Bij creatieve werkmethodes in coaching is er geen mooi of lelijk, goed of fout. Het gaat niet om het resultaat maar om de weg ernaartoe. Het werkstuk heeft betekenis voor degene die het gemaakt heeft. Het is een tastbare herinnering aan het proces. Het helpt je om dat wat belangrijk was te onthouden.

Beelddenken is een bewustwordingsinstrument dat kan worden gebruikt om een nieuwe koers te bepalen die leidt naar gewenste veranderingen en doelen.

In een gesprek geven we met taal woorden aan de eigen binnen- en buitenwereld. Op deze manier vertalen we onze gevoelens, innerlijke beelden en reacties. We geven op deze manier betekenis aan die wereld. Naast de gesproken woorden is het goed om de betekenis te laten ontstaan door kunstzinnig bezig te zijn. Dit geeft contact met nog onbekende en waardevolle delen in onszelf. Door het tekenen, schilderen, boetseren en schrijven maak je je aan jezelf bekend op een manier die niet direct onder woorden te brengen is.

Het kunstzinnige proces ondersteunt op een creatieve manier het verwoorden en beantwoorden van werk- en levensvragen.

Door imaginatie (dit is de kunst van het hanteren van innerlijke beelden) krijg je meer grip op de manier waarop de geest informatie codeert, opslaat en verwerkt. Innerlijke beelden vormen het fundament, de bouwstenen van wat mensen zijn en doen.

Mensen spreken, denken en voelen in beelden en handelen vanuit hun beelden. Hoe belangrijk beelden zijn blijkt uit het feit, dat mensen voortdurend beelden gebruiken om situaties en hun beleving te beschrijven “ik zit in de put”"het was alsof ik vleugels kreeg” “het ligt als een steen op mijn maag” enz.

Door creatief bezig te zijn worden de veerkracht en het probleemoplossend vermogen geactiveerd. Je krijgt verbinding met wat je innerlijk wezenlijk bezighoudt. Op deze manier dring je sneller door tot de kern van de zaak.

Mijn visie op 2012 is dat dit een belangrijk aspect vormt voor wat nodig is om de uitdagingen die voor ons liggen het hoofd te bieden.

Als kleinschalig initiatief start ik 15 februari met het Schildercafé.
Kijk voor meer informatie op Het Schildercafé.
Wil je meer weten hoe kunstzinnig werken jou zou kunnen helpen in individuele sessies, mail je vraag dan naar loes@kerncoaching.nl.

Loes Vrolijk

Ik nodig je uit op je eigen wijze mee te doen en een moment te nemen voor een stukje bezinning. Ik geef je daartoe de volgende oefening:

Bezinningsoefening

Bezinning
Neem voor jezelf op jouw manier de tijd om stil te staan bij deze tijd van december. Het seizoen, het licht en het donker om je heen. Buiten in de natuur en binnen, misschien bij de kerstboom. Over een paar weken begint er een nieuw jaar.
Wat vraagt nu jouw aandacht?
Maak vanuit die focus een naamgedicht. 

Naamgedicht
Schrijf je voornaam of roepnaam verticaal aan de linker zijde van een pagina. Zet één letter op elke regel. Vervolgens maak je van elke regel, die dan begint van een letter van je naam, een woord of een zin. Je vormt zo een gedicht van jouw naam. Laat iedere zin iets positiefs over jou vertellen.

Lees het gedicht hardop aan jezelf voor
Probeer dat vloeiend te doen. Zo nodig doe je dat een paar keer.
Mijn ervaring is dat het gedicht pas bij de tweede/ derde keer lezen in jezelf gaat doorklinken. Door het hardop voor te lezen breng je het in de wereld. Het is een vorm van expressie. 

Tekening
Beeld het doorklinken van het naamgedicht uit door met pastelkrijt een tekening te maken. Wees daarbij zacht voor jezelf. Neem de tijd ook in de beweging van het tekenen. Wat zie en ervaar je als de tekening klaar is? Wat wens je jezelf toe voor het nieuwe jaar?
Als je wilt kun je hier wat over schrijven.

