กีฬาวอลเลย์บอล.com

วิทยาศาสตร์การกีฬาสำหรับผู้ฝึกสอนกีฬาวอลเลย์บอล

2013-06-02T16:59:00.003-07:00

วิทยาศาสตร์การกีฬาสำหรับผู้ฝึกสอนกีฬาวอลเลย์บอล

     ทีมวอลเลย์บอลไทยประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งในระดับชาติและในระดับนานาชาติ ในการแข่งขันโอลิมปิกเกมส์ เอเชียนเกมส์ ซีเกมส์หรือแชมเปี่ยนชิพทั่วโลก คงไม่ประสบความสำเร็จดังปัจจุบันหากขาดเสียซึ่งการนำหลักการทางวิทยาศาสตร์การกีฬามาประยุกต์ใช้กับนักกีฬาวอลเลย์บอลไทย ท่านในฐานะของผู้ที่มีผลต่อความสำเร็จและพัฒนาการของนักวอลเลย์บอลสูงมาก มีความเข้าใจและได้นำหลักการนี้ไปใช้กันมากน้อยแค่ไหนหรือยัง

     ตราบที่ผู้ฝึกสอนกีฬาคือผู้ที่กำหนดแผนการฝึกซ้อมที่ส่งผลกระทบต่อร่างกายและจิตใจของนักกีฬาวอลเลย์บอล ความเข้าใจหลักการทางวิทยาศาสตร์การกีฬาที่ถูกต้องและเหมาะสมจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับกีฬาวอลเลย์บอลที่กำลังได้รับความนิยมอย่างมาก จะเห็นได้ว่าทีมชาติไทยได้นำหลักการทางวิทยาศาสตร์การกีฬาไปพัฒนาทีมอย่างต่อเนื่องและเป็นระบบแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการเตรียมความพร้อมทางร่างกาย การฝึกทางด้านจิตวิทยาในการฝึกซ้อมและแข่งขัน การใช้หลักการทางด้านอาหาร ด้านชีวกลศาสตร์การกีฬา และทางการแพทย์ (เวชศาสตร์การกีฬา) ท่านรู้ เข้าใจและนำไปใช้หรือยัง

     หลักการวิทยาศาสตร์การกีฬานี้มี หลายด้านย่อย ได้แก่ ด้านสรีรวิทยาการกีฬา โภชนาการศาสตร์การกีฬา จิตวิทยาการกีฬา ชีวกลศาสตร์การกีฬา และเวชศาสตร์การกีฬา ในแต่ละด้านของหลักการย่อยที่อยากให้ท่านได้ทราบเพื่อให้การเป็นผู้ฝึกสอนนักกีฬาวอลเลย์บอลเพื่อการแข่งขันสามารถบรรลุเป้าหมายของการเล่น เริ่มตั้งแต่ สรีรวิทยาการกีฬา เป็นศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองของร่างกายในการใช้พลังงาน ต่อการทำงานของร่างกายทั้งในระยะสั้นและระยะยาว การฝึกร่างกาย การฝึกในที่สูง ในอากาศร้อน เย็น การฝึกร่างกายเพื่อความพร้อมในการนำไปใช้ในการเล่นกีฬาได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ เป็นต้น ขณะที่หลักการด้านโภชนาการศาสตร์การกีฬา เป็นส่วนสำคัญที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของอาหารกับกีฬา ไม่ว่าจะเป็นอาหารก่อน ระหว่าง และหลังการเล่นกีฬา อาหารเสริม อาหารไทยกับอาหารต่างชาติ ปริมาณและความถี่ของการกินอาหาร รวมทั้งเครื่องดื่มสำหรับนักกีฬาวอลเลย์บอล เป็นต้น สำหรับหลักการย่อยที่ 3 คือเรื่องของจิตวิทยาการกีฬา ซึ่งเป็นเรื่องของจิตใจต่อการเล่น การฝึกซ้อมและการแข่งขันกีฬา จิตใจก่อน ระหว่างและภายหลังการเล่นกีฬา ฝึกวอลเลย์บอลให้สนุกทำอย่างไร เจตคติในการเล่นกีฬา ความมุ่งมั่น ทุ่มเทในการเล่นกีฬา สมาธิ ระเบียบวินัยในการเป็นนักกีฬา ความเครียด ความวิตกกังวล ความกลัว ความตื่นเต้นกับการเล่นกีฬา การจัดการกับความเครียด ล้วนเป็นองค์ประกอบที่ส่งเสริมให้องค์ประกอบของความสำเร็จในการเป็นนักวอลเลย์บอลมีมากขึ้น เป็นต้น ด้านชีวกลศาสตร์การกีฬา เป็นส่วนย่อยที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของการทำงานของร่างกาย น้ำหนักของร่างกาย แรง และความเร็วในการเพิ่มศักยภาพการเล่นวอลเลย์บอล การถ่ายโอนน้ำหนักของร่างกาย และทิศทางของแรง ที่อาศัยองค์ความรู้ทางฟิสิกส์และคณิตศาสตร์เป็นหลัก และประเด็กย่อยสุดท้ายคือ ด้านเวชศาสตร์การกีฬา ซึ่งเป็นสาขาย่อยทางการแพทย์ที่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บ การเจ็บป่วยที่มีผลจากการเล่นวอลเลย์บอลมีมากมายและตลอดเวลา โดยจะกล่าวถึงประเด็น ของสาเหตุของการบาดเจ็บ บริเวณที่บาดเจ็บ อาการ การป้องกัน ยาที่เกี่ยวข้อง ข้อเสนอแนะในการอบอุ่นร่างกายและการเหยียดยืดกล้ามเนื้อและเอ็นข้อต่อ ในการเล่นวอลเลย์บอล

     ดังนั้นนักกีฬาวอลเลย์บอลจะบรรลุเป้าหมายของความสำเร็จในการเล่นและฝึกซ้อมได้ดี หากว่าท่านในฐานะเป็นผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอล จะทำความเข้าใจกับวิทยาศาสตร์การกีฬา ว่าเป็นเรื่องของอะไร วิทยาศาสตร์การกีฬามีส่วนช่วยพัฒนานักกีฬาของเราอย่างไร ส่วนรายละเอียดในแต่ละด้านของสาขาย่อยของวิทยาศาสตร์การกีฬา ที่มีพัฒนาการอย่างไม่หยุดนิ่ง สามารถหาราย ละเอียดได้ต่อไป ที่จะค่อยๆ ทยอยให้ความรู้ต่อๆไป นอกจากเวปไซต์ของสำนักวิทยาศาสตร์การกีฬานี้แล้ว ท่านยังสามารถหาข้อมูลในรายละเอียดนี้ได้อีกหลายแนวทาง รวมทั้งการติดต่อสถาบัน การศึกษาที่ให้บริการทางวิชาการด้านนี้ด้วย

หนังม้วนเดิม ! ไทยคว่ำคิวบาย้ำชัย 3-2 เซ็ต

2013-05-25T18:20:00.003-07:00

ภาพประกอบข่าว

ทีมตบสาวไทย ลงสนามพบกับ คิวบา เป็นการเจอกันในเกมที่ 2 ก่อนที่ทีมไทยจะสามารถย้ำแค้นเอาชนะอีกครั้ง 3-2 เซ็ต ในรายการ 4 เส้าที่ประเทศจีน

การแข่งขันวอลเลย์บอลอินเตอร์เนชั่นเนล วูเมนส์ ทัวร์นาเม้น 2013 (China International Women's Tournament 2013) สนามที่ 2 เมืองเสิ่นเจิ้น ในวันที่ 23 พฤษภาคม 2556 เป็นการลงสนามเกมที่ 2 ของไทย หลังจากที่พ่ายจีนมาก่อน ในเกมแรก โดยเกมนี้พบกับ ประเทศคิวบา ที่เคยพบกันสนามแรกที่เมืองหนิงโบ เป็นฝ่ายไทยที่เอาชนะไปได้ 3-2 เซ็ต

โค้ชอ๊อด เกียรติพงษ์ รัชตเกรียงไกร หัวหน้าผู้ฝึกสอนส่งผู้เล่นชุดแรกของไทยลงสนามประกอบไปด้วย วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์,ปลื้มจิตร์ ถินขาว,นุศรา ต้อมคำ,อรอุมา สิทธิรักษ์,อำพร หญ้าผา,มลิกา กันทอง และมี วรรณนา บัวแก้ว เป็นตัวรับอิสระ

เซ็ตที่ 1 ไทยออกตัวได้ดีกว่า บอลเสิร์ตของ นุศรา สร้างปัญหาให้กับคิวบาเป็นอย่างมาก อีกทั้งบอลตบของ อรอุมา และ วิลาวัณย์ ทำแต้มให้กับไทยขึ้นนำ ไปก่อนช่วงแรก 8-4 คะแนน

ช่วงกลางเซ็ต ไทยยังประคองความได้เปรียบของแต้มที่นำไว้ได้ ปลื้มจิตร์ ตีบอลเร็วทำแต้มให้กับไทยนำ 15-10 คะแนน ส่วนคิวบายังตั้งจังหวะเกมยังได้ไม่ดีต้องขอเวลานอก

ปลายเซ็ต คิวบามีปัญหากับการรับบอลแรก และยังไม่สามาถจับจังหวะตีบอลของไทยได้ ส่วนไทย นุศรา ขยับจ่ายบอลหลากหลาย มลิกา ,อรอุมา ,อำพร ช่วยตีบอลเป็นแต้มให้กับไทย ปิดเซ็ตเอาชนะคิวบาไปได้ 25-18 คะแนน

เซ็ตที่ 2 คิวบาแก้เกมมาได้ดี บอลแรกรับได้ดี และ ปิดจังหวะตบของไทยได้บ่อยครั้ง ส่วนไทย พยายามปิดจังหวะขึ้นตีบอลหัวเสาของคิวบา ที่ทำได้ผิดหูผิดตา และ เป็นคิวบาที่นำไปก่อนช่วงต้นเซ็ต 8-5 คะแนน

เกมกลางเซ็ต ไทยเริ่มตั้งเกมขึ้นมาได้ อรอุมา ตีบอลหนักฝ่าบล็อคลงเป็นแต้ม และ นุศรา ขยับจ่ายให้ผู้เล่นไทยขึ้นตีเดี่ยวๆแลกกับบล็อคของคิวบา จนสามารถทำแต้มไล่ตีเสมอคิวบามาได้อย่างสนุก 16-16 คะแนน

ปลายเซ็ต เกมแลกกันทั้งสองทีมผลัดกันทำคะแนนแต้มต่อแต้ม ชนิดที่ทั้งสองทีมไม่สามารถพลาดได้ จนคะแนนช่วงท้าย คิวบาขึ้นนำ 23-22 คะแนน วิลาวัณย์กระโดดตีบอลมำแต้มให้กับทีมเสมอ 23-23 คะแนน เกมยังสนุก คิวบาขยับนำออกไปอีกที่ 25-24 คะแนน แต่ ปลื้มจิตร์ ขึ้นตีบอลเร็วลงเป็นแต้มให้กับไทย ก่อนที่จะเป็ยคิวบาที่ตีบอลเสียเอง และ วิลาวัณย์ เป็นคนเสิร์ฟปิดเซ็ต ให้กับทีมไทยเอาชนะคิวบาไปได้ 27-25 คะแนน

เซ็ตที่ 3 ต้นเซ็ตเกมยังคงสูสี คิวบาขึ้นทำแต้มจากบอลหัวเสาเป็นหลัก ส่วนไทย นุศราขยับจ่ายตามจังหวะเกม และ วิลาวัณย์ มีโอกาสขึ้นบล็อคเดี่ยวจับหัวเสาของคิวบา แต่เป็นคิวบาที่ขึ้นนำก่อนช่วงแรก 8-7 คะแนน

กลางเซ็ต ทีมไทยยืนตำแหน่งรองบอลกันได้ดี หลายจังหวะขุดบอลขึ้นมาเล่นได้ อีกทั้งจังหวะบล็อคของไทย ยังสร้างปัญหาให้กับเกมรุกของคิวบา ขณะที่คิวบาหลังจากที่โดนจับจังหวะบล็อค เริ่มให้ตัวหลอกวิ่งขยับดึงผู้เล่นตัวประกบของไทยออกไปบ้าง และ เป็นคิวบาที่ขึ้นนำ 16-13 คะแนน

ปลายเซ็ต คิวบาเริ่มทำแต้มขยับออกห่าง ไทยยังตีบอลหนีบล็อคของคิวบาไม่ได้ หลายครั้งที่ถูกจับและลงในแดนของไทย อัลวาเลสผู้เล่นของคิวบา ยังเป็นตัวตีบอลทำแต้มให้กับทีม และ เป็นคิวบาที่สามารถทำแต้มขยับออกห่างจนสามารถปิดเซ็ตเอาชนะไทยไปได้ 25-17 คะแนน

เซ็ตที่ 4 คะแนนช่วงแรกสูสีตั้งแต่ต้นเซ็ต ไทยแก้ไขสถานการณ์ของเกมมาดี ส่วนคิวบายังคงรูปแบบเดิมในเกมบุก แต่ไทยสามารถนำไปได้ก่อนช่วงเวลานอกทางเทคนิค 8-6 คะแนน จากการตีบอลหัวเสาใส่บล็อคคิวบาของอรอุมา

จากนั้นการตีบอลส่วนใหญ่ของไทยได้จากอรอุมา ที่ใช้ความหนักเข้าทำบริเวณหัวเสา ส่วนคิวบากลับมาตั้งเกมได้ ไล่จับบล็อคและสามารถรองบอลตบได้ดี จนทำให้ช่วงเวลานอกทางเทคนิค คิวบา นำไทย 16-14 คะแนน

ปลายเซ็ต คิวบายังใช้การบุกทำคะแนน จากบอลหัวเสาของ ปาลาซิออส สลับกับบอลสั้นบางจังหวะ ขณะที่ไทยพยายามที่จะเร่งเกมทำแต้มไล่ และ เป็น วิลาวัณย์ ที่ทำแต้มต่อเนื่องให้กับไทย 3 แต้มติด ช่วงท้ายเกมยังคงเข้มข้น ไทยไล่บี้จี้ทำคะแนนไล่มาเป็น 23-24 คะแนน แต่สุดท้ายเป็นทีมไทยที่ตีบอลแก้ไขหลุดออกสนามไปนิดเดียวเท่านั้น ทำให้คิวบาชนะ 25-23 คะแนน

เซ็ตที่ 5 ช่วงแรกเกมยัง แลกกันเหมือนเคย ก่อนที่ทั้งสองทีมจะทำคะแนนมาเสมอกันที่ 6-6 คะแนน เกมยังคงสนุกเมื่อไทยสามารเป็นฝ่ายขึ้นนำบ้าง มลิกา ขึ้นตีบอลสั้นให้ไทยนำ 13-11 คะแนน ก่อนที่จะเป็นไทยที่สามารถปิดเซ็ตเอาชนะไปได้อย่างสุดมันส์ 15-11 คะแนน

จบเกมการแข่งขันทีมไทยชนะคิวบา 3-2 เซ็ต 25-18,27-25,17-25,23-25,15-11 คะแนน

โดยเกมสุดท้ายทีมไทยจะพบกับเปอร์โตริโก้ วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 เวลา 15.00 น.

