خود آنچنان موجی از یأس و ناامیدی در حکومتیان دمید که ناچار شدند با صدایی لرزان اعلام کنند که رفتار «مدودف» قابل درک نیست. روسیه ای که قرار بود موشکهای اس 300 بفرستد تا از آسمان «حکومت قدسی» دفاع کند، تهدید به این شد که نامش در صف «دشمنان تاریخی حکومت ایران» نوشته خواهد شد.
در تاریخ این کشور سابقه ندارد که رئیس حکومتش چنین خوار و ذلیلانه و در انظار عمومی، به یک کشور خارجی التماس کند و خود را بر خاک ذلت اندازد. سابقه نداشته که چنین منفعل و بیچاره، مقامی حکومتی، دچار فلج مغزی شده و هذیان گوئی نماید. اعتراف کند که امتیاز خواستند و دادیم، قرار شد کاری کنند، کمک کنند، مانع قطعنامه شوند، ولی اکنون بدل به مدافع قطعنامه شده اند.
اگر تصاویر ملاقات پوتین و خامنه ای و چهره شکفته و خنده های عمیق خامنه ای در این دیدار را با چهره عبوس و غضبناک وی بر علیه مردم ایران در نماز جمعه 29 خرداد 88 مقایسه نمائید خواهید توانست از این بهت زدگی بیرون آمده و رفتار «مدودف» را درک کنید. اگر هزاران قهرمان زندانی در اوین و سایر زندانها که سخت ترین شکنجه ها را تحمل می کنند را با هزاران مستشار روس که ولایت فقیه حتی هزینه ودکای آنها را نیز می دهد مقایسه کنید، دلیل ذلت امروز را خواهید فهمید. اگر نعره های سرکرده انصار حزب الله بیت رهبری که در مراسم تشیع پیکر شهدای گمنام با دهان کف کرده بر علیه جنبش سبز مردم ایران عربده کشی می کرد را با سکوت ذلیلانه وی در برابر خانم روسی که با بیکینی از بالکن سفارت روسیه مشغول تماشای تشیع جنازه بود مقایسه کنید، پی به ریشه حقارتی که به آن گرفتار شده اید خواهید برد. اگر گریبان چاک کردنهای تصنعی حکومتتان در برابر «جنایت بر علیه مسلمانان غزه» را با سکوت خفت بارتان در برابر «جنایت بر علیه مسلمانان چچن» مقایسه کنید، درجه غیرت اسلامی اتان آشکار خواهد شد.
حکومت جمهوری اسلامی در سالهای گذشته چنان در مقابل روسها کرنش نشان داده و درهای مملکت را به رویشان گشوده است که اطلاعات روسها از اسرار امنیتی و نظامی ایران از اطلاعات و دانسته های فرماندهان بالای نظامی کشور هم افزونتر است. امتیازاتی که به روسها داده شده و پرداختهای بی حسابی که صورت گرفته و حتی در آغوش فشردن پوتین توسط مقام معظم رهبری! به هدر رفته است و بیت رهبری سردرگم از نتیجه وارونه کار.
حکومتی که به مردمش پشت کند و بر علیه مردمش کودتا کند محکوم به خفت و خواری است و سرانجامی جز شکست و سقوط نخواهد داشت. ولی حداقل از مدعیان «حکومت الهی» توقع می رود که چنین خود را رسوا نکنند. مگر آقایان در 17 رکعت نماز روزانه اشان بارها تکرار نمی کنند که: «خدایا تنها ترا می پرستیم و تنها از تو کمک می جوئیم»، به مردم که دروغ می گوئید، چرا دیگر به خدا دروغ می گوئید؟ اگر واقعاً فقط از خدا «کمک» می جوئید، جناب «مدودف» این وسط چکاره هستند؟ مراجع و آیات عظام و سینه چاکان «حکومت اسلامی» کجا تشریف دارند؟ این خودفروشی رئیس دولت کودتا را نمی بینند و نمی شنوند؟ خاطر مبارکشان مکدر نمی شود که حکومت به مناره های کرملین «متوسل» شده است؟

جهنم پاریس و بهشت تهران

2010-05-20T02:53:00.004+04:30

علی وکیلی راد، قاتلی که به طمع دریافت پول و پاداش حاضر شده بود انسانی را با کارد سلاخی کند، در بدو ورود به تهران، پس از توجیه اطلاعاتی شروع به تکرار طوطی وار جملاتی که برایش دیکته کرده بودند نمود و با مزه تربن جمله ای که مجبور شد بگوید این بود که: «جهنم را گذراندم و بهشت را پیدا کردم»
ایشان و همدستش محمد آزادی در تیرماه ۱۳۷۰ با نامهای مستعار ناصرنوریان و امیرکمال حسینی از سفارت فرانسه درتهران تحت پوشش بازرگان، ویزای تجاری سفر به فرانسه را دریافت کردند و در پاریس با کارد قصابی، شاهپور بختیار و منشی وی سروش کتیبه را کشتند و شدت وحشیگری این «قاتلین مأمور» بحدی بود که کارد مورد استفاده در قفسه سینه سروش کتیبه شکسته بود.
پلیس فرانسه پس از کشف ماجرای قتل، تصاویر قاتلین را در تلویزیون فرانسه پخش نموده و خواستار شناسائی آنها شد. بفاصله چند ساعت بعد، فاحشه خانه ای در پاریس که شب قبل از جنایت میزبان قاتلین بود طی تماسی با پلیس فرانسه اطلاعاتی در مورد آنها داد که هویت جعلی آنها را آشکار نموده و اندکی بعد ناصر نوریان، تاجر اطلاعاتی، در سویس بازداشت و به فرانسه منتقل شد. وی در بازجویی به هویت واقعی خود، علی وکیلی راد، اعتراف نموده و اقرار نمود که از طرف حکومت ایران مأمور به قتل بوده است.
با توجه به اینکه این قتل غیر انسانی در «جهنم پاریس» اتفاق افتاده است، سئوالات زیر مطرح می باشد:
- آیا وی بهنگام بازداشت توسط پلیس فرانسه، همانند شیوه رایج پلیس ایران، مورد «بازجویی فنی» با روشهای «جوجه کباب» و یا «سوزاندن با بنزین» و یا «قپانی» و سایر روشهای متداول در «ام القرای اسلامی» قرار گرفته است؟
- آیا به روش معمول دستگاه قضائی «بهشت تهران» از دسترسی به هر گونه وکیل، محروم بوده است؟
- آیا برادران بازجوی «وزارت اطلاعات فرانسه» وی را به تخت تعزیر بسته و با «ذوالفقار» یا همان کابل شکنجه، مورد عنایت از ناحیه کف پا قرار داده اند؟
- آیا وی را با چشم بند رو به دیوار نشانده اند و از پشت سر با «شوکر» نوازشش کرده اند؟
- آیا با «پاشنه کفش» به دهانش کوبیده اند؟
- آیا دستانش را «دستبد از پشت» با طناب آنقدر بالا کشیده اند که کتفهایش از جا در رود؟
- آیا «شلاق مصاحبه» نوش جان کرده تا «داوطلبانه» روبروی دوربین تلویزون بنشیند و بر علیه خودش و معتقداتش اعتراف کند؟
- آیا وی را بهمراه سفارش «پذیرائی» به «بند مجرمین خطرناک» انداخته اند؟
- آیا همسر و فرزندانش را بازداشت کرده اند و در حال نزار از پشت شیشه نشانش داده اند؟

یا اینکه همه این اعمال متمدنانه فقط مخصوص «بهشت تهران» است؟

بهتر بود در ورود به تهران دهانت را می بستی و همچون بانوی کناری ات، رویت را از شرم می پوشاندی و خودت را به کرولالی می زدی، یا حداقل از جنایتی که انجام دادی اظهار پشیمانی می کردی. ولی بهتر است که قبل از هر چیزی بدانی که چه چیزی در «بهشت تهران» در انتظارت است. بر اساس اصل «پارانویای جمهوری اسلامی» هر مأموری که در خارج از کشور زندانی شود، خود بخود یک عنصر نامطلوب و خطرناک محسوب می شود. چند ده هزار نفر اسیرانی که در زندانهای صدام شکنجه شدند و عمرشان گذشت، همگی در ورود به ایران از همین دسته گلهایی که گردن تو انداختند، بر گردنشان انداختند، فقط برای عکاسی و فیلمبرداری، ولی بعنوان عنصر نامطلوب از حافظه نظام پاک شدند. جهنم واقعی در «بهشت تهران» در انتظارت خواهد بود. بازجویی ها که شروع شد همان اول کار به همه چیز اعتراف کن، به جاسوسی، زنا، شرابخواری، همجنس بازی، و هر چیزی که بهت نسبت دادند. یکوقت فکر نکنی اینجا هم «جهنم پاریس» است و بخواهی تقاضای وکیل بکنی و یا از جواب دادن طفره بروی، یادت باشد که در «بهشت تهران» هستی و از شلاق گرفته تا شوکر، همه را ولایت فقیه در این بهشت، آزاد و حلال کرده است. گردن کلفت تر و خوش خدمت تر از تو هم زیاد بوده اند که سرانجام به «تخت تعزیر» بسته شده اند. به «بهشت» خوش آمدی!

سراب توافق هسته ای

2010-05-17T20:42:00.002+04:30

چنانچه حکومت، «خاکریز هسته ای» را از دست بدهد، توجه جهانیان بلافاصله به موضوع «حقوق بشر» و «حمایت از تروریسم» معطوف گردیده و فشار از آن ناحیه وارد خواهد شد. اجرای «حقوق بشر» در ایران مستلزم برچیده شدن «ولایت فقیه» است و هرگز بدون نقض گسترده حقوق انسانی و آزادی و بدون لگد زدن به دموکراسی، نمی توان اندیشه متحجرانه «حاکمیت ولایت مطلقه فقیه» را پیاده نمود. دشمنی و تضاد «جمهوری اسلامی» با «حقوق بشر» انکارناپذیر بوده و حکومت فقها هرگز نمی تواند با برسمیت شناختن «اعلامیه جهانی حقوق بشر» دوام و بقا داشته باشد.
خامنه ای و سپاه که شریک قدرت در نظام فعلی هستند، نه تمایلی به توافقات هسته ای دارند و نه راهی برای پذیرش آن. حکومت پس از روی کار آوردن احمدی نژاد در سال 84 اولین اقدامی که انجام داد از سرگیری غنی سازی متوقف شده و به اوج رسانیدن تنش هسته ای با غرب بود. واقعیت این است که خاکریزهای ولایت فقیه در زمینه «حقوق بشر» و «حمایت از تروریسم» بشدت شکننده و ضعیف هستند و بهمین دلیل بنفع حکومت بود که رویارویی با غرب را به خاکریز دیگری بکشاند، خاکریز هسته ای.
موضوع انرژی هسته ای امری است که براحتی می توان تعصب و غرور ملی را با آن تحریک نمود و همه را پشت سر حکومت به صف کرد. در حالیکه رژیم در نبرد «حقوق بشر» تنها است و حتی نیروهای خودی را هم نمی تواند نسبت به نقض گسترده حقوق بشر توجیه نماید. این ضعف در موضوع «حمایت از تروریسم» حتی شدیدتر شده و حکومت قادر نیست رفتار خود در نا امن سازی عراق و افغانستان و آلت دست قرار دادن شیعیان لبنان و به بدبختی کشیدن مردم غزه و ارتباطات با القاعده را توجیه نموده و در برابر اینهمه فقر و بدبختی در کشور، حمایتی برای سرازیر کردن دلارهای نفتی جهت «حمایت از تروریسم» جلب نماید.
در صحنه بین المللی نیز برای غرب رسیدن به یک اجماع جهانی در خصوص مسئله هسته ای بسیار دشوار و پرهزینه و طولانی است در حالیکه این اجماع در خصوص «حقوق بشر» و یا «مبارزه با تروریسم» بسهولت قابل دستیابی می باشد.
بازی در زمین هسته ای از هر جهت بنفع حکومت و دشوار برای غرب، و بازی در زمین «حقوق بشر» و «تروریسم» کاملاً بنفع غرب و به زیان ولایت فقیه است. مهمترین دلیلی که علیرغم خسارات ناشی از قطعنامه ها و تحریم ها، حکومت را وادار به ادامه موضوع هسته ای نموده است.
اجلاس تهران و جنجال تبلیغاتی بر سر توافق هسته ای و اعلام آمادگی برای ارسال 1200 کیلو اورانیوم به ترکیه، جز یک ترفند جدید برای اتلاف وقت و ایجاد شکاف در اجماع جهانی نیست. جمهوری اسلامی دارد با غرب بازی می کند. حتی سخنگوی وزارت خارجه نیز در لفافه می گوید: «پس از اینکه موافقتنامه میان ایران و گروه وین به امضا برسد، ظرف یك ماه ایران سوخت 3.5 درصد خود را به تركیه ارسال و با نظارت آژانس بین‌المللی این سوخت در آن كشور نگهداری خواهد شد. جزئیات درباره اینكه كدام كشور و در چه مكانی تبادل سوخت صورت گیرد از بحث‌های مربوط به توافق میان ایران و گروه وین است و تا جزئیات آن مشخص نشود نمی‌توان درباره آن صحبت كرد. اگر این توافق به عمل نیاید یا گروه وین اعلام آمادگی نكند یا به هر شكلی از انجام مبادله سوخت سر باز زنند، سوختی كه قرار است به تركیه ارسال شود را برمی‌گردانیم.»
موافقتنامه میان ایران و گروه وین ممکن است ماهها طول بکشد و ژست حکومت ایران هم این خواهد بود که حاضر به معامله شده ولی شرایط کشورهای غربی غیرقابل پذیرش است. احتمالاً در گوشه ذهن خامنه ای است که دفعه بعد هم شاید رئیس جمهور آرژانتین و افغانستان را بعنوان میانجی به تهران بفرستند و امکان بازی جدیدی را با غرب داشته باشد.
حکومت ولایت فقیه حتی اگر تحت فشارها و شرایط سیاسی هم به این نتیجه برسد که معامله هسته ای را باید بپذیرد، راهی برای پذیرش آن ندارد. سپاه تحت هیچ شرایطی حاضر نخواهد بود صنعت پر سود و بی حساب و کتاب هسته ای را از دست داده و با محو شدن خطر حمله نظامی، جایگاه ویژه خود را از دست بدهد. بنفع نظامیان است که تنش هسته ای همچنان ادامه یابد تا در سایه آن بتوانند به پیشروی در قدرت ادامه بدهند. مطلوبترین حالت برای سپاه این است که بجای تقسیم قدرت و ثروت با روحانیت، از شر این شریک پر مدعا و بی خاصیت راحت شده و خودش بشود همه کاره مطلق، الگویی نظیر ونزوئلا یا پاکستان. توافق هسته ای بمعنای خلع سلاح سپاه در صحنه سیاست داخلی کشور است و بسیار نامحتمل خواهد بود که سپاه زیر بار آن برود و از مسیر رسیدن به «دیکتاتوری نظامی» بازگردد.
«پرونده هسته ای» همانقدر که مورد علاقه دولتهای غربی می باشد ، در میان افکار عمومی این کشورها فاقد وجهه عمومی است و بالعکس در مورد «حقوق بشر» علیرغم بی میلی دولتهای غربی برای ورود به آن، مردم دنیا بشدت نسبت به آن حساس بوده و در برابر نقض وحشیانه حقوق بشر در ایران واکنش نشان می دهند. جنبش سبز نیز باید همچنان با استراتژی پافشاری بر دموکراسی و آزادی، توجه جهانیان را به خوی درنده حکومت ایران در نقض حقوق بشر جلب نموده و بازی را از زمین «پرونده هسته ای» به زمین «پرونده حقوق بشر» بکشاند.