Affirmatie
Zet je wens om in een affirmatie. Dat betekent een kernachtige positieve zin die je levenskracht versterkt. Een zin gesteld in de tegenwoordige tijd. Zo kan deze zin als je hem uitspreekt je gedachten en gevoel op een positieve manier beïnvloeden en versterken.

Laat dit je mantra zijn waar je iedere morgen mee begint in 2012.

Een man zat op een zonnige middag rustig te genieten in zijn tuin. Zijn oog viel op een cocon waar net wat beweging in kwam. Er verscheen een kleine opening in de cocon en een vlinder probeerde met veel moeite zijn weg naar buiten te vinden door dat kleine gaatje heen. Tot verwondering van de man was de geboorte van de vlinder een niet zo gemakkelijk proces. De vlinder was anderhalf uur bezig om te proberen uit de nauwe opening te komen. Hij raakte daardoor vrijwel uitgeput, want hij deed plotseling helemaal niets meer. De man had mededogen met de arme vlinder en liep zijn keuken in, op zoek naar een schaar. Toen hij terugkwam met de schaar zat de vlinder nog altijd in de cocon, wachtend op wat nieuwe energie. De man knipte de rest van de cocon weg. Nu kon de vlinder zich moeiteloos bevrijden. Met een schok stelde de man echter vast dat de vlinder een gezwollen lijf en verschrompelde vleugels had! Hij zag hoe de kreupele vlinder over de grond strompelde en hij wachtte vergeefs op het spreiden van de vleugels. Wat bleek? In zijn medelijden had de man niet beseft dat het nauwe gaatje de wijsheid van de natuur voorstelde. De vlinder wordt namelijk gedwongen zich door een klein gaatje te wurmen, omdat daardoor de levenssappen uit het lijf in de vleugels worden geperst. Het moeilijke geboorteproces was precies wat nodig was voor de vlinder.

Ook menselijke transformatie gaat over een nauw en stijl pad. We zouden vaak wel willen dat iemand ons zou bevrijden van onze lasten en beperkingen.

Tot zover de auteurs Van Bommerez en van Zijtveld in “Kun je een rups leren vliegen?”

Dit principe, de kracht halen uit de problemen van het leven, wordt bij Kern Coaching en Training toegepast in coaching en loopbaanbegeleiding. De obstakels van het leven bevatten veel nuttige informatie en levenslessen. Als coach stimuleer ik je om ze te benutten waardoor je oorspronkelijke innerlijke kracht weer beschikbaar komt.
Loes Vrolijk

De drie bomen

Er waren eens drie bomen, die alle drie in een hevige storm een grote tak waren kwijtgeraakt. De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies omgegaan. Jaren later ging ik de bomen weer opzoeken. Gisteren heb ik ze weer gevonden en gesproken.

De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien : “Nee, dat kan niet want ik mis een belangrijke tak.” Ik zag dat hij klein was gebleven en in de schaduw stond van de andere bomen. De zon drong niet meer tot hem door. De wond was duidelijk zichtbaar en zag er naakt uit. Het was het hoogste punt van de boom. Hij was niet verder gegroeid.

De tweede boom was zo geschrokken van de pijn dat hij had besloten om het verlies te vergeten. Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. De plek van de wond was moeilijk te vinden. Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren en lag daar te rotten.

De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de leegte in zijn lijf en hij rouwde om zijn verlies. Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien had hij gezegd: “Dit jaar nog niet.” Toen de zon het tweede jaar weer terugkwam met de uitnodiging, had hij gezegd: “Ja zon, verwarm mij, zodat ik mijn wond kan verwarmen. Mijn wond heeft warmte nodig, opdat ze weet dat ze erbij hoort.”

De derde boom was moeilijk te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk zou zijn geworden. Gelukkig heb ik hem herkend aan de dichtgegroeide wond, die vol trots in het zonlicht werd gehouden…
Auteur: Evert Landwaard

Dit verhaal gaat over rouwverwerkend. Als jij een wond hebt die je door middel van coaching wilt helen, maak dan een vrijblijvende afspraak. T 0182-672979

Loes Vrolijk

• Vraag je af wat levert het me op?
• Doorbreek het patroon. Doe iets anders.
• Geef jezelf een andere beloning (ontspanningsoefening ed)
• Schrijf 10 dingen op die je anders gaat doen. Neem kleine stapjes.
• Wat zijn je overtuigingen? Wat geloof je dat waar is?
• Stel je voor dat het niet uitmaakt, dat je aan het eind van je leven tot de ontdekking komt dat het niet waar is?