สมาคมลูกยางรอเข้าพบรองนายกฯ เร่งสรุปศูนย์ฝึกฯ

2013-05-25T18:19:00.001-07:00

นายสมพร ใช้บางยาง นายกสมาคมกีฬาวอลเลย์บอลแห่งประเทศไทย

สมาคมกีฬาวอลเลย์บอลแห่งประเทศไทย เตรียมนำข้อสรุปเรื่องศูนย์ฝึกกีฬาวอลเลย์บอล ที่จะย้ายจากโรงยิมส์เทศบาลสามพราน ไปที่ มรภ.วไลยอลงกรณ์ เข้าพบนายกิตติรัตน์ ณ ระนอง รองนายกรัฐมนตรี เพื่อเร่งดำเนินงาน

หลังจากที่ก่อนหน้านี้ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี ให้นายกิตติรัตน์ ณ ระนอง รองนายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ดูแลเรื่องงบประมาณการสร้างศูนย์ฝึกกีฬาวอลเลย์บอล ให้กับสมาคมกีฬาวอลเลย์บอลแห่งประเทศไทย โดยมีงบการสร้างอยู่ที่ประมาณ 40 ล้านบาท และ ได้ข้อสรุปว่าจะทำการปรับปรุงโรงยิมส์เทศบาลอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม

ล่าสุด นายสมพร ใช้บางยาง นายกสมาคมกีฬาวอลเลย์บอลฯ ได้มีการปรึกษากับคณะผู้บริหารกรรมการ จะย้ายสถานที่สร้างศูนย์ฝึกฯจากเดิม โรงยิมส์เทศบาลอำเภอสามพราน จ.นครปฐม ไปที่ มรภ.วไลยอลงกรณ์ จ.ปทุมธานี โดยมีเหตุผลเรื่องการศึกษาของนักกีฬาที่จะเข้ามาเก็บตัวฝึกซ้อม และ การก่อสร้างปรับปรุงสนามจะทำให้ใช้งบประมาณค่อนข้างเยอะ

"ก่อนหน้านี้ช่วงต้นปีเรามีการประชุม กับคุณะกรรมการถึงเรื่องดังกล่าว ทุกคนมีความคิดเห็นเหมือนกันว่าหากใช้ที่สามาพรานเป็นศูนย์ฝึกปัญหาเรื่อง ของการเรียนของเด็กที่ไปเก็บตัวอาจจะลำบากเพราะสนามไกลจากโรงเรียน และ การปรับปรุงสนามจะใช้งบประมาณที่ได้มาค่อนข้างเยอะจำทำให้เราต้องมีการทบทวน และสรุปที่จะย้ายไปที่วไลยอลงกรณ์"

จากนั้นนายกสมาคมฯได้ให้สัมภาษณ์ต่อว่า " เบื้องต้นเราได้สรุปว่าจะมีการทำเอ็มโอยูร่วมกันกับทางวไลยอลงกรณ์ เพราะก่อนหน้านี้เค้าก็เป็นที่ฝึกซ้อมให้กับทีมวอลเลย์บอลชายหาด และ วไลยอลงกรณ์มีความพร้อมเรื่องของสนามที่จะใช้ซ้อม จึงไม่จำเป็นต้องเสียเงินตรงจุดนี้ เพียงแต่ต้องสร้างทีพักเพิ่มเติมเท่านั้นและจะทำให้ประหยัดงบอย่างมาก อีกทั้งเรื่องของการเรียนที่วไลยอลงกรณ์มีความพร้อมที่จะรองรับในเรื่องนี้ เด็กจะได้ซ้อมและเรียนควบคู่กันไป"

สำหรับเรื่องที่จะเข้าพบกับนายกิตติรัตน์ ณ ระนอง รองนายกรัฐมนตรี ผู้ที่รับเรื่องดูแล ทางสมาคมคิดว่าน่าจะเป็นภายในเดือนหน้าที่จะเข้าพบเพื่อขอความคิดเห็นและจะ ได้สรุปเรื่องต่างๆให้เร็วที่สุด เพราะจะได้เร่งดำเนินงานต่อไป

ส่งท้าย4เส้าไทยเฉือนชนะเปอร์โตริโก้ 3-2 เซ็ต

2013-05-25T18:18:00.001-07:00

ภาพประกอบข่าว

เกมนัดสุดท้ายของการแข่งขันวอลเลย์บอล 4 เส้า สนามที่ 2 ที่เมืองเสิ่นเจิ้น ประเทศจีน ทีมชาติไทยลงสนามพบกับเปอร์โตริโก้ ก่อนที่จะเป็นฝ่ายไทยที่เอาชนะได้อย่างหวุดหวิด 3-2 เซ็ต

การแข่งขันวอลเลย์บอลอินวิเตชั่น (China International Women's Tournament 2013) สนามที่ 2 เมืองเสิ่นเจิ้น ในวันที่ 24 พฤษภาคม 2556 ทีมชาติไทยลงสนามเป็นเกมสุดท้าย พบกับ ทีมชาติเปอร์โตริโก้ โดยเกมแรกที่เจอกัน ไทยชนะไปได้ 3-0 เซ็ต

เกมนี้ โค้ชอ๊อด เกียรติพงษ์ รัชตเกรียงไกร หัวหน้าผู้ฝึกสอนส่งผู้เล่นชุดแรกของไทยลงสนามประกอบไปด้วย วิลาวัณย์ อภิญญาพงศ์,ปลื้มจิตร์ ถินขาว,นุศรา ต้อมคำ,อรอุมา สิทธิรักษ์,อำพร หญ้าผา,มลิกา กันทอง และมี วรรณา บัวแก้ว สลับกับ ปิยะนุช แป้นน้อย เป็นตัวรับอิสระ

เซ็ตที่ 1 ไทยเปิดเกมรุกเข้าใส่ด้วยการเล่นบอลสั้น ทำให้บล็อคของเปอร์โตริโก้ยังจับทางลำบาก ส่วนทางฝั่งเปอร์โตริโก้ได้แต้มจากการทำเสียเองของทีมไทย ต้นเซ็ตไทยนำ 8-6 คะแนน

จากนั้นเกมกลับมาสูสี เปอร์โตริโก้ตั้งเกมได้บ้างขยับทำแต้มไล่ไทยขึ้นมา จนสามารถพลิกขึ้นมานำไทยได้ช่วงเวลานอกเทคนิค 16-14 คะแนน

ปลายเซ็ตเกมของไทยยังตกเป็นรอง เมื่อยังมีปัญหาเรื่องการตั้งรับและจังหวะบล็อค ส่วนเปอร์โตริโก้ขยับทำแต้มออกไปเรื่อยๆ โดยใช้การขึ้นตีบอลหัวเสาเป็นหลัก จนสามารถปิดเซ็ตเอาชนะไทยไปได้ 25-21 คะแนน

เซ็ตที่ 2 เกมต้นเซ็ตไทยพยายามเน้นทุกจังหวะ ฐาปไพพรรณ และ อรอุมา ตีบอลฝ่าบล็อคเป็นแต้มให้กับไทยขึ้นนำเปอร์โตริโก้ก่อน 8-5 คะแนน ต่อจากนั้นไทยยังทำได้ดีกว่า ขยับทำแต้มจากจังหวะบอลสั้นเป็นส่วนใหญ่ ส่วนเปอร์โตริโก้ พยายามตามบล็อคแต่ยังไล่ไม่ทัน อีกทั้งบอลแรกรับไม่ดี ทำให้ไทยขยับนำ 21-11 คะแนน

ปลายเซ็ต ไทยยังทำได้ดีกว่าบอลแรกรับได้ดี นุศรา เซ็ตบอลหลากหลาย บล็อคเปอร์โตริโก้ไล่จับไม่ทัน ทำให้ไทยขยับขึ้นตีได้ง่าย และ ไทยสามารถปิดเซ็ตได้ 25-13 คะแนน

เซ็ตที่ 3 เป็นฝ่ายไทยที่เปิดเกมได้ดีกว่า จังหวะการรับบอลแรกยังดี และรายละเอียดในเกมรุกทำได้ดีกว่าเปอร์โตริโก้ ก่อนที่จะเป็น ฐาปไพพรรณ ที่ขึ้นตีบอลเป็นแต้มให้ไทยนำเปอร์โตริโก้ช่วงเวลานอกเทคนิค 8-5 คะแนน

กลางเซ็ต เปอร์โตริโก้ยังตั้งเกมไม่ได้ พยายามปรับมาเล่นจังหวะสั้นแต่ทำได้ไม่ดี ผิดกลับไทยที่เล่นได้หลากหลาย ไฮไลท์อยู่ที่การเล่นจังหวะ 2 ของนุศรา ที่เซ็ตหลอกทำให้ผู้เล่นของเปอร์โตริโก้ยืนขาตาย ปกกันด้วยสายตา ไทยนำ 16-9 คะแนน

จากนั้นไทยยังทำคะแนนขยับได้ต่อเนื่อง ทุกคนเล่นตามหน้าที่ของตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยม และ สามารถปิดเซ็ตเอาชนะ เปอร์โตริโก้ไอย่างขาดลอย 25-17 คะแนน

เซ็ตที่ 4 เปอร์โตริโก้แก้เกมมาดี อีกทั้งต้องเน้นเป็นพิเศษเพราะพลาดไม่ได้แล้ว สามารถทำแต้มตีบอลหัวเสาขึ้นนำไทยไปก่อนช่วงแรก 8-6 คะแนน ขณะที่ไทยหลายจังหวะยังมีข้อผิดพลาดในการรับบอลแรก ทำให้เปอร์โตริโก้นำไทย 16-12 คะแนน

ช่วงปลายเซ็ต ทีมไทยตั้งหลักขึ้นบล็อคจังหวะตีบอลของเปอร์โตริโก้ได้บ่อยครั้ง และต่อเกมขึ้นมาตีเป็นแต้ม โดยเป็นอรอุมา ที่ขึ้นตีบอลหัวเสา ไทยไล่มา 19-21 คะแนน แต่เปอร์โตริโก้ ตั้งหลักได้และสามารถปิดเกมรุกของไทยจนสามารถเอาชนะไทยได้ 25-21 คะแนน เสมอกัน 2-2 เซ็ต

เซ็ตที่ 5 ไทยเริ่มต้นได้ ดีกว่า เมื่อออกนำไปก่อน 5-2 คะแนน เปอร์โตริโก้ต้องเรียกเวลานอก กลับมาอีกครั้งเกมยังเป็นของไทย จังหวะตีบอลอัดบอลอัดบล็อคส่วนใหญ่ไทยจะได้แต้ม คะแนนไทยขยับนำออกไปอีก 9-3 คะแนน จนช่วงท้ายเซ็ต ไทยส่งพรพรรณ ลงไปแทนนุศรา และพรพรรณ ไม่ทำให้ผิดหวัง เมื่อลงไปเล่นบอลหลอกจังหวะ 2 เป็นแต้มให้กับไทย จนท้ายสุดไทยเป็นฝ่ายปิดเกมเอาชนะเปอร์โตริโก้ไปได้ 15-5

จบเกมการแข่งขัน ไทย ชน ะเปอร์โตริโก้ 3-2 เซ็ต 21-25,25-13,25-17,21-25,15-5 คะแนน ไทยเก็บได้เพิ่มอีก 2 คะแนน ในเกมสุดท้าย ทำให้คะแนนรวมสนามที่ 2 มี 4 คะแนน จากการแข่งขัน 3 นัด (แพ้จีน,ชนะคิวบา,ชนะเปอร์โตริโก้)

ทัพตบเยาวชนหญิงร่วมสายจีน,ยุ่นศึกชิงแชมป์โลก

2013-05-25T18:16:00.003-07:00

ภาพจากเวปไซด์เอฟไอวีบี

ทีมวอลเลย์บอลเยาวชนหญิงทีมชาติ ได้อยู่ร่วมสายกับ จีน ,ญี่ปุ่น,เซอร์เบีย และ โคลัมเบีย ในรายการชิงแชมป์โลกที่สาธารณรัฐเช็ก โดยจะแข่งขันวันที่ 21-30 มิถุนายนนี้

สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ หรือ เอฟไอวีบี ได้จัดงานจับสลากแบ่งสายวอลเลย์บอลหญิงอายุต่ำกว่า 20 ปี ชิงแชมป์โลก พร้อมกับการจับสลากแบ่งสายวอลเลย์บอลชายอายุไม่เกิน 21ปี ที่เมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคมที่ผ่านมา

โดยผลการจับสลากแบ่งสายวอลเลย์บอลหญิงอายุ ต่ำกว่า 20 ปี ชิงแชมป์โลก และ ทีมเยาวชนหญิงทีมชาติไทยได้อยู่ในกลุ่มบี ร่วมกับ จีน,ญี่ปุ่น,เซอร์เบีย และ โคลัมเบีย

ส่วนผลการจับสลากในกลุ่มอื่นมีดังนี้

กลุ่มเอ = สาธารณรัฐเช็ก,สาธารณรัฐโดมินิกัน,เปรู,ไต้หวัน,เปอร์โตริโก้

กลุ่มบี = จีน,เซอร์เบีย,ญี่ปุ่น,ไทย,โคลัมเบีย

กลุ่มซี = บราซิล,สหรัฐอเมริกา,เม็กซิโก,รัสเซีย,บัลแกเรีย

กลุ่มดี = อิตาลี,ตุรกี,อียิปต์,อัลจีเรีย,ไนจีเรีย

สำหรับการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงอายุต่ำกว่า 20 ปี ชิงแชมป์โลก จะทำการแข่งขันวันที่ 21-30 มิถุนายน 2556 ที่สาธารณรัฐเช็ก