خفت و خواری تا چه حد؟ بی غیرتی تا کجا؟

2010-05-16T16:24:00.003+04:30

وزیر امور خارجه دولت کودتا در برابر رئیس جمهور برزیل خبردار ایستاده است. رئیس جمهوری که با این سر و وضع وی را حتی در یک رستوران آبرومند اروپا هم راه نمی دهند و گارسون آن رستوران هم هرگز نخواهد پذیرفت چنین خبردار در مقابل فردی که کمترین ارزشی برای طرف مقابلش قائل نیست بایستد و با جناب «لولای» دست در جیب، عکس یادگاری بگیرد. ولی وزیر خارجه کودتاچیان بقدری ذلیل و بی غیرت است که اینچنین در مقابل چنین فرد بی شعور و هتاکی کرنش می کند و شأن نداشته خود را حتی از یک گارسون هم پائین تر می آورد.
در عرف دیپلماتیک دنیا مهمترین اصل، رعایت پروتکل های تشریفاتی است که ساده ترین آن از پوشش ظاهری شروع می شود و سابقه ندارد که رئیس جمهور برزیل چنین گستاخی را در کشور دیگری مرتکب شده باشد. این رفتار وی با طرف ایرانی خود حکایت از اوج ذلت و حقارت جهانی دولت کودتا است. دولت و حکومتی که همه شرف خود را در مقابل چند تا موشک به روس ها و چینی ها فروخته، حکومتی که در مقابل دیدگان مردم دنیا مردم خودش را بخاک و خون می کشد، عزتی برایش باقی نمانده که «لولا» بخواهد به آن احترام بگذارد.

پذیرش رسمی کودتا از سوی حکومت

2010-05-15T19:58:00.003+04:30

سرانجام در کمتر از یکسال پس از کودتای 22 خرداد 88 حکومت ناچار شد تحت شرایط سیاسی موجود رسماً به کودتا اعتراف نماید. سردار علی لاریجانی رئیس قوه مقننه جمهوری اسلامی تلاش نمود تا «کودتای سپاه» را آرزوی «امام» قلمداد نموده و آنرا امری مفید برای کشور جلوه دهد. اینکه حکومت حاضر می شود حتی «امام» خود را در حد یک طرفدار «کودتا» پائین بیاورد، نشان دهنده وخامت اوضاع داخلی است.
اظهارات سفیهانه لاریجانی در کنار مصاحبه مفتضحانه مرتضی نبوی، تئوریسین نیروهای تندرو، و اعلام عجز در مقابل جنبش سبز و اعتراف به اینکه اکثریت افراد حکومت «بریده اند» و عده کمی در داخل حکومت از خامنه ای حمایت می کنند، نشان می دهد که چگونه کودتاچیان از وحشت شکست و سقوط می لرزند.
تأکید بر «امام» و اینکه ایشان از «کودتای سپاه» خوشحال می شده است صرفاً کاربردی داخلی داشته و برای کاهش التهابات خودی های نظام است. سپاه همه نظام نیست و نیروهای نظامی و انتظامی و اطلاعاتی و سیاسی دیگری نیز هستند که از مسلط شدن سپاه بر مقدرات کشور و بیرون ماندنشان از تقسیمات قدرت بشدت ناراضی هستند. در عین حال برای همه روشن است که سپاه در حقیقت «حزب رهبری» است و رهبر با تکیه بر «حزب مسلح» خود در صدد اداره کشور است.
رئیس جمهور کودتا، رئیس مجلس کودتا، شانزده وزیر از 21 وزیر کابینه، یکصدوده نماینده مجلس، اکثریت سفرا و استانداران و فرمانداران، مشاور رئیس قوه قضائیه کودتا، فرمانده و مسئولین ارشد نیروی انتظامی، و انبوهی از مدیران پروژه های کلان اقتصادی کشور سپاهی هستند و همگی عضو «حزب خامنه ای».
اما چه ضرورتی داشت که لاریجانی با این صراحت به «کودتای سپاه» اعتراف نموده و «امام» را هم خرج کودتاچیان نماید؟
واژه «کودتا» از زبان فرانسوی وارد زبان فارسی شده‏‏است و به معنی «ضربه ناگهانی» است. کودتا از طریق خشونت یا تهدید به آن انجام می‏گیرد. این خشونت معمولاً محدود و ناگهانی است و از سوی عده‏ای اندک (برخلاف انقلاب که از سوی بیشتر مردم انجام می‏‏گیرد) به کار بسته می‏شود. یک کودتا* تنها در دو صورت موفق خواهد بود. یا فعالان سیاسی در جامعه باید کم ‎شمار باشند، یا کودتا باید به تائید بخش قابل‎ توجهی از فعالان سیاسی برسد. ائتلاف اکثریت فعالان سیاسی برای حمایت از کودتا تقریباً امکان‏ ناپذیر است، از این رو حالت دوم کمتر رخ می‏دهد. تقسیم قدرت نیز در کودتا میان گروه‏های سیاسی به سختی صورت می‎گیرد. در غیاب این شرایط، کودتا به شکست یا جنگ داخلی می‎انجامد.
«کودتا» کلمه ای منفی و ننگ آور و کثیف است و «کودتاچی» در همه دنیا محکوم و مطرود است. کودتا توسط عده ای معدود، و نه اکثریت مردم، برای چنگ انداختن به منابع قدرت و ثروت انجام می پذیرد بدون اینکه توجهی به خواست و منافع مردم داشته باشد. حال چگونه است که یک واژه «کثیف» تا این مقدار به کام حکومتیان شیرین و خوش می آید و حتی حاضر می شوند «امام» را هم به آن آلوده نمایند؟
هنوز سالگرد کودتا فرا نرسیده، کودتاچیان طعم شکست را مزه مزه می کنند و خود را در شرایطی می بینند که دیگر انکار کودتا برایشان مقدور نیست. بخش وسیعی از بدنه نظام به این آگاهی رسیده است که سپاه بعنوان حزب رهبری، با فرماندهی و هدایت رهبر، اقدام به کودتا نموده و قصد بلعیدن تمام قدرت را دارد. هنگامی که دیگر امکان انکار «کودتا» وجود ندارد، ناچاراً باید به روش جمهوری اسلامی، واژه «کودتا» را تطهیر نموده و آنرا مقدس جلوه داد. «کودتا» بقدری خوب و عالی است که حتی «امام» هم آرزوی «کودتا» می کند، البته بشرطی که «سپاه» کودتا کند. اگر ارتش کودتا کند که همگی خائن هستند و تیرباران خواهند شد، ولی چنانچه همین عمل زشت را سپاه انجام دهد، باید مورد تشویق و تقدیر قرار گیرد.
حکومت خودش هم دیگر علاقه ای به دفاع از صحت و سلامت انتخابات ندارد، نمی تواند چنین ادعایی کند، بلکه فقط بر تعداد کل رای دهندگان تأکید نموده و حاضر شدن آنها پای صندوق های رای را نشانه رأی به نظام و ولی فقیه دانسته و در نتیجه این «تشخیص رهبر» و «مصلحت سنجی رهبر» است که رأی آورده و صلاحدید رهبر هم این بوده که سپاه «کودتا» کند زیرا این موضوع از آرزوهای ناکام مانده «امام**» بوده که بدست خامنه ای محقق شده است.
ولی فقیه و عمال وی چنان در ماکیاولیسم غرق شده اند که زشت ترین و شنیع ترین اعمال را نیز برای ماندن در قدرت برای خود مباح می دانند و همین روزها است که بدستور رهبر، سالگرد «کودتای مقدس» در تقویم سالیانه بعنوان یک «جشن ملی» ثبت شده و شاعران و مداحان درباری در وصف آن گلو پاره کنند.
سردرگمی و وحشت حکومت نتیجه مقاومت درخشان مردم ایران در یکسال گذشته است که تنفر از استبداد و دیکتاتوری را به هر شکل ممکن ابراز نموده و حاضر به پذیرش کودتای ننگین نشده اند. مردم تا کنون اثبات کرده اند که اوضاع دیگر هرگز به حالت عادی بازنخواهد گشت مگر اینکه ظلم و سیاهی جای خود را به آزادی و دموکراسی بدهد.

-------------------------------------------------

*ساموئل هانتینگتون، پژوهشگر علوم سیاسی
** لاریجانی: «هنگامی که برخی به امام گفتند سپاه به دنبال کودتا است امام گفتند اگر سپاه کودتا کند خوب است.»

تیر خامنه ای در اعدام انسانیت به سنگ خورد

2010-05-12T01:13:00.003+04:30

در 11 شهریور سال 1358 ملاحسنی امام جمعه ارومیه بهمراه پاسداران همراهش روستای کردنشین قارنا را محاصره کرد و ماموستای روستا که قرآن بدست برای جلوگیری از فاجعه ای که در شرف وقوع بود نزد وی آمده بود را اول از همه کشته و سر بُرید و پس از آن 64 نفر اهالی روستای قارنا، از زن و مرد و کودک و جوان و پیر را بطرز فجیعی قتل عام و اجساد آنان را مثله کردند. جنایت بقدری فجیع بود که خلخالی، ماشین اعدام حکومت، در نامه ای به آیت الله خمینی نوشت: «جریانات جان سوز قارنا دل هر انسانی را می‌سوزاند. عمال ملا حسنی شصت و پنج نفر را به طرز فجیع کشته‌اند و اگر امام به این امر جان سوز رسیدگی نفرماید پس کدام مقام رسیدگی کند؟»
نه «امام» و نه هیچ مسئولی در نظام جمهوری اسلامی، ارزشی برای 65 انسان بیگناه به خاک و خون کشیده روستای قارنا قائل نشده و هرگز کسی برای این جنایت محاکمه و عقوبت نشد. استدلال این بود که آنها «کرد» و «سُنی» بوده اند و همین برای توجیه کشتار آنها کفایت می کرد. «ملاحسنی قاتل» نیز همچنان نماینده امام در استان آذربایجان غربی و امام جمعه ارومیه باقی ماند.
نظیر کشتار قارنا، در ترکن صحرا و بلوچستان و خوزستان و دیگر شهرهای کردستان نیز بارها تکرار شد و در آن زمان، سران حکومت اسلامی با ذکر پسوند «ترکمن» و «بلوچ» و «عرب» و «کرد» و از همه مهمتر «سُنی»، جنایات انجام شده را توجیه نموده و موفق به فریب افکار عمومی می شدند. پاره پاره کردن ملت ابران با انگ های قومیتی و مذهبی، بهترین ابزار سرکوب سازمان یافته بود و حتی بعدها همین روش برای سرکوب «شیعیان آذری» در تبریز نیز مورد استفاده قرار گرفت.
وحشت بزرگ خامنه ای و دستگاههای اطلاعاتی حکومتی از سست شدن برچسبهای تفرقه انگیز حکومتی که ملت ایران را به گروههای قومیتی و مذهبی کوچکتر تقسیم می نمود با ظهور جنبش فراگیر دموکراسی خواهی مردم ایران شکل بسیار جدی بخود گرفته و در آستانه سالگرد کودتای خونین 22 خرداد، تبدیل به بزرگترین نگرانی حکومت شد. جمهوری اسلامی در ماتم این است که مردم ایران انگ های حکومتی شیعه و سنی و کرد و ترک و بلوچ و عرب را کنار گذاشته و بار دیگر در یک روح واحد، بنام ملت ایران، دستان یکدیگر را فشرده و شانه به شانه، در برابر استبداد قیام نمایند.
ولی فقیه محاسبه کرده بود که با اعدام همزمان 5 ایرانی بیگناه و اطلاق «کرد» به آنها، علاوه بر زهر چشم گرفتن از توده مردم، مردم کردستان خود را در تحمل این رنج تنها یافته و سکوت و بی تفاوتی جنبش سبز را دلیلی محکم برای دور نگاه داشتن خود از این حرکت عظیم ملت ایران خواهند دانست.
اما آنچه استبداد حتی تصور آنرا نیز نمی کرد، واکنش یکپارچه ملت ایران بود. مردم نشان دادند که دیگر کمترین ارزشی برای کلیشه های ساختگی و تفرقه انگیز «قومی» و «مذهبی» حکومت قائل نبوده و «روح ایرانی» را زندگی دوباره بخشیده اند.
این فقط میرحسین نبود که بغض خود را در قالب پیامی درخشان به ملت ایران منتشر نمود، از کوههای دالاهو گرفته تا فکه و مهران، از آق قلا و داشلی برون گرفته تا تفتان و دلگان، از شادگان و صیدون گرفته تا سبلان و ائل گلی، از سرخس و توس گرفته تا کوه صفه و نیاسر، و همه چشمه ها و رودخانه ها و کوههای ایران، همه و همه در سوگ 5 لاله خونین گریستند و گریستند. اینبار دیگر برای کسی مهم نبود که «قومیت» و «مذهب» اعدامیان چیست، مهم این بود که 5 جوان پاک ایرانی بدست دیو استبداد بر خاک افتاده بودند.
خامنه ای که دستور خاموش کردن این 5 ستاره را داده بود تا تفرقه بکارد، فقط خشم و لعنت مردم سراسر ایران نصیبش شد، لعنتی که تا عمق گور نیز وی را خواهد سوزانید.
جاودان باد یاد سرخ شقایق های خونین میهن، شیرین علم هولی، فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وكیلی، مهدی اسلامیان