Nog wat tips voor mensen met een perfectionistische instelling:

• Maak een lijst met voor- en nadelen van een perfectionistische instelling. Lees deze eens goed door en reflecteer op de voor- en nadelen.
• Bedenk een activiteit waarbij je in plaats van te streven naar 100% perfectie, probeert te streven naar 90, 80 of zelfs 60% perfectie. Kortom, leg de lat wat lager. Stel je voor dat je dit fysiek ook uitvoert. Sluit je ogen, en pak met je handen die hoge laat beet en leg hem wat lager. Hoe voelt dit?
• Stel jezelf realistische, haalbare doelen, die je stapsgewijs uitvoert en geniet bewust van het bereiken van iedere stap, voordat je met de volgende stap verder gaat.
• Richt je aandacht ook op de uitvoering van een activiteit en niet alleen op het eindresultaat. Beoordeel je succes niet alleen in termen van wat je bereikt hebt, maar ook in termen van “mate van voldoening” tijdens de uitvoering ervan.
• Onderzoek de angst die er achter je perfectionisme schuil kan gaan, door jezelf de vragen te stellen “Waar ben ik bang voor? Wat is het ergste dat zou kunnen gebeuren als ik dit niet perfect doe?”
• Vermijd alles-of-niets denken. Er zijn weinig dingen die of helemaal perfect of helemaal fout zijn. Leer taken te onderscheiden die je hogere prioriteit wil geven van taken die minder belangrijk zijn.
• Leer van je fouten. Als je een fout maakt, vraag jezelf dan af wat je kunt leren van deze ervaring. Veel dingen kan men zich alleen maar eigen maken door eerst fouten te maken en daarvan te leren (lopen leer je met vallen en opstaan).
• Durf af en toe een fout te maken, gewoon expres, bijv. een typefout. Wees je bewust van je angst, wat kan er allemaal gebeuren als jij iets fout doet? Ervaar dat de wereld niet vergaat!
• Beloon jezelf wat vaker. Als perfectionist ben je gewend je alleen op je tekortkomingen te richten. Richt je meer op de positieve dingen.

Veel succes gewenst!

Heb je meer coaching nodig? Mail me dan met een vraag,

Loes Vrolijk

Het betekent vragen beantwoorden als Waar ging het in essentie ook al weer om toen ik in 1999 startte? Waar gaat het nu nog om? en als belangrijke volgende vraag Hoe kan en wil ik dit vertalen in diensten die ik wil aanbieden? Het was en is een tijd van broeden geweest, het voelde als een ei dat warmte en aandacht nodig had om uit te komen.

Als ik dit schrijf in juni 2011 ben ik 62 jaar, een levensfase van overgang en nieuwe prioriteiten. Boeiende fase en niet zo makkelijk. Over een aantal dingen in mijn leven kan ik tevreden zijn (succesvol bedrijf, vrienden, moederschap, oma-schap) een aantal andere niet (levenspartner vinden). Ik zit in de fase van ‘ouder worden’, nou niet direct een fase die in onze maatschappij in hoog aanzien staat. Dat betekent dat ik zelf mijn weg moet vinden, er zijn niet zoveel richtingaanwijzers.

Ik merk dat deze fase ook te maken heeft met het nemen van verliezen: kleine fysieke ongemakken, mensen die wegvallen en mensen die er niet meer zijn, minder werk, lege plekken in de agenda, het gevoel niet meer zo nuttig te zijn.
Tegelijkertijd is er in deze herfstfase ook winst: in mijn geval speelt geld en carriere niet meer zo’n rol, ik heb levenservaring, ben veel en intensief leerling van het leven geweest en dit heeft zijn vruchten opgeleverd. Ik weet wie ik ben en wat ik belangrijk vind, ben niet meer zo zoekend.

