my blueberry nights wong kar wai‘nin 2007 cannes film festivali gösterilmiş ve altın palmiye almış filmi. önem sırasına göre; norah jones, jude law, rachel weizs, natalie portman gibi tanıdık isimler mevcut. oyunculuğunu ilk kez izlediğim norah jones karakterinin hakkını vermiş, oynaması gerektiği gibi oynamış. jude law ingiliz aksanı dışında bildiğimiz gibi, çok iyi. natalie portman sadece oyunculuğuyla değil güzelliği ile de yerini doldurmuş.

filmde kullanılan çekim tekniği ve efektler hikayeyi desteklemiş, masal dinliyor hatta izliyor gibi hissettiriyor. müzikler ise tek kelimeyle şukela. misal yanlış hatırlamıyorsam hem başta hem sonda çalan cat power - the greatest. bulun dinleyin.

konusuna gelirsek. elizabeth yani norah jones kalbi kırık bir kızdır. aslında başta kalbinin kırılmasından korkan bir kızdır. sonra kalbi kırık bir kız olarak insanda garson olma isteği uyandıran jeremy’nin yani jude law’un kafesinde oturur ve o geceden sonra yabanmersinli turta seven kız olur. yabanmersinli turta seven kız new york’dan ayrılır ve başka şehirlerdeyken kalbinin kırık olduğunu unutmaya çalışır. turtacı jeremy ise elizabeth’i bekler. bu kadar, daha fazla anlatamam.

nuri bilge ceylan’ın filmlerinin çoğunu izledim. kore filmlerini sevmeyip inadına izlemem gibi ceylan’ın filmlerini de aynı zihniyetle izledim hep. sevmedim ama nefret de etmedim. ta ki iklimler filmine kadar. iklimler filminin konusuzluğu ve ceylan’ın kendi canlandırdığı karakterin anlamsız hareketleri ve bunları dakikalarca izlemek zorunda kalmam canımı sıktı.

3 maymun’dan aksiyon fln beklemiyordum tabi. ne göreceğimi bilerek izledim. uzun süre direndim izlememeye ama :) çekimler, kamera açıları her zamanki gibi mükemmeldi. bunlara ek olarak film ses konusunda da oldukça zengindi. gök gürültüsü sesi, yağmur sesi, tren sesi. en rahatsız edicisi ise nefes sesiydi. bir de karakterlerin seslerinin nerede olurlarsa olsunlar aynı duyulmasını sevmedim. öyle filmleri sürekli dublajı garipseyerek izliyorum.

konu olaraksa filmi yeterli buldum. iklimlerdeki gibi zorlama değildi. gerçek bir konusu vardı. eski türk filmlerindeki konulara benzettim hatta. daha az konuşmalı ve daha iyi çekimli olanı. sonuç olarak sıkılmadım, sevdim. 10 üzerinden 7,5 veya 8 fln verebilirim. iyi günümdeyim.

166 dakika (2:46) süren film 1900′lerin 1. dünya savaşı sonrasına gelen döneminde geçiyor. yani bir kısmı, asıl hikaye. zaten çoğunuz izlemişsinizdir sanırım, izlemeyenler de benjamin button’ın olayının ne olduğunu duymuş okumuştur diyerekten amman spoiler olmasın diye kasmıyorum kendimi. benjamin button yaşam çizgisi ters başlayan bir insan. yüzüne bakılmayacak kadar çirkin doğuyor ve hayatının son demlerini yaşayan insanlarla bir huzurevinde büyüyor. büyüyor ama aslında küçülüyor. küçülürken hayatı öğreniyor, yaşama ve ölüme ilişkin fikirler ediniyor.

benjamin button yani brad pitt kendi hikayesini kendi ağzından anlatıyor. filmin yarısından biraz fazlasında da şahsen görünüyor. benjamin button’ı filmde 7 kişi canlandırmış. 3′ü yaşlılık, 3′ü çocukluk ve biri de brad pitt yani yetişkinlik ve gençlik.

