يادداشتهاي يك بشقاب اسپاگتي

یه روزهایی توی زندگیت هست،...

بشقاب اسپاگتی — Sat, 25 Dec 2010 16:49:29 GMT

یه روزهایی توی زندگیت هست، نمیدونم ؟ شاید توی زندگی شما نباشه، آره. می گفتم، یه وقتهایی هست که با تمام وجودت آرزوی یک دوست را داری تا باهاش حرف بزنی. منظورم افراد خانواده نیست، فقط یه دوست. همین. یکی که بارت را سبک کند.

تازه توی همین روزهاست که به مسخرگی کارت پی میبری. اینهمه شماره تلفن را برای چی save کردم ؟ این همه ID‌ بی مصرف را برای چی Add کردم ؟ حتی اگر ساعتها visible باشم، هیچکدام از آنهایی که در لیستت هستند، حتی به یک طرفشان هم نمیگیرند.

آدم باید با کی حرف بزنه ؟

الان روزها و روزهاست که دارم فکر میکنم. کارم رو کنار گذاشتم. احساس میکنم توی مرحله ای از راه زندگیم هستم که با انتخابم یا همه چیز رو نابود میکنم، یا اینکه به طرز شایسته ای آن را خواهم ساخت.

در این 8 ماهی که درگیر کار جهنمی کد نویسی بودم؛ گمونم برای هیچی به اندازه چرت و پرت نوشتن توی وبلاگم دلتنگ نشده بودم. خوشحالم که باز هم می نویسم.

توی این دنیا هیچکس رو ندیدم که به اندازه خودم سردرگم باشه.

پ. ن : مامان بردیای گلم، پیغام تبریک ات مرا شگفت زده کرد و توی این شرایط بحرانی بهم این روحیه خوبی داد. ازت واقعاً ممنونم.

نامه ای به خدا

بشقاب اسپاگتی — Fri, 13 Aug 2010 04:32:49 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

میمانم و میجنگم

بشقاب اسپاگتی — Mon, 09 Aug 2010 18:45:32 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

run شو نکبت !

بشقاب اسپاگتی — Wed, 04 Aug 2010 06:22:30 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

یه روز پر کار

بشقاب اسپاگتی — Mon, 02 Aug 2010 05:09:34 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

همه چیز به درک

بشقاب اسپاگتی — Sun, 01 Aug 2010 10:48:26 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

تمرکزArrow Key موفقیت !

بشقاب اسپاگتی — Mon, 12 Apr 2010 11:15:01 GMT

صبح که از خواب بیدار میشی، اگه خیلی آدم خوش شانس و روبراهی باشی، با خودت میگی : امروز میرم اینجا، بعد میرم اونجا، اون کار رو میکنم، بعد فلان مطلب رو میخونم...

اگه خیلی کارت درست باشه ، از شب قبل همه چیز رو با ذکر ساعت و زمان و مکان دقیق، یه جا نوشتی.

اما درست وسط جلسه یا وسط درس خوندن یا وسط کلاس یا موقع رانندگی یا حتی توی تاکسی؛ ذهنت برمیگرده عقب که اگه چند سال پیش فلان کار رو کرده بودم؛ الان کلی جلو بودم. اگه به حرف فلانی گوش کرده بودم، الان وضعم این نبود. اگه پول داشتم، اگه با یکی از خواستگارهام عروسی کرده بودم، اگه فلان غلط رو کرده بودم، اگه اون شوهر شارلاتانم بهم خیانت نمیکرد، اگه اون زنک مارمولک زندگی ام رو از چنگم بیرون نمیکشید، اگه رئیسم بیرونم نمیکرد، اگه میتونستم یه خونه بخرم، اگه ، اگه ، اگه ....

نه عزیز من.

این فکرها، انرژی همون کاری رو که میکنی ، ازت میگیره. بازدهی ات میاد پایین. بعد چی میشه ؟

سه سال بعد توی تاکسی با خودت میگی : اگه فروردین 89 یه کمی بیشتر کار کرده بودم؛ الان وضعم بهتر از این بود.

