1. Na pierwszy ogień pójdzie poprawiacz spacji. Jak często trafiają się wam dokumenty formatowane za pomocą 20 spacji? Za pomocą tego cuda wywalimy wszystko co ma powyżej dwóch za koleją.

class SpaceFixer implements TextJob {
   public function process($string) {
      $string = trim($string);
      $string = preg_replace('/\s{2,}/' , ' ' , $string);
      return $string;
   }
}

Zasada działania prosta: najpierw wyrzuć wszelkie spacje przed i za stringiem, a następnie poszukaj dwie lub więcej spacji za koleją i zamień je na pojedyncze.

2. Teraz coś sporo trudniejszego: dodawacz twardych spacji do spójników. Zasada działania taka: znajdź mi spację, pojedynczy znak, znowu spację i jeden lub więcej znaków (np. jedzenie_i_picie).

class AddNbsps implements TextJob {
   public function process($string) {
      $output = ''; // inicjalizujemy pustą zmienną, zostało mi to po Javie
      foreach ($this->splitStringsByTagChar($string) as $split) {
         $output .= substr($split , 0 , 1) == '<' ? $split : $this->fixLine($split);
      }
      return $output;
   }
   private function splitStringsByTagChar($string) {
      return preg_split('/(<.+?>)/', $string, -1, PREG_SPLIT_NO_EMPTY | PREG_SPLIT_DELIM_CAPTURE);
   }
   private function fixLine($line) {
      return preg_replace('/(\s{1}[-\("\w]{1})\s{1}([-\)"\w]+)/' , '$1&nbsp;$2' , $line);
   }
}

Jak widać trochę się pokomplikowało. Po co nam te dodatkowe funkcje? Ano po to żeby nie popsuły się nasze HTMLowe tagi. Funkcja splitStringsByTagChar niezachłannie szuka czegoś co przypomina sekwencję <coś> i szatkuje nam ciąg do tablicy.

Operator trójargumentowy po foreach sprawdza czy element tablicy zaczyna się od znaku < . Jeżeli tak, to zostawia go w spokoju, a jak nie, to kieruje do przeróbki do fixLine. Można zauważyć, że oprócz klasy znaków \w (alfanumeryczne i _) dodałem również ” ( ). Po przeanalizowaniu kilku tekstów stwierdziłem, że tak lepiej działa (a mogłoby pewnie lepiej gdybym poświęcił na to jeszcze trochę czasu).

3. Wyszukiwacz linków.

class AddLinks implements TextJob {
   public function process($string) {
      return preg_replace('`(?<!href="|src=")((https?://|www\.)[\w{1,}./?=#&]+)`i' , '<a href="$1">$1</a>' , $string);
   }
}

Tutaj można zauważyć dziwną konstrukcję (?<! Jest to asercja wsteczna. Działa tak: znajdź mi ciąg znaków zaczynający się od http:// lub www., a jak znajdziesz, to sprawdź czy czasami przed znalezionym ciągiem nie ma konstrukcji z asercji. Po co to? Do wykrycia, czy link znajduje się już w tagu <a href=” lub <img src=”, a więc czy nie popsujemy kodu html. Do tego mógłbym równie dobrze użyć funkcji szatkującej z poprzedniego modułu, ale chciałem żeby było trudniej

Jak tego wszystkiego używać? Dosyć prosto: w atrybutach podajemy moduły, które nas interesują i podajemy tekst:

$jakisTekst = 'Ala ma kota, a kot ma HIV';
$txtProcesser = TextProcesser::getInstance(array('SpaceFixer','AddNbsps','AddLinks'));
$processedTxt = $txtProcesser->processJobs($jakisTekst);

Tekst będzie przetwarzany w podanej kolejności. Fajne, co?
[czeka na oklaski]

Parę rzeczy da się poprawić z automatu poprzez przetworzenie przez procesor tekstu. Skąd taki wziąć? A napiszemy sobie sami.

W tym wpisie stworzymy “rusztowanie”, a w następnej części parę modułów robiących jakieś konkretne rzeczy.