"رای من کجاست" شعاری بر علیه اسلام عربی

2010-05-09T17:48:00.004+04:30

از دید فقهای جمهوری اسلامی، تکلیف تمام عمر هر ایرانی، بهنگام انعقاد نطفه، مشخص و معلوم گردیده و غیرقابل تغییر است. بهمین دلیل، پرسش اینکه «رای من کجاست؟» نوعی گردن کشی در برابر اراده خدایان زمینی و در ضدیت با «اسلام فقاهتی» بوده و قابل برخورد و مجازات است.
در سال 1386 در شرایطی که حکومت یکدست شده و هر سه قوه در تصرف ولایت فقیه درآمده بود، الحاقیه شنیعی را به «قانون مجازات اسلامی» افزودند تا گام نهائی بسوی طالبانیسم را نیز برداشته باشند:
||هر گاه کسی که حداقل یکی از والدین او در حال انعقاد نطفه مسلمان بوده، بعداز بلوغ بدون آن که تظاهر به اسلام نماید، اختیار کفر کند، در حکم مرتد ملی است و چنانچه بعد از بلوغش، اظهار اسلام کرده، سپس از اسلام خارج شود، در حکم مرتد فطری است. مجازات مرتد، چه مرتد فطری و چه مرتد ملی، اعدام است.||
بر اساس این الحاقیه، افراد از هنگام انعقاد نطفه، به اجبار و به حکم «اسلام فقاهتی»، به بردگی نظام ولایت فقیه در می آیند. به بردگان مؤنث تا 9 سالگی و به بردگان مذکر تا 15 سالگی وقت داده می شود تا با شرکت در جشن تکلیف، خود را از مجازات اعدام رهانیده و در صف مطیعان درگاه سلطان درآیند. چنانچه هر یک از این افراد، پس از رسیدن به سن تکلیف، ابراز بردگی ننماید، اتوماتیک مرتد ملی شده، و چنانچه ابتدا ابراز بندگی نموده و بعداً بخواهد طناب بردگی را از گردن باز کند، مرتد فطری خواهد بود. مرتد که شد، چه فطری چه ملی، به چوبه دار سپرده خواهد شد.
اعراب بدوی جزیرة العرب، اسلام را بشرطی پذیرفتند که رنگ و بوی عربی بخود بگیرد و این روند «عربی سازی اسلام» در دوران پس از پیامبر شدت بیشتری بخود گرفت و «جاهلیت عرب» بصورت تمام و کمال، جایگزین «دین آسمانی» شد. دینی که پیامبرش مدعی بود که تنها هدف رسالتش «اعتلای اخلاقی» است و قرآنش به انسانهای اندیشمندی که بین عقاید گوناگون، بهترین آنرا انتخاب می کنند، بشارت می داد، در چنگال جهل و خرافه حاکم بر سرزمین خواستگاهش، به دینی تبدیل می شود که دشمن «اخلاقیات» است و تحمل هیچ «اندیشه» مخالفی را ندارد.
«اسلام محمد» هر چه که باشد، کوچکترین نسبتی با «اسلام عربی» ندارد و ما نیز در ایران، اسیر «اسلام عربی» هستیم. آئینی که خشونت پیشه و بیرحم است و شمشیر را تنها راه حل می داند.
«عرب جاهلی» در سرزمینی فقیر که فقر فرهنگی در آن چندین برابر فقر اقتصادی بود، در بیابانهای حجاز، به سختی زندگی می کردند و بر اساس اصل راز بقا، هر که قدرتمندتر بود و شمشیرش تیزتر، شانس بقای بیشتری می داشت، حتی زنده بگور کردن دختران نیز بیشتر از اینکه ریشه در رسوم قبائلی داشته باشد، دلایل اقتصادی داشت، «پسر» نیروی کار بود و «دختر» مصرف کننده. در بیابانی که نه آب و نه غذا پیدا می شود، هر چه مصرف کننده کمتر باشد، سهم بقیه بیشتر خواهد بود.
«قریش» قدرتمندترین قبیله جزیرة العرب بود و در عین حال سرسخت ترین دشمن محمد. قریش با اتکاء به نفوذ و ثروت خود، خیلی زود توانست دین نوظهور را در کنترل خود گرفته و معاویه، پسر ابوسفیان، با حکم خلیفه، والی شام (سوریه) شود و چنان قدرتی بهم زند که بتواند بسرعت سلسله بنی امیه را وارث اسلام نماید. دین آسمانی که نمی توانست تبدیل به بنی امیه شود، بلکه این «دین عربی» بود که براحتی پذیرای امویانی شد که به رسوم عرب جاهلی نزدیک تر بودند.
مصر و ایران، دو مهد بزرگ تمدن، با شمشیر و قتل و وحشیگری به اشغال اعراب درآمده و مجبور به پذیرش «دین عربی» شدند. مصریان عرب نبودند ولی در اثر «اشغال عربی» زبان و فرهنگ و سنتها و فرهنگ خویش را باخته و یکسره عرب شدند. ایران اما در برابر «عربی سازی» مقاومت کرد و نبرد بین فرهنگ اشغالگر عربی و تمدن ایرانی، 1400 سال است که ادامه دارد. ایرانیان عرب نشدند، زبان و فرهنگ و سنن خود را حفظ کردند و ایرانی باقی ماندند.
«اسلام عربی» نیز در همه عمر 1400 ساله اش، هیچ نقطه روشنی در تاریخ خود ندارد، «آئین عربی» نتوانسته است هیچ جامعه ای را سعادتمند نموده و قادر نبوده است که ارزشهای اخلاقی را در جوامع اسلامی پیاده نماید. ایمان به «اسلام عربی» نه تنها منتهی به «آرمانشهر» نشده بلکه حتی توانسته مانع از جرم و جنایت شود.
«اسلام عربی» نمی توانسته تمام احتیاجات خود را از قرآن استخراج نماید، زیرا قرآن زبانی روایتی و داستانی دارد که تنها هدفش پندآموزی و عبرت گرفتن است بدون آنکه هیچ دستور صریح یا قانون لازم لاجرائی را بیان کند. قرآن یک رساله عملی و یک کتاب مقررات نیست، بلکه در قالب روایت و داستان، بشر را اندرز می دهد. بهمین دلیل حکومت خلفا بسراغ مکمل قرآن می رود تا هر آنچه خواست خلیفه است از زبان راویان درباری، به شکل روایت و حدیث اختراع گردیده تا آنرا «سنت» نام نهند. این «سنت» که در زمان پس از پیامبر ابداع شد، مهمترین رکن «اسلام عربی» است. به کمک «سنت» است که «آئین رحمت» تبدیل به «آئین وحشت» می شود.
«اسلام عربی» همانگونه که یزید را امیرالمؤمنین می نامد، ملاعمر را هم امیرالمؤمنین دانسته و خامنه ای را نیز ولایت مطلقه فقیه می داند. ستمگرانی که سوار بر مرکب «اسلام عربی» بر جان و مال و نوامیس و آزادی مردم می تازند و هر جنایتی که برای بقای حکومتشان لازم باشد بنام «خدا» مرتکب می شوند.
در آئینی که انسانها بدون هیچ حق انتخابی، تکلیفشان بهنگام انعقاد نطفه تعیین می شود و راه برگشتی هم ندارند، امکان انتخاب آزادانه و آگاهانه وجود ندارد، و در صورت عدم پذیرش این تحمیل اجباری، بعنوان «مرتد» محکوم به اعدام خواهند شد، در «جاهلیتی» که انسانها از بدیهی ترین حق انسانی خود، که همانا انتخاب راه و روش زندگانی و اعتقاداتشان باشد محروم هستند، مسلم است که شعار «رای من کجاست؟» عین کفر و ارتداد است.
فقهای جمهوری اسلامی، سیستم برده گیری را به مرحله «انعقاد نطفه» منتقل نموده و از همان زمان طوق بردگی را بر گردن نطفه منعقد شده می اندازند. فرد متولد شده، محکوم به تبعیت از تصمیمی است که برایش گرفته اند و راه بازگشتی ندارد و این یعنی تنزل دادن «دین آسمانی» به «زندان عقیده». دینی که افراد، بدون رضایت شخصی و انتخاب آگاهانه، به زور و به ضرب مجازات اعدام، به آن واردانیده می شوند، آیا دینی آسمانی است؟
مردم ایران با «دین اسلام» هیچ مشکلی ندارند، همانگونه که با سایر ادیان نیز مشکلی ندارند، اما «اسلام عربی» را برنمی تابند، این ملت به انتخاب آگاهانه و آزادانه هر فرد احترام می گزارد ولی با تحمیل عقیده و برده گیری مخالف است.
ولایت فقیه جائر و فقهای جاهل، به جنبش مردم آزادیخواه ایران به چشم «شورش بردگان» نگاه می کنند و شعار «رای من کجاست؟» همچون تیری در جسمشان فرو می رود و از درد به خود پیچیده و دستور خونریزی و کشتار و قلع و قمع می دهند. به شکنجه گرانشان مجوز شکنجه تا سرحد مرگ و تجاوز جنسی می دهند و مزدورانشان دیوانه وار با کابل و باطوم و قمه به جان مردم می افتند.
آیا توقع شما از حکومتی که از مقطع انعقاد نطفه، عضوگیری اجباری می کند و انسانها را برده تفکرات منحط و ارتجاعی خود می داند، این است که شعار «رای من کجاست» را تحمل کند؟ «شورش بردگان» را بپذیرد؟
در آستانه سالگرد کودتای خونین 22 خرداد، دیگر این حقیقت برای مردم دموکراسی خواه ایران روشن شده که حکومت استبدادی موجود، قابل اصلاح و تغییرپذیر نیست. یا باید بردگی تحت اشغال «اسلام عربی» را تحمل کرد و یا اینکه «طرحی نو» درانداخت. روند یکساله جنبش مردم ایران نشان می دهد که ایرانیان، مصمم و استوار، پای در راهی بی بازگشت نهاده اند و تا سرنگونی استبداد به مسیر خود ادامه خواهند داد. ما مردم این کشور و صاحبان این سرزمین هستیم و این اشغالگران هستند که باید بر خود بلرزند. در ایران فردا، ایران آزاد، همه «ادیان آسمانی» و همه تفکرات و اعتقادات، محترم خواهند بود و انسانها نه در هنگام «انعقاد نطفه» بلکه در هر مقطعی از زندگی، حق انتخاب خواهند داشت. هیچ دین و آئین و اعتقادی به اجبار به کسی تحمیل نخواهد شد و ایران، این سرزمین کهن، بار دیگر زمزمه خواهد کرد که آدمیان همه از یک گوهرند.