เกร็ดความรู้เรื่องวอลเลย์บอล

2013-01-19T04:09:00.001-08:00

สำหรับวอลเลย์บอลเป็นกีฬาที่ มีการแข่งขันกันระหว่าง 2 ทีม ทีมละ 6 คน โดยแบ่งเขตจากกั้นด้วยเน็สที่สูง เพื่อการทำคะแนนจากลูกบอลที่ตกในเขตแดนของฝ่ายตรงกันข้าม โดยกีฬาวอลเลย์บอลได้เกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1895 โดยนายวิลเลียม จี. มอร์แกน ซึ่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายพลศึกษาของสมาคม Y.M.C.A. ในเมืองฮอลโยค รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศอเมริกา คือเป็นผู้คิดเกมการเล่นขึ้น เพื่อตอบสนองในการประยุกต์กีฬาให้สามารถเล่นในฤดูหนาวได้
จากนั้นได้เกิดแนวความคิดที่จะนำลักษณะและวิธีการเล่นของกีฬาเทนนิสมาดัด แปลงใช้เล่น จึงมีการใช้ตาข่ายเทนนิสซึ่งระหว่างเสาโรงยิมเนเซียมสูงจากพื้นประมาณ 2 ฟุต 1 นิ้ว และใช้ยางในของลูกบาสเกตบอลสูบลมให้แน่น แล้วใช้มือและแขนตีโต้ข้ามตาข่ายกันไปมา แต่เนื่องจากยางในของลูกบาสเกตบอลเบาเกินไป จึงทำให้ลูกบอลเคลื่อนที่ได้ช้าและมีทิศทางที่เคลื่อนไปไม่แน่นอน จึงเปลี่ยนมาใช้ลูกบาสเกตบอล แต่ลูกบาสเกตบอลก็ใหญ่ หนัก และแข็งเกินไป เพราะจะทำให้มือของผู้เล่นได้รับบาดเจ็บได้ จนในที่สุดเขาจึงให้บริษัท Ant G. Spalding and Brother Company ได้ผลิตลูกบอลที่หุ้มด้วยหนังและบุด้วยยางที่มีเส้นรอบวง 25-27 นิ้ว มีน้ำหนัก 8-12 ออนซ์ หลังจากทดลองเล่นแล้ว จึงให้ชื่อเกมการเล่นนี้ว่า “มินโทเนตต์”
ต่อมาในปี ค.ศ. 1896 ได้มีการประชุมสัมมนาผู้นำทางพลศึกษาที่วิทยาลัยสปริงฟิลด์ โดยนายวิลเลียม จี มอร์แกน ได้สาธิตวิธีการเล่นต่อหน้าที่ประชุมหลังจากที่ประชุมได้ชมการสาธิต ศาสตราจารย์ อัลเฟรด ที เฮลสเตด โดยได้เสนอแนะให้มอร์แกนเปลี่ยนจากมินโทเนตต์ เป็น วอลเลย์บอล โดยให้ความเห็นว่าเป็นวิธีการเล่นโต้ลูกบอลให้ลอยข้ามตาข่ายไปมาในอากาศ โดยผู้เล่นต้องพยายามไม่ให้ลูกบอลตกพื้น ส่วนในปี ค.ศ. 1928 ดอกเตอร์ จอร์จ เจ ฟิเชอร์ ได้ปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงกติกาการเล่นวอลเลย์บอล เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในระดับชาติ และได้เผยแพร่กีฬาวอลเลย์บอลจนได้รับสมญานามว่า บิดาแห่งกีฬาวอลเลย์บอล

ขอขอบคุณบทความดีดีจาก th.wikipedia.org

เทคนิคการเล่นกีฬาวอลเลย์บอล

2013-01-19T04:02:00.003-08:00

สำหรับการเล่นกีฬาทุกชนิด ก่อนการฝึกทักษะผู้ เล่นจะต้องได้รู้จักหรือสัมผัสกับอุปกรณ์ หรือวัสดุฝึกของกีฬาชนิดนั้นก่อน เช่น กีฬาวอลเลย์บอลก่อนการฝึกก็จะมีกิจกรรมสร้างความคุ้นเคยกับลูกวอลเลย์บอล ซึ่งมีผู้กล่าวถึงการสร้างความคุ้นเคยกับลูกวอลเลย์บอลก่อน ส่วนการกีฬาแห่งประเทศไทย กล่าวไว้ว่า ผู้เล่นควรจะคุ้นเคยกับลูกวอลเลย์บอลเพื่อฝึกประสาทและร่างกายส่วนที่จะใช้ สัมผัสกับลูกบอลให้เกิดความสัมพันธ์ต่อเนื่องกันอย่างสมบูรณ์ เมื่อลูกบอลอยู่ในลักษณะอย่างไรก็สามารถเคลื่อนที่ไปเล่นลูกบอลได้และสามารถ ใช้มือบังคับลูกบอลนั้นให้ไปในทิศทางที่ต้องการ
นออกจากนี้ยังมีการ กล่าวไว้ว่า การฝึกความคุ้นเคยกับลูกบอลนั้น เป็นการฝึกประสาทตา และร่างกายส่วนที่ใช้สัมผัสกับลูกบอล จังหวะระยะรับรู้ ความเร็วของการตอบสนอง ท่าทางการเล่น กลไกการเคลื่อนไหว การคาดคะเน ขนาด น้ำหนัก และความหยุ่นของลูกบอล และกรมพลศึกษากล่าวไว้ว่า กิจกรรมการสร้างความคุ้นเคยกับลูกวอลเลย์บอล เป็นการปูพื้นฐานให้ร่างกายมีความพร้อม รู้จักจังหวะการเคลื่อนที่ของลูกบอล จังหวะการเข้า รับลูกบอล จุดตกของลูกบอล การคุ้นเคยกับน้ำหนักของลูกบอล การโยน ขว้าง รับ ส่ง เล่นลูกสองมือล่าง การเซตลูก สามารถกะระยะของลูกบอลได้ ระยะในการออกแรงกระทบ ลูกบอลเพื่อให้ลูกบอลตกในตำแหน่งที่ต้องการได้ ตลอดจนความสัมพันธ์ของกล้ามเนื้อสายตา ความคล่องตัวในการเคลื่อนที่
ดังนั้นยังเป็นกิจกรรมการสร้างความคุ้นเคยกับ ลูกวอลเลย์บอล เป็นการฝึกหัดให้เกิดความคุ้นเคยและเป็นจุดเริ่มต้นในการฝึกหัดทักษะพื้นฐาน ต่อไปความมุ่งหวังให้เกิดความคุ้นเคยความสัมพันธ์ของกลไกการเคลื่อนไหว การคาดคะเน ขนาด น้ำหนัก และความหยุ่นตัวของลูกบอล ความสัมพันธ์ของประสาท สายตา และกล้ามเนื้อของร่างกายที่ใช้สัมผัสเล่นลูกบอล จังหวะ ระยะรับรู้ ความเร็วของการตอบสนอง ท่าทาง การเล่น การเคลื่อนที่ไปยังจุดที่ลูกบอลจะตก ระยะในการออกแรงกระทบ ลูกบอลเพื่อให้ลูกบอลตกในตำแหน่งที่ต้องการได้

ขอขอบคุณบทความดีดีจาก saengpaeng4.blogspot.com

วอลเลย์บอลหญิงไทย

2013-01-19T03:58:00.002-08:00

วอลเลย์บอลหญิงไทย

ปัจจุบันมีกีฬาหลากหลายประเภทที่ได้รับความนิยม ไม่ว่าเป็นกีฬาประเภททีมหรือว่ากีฬาประเภทเดี่ยว ซึ่งทุกวันนี้สังคมไทยเราได้ให้ความสำคัญกับการเล่นกีฬาเป็น อย่างมาก เพราะว่ากีฬาเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ อีกทั้งยังสามารถสร้างรายได้ให้กับนักกีฬาหลายคนเลยก็ว่าได้ ซึ่งสำหรับนักกีฬาบางคนก็ล่นเป็นอาชีพเลย อีกทั้งกีฬายังเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับคนที่มีเวลาว่างหรือสำหรับเยาวชนที่ มีเวลาว่างๆ เพื่อที่จะได้ไม่เลือกเดินทางที่ผิด ก็สามารถเลือกเล่นกีฬาเป็นงานอดิเรกก็ได้ด้วยเช่นกันค่ะ
และกีฬาที่กำลังได้รับความนิยมและเป็นที่ฮือฮาของคนไทยเรานั้นก็คือ วอลเลย์บอลหญิงไทยนั้นเองค่ะ ซึ่งเป็นกีฬาที่กำลังสร้างชื่อเสียงให้กับคนไทยได้เป็นอย่างดี ด้วยฝีไม้ลายมือของนักตบหญิงชาวไทยเรา สามารถสร้างชื่อได้ในระดับโลก เรียกได้ว่าเป็นผลงานที่ทำให้คนไทยปลื้มใจเป็นที่สุดเลยก็ว่าได้ ซึ่งกีฬาวอลเลย์บอลหญิงไทย ก็ยิ่งได้รับความนิยมมากขึ้นกว่าที่เคยเป็นอีก และยิ่งได้รับการสนับสนุนจากหลายๆฝ่ายจึงทำให้กีฬาประเภทนี่สามารถประสบความ สำเร็จได้ และที่สำคัญนั้นก็คือความอดทนและความพยายามของนักกีฬาไทยที่อดทนมาจนได้ ประสบความสำเร็จจนถึงทุกวันนี้ และเด็กหลายๆคนก็เริ่มที่จะเล่นกีฬาเพราะว่าอยากจะเป็นเหมือนพี่ๆทีมชาติไทย ที่สามารถสร้างชื่อเสียงให้กับคนไทยได้ ซึ่งถือว่าเป็นแบบอย่างที่ดีสำหรับเยาวชนในทุกวันนี้ได้ดีเลยค่ะ ฉะนั้นแล้วผู้ปกครองควรที่จะให้การสนับสนุนลูกหลานของท่านให้หันมาเล่นกีฬา เพื่อที่จะได้เป็นการสร้างนักกีฬาที่เก่งๆให้กับทีมชาติไทยต่อไปได้
ไม่ว่าจะเป็นกีฬาประเภทไหนก็ล้วนแต่เป็นประโยชน์ทั้งนั้นค่ะ ฉะนั้นทุกภาคส่วนควรที่จะให้การสนับสนุนกีฬาทุกประเภท เพื่อที่กีฬาของไทยจะได้ก้าวไปสู่ระดับโลกได้นั้นเองค่ะ

ขอขอบคุณบทความดีดีจาก ดินสอแดง

ทิศทางวอลเลย์บอลชายไทยจะไปทางไหน

2013-01-19T03:56:00.003-08:00

ทิศทางวอลเลย์บอลชายไทยจะไปทางไหน

วง การวอลเลย์บอลไทยในปัจจุบันเป็นที่ทราบกันดีว่า วอลเลย์บอลประเภททีมหญิงของเรานั้นสร้างผลงานมาอย่างต่อเนื่อง พัฒนาการของทีมหญิงในช่วง 10 กว่าปีที่ผ่านมานี้สามารถก้าวไปเป็นทีมระดับแนวหน้าของเอเซียแล้ว ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับกีฬาประเภททีม แต่สำหรับทีมชายดูเหมือนว่าเราจะไม่ประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติสักเท่า ไหร่ โดยเฉพาะในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมาผลงานของทีมวอลเลย์บอลชายไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แม้กระทั่งในกีฬาซีเกมส์ครั้งล่าสุดที่ไทยเป็นเจ้าภาพ ทีมชายประสบกับความล้มเหลว

เพราะ สาเหตุใดที่ทำให้ทีมวอลเลย์บอลชายของไทยจึงไม่สามารถพัฒนามากไปกว่าที่เป็น อยู่ในปัจจุบัน ถึงแม้ว่าจะดูเป็นเรื่องค่อนข้างยากที่จะทำให้ทีมชายพัฒนาไปอยู่แถวหน้าของ เอเชียอย่างเช่นทีมหญิง อาจจะเนื่องด้วยปัจจัยหลาย ๆ อย่างไม่เอื้ออำนวย การเสียเปรียบในเรื่องรูปร่าง แต่ทั้งหลายทั้งปวงนั้นหากเรามองว่ามันเป็นปัญหาหรืออุปสรรค ก็เป็นสิ่งจำเป็นที่คนในวงการวอลเลย์บอลจะต้องร่วมมือกันแก้ไข ดีกว่าปล่อยให้มันเป็นอุปสรรคโดยไม่หาหนทางแก้ไขพัฒนา

ใน อดีตก่อนที่ทีมหญิงจะพัฒนามาได้เช่นปัจจุบัน เราเคยมีการวางแผนระยะยาว มีโครงการที่มุ่งพัฒนาทีมหญิงขึ้นมาอย่างเป็นระบบเป็นขั้นเป็นตอน ซึ่งผลของมันก็ได้แสดงให้เห็นเป็นรูปธรรมอยู่แล้วในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งวงการวอลเลย์บอลไทยในปัจจุบันเองก็ได้รับการยอมรับใน เรื่องการทำงาน ปัจจัยต่าง ๆ ค่อนข้างเอื้ออำนวยมากกว่าแต่ก่อนไม่ว่าจะเป็นเรื่องการสนับสนุนจากภาครัฐ หรือเอกชน หรือแม้กระทั่งปัจจัยสำคัญอย่างนักกีฬาเองปัจจุบันก็มีโอกาสมากมายสำหรับนัก กีฬาวอลเลย์บอล การได้ไปเล่นอาชีพต่างประเทศถือว่าไม่ใช่เรื่องยากแล้ว ซึ่งเป็นหนึ่งในแรงจูงใจที่ดีสำหรับนักกีฬา

สิ่ง ที่ทำให้ทีมวอลเลย์บอลชายไม่ค่อยประสบความสำเร็จในมุมมองหนึ่งอาจเป็นเพราะ วอลเลย์บอลชายไทยไม่มีทิศทาง ไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจนว่าเราจะพัฒนาไปสู่ระดับไหน เมื่อมีเป้าหมายก็จะสามารถทำให้วางแผนและมีโครงการในการพัฒนามาสนับสนุน ทำให้มีเป้าหมายอย่างชัดเจนร่วมกัน