فرض کن یه زن سیاستمدار بودی. فکر میکردی میتونستی با این اوضاع واحوال، اوضاعت رو مدیریت کنی ؟

فکر میکنی یه زن سیاستمدار موفق، به حرف فامیل شوهر یا خیانت همسر یا حرف همکار یا هرچیز دیگه ای اهمیت میده ؟

نه. اون فقط به به هدفی که برای 5 سال بعد خودش طراحی کرده فکر میکنه و براش سخت کار میکنه. برای همین هم موفق میشه.

مهم نیست که دوست دوران مدرسه ات، همکار خاله زنک ات، همسایه فضول ات، دخترخاله حسود ات یا کاسب سر کوچه درباره ات چه فکر میکنند ؟ تو راه خودت رو برو.

اگر صبح که بیدار میشی، به این فکر کنی که چرا در این هوای خوشمزه اردیبهشت ماه؛ دوست پسر نداری، خوب معلومه که نمیتوانی درس بخوانی. معلومه که حوصله کار کردن نداری.

اگر توی راه رفتن به سرکار به این فکر کنی که چرا مادرشوهرت بهت چپ نگاه کرد، مطمئن باش که نمیتوانی خودت را به رئیست خوب نشان دهی.

واگر مثل من به این فکر باشی که این ترم ریاضیات گسسته را پاس میکنی یانه!؟ خب مسلماً همبرگر مک دونالد سر کلاس #C حالت را میگیرد!

چگونه گذشت ؟

بشقاب اسپاگتی — Thu, 25 Mar 2010 20:59:02 GMT

این شش روز از سال جدید چگونه گذشت ؟

باید بگویم ذهن بشقاب اسپاگتی همچنان مانند یک بشقاب اسپاگتی، بصورت وصف ناپذیری بهم ریخته و قروقاطی، اما بهرحال خوشمزه است.

در این شش روز انقلاب بخصوصی در زندگی اسپاگتی رخ نداد، بجز سونامی کتک کاری با ماهیتابه املت که البته و صد البته و هزاران البته که حقش بود. چون یک ماهیتابه املت باید یاد بگیرد با خواهرش مودبانه حرف بزند و هروقت او را میبیند تا زانو تعظیم کند و دوست دخترش زر و زر زنگ نزند بشقاب اسپاگتی را از خواب بپراند وگرنه بشقاب اسپاگتی گوشی را برمی دارد و چاک دهنش را میکشد وهرچی لیچار بلد است، نثار این دختره ی چیز میکند. و در ضمن ماهیتابه املت باید این واقعیت را بپذیرد که برنامه نویسی همینجور شلق شلق کوبیدن روی کیبورد نیست که یک ماهیتابه املت ادعای آن را داشته باشد و بهتر است برود توی اتاقش و در را ببندد و خفقان مرگ بگیرد و گرنه بشقاب اسپاگتی چنان مشت محکمی حواله دهنش خواهد کرد که دندانهایش بریزد توی آن حلق بی خاصیتش. اوهوم.

دیگر اینکه در 6 روز اخیر، یک طوفان کاترینا در ذهن بشقاب اسپاگتی رخ داد و آنهم بر اثر خواندن کتاب : « چهره عریان زن عرب » نوشته نوال السعداوی بود. بشقاب اسپاگتی هنوز این کتاب را تمام نکرده. نه این که خیلی طولانی باشد، اما شدیداً تاثیر گذار است. این کتاب در سال 1979 نوشته و منتشر شده و تا اینجایش در مورد مسائل جنسی زنان عرب، ختنه زنان در میان جوامع عربی؛ بکارت و خلاصه مسائلی از این دست است. و باید بگویم اعصاب بشقاب اسباگتی آنقدر قوی نیست که بتواند یکجا این کتاب را بخواند و مجبور است هر بار به خواندن فقط چند صفحه اکتفا کرده و به فکر فرو رود. اما آن طوفان کاترینایی که در ذهن بشقاب اسپاگتی ودر در ذهن هر خواننده صاحب عقل دیگری بوجود آمد این بود که :

خودم را بخشیدم. دنیا خیلی بزرگ است.