تداوم آزادیخواهی در سال 89

2010-04-25T19:30:00.002+04:30

خامنه ای بر خلاف آنچه اطرافیانش تلاش دارند وانمود نمایند، فرد باهوشی نیست، اگر بود که وضع و روزش این نبود. در عین حال خود خامنه ای از همه متملقین درگاهش بیشتر به نابغه بودن خویش اعتقاد دارد و همین «تکبر انبوه» سبب گردیده تا او خود را از هر گونه مشورتی بی نیاز دانسته و در مقام «عقل کل» به آنچه توهمات ذهنی اش است عمل نماید.
همه کسانی که با خامنه ای برخورد رودرو داشته اند، نخوت و خودخواهی بیکران وی را تجربه کرده اند، وی نظر همه را نقد می کند و در هر قلمرویی، بدون داشتن کمترین اطلاعی، اظهارنظر کارشناسی می کند. از مدیریت و اجرای هیچ کسی راضی نیست و از همه ایراد می گیرد. به احدی اجازه نمی دهد که کلامش را تا به آخر برساند، حرف افراد را قطع می کند و هر چه دلش بخواهد بار طرف می کند.در گوش دادن بشدت کم تحمل است و کلامش همواره مزین به هتک شخصیت مخاطبش است. کسانی که در رده های بالای مسئولیتی قرار داشته و بناچار معاشرتی با رهبر دارند، غیرت و شخصیت خود را تعطیل کرده اند و اندک تعدادی از آنها نیز آنچنان از نردبان چاپلوسی بالا رفته اند که لیچارهای رهبری را نعمتی برای خودشان دانسته و از توهین هایی که می شنوند لذت می برند.
چنین شخصی در ردای رهبر جمهوری اسلامی بیش از نه ماه است که در مقابل ملت ایران دست و پا می زند و تنها فردی است که جنگ با جنبش سبز را در همه عرصه ها فرماندهی نموده و برای همه اقدامات امنیتی و نظامی و قضائی و فرهنگی و تبلیغاتی نسخه می پیچد.
در سال 1389 نیز این خامنه ای است که یک تنه در مصاف با مردم پاک نهاد ایران زمین، سکاندار سرکوب خواهد بود.

سال 89 و جبهه داخلی نظام
خامنه ای از بدو صدارت خود تلاش نمود تا نیروهای عقیدتی نظام را تسویه نموده و نیروهای مردور را جایگزین آنان نماید. به اعتقاد وی، نیروهای عقیدتی، در شرایط صلح بزرگترین خطر برای نظام محسوب می شدند و دیگر نیازی به حضور آنان نبود. از طرفی نیروهای عقیدتی نیز که بر اساس اعتقاد قلبی به نظام و بدون هیچگونه چشمداشت شخصی، تا پای فدا نمودن جانشان در راه نظام ایستاده بودند، میانه خوبی با فرد فرصت طلبی چون خامنه ای نداشتند و حتی به روند دستیابی غیرقانونی وی به مقام رهبری معترض بودند.
میلیاردها دلار از درآمدهای نفتی به سپاه و بسیج تزریق شد تا حزب نظامی رهبری پایه گزاری شود. سپاه و بسیجی که خامنه ای ساخته، بر خلاف سپاه و بسیج زمان جنگ، تهی از نیروهای اعتقادی و مملو از فرصت طلبانی است که با تعظیم ممتد در برابر رهبر، برای تصاحب لقمه های بزرگتر با یکدیگر رقابت می نمایند. خامنه ای برای هر کسی تقدس داشته باشد و برای هر گروهی که در جایگاه ولایت فقیه شناخته شود، برای سرداران سپاه فاقد چنین نقشی بوده و فقط در حد یک کارفرمای بزرگ است. خامنه ای نیز بخوبی این موضوع را می داند و بهمین دلیل در سال 89 «تلاش مضاعف» وی بر تاکید بر قدسی بودن ولایت فقیه و تفهیم آسمانی بودن جایگاهش در مقام رهبری و مطرح نمودن خویش بعنوان نماینده خدا بر روی زمین در جبهه داخلی نظام خواهد بود، وی ناچار به این رفتار است. دلیل آن نیز به ذلت کشیده شدن شخصیت رهبری در جامعه و سلب مشروعیتی است که وی دچار آن شده است. سکوت در مقابل شعارهای «مرگ بر خامنه ای» در جامعه ای که رکیک ترین الفاظ را در مورد رهبری بکار می برند سبب بروز خطرات بسیار بزرگی در درون نظام خواهد شد که قابل مهار نیست و پادزهری که برای خامنه ای باقی مانده این است که روز به روز بر محوریت «جاوید خامنه ای» در اردوگاه داخلی نظامش مانور بیشتری نماید.
فشار «مضاعف» خامنه ای بر نیروهای خودی برای پرستش رهبری و سجده در برابر آن، عکس العمل هایی متفاوت از انتظار در پی خواهد داشت.

سال 89 و نحوه تعامل حکومت با مردم
حکومت، 10 ماهه آخر سال 88 را در وضعیت جنگ با مردم بسر برده و ناچار است که در همه عرصه ها فشار موجود را حفظ نموده و حتی المقدور آنرا افزایش نیز بدهد. راهی برای کاهش فشارها بر جامعه وجود ندارد. هر گونه مماشات در زمینه های امنیتی و سرکوب و حتی در زمینه های فرهنگی و اجتماعی، سبب می شود که جنبش مردمی یک گام به جلو بیاید.
تنفر و انرژی نهفته ای که اینک در جنبش آزادیخواهی مردم ایران وجود دارد قابل مقایسه با خرداد 88 نیست. مهم نیست که خشم مردم بروز خیابانی و یا نمود ظاهری دارد یا خیر، آنچه بسیار اهمیت دارد این است که این «اراده محکم» در نزد جامعه موجود و هر لحظه قابل انفجار است. نظام ولایت فقیه در ماههای پس از کودتای انتخاباتی تا کنون، فقط در مسیر سرکوب و چنگ و دندان نشان دادن حرکت کرده و حتی یک قدم مسالمت آمیز نیز برنداشته است زیرا بخوبی می داند که قدمی نمی تواند به عقب بردارد.
در سال 89 مردم ایران فشار و اختناق بیسابقه ای را تجربه خواهند نمود. حکومت ناگزیر از طالبانیسم است و طالبانیسم تنها راهکار باقیمانده برای کودتاچیان است. صف بندی «خودی و غیرخودی» عمیق تر شده و بخش وسیع تری از جامعه در طبقه بندی «شهروند درجه دو» قرار خواهند گرفت.

سال 89 و سیاست خارجی
جنبش سبز مردم ایران محبوبیتی جهانی یافته و موفق گردیده تا از حکومت ولایت فقیه مشروعیت زدائی نماید. فشار افکار عمومی جهانیان باعث شده تا احزاب سیاسی و دولتهای کشورهای مختلف ملاحظات ویژه ای را در روابط با جمهوری اسلامی لحاظ نمایند. موضوع مسکوت و فراموش شده حقوق بشر در ایران، امروزه در رأس اهمیت قرار گرفته و هیچ دولتی قادر به نادیده گرفتن آن نیست.
در چنین شرایطی امکان سیاست ورزی از جمهوری اسلامی سلب گردیده و برای بقای خود در صحنه بین المللی ناچار به تنش آفرینی است. تنش آفرینی و ماجراجوئی بیشتر، انزوا و برخوردهای افزونتری را بدنبال خواهد داشت. خامنه ای و سرسپردگانش چاره ای جز تقابل بیشتر و خصومت ورزی گسترده تر با کشورهای جهان نخواهند داشت.
در سال 89 جمهوری اسلامی با مشی سیاست خارجی تهاجمی و درگیر، اتحاد بی سابقه ای را در بین دولتهای مخالف خود بوجود آورده و دشمنان جدیدی را نیز به فهرست طولانی موجود خود اضافه خواهد نمود.
احزاب سیاسی در کشورهای دموکراتیک غربی، با مبارزه انتخاباتی و جلب آرای مردمی، از صندوقهای رای برآمده و شوراهای محلی و پارلمان و دولت را در دست می گیرند و احزابی که در انتخابات شکست می خورند بلافاصله تبدیل به اپوزیسیون قانونی و منتقد دولت گردیده و رفتارهای حزب پیروز را نقد می کنند. در حال حاضر هر دولت دموکراتیکی که بخواهد با دولتمردان جمهوری اسلامی بر سر میز مذاکره بنشیند مجبور است تا موضوع نقض حقوق بشر در ایران را نیز در دستور جلسه قرار دهد، موضوعی که برای حکومت ایران غیرقابل تحمل است و این یعنی انسداد سیاسی.
هزاران زندانی سیاسی، احکام سنگین و ناعادلانه، نقض دائمی حقوق بشر، تبعیض وحشتناک حقوق زنان و رفتارهای ناهنجار حکومت با مردم، موضوعاتی نیستند که جامعه بشری بتواند چشم بر روی آنها بسته و آنها را نادیده بگیرد.
جمهوری اسلامی در ماههای آتی از یک «معضل قابل تحمل» به یک «معضل غیرقابل تحمل» بدل خواهد شد.
چندین میلیون ایرانی خارج از کشور، موتور محرکه پرقدرتی هستند که همبستگی جهانی ملتهای دنیا با مردم ایران را حفظ می کنند و در همه 10 ماه گذشته هرگز از پای ننشسه و احساس خستگی نکرده اند.

سال 89 و ابتکار عمل جنبش سبز
جنبش آزادیخواهی و دموکراسی طلبانه در قلوب مردم ایران منزل گرفته و به یک خواست عمومی و برگشت ناپذیر بدل گردیده است. هر خانواده ایرانی حداقل یک زندانی سیاسی، یک کتک خورده، یک تحقیر شده، یک ناراضی و یک سبز تمام عیار در فامیل خود سراغ دارد، زخمی که حکومت بر جامعه وارد آورده بسیار عمیق و خونین است. مردم بجز با سرنگونی استبداد و برقراری دموکراسی در کشور از طریق دیگری آرامش نخواهند یافت.
حکومت خود را به در و دیوار می کوبد تا در داخل و خارج از کشور وانمود نماید که جنبش مردمی را سرکوب نموده است و متعجب مانده که چرا ادعایش پذیرفته نمی شود. افکار عمومی چگونه می تواند چنین ادعای بیهوده ای را بپذیرد در حالیکه 10 ماه است که حکومت، ماشین سرکوب را متوقف ننموده و نتوانسته است وضعیت امنیتی – پلیسی را تغییر بدهد. حیات و قدرت جنبش سبز را باید از نحوه رفتار حکومت درک نمود. هرگاه حکومت احساس نماید که جنبش مردمی واقعاً دچار سکون شده است، بسرعت شروع به تغییر وضعیت و آرام جلوه دادن اوضاع خواهد نمود. زندانیان انبوهی آزاد شده و محاکمات به تأخیر افتاده و احکام صادره بسیار سبک گردیده، پارازیتهای ماهواره ای کاهش یافته و فیلترینگ اینترنت خفیف تر می شود، کنترل های اجتماعی تقلیل پیدا کرده و لحن سخن پراکنی های حکومتی ها کمتر گزنده خواهد بود. بزرگترین آرزوی حکومت این است که اقتدارش را نمایش دهد و بخوبی می داند که اقتدار واقعی در «نمایش آرامش» است.
جنبش سبز تعداد معدودی «حضور خیابانی» داشته ولی آنچنان در موضع قدرت نشسته و بقدری گستردگی و عمومیت دارد که حکومت جرأت زمین گذاشتن باطوم و سلاح را نیافته و همچنان مجبور است خشونت ورزی نموده و چنگ و دندان نشان دهد.
چه تحریمهای جدید اعمال شود و یا به تأخیر بیفتد و چه طرح حذف یارانه ها به اجرا درآید و چه مسکوت بماند، در شش ماهه اول سال 89 بحران اصلی در اعتصابات و اعتراضات کارگری خواهد بود. از شش ماهه دوم سال، اعتراضات و اجتماعات دانش آموزی و دانشجویی نیز در ابعاد گسترده ای به ناآرامی های کارگری افزوده خواهد شد.
نافرمانی مدنی، مبارزه منفی و ساختارشکنی از سوی مردم، همچنان هیبت فروریخته حکومت را زیر ضربات خود قرار داده و انزوای حکوت در داخل کشور را تشدید خواهد نمود. مردم تمایلی به آشتی با سرکوبگران ندارند و این عدم اعتنا و بی توجهی عمومی به حکومت و ساختارهای آن، رنجی دائمی و دردناک را برای حاکمین بهمراه خواهد داشت.
برای جنبش سبز راهی برای آشتی با قاتلین برادرانشان و تجاوزکنندگان به خواهرانشان، آشتی با ستمگرانی که کمر مادران و پدرانشان را شکستند وجود ندارد. جنبش سبز «کینه مقدس» را در قلبش شعله ور نگاه داشته ولی راهنمایش، خِرَد و عقلانیتی است که تا کنون برنده ترین سلاح آزادیخواهی بوده است. جنبش سبز بدون توجه به تبلیغات و هیاهوی حکومت، در مسیر تعمیق و نهادینه کردن استبدادستیزی و دموکراسی خواهی، از همه ابتکارات و ایده ها بهره برده و در سال 89 نیز همچون سال 88 به نبرد با تاریکی ادامه خواهد داد.