การ ขาดความร่วมมือกันอย่างจริงจัง การมุ่งเน้นแต่ประโยชน์ส่วนตัวหรือประโยชน์ของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็น อุปสรรคที่สำคัญอย่างยิ่งในการพัฒนา ผมมีความเชื่อว่าวอลเลย์บอลชายไทย หากสามารถทำลายอุปสรรคเหล่านี้ไปได้ ไม่ใช่เรื่องยากเกินไปที่จะพัฒนาก้าวหน้าไปมากกว่านี้

กีฬาบาสเกตบอล

2013-01-17T16:49:00.000-08:00

กีฬาบาสเกตบอลเป็นกีฬาประเภททีม มีผู้เล่นฝ่ายละ ๕ คน โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อนำ
ลูกบาสเกตบอลไปโยนลงห่วงประตูของฝ่ายตรงกันข้ามให้ได้มากที่สุด โดยมีทักษะการ
เล่น ได้แก่ การส่ง – รับลูกการเลี้ยงลูกและการยิงประตู
กีฬาบาสเกตบอลมีกำเนิดขึ้น เป็นครั้งแรกที่ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยเริ่มจาก
ดร. เจมส์ เอ เนสมิท (JamesA.Naismith) ได้คิดขึ้นเพื่อเล่นในโรงพลศึกษาของ
โรงเรียนฝึกอบรม ของสมาคมวายเอ็มซีเอนานาชาติ
(International Young Men’s Christian Association Training School)
ที่เมือง สปริงฟีลด์ มลรัฐแมสซาซูเซตส์ ในช่วงที่มีหิมะตก เมื่อ ค.ศ. ๑๘๙๑ (พ.ศ. ๒๔๓๔)
โดยใช้ตะกร้าลูกพีช ๒ ใบแขวนเป็นประตู จึงทำให้กีฬานี้ได้ชื่อว่าบาสเกตบอล (Basketball)
การเล่นครั้งนั้นใช้ ลูกฟุตบอลเป็นลูกบอล มีผู้เล่นทั้งหมด ๑๘ คน แบ่งออกเป็น ๒ ฝ่าย
ฝ่ายละ ๙ คน มีกฎการเล่น ๔ ข้อ คือ
๑. ห้ามถือลูกเคลื่อนที่
๒. ห้ามมิให้ผู้เล่นปะทะตัวกัน
๓. ประตูอยู่ระดับศีรษะและขนานพื้น
๔. ผู้เล่นจะถือลูกบอลนานเท่าใดก็ได้ และผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามจะต้องไม่ถูกตัวผู้เล่น

ต่อมามีการปรับปรุงการเล่นเป็น ๑๓ ข้อโดยลดผู้เล่นเหลือฝ่ายละ ๕ คน เนื่องจาก
ในการเล่นเกิดการ ปะทะกันเพราะสนามแคบ ดังนั้นจึงทำให้เกมการเล่นสมบูรณ์ยิ่งขึ้นทั้งยัง
ลดการปะทะกันอีกด้วย ในปัจจุบันกติกาการเล่นดังกล่าวยังคงปรากฏอยู่ ณ โรงพลศึกษา
เมืองสปริงฟีลด์ คือ
๑. การโยนลูกจะใช้มือเดียวหรือสองมือโดยไปในทิศทางใดก็ได้
๒. การตีลูกจะใช้มือเดียวหรือสองมือตีไปทิศทางใดก็ได้
๓. ผู้เล่นจะพาลูกบอลวิ่งไม่ได้ และต้องส่งตรงจุดรับลูกบอล ยกเว้นขณะที่วิ่งมารับลูกด้วย
ความเร็วให้เคลื่อนไหวได้เล็กน้อย
๔. ต้องจับลูกบอลด้วยมือทั้งสองข้าง โดยไม่ให้ใช้ส่วนอื่นของร่างกาย
๕ . การเล่นจะชน คือผลักหรือทำให้ฝ่ายตรงข้ามล้ม ถือว่าฟาวล์หนึ่งครั้ง ถ้าฟาวล์ครั้งที่สอง
ให้ออกจากการแข่งขัน จนกว่าจะมีผู้เล่นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยิงประตูได้จึงจะกลับมาเล่นได้อีก ถ้าเกิดการบาดเจ็บขณะเล่นไม่อนุญาตให้มีการเปลี่ยนตัว
๖. การทุบด้วยกำปั้นถือว่าผิดกติกาให้ปรับเช่นเดียวกับ ข้อ 5
๗ . ทีมใดทำฟาวล์ติดต่อกัน 3 ครั้ง ให้อีกฝ่ายหนึ่งได้ประตู
๘. การได้ประตูทำได้โดยการโยนหรือปัดลูกบอลให้ขึ้นไปค้างบนตะกร้า
๙. เมื่อลูกบอลออกนอกสนาม ผู้เล่นนที่จับลูกบอลคนแรกเป็นผู้ทุ่มลูกเข้ามาเล่นต่อ กรณีที่ไม่สามารถรู้ได้ว่าใครก่อนหลังผู้ตัดสินจะส่งลูกบอลเข้ามาให้ ผู้ส่งจะต้องส่งลูกบอล
เข้าสนามภายใน 5 วินาที ถ้าช้ากว่านี้จะให้ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามส่งแทน ถ้าผู้เล่นถ่วงเวลา
การเล่นให้ปรับฟาวล์
๑๐.ผู้ตัดสินมีหน้าที่ตัดสินผู้ฟาวล์ และลงโทษผู้เล่น
๑๑.ผู้ตัดสินทำหน้าที่ตัดสินลูกบอลออกนอกสนาม และรักษาเวลา บันทึกจำนวนลูกที่ได้ และทำหน้าที่ทั่วไปของผู้ตัดสิน
๑๒.การเล่นแบ่งเป็น 2 ครึ่ง ครึ่งละ 15 นาที
๑๓.ฝ่ายที่ทำประตูได้มากกว่าเป็นฝ่ายชนะหัวหน้าทีมจะตกลงกันถ้าคะแนนเท่ากัน
เพื่อต่อเวลาแข่งขัน ถ้าฝ่ายใดทำประตูได้ก่อนจะเป็นฝ่ายชนะ

กติกานี้ใช้มาจนถึง ค.ศ. ๑๙๓๗ (พ.ศ. ๒๔๘๐) จึงได้ปรับปรุงแก้ไขครั้งใหญ่เพื่อใช้ใน
การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ ๑๑ ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศสเยอรมนี และใน ค.ศ. ๑๙๓๙
(พ.ศ. ๒๔๘๒) ดร.เจมส์ เอ. เนสมิท ก็เสียชีวิตลง ก่อน จะได้เห็นความสำเร็จ และความยิ่งใหญ่
ในกีฬาบาสเกตบอลที่เขาคิดค้นขึ้น ต่อมาจากนั้นกีฬาบาสเกตบอลก็แพร่หลายพัฒนาการเล่น
เป็นที่นิยมอย่างรวดเร็วเป็นที่รู้ ้จักกันทั่วโลก องค์กรที่เกี่ยวข้องกับกีฬาบาสเกตบอลในระดับ
นานาชาติ ได้แก่ สหพันธ์บาสเกตบอลนานาชาติ (ชื่อภาษาอังกฤษ International Amateur Basketball Federation ชื่อภาษาฝรั่งเศส Fe’de’ration International de Basketball Amateur ใช้ชื่อย่อว่า FIBA) นอกจากนี้ยังมีองค์กรในระดับทวีป เช่น สมาพันธ์บาสเกตบอลเอเชีย (Asian Basketball Confederation หรือ ABC) เป็นต้น

ประวัติกีฬาวอลเลย์บอล

2013-01-17T16:47:00.000-08:00

ประวัติกีฬาวอลเลย์บอล

กีฬาวอลเลย์บอล (Volleyball) ได้เริ่มขึ้นในปีค.ศ.1895 หรือ พ.ศ. 2438 โดย William G. Morgan ผู้อำนวยการด้านพลศึกษาแห่งสมาคม Y.M.C.A. ( Young Mans Christian Association) เมืองโฮล์โยค ( Holyoke) มลรัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้เกิดขึ้นเพียง 1 ปี ก่อนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ ครั้งที่ 1 ณ กรุงเอเธนส์ โดยเขาได้พยายามคิดและดัดแปลงกิจกรรมต่างๆ เพื่อให้ใช้เป็นกิจกรรมนันทนาการหรือผ่อนคลายความตึงเครียดให้เหมาะสมกับฤดู กาล และเขาก็เกิดความคิดขึ้นในขณะที่ได้ดูเกมเทนนิส เพราะกีฬาเทนนิสเป็นกีฬาที่ต้องใช้อุปกรณ์ เช่น แร็กเกต ลูกบอล ตาข่าย และอุปกรณ์อื่นๆ อีกมาก จึงได้มีแนวคิดที่จะใช้ตาข่ายสูง 6 ฟุต 6 นิ้ว จากพื้นซุงเป็นระดับสูงกว่าความสูงเฉลี่ยของผู้ชาย และได้ใช้ยางในของลูกบาสเกตบอลมาทำเป็นลูกบอล แต่ปรากฏว่ายางในลูกบาสเกตบอลเบาและช้าเกินไป จึงได้ใช้ยางนอกของลูกบาสเกตบอล ซึ่งก็ปรากฏว่าใหญ่และหนาเกินไปไม่เหมาะสม ดังนั้น ในปี พ.ศ. 2449 Morgan ได้ติดต่อบริษัท A.G.Spalding and Brother ให้ทำลูกบอลตัวอย่างขึ้น 1 ลูก โดยมีขนาดเส้นรอบวง 25-27 นิ้ว น้ำหนัก 9-12 ออนซ์ เพื่อนำมาใช้แทนลูกบาสเกตบอล

เกมรับกลยุทธ์การป้องกันในกีฬาวอลเลย์บอล

2012-11-06T07:37:00.002-08:00

การ ป้องกันหรือการเล่นเกมรับในกีฬาวอลเลย์บอลนั้นประกอบไปด้วย การสกัดกั้นและการตั้งรับ เป็นยุทธวิธีที่สำคัญอย่างหนึ่งในการแข่งขัน ทีมที่มีเกมรับที่ดีมีโอกาสประสบความสำเร็จในการแข่งขันสูง ในการแข่งขันประเภททีมหญิงเรามักพบว่าทีมที่มีเกมรับดีเหนียวแน่น มักจะได้รับชัยชนะส่วนประเภททีมชายที่มีการรุกการตบบอลที่รุนแรง การสกัดกั้นจึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับทีมที่จะประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตามเกมรับที่ดีต้องประกอบด้วยการสกัดกั้นและการตั้งรับควบคู่กัน

เกม รับเป็นการทำงานประสานกันระหว่างการสกัดกั้นและการตั้งรับ เกมรับจะประสบคามสำเร็จได้นั้นเป็นผลมาจากการฝึกซ้อมอย่างดี โดยต้องมีการเก็บข้อมูล (Scouting) วิเคราะห์ ข้อมูลทั้งในส่วนของทีมและคู่ต่อสู้อย่างเป็นระบบเช่นข้อมูลการวางตำแหน่ง ผู้เล่น 6 คนแรก จุดแข็ง จุดอ่อน รูปแบบการเล่นของคู่แข่ง ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะช่วยเราในการพัฒนาเกมรับ (จำเป็นมากในการแข่งขันของทีมระดับสูง)

เป้าหมายของการป้องกัน

1. รักษาเกมเสริฟของทีม
2. ยับยั้งการรุกของคู่ต่อสู้ไม่ให้ประสบความสำเร็จ
3. สามารถเปลี่ยนจากการตั้งรับเป็นการรุกโต้กลับ

การเก็บข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อพัฒนาเกมรับ

การเก็บข้อมูลวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อพัฒนาเกมรับของทีมควรจะทำทั้ง 2 ฝ่ายคือทีมเราเองและฝ่ายคู่ต่อสู้

วิเคราะห์ข้อมูลของทีม

ข้อมูลด้านต่างๆ ของทีมเราเองที่ผู้ฝึกสอนควรนำมาพิจารณาคือ

1. เทคนิค กลยุทธ์ ทักษะและความสามารถในการสกัดกั้นและการรับของนักกีฬาในทีม
2. ตำแหน่งผู้เล่น 6 คนแรกของทีม และตำแหน่งในแต่ละรอบ ทั้ง 6 ตำแหน่ง
3. ระบบการรุกของทีมเพื่อใช้ฝึกซ้อมการสกัดกั้นและการตั้งรับ (แม้ว่ารูปแบบการรุกบางอย่างทีมของเราไม่ได้ใช้ แต่จำเป็นต้องฝึกซ้อม เพราะคู่แข่งอาจจะมีรูปแบบการรุกไม่เหมือนทีมเราเอง)
4. ทักษะการเล่นของผู้เล่นสกัดกั้นตัวกลาง (ผู้เล่นตำแหน่งนี้มีส่วนสำคัญในการสกัดกั้น) ผู้เล่นตัวรับอิสระ (มีส่วนสำคัญในการรับ)

วิเคราะห์ข้อมูลคู่แข่ง

การเก็บข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูลของคู่แข่งมีจุดต่าง ๆ ที่ต้องพิจารณาดังนี้

1. จุดแข็งจุดอ่อนในการรับลูกเสริฟแต่ละตำแหน่ง ผู้เล่นตัวรับอิสระ รวมทั้งความสามารถในการเปลี่ยนเกมรับเป็นเกมรุก
2. การเซต โดยวิเคราะห์ในส่วนต่างๆ คือ

2.1 ผู้เล่นตัวเซตมีการเล่นจังหวะ 2 หรือไม่ ถ้ามีมักจะเล่นในสถานการณ์ใด
2.2 การเปลี่ยนตำแหน่งของตัวเซตเป็นอย่างไร
2.3 ลักษณะการเซตเพื่อให้ผู้เล่นตบบอลเร็วตบเป็นอย่างไร

เช่น กระโดดเซต ยืนเซต หรือจะเซตให้บอลเร็วเมื่อบอลแรกเข้าจุด
2.4 เมื่อสถานการณ์เกมสำคัญ ตัวเซตจะเซตบอลไปให้ใครตบ