*****

یکی از اقدامات نینجا وار بشقاب اسپاگتی در این 6 روز این بود که بالاخره نوشتن رمان کمیک اش را بعد از 9 ماه شروع کرد.

دیروز تولد پدر بشقاب اسپاگتی بود. و به این ترتیب بشقاب اسپاگتی تک وتنها 2 روز تمام سه جور غذا و 2 جور دسر، 2 جور پیش غذا و 2 مدل کیک پخت ( بین خودمان بماند؛ منظور از دو جور دسر، همان 2 جور ژله است. کف نکنید! اما کیک هایش سخت بود ! ) و پس انداز یک ماهش را سلفید و در آخر مهمانها را از خانه بیرون کرد چون بنظر میرسید که ظاهراً میهمانی بهشان ساخته و ولشان کنی، میخواهند کفن میت ات را هم ببرند. حالا DVD ها و هرچه که روی هارد بود، بماند ....

امروز هم بشقاب اسپاگتی تشریف برد آرایشگاه و اول تصمیم اش این بود که موهایش را مثل آدم سیاه کند. چون قبل عید حسش نبود برود توی آن آرایشگاه شلوغ پلوغ. اما نمیدانیم چه شد که یهو با یک کله بلوند و ابروی باریک و مدل موی یکجور دیگه برگشت خانه و خدا تومن دیگر هم آنجا سلفید و مامانش قبل از هرچیز پرسید : چقدر دادی !!!؟

و اصلاً هم برایش مهم نبود بشقاب اسپاگتی چرا این ریختی شده ؟ و تنها چیزی که مهم بود پول بی زبان بود. چون انگار توی این مملکت هیچ کس تا حالا اسپاگتی زرد و بلوند ندیده و همه اسپاگتی را قبلاً با رنگ قهوه و نسکافه میل میفرمودند و تنها کسی که خیلی کیفور شد، پدر بشقاب اسپاگتی بود و پرسید :

- پس چرا همه موهات رو این رنگی نکردی !!!؟

ماهیتابه املت هم قهر بود و رویش را کرد اونور. یعنی من ندیدم! بعد رفت یواشکی از لای در دستشویی نگاه کرد!!! گرچه اگر هم جلوی چشمم میدید، یک لگد محکم توی آن شکم گنده اش میخورد، بعد هم با سگکک کمربند میزدمش که دیگه نبیند. شهر هرت که نیست. اوهووم

و بشقاب اسپاگتی به دلایل نا معلومی به این نتیجه رسید که پدرش در گذشته نه چندان دور یک دوست دختر به رنگ زردچوبه داشته و صدایش را درنمیآورد. مارمولک !!!

سال نو مبارک !

بشقاب اسپاگتی — Sun, 21 Mar 2010 12:35:23 GMT

هی ما اومدیم سال نو را با الفاظ بدبد شروع نکنیم، نشد. درست یکساعت پس از تحویل سال و پس از گرفتن عیدی؛ « نه قبل از آن !» خوابوندیم درگوش ماهیتابه املت تا برای سالی که گذشت جبران مافات کرده باشیم. نتیجه این شد که یک ماهیتابه املت برای یک بشقاب اسپاگتی، اطوار در آورد. دنیا رو میبینی ؟