Al met al een boeiende tijd, ik neem nog tot het eind van dit jaar om mijn ei uit te broeden. Ik weet dat wat in mijn ei zit kostbaar is en dat het tijd nodig heeft om te rijpen. Rond de jaarwisseling 2010/2011 schilderde ik dit ei, en de blauwe vlinders zijn er deze zomer al “uitgekomen”, ik merk dat dit soort beelden me helpen.

En langzaamaan is het idee ontstaan om de gereedschappen die ik heb gebruikt, de wijsheid uit boeken die ik heb gelezen en die mij hebben geholpen bij het ‘broeden’, om te zetten in Lessen in Levenskunst en een programma Stralend Grijs, de zilveren Kracht van Senioriteit. Want ik heb het idee dat er veel mensen zijn die met dilemma’s worstelen in deze fase: werk kwijtraken, een partner die ziek wordt of wegvalt, geen voldoening meer vinden in werk en de brug vinden naar “pensioen”, de welverdiende rust, die niet altijd even fijn voelt.

Ook het schrijven van mijn Levensverhaal heeft me goed gedaan: terug te kijken op alles wat ik gedaan heb en bereikt heb en hier krachten aan te hangen en te bedenken hoe ik deze de komende tijd kan inzetten, een belangrijk iets nu er minder structuur is in mijn leven. Leuk om de huizen waar ik gewoond heb te schilderen en ze te laten spreken. Natuurlijk kwam ik ook moeilijke situaties tegen, oude pijn, nog niet helemaal geheeld. Het hielp om ook die situaties “te nemen” en te accepteren dat ze tot mijn leven behoren en mij gevormd hebben. Het hielp om mijn interpretatie van een dergelijke situatie te formuleren en er 6 andere verklaringen voor te bedenken, die ook waar zouden kunnen zijn, hierdoor verbreedde mijn perspectief van mijn werkelijkheid rondom dit gebeuren zich.

Al met al een tijd van bezinning en soul searching en durven zijn in het niet weten…

Loes Vrolijk

Aan de hand van verhalen, gedichten maakten we schilderingen van de archetypen. Door creatieve schrijfopdrachten verdiepten we inzichten. De reis van de held werd voor mij een mythische reis waarin ik mijn huidige levensvragen van een nieuw antwoord kon voorzien.

Mijn persoonlijke verhaal van deze reis vind je hieronder.
Zij werd geboren als de Onwetende, verbonden met de eenheid, vol vertrouwen, wat angstig voor wat ze in de buitenwereld zou kunnen ontmoeten, al die vreemde vormen en kleuren.. Ze was als een ei, alles wat essentieel was was al aanwezig als een stralend gele kern.

Als Wees ging ze op pad, het was thuis niet veilig en het was beter te gaan. Resoluut ging ze weg. Ze voelde zich slachtoffer en wilde gered worden. Natuurlijk verraadde zij zichzelf, ze paste zich aan aan wat van haar verwacht werd, als ze maar gered was en kon overleven – en de weeskindjes werden geboren. Ze was gewond. Door de blauwe kleur werd ze geheeld, haar gezichtje werd er sereen van. Onder haar ontstond een schaal, haar eigen bedding, ze kon zichzelf dragen! Ze ontdekte dat ze het middelpunt was van de wereld waarin ze terecht was gekomen! Ze vond een weg die naar een lichtere toekomst leidt!

Op deze weg kwam ze de Zwerver tegen, hij weet niet precies wat hij zoekt, hij volgt zijn verlangen. Hij gaat op zoek in de buitenwereld en komt terecht in de vallei van de blauwe vlinders. Hier was het goed toeven, ze leerden veel van de vlinders, over transformatie en hoe het pad lichter zou kunnen worden. Door een zijweg in te gaan, en het rechte pad dat hij zo doelgericht volgde te verlaten, komt hij in een lichter gebied dat hem veel te bieden heeft. Af en toe rusten op een bankje blijkt veel op te leveren.

Ze ontdekte dat er onderweg veel pijlen zijn, die goede informatie bevatten, ze vertellen haar hoe ze beter wel en niet kan lopen. Ze vertellen haar ook waar ze precies is. Het is belangrijk even te stoppen bij een pijl en de informatie tot lezen. Tijd voor pas op de plaats!