زنا و زلزله، جادوگر و دین

2010-04-22T22:08:00.004+04:30

ابتدا قبل از هر تحلیل و سخنی در مورد اظهار فضل سران جمهوری اسلامی، باید به این نکته مهم توجه داشت که وجود هرگونه ارتباطی بین «دین آسمانی» و« آئین نظام حکومتی» صرفاً توهمی دردناک خواهد بود. آنچه بنام دین، توسط سران جمهوری اسلامی عرضه می گردد، هر چه هست، قطعاً ربطی به یک «دین آسمانی» ندارد.
«دین آسمانی» این هدف را دنبال می کرده که بشر از خرافات و موهومات دست برداشته و روی به حقیقت آورد.
بشر چند هزار سال قبل، بدلیل اینکه برای بسیاری از حوادث طبیعی و امراض و بلایا، توجیه و پاسخی را نمی شناخت، بسراغ جادوگران و شمن ها می رفت و راه نجات را نزد آنها می جست. این توجه به خرافه و دروغ، سبب بدبختی بیشتر انسانها می گردید. بشر با اعتماد کاذب به جادوگران متقلب، و باور دروغهای آنها، مشکل را حل شده دیده و هرگز بدنبال علت واقعی حوادث طبیعی و امراض و بلایا نمی رفت و همچنان در منجلاب گرفتاریها باقی می ماند.
پیامبران و جادوگران، دشمنان یکدیگر بودند، پیامبران دروغ پردازیهای جادوگران را رد کرده و بشر را به وجود خدای یکتا متوجه نموده و او را به پرستش این خدای یکتا دعوت می نمودند. کتابهای آسمانی تلاش داشتند تا با ذکر امثال و حکم، بشر را به تفکر و تعقل وادار نمایند.
پرستش واقعی خداوند، شناخت «نظم پیشرفته» حاکم بر جهان است. هیچ قدرتی در جهان قادر به شکستن این نظم پیچیده و درهم تنیده نیست، اما با کشف نظم، می توان «نظم حاکم» را به خدمت گرفت و اسباب رفاه و سعادت بشر نمود. انسانی که با کسب علم، و زحمات فراوان، دارویی را برای درمان مرضی کشف می کند، از نظم حاکم بر جهان بهره گرفته تا موجب آسایش انسانها شود. و عبادت واقعی خداوند همین کار است.
اما حاصل کار پیامبران همواره توسط خیل عظیم ساحران و فریبندگان مصادره شده و به ابزاری در دست ایشان کاهش یافته است. پس از مرگ هر پیامبری، ساحران بسرعت سوار بر موج شده و متولی دین عرضه شده گردیده و همان توهمات ذهنی خود را در قالب دین جدید درآورده و به بشر عرضه نموده اند. تحریف ادیان و منحرف نمودن دین از محتوای واقعی آن، سبب گردیده که هیچکدام از ادیان، نقطه درخشانی در راستای کاهش رنج و آلام بشری، در کارنامه خود نداشته و بالعکس، انبوهی از نقاط تاریک و شرم آور را بر پیشانی داشته باشند. از دوران تفتیش عقاید کلیسا و جنایات شنیع بنام مسیحیت گرفته تا حمله اعراب به خاک مقدس ایران بنام اسلام، از کشتار فلسطینیان بنام یهودیت گرفته تا سرکوب وحشیانه مردم ایران بنام جمهوری اسلامی، همه و همه، بخش هایی سیاه از «جنایت بنام دین» در تاریخ بشری هستند.
جمهوری اسلامی در این میان، تلاشی شکست خورده و تقلیدی ناشیانه از الگوی «دین سواری» توسط کاهنان و جادوگرانی است که لباس فقیه بر تن کرده اند. خشکسالی را در اثر زیاد شدن گناه، سیل را در اثر ندادن زکات و زلزله را در اثر زنا می دانند. تنها راه نجات نیز، تبعیت بی چون و چرا از خدایان زمینی است که لباس «الهی» بر تن دارند.
فقیهانی که چشم بر دزدیها و سوء مدیریتهای دولتمردان بی لیاقت جمهوری اسلامی بسته اند و از فرط ناآشنائی با علم و تکنولوژی مدرن، ذهن مردم را به توجیهات دروغین خود منحرف می کنند تا کسی معترض بی کفایتی ایشان نشود. گرچه اگر ذره ای حیا و شرف داشتند می فهمیدند که وجود نحس خودشان و عملکرد متحجرانه اشان است که خساراتی بدتر از زلزله ای بر سرزمین ایران وارد نموده است.
پسر رئیس دولت کودتا که منصوب «ولایت فقیه» است، چهل و هفت میلیارد تومان ناقابل رشوه می گیرد تا وامی 700 میلیارد تومانی برای یک زالوی انگل کارچاق کنی کند، خود رئیس دولت کودتا، دروغ از هاله نور تا تولید انرجی هسته ای توسط دختر دانش آموز در زیرزمین خانه اشان می گوید، از صدر تا ذیل حکومت برای خودشان مدرک دانشگاهی جعلی می خرند و با آن بیت المال را می چاپند، همه دست اندرکاران حکومت شده اند غارتگر ثروت ملی و مکنده خون بانکها، زندانهای کشور شده محل تجاوز و شکنجه و اسارتگاه پاک ترین فرزندان این ملت، غده خودشیفتگی رهبر غیرقانونی کشور چنان متورم شده که مستانه آیه قرآن در اثبات ولایت ستمکارانه اش جعل می کند و کشتی نوحی می سازد که مملو از غارتگران و جانیان و فرومایگان است. چشمان «فقها» عاجز است از دیدن اینهمه فساد و نکبت، و طبیعی است نابینائی که چنین منکرات قلمبه ای را توان دیدن نیست، برای ربط دادن زنا به زلزله افسانه سرائی نماید. در عین حال که اگر فحشائی هم هست، بروایت همان «فقر و فحشا» که خودتان ساخته اید، در اثر فقر است، فقری که زائیده نحوست وجود شما است. فقری که مسببش، دزدیهای کلان مدیران نظام، از بیت رهبری گرفته تا جامعه مدرسین و از شورای نگهبان گرفته تا سپاه پاسداران است.
نگران مردم ایران نباشید، بلای زلزله، بدتر از بلای وجود حکومت جمهوری اسلامی نیست. نگران سرنوشت خودتان باشید که زلزله جنبش آزادیخواهی مردم ایران، بزودی ارکان استبداد را با شدت تمام به لرزه درآورده و فرو خواهد ریخت.

ماشین تبلیغاتی حکومت پنچر است

2010-04-11T19:19:00.002+04:30

شرط اول پذیرش ولایت فقیه، تعطیل کردن عقل و مرخص کردن اندیشه است. متقابلاً ولایت فقیه نیز فقط در بستر خودباختگی و بی ارادگی محض، امکان جریان یافتن پیدا می کند. فکر و اندیشه راهبری، در انحصار ولی فقیه باقی می ماند و پیروان، فقط وظیفه تقلید و تکرار دارند. سی و یک سال کارکرد بی حاصل ماشین تبلیغاتی جمهوری اسلامی نیز ریشه در همین نکته دارد.
در حالیکه در حکومت پهلوی، حوزه های علمیه و دانشگاهها دهها اندیشمند و نظریه پرداز تولید کردند که فارغ از درستی یا نادرستی اندیشه هایشان، حرفی برای گفتن و مطالبی برای نوشتن داشتند، جمهوری اسلامی با همه ادعاها و لاف گزاف زدن، محصولی برای عرضه در این وادی ندارد. نه فیلسوف و نه اسلام شناس و نه مفسر قرآن و نه هیچ صاحب قلمی که ارزش مطرح شدن داشته باشد. هنوز هم کتابهای شریعتی و مطهری و علامه جعفری و تفسیر المیزان علامه طباطبائی و امثالهم تجدید چاپ می شود که همگی محصولات حکومت قبلی هستند، حکومتی که نه ادعای اسلامی داشت و نه ادعای جمهوری. این فقر فرهنگی حتی در عرصه ادبیات و علوم نیز کاملاً مشهود است. ستاره های درخشان ادبیات و علوم نیز پرورش یافته حکومت قبلی هستند که در همان دوران درخشش یافتند و آثار ماندگاری را بر جای گذاشتند.
جوانهای 20 ساله دوران انقلاب، اکنون پنجاه سالگی را پشت سر گذاشته و به سراشیبی عمر رسیده اند ولی افسوس، در حکومتی که ادعای اسلامی بودن و جمهوریتش گوش فلک را کر کرده است، هیچ چهره شاخصی که حرفی برای گفتن داشته باشد پا به عرصه نگذاشته است. براستی چرا علوم و ادبیات و هنر دچار چنین رخوت و سکونی شده است؟ چرا در حکومتی که به ادعای آقایان، ضداسلامی و نوکر بیگانه و دیکتاتور بوده، در دوره 50 ساله پهلوی، اینهمه ستاره های درخشان علمی و فرهنگی متولد شدند ولی در حکومت ولایت فقیه این روند متوقف شد؟ کدامیک دشمن اندیشه بودند، حکومت شاهنشاهی یا حکومت فقها؟
اگر حتی ادبیات و علوم و هنر را غیر اسلامی بشمار بیاوریم، جمهوری اسلامی چند نفر فیلسوف اسلامی و مفسر قرآن و نهج البلاغه و اسلام شناس در این سی و یک سال تحویل جامعه داده است؟ چند تا علامه طباطبائی و مطهری و علامه جعفری و شریعتی ساخته اند؟ آیا این تئوری عقب مانده و ضد عقلانی ولایت فقیه نیست که مسبب این نازائی است؟ فیلسوف و اسلام شناس و مفسر قرآن پیشکش، حتی نویسنده معمولی و صاحب قلمی هم که حرفی برای گفتن داشته باشد ندارند.
آیا این کویر خشک و بی محصول فکری و فرهنگی را هم می توانند به گردن توطئه های استکبار جهانی بیندازند؟ آیا دستان امپریالیسم از آستین حوزه ها هم بیرون آمده و مانع تولد اندیشمندان ساخت «جمهوری اسلامی» شده است؟
تنها توفیق جمهوری اسلامی تربیت تعدادی لُمپَن در عرصه های سیاسی و هنری بوده که اوج هنرشان، ساخت فیلمی است که بواسطه تمسخر جبهه های جنگ و رزمندگان، تماشاچی را بخاطر تشابه بوی تراوشات فکری کارگردان با بوی گاز شیمیایی، به خندیدن دعوت می کند. لودگی و انحطاط فکری بجای هنر به مخاطبین قالب شده و افتخار می کنند که فروش میلیاردی داشته اند ولی قادر به درک این نکته نیستند که مردم به خودزنی و به تمسخر ارزشهای ادعایی حکومت توسط پایورانش می خندند و نه به هنر فیلمسازی ایشان. موفقیت دیگرشان نیز دانشمندانی هستند که از کارتون تام و جری تا سیندرلا را تفسیر علمی می کنند یا اینکه در شوهای تلویزیونی با ادبیات چاله میدانی، رخدادهای داخلی و بین المللی را تجزیه و تحلیل می کنند.
در مصاف با جنبش سبز نیز حکومت با فقر و تهیدستی کامل وارد میدانی شده است که پیشاپیش بازنده آن است. جنبش سبز سرشار از اندیشمندانی است که تولید «فکر» می کنند و با عمیق ترین استدلالها حکومت را به چالش می کشند و در مقابلشان عده ای قرار دارند که طبق بخشنامه و دستورالعمل، به فحاشی و لگدپراکنی مشغولند. کافی است یکی از نشریات یا وبگاههای ایشان را مورد نظر قرار دهید، بآسانی می توان حدس زد که دستورالعمل این هفته چیست، به چه کسانی باید حمله کنند و چه لیچارهایی را باید تکرار کنند. حکومت هم دلش خوش است که تعدادی حقوق بگیر را در تویتر و فیسبوک و فریندفید و سایر مراجع اینترنتی، یا اینکه در نشریات زنجیره ای دولتی، و یا در خبرگزاریهای ارگانی، مأمور مقابله با اندیشه های سبز مردم ایران نموده است.
حکومت باطومی، حتی در عرصه های فکری نیز فقط امکان استفاده از خشونت و سرکوب را دارد و محروم از هر گونه منطق.
ولی حکومت بزودی از این خطای فاحشش بر خود خواهد لرزید. اینترنت پرسرعت و بدون فیلتر، کانالهای ماهواره ای بدون پارازیت و نشریات و مقالات مخالفین حکومت، با دست و دل بازی در اختیار حقوق بگیران حکومت در حوزه های علمیه و سپاه و بسیج قرار گرفته تا بخیال خودشان این مأموران حکومت، مخالفین و فعالین جنبش را رصد نموده و با آن مقابله نمایند، غافل از اینکه این جنبش سبز است که آرام آرام و با منطق و اندیشه، اکثریت این افراد را جذب نموده و با جنبش آزادیخواهی مردم ایران همراه و همداستان خواهد نمود. در نبرد خیابانی، پیروزی نصیب خشونت ورزان و چماق بدستان و چاقوکشها و اراذل و اوباش حکومتی خواهد بود که در سایه باطوم و گاز اشک آور و کهریزک و اوین به صحنه می آیند. اما در «نبرد اندیشه ها» این جنبش سبز است که پیروز میدان بوده و پیروزی در این نبرد، سرنوشت ساز است.
حکومت بدست خود کانالهای ارتباطی آزادیخواهان با پایوران رژیم را فراهم آورده و جنبش سبز بخوبی دارد از این فرصت طلائی بنفع خود بهره می برد.