الان هم که آمدیم آپ کنیم با خودمان گفتیم چه بنویسیم ؟ کودک درونمان گفت : ماهیتابه املت ذاتاً شناگر است. گرچه تا سرناجی با لنگه دمپایی تهدیدش نکند، زودتر از ساعت یازده از خواب بیدار نمیشود. این شد که خواستیم عکس هفت سین زیر آبهای خلیج فارس را به نشانه وطن پرستی مان اینجا بگذاریم. اما بر پدر و مادر کسانی لعنت که سایز کوچکش را فیلتر کردند و ما مجبور شدیم یک تکه اش را از گوگل بدزدیم و سایز کامل اش را هم با لینک بگذاریم:

لینک عکسهای کامل

در ضمن به احدالناسی مربوطیت ندارد که این هفت سین در کدام ساحل و در کدام سال و توسط کدام وطن پرست خود فروخته روشنفکر نمایی چیده شده ؟

اگر کسی سوال بپرسد، بشقاب اسپاگتی وبلاگش را میبرد زیر سوال. افتاد ؟؟؟؟

آهان یه چیز دیگه. تبریک سال نوی آن دونفر معلوم الحالی که اسمشان را نمیبرم، قبول نیست. آن پست مال پارسال بود. دوباره باید بیایید!!! آدم که دو سه هفته قبل نمیاد تبریک بگه ؟ به این میگن زیرآبی رفتن. آدم باید غواص باشه! حالا اگه شکیبا بود، مینوشت : قواث !!!!

ما اینجا آجیل هم نداریم. فقط اسپاگتی سرو میشود، با نون خامه ای و همبرگر و هات داگ مخصوص و آیس پک و شام هم کوبیده مخصوص داریم با قرمه سبزی و باقالی پلو با گوشت بره و جوجه کباب و برنج زعفرانی و یه عالم کره و روغن کرمانشاهی رویش. آهان میگو سوخاری هم داریم!

تنکای هم رژیم داره، نمیخوره !

خانونم کوچولو اومدی، چند تا از همکارات رو هم بیزحمت بیار. من ترمز ندارم. شروع کنم به خوردن، دیگه به این سادگی ها بیخیال نمیشم. گفته باشم.

راستی یادم رفت؛ مامان بردیا به عنوان تنها خانواده دار این جمع، با خانواده دعوت دارند.

من الان شما رو دعوت کردم برای عید دیدنی ؟ ببخشید. به دل نگیرید. این پست فی البداهه بود !

فقط میخواستم بگم سال نو مبارک. ما اون غذا ها رو نداریم ها، نیایید!

قبله عالم بسلامت !

بشقاب اسپاگتی — Mon, 01 Mar 2010 07:45:23 GMT

یکمی از قسمت قبل :

واقعیت از این قرار بود که در عرض یک شب تمام دختران حرمسرای سلطان ناگهان replace شده و به جای آنها یک سری دختر ترگل ورگل متعلق به هزاره سوم و با آخرین مدهای 2011 پاریس و لندن و میلان روی خاتونهای قبلی ضل اللهOverWrite شده بودند و حتی نگارنده این خطوط هم درست نفهمیده چجوری ؟

اما موضوع اینجاست که با اینکه سری جدید دخترها فارسی حرف میزدند؛ اما اهالی اندرونی قبله عالم حتی متوجه یک کلمه از حرفهای این دخترهای لاغر با این لباسها و ریخت عجیبشان نمی شدند. دخترها هم از بیانات حکیم باشی و غرغرهای خانم والده و سنبل چیزی سر درنمی آوردند اما درواقع برای هیچکدام از آنها مهم نبود که این فسیل های عهد شاه وزوزک دارند چه قدقدی میکنند ؟ مهم اینجا بود که :

تینا DVDPlayer میخواست تا season جدید preson Break را ببیند اما توی این خراب شده هیچکس نمیدانست DVDPlayer چیست ؟

پارمیدا موبایلش آنتن نمیداد

سکینه، معروف به ژانت دیشب را دربست توی یک پارتی گذرانده بود و حالا فکر میکرد اینجایی که ازش سر درآورده یک کلانتری جدید است که سند مند هم نمیخواد، سنبل هم از آدمای گشت ارشاده!