Pierwsze czego potrzebujemy to interfejs pojedynczego modułu przetwarzającego tekst. Będzie banalnie prosty: metoda process pobiera stringa i zwraca przetworzonego stringa.

interface TextJob {
   public function process($string);
}

Dalej piszemy klasę procesora tekstu.

class TextProcesser {
   private $jobsToDo = array();
   private function __construct() {}
   public static function getInstance($params = array()) {
      $textProcesser = new TextProcesser();
      foreach ($params as $param) {
         try {
            if (!class_exists($param)) throw new Exception('Klasa ' . $param . ' nie istnieje!');
            $param = new $param;
            if (!($param instanceof TextJob)) throw new Exception('Klasa ' . $param . ' nie obsluguje interfejsu TextJob!');
         } catch (Exception $e) {
            echo $e->getMessage();
            die();
         }
         $textProcesser->addJob($param);
      }
      return $textProcesser;
   }

   private function addJob(TextJob $tj) {
      $this->jobsToDo[] = $tj;
   }

   public function processJobs($string) {
      foreach ($this->jobsToDo as $job) {
         $string = $job->process($string);
      }
      return $string;
   }
}

Po kolei:

1. Zmienna $jobsToDo trzyma tablicę prac do wykonania.
2. Klasy nie będziemy tworzyć poprzez konstruktor, dlatego został zmieniony na prywatny.
3. Statyczna metoda getInstance tworzy obiekt procesora i przy okazji sprawdza czy podana tablica $params zawiera istniejące klasy i czy implementują one interfejs TextJob.
4. Metoda addJob dodaje kolejną pracę do wykonania do kolejki.
5. processJobs wykonuje właściwą robotę — pobiera stringa do przetworzenia i w kolejności dodania prac przetwarza go.

Co mamy do tej pory? Klasę, do której możemy dodawać tyle konkretnych zadań ile chcemy, o ile tylko implementują interfejs TextJob. W następnej części będziemy wyrzucać zbędne spacje, dodawać twarde spacje i szukać linków.

Próby odpalenia przez tryb awaryjny powodowały błysk niebieskiego ekranu z błędem i natychmiastowy restart. Przywrócić system również się nie dało.

To, że nie działał Avast to jeszcze nic. Nawet nie dało się uruchomić programów do zbierania logów typu ComboFix czy Gmer.

Postanowiłem, że spróbuję szkodnika podejść z zewnątrz poprzez wypalenie na CD-RW jakiegoś antywirusa typu Live CD. Wybór padł na G Data AntiVirus. Dzięki niemu dowiedziałem się, że mam do czynienia z niebezpiecznym stworem: wirusem Bagle (dokładny typ Win32.Bagle.SUQ@mm). G Data wprawdzie usunął 64 miejsca, w których wirus zdążył się zreplikować, problem jednak istniał nadal.

Idąc tą instrukcją utknąłem niestety przy próbie przywrócenia trybu awaryjnego. SafeBootKeyRepair nie umiał sobie poradzić. Szukając czegoś innego natknąłem się na Findy Kill — program dedykowany do usuwania Bagla. Program poradził sobie z infekcją błyskawicznie (wykrył jeszcze ponad 50 miejsc zadomowienia wirusa) i nawet przywrócił tryb awaryjny.

Rady na przyszłość?

• nie ściągaj podejrzanych programików z netu — to chyba oczywiste, ale widać ciągle nie dociera
• odłącz kabel z netu w zainfekowanym kompie jeżeli możesz — zapewne puszcza sporo spamu lub co gorsza robi jako zombie
• najlepiej nie używaj Windowsa — tu oczywiście żartuję

Od 2 do 7 lutego byłem sobie w Warszawie. Wysłano mnie na szkolenia trenerskie w ramach Programu Rozwoju Bibliotek. Biblioteki wojewódzkie (a więc i Biblioteka Śląska) zobowiązały się do przeszkolenia bibliotekarzy z bibliotek regionu, które otrzymają sprzęt komputerowy (prezentacja tutaj). Będę miał przyjemność brać udział w szkoleniach tych osób.

Jeżeli ktoś nie za bardzo wie o co chodzi to wyjaśniam kąśliwie w skrócie: Fundacja Melindy i Billa Gatesa dysponująca ułamkiem sumy “skoszonej” od uzależnionej od Microsoftu polskiej administracji publicznej, “dobroczynnie” zdecydowała się podarować najbiedniejszym bibliotekom w Polsce sprzęt, oprogramowanie (Win 7 + Office 2007) i darmowy internet przez kilka lat. Dodatkowo, dla niepoznaki, szkolenia bibliotekarzy przeprowadzą trenerzy przeszkoleni w używaniu produktów Microsoftu (m.in. ja ).

Warto by zastanowić się ile sprzętu dałoby się kupić za pieniądze wywalane na licencje za MS Windows i Office. W końcu utrwaliło się wszystkim, że sprzęt + oprogramowanie = PC + Windows. Mam rację?