غلطهای مضاعف مصباح ذوالنور

2010-04-09T22:47:00.006+04:30

خشت اول چو بنهد معمار کج - تا ثریا می رود دیوار کج.
ذوالنور یکی از مصادیق بارز «خشت کج» است که طبعاً تا ثریا هم که برود، کج خواهد رفت. وی بعنوان طلبه ای جوان، «راه میانبر» را برای رشد وارتقاء در نظام جمهوری اسلامی برگزید و همانند هزاران تن از همردیفانش که امروزه صاحبان قدرت هستند، از طریق ابزار انحرافی و وسیله های نامشروع توانست تا در هرم قدرت یک «نظام نامشروع» برای خود مقامی دست و پا کند.
هنگامی که ذوالنور جوان، بسیجی های کم سن و سال را تحریک می کرد تا برای تحکیم اعتقاد به امام زمان، در جلسات دعا، ادعای دیدن امام زمان را نموده و غش و ضعف نمایند، اعتقاد داشت که هدفش تقویت ایمان بسیجی ها است و توسل به دروغ در این راه نه تنها مذموم نیست، بلکه عین صواب است. هر چه باشد ذوالنور یکی از مریدان مصباح است و از دید فرقه مصباحیه، حتی تحریف قرآن و حدیث و جعل گفته های پیامبر و ائمه، چنانچه در راه «اعتلای اسلام» باشد، مجاز و مشروع است. مارکسیستها اعتقاد داشتند که «هدف وسیله را توجیه می کند» و عین همین باور را نیز فرقه مصباحیه دارد.
ذوالنور خودش در حدی از شعور و فهم نیست که «غلط اضافی» وی ارزش پاسخگوئی داشته باشد ولی از آنجائی که اظهارات وی دقیقاً نشخوار فرمایشات گوهربار مصباح یزدی در گعده های چهارشنبه شبها در قم است، نه در پاسخ فرد کم مقداری چون ذوالنور، بلکه در جواب به مرشد وی یعنی مصباح، ضرورت دارد تا بخشی از آخرین اظهارات مصباح که از زبان ذوالنور بیان گردیده را مورد توجه قرار دهیم.
ابتدا باید به این نکته توجه داشت که جلسات شبهای چهارشنبه قم جلسه ای خصوصی و بصورت پرسش و پاسخ است که مریدان مصباح شبهات و سئوالهایی که در بدنه نظام و در داخل نیروهای امنیتی و نظامی وجود دارد را باطلاع وی می رسانند تا پاسخهای وی را بشنوند و در روزهای بعد همین فرمایشات متوهمانه را در سازمانها و نهادهای حیطه مسئولیت خود تکرار نمایند.
آنچه از مجموع صحبت ها بخوبی قابل استنباط می باشد، شبهه ای است که در نیروهای مسلح در مورد نحوه به رهبری رسیدن خامنه ای و عملکرد مجلس خبرگان در این خصوص بوجود آمده است. ذوالنور (مصباح) تأکید عمده ای بر این نکته دارد که: «اگر افراد معنی ولایت فقیه را می‌فهمیدند، قائم مقام رهبری تعیین نمی‌كردند، که بعدها در آن گیر کنند، آنهایی که این کار را کردند برای روز مبادا این کار را انجام دادند. بعد از 20 سال بعضی سؤال می‌کنند که چگونه شد که رهبر انقلاب که حجت‌الاسلام و المسلمین بود، یک شبه آیت‌الله العظمی شد؟ ما می‌ گوییم که آیا تأیید 80 مجتهد خبرگان برای تأیید اجتهاد یک شخص کافی نیست؟ اگر امروزه 4 نفر آمدند و به رهبر ایراد گرفتند که باید کنار برود، مگر ولایت برای خودش است که کنار بکشد؟ مگر دلبخواهی است که کنار بکشد؟ ولایت که وکالت نیست که کنار برود.»
ظاهراً کهولت سن سبب کندذهنی مصباح نیز شده است. وی رأی 80 نماینده مجلس خبرگان را برای اینکه یک «حجت الاسلام» یک شبه «آیت الله العظمی» شود کافی می داند و همزمان فراموش می کند که همین 80 نماینده بودند که مرحوم آیت الله منتظری را بعنوان قائم مقام رهبری برگزیدند. در انتخاب قائم مقام رهبری این 80 نفر «نفهم» هستند و قدرت فهم معنی ولایت فقیه را ندارند و در جای دیگر همین 80 نفر «نفهم» رأیشان برای تعیین رهبر بر خلاف قانون اساسی کفایت می کند.
اصل‏ پنجم قانون اساسی در زمانی که خامنه ای بسمت رهبری منصوب شد از این قرار بود: «در جمهوری‏ اسلامی‏ ایران‏ ولایت‏ امر و امامت‏ امت‏ بر عهده‏ فقیه‏ عادل‏ و با تقوی‏، آگاه‏ به‏ زمان‏، شجاع‏، مدیر و مدبر است‏، كه‏ اكثریت‏ مردم‏ او را به‏ رهبری‏ شناخته‏ و پذیرفته‏ باشند و در صورتی‏ كه‏ هیچ‏ فقیهی‏ دارای‏ چنین‏ اكثریتی‏ نباشد رهبر یا شورای‏ رهبری‏ مركب‏ از فقهای‏ واجد شرایط بالا طبق‏ اصل‏ یكصد و هفتم‏ عهده‏ دار آن‏ می‏ گردد.»
این اصل بعدها در جریان بازنگری قانون اساسی و در زمانی که خامنه ای با تجاوز به این قانون به رهبری انتخاب شده بود به این شکل تغییر یافت: «اصل‏ پنجم: ‎‎در جمهوری‏ اسلامی‏ ایران‏ ‎‎‎‎‎‎‎ ولایت‏ امر و امامت‏ امت‏ بر عهده‏ فقیه‏ عادل‏ و با تقوی‏، آگاه‏ به‏ زمان‏، شجاع‏، مدیر و مدبر است‏ كه‏ طبق‏ اصل‏ یكصد و هفتم‏ عهده‏ دار آن‏ می‏ گردد.» که بطور مشخص عبارت «كه‏ اكثریت‏ مردم‏ او را به‏ رهبری‏ شناخته‏ و پذیرفته‏ باشند » از آن حذف گردید، زیرا در حکومت خامنه ای تنها چیزی که اهمیت و ارزش نداشت «پذیرش مردمی» بود.
خامنه ای در شرایطی بطور غیرقانونی به رهبری منصوب شد که بر اساس قانون، «مرجعیت» شرط مسلم تصدی مقام رهبری بود که «حجت الاسلام» داستان ما هنوز فاصله بسیار بسیار زیادی با آن داشت. حتی تفکر ارتجاعی و عقب مانده ای چون مؤتلفه اسلامی نیز نمی تواند این تناقض فاحش را هضم نماید و رئیس ایشان یعنی عسگراولادی در مصاحبه ای تلاش نمود تا توجیهی را از خود برای حل این پارادوکس اختراع نماید و گفت: «تا آنجا که بنده اطلاع دارم انتخاب خبرگان تا نهایی شدن بازنگری قانون اساسی موقت بود و قید موقت داشت، چون طبق قانون اساسی قبلی رهبر باید مرجع هم می‌بود و چون مرجعیت ایشان آن موقع فعلیت نداشت این انتخاب قید موقت داشت و بعد از اصلاح قانون اساسی خبرگان مصوبه‌ای داشت که آن قید را برداشت.» در صورتی که هم عسگراولادی و هم مردم ایران بخوبی می دانند که این توجیه از پایه «دروغ» است و خبرگان هیچ «قید موقتی» در انتخاب خامنه ای نداشت و وی را بعنوان «رهبر موقت» منصوب نکرد بلکه از همان ابتدا خامنه ای را بعنوان «رهبر» جعل نمود و چند سال بعد نیز مدعی شد که خامنه ای را خدا «نصب» کرده و خبرگان فقط وی را «کشف» کرده اند.
به هر حال نه جمع 80 نفره خبرگان و نه حتی 80 میلیون مشابه چنین افرادی نمی توانستند که به «حلبی» بگویند تو «طلا» هستی و با خواندن ورد و فوت کردن به حلبی توقع داشته باشند که تبدیل به طلا شود. بطور منصفانه باید پذیرفت که خامنه ای با زیرپا گذاشتن قانون اساسی بعنوان میثاق ملی و عهد حکومت با مردم، بطور غیرقانونی و غاصبانه بر کرسی رهبری تکیه زد و اصلاح بعدی قانون اساسی و توجیهات مضحک مؤتلفه ای و مصباحی نیز نمی تواند این ننگ را پاک کند.
مجلس خبرگان و بطور عمومی حکومت، چنانچه ذره ای برای قانون اساسی و حاکمیت مردم ارزش قائل بودند، باید بر اساس قانون اساسی موجود در آن زمان، شورای رهبر تشکیل می دادند و سپس با اصلاح قانون اساسی و حذف شروط «مرجعیت» و «مقبولیت مردمی رهبر» زمینه را برای انتصاب خامنه ای که نه «مرجعیت» داشت و نه «اكثریت‏ مردم‏ او را به‏ رهبری‏ شناخته‏ و پذیرفته بودند» فراهم می کرد.

محمد هاشمی رفسنجانی، رئیس رادیو و تلویزیون وقت، روایت دیگری در مورد انتخاب خامنه ای دارد: «شب ارتحال امام شب بسیار سختی بود و تقریبا تمام مسوولین کشور حضور داشتند و در آنجا بود که قبل از اعلام خبر رحلت امام تصمیم گرفتند با توجه به امواج تبلیغاتی که علیه نظام جمهوری اسلامی وجود داشت و آن را قائم به حضور امام می‌دانستند رهبری را برگزینند و آیت‌الله خامنه‌ای با اکثریت آرای حاضران به عنوان رهبر برگزیده شدند.» (محمد هاشمی، مصاحبه با ایسنا، سه شنبه ۱۵ بهمن ۱۳۸۱)
اظهارات محمد هاشمی رفسنجانی تصریح دارد که تصمیم به انتخاب خامنه ای بعنوان رهبر، در جمعی محدود از مسئولین کشور و نه مجلس خبرگان اتخاذ گردیده که فاقد هرگونه وجاهت قانونی است و سپس همین تصمیم قبلی، برای فریب اذهان عمومی مردم ایران، طی نمایشی مضحک در مجلس خبرگان نیز تکرار شده است.
جناب مصباح باید توجه داشته باشند که همه اعضای سپاه و بسیج را فاقد شعور سیاسی و درک تاریخی بحساب نیاورند، بلکه در بین ایشان افراد فهیم بسیاری نیز هستند که قادر به درک اینکه چرا باید قانون اساسی به این صراحت مورد تمسخر قرار گرفته باشد تا در نتیجه آن یک باند و گروه بتوانند فرد مورد نظر خود را به رهبری برسانند نمی باشند. فرزندان و خانواده سرداران پرسشهای فراوانی دارند که «پدر خانواده» پاسخی برای آنها ندارد و متاسفانه حل المسائل مصباح نیز بر پایه احمق فرض کردن مخاطبین تنظیم شده و چاره درد نیست.
خامنه ای می تواند ادعا کند که نماینده خدا بر روی زمین، جانشین قطعی امام زمان، صاحب عصمت، و هزاران ویژگی قدسی دیگر است ولی اجازه ندارد که مدعی شود بر اساس قانون اساسی کشور ایران و جمهوری اسلامی ادعایی خودش انتخاب و به مقام رهبری رسیده است. مقام رهبری برای وی، مادام العمر غصبی و غیرقانونی و حرام است.
مصباح (ذوالنور) در ادامه فرمایشات خود می گوید: «آقای ‌هاشمی گفت كه اگر مردم رهبری را نخواهند باید كنار برود. آنها از این سخن پیامبر به علی استفاده می‌کنند که اگر مردم تو را نخواستند خود را به مردم تحمیل نکن، اما این سخن برای قبل از قبول ولایت است و زمانی که ولایت را کسی قبول کرد که نباید کنار برود.» از دید مصباح حتی پیامبر هم قدرت خلع ولایت فقیه را ندارد. مصباح برای حفظ خود در چرخه قدرت براحتی حاضر می شود حتی گفته صریح پیامبر را نیز تحریف نموده و بشکل بسیار زشتی تلاش نماید تا معنی آنرا منحرف نماید. گفته پیامبر برای آنانی که به ایشان اعتقاد دارند بسیار صریح و واضح است «اگر مردم تو را نخواستند خود را به مردم تحمیل نکن» ولی در تفکر مصباحیه «مردم» ارزش و اهمیتی ندارند.
برای خامنه ای همین بس که پس از 20 سال رهبر بودن، دیگر حتی ناچار است احساس ناامنی خود را در جمع خواص حکومت نیز بروز دهد و در ملاقات در اندرونی خود نیز محافظانش را در جمع فدائیان رهبر بنشاند تا مبادا گزندی از ناحیه آنها بر جانش وارد شود. رهبری که در میان نزدیکترین یارانش هم احساس عدم امنیت می کند، ادعای رهبری چه کسی را دارد؟

فرقه مصباحیه بقای خود را در جهل توده ها می داند و بهمین دلیل ابایی ندارد که مکنونات قلبی خود را چنین بزبان آورد: «در بسیاری از موارد خیلی از خواص و دانشمندان به علت نداشتن بصیرت لازم دچار لغزش می‌شوند اما یک روستایی که حتی نمی‌داند اینترنت چیست، بصیرت دارد.»
توجه دارید که «خواص و دانشمندان» چون چرندیات حکومت را قبول ندارند، فاقد بصیرت هستند و یک روستایی که نمی داند «اینترنت» چیست «بصیرت» دارد، مرده باد آگاهی و علم – زنده باد جهل و نادانی.
فراز پایانی سخنان مصباح در حقیقت آه حسرتی است که این رهبر معنوی حکومت از نهاد خود برکشیده و می فرماید: «باید بپذیریم که 13میلیون نفر به رئیس جمهور رأی ندادند و وقتی افكار عمومی با این آقا [میرحسین موسوی] همراه بود، اگر با وی برخورد می‌شد، این امر آتش فتنه را عمیق‌تر می‌‌كرد، برخورد باید متناسب با سوژه باشد، اگر با برخی‌ها برخورد شود به قهرمانان ملی تبدیل خواهند شد. جریان مخالف گاهی آنچنان تشکیلاتی عمل می‌کند که باید به آن ها نمره 20داد، چرا که از کمترین امکانات، بیشترین استفاده‌ها را کرده‌اند، همیشه پشت هم بوده ‌اند.»
قدرت بی نظیر جنبش سبز و گستردگی وحشت حکومت از آن را می توان بروشنی در این اظهارات مصباحی دید. همچنین استدلال مصباح برای عدم برخورد با رهبران جنبش سبز، «همراهی» مردم با آنها ذکر شده و مشخص است که حکومت با گذشت 9 ماه بر این باور است که مردم همچنان «همراه» هستند و لذا جرأت برخورد با رهبران جنبش سبز را ندارد.
به جناب مصباح توصیه می شود که به شاگردانشان توصیه نمایند دست از تلاش جهت کسب مشروعیت برای خامنه ای بردارند، این مرده را مسیح هم نمی تواند زنده کند. با این نحو «استدلالهای مصباحی» که نیروهای داخلی بیشتر مسئله دار می شوند تا اینکه رفع شبهه شوند. از ذوالنور هم تقاضا می شود در جلسه این هفته قم به استادشان بفرمایند که خوردن شکر اضافی برای سلامت ایشان مضر است چه رسد به خوردن شکر «مضاعف».