مینا که امروز میخواست بره Wii بخره، الان سخت در فکر این بود که مگه هیکل سنبل چقدر سنگینه که دسته جوی استیک اش را به این روز انداخته ؟

یاسمین حاضر بود قسم بخورد که ظل الله، قبله عالم را توی فیلم آواتار دیده. اما یادش نمی آمد کدوم صحنه ؟

سمیرا خودش را آماده کرده بود اگر به فینال لیگ برتر باشگاههای انگلیس نرسد، خانم والده را همچین از وسط جر بدهد که یک پایش را بگذارند توی دروازه استقلال؛ اون یکی رو هم بگذارند توی دروازه پرسپولیس...

مرضیه هنوز توی فکر انگشتر عقیق حکیم باشی بود و داشت فکر میکرد عجب شانسی بدی داره

تبر به استخوان مهدعلیا میزدی، خونش در نمی آمد. قبلاً وقتی وارد حرم میشد، تمام زنان، حتی کادین سلطان که سوگلی درجه اولش بود؛ چشم بر زمین میدوختند. حالا حرمسرا مثل یک دارالمجانین شده بود و حتی یکی از این زنان اجنبی، جسارت کرده و گیس بافته مادر ضل الله را محکم کشیده بود تا ببیند اصل است یا به قول خودش مثل موهای نیکول کیدمن ، در فیلم nine، کلاه گیس گذاشته !!؟

مهدعلیا درحالیکه دستمال حریر زربفت اش را محکم در دستش میچلاند؛ به سراغ پسر تاجدارش رفت تا با هم چاره ای بجویند. شاید اندرونی جنی شده بود ؟ شاید ضل الله در موال با صدای بلند آواز خوانده بود و از ما بهتران صدایش را شنیده بودند ؟ شاید یکی از این خاجه های احمق توی تاریکی آبجوش روی زمین پاشیده بود و اجنه را عصبانی کرده بود و حالا اندرونی جنی شده بود ؟ باید ضل الله فکری میکرد. باید میفرستاد سراغ آمیرز عبدالشکول جن گیر.

ضل الله هاج و واج روی تخت اش نشسته بود. یک دست اش روی شمشیر مرصع اش بود و با دهانی نیمه باز و چشمانی بهت زده به ژانت نگاه میکرد که تقریباً عریان، با موهایی بلند و بور و بدنی کاملاً لخت، یک دست لباس رقص عربی معلوم نبود از کجا گیر آورده و خودش برای خودش میزد و میرقصید. ژانت داشت با خودش فکر میکرد اینجا عجب کلانتری باحالی است که نه سند میخواهد، نه به آدم گیر میدهند. تازه خیلی هم شیک و پیک است. فقط حیف که افسر نگهبانش خیلی لندهور است. البته توفیری هم ندارد. همه افسر نگهبانها همینطوری لندهور هستند. تا حالا هیچ افسر نگهبانی دیدی شبیه براد پیت باشه ؟ با ورود مهد علیا، و مذاکرات خصوصی اش، رقص عربی ژانت تبدیل به تکنو شد و چون لباسش یکمی شل و ول بود؛ کاملاً لخت شد و ضل الله از حال رفت و مهد علیا یک کشیده توی گوش ژانت خواباند چهار پنج تا کشیده به عوض آنی که زده بود تحویل گرفت و تازه یک لگد هم به یک جایی اش خورد که نگوییم بهتر است !