Teraz przejdę do wrażeń z pobytu w Warszawie:

1. Dworzec Centralny — sporo większy niż w Katowicach. W lepszym stanie technicznym (działające ruchome schody!), ale za to bardziej śmierdzący. No cóż, nie można mieć wszystkiego…
2. Chodniki zdecydowanie słabiej odśnieżone niż w Katowicach. Czyżby Warszawiacy poruszali się wyłącznie samochodami?
3. Liczba psich kup na metr chodnika w centrum może śmiało konkurować z liczbą w Katowicach (zwanych czasem “Kupowicami”).
4. Muzeum Wojska Polskiego — old fashion muzeum. W każdym pomieszczeniu siedzący na stołeczkach cerberzy patrzący na każdy ruch zwiedzających. Najlepiej byłoby zamknąć muzeum, wtedy muzealnicy spokojnie mogliby czekać na koniec dniówki nieniepokojeni.
5. Muzeum Powstania Warszawskiego — całkowite przeciwieństwo poprzedniego. Wszystkiego możesz dotknąć, posłuchać i zobaczyć parę filmów. Pomysł przyjścia tam w dzień wolny (niedziela) był całkowicie chybiony. Czułem się jak w supermarkecie: masa ludzi z dziećmi zbierającymi karteczki z datami.

Na koniec mam dla Was specjalny bonus z muzeum: MS Fail, czyli kolejny powód, dla którego Windows to system, któremu nie można zaufać.

Efekt można zobaczyć tutaj.

Można powiedzieć, że do tego typu roboty przygotowywałem się 2 lata. Co składa się na całokształt strony?

• 3300 linii kodu PHP,
• 600 linii kodu HTML,
• 380 linii kodu CSS,
• 80 linii kodu JavaScript

Zastosowane narzędzia “dobajerowujące”:

• jQuery,
• jQuery Uploadify,
• jQuery Lightbox,
• Tiny MCE

Strona została napisana “od zera”, tzn. wszystko co składa się na stronę to mój autorski projekt. Mamy tutaj np.:

• autorska galeria (tworzy miniaturki zadanego rozmiaru, skaluje zdjęcia, dodaje do bazy danych),
• autorska captcha,
• ajaksowy uploader plików z normalizacją nazw,
• procesor tekstu dodający twarde spacje za spójnikami,
• system newsów dynamicznych (tzn. pobieranych z bazy),
• system stron statycznych (tzn. z pliku),
• obsługa “ładnych linków” za pomocą mod_rewrite,
• możliwość edycji tego wszystkiego w miarę prosty sposób

Jednocześnie odcinam się od strony graficznej. Wykonała ją moja żona. Bez bicia przyznaję się, że nie znam się na tym. Ja tylko dostałem obrazek w pdf i miałem przełożyć go na XHTML/CSS. Pod różnymi przeglądarkami trochę kuleje wygląd, ale ciągle nad tym pracuję

Ogólnie mówiąc, uniwersytet dostał “dużo za niedużo”. Nie powiem ile ich to kosztowało, bo zostanę posądzony za “psucie rynku” (ta uwaga w kontekście ostatniego wykopu).

Update 25.01.2010: Uznałem, że RSS warty był zaimplementowania. Tym sposobem dochodzi do witryny jeszcze autorski generator RSS

Ja swoją przygodę z Head First za namową wykładowcy zacząłem od “Object-Oriented Analysis&Design”. Potem było “Design Patterns” i nagle okazało się, że programować w PHP można w zupełnie inny sposób niż “ciurkiem”. Patrząc z perspektywy czasu, należało PHP również rozpocząć od HF. SQL i Java tak samo. Błędem w moim przypadku było zażyczenie sobie na urodziny “Thinking in Java” do nauki Javy od zera. Skutecznie na jakiś czas dałem sobie spokój z Javą (ale całe szczęście zacząłem od nowa po przeczyteniu “Head First Java”). Nie mam oczywiście nic do “TiJ”, ale poziom trudności dla nowicjusza jest po prostu za duży.

Ostatnio w moje łapki trafiła pozycja wydawnictwa Packt Publishing “Programowanie obiektowe w PHP 5″ autora obco brzmiącego nazwiska Hasina Haydera. Helion wydaje książki tego wydawnictwa w sporo niższych cenach niż zwykle (pewnie biorą mniejszą marżę od O’Reilly i oczywiście średnia liczba stron jest mniejsza). Po przeczytaniu również muszę stwierdzić, że książka “daje radę”. Autor wprowadza nas w rzeczy, które najprawdopodobniej nam się mogą przydać, w razie czego odsyłając do dokumentacji Łatwo serię rozpoznać po ujednoliconej szacie graficznej.