همکاری با بیگانگان، تبعات ورود نظامیان به اقتصاد

2010-04-03T22:29:00.003+04:30

سردار علیرضا عسگری از فرماندهان سپاه و معاون سابق وزارت دفاع و شهرام امیری از مسئولین سپاهی پروژه هسته ای، سرشناس ترین نظامیانی هستند که با میل و اراده خود به سازمان سیا پناهنده شده اند. تنها دلیل اینکه سازمان سیا از آنها خواسته تا به حضور خود در ایران پایان دهند، وجود اخباری مبنی بر احتمال لو رفتن آنها بوده است، وگرنه باقی ماندن آنها در سیستم و دسترسی ایشان به اطلاعات حساس و ارسال آنها به سازمانهای اطلاعاتی غربی، از هر جهت برای این سازمانها سودمندتر و مفیدتر می توانست باشد.
یکی از ساده ترین کارها برای سازمانهای اطلاعاتی، بدام انداختن نظامیانی هستند که به خارج از کشور می روند و بهمین دلیل در همه کشورها مقررات سختی برای سفر نطامیان به خارج از کشور وجود دارد. بطور مثال خروج یک ارتشی از ایران، حتی بعد از بازنشستگی، تقریباً محال ممکن است، ولی در همین حال، سرداران سپاه بدلیل حضور در فعالیتهای اقتصادی، براحتی به هر کشوری که مایل باشند مسافرت می کنند و بهترین طعمه های سرویس های اطلاعاتی رقیب هستند.
مسلماً در سفرهای متعددی که سرداران سپاه به کشورهای خارجی داشته اند، بسیاری از آنها جذب سازمانهای اطلاعاتی خارجی شده و مهمترین اطلاعات نظام را بصورت فله ای در اختیار آنها قرار می دهند و تا زمانی نیز که مورد شک قرار نگرفته باشند، در سیستم باقی مانده و به خدمات خود به خارجیان ادامه می دهند.
جمهوری اسلامی باید از خود سئوال نماید که چه تعداد علیرضا عسگری و شهرام امیری در سیستم وجود دارند که در خدمت سرویسهای اطلاعاتی هستند؟ آنچه بطور قطعی می توان گفت این است که سرویس اطلاعاتی روسیه تعداد بسیار زیادی از فرماندهان ارشد سپاه را در خدمت خود دارد، سرداران و افسرانی که در سفرهای متعدد به روسیه برای خرید سلاح و طی دوره های آموزشی، بی پناه و بی حفاظ، در اختیار روسها قرار داشته اند تا با آسودگی خاطر دانه درشتهای آنها را جدا نماید.
مشغولیتهای وسیع و گسترده سپاه در فعالیتهای اقتصادی، بویژه پس از روی کار آوردن احمدی نژاد توسط خامنه ای در سال 1384 و ورود تمام عیار سپاه به عرصه اقتصاد کشور، سبب گردیده تا بهانه کافی برای سفرهای اروپایی سرداران فراهم گردیده تا در شهرهای مختلف اروپائی و در زیر نور مهتابی های قرمز، ناخودآگاه پایشان در تارهای تنیده شده و آماده سرویسهای اطلاعاتی خارجی غلطیده و جذب شوند.
سپاه زمانی یک نیروی نظامی بود که فعالیتهای محدودی هم در زمینه های غیر نظامی داشت و امروز به لطف «درایت» رهبری، تبدیل به یک امپراطوری اقتصادی شده که مجهز به شاخه های نظامی و امنیتی نیز هست، یک مافیای به تمام معنا. حتی خامنه ای هم نمی تواند سپاه را از پول و اقتصاد جدا کند و سرداران را از کام سرویس های اطلاعاتی خارجی بگیرد. تحریمهای جدید نیز در راهند و نتیجه آن نیز پررنگ تر شدن نقش سپاه در اقتصاد کشور و به تبع آن، شادمانی افزونتر سازمانهای اطلاعاتی غربی از استخدام سرداران بیشتری خواهد بود.

دروغ سیزده - خامنه ای از اعمال خود توبه و از ملت عذرخواهی کرد

2010-04-02T15:46:00.004+04:30

شاید مناسبت دروغ سیزده، بهترین فرصتی بود که خامنه ای می توانست چهره واقعی خود را در آینه ببیند. برای وی که تمام سالش سیزده بدر است و بدون هیچ پروایی در هر موردی که صلاح بداند، برای حفظ حکومتش، دروغ می گوید، زحمتی نبود اگر دستور می داد که رسانه ها این خبر را تیتر کنند که: «خامنه ای از اعمال خود توبه و از ملت عذرخواهی کرد» و در نهایت هم فردای سیزده بدر اعلام کنند که این خبر، «دروغ سیزده» بوده است.
فایده ای که اما این «دروغ سیزده» برای خامنه ای داشت این بود که می توانست ببیند مردم با چه شادمانی و شعفی از این خبر استقبال می کردند و به رقص و پایکوبی می پرداختند. شاید نشاط و سرور ناشی از این خبر حتی سیزده بدر را نیز تحت الشعاع قرار می داد و ملت بجای اینکه در دامان طبیعت به رقص و دست افشانی بپردازند، این مراسم را در خیابانهای اطراف «بیت رهبری» برگزار می کردند.
برای «جاهلیت پرستان» شاید خیلی دشوار باشد که بخشندگی و گذشت مردم ایران را درک کنند ولی خامنه ای چنانچه واقعاً از اعمال خود توبه نموده و از پیشگاه ملت ایران عذرخواهی کند، و البته نه بعنوان «دروغ سیزده»، سرنوشتی بمراتب بهتر از آنچه در انتظارش است را خواهد داشت.
سقوط دیکتاتورها همیشه بسرعت اتفاق می افتد، سرعتی غیرقابل باور، و فدائیان دیکتاتور بناگهان از اطراف وی پراکنده شده و او را تنها می گزارند و به موج مخالف می پیوندند. چنان روزی که چندان هم دور نیست، روز سخت و جانکاهی برای «دیکتاتور» خواهد بود.

احتمال دخالت ایران در انفجارهای مسکو

2010-04-01T15:31:00.004+04:30

در محافل حکومتی شایع گردیده است که انفجارهای مسکو در واقع نوعی پاسخ تنبیهی به سیاستمداران روسیه در برابر عهدشکنی های آنها، بویژه در خصوص عدم تحویل سیستم موشکی اس 300 می باشد.
قبلاً هم در سالهای دور، سران حکومت کوشیده بودند تا بنا به درخواست روسها، با رهبران چچنی تماس برقرار نمایند، که ناکام ماندند، زیرا چچنی ها بیشتر به گروههای وهابی نزدیکتر بودند و از طرفی به ایران اطمینان نداشته و حکومت ایران را متحد و عامل روسیه می دانستند.
با توجه به تحولات اخیر در افغانستان و پاکستان که منجر به نزدیکی بیش از اندازه القاعده به حکومت ایران شده است، ظاهراً کودتاچیان بواسطه القاعده توانسته اند ارتباطات غیرمستقیمی را با چچنی ها برقرار نمایند و احتمال دارد که پیامهایی نیز برای آنها فرستاده باشند.
گرچه در حال حاضر نزدیکترین و صمیمانه ترین روابط ممکن فیمابین جمهوری اسلامی با القاعده و طالبان وجود دارد و از طریق این درگاه، دسترسی به اکثر سازمانهای تروریستی میسر گردیده است، ولی این امکان نیز وجود دارد که سران حکومت با پخش شایعه اینکه انفجارهای مسکو یک «سیلی» سفارشی بر صورت کرملین می باشد، در صدد کسب روحیه برای نیروهایشان و بزرگنمایی خود باشند.
جمهوری اسلامی بدون هیچگونه شرم و حیایی تبدیل به یک دیکتاتوری وحشی و خشن شده است که از هیچ عملی ابایی ندارد. حکومتی که بدستور رهبرش، در انتخابات تقلب می کنند، مردم را در خیابان و بازداشتگاهها می کشند، به زندانیان تجاوز می کنند، دانشجویان را در خوابگاهشان بخاک و خون کشیده و هزاران بیگناه را به صرف داشتن عقیده ای متفاوت به زندان می اندازند، چنین حکومتی به چه اصول اخلاقی پایبند خواهد بود؟ رهبری که همه این جنایات با دستور وی انجام می شود و تازه با کمال پرروئی خود را به بی اطلاعی زده و خواستار مجازات مسببین می شود، چنین رهبری به چه چیزی متعهد خواهد بود؟
حتی اگر انفجارهای اخیر مسکو به سفارش و با بودجه ولایت فقیه انجام نشده باشد، پراکندن شایعه آن در محافل حکومتی، حکایت از وجود چنین تمایلی دارد و نشان می دهد که بدنه حکومت از شنیدن چنین خبری شادمان می شوند. حکومت در پی سرکوبها و جنایتهای اخیر، بطرز بی سابقه ای از لحاظ فکری و ایدئولوژیک به طالبان و القاعده احساس نزدیکی می کند و از سویی طالبان و القاعده نیز بیش از هر زمان دیگری خود را نیازمند پناه و کمکهای جمهوری اسلامی می دانند.
ولایت فقیه می تواند پول، اسلحه، امکانات آموزشی، پایگاه استقرار، پوشش امنیتی و امکان تردد به سایر کشورها را در اختیار القاعده قرار دهد و القاعده نیز در مقابل، تنها کالای قابل عرضه ای که دارد، ترور و انفجار در کشورهای مختلف دنیا است. عرضه و تقاضایی که هر دو طرف نیازمند به آن و راضی از نتیجه هستند.

عبرتهای انفجار انتحاری متروی مسکو

2010-03-30T00:08:00.005+04:30

تصاویری که دوربینهای مداربسته از انفجارهای انتحاری متروی مسکو ثبت کرده اند نشان می دهد که عاملین این حملات تروریستی، در محل ایستگاه مترو منتظر رسیدن قطار مترو شده و حتی تا باز شدن درهای قطار و پیوستن جمعیت جدیدی به جمعیت حاضر صبر نموده و آنگاه بمب همراه خود را منفجر می کنند تا انسانهای هر چه افزونتری را با خود بکام مرگ بکشند.
بیگناهان، از کودکان و زنان و مردان، قربانیان این جنایت تروریستی هستند و اربابان کرملین هم باندازه تروریستها در ریخته شدن خون مردم در این انفجارها مقصر هستند. هنگامی که موج نوین تروریسم بر علیه آمریکا و کشورهای غربی بحرکت درآمد، کرملین نشینان شانه های خود را بالا انداختند و تروریسم را مشکل غرب دانستند. روسیه آنچنان که انتظار می رفت در نبرد بر علیه تروریسم مشارکت نکرد و حتی در مواردی با نادانی کامل اقدام به تحرکاتی نمود که سبب تقویت تروریسم شد.
دفاع از انسانهای بیگناهی که در متروی مسکو در خون خود غلطیدند وظیفه ای برای همه انسانها است و ارتباطی با عملکرد و رفتار حاکمین روسیه ندارد. جنبش سبز ایران در عین حال انتقاد شدید به حمایتهای کورکورانه دولت روسیه از استبداد و دیکتاتوری در ایران، به قربانیان بیگناه این عملیات تروریستی ادای احترام نموده و با خانواده های آنها اظهار همدردی می کند.
این انفجارها نشان می دهد که تروریسم تبدیل به یک معضل بین المللی و تهدیدی برای امنیت جامعه بشری شده است. همواره تروریستهای انتحاری در جستجوی راههایی هستند که بتواننند قربانیان بیشتری گرفته و با بالا بردن تعداد کشته شدگان، توجه بیشتری را به اقدامات خود جلب نمایند. رهبران کرملین باید توجه کنند که همین انفجارهای معمولی در ساعات اولیه نخستین روز کاری هفته، متروی مسکو که روزانه 7 میلیون نفر را جابجا می کند را بطور کامل از کار انداخت و گرد مرگ بر پایتخت روسیه پاشید، حال اگر همین تروریستها به امکانات انفجاری پیشرفته تری دست پیدا کنند چه اتفاقی خواهد افتاد؟
دیکتاتوری تروریست پرور جمهوری اسلامی تحت حمایتهای منفعت طلبانه روسیه و چین در آستانه دستیابی به سلاحهای کشتار جمعی است و در چنین موقعیتی، از اینکه چنین سلاحهای مرگباری را در اختیار تروریستها قرار دهد ابایی نخواهد داشت، حتی اگر قصد تروریستها برای کاربرد آنها در مسکو یا پکن باشد.
صف داوطلبین عملیاتهای انتحاری، تحت تأثیر مغزشویی بنیادگراها، هر روز طولانی تر می شود و در حال تبدیل به فاجعه ای تهدیدکننده و فاجعه آمیز می شود. متأسفانه تروریستهای آدمکش، نقاب اسلام بر چهره دارند گرچه کمترین مِهری از اسلام در قلبشان نیست و مردم عادی کشورهای اسلامی خود بزرگترین قربانیان تفکرات متحجرانه تروریستها هستند، بویژه زنان مورد بدترین تبعیض ها بوده و از «ستمی مضاعف» رنج می برند.
اگر رهبران روسیه اندکی شعور داشتند باید می فهمیدند که جنبش سبز مردم ایران، بزرگترین کانون توطئه و تروریسم در جهان را نشانه گرفته و پیروزی آن در حقیقت «پیروزی صلح» در این منطقه حساس است. قرائت فاشیستی از مذهب، مرداب متعفنی است که تروریسم و جنایت را خود پرورش می دهد و در مقابل، تفکر سبز آزادیخواهان ایران که در جستجوی دموکراسی هستند، تروریسم و ارتجاع را بشدت تضعیف نموده و الگوهای نوینی از رفتار متمدنانه را جایگزین روشهای خشونت بار خواهد نمود. مردم ایران یکپارچه و مصمم در صدد هستند تا «حماقت مضاعف» را در کشورشان برچینند و موذی گریهای مافیای کرملین و سران حزب کمونیست چین هم نجات دهنده «دیکتاتوری» نخواهد بود.