เมื่อสถานการณ์เกมกดดัน หรือเข้าสู่ช่วงสำคัญโดยส่วนใหญ่ตัวเซตมักจะมีเป้าหมายประจำตัวอยู่แล้ว
2.5 เมื่อการรับลูกเสริฟเข้าจุด ตัวเซตมักเซตบอลลักษณะใด ในสถานการณ์ปกติ

ลักษณะเฉพาะของแต่ละทีมจะต่างกัน เช่น บางทีมเมื่อรับลูกเสริฟเข้าจุดมักจะรุกด้วยบอลเร็วเสมอ
2.6 เมื่อสถานการณ์สำคัญๆ ตัวเซตมีการเซตให้ผู้เล่นบอลเร็วตบหรือไม่

การรุกด้วยบอลเร็วมีโอกาสผิดพลาดง่ายหากความสัมพันธ์ระหว่างตัวเซตและตัวตบไม่ดี
2.7 ตัวเซตเซตบอลให้ตัวตบที่เพิ่งจะตบเสียหรือไม่ในลูกต่อไป
2.8 คู่แข่งมีการรุกแบบผสม (Combination Attack) หรือไม่ อย่างไร

การรุกแบบผสมนั้นตัวเซตจะเล่นในสถานการณ์ใด เช่น สถานการณ์สำคัญ สถานการณ์ที่ไม่กดดัน

2.9 ความแตกต่างของการเซต

เช่น กระโดดเซตหรือยืนเซตจะเซตๆ ให้ใคร ลักษณะท่าท่าทางการเซตจะเซตลูกใด

3. ประสิทธิภาพและความถี่และทิศทางการรุกของผู้เล่นตัวรุก

ต้องพิจารณาทั้ง 6 ตำแหน่ง โดยศึกษาข้อมูลต่างๆ เหล่านี้คือ

3.1 ในแต่ละรอบผู้เล่นตัวตบหลักคือใคร (ตัวเซต ๆ บอลให้ใครมากที่สุด)
3.2 ในแต่ละรอบมีการรุกแบบผสมหรือไม่ อย่างไร
3.3 การยืนรับลูกเสริฟมีการใช้การยืนหลอกหรือไม่
3.4 มีผู้เล่นที่รุกแบบผสมผสานกี่คน
3.5 รูปแบบการรุกแบบผสมผสานมีความแตกต่างกันหรือไม่เมื่อตัวเซตอยู่แดนหน้าและแดหลัง

4. วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นตบบอลเร็วกับผู้เล่นตัวเซต

การ วิเคราะห์ศึกษาดูความสัมพันธ์ในการเล่น ตัวเซตสามารถเซตให้ผู้เล่นบอลเร็วตบได้อย่างมีประสิทธิภาพหรือไม่อย่างไร เพื่อได้ข้อมูลซึ่งจะช่วยให้ผู้เล่นในแนวสกัดกั้นทำงานได้ง่ายขึ้น โดยศึกษาในส่วนต่างๆ เหล่านี้

4.1 การรุกด้วยบอลเร็วเป็นการใช้เพื่อการหลอกหรือการรุกจริง
4.2 จังหวะการเซตให้ผู้เล่นบอลเร็วตบมีความแตกต่างกันอย่างไร
4.3 ทิศทางหลักๆ ในการตบของผู้เล่นตบบอลเร็ว
4.4 ผู้เล่นบอลเร็วใช้การหยอดหรือไม่
4.5 เมื่อลูกบอลไม่เข้าจุด ตัวเซตมีการเซตให้บอลเร็วตบหรือไม่

5. ศึกษาลักษณะการรุกของผู้เล่นตัวตบบอลหลัก

ผู้เล่นตบบอลหลักเป็นผู้เล่นที่มีปริมาณการตบบอลมากที่สุด เราควรศึกษาการเล่นของตัวตบบอลหลักในรายละเอียดดังต่อไปนี้

5.1 ความสามารถในการตบเมื่อต้องเป็นส่วนหนึ่งในการรับลูกเสริฟ (ถอยไปรับลูกเสริฟ)
5.2 เมื่อต้องเป็นส่วนหนึ่งในการรับลูกเสริฟ สามารถเล่นการรุกแบบผสมได้หรือไม่
5.3 เมื่อต้องเป็นส่วนหนึ่งในการรับลูกเสริฟ ความสามารถในการตบเมื่อมีการสกัดกั้น 2 คนเป็นอย่างไร
5.4 ทิศทางการตบบอลของผู้เล่นตบบอลหลัก
5.5 ลักษณะของบอลที่ตบ ตบลงใกล้เส้นรุกหรือท้ายสนาม
5.6 ลักษณะการเคลื่อนที่เข้าตบ แบบตรงๆ หรือหลอกเปลี่ยนทิศทาง
5.7 ลักษณะการใช้แขนการใช้ข้อมือ
5.8 ลักษณะบอลที่ชอบ เช่น สูง ต่ำ พุ่ง หรือช้า
5.9 สามารถตบบอลเหนือการสกัดกั้นได้หรือไม่

ข้อมูล ต่างๆ ดังที่ได้กล่าวมานี้ มีผลต่อการพัฒนาเกมรับของทีม ตัวอย่างเช่นข้อมูลความสัมพันธ์ระหว่างตัวเซตกับผู้เล่นตบบอลเร็วของคู่ ต่อสู้ มีผลต่อการสกัดกั้นของผู้เล่นตำแหน่งกลางหน้า และการตั้งรับของผู้เล่นแดนหลังในตำแหน่ง 1 และตำแหน่ง 5 เป็นต้น

ข้อมูลบางส่วนจาก : Handbook for Competitive Volleyball

Key Success Factor วอลเลย์บอลไทยของปริม อินทวงศ์ อดีตมือเซตอัจฉริยะ

2012-11-06T07:35:00.001-08:00

ใคร ที่เป็นแฟนกีฬาคงจะจำเธอได้ ปริม อินทวงศ์ "มือเซตอัจฉริยะ" อดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลทีมชาติไทย เธอได้กล่าวถึงความสำเร็จของวงการวอลเลย์บอลในมุมมองของเธอไว้ได่น่าสนใจ...
...... ใครจะว่าอย่างไรไม่รู้... แต่พี่เจนเคยให้สัมภาษณ์ทั้งทีวีและหนังสือว่า "โค้ชอ๊อด" คือ Key Success Factor ของวอลเลย์บอลไทย ผู้สัมภาษณ์เกิดอาการสะดุด ประมาณ...ขนาดนั้นเลยเหรอ!!!!

พี่เจนไม่ ได้หมายความว่าคนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องไม่สำคัญ ทุกคนสำคัญหมด ทุกคนเป็น Success Factors แต่คนที่เป็น "Key" ในมุมมองพี่เจน คือ "โค้ชอ๊อด" ที่บอกเช่นนี้เพราะพี่เจนเห็นและรับรู้ทุกสิ่งอย่างที่โค้ชอ๊อดวางแผนและลง มือทำตั้งแต่ปี 1997 ซึ่งเป็นช่วงบั้นปลายชีวิตการเล่นวอลเลย์บอลในนามทีมชาติไทยของพี่เจน

"โค้ช อ๊อด" เป็นคนแรกที่กล้าประกาศว่าเราจะไป "โอลิมปิค" ใคร ๆ ก็บอกว่าฝันไกลเกินไป แต่โชคดีที่สมาคมวอลเลย์บอลและอีกหลาย ๆ หน่วยงานพยายามช่วยสนับสนุนให้ฝันของ "โค้ชอ๊อด" กลายเป็นจริงให้ได้

จะ มีใครรู้ว่า "โค้ชอ๊อด" ทำงานเหมือนคนบ้า ทุ่มเททั้งตัวและหัวใจเพื่อที่จะไปให้ถึงฝัน ต้องอดทนกับแรงกดดันอย่างมากมายทั้งภายใน ภายนอก ต้องสูญเสียช่วงเวลาความสุขในชีวิตไปไม่รู้เท่าไหร่ แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฝันของ "โค้ชอ๊อด" ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ยังคงพยายามทำทุกสิ่งอย่างเพื่อให้ไปถึงเป้าหมายให้ได้

พี่เจนมี โอกาสได้พูดคุยกับ "โค๊ชอ๊อด" บ่อยครั้ง จึงได้รับทราบแนวคิดการทำทีมอย่างลึกซึ้ง และชัดเจนว่าหน้าที่ของ "โค้ช" คือต้องศึกษาหาวิธีการที่ดีที่สุดสำหรับทีมเราในการไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ "ภายใต้ข้อจำกัดที่มีอยู่มากมาย"

เราอาจจะเห็น "โค้ช" แค่ 3 ชั่วโมงในการฝึกซ้อม แต่อีก 21 ชั่วโมงที่เหลือ มีใครรู้บ้างว่า "โค้ช" ทำอะไรในการหาวิธีที่ดีที่สุดของทีม แล้ว "โค้ช" มีเวลานอนแค่กี่ชั่วโมง อย่างไรก็ตาม แม้แต่เวลานอน พี่เจนก็มั่นใจว่า "โค้ช" ยังต้องคิดเรื่องทีมอยู่

ในฐานะที่พี่เจนใกล้ชิดกับ "โค้ชอ๊อด" มาตั้งแต่สมัยเล่นทีมชาติด้วยกัน จนปัจจุบัน "โค้ชอ๊อด" เป็นโค้ชระดับโลกที่ใคร ๆ ต้องพูดถึง ยืนยันว่า "โค้ชอ๊อด" เป็นคนที่มีจิตใจดีมาก ๆ รักพี่ รักน้อง รักเพื่อนฝูงมาก ถึงแม้บางครั้ง "โค้ชอ๊อด" จะดุบ้าง แต่นี่คือหนึ่งในบทบาทที่ต้องแสดงในฐานะ "โค้ช"

และปีนี้เราก็ "เกือบ" จะทำฝันในการไปโอลิมปิคสำเร็จ... แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฝันของเราจะยังคงเป็นความฝันต่อไป

คง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ที่ความฝันซึ่งมีจุดเริ่มต้นจากความมุ่งมั่น... ความฝันของคนเพียงคนเดียวในวันนั้น จะกลายมาเป็นฝันของคนประเทศในวันนี้

คง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ความฝันของคนเพียวคนเดียวที่ใคร ๆ มองว่าเป็นไปไม่ได้ในวันนั้น จะกลายเป็นความฝันที่เอื้อมถึงแล้ว... ในวันนี้

แม้เราจะยังคว้าไม่ได้... แม้เราจะต้องผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนนักกีฬาหน้าใหม่มาทำหน้าที่เพื่อชาติ แต่พี่เจนเชื่อว่า "โค้ชอ๊อด" จะยังคงอยู่ ยังคงมุ่งมั่นเดินหน้าล่าฝันต่อไป แม้จะต้องแลกด้วยการสูญเสียอะไรบางอย่างในชีวิตไปอีกก็ตาม

ที่ผ่านมา พวกเราชื่นชมนักกีฬาที่ทุ่มเทหัวจิตหัวใจในเกมการแข่งขันมาโดยตลอด พี่เจนก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน

แต่วันนี้พี่เจนขอสดุดี "โค้ชอ๊อด" ผู้เป็น "Key" Success Factor ของวอลเลย์บอลไทยแบบยาว ๆ นะคะ

ขอ ให้ "พี่อ๊อด" ของเรามีพลังกาย พลังใจในการล่าฝันต่อไปในอีก 4 ปีข้างหน้า เจนภูมิใจในตัว "พี่อ๊อด" มาก และภูมิใจสุด ๆ ที่ "พี่อ๊อด" ไม่ได้เดินคนเดียวอีกต่อไปแล้ว แต่มีคนไทยทั้งประเทศมาเดินเคียงข้างเพื่อร่วมฝันด้วยแล้วค่ะ ช่างเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน

ท้ายที่สุด อยากจะบอกทั้งโค้ชและนักกีฬาอีกครั้ง ว่าเมื่อไหร่ที่รู้สึกท้อแท้ เหนื่อยล้า สิ้นหวัง จงหันกลับมามองข้างหลัง คุณจะเห็นคนไทยทั้งประเทศยืนอยู่เต็มไปหมดเลย มืดฟ้ามัวดิน... พร้อมที่จะส่งมอบความรัก ความอบอุ่น ความปรารถนาดี เพื่อที่จะเป็นพลังให้คุณมีแรงกาย แรงใจกลับไปทำหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ต่อไป...