Eh, jakie życie byłoby piękne gdyby Helion przekazywał egzemplarz obowiązkowy bibliotekom tak jak mówi ustawa… (myślę to w czasie kiedy myślę o “Myśleniu obiektowym w programowaniu” Matta Weisfelda, które stanie się moim następnym celem).

Na różnych mądrych forach wyczytałem, że PHP to właściwie zabawka, a prawdziwe programowanie zaczyna się dopiero od Javy. Szkoda tylko, że niektórzy nie zauważają, że “zabawki” typu Allegro napisane są w PHP. Dodatkowo zachęcony hasłem “write once, use everywhere” zainstalowałem sobie NetBeans na Ubuntu i “ruszyłem z tym koksem”.

Co nowego zauważyłem w Javie z punktu widzenia znajomości wyłącznie PHP (nie liczę Logo, Basic a potem Turbo Pascal za dzieciaka):

• Nie ma w Javie zmiennych bez wcześniejszego zadeklarowania ich typu. Koniec ze zmienną będącą raz integerem, a innym razem stringiem.
• Koniec z funkcjami zwracającymi wartości ładnie w PHPDoc nazwane mixed, czyli jak wszystko fajnie poszło, to return true, jak niefajnie to false, a jak trochę fajnie to stringa.
• Przeciążanie metod to jest to czego mi brakuje w PHP. Wiele zadań programistycznych dałoby się łatwo i szybko rozwiązać gdyby można było przeciążać metody (np. różne warianty konstruktora).
• Tablice mają z góry ustaloną liczbę elementów. Z drugiej strony mamy rozbudowane implementacje kolekcji typu List, Set i Map (w których słabo się jeszcze poruszam na dzień dzisiejszy).
• Cała nowa grupa zagadnień (i angielskiego słownictwa) w ogóle nie występujących w PHP, czyli współbieżność (problem dostępu wielu wątków do tych samych danych, zakleszczenia, wzorzec producent-konsument itd.)
• Ciekawe rozwiązanie “niuansików OSowych”, np. w windowsach ścieżki dostępu tworzy się znakiem \ , a w uniksach / . Wpisując File.pathSeparatorChar Java sama dobierze sobie odpowiedni znak.
• Budowa interfejsu graficznego i jego oprogramowywanie (nieźle rozwiązane w NetBeans).
• Wszystko jest obiektem i dziedziczy po Object!
• Nie da się niechlujnie pisać kodu Towarzysz kompilator (to również nowość) od razu zgłosi, że mu się coś nie podoba.

Z punktu widzenia czytelnika tego bloga zapewne wygląda to tak jakbym zabierał się za wszystko tylko po łebkach. Może i trochę tak jest, że szybko się czymś nudzę, ale w tym przypadku chodzi o czystą ciekawość czy rzeczywiście “poważna Java” jest aż tak trudna do zrozumienia. Po miesiącu nauki stwierdzam, że nie jest to takie trudne. Oczywiście mam tutaj na myśli same podstawy języka (bez tych tysięcy bibliotek). Samo czytanie dokumentacji to już wyzwanie

<?php
class Klon {

   // Ogolna liczba klonow
   private static $liczbaKlonow = 0;
   // Nr konkretnego klona
   private $klonNr;

   public function __construct() {
      // Na etapie konstruktora przypisujemy polu klonNr wartość 0,
      // jako iż nie jest żadnym klonem
      $this->klonNr = 0;
      // Dodatkowo wywalamy na ekran komunikat upewniający nas, że uruchomiono konstruktor
      echo 'Uruchomiono konstruktor i stworzono obiekt Klon!<br />';
   }

   public function __clone() {
      // Zwiększamy licznik liczby wszystkich klonów
      self::$liczbaKlonow += 1;
      // Przypisujemy aktualną wartość licznika nowo utworzonemu klonowi
      $this->klonNr = self::$liczbaKlonow;
   }

   // Proste sprawdzenie czy obiekt jest klonem, a jeżeli tak to którym
   public function getKlonNr() {
      if ($this->klonNr == 0) return 'nie jest klonem';
      return 'jest ' . $this->klonNr . ' klonem';
   }

   // Zwrócenie liczby wszystkich klonów obiektu
   public function getLiczbaKlonow() {
      return self::$liczbaKlonow;
   }
}