şahsen çocukluk hariç tamamını beğendim. çocukluktan kastım benjamin button’ın gerçek çocukluğu, yani filmin sonu. keşke brad pitt canlandırabildiği kadarı olsa, sonra bir trafik kazası fln geçirip ölseydi diye düşündüm. çocukluk kısımları yeter artık finali yapalım havasında düşünülmüş sanki. beni tatmin etmedi. onun dışında yaklaşık 3 saat olan filmi 1,5 kez izledim. hiç sıkılmadım, çok da hoşuma gitti. tavsiye ederim. 10 üzerinden de 9 puan veririm.

bu arada, benjamin button’ı izlerken aklıma the man from earth filmi geldi. orda da yaşlanmayan, hep aynı yaşayan bir adam vardı. dünyayı geziyordu ve çok şey biliyordu. çok şey. keşke yaşlanmayan bir adamın dünyayı gezdiği, önemli olaylara şahit olduğu, önemli insanlarla tanıştığı bir film yapılsa. hatta dizi. ne güzel olurdu.

the constant gardener, ralph fiennes ve rachel weisz‘in başrollerinde olduğu bir romantik drama. ikilinin büyük britanya’nın dünya meseleleri konusunda aldığı cephe üzerine tartışmasıyla başlayan muhabbet kenya’da aşk olarak devam ediyor. filmin ismindeki gibi bahçesiyle meşgul olan justin‘in neler olup bittiğinden haberi yokken tessa izleyicinin de ne olduğunu anlamadığı işler karıştırıyor ve 2 saatlik filmin ilk 1 saatinde olayı anlamaya çalışıyor, nereye gittiğinizi tahmin etmeye çalışıyorsunuz. bu yüzden ilk 1 saat biraz sıkıcı. ikinci 1 saatte ise justin ile birlikte izleyici de ne olduğunu anlamaya çalışıyor ve bu arada afrika’nın aids, tüberküloz ve açlık içindeki yaşam mücadelesini görüyoruz. küçük bir ipucu, filmin justin ve tessa arasındaki aşk haricinde konusunu afrika’da oyunlar çeviren ilaç şirketleri oluşturuyor.

temposunun düşük ve biraz sıkıcı olması dışında beğendim diyebilirim. 10 üzerinden 7 puan veririm.

Clive Owen’ın Raydan Çıkanlar ve Son Umut filmlerini izlemiştim daha önce. Neden oyunculuk yaptığını anlamadığım bir oyuncu diye düşünüyorum. Bir film boyunca aynı yüz ifadesini takınmasını geçtim, tüm filmlerinde aynı adam. Hiçbir ifade yok. Bu yüzden de başarısız bulduğum bir oyuncu olarak kalıyor hep.

Filmi Trabzon Forum’daki CineBonus sinemasında izledim. Çok uzun zamandan sonra ilk kez sinemaya gittim ve CineBonus’u gördükten sonra Rize’de kolay kolay sinemaya gideceğimi zannetmiyorum. Kocaman salon, kocaman perde, harika bir ses ve oturma düzeni ve Rize’deki dandik sinema salonları ile aynı ücret. Helal olsun diyorum. Keşke bu filmle değil de daha çok puan hak eden bir filmle görseydim salonları diyip, noktayı koyuyorum.

]]> http://www.sonunuanlatma.com/2009/03/23/sahtekarlar/feed/ http://www.sonunuanlatma.com/2009/03/06/bolt/ http://www.sonunuanlatma.com/2009/03/06/bolt/#comments Thu, 05 Mar 2009 23:33:09 +0000 sacidu http://www.sonunuanlatma.com/?p=195 bolt akla jim carrey‘nin başrol oynadığı the truman show‘u getiren bir animasyon. ilk dakikalarda yüksek aksiyon içeren sahnelerde gördüğümüz, sırtında şimşek simgesi bulunan bolt isimli köpeğin ilerki dakikalarda aslında bir dizi yıldızı olduğunu ama kendisinin bunun farkında olmadığını, bir bakıma jim carrey ile aynı halde olduğunu anlıyoruz. bolt sahibesi penny ile kötü adamlardan kaçarken birşeyler yanlış gidiyor ve işler çığrından çıkıyor. burda neler olduğunu ve filmin konusunun ne olduğunu anlatacak değilim tabi. konu için bu kadar konuşmam bile fazla diyip beğendim mi beğenmedim mi olayına geçiyorum.