Er kwam ook nog een senior Zwerver in beeld, een vage, die over een schitterend leeg landschap vloog, gericht op de binnenwereld. Er was er ook nog een die de drukte van een werkzaam, vol leven achter zich liet, de open deur naar de leegte doorging, verrast werd met waar het nieuwe lege mee gevuld zou kunnen worden: de blauwe vlinders fladderden dichterbij met prachtige wolkjes met informatieve teksten: “verhalen”, “rust en ruimte”, “beelden”, “betekenis geven”. Hmm, hier kon ze wel wat mee….
Ze begon te schrijven, begon met haar eigen levensverhaal, en gaf het betekenis door mooie oefeningen, ze voelde dat ze zwanger werd van nieuwe ideeën.

Maar eerst was het nog tijd voor de Krijger, de strijder. Hij kwam de draak tegen, die vuur spoot. De draak vertegenwoordigde de lege agenda, de inactiviteit, de nutteloze leegte.
Gelukkig had hij zijn geweer met zilveren woorden bij zich. Het blauwgroene paard in de lucht kwam uit de toekomst aangevlogen om te helpen. Hij richtte de stroom van zilveren woorden op de draak, die er door transformeerde, zijn hart werd zichtbaar. Door zijn transformatie werd de hele omgeving mee getransformeerd! Door de zilveren woorden realiseerde ze zich dat het tijd was om voor haar waarheid te gaan staan, ook in de herfst van het leven mag en kan ze nog vlammen. Zilveren woorden zijn woorden vol betekenis die uit de ziel komen en de ziel van de wereld voeden.
Ze trok een kaart: de 7 van Harten: maak je weer vertrouwd met je verborgen hulpbronnen en breng je uiterlijke verlangens in evenwicht met je innerlijke behoeftes. Een mooie boodschap!
Ze realiseerde zich dat haar eigen strijder strijdt voor het vrijmaken van de zielskracht bij zichzelf en bij anderen.

De strijder kwam vervolgens de Altruïst tegen, zij ziet het belang van het grotere geheel, is dienstbaar en geniet ervan. Op zoek naar de balans tussen geven en ontvangen. Zij realiseert zich dat zij niet zo goed is in het vragen om steun en liefde. De getekende altruïst is een grote gele bol die geeft, zij ontvangt daardoor de kleuren van de andere vormen en dit maakt haar rijker en completer. Zij oefende in wat directer en specifieker te vragen en dit werkte goed.

Tot slot ontmoette zij een oude bekende, de Magiër. Dit archetype herinnerde haar eraan dat zij verbonden was met alle hogere kennis en wijsheid en dat al deze hulpbronnen in zichzelf aanwezig waren. Zij maakte weer contact met haar creërende vermogens en realiseerde zich dat haar vermogens om te scheppen nog steeds onbegrensd van potentie zijn. Zij vertrouwde erop dat uit het niets, uit de leegte van de agenda een nieuwe richting geboren zou worden, die veel plezier en betekenis zou opleveren voor iedereen die er mee in contact wilde komen. De enige voorwaarde was dat zij iets zou gaan doen wat haar zelf plezier opleverde….

Loes Vrolijk

 Op een dag gaf een oude, wijze professor een lezing over efficiënt tijdsbeheer.

“Laten we beginnen met een experiment” zei hij en van onder de tafel haalde hij een oude pot van aardewerk en zette die voorzichtig voor zich neer.

Daarna nam hij twaalf grote stenen die hij zorgvuldig in de pot legde. Toen deze was gevuld vestigde hij zijn blik op zijn studenten en vroeg: “Is de pot vol?”.

Iederereen in de aula antwoordde: “Ja”.

De professor bukte zich opnieuw en nam een pot met kiezelsteentjes. Minutieus goot hij ze over de stenen. De kiezeltjes vielen tussen de stenen tot op de bodem van de pot. Opnieuw vroeg de prof: “Is deze pot vol?”. Zijn toehoorders begrepen zijn opzet en één van hen antwoordde: “neen, waarschijnlijk niet”.