วิทยุการบินฯ มินิวอลเลย์บอล รากฐานสำคัญวงการวอลเลย์บอลไทย

2012-11-06T07:33:00.002-08:00

สร้าง ความประทับใจและความภาคภูมิใจให้กับคนไทยไม่น้อยสำหรับทีมวอลเลย์บอลหญิงทีม ชาติไทย แต่กว่าที่จะก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ต้องผ่านอุปสรรคและข้อจำกัดมากมาย ใช้เวลานับสิบปีกว่าจะเห็นผลสำเร็จเป็นรูปธรรมดังเช่นทุกวันนี้ ทั้งนี้ความสำเร็จที่ได้มาเกิดจากวิสัยทัศน์ ความเสียสละของบุคคลหลายๆ กลุ่มในวงการวอลเลย์บอลที่พยายามผลักดัน สมาคมวอลเลย์บอลเองมีการวางแผนโครงการระยะยาวในการสร้างบุคลากรเพื่อพัฒนาวง การวอลเลย์บอลให้เจริญก้าวหน้า การจัดการแข่งขันในหลายๆ ระดับอายุเป็นโครงการหนึ่งที่สำคัญช่วยสร้างพัฒนานักกีฬาตามลำดับขั้นผลิต นักกีฬามากมายให้กับวงการวอลเลย์บอลไทย และหนึ่งในรายการที่สำคัญนั้นคือ การแข่งขัน “วิทยุการบินฯ มินิวอลเลย์บอล” นักเรียนระดับประถมศึกษา อายุไม่เกิน 12 ปี ทั้งชายและหญิงทั่วประเทศ โดยบริษัท วิทยุการบินแห่งประเทศไทย จำกัด เป็นผู้จัดการแข่งขัน

บริษัท วิทยุการบินฯ เป็นหน่วยงานหนึ่งที่ให้การสนับสนุนกีฬาวอลเลย์บอลมาอย่างยาวนาน จากสิบกว่าปีที่ผ่านมาบริษัทวิทยุการบินฯ เคยมีทีมวอลเลย์บอลหญิงที่แข็งแกร่งในระดับแชมป์ถ้วยพระราชทาน ก. เป็นทีมที่อุดมไปด้วยบรรดานักกีฬาทีมชาติในอดีตที่เป็นพนักงานของบริษัทเอง ยังได้ก่อกำเนิดการแข่งขันในระดับอายุ 12 ปี ที่สำคัญและสร้างความตื่นตัวให้กับการแข่งขันในระดับนี้เป็นอย่างมากในปี พ.ศ.2543 การจัดการแข่งขันประสบความสำเร็จ และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในโครงการพัฒนาวอลเลย์บอลระดับชาติ สิ่งหนึ่งที่น่าประทับใจคือวัตถุประสงค์ในการจัดการแข่งขันเพื่อเป็นการ สร้างโอกาสให้ยุวชนที่มีฐานะยากจนจำนวนมากได้มีประสบการณ์ที่ดี ได้รับการพัฒนาฝีมือ และยังเป็นโอกาสที่จะได้รับการคัดเลือกเข้าโรงเรียนประจำจังหวัด รวมถึงเข้าร่วมการแข่งขันในระดับประเทศหลายรายการ นับได้ว่านอกจากเป็นการสนับสนุนด้านกีฬาแล้วยังเป็นการสร้างโอกาสให้กับ เยาวชนของชาติอีกด้านหนึ่งด้วย ทีมชาติไทยจะพัฒนาต่อเนื่องไปได้ ย่อมจะต้องมีรากฐานที่แข็งแกร่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับพื้นฐานจะต้องได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดี เพราะพวกเขาเหล่านั้นคืออนาคตของวงการวอลเลย์บอลและประเทศไทย ซึ่งจะทำให้การพัฒนาจะยั่งยืน

สำหรับ แฟนกีฬาวอลเลย์บอลหากมีโอกาสลองติดตามชมและให้กำลังใจอนาคตของไทยกันดูนะ ครับ ท่านจะเห็นความสดใสนักวอลเลย์บอลน้อยๆ ที่มีความสุขกับการเล่นวอลเลย์บอล ไม่แน่ในอนาคตหนูน้อยที่เรานั่งเชียร์อยู่อาจจะซุปเปอร์สตาร์ของวงการ วอลเลย์บอลในอนาคตก็เป็นได้

กำหนดการแข่งขัน

การแข่งขันรอบคัดเลือกระดับจังหวัด ระหว่างเดือนมิถุนายน – กันยายน 2555

การแข่งขันรอบคัดเลือกระดับภูมิภาค ระหว่างเดือนตุลาคม – พฤศจิกายน 2555

การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ เดือนธันวาคม 2555

ส่วนกำหนดการแข่งขันอย่างละเอียดสามารถติดตามได้ที่ http://www.aerothai.co.th/minivolleyball/index.htm

กลยุทธ์ของผู้เล่นตัวรุกในกีฬาวอลเลย์บอล

2012-11-06T07:31:00.001-08:00

หลังจากวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีกจบเลกแรกลงทำให้ผมพอจะหาเวลาว่างได้บ้าง เลยลุยนำเสนอเทคนิคการเล่นวอลเลย์บอลให้ได้ศึกษากัน โดยหลังจากเขียนเรื่องกลยุทธ์ของตัวเซตในตอนที่แล้ว ในตอนนี้จะนำเรื่องกลยุทธ์ของตัวรุกในตำแหน่งต่างๆ ซึ่งอาจจะต้องแบ่งเป็นตอน ๆ ต่อเนื่องกันไป
ในการเล่นกีฬาวอลเลย์บอล ตำแหน่งผู้เล่นตัวรุกหรือ "ตัวตบ" มักจะเป็นตำแหน่งที่ผู้เริ่มเล่นวอลเลย์บอลโดยส่วนใหญ่อยากจะเล่นมากที่สุด และในตำแหน่งตัวรุกยังสามารถแยกประเภทออกเป็นการรุกลักษณะต่างๆ ได้อีก เช่น ผู้เล่นตัวตบหัวเสา ผู้เล่นตบบอลเร็ว ผู้เล่นตบบอลบี (Co-setter)
จาก การเก็บข้อมูลวิเคราะห์การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในระดับสูง ในเรื่องการกระโดดของนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงตำแหน่งต่างๆ ซึ่งได้ผลดังนี้
- ช่วงระยะเวลาในการกระโดดแต่ละครั้ง
ผู้เล่นตบหัวเสา จะต้องกระโดดเฉลี่ยประมาณ 38.6 วินาทีต่อครั้ง
ผู้เล่นตบบอลเร็ว กระโดดเฉลี่ยประมาณ 24.6 วินาทีต่อครั้ง
ผู้เล่นตัวเซต กระโดดเฉลี่ยประมาณ 56 วินาทีต่อครั้ง
- จำนวนครั้งที่กระโดดต่อระยะเวลา 1 ชั่วโมง
ผู้เล่นตบหัวเสา กระโดดประมาณ 49.4 ครั้งต่อชั่วโมง
ผู้เล่นตบบอลเร็ว กระโดดประมาณ 76.7 ครั้งต่อชั่วโมง
ผู้เล่นตัวเซต กระโดดเฉลี่ยประมาณ 52.5 ครั้งต่อชั่วโมง
ส่วนในประเภททีมชาย ค่าเฉลี่ยจะกระโดดมากกว่าทีมหญิง
ผู้เล่นตบหัวเสา จะต้องกระโดดเฉลี่ยประมาณ 32 วินาทีต่อครั้ง สูงสุด 15.9 วินาทีต่อครั้ง
ผู้เล่นตบบอลเร็ว กระโดดเฉลี่ยประมาณ 20 วินาทีต่อครั้ง สูงสุด 18 วินาทีต่อครั้ง
ผู้เล่นตบบอลบี Co-setter กระโดดเฉลี่ยประมาณ 31 วินาทีต่อครั้ง สูงสุด 15.9 วินาทีต่อครั้ง
จาก ข้อมูลดังกล่าวข้างต้นทำให้เราทราบว่าผู้เล่นตัวตบที่ต้องมีสมรรถภาพในการ กระโดดสูงก็คือผู้เล่นตบบอลเร็ว ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะช่วยให้ผู้ฝึกสอนสามารถนำไปวิเคราะห์วางแผนการฝึกซ้อม ผู้เล่นตัวรุกในตำแหน่งต่างๆ ได้
ในตอนต่อไปผมจะนำเสนอเทคนิคกลยุทธ์ของผู้เล่นตัวรุกในแบบต่างๆ ซึ่งน่าเป็นประโยชน์แก่ผู้ที่สนใจในกีฬาวอลเลย์บอลอย่างมาก

กลยุทธ์และเทคนิคของผู้เล่นตัวตบบอลเร็ว (Quick hitter)

2012-11-06T07:29:00.004-08:00

ใน ตอนที่ผ่านมาผมได้เกริ่นไปบ้างแล้วเกี่ยวกับเรื่องกลยุทธ์ของผู้เล่นตัวรุก ซึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลตำแหน่งตัวรุกยังแตกต่างกันไปอีกทั้งเรื่อง กลยุทธ์ เทคนิค ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่ผู้ฝึกสอน นักกีฬาควรให้ความสนใจศึกษาว่าในแต่ละประเภทของการรุก คุณสมบัติของผู้เล่นควรมีอย่างไร เพื่อจะได้เลือกผู้เล่นหรือฝึกซ้อมได้อย่างถูกต้อง ในตอนนี้ผมจะนำเสนอกลยุทธ์เทคนิคของผู้เล่นตัวตบบอลเร็ว (Quick hitter) เป็นตอนแรก

ผู้เล่นตบบอลเร็ว (Quick hitter)

ผู้ เล่นตบบอลเร็วกล่าวได้ว่าเป็นผู้เล่นที่มีความสำคัญมากที่สุดในกระบวนการรุก เพราะแผนการรุกต้องประกอบด้วยบอลเร็วอันดับแรก และแผนการรุกแบบผสมผสาน (Combination) จะเกิดขึ้นได้ต้องมีการรุกด้วยบอลเร็วและรอบๆ ตำแหน่งบอลเร็ว เช่นที่ภาษาวอลเลย์บอลบ้านเราเรียกว่า บอลทับ (AB) หรือบอลแทรก (XB)

คุณสมบัติ ด้านจิตใจของผู้เล่นตบบอลเร็วที่สำคัญต้องมีจิตใจความเป็นนักสู้ เป็นผู้เสียสละสูง สาเหตุเพราะในการแข่งขันแผนการเล่นจะประสบความสำเร็จหรือไม่เกิดจากผู้เล่น บอลเร็วต้องกระโดดเพื่อทำการตบทุกครั้ง และหลายครั้งเป็นการกระโดดโดยที่ไม่ได้ตบบอล เป็นเพียงตัวหลอกแนวสกัดกั้นของคู่ต่อสู้เท่านั้น และนอกจากนี้ยังเป็นผู้เล่นที่ทำการสกัดกั้นมากที่สุดในทีมอีกด้วย เราไม่สามารถวัดความสำเร็จของผู้เล่นบอลเร็วจากการตบบอลได้อย่างเดียว แต่ต้องรวมถึงความสำเร็จในแผนการรุกที่ผู้เล่นบอลเร็วสามารถดึงผู้สกัดกั้น ฝ่ายตรงข้ามได้ โดยที่เพื่อนร่วมทีมสามารถตบบอลโดยมีผู้สกัดกั้นเพียงคนเดียว ด้วยเหตุนี้จึงมักเรียกตัวตบบอลเร็วว่าเป็น “ตัวหลอก” ทำหน้าที่ปิดทองหลังพระในทีมโดยแท้จริง

นอก จากนี้ผู้ที่จะเล่นตำแหน่งตบบอลเร็วจะต้องใจกว้าง มีทัศนคติที่ดีต่อตัวเซต ต้องตระหนักถึงบทบาท เชื่อมั่นในตัวเซตว่าเป็นผู้กำหนดแผนการรุก แม้ว่าหลายครั้งจะต้องกระโดดโดยไม่ได้ตบบอลก็ตาม ต้องคิดถึงความสำเร็จของทีมเป็นหลัก หากผู้เล่นตบบอลเร็วสามารถดึงความสนใจของตัวสกัดกั้นให้กระโดดตามโดยทำให้ เพื่อนร่วมทีมได้ตบบอลโดยมีการสกัดกั้นคนเดียวหรือไม่มี ถือว่าเป็นความสำเร็จ เป็นการทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว หากตัวเซตเซตบอลมาให้ตบก็ต้องสามารถทำคะแนนได้

คุณสมบัติ ด้านกายภาพที่จำเป็นของผู้เล่นตบบอลเร็ว ต้องมีความสูงและคล่องแคล่วเพราะในสถานการณ์การแข่งขันผู้เล่นบอลเร็วจะเป็น ตัวสกัดกั้นตัวกลาง (Middle blocker) ซึ่งต้องเคลื่อนที่สกัดกั้นตลอด ในทีมชั้นนำระดับนานาชาติประเภททีมชาย ผู้เล่นตำแหน่งนี้จะมีความสูงประมาณ 2 เมตร กระโดดสูงประมาณ 3.60 เมตร ส่วนทีมหญิงส่วนสูงประมาณ 1.85 เมตร กระโดดสูงประมาณ 3.30 เมตร สำหรับทีมในประเทศไทย หากผู้ฝึกสอนมีผู้เล่นบอลเร็วที่มีคุณภาพก็จะทำให้ประสิทธิภาพในเกมรุก การป้องกันมีประสิทธิภาพมากส่งผลต้อความสำเร็จของทีม

คุณลักษณะของผู้เล่นตบบอลเร็ว ผู้เล่นตำแหน่งนี้ต้องเคลื่อนที่ได้รวดเร็วในระยะ 2-3 เมตร มีปฏิกิริยาและทักษะในการกระโดดดีมาก และต้องมีสมรรถภาพร่างกายที่ดีพอที่จะยืนระยะการเล่นจนจบการแข่งขัน ด้านเทคนิคพื้นฐานควรมีคุณลักษณะดังนี้

ตบบอลเร็วได้ทั้งด้านหน้าและหลังตัวเซต การเคลื่อนที่กระโดดได้จังหวะที่เหมาะสม ง่ายต่อการเซตของตัวเซต
รุกได้อย่างมีประสิทธิภาพเมื่อมีการสกัดกั้นเพียงคนเดียว และต้องไม่สร้างความผิดพลาดเอง
มีปฏิกิริยาตอบสนองและใช้ข้อมือในการตบได้อย่างรวดเร็ว

ใน ตอนต่อไปผมจะมาพูดคุยกันในเรื่องเทคนิคขั้นสูงของการตบบอลเร็ว ซึ่งปัจจุบันผมมองว่าเป็นปัญหาของทีมวอลเลย์บอลในเมืองไทยที่ไม่ค่อยมีผู้ เล่นบอลเร็วเก่งๆ โดยเฉพาะทีมชาย ในอดีตเรามี จรัญ พระคุ้มครอง ขจรศักดิ์ มานะพรชัย มนูญ ยืนยง สุนทร โพธิสีตา เล่นบอลเร็วได้เก่งมาก มีเทคนิคการเล่นแพรวพราว แต่ปัจจุบันผู้เล่นบอลเร็วของไทยเราเทคนิคไม่ดีเท่าผู้เล่นสมัยก่อน หากเราฝึกฝนกันจริงจัง ให้ความสำคัญกับบอลเร็วให้มากกว่านี้น่าจะเป็นประโยชน์มากขึ้น

เทคนิคการตบบอลเร็วขั้นสูง (วอลเลย์บอล)

2012-11-06T07:28:00.001-08:00

การ เล่นวอลเลย์บอลในตำแหน่งตัวตบบอลเร็วหากจะให้มีประสิทธิภาพสูง นักกีฬาจะต้องพยายามพัฒนาเทคนิคการเล่นให้ได้หลากหลายนอกเหนือจากการเล่นแค่ บอลเร็ว A หน้า/หลังตัวเซต บอลเร็วห่าง X หน้า/หลัง ตัวเซต หรือกระเติงไหลหลัง ทั้งนี้เพื่อให้คู่ต่อสู้ไม่สามารถจับทางได้ง่าย การเล่นบอลเร็วนั้นหากนักกีฬามีความคิดสร้างสรรค์จะสามารถสร้างรูปแบบการรุก บอลเร็วได้มากมายหลายแบบ เทคนิคที่ผมจะนำเสนอเป็นเทคนิคขั้นสูงในการเล่นบอลเร็วซึ่งมีหลายแบบโดยช่วง แรกจะเป็นเทคนิคที่เหมาะสมสำหรับนักวอลเลย์บอลชายมีดังนี้