beğendim. hayvanlar ve insanlar dosttur, sevgi herşeyi yener gibisinden hafif bir mesaj içeriği olsa da çok abartılmamıştı ki bilindiği üzere animasyonda mesaja gıcığım. karakterler eğlenceliydi. özellikle bolt’un filmin çeşitli yerlerinde muhatap olmak zorunda kaldığı güvercinler çok iyiydi. “bi güvercin konuşabilse nasıl görünürdü”nün yanıtı verilmiş. kediler komikti, ki zaten komik adamlar kediler. fare de çok matraktı. animasyonun amacı eğlendirmek olduğuna göre (en azından ben öyle düşünüyorum) çok başarılıydı diyebilirim. 

ben ingilizce dublaj türkçe altyazı izledim. türkçe dublajlı izlemek de keyifli olabilir diye düşünüyorum. altyazıyı okuyum derken güvercinlerin kafa hareketlerini iyi takip edemedim :)

Gerçek bir hikayeye dayanıyor olması ve Angelina Jolie’nin çok başarılı oyunculuğu, yüz kırk dakikalık bu filmi izlerken sıkılmamamızı ve filmden kopmamamızı sağlayan en büyük etkenlerden biri.

New York polisinin olayları örtbas etmedeki başarısı ve hükümetin de buna destek çıkması, körler sağırlar birbirini ağırlar zincirinin “düzgün (!)” işlediğinde nasıl sonuçlar doğurabildiğini göstermesi açısından film önemli. Ama bir siyasi-politik eleştiri filmi olarak izlememekte fayda var çünkü asıl amaç bu değil (gibi). Eğer böyle bir film izlemek istiyorsanız 1973 yapımı Al Pacino filmi olan Serpico’yu izlemek çok daha doğru bir tercih olacaktır.

Filme gelen eleştirilerden biri, filmde sürekli yapılan “Oscar” vurgusu. Beni rahatsız etmedi. Bize Oscar verin diye algılamadım ben. Kaldı ki bunu yapmışlarsa bile eleştirilecek bir husus olmadığı kanaatindeyim. Neticede ödül, herkes almak ister. Ki Angelina Jolie bunu kesinlikle hakediyor.

Son olarak, filmin sonundaki şu diyalog için bile izlenilir bir film oluyor benim için:

- …It gives me something I didn’t have before tonight.

- What’s that?

- Hope.

On üzerinden sekiz puan ediyor film benim dereceme göre. Tavsiye olunur.

nihayet ben de izledim. önce konusunu söyleyim, sonra fikrime geçerim. edward norton yani raymond tierney zamanında ne olduğunu bilmediğimiz kötü olaylar yaşamış ve polislik şevki kırılmış bir new york polis departmanı elemanıdır. babası emniyet amiri gibi bişey, abisi komiser gibi bişeydir. aile kızlarını da yine polis olan jimmy eagan ile evlendirmiş ve mutlu sülale imajı çizmektedir.

film nypd polislerinin katıldığı bir amerikan futbolu mücadelesi ile başlıyor, bu arada 4 polisin öldüğü bir olay haberi geliyor. olay soruşturulurken gizli gerçekler ortaya çıkıp mutlu sülale imajını sarsmaya başlıyor, zor kararlar alınıyor ve dramlar yaşanıyor.

pride and glory temposu yerinde, daha önce izlediğimiz örneklerinden farkı iyi çekilmiş ve edward norton tarafından canlandırılan bir karakteri olması olan bir polisiye drama. ne çok iyi ne kötü, sıkılmadan izlenebilecek bir film. aliusta gibi 7-8 arası bir puanı hakettiğini düşünüyorum.