Daarop haalde de professor van onder de tafel een zakje met zand, die hij nauwgezet in de grote pot goot. Het zand liep tussen de stenen en de kiezels door. En andermaal vroeg de professor: “Is deze pot vol?”. Ditmaal schudde gans het auditorium eensgezind het hoofd. “Heel goed”, zei de professor, en alsof iedereen het verwachtte, nam hij een kan met water en vulde de pot tot de rand.

Daarop richtte de professor zich tot zijn publiek en vroeg: “Welke grote waarheid komt uit dit experiment naar voren?”. De moedigste antwoordde: “dat onze agenda nooit zo vol staat als we wel denken en dat er, als we het echt willen, nog altijd tijd is voor méér afspraken en méér activiteiten.”

“Neen”, antwoordde de professor, “U hebt het volledig mis, daarover gaat het niet. De grote waarheid in dit experiment is: als je niet eerst al je grote stenen in de pot doet, krijg je ze er achteraf nooit meer in.”

“Welke zijn de grote stenen in uw leven? Uw familie, uw vrienden, uw gezondheid? Of zijn het uw werk, uw baas, uw omzet?”

(Uit “De Zondag, Gazet van Antwerpen,”)

Sprak dit metafoorverhaal je aan, lees dan ook eens “1 minuut management opgepoetst”

Loes Vrolijk

Ze was zo verdrietig omdat ze niet kon vliegen. Een bij die niet kan vliegen? Hoe kan dat nou, die vliegen toch allemaal, dat zit toch in de genen! Ja, normaal gesproken wel, maar bij deze kleine bij was het anders. Ze was ervan overtuigd dat ze niet kon vliegen. Toen ze nog een larve was had ze een keer twee wandelaars gehoord die langs haar bijenkorf liepen. Ze had ze duidelijk horen praten toen de ene wandelaar tegen de andere zei: “zeg weet je dat bijen eigenlijk niet kunnen vliegen, ze zijn veel te dik en hebben te kleine vleugels”.
“Oh ja”, zei de ander, “maar ze vliegen toch”. Net toen de andere wandelaar wilde antwoorden werden ze afgeleid, de kleine bij hoorde het antwoord niet. Deze uitspraak had ze zich ingeprent. Ze was er zo van overtuigd dat ze niet kon vliegen, dat ze het ook echt niet kon.

Haar bijenvader en bijenmoeder hadden alles al geprobeerd om haar te laten vliegen. Voordoen, op haar inpraten, kwaad worden, liefdevol toespreken. Niets hielp. Ze wist het gewoon zeker. Een bij kan niet vliegen. Als ze naar zichzelf keek zag ze een dik bolletje en héle kleine vleugeltjes. Nee, met een dergelijk lijf als dat van haar kon je echt niet vliegen. De andere bijen waren veel slanker, ook hun vleugels waren veel groter.

De kleine bij kon niet veel doen om mee te helpen bij het werk in de bijenkorf. Ze kon immers niet vliegen. Het enige wat ze deed was de bodem van de korf stofvrij houden. Heel nuttig en nobel werk, dat wel, maar het was niet echt nodig. De bijenkoningin zag dit allemaal gebeuren en op een dag riep ze de kleine bij tot zich.

