از خاکهاي نرم کوشک تا ورزشگاه آزادي!

سوزن بان — Sat, 26 Jan 2013 01:59:00 GMT

ديروز، روز بازي حساس بين تيمهاي پرسپوليس و استقلال يا همان بازي دربي بود و باز هم ميداني براي رويارويي هواداران اين دو باشگاه و هيجان و... . که البته اين و غيره‌ي آخر جمله حرفها دارد و غصه‌ها که بماند براي بعد.
اما روي ديگر سکه بازي دربي امسال، حضور مبلغان حوزه علميه در ورزشگاه آزادي و رويارويي تيم فرهنگي روحانيون و مبلغان حوزه علميه با تيم تماشاگران عزيز بود.

اين بار هم اين رويارويي فرهنگي، مثل بازي‌هاي قبلي، ديدني، خاطره‌انگيز و شيرين بود و آلبومي از تصاوير برخوردهاي صميمانه بين تماشاگران و روحانيون، گعده‌ها و گپ و گفتهاي دوستانه، پاسخ به شبهات متنوع و برگزاري نماز جماعت را به يادگار گذاشت.
ديروز من هم به همراه 109 نفر از روحانيان و مبلغان حوزه علميه توفيق حضور در جمع تماشاگران اين دو تيم محبوب را داشتم. توفيقي که شايد اين روزها آن را با بعضي جلسات و کارهاي فرهنگي عوض نکنم!
اما من در شرايطي شب جمعه، ساعت 21 وارد کمپ و استراحتگاه هوادارن دو تيم شدم که آقا جواد، پسر گلم يک ماهش را تمام کرده بود و اين يعني امشب که اين يادداشت را مي‌نويسم، سي‌امين شبيست که مادر جواد ما را تنها گذاشته است!

«دوست داشتم امشب با شما در ورزشگاه آزادي باشم» اين پيامکي بود که آقا صادق نيکو، دوست و برادر خوبم نيم ساعت قبل از رسيدن به تهران و کمپ براي من فرستاده بود و گويا از اينکه کيلومتر 40 اتوبان تهران- قم هستم، خبر نداشت.
تماس گرفتم و گفتم: نزديک تهران هستيم و انشاءالله امشب را با هم در کمپ هستيم و هر دو خوشحال‌تر شديم.

به محض ورود به کمپ شروع کرديم با صادق و بعضي طلبه‌هاي ديگر، در بين حاضرين در کمپ قدم زدن. هنوز تعداد قدم‌ها به ده نرسيده، صادق پرسيد: واسه چي اومدين اينجا؟ اين روزها نياز به آرامش نداشتيد؟
بغض کردن و سعي بر نشان ندادنش، اين روزها از هر چيز ديگري برايم عادي‌تر شده! بغض کردم اما باز مهلت نداد و پرسيد: فکر نمي‌کنيد چنين شبي کنار جواد و مادرش بودن بهتر بود؟ چطور اينقدر راحت با اين جوانها قهقه مي‌زنيد و مي‌خنديد؟!

گفتم: من اگر هيچ نشنيده باشم که حضرت علي عليه‌السلامي بود و فاطمه‌اي داشت که خدا را در چهره‌اش مي‌ديد اما وقتي آنطور وحشيانه و ظالمانه به او ظلم کردند، علي دست از دين خدا و تبليغ آن برنداشت!
اگر نشنيده باشم و روضه‌هايش را نخوانده باشم که زينب سلام‌الله عليهايي بود که در کربلا همراه حسينش بود اما وقتي که آن همه مصيبت ديد و بالاي تل زينبيه بودن را چشيد و کشيد، با اين همه دست از تبليغ دين، خطابه و افشاگري طاغوت برنداشت!
اگر... . از اينها بگذريم. ما کجا و آنها کجا!

من اگر حتي همه کتاب خاک‌هاي نرم کوشک را نخوانده باشم. همين خاطره کافيست که همسرش مي‌گويد: «يك روز به ايشان گفتم: همسايه ها مي گويند آقاي برونسي از زن و بچه هايش سير شده و هميشه جبهه است. خنده اي كرد و گفت: من بايد بيايم به آنها بگويم من زن و بچه ام را دوست دارم، اما جبهه واجب‌تر است. زن و بچه من اينجا در امانند اما مردمي كه آنجا خانه‌هايشان همه ويران و خراب شده در امان نيستند.» و من امروز مي‌گويم: من زن و بچه ام را دوست دارم اما امروز جبهه فرهنگي واجب‌تر است.
يا آن خاطره که همسرش از باران‌هاي مشهد و سقف خراب خانه‌شان مي‌گويد. از اينکه وسط کاه‌گل‌کاري سقف منزل با دستان خودش، شهيد برونسي از جبهه بر مي‌گردد و او را خوشحال مي‌کند که مرد خانه آمد! اما ادامه مي‌دهد که هنوز چايي نخورده، از سپاه آمدند و شهيد برونسي را با خود به جلسه‌اي بردند و بعد از جلسه هم برگشت منطقه!
اگر به وظيفه‌مان عمل نکنيم، شهيد برونسي روز قيامت جلوي ما مدعيان عرصه دين و فرهنگ را خواهد گرفت. آنروز او گام نهادن روي خاکهاي نرم کوشک و جنگيدن با دشمن نظامي را ترجيح داد و امروز، اگر خدا بپذيرد ما حضور در اينگونه عرصه‌ها و مبارزه با دشمن فرهنگي را.

گفتم: اين حضور، اين گپ و گفتها و گعده‌ها در محيط ورزشگاه و...، از دوست‌داشتني‌تر کارهاي تبليغي بود که همسرم با شور و اشتقياق تا جزئي‌ترين خاطراتش را از من مي‌شنيد و حتي گاهي لحظه به لحظه با تلفن در لحظات حضورم در ورزشگاه خبر مي‌گرفت و شنيدني‌هايش را مي‌شنيد و لذت مي‌برد.
و ادامه دادم: از لحظه‌اي که قرار شد اين بار هم در ورزشگاه حاضر شويم، نيت کردم و همه ثوابش را به همسرم تقديم کردم. حتي ثواب خنديدن با اين جوانها را!

حالا، اين صادق بود که با بغض به من نگاه مي‌کرد.

اين تقديرنامه را هم ببينيد و بخوانيد. شرمنده محبت و ابراز همدردي همه اهالي فضاي مجازي در اين يک ماه گذشته هستم.

سوزن بان ـ‏ دو طلبه‌ي اهل رسانه

از خاکهاي نرم کوشک تا ورزشگاه آزادي!