به این ترتیب شد که آمیرز عبدالشکول بصورت emergency برای جن گیری راهی دربار شد و وسایل جن گیری اش را هم با خودش آوردو وسط راه آژیر کشد تا بقیه از سر راهش کنار بروند و دخترها که تاحالا از این بساط ها ندیده بودند؛ دور کشکول و سرکه و آب دعا و سرکتاب آمیرز عبدالشکول که همان ثانیه عبدی نام گرفت جمع شدند:

- عبدی؛ تو هکری ؟

- میتونی ID دوست پسر منو هک کنی ؟

- میتونی بفهمی چند تا شماره ایرانسل داره ؟

- پسورد یاهو رو هم بلدی در بیاری ؟

- غلط کردی. اگه اینکار رو بکنه very sign باید به یاهو خسارت بده

- نسوز کننده های NFS کربن رو هم داری ؟

- فیلم 2012 رو دیدی ؟ بنظرت سال 2012 دنیا نابود میشه ؟ یعنی من برای کنکور ارشد نخونم ؟

آمیرزعبدالشکول بدبخت فقط میلرزید و بسم الله میگفت و اشک میریخت و دستهایش را در سرکه میکرد و در هوا یک اشکال نا مانوسی رسم میکرد. از زیر جایی که نشسته بود هم یک مایعی با منشاء انسانی جاری بود که در هزاره سوم به بعد در آزمایشگاهها آن را در لیوان میریزند و صبح ناشتا از آن استفاده طبی میشود.

ناگهان سنبل بشکن زنان پرید وسط جمع و شروع کرد قر دادن. به قول دخترها؛ رفته بود روی mood سروتونین! دیگر وقت ناهار شده بود. آنروز با این بحرانی که در حرم پیش آمده بود، هیچکس دل و دماغ غذا خوردن نداشت. اما شاه شاهان، قبله همایونی، ضل الله، زاویه دو عالم ،سجده گاه بی پناهان جهان و خلاصه بگیر برو تا آخر داشت فکر میکرد این سری از سری اول همچین باحال ترند! اون قبلی ها خیلی پشمالو بودند. خب حق هم داشت بنده خدا. این همه داشت خرج میکرد، اینهمه داشت هزینه نگهداری حرم رو میداد، بعد میرفت جلو روبنده دختره رو میزد بالا، پشمهاش اندازه آمیرز ابوالقاسم واعظ بود. آدم به کی بره بگه ؟

خلاصه همانطور که مهد علیا داشت مدام به عبدی« همان آمیرز عبدالشکول » سیخ میزد که یه آب دعایی ، یه قلیاب سرکه ای چیزی بپاشد روی این دیوارها، سلطان یک لگد به ماتحت سنبل زد که سور و سات ناهار آن روز را برای مهمانان حرم فراهم کند. و از همیشه هم مفصل تر فراهم کند.

همه دخترها رو کردند به مهدعلیا : « توی پرانتز عرض شود که همه دخترها متفق القول بودند که این پیرزن شبیه خدمتکارهاست !»

- من لازانیا میخوام

- من vegetarian هستم اسکل. ور نداری جلوی من بلدرچین بذاری.

- من کباب بره شیکم پر میخوام

- من یه غذایی توی اینترنت دیدم، اما نمیدونم اسمش چی بود ؟ فقط عکسش رو دیدم همونو میخوام

- موساکای میگو برای من بیار

- تو بلدی عین مامانم برام قرمه سبزی درست کنی؟ بلد نیستی ؟ پس غلط میکنی برای ناهار مهمون دعوت میکنی زنیکه سلیطه

- اصلاً اسپاگتی بخوریم. لابد اسپاگتی هم بلد نیستی درست کنی ؟ پس هیکل گنده کردی که چه خاکی تو سرت بریزی ؟ اسمت چی بود ؟ مهد کودک ؟

داشت کار به گیس و گیس کشی میکشید که سلطان مخ تینا را گرفت بکار. تینا بصورت حرفه ای فیلم میدید و الان هم دربه در دنبال یک DVDplayer میگشت و تا حدودی هم میفهمید چه اتفاقی افتاده. اما نمیتوانست توضیحی برایش بیابد. همانطور که مهدعلیا داشت جواب بیست تا پتیاره تر از خودش را میداد که فکر میکردند در این قصر مادر شاه، خدمتکار و آشپز است، شاه به تینا گفت :