“Vertel eens kleine bij, hoe gaat het met je”, zei de koningin met haar zachte stem en vriendelijke gezicht. De kleine bij keek vol ontzag naar haar op, verlegen en schuchter antwoordde ze: “Het gaat goed mevrouw”.
“Hoe gaat het echt”, vroeg de koningin nog een keer.
“Niet zo goed mevrouw, ik kan niet vliegen en dat doet pijn wanneer ik de anderen zo zie”.
“Vertel eens, wat zou je graag willen”.
“Nou, vliegen natuurlijk, net als de anderen” en terwijl ze dit zei werd ze weer triest want ze wist dat ze het niet kon. De koningin zag dat de kleine bij in elkaar kromp en zichtbaar pijn leed. Vriendelijk ging ze verder: “Stel nou dat je vanavond in slaap valt, je wordt morgenvroeg wakker en dan is jouw probleem opgelost. Jouw probleem is helemaal verdwenen. Stel het je eens voor, leef je helemaal in hoe de wereld er morgenvroeg uitziet nadat je hebt geslapen, wil je dat voor me doen”. De kleine bij wilde dit wel en ging stilletjes voor zichzelf zitten dromen. Ze stelde zich voor hoe ze vloog en van bloem naar bloem ging. De nectar met dikke klonten aan haar mond en het stuifmeel zo geel en dik aan haar pootjes dat alle anderen naar haar wezen en zeiden. “Kijk de kleine bij eens, hoe goed ze kan vliegen, hoeveel ze kan dragen”. De kleine bij werd zichtbaar vrolijker, begon zachtjes te zoemen en kreeg een kleur van plezier op haar kleine bijenwangetjes. Terwijl ze zo droomde en zoemde kwam ze een klein eindje omhoog van de grond. Eerst een klein eindje, daarna iets hoger. “Hé kleine bij”, zei de koningin, “waar vlieg jij nu naar toe, we waren toch nog niet uitgesproken”? De kleine bij deed haar ogen open, zag de koningin een eindje onder zich, warempel ze vloog. Van schrik ging ze direct weer naar beneden, keek verbaasd naar haar vleugeltjes en naar de koningin. “Hoe kan dit nou”, fluisterde de kleine bij.

“Weet je”, zei de koningen. “Als je denkt dat je iets niet kunt, dan klopt dat. Denk je dat je het wel kunt, dan klopt het ook, dus aan jou de keuze”.

Uit: Voor Meta, de kracht van zachte verhalen, Sonja van Bemeren

Hoe neutraler ik kijk, hoe minder ik wat er gebeurt ‘persoonlijk’ maak, hoe meer ik uitga van de goede bedoelingen van ‘de ander’, des te meer ik beschik over mijn persoonlijke kracht. Ik neem verantwoording voor mijn reactie op de gebeurtenis in plaats van naar de ander te wijzen. Daardoor haal ik de macht weer terug naar mezelf.

Natuurlijk levert ieder verlies pijn op. De hoeveelheid pijn die je ervaart, heeft meestal te maken met eerdere verliezen die meetrillen. Het is onverstandig ze weg te duwen, want dan blijven ze in je lichaam aanwezig. Het werkt beter om het pijnlijke gevoel te accepteren en voelen, en dat is vaak lastig. Je hoeft er ook weer niet in te blijven ‘hangen’

Een goede oefening is de aandachtsoefening:
Je neemt een kwartier de tijd voor jezelf, sluit je ogen en gaat met je aandacht naar binnen. Je vraagt je af

• Wat voel ik? Benoem het gevoel.
• Waar voel ik het in mijn lichaam?
  Ga naar deze plek toe en blijf met je aandacht bij deze plek (2 minuten), alles wat zich aandient laat je zijn (bijv. tranen)
• Stuur je adem naar deze plek toe.
• Als je aandacht afdwaalt, doordat zich gedachtes aandienen bijv., breng je hem liefdevol terug
• Onderzoek de plek, hoe groot is het? hoe voelt het? warm of koud? zwaar of licht?

Na dit onderzoek open je je ogen, stapt eruit, en gaat iets doen.

Als je een mooi boekje over dit onderwerp wilt lezen, kan ik je het kleine boekje van Viktor Frankl aanraden: De Zin van het Bestaan. Het beschrijft op eenvoudige wijze zijn 5 jaar concentratiekampervaring en hoe hij in staat was hier zin aan te geven. Het volgende citaat is hieruit:

“Geen mens kan een ander vertellen wat de bedoeling van het leven is, ieder mens moet dat zelf ontdekken en de verantwoording voor zijn ontdekking (zijn keuze!) aanvaarden.
Een goede keuze is een kapstok van kwaliteit voor de gebeurtenissen in je leven. Het helpt je op een goede manier om te gaan met lastige zaken en geeft diepgang aan gelukkige momenten.”

Wil je je meer verdiepen in Zingeving: ik bied dit als online home trainingstraject aan. Voor meer informatie kijk op Zingeving.

Loes Vrolijk