$oryg = new Klon();
// Klonujemy "oryginalny" obiekt
$klon1 = clone $oryg;
$klon2 = clone $oryg;
// Klonujemy klon
$klon3 = clone $klon2;

// Wypisujemy "kto jest kim"
echo 'Zmienna $oryg ' . $oryg->getKlonNr() . '<br />';
echo 'Zmienna $klon1 ' . $klon1->getKlonNr() . '<br />';
echo 'Zmienna $klon2 ' . $klon2->getKlonNr() . '<br />';
echo 'Zmienna $klon3 ' . $klon3->getKlonNr() . '<br />';

echo 'Wszystkich klonow: ' . $oryg->getLiczbaKlonow() . '<br />';
?>

Uruchomienie kodu wyświetli:
Uruchomiono konstruktor i stworzono obiekt Klon!
Zmienna $oryg nie jest klonem
Zmienna $klon1 jest 1 klonem
Zmienna $klon2 jest 2 klonem
Zmienna $klon3 jest 3 klonem
Wszystkich klonow: 3

Wnioski:

• podczas klonowania nie jest uruchamiany konstruktor,
• metoda __clone() wywoływana jest po sklonowaniu obiektu, a zmieniając coś poprzez $this->cośTam operujemy już na klonie!
• prywatne zmienne statyczne to fajna zabawa

Od momentu wprowadzenia nowej funkcjonalności dzieje się coś dziwnego. Wszyscy użytkownicy jednoczą się w celu “zatopienia śledzia”. To jednoczenie polega na całkowicie bezmyślnym wklejaniu różnego rodzaju kodów wyłączających. Hiciorem wg mnie jest 5P13RD4L4J-5L3D21U wklejane przez wykształconych znajomych. Jest to tak zabawne (i żenujące), że stało się pożywką dla JoeMonstera. Okazuje się, że nie tylko moich znajomych opanowała jakaś dziwna fala “antyśledzikowa”, ale jest to działanie ogólnopolskie. Powstał nawet “blog antyśledziowy”.

Skoro nie podoba się Śledzik, to po prostu nie używajcie. Spamując głupimi linkami uniemożliwiacie korzystanie z nowej funkcjonalności zainteresowanym. Praktycznie od początku istnieją co najmniej dwa sposoby wyłączenia “śledzia”:

• “legalna” — poprzez kliknięcie przycisku “nie śledź” przy każdym znajomym
• “nielegalna” — poprzez skorzystanie z instrukcji zawartych np. tutaj lub jeżeli macie Firefoksa i Adblock Plusa do reguł blokowania dodajecie nasza-klasa.pl#DIV(id=sledzik_box)

W ten co teraz sposób kompromitujecie się coraz bardziej. Wklejajcie dalej różne głupoty, a ich twórcy będą się nieźle bawić.

Źródło: demotywatory.pl

Aktualizacja z 30.09.2009, pojawił się nowy kandydat na hicior śledzikowy:

J3273M-D38113M <– Wklej cala ta wiadomosc, razem z tym kodem na sledzika, a on zniknie NATYCHMIAST! Potwierdzone przez administratora portalu Nasza-Klasa.pl!

Na stronie www.opera.com mamy ładną paczkę deb przygotowaną specjalnie pod Ubuntu. Niestety wszystkie przeglądane strony wyglądają hmm… zbyt “ruchomo i kolorowo” (a to za sprawą wszechobecnych reklam, od których odwykłem). Spróbowałem tego ustrojstwa się pozbyć. Poniżej recepta:

Wyłączamy Operę.

W naszym katalogu domowym znajdujemy ukryty katalog .opera i tworzymy tam pusty plik o nazwie urlfilter.ini

Do pustego pliku wklejamy ten tekst:

Opera Preferences version 2.1
; Do not edit this file while Opera is running
; This file is stored in UTF-8 encoding

[prefs]
prioritize excludelist=1

[include]
*

[exclude]

Następnie ze strony http://niecko.pl/adblock/adblock.txt wklejamy całą zawartość począwszy od *ad2.* aż do whitelist. Dodatkowo możemy wkleić adresy stąd. Ostrzegają jednak, że im więcej wpisów tym wolniej uruchomi się Opera. Zapisujemy plik.

Odpalamy Operę i w razie napotkania reklam używamy prawego przycisku na wolnym polu i opcji zablokuj zawartość… w celu uzupełnienia filtrów (dodadzą się na koniec urlfilter.ini).