1. “บอลพม่า” (เป็นชื่อเรียกเทคนิคการเล่นบอลเร็วขั้นสูงชนิดหนึ่งที่รู้จักกันดีในประเทศไทย) (Faking A-quick and hitting B)

เทคนิคนี้เป็นการเล่นในลักษณะที่ผู้เล่นบอลเร็วเข้าทำการรุกในลักษณะบอล A แต่ในจังหวะกระโดดจะไม่กระโดดทันที ดึงจังหวะให้ตัวเซตเซตบอล B (บอลที่สูงเหนือตาข่าย 1-2 เมตร) จึงกระโดดตบ การเล่นลักษณะนี้เมื่อเราเข้าทำการรุกในลักษณะบอลเร็วจะหลอกให้ตัวสกัดกั้น กระโดดสกัดกั้นบอลเร็วแต่เราดึงจังหวะเพื่อตบบอล B เมื่อตัวสกัดกั้นตกสู่พื้นพอดีทำให้ไม่มีการสกัดกั้น

ข้อแนะนำเพิ่มเติม

สามารถใช้เทคนิคนี้เล่นกับการรุกในลักษณะบอลเร็วห่างตัวเซต X ได้ด้วยอาจเรียกบอลลักษณะนี้ว่า X พม่า และบอลพม่านี้สามารถเล่นได้ทั้งด้านหน้าตัวเซตและด้านหลังตัวเซต

2. “บอล XB” (Faking A-quick and hitting B)

เทคนิคนี้ลักษณะการเล่นคือผู้เล่นเข้าทำการรุกในลักษณะบอลเร็วห่างตัวเซต X แต่เปลี่ยนทิศทางมาตบบอล B ใกล้ตัวเซต

3. “เข้าทำการรุกลักษณะบอล A แต่ทำการรุกไหลหลัง”

เทคนิค การเล่นนี้เป็นการเล่นคล้ายบอลพม่า โดยเข้าทำการรุกในลักษณะบอลเร็วหน้าแต่เปลี่ยนทิศทางการรุกโดยเคลื่อนที่ไป ตบบอลไหลหลัง สำหรับผู้เล่นที่ถนัดมือซ้ายสามารถเล่นเทคนิคนี้ได้เช่นกันโดยเปลี่ยนจากการ เข้าหลอก A หน้ารุกไหลหลังเป็นการเข้าหลอก A หน้ารุกไหลหน้าแทน

เทคนิค การเล่นนี้เป็นการเล่นที่ผู้เล่นเข้าตบลักษณะบอลเร็วหน้า ซึ่งจะทำให้ตัวสกัดกั้นกระโดด เปลี่ยนทิศทางการรุกจะทำให้ไม่มีการสกัดกั้นหากผู้เล่นตัวสกัดกั้นหน้าซ้าย กระโดดสกัดกั้นบอล A ที่ผู้เล่นเข้าหลอก หรือหากผู้เล่นสกัดกั้นตัวกลางกระโดด ก็อาจจะทำให้ผู้เล่นหน้าซ้ายต้องเคลื่อนที่สกัดกั้นเพียงคนเดียว

4. “เทคนิคการลอยตัวตบ (Flyer)”

เทคนิค การลอยตัวตบเป็นเทคนิคการเล่นที่กระโดดจากจุดหนึ่งแต่ลอยตัวไปตบบอลที่จุด หนึ่ง ซึ่งเทคนิคนี้จะเป็นต้องมีศักยภาพในการกระโดดได้อย่างยอดเยี่ยม ผู้เล่นสามารถประยุกต์ใช้เทคนิคการลอยตัวสร้างสรรค์การรุกได้หลากหลาย

4.1 การกระโดดลอยตัวจากด้านหน้าตัวเซต (ดูภาพประกอบ)

เป็นเทคนิคที่ผู้เล่นกระโดดจากบริเวณหน้าตัวเซต แต่ลอยตัวไปตบบอลในตำแหน่งต่างๆ เช่น บอลเร็วห่าง X บอลเร็วหน้าไหล บอลเร็วหลัง A (ตัวเซต) บอลเร็วห่าง X หลัง(ตัวเซต) ดังภาพ

4.2 การกระโดดลอยตัวจากด้านหลังตัวเซต

การเล่นจะคล้ายคลึงกับการกระโดดลอยตัวหน้าตัวเซต

4.3 การกระโดดจากตำแหน่งรุกบอลเร็วห่าง X ลอยตัวมาตบบอลเร็ว A ใกล้ตัวเซต

4.4 การกระโดดจากตำแหน่งรุกบอลเร็วห่าง X หลังตัวเซตลอยตัวมาตบบอลเร็ว A หลังใกล้ตัวเซต

เทคนิค การลอยตัวตบนี้เป็นการหลอกให้ตัวสกัดกั้นกระโดดผิดตำแหน่ง โดยปกติในการสกัดกั้นการรุกบอลเร็ว ตัวสกัดกั้นจะต้องกระโดดพร้อมตัวรุกและตรงแนวการรุกของตัวตบ (face-to-face) หาก ผู้เล่นกระโดดจากจุดหนึ่งลอยไปตบบอลอีกจุดหนึ่งจะทำให้ตัวสกัดกั้นกระโดดผิด ตำแหน่ง เทคนิคการลอยตัวตบ ต้องใช้ศักยภาพในการกระโดดสูง เทคนิคนี้อาจจะไม่ค่อยเหมาะกับนักวอลเลย์บอลหญิงเท่าใดนัก สำหรับนักวอลเลย์บอลหญิงเหมาะสมกับเทคนิคประเภทการเข้ารุกแล้วเปลี่ยนทิศทาง มากกว่า

“เทคนิคการเล่นบอลเร็วขั้นสูงสำหรับนักกีฬาหญิง”

เทคนิค การเล่นบอลเร็วของนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงที่เรามักเห็นกันบ่อยในปัจจุบันคือ เทคนิคการก้าวเขย่งตบ หรือที่เรารู้จักกันว่า ไหลหลัง หรือกระเติงหลังนั่นเอง แต่ลักษณะการเล่นของนักกีฬาไทยโดยส่วนใหญ่การเคลื่อนที่เพื่อไปทำการรุกยัง ไม่มีการพลิกแพลงทำให้การดักทางของแนวสกัดกั้นทำได้ง่าย ในระดับทีมชั้นนำการเล่นลูกไหลหลังหรือกระเติงหลัง จะมีการพลิกแพลงมากขึ้นทำให้จับทางยาก ลักษณะการเล่นจะเป็นดังนี้

1. เข้าทำการรุกลักษณะบอลเร็วแต่เปลี่ยนทิศทางก้าวเขย่งตบด้านหลังใกล้ตัวเซต (ไหลสั้น)

2. เข้าทำการรุกลักษณะบอลเร็วแต่เปลี่ยนทิศทางก้าวเขย่งตบด้านหลังห่างตัวเซต (ไหลยาว)

เทคนิค การเล่นบอลเร็วขั้นสูงที่ได้นำเสนอมานี้ เป็นตัวอย่างที่สามารถใช้ได้จริงในการแข่งขัน การเลือกฝึกในแต่ละเทคนิคจำเป็นต้องดูศักยภาพของนักกีฬาแต่ละคนประกอบด้วย

ความสำคัญของบอลเร็วแต่ละระดับ

2012-11-06T07:26:00.003-08:00

เดิมทีผมจะเริ่มเขียนเรื่องตำแหน่งผู้เล่นตบหัวเสาแต่ยังมีบางอย่างเล็ก น้อยในส่วนของผู้เล่นตบบอลเร็วที่อยากจะเพิ่มเติมจึงได้ยืดเรื่องบอลเร็วออก มาอีกหนึ่งตอน
ในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับสูง ตำแหน่งผู้เล่นบอลเร็วมีส่วนสำคัญอย่างมากที่จะทำให้ทีมประสบความสำเร็จใจ กลยุทธ์การรุก ในระดับนี้หากไม่มีบอลเร็ว โอกาสที่จะประสบความสำเร็จเป็นไปได้ยาก หากเราดูการแข่งขันในระดับนานาชาติทีมชั้นนำของเอเซียหรือระดับโลกในประเภท ทีมชาย แม้ว่ามักจะไม่ค่อยใช้ผู้เร็วทำการรุกมากนักแต่ก็เป็นตัวที่สร้างความกังวล ให้ ตัวสกัดกั้น (Middle blocker) เพราะหากละความสนใจจากบอลเร็วอาจจะถูกโจมตีด้วยบอลเร็วและการแข่งขันในระดับ นี้ตัวเซตมีความสามารถสูง สามารถสร้างยุทธวิธีการรุกจากจุดอ่อนในแนวสกัดกั้นของคู่ต่อสู้ได้
ส่วน ในระดับกลางผู้เล่นบอลเร็วก็ยังสำคัญ แต่เรายังมักเห็นข้อผิดพลาดจากการเล่นบอลเร็วในระดับนี้อยู่มาก เนื่องจากการเล่นบอลเร็วเป็นส่วนผสมของความสัมพันธ์ระหว่าง การรับบอลเสริฟ การเซต และการตบ ผู้ฝึกสอนหากต้องการพัฒนาการรุกโจมตีด้วยบอลเร็ว จะต้องฝึกซ้อมพัฒนาความสัมพันธ์ทั้ง 3 ส่วนนี้ การรับลูกเสริฟต้องดี ตัวเซตเซตบอลได้ดี และผู้เล่นบอลเร็วตบบอลได้เด็ดขาด
และสุดท้ายในการ แข่งขันวอลเลย์บอลระดับพื้นฐาน/เริ่มต้น การโจมตีด้วยบอลเร็วไม่ใช่สิ่งสำคัญเพราะทักษะและเทคนิคของผู้เล่นยังไม่มาก พอ โดยส่วนใหญ่ในระดับนี้ผู้เล่นตัวกลางหน้ามักจะทำการรุกด้วยบอล B (สูงเหนือตาข่าย 1-2 เมตร)
สิ่งที่พึงระวังสำหรับผู้ฝึกสอนในแต่ละระดับคือ โดยส่วนใหญ่ผู้ฝึกสอนมักจะเลียนแบบการเล่น เทคนิคต่างๆจากทีมในระดับที่สูงกว่า โดยไม่ได้ทำการวิเคราะห์ทักษะความสามารถ ความเป็นไปได้ในการปฏิบัติของนักกีฬา ซึ่ง อาจทำให้เกิดผลเสียแก่ทีมมากกว่า ผู้ฝึสอนจำเป็นต้องประเมินว่าในการแข่งขันแต่ละเกมส์ ระดับการเล่นของคู่แข่ง และของทีมมีเพียงใด จะใช้ผู้เล่นบอลเร็วเป็นตัวหลักในการรุกหรือเป็นเพียงตัวหลอก ขึ้นอยู่กับการวิเคราะห์ข้อมูลคู่แข่งขัน อย่าลืมว่า " ความสำเร็จในการเล่นของผู้เล่นตำแหน่งตบบอลเร็ว ไม่ได้เกิดจากการตบบอลอย่างเดียว แต่ยังเกิดจากการที่สามารถดึงความสนใจของตัวสกัดกั้นตัวกลางโดยทำให้ไม่ สามารถไปสกัดกั้นการรุกจากตำแหน่งอื่นได้"

แนวคิดของผู้เล่นบอลเร็ว (วอลเลย์บอล)

2012-11-06T07:25:00.003-08:00

การเล่นวอลเลย์บอลในตำแหน่งตบบอลเร็วนั้นเคยได้กล่าวไว้บ้างแล้วในเรื่อง ของแนวความคิด นอกจากการมีจิตใตเป็นนักสู้ มีทัศนคติที่ดีต่อทีม มุ่งประโยชน์ที่เกิดแก่ทีมมากกว่าตนเอง นอกจากนี้ยังต้องมีแนวคิดด้านอื่นอีกดังนี้
- ต้องสามารถปรับเปลี่ยนลักษณะการรุกให้ได้ตามคุณภาพของการรับบอลแรก สามารถปรับกลยุทธ์การตบได้ แม้ว่าบอลลูกแรกจะไปยังตัวเซตด้วยลักษณะใดก็ตาม และสามารถปรับจังหวะการเล่นให้เข้ากับตัวเซตได้ดี
- ต้องทำการรุกได้อย่างเด็ดขาดสำเร็จผลเมื่อมีตัวสกัดกั้นเพียงคนเดียว โดยอย่างน้อยต้องมากกว่า 50% ของการรุกที่มีการสกัดกั้นเพียงคนเดียว
- สามารถทำให้ตัวสกัดกั้นกระโดดเพื่อสกัดกั้นได้ แม้ว่าจะเป็นการกระโดดโดยไม่ได้ทำการรุก
- ควรวิเคราะห์ สังเกตุตัวสกัดกั้นฝ่ายตรงข้ามว่ากลยุทธการสกัดกั้นเป็นอย่างไร การกระโดดของตัวสกัดกั้นนั้นจริงหรือหลอก และบอกกับตัวเซตเพื่อให้ตัวเซตปรับเปลี่ยนกลยุทธ์
- ควรมีความหลากหลายในการรุก เพื่อไม่ให้คู่ต่อสู้จับทางการเล่นได้
- จะต้องสังเกตุแนวรับของคู่ต่อสู้ โดยเฉพาะในตำแหน่งที่ 1 และ 5 เพื่อตบหรือหยอดไปยังบริเวณที่แนวรับไม่สามารถรับได้
- ต้องมีความเข้าใจกับตัวเซตในการรุกแม้ว่าจะไม่มีการนัดแนะกันมาก่อน
- ผู้เล่นบอลเร็วต้องมีความรู้สึกว่าความสำเร็จในการรุกของเพื่อนร่วมทีม เมื่อมีคู่ต่อสู้สกัดกั้นเพียงคนเดียวนั้น เป็นความสำเร็จของผู้เล่นบอลเร็วด้วย
- จะต้องมีจิตใจนักสู้ ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ (ลักษณะเช่นนี้ควรจะมีในทุกๆ ตำแหน่ง)
- สามารถรับลูกเสริฟที่มายังบริเวณพื้นที่ที่ผู้เล่นบอลเร็วอยู่บริเวณหน้าตาข่ายและสามารถทำการรุกได้ทันที
การ ฝึกเรื่องความสัมพันธ์ระหว่าง การรับเสริฟ การเซต และผู้เล่นบอลเร็ว ทั้งหมดจะต้องเป็นส่วนหนึ่งในการฝึกซ้อม โดยเฉพาะในช่วงก่อนการแข่งขัน (Pre season) และช่วงการแข่งขัน (Season Phase) เสมอ
หากท่านใดสนใจแลกเปลี่ยนความคิดเห็นขอเชิญได้ครับ