روز سیاه 12 فروردین، روز سبز 13 فروردین

2010-03-28T18:52:00.002+04:30

با ورود آیت الله خمینی به ایران در 12 بهمن 1357 و تشکیل «کمیته استقبال»، اولین جرقه های اختلافات در بین صفوف انقلابیون پدید آمد. ریشه بسیاری از درگیریهای درونی نظام را می توان در اختلافات آنروز «کمیته استقبال» دانست. در کشاکش راه اندازی کمیته استقبال، انحصارطلبی شدید روحانیون جزم اندیش و متحجرین، چنان کام دیگر گروهها و دستجات فعال در انقلاب را تلخ نمود که تا مرز درگیری پیش رفتند.
طراحان تغییر حکومت در ایران، بویژه غربیها بخوبی می دانستند که چنانچه چند ماهی از ورود آیت الله خمینی به ایران بگذرد، انقلابیون آنچنان در اختلافات و درگیریهای داخلی فرو خواهند رفت که شعله انقلاب برای همیشه خاموش خواهد شد و نیروهای امنیتی و نظامی رژیم شاه، بجای مقابله با انقلابیون، ناچار می شدند که درگیریها و زدوخوردهای داخلی آنها را آرام کنند.
گرچه نام ژنرال هایزر بعنوان نماینده جیمی کارتر رئیس جمهور وقت آمریکا، بعنوان تسریع کننده روند پیروزی انقلاب 57 بیشتر شنیده شده است، ولی در ماههای پایانی سال 57، دهها مسئول امنیتی رده بالای فرانسه و انگلیس و ایتالیا بهمراه انبوهی از مأمورین سرویسهای اطلاعاتی دیگر کشورهای غربی نیز در ایران بسر می بردند و نهایت تلاش را برای پیشبرد دکترین کارتر داشتند. کارتر مایل بود تا با پوشش طرح «دموکراسی برای خاورمیانه» حکومت ایران را تغییر داده و در حقیقت به نفت ارزان دست پیدا کند. اگر فقط سودهای نجومی و غیرقابل محاسبه نفت ارزان قیمت 11 دلاری در سالهای طولانی بعد از پیروزی انقلاب 57 را در نظر بگیریم، حاصل تغییر رژیم در ایران برای غرب یک شاهکار اقتصادی بود که اقتصاد شکننده آمریکا و غرب متأثر از خسارات جنگ دوم جهانی و در عین حال درگیر در جنگ سرد بسیار پرهزینه را، نجات داد.
ملت ایران به کام تباهی و تاریکی فرستاده شد تا اقتصاد غرب نجات پیدا کند.
ایده «رفراندوم جمهوری اسلامی» نیز زائیده هایزرهایی بود که مایل بودند به حکومت نوپای «جمهوری اسلامی» مشروعیت داخلی و بین المللی بخشیده و وجدان جهانی را با این «رفراندوم مصنوعی» آرامش ببخشند. در خصوص رفراندوم هم نظر مشاورین خارجی بر تسریع آن و برگزاری هر چه زودتر تا قبل از بروز اختلافات سهمگین داخلی بود. برای ایشان روشن بود که با گذشت زمان و فروکش کردن «شور انقلابی»، رسیدن به اجماع داخلی و برگزاری رفراندوم «تک انتخابی» ناممکن خواهد شد.
12 فروردین در حقیقت اولین چرخش جدی سران انقلاب بسمت استبداد و دیکتاتوری بود. سرانی که با رسیدن به قدرت، بیکباره همه وعده ها و قول و قرارهای خود را از یاد برده و «حفظ قدرت» برایشان امری مقدس شده بود، آنچنان مقدس که نه تنها «آرمانهای انقلاب» بلکه «اعتقادات دینی» نیز در راه آن قربانی شده و به مسلخ سپرده شدند.
آنچه در 12 فروردین 58 اتفاق افتاد نه تنها هیچ شباهتی به رفراندوم نداشت، بلکه در تعارض کامل با «انسانیت»، «دموکراسی»، «حقوق بشر» و حتی «اسلام» بود. نوعی کلاهبرداری و تقلب که به دروغ «رفراندوم» نامیده شده بود. از مردم خواسته شده بود که بین «جمهوری اسلامی» و «جمهوری اسلامی» یکی را انتخاب کنند. حتی برگه های این باصطلاح رفراندوم هم شیادانه در دو رنگ قرمز و سبز تنظیم شده بود و نه بصورت برگه ای که مردم بتوانند گزینه دلخواه خود بجز «جمهوری اسلامی» را در آن درج نمایند. مردم بر اساس اعتماد و خوش بینی مفرط و اعتقاد به خیرخواهی سران انقلاب، «رنگ سبز» را برگزیدند به این امید که سبزاندیشی و آبادانی و آزادی و دموکراسی و پیشرفت و رفاه از صندوقها بیرون بیاید، ولی شوربختانه، چوبه های دار و تحجر و ارتجاع و استبداد و تبعیض و غارت، حاصل اعتماد مردم به «رهبران» بود.
چنانچه روز 12 فروردین متعلق به ایام عید نبود، بحق می توانستیم آنروز را سیاهپوش شویم و بر سر «خائنین» فریاد برآوریم. در عوض می توان در 13 فروردین که روز طبیعت و سبزی است، با رفتن به دل طبیعت و شادمانی و ارج نهادن به سنتهای ایرانی، همبستگی ملی خود در راه دموکراسی و تنفر از استبداد و ظلم را بنمایش بگذاریم. از نظر حکومتی که هر «سنت غیر عَرَبی» حرام است، سیزده بدر نیز همانند چهارشنبه سوری و هفت سین و هر آنچه نماد شادمانی باشد «حرام» است و بهمین دلیل، وفاداری و احترام مردم به سنتها و آئین های ملی ایرانی، تودهنی محکمی به سیاه اندیشان و دشمنان ایران و ایرانی است.

نوروز جشنی متعلق به همه انسانها

2010-03-21T19:28:00.003+03:30

نوروز افتخاری بزرگ برای ایرانیان و در عین حال برای جامعه بشری است. نوروز تنها عیدی در میان همه ملل است که عیدی انسانی و به دور از تعصبات قومی و مذهبی رایج می باشد. نوروز حیات مجدد طبیعت و جان گرفتن زمین است، زمینی که تنها مأوای امن و قابل زندگی بشر در کهکشانهای پهناور می باشد. بهار نشانه پیروزی نور بر ظلمت و شکست خوردن مرگ و نابودی از زندگی و نشاط است.
نوروز جشنی متعلق به همه انسانها است، تنها عیدی است که همه ملتها، با هر رنگ و نژاد و مذهبی، با هر گویش و گرایشی می توانند در آن شرکت جسته و آمدن بهار را جشن بگیرند. نوروز فصل مشترک آدمیت است، پیش از آنکه با انگ قومیت و مذهب و جنسیت دچار تفرقه و دسته بندی شده باشد.
ایرانیان افتخار دارند که این جشن پرمفهوم و متعالی را هزاران سال بعنوان میراث بشری پاس داشته اند تا روزی همین عید مشترک برخواسته از طبیعت، بتواند عاملی برای همدلی و محبت بین بشریت شود. عید نوروز نقطه ای متعلق به تاریخ دور بشر است، متعلق به دورانی است که همه ساکنان روی زمین بر گرد یک آتش می نشستند و جز دوست داشتن و مهر ورزیدن، اندیشه دیگری نسبت به همنوع خود نداشتند.
مردمان ایران با حفظ تعلق خود به نوروز، و زنده نگاه داشتن این عید پاک، به همه دنیا پیام دوستی فرستاده و این امید را در دل انسانها زنده نگاه می دارد که شاید روزی، یکبار دیگر همه با هم یکی شده و هر آنچه که انسانیت را شعبه شعبه می کند، کنار گذاشته و دستان یکدیگر را بفشاریم.
ایرانیان امسال در حالی بر پای سفره های هفت سین بانتظار لحظه تحویل سال می نشینند که سرزمینشان در اشغال طایفه ای است که با بشریت دشمنی دارند، آمده اند تا انسانها را به بردگی بگیرند و هر که بر آنها سجده نکرد را جان بستانند. آدمخوارهایی که قرنها دیر بدنیا آمده اند، ژنهای نهفته ای که بازمانده دوران جاهلیت و تاریکی هستند و در آرزوی بازگشت به خواستگاهشان در گذشته های دور هستند. به زبان شمشیر و شلاق صحبت می کنند و از غریبه ای در آسمانها می گویند که در کمین انسانها است تا آنها را به هر بهانه ای شده عذاب کرده و در آتش افکند. دست و پا قطع می کنند و زبان می برند و تازیانه بدست تازی نامه ای را بر سر مردم می کوبند و از آنها تعظیم بر در برابر جانشین زمینی آن غریبه آسمانی را طلب می کنند. زبان فارسی و سنتهای سرزمین مادری را ننگ می دانند و الهه عبا بدوش زمینی اشان برای ایرانیان بهمان اندازه غریبه است که خدای مخلوقشان.
لحظه سال تحویل بیاد همه همنوعمان در سراسر گیتی باشیم و از خدای بی نیاز و بی همتا، از خدایی که محتاج یاری انسانها نیست، از خدای بدون جانشین، از خدای زیبائیها و نور و زندگی و از خدای بخشنده و مهربان بخواهیم که ایران، این سرزمین مقدس را، از ظلمت و جهل و ارتجاع رهانیده و یزدان پرستان را از شر اهریمن و استبداد در امان دارد. با خدای خود عهد ببندیم که میهنمان را آزاد کنیم و برای ملتهای دیگر، الگوی دموکراسی و عدالت باشیم.
سال نو را با همت و تلاش خود و با مبارزه ای بی امان با استبداد، تبدیل به سال ایران و پیروزی ایرانیان خواهیم کرد.
یاد اسیران دربندمان گرامی و نام شهدایمان جاودان باد.

عید نوروز بر همه شما مبارک.

سنگر چهارشنبه سوری همچنان مقاوم و سرافراز

2010-03-16T22:31:00.004+03:30

خامنه ای با فتوای خود در مورد چهارشنبه سوری، نه تنها دشمنی خود با سنتهای ایرانی را اثبات کرد بلکه نشان داد از حداقل درک و شعور سیاسی نیز برخوردار نیست. در موقعیتی که چشمان همه دنیا به ایران خیره شده است، رهبر جمهوری اسلامی با صدور فتوایی که هیچ مبنای دینی و مذهبی ندارد، بار دیگر محبوبیت و مقبولیت خود را در محک آزمایش قرار داد. مردم ایران نیز از این رفراندوم ولایت فقیه استقبال نموده و میزان ارزش فتواها و اظهارات خامنه ای را با صدای غرش انفجارهای بی پایان پاسخ دادند.
ویژگی بارز چهارشنبه سوری امسال با سالهای گذشته در این بود که با توجه با درگیری حکومت با مردم، هیچیک از طرفداران رژیم در این جشن شرکت نداشتند زیرا چهارشنبه سوری امسال بدل به یک رویاروئی آشکار با استبداد و کودتاچیان شده بود. رای گیری 22 خرداد دیگربار در روز سه شنبه 25 اسفند و اینبار در کف خیابانها تکرار شد تا وزنه طرفداران حکومت و مخالفین آن آشکار گردد. آنهائی که فتوای خامنه ای را قبول داشتند و برای وی مشروعیت قائل بودند در خانه ها ماندند و مردمی که ولایت فقیه را بدترین نوع استبداد می دانند به خیابانها آمدند تا با حضور خود در این جشن ملی، عدم مشروعیت ولایت فقیه را فریاد کنند.
چهارشنبه سوری امسال نشان داد که علیرغم همه کشتارها و زندانها و شکنجه ها و سرکوبگریها، روح ایرانی همچنان زنده و جاویدان است و اشغالگری، چه توسط چنگیزخان باشد و چه توسط ولایت فقیه، محکوم به شکست و نابود شدنی است.
مردم ایران با فریادهای مرگ بر دیکتاتور در حالی سال 1388 را بپایان بردند که می دانند سال آینده سال «صبر و استقامت» است. «دعای تحویل سال» مردم، نابودی استبداد و دیکتاتور خواهد بود و یکدیگر را در دیدوبازدیدهای سبز نوروزی به «استقامت» در راه آزادی دعوت خواهند کرد.