7 bafta ödülü kazanan, 10 oscar ödülü içinse adaylığı bulunan slumdog millionaire tam anlamıyla bir hindistan hikayesi. bombay’ın yoksul, karmaşık, kirli kenar mahallerinde yaşayan kardeşler jamal ve salim ile kader arkadaşları latika’nın zorluklarla geçen yaşamları.

film jamal’ın şişmanca bir adamdan yediği tokat ve ekranda beliren soruyla başlıyor.

Jamal Malik’in 20 milyon rupi ödül
kazanmasına sadece bir soru kaldı.
Bunu nasıl başardı?

C: Bir dâhiydi

D: Alın yazısıydı

ardından dönüşümlü olarak jamal’ın 20 milyon rupi değerindeki soruya nasıl geldiğini, oraya kadar karşısına çıkan soruların doğru cevaplarını bilmesini sağlayan hayat hikayesini izliyoruz. çocuk yaşta annesiz kalan jamal ve salim kardeşlerin küçük kız latika ile kesişen hayat hikayelerinde kötü adamlarla ve hayatın kendisiyle olan mücadelelerini izlerken kimi zaman sinirleniyor, kimi zaman hüzünleniyoruz. film bir bakıma azmeden kazanır temasını işliyor gibi görünse de aslında öyle değil, çok başarılı bir şekilde kurgulanmış müthiş bir senaryoya sahip. müziklerini ntv’deki o an programında fotoğraflara arka plan müziği olarak kullanılan parçanın da sahibi olan a.r. rahman yapmış ve tam yerinde kullanılmışlar. aynı zamanda filmde yarışma programının sunucusunun ingilizcesi gibi hint çocuklarının tatlılığı gibi yüz güldüren şeyler de yok değil. aklıma daha başka söyleyecek bişey gelmediği için 10 üzerinden 9,5 puan verip noktayı koyuyorum. budur..

“Rachel Getting Married” tam bu kalıb dahilinde tanımlanabilecek bir film. ABD bağımsız sinema kanadından hareketle bu sene kendisinde belli bir oranda bahsettirebilen bir yapım. Son zamanların yükselen değeri Anne Hathaway, 3 kız kardeşli kalabalık bir ailenin sorunlu bireyi. Zamanında içki ve uyuşturucu problemleriyle kendini harap etmiş, ve neticesinde bir rehabilitasyon merkezine kapatılmış. Ablası Rachel’ın evleniyor olması nedeniyle evine geri döner; ama tahmin edilebileceği üzere aile bireyleriyle arası “spoiler” olabileceği nedeniyle burada zikretmeyeceğim bir sebep yüzünden oldukça bozuk. Doğal olarak evdeki ortam onun gelişiyle belli bir oranda alevleniyor.

Filmin geneli için şunu söyleyebilirim; filmde olaylar çok yavaş ilerliyor. Kanımca filmi izlenebilir kılan nokta, Anne Hathaway’ın harika oyunculuğu. Canlandırdığı karakterin duygusal iniş-çıkışlarını son derece başarılı bir şekilde yansıtmış. Yaptıklarından dolayı zaman zaman kendinden nefret eden birinden, ailesi arasında bulunduğu için mutluluk hisseden bir insana geçiş… Film süresince elinden eksik etmediği sigarası da tv’de yayımlanacak olursa yayıncıların işini zorlaştırabilir. Zaten bu filmde rolüyle, Oscarlarda “En iyi kadın oyuncu” dalında Akademi tarafından aday gösterildi.

Sonuç olarak film, 10 üzerinden 6 almayı hak ederken; Hathaway 9′unu kapıp evine gidebilir. İzin veriyorum…