- خانم زیبا، آیا مایلید شما را برای گردش به باغ ببرم ؟

- تو چرا عین کسخول ها حرف میزنی ؟

- ببخشید ؟ متوجه نشدم ؟

- هیچی بابا بیخیال! میخوای ببرمت جاییکه دخترهاش همه همینطورین !!؟

سلطان متوجه نشد که تینا تا حدودی او را گرفته. و در واقع به تنها چیزی که فکر میکند، season بعدی سریال preason break است. وگرنه برای تینا چه فرقی میکند که ناصرالدین شاه ، شاه شهید باشد، یا شاه مفقوالاثر یا احیاناً جانباز 99% ؟ او فقط سریالش را میخواست. حالا بگذار این شاه در تاریخ مفقود الاثر شود!

بنابراین گفت :

- برای اینکه بروی جایی که همه دخترهاش اینطور زیبا باشند، باید از این دار و دسته جدا نشوی. تازه اینها زشت ترینشان هستند. یکجایی هست به اسم هالیوود که زیبا ترین حوریان بهشتی را برای شاه آماده کرده اند.

خلاصه شاه را پخت. آنهم برای یک DVDPlayer بی قابلیت. وقتی برگشتند به اندرونی، هنوز از فکر چیزهایی که شاه ممکن بود ببیند، آب از لک ولوچه اش آویزان بود! البته تینا هم نامردی نکرده و فقط در مورد هالیوود باهاش صحبت کرده بود . هیچ وصفی از زیر پل سید خندان و میدان انقلاب و میدان امام حسین و غیره به میان نیاورده بود، مبادا به DVDPlayer اش نرسد.

نامرد.

توی اندرونی، هنوز بر سر اینکه چه کسی ناهار بپزد و چه بپزد دعوا بود.

برای دخترها هیچ مساله ای نبود ناهار نخورند. همه شان رژیم داشتند. اما شاه تا حالا یک روز بی قوت سپری نکرده بود. همین باعث شد بیشتر برود قاطی دخترها تا باهاشان برود « هالیوود» ! ودیگر کم مانده بود به قد قد کردن بیفتد! بیچاره چیزی هم از صحبتهایشان نمیفهمید. اصلاً نمیدانست Ex-Party چیست !!!؟

شام شب هم همان بساط ناهار ظهر را داشت. دخترها یکصدا میگفتند :

- پیتزا سفارش دهید.

فقط در نوعش اختلاف نظر داشتند. و اهالی کاخ فکر میکردند دخترها میخواهند سفارش دوخت لباس برای سر سفره نذری مادر شاه بدهند. آنهم این وقت شب. و یقین کردند که یکی توی موال با صدای بلند آواز خوانده و اجنه را کفری کرده.

شب صبح شد.

فکر میکنید چه شد ؟

البته همه گشنه خوابیدند. بخصوص سنبل بدبخت بی جنبه که تمام عمرش حتی با یک دختر چت هم نکرده بود، چه رسد به اینکه با یک مونث، دوست شود!

همه دلشان میخواست، یعنی برنامه ریزی کرده بودند که ظل الله را با خودشان ببرند به هزاره جدید، در میدان ولیعصر برایش شغل ایجاد کنندو حتی تینا فکر اینجایش را هم کرده بود و با خودش گفت که میرود به یکی از این خطی ها میگوید اگر هر روز دربست او را ببرد دانشگاه و بیاورد، ضل الله هم برایش داد میزند :

ونک - کردستان

دونفر

و ضل الله هم همانروز چمدانش را بست و گذاشت بار الاغ. و مقدار زیادی از جواهرات سلطنتی را هم با خوشحالی در آنجای الاغ استتار کرد تا بعداً به خانمهای کلاس بالای هالیوود خلعتی بدهد.

نشد دیگه. نشد.

چون فردایش دوباره همان زنهای چاق و ریشوی قبلی حرم سر جای اولشان Recover شدند. دنیاست دیگه !!!

دنیاست.