พื้นฐานรูปแบบการเล่นของทีมวอลเลย์บอล (ตอนที่ 3)

2012-11-06T07:23:00.003-08:00

การรับตบ

การ ตั้งรับลูกตบเป็นส่วนหนึ่งในระบบการป้องกันการรุกของคู่ต่อสู้ ซึ่งมีความสำคัญในสถานการณ์การแข่งขัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเภททีมหญิง หลายครั้งในการแข่งขันจะพบว่าแต่ละทีมมักจะปล่อยให้ลูกบอลตกพื้นโดยที่ไม่มี ผู้เล่นคนใดรับบอล การฝึกซ้อมระบบการรับจะทำให้นักกีฬารู้ตำแหน่งและหน้าที่ว่าต้องรับผิดชอบ พื้นที่ใดและควรจะเล่นลูกลักษณะไหน ในการเล่นเกมรับผู้เล่นทุกคนควรจะคาดคะเนทิศทาง จังหวะการตบบอลของคู่ต่อสู้และเตรียมตัวให้พร้อม รักษาตำแหน่งให้ถูกต้องก่อนที่คู่ต่อสู้จะตบบอล การคาดคะเนทิศทางและปฏิกิริยาการรับบอลที่รวดเร็วเป็นสิ่งจำเป็นในการเล่น วอลเลย์บอลสมัยใหม่

ระบบการตั้งรับ

ระบบ การตั้งรับมีหลายแบบโดยพิจารณาจากความสามารถของผู้เล่น ระบบการสกัดกั้นของทีมจำนวนผู้สกัดกั้นการรุกของคู่ต่อสู้โดยทั่วไปจะมีดัง นี้

1. การตั้งรับโดยมีผู้สกัดกั้น 1 คน
2. การตั้งรับโดยมีผู้สกัดกั้น 2 คน
3. การตั้งรับโดยมีผู้สกัดกั้น 3 คน

การตั้งรับโดยมีผู้เล่นสกัดกั้น 2 คน

การ สกัดกั้นโดยใช้ผู้เล่น 2 คน เป็นระบบการสกัดกั้นพื้นฐานที่นิยมใช้กันมากที่สุดในการแข่งขันปัจจุบัน การตั้งรับโดยมีผู้สกัดกั้น 2 คนจากการรุกของคู่ต่อสู้ในลักษณะต่าง ๆ มีรูปแบบดังนี้

การตั้งรับการรุกจากหน้าซ้าย (หัวเสา)

ใน การแข่งขันเรามักจะพบการรุกจากหัวเสามากที่สุดด้วยปัจจัยหลายอย่าง จากภาพประกอบรูปแบบการตั้งรับการรุกจากหัวเสาผู้เล่นตำแหน่ง 1 (หลังขวา) จะยืนห่างจากเส้นรุกประมาณ 2-3 เมตร ผู้เล่นตำแหน่ง 4 (หน้าซ้าย) จะต้องถอยมาตั้งรับบริเวณเส้นรุก

การ ตั้งรับการรุกจากหัวเสามีสิ่งที่ต้องระวังคือการรับลูกหยอดของคู่แข่ง การระวังรับลูกหยอดในระบบนี้อาจใช้ผู้เล่นตำแหน่ง 1 หรือตำแหน่ง 4 เป็นคนคอยระวังรับลูกหยอด (ดูภาพประกอบ)

ภาพ A-B

ผู้เล่นตำแหน่ง 2 ระวังรับลูกหยอด

ภาพ C

ผู้เล่นตำแหน่ง 4 ระวังรับลูกหยอด

การตั้งรับการรุกจากหน้าขวา (หัวเสาหลังตัวเซต)

การตั้งรับจะคล้ายคลึงกับการรุกจากหน้าซ้าย แตกต่างกันที่ผู้เล่นตำแหน่ง 2 ไม่ได้สกัดกั้น จะต้องถอยมาตั้งรับเช่นเดียวกัน

การตั้งรับการรุกจากตรงกลาง

ผู้เล่นหน้าซ้ายหรือขวาที่ไม่ได้สกัดกั้นจะต้องถอยตั้งรับเช่นเดียวกัน

การตั้งรับโดยมีผู้เล่นสกัดกั้น 1 คน

การ ตั้งรับโดยมีผู้เล่นสกัดกั้นเพียงคนเดียว ไม่ว่าผู้เล่นแดนหน้าคนใดสกัดกั้น ผู้เล่นแดนหน้าที่ไม่ได้สกัดกั้นจะต้องถอยลงมาตั้งรับ (ดูภาพประกอบ)

การตั้งรับการรุกจากหน้าซ้าย (หัวเสา)

ผู้เล่นตำแหน่ง 3 (กลางหน้า) ถอยลงมารอรับลูกหยอด

การตั้งรับการรุกจากหน้าขวา (หัวเสาหลังตัวเซต) และตรงกลาง

การตั้งรับโดยมีผู้เล่นสกัดกั้น 3 คน

การ สกัดกั้นโดยใช้ผู้เล่น 3 คน มักใช้ในกรณีที่ผู้เล่นตัวตบของคู่ต่อสู้ตบบอลได้รุนแรงรับยาก ระบบนี้จะทำให้เหลือผู้เล่นตั้งรับเพียง 3 คน (ดูภาพประกอบ)

การตั้งรับการรุกจากหน้าซ้าย (หัวเสา)

การตั้งรับการรุกจากตรงกลางและการตั้งรับการรุกจากหน้าขวา (หัวเสาหลังตัวเซต)

อย่างไรก็ดีการตั้งรับโดยมีผู้สกัดกั้น 3 คนยังสามารถปรับระบบการตั้งรับโดยให้มีผู้เล่นทำหน้าที่รับบอลหยอด 1 คน (ดูภาพประกอบ)

การตั้งรับรูปแบบพิเศษ

กรณีที่ทีมมีผู้เล่นตัวเล็กไม่สามารถสกัดกั้นได้เมื่ออยู่หน้าตาข่าย อาจจะใช้ระบบการตั้งรับแบบพิเศษ (ดูภาพประกอบ)

ภาพ A ตำแหน่งเริ่มต้น
ภาพ B ตำแหน่งพื้นฐานเตรียมสกัดกั้น
ภาพ C ตำแหน่งสกัดกั้น

ผู้เล่นตัวเล็ก (S) อยู่ ตำแหน่งกลางหน้าไม่ต้องสกัดกั้น โดยถอยมารับบอลที่ตำแหน่ง 1 หรือ 5 (กรณีผู้เล่นตัวเซตอยู่แดนหลัง) การตั้งรับลักษณะนี้จะมีผู้เล่นอยู่บริเวณท้ายสนาม 2 คน

สำหรับ เรื่องเกี่ยวกับพื้นฐานรูปแบบการเล่นของทีมวอลเลย์บอลที่นำเสนอต่อเนื่องมา 3 ตอนหวังว่าคงจะมีประโยชน์สำหรับนักกีฬาและผู้ฝึกสอนที่สนใจกีฬาวอลเลย์บอล บ้างไม่มากก็น้อย

อ้างอิงข้อมูลจาก Coach Manual ของ FIVB

พื้นฐานรูปแบบการเล่นของทีมวอลเลย์บอล (ตอนที่ 2)

2012-11-06T07:22:00.001-08:00

พื้น ฐานองค์ประกอบในการเล่นวอลเลย์บอลที่ผมจะนำเสนอในตอนนี้เป็นองค์ประกอบหลัก สำคัญที่เราพบในการแข่งขันเสมอ คือการรุก การรองบอลและการรับ โดยในตอนนี้จะเป็นเรื่องของการรุกและการรองบอล

การรุก

การ รุกหรือโจมตีในกีฬาวอลเลย์บอลมี 2 วิธีหลักๆ คือ การตบและการหยอด ซึ่งการตบหรือหยอดก็จะมีหลากหลายรูปแบบ การใช้วิธีการตบลักษณะใดขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้เล่น ประสบการณ์และคู่ต่อสู้

การตบบอลลักษณะต่าง ๆ

1. การตบบอลที่เซตสูง

การ ตบบอลที่เซตมาสูงหรือที่เรามักเรียกกันว่า บอลโค้ง หรือบอลหัวเสา เป็นวิธีการรุกพื้นฐานที่ควรแนะนำสำหรับทีมในระดับเริ่มต้น แต่อย่างไรก็ตามการตบบอลลักษณะนี้ยังใช้ได้ในทีมทุกระดับ

2. การตบบอลเร็วหัวเสา

บอลลักษณะนี้เรามักเรียกกันว่าบอล Y เป็นบอลที่คล้ายกับบอลโค้งหัวเสาแต่มีความเร็วมากกว่าและเตี้ยกว่าบอลโค้งหัวเสา

3. การตบบอลเร็วแบบต่างๆ

บอลเร็วหน้า (A หน้า) – กระโดดตบหน้าตัวเซตประมาณ 1 เมตร และกระโดดก่อนตัวเซตจะเซตบอล
บอลเร็วหลัง (A หลัง) - กระโดดตบหลังตัวเซตประมาณ 1 เมตร และกระโดดก่อนตัวเซตจะเซตบอล
บอลเร็วหน้าห่างตัวเซต (X หน้า) – กระโดดตบหน้าตัวเซตประมาณ 2-3 เมตร กระโดดพร้อมตัวเซตเซตบอล
บอลเร็วหน้าห่างตัวเซต (X หลัง) – กระโดดตบหลังตัวเซตประมาณ 2-3 เมตร กระโดดพร้อมตัวเซตเซตบอล

(อ่านเพิ่มเติม)

1. กลยุทธ์และเทคนิคของผู้เล่นบอลเร็ว http://www.oknation.net/blog/volleyball/2010/03/26/entry-1
3. เทคนิคการตบบอลเร็วขั้นสูง http://www.oknation.net/blog/volleyball/2010/03/31/entry-1
4. ความสำคัญของบอลเร็ว http://www.oknation.net/blog/volleyball/2010/04/02/entry-1
5. แนวคิดของผู้เล่นบอลเร็ว http://www.oknation.net/blog/volleyball/2010/04/03/entry-1

เทคนิคการรุก

การ โจมตีหรือการรุกด้วยสามารถทำได้ด้วยการตบหรือการหยอด ซึ่งมีเทคนิคหลากหลายเพื่อให้คู่ต่อสู้สกัดกั้นได้ยาก โดยนักกีฬาสามารถฝึกฝนหรือคิดค้นเทคนิคต่าง ๆ ได้ด้วยตนเองและฝึกซ้อมให้เกิดความชำนาญ จะช่วยให้ทีมประสบความสำเร็จในการแข่งขัน

การรุกแบบสลับตำแหน่ง

เป็นเทคนิคการรุกที่เส้นทางการรุกของผู้เล่น 2 คนไขว้กัน โดยผู้เล่นคนหนึ่งจะตบบอลเร็ว หรือที่เรียกว่าการรุกแบบผสม Combination attack หรือภาษาวอลเลย์บอลเรียกบอลทับหรือบอลแทรก ลักษณะเส้นทางการรุกของผู้เล่นทั้งสองจะเป็นรูปตัว X

การเปลี่ยนทิศทางการเข้าตบบอล

เป็น เทคนิคการรุกส่วนบุคคลของนักกีฬา โดยใช้การเคลื่อนที่เข้าตบบอลลักษณะหนึ่งแล้วเปลี่ยนทิศทางไปตบบอลอีกลักษณะ หนึ่ง (เรียกง่าย ๆ ว่าการวิ่งหลอก) ตัวอย่างเช่น

เคลื่อนที่เข้าตบบอลเร็วหน้า แต่ไปตบบอล B หลัง (บอลที่สูงเหนือตาข่ายประมาณ 1-2 เมตร)
หรือกระโดดลักษณะตบบริเวณหน้าตัวเซตแต่ลอยตัวไปตบบอลเร็วหลังตัวเซต

เคลื่อนที่เข้าตบบอลเร็วห่างหน้าตัวเซต (บอล X) แต่เปลี่ยนทิศทางมาตบบอล B หน้า (เรียกว่าบอล XB)

เคลื่อนที่เข้าตบบอลเร็วหน้าตัวเซต (บอล A) แต่เปลี่ยนทิศทางมาตบบอล B โค้ง

อ่านเพิ่มเติม

1. รูปแบบแผนการรุก http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/10/24/entry-1
2. เทคนิคการตบบอลเร็วขั้นสูง http://www.oknation.net/blog/volleyball/2010/03/31/entry-1

การหยอด

การ หยอดจะเกิดประสิทธิภาพสูงสุดจะต้องหยอดไปยังตำแหน่งที่เป็นจุดอ่อนในเกมรับ ของคู่ต่อสู้ เพื่อให้คู่ต่อสู้รับยากหรือหากรับได้แต่นำบอลนั้นกลับมารุกโต้กลับได้ยาก ซึ่งแต่ละจุดที่หยอดก็ขึ้นอยู่กับรูปแบบการตั้งรับของคู่ต่อสู้

พื้นที่หยอดเมื่อตั้งรับห่างจากเส้นรุก

เมื่อผู้เล่นตำแหน่ง 2 เข้ารองบอลด้านใน

เมื่อผู้เล่นตำแหน่ง 4 เข้ารองบอลด้านใน

การรองบอล

การ รองบอลในขณะที่ทีมเป็นฝ่ายรุกเป็นสิ่งสำคัญ ช่วยทำให้ทีมสามารถนำบอลที่ตัวรุกตบไม่ผ่านการสกัดกั้นกลับมาเล่นต่อได้ ตำแหน่งของการรองบอลจะขึ้นอยู่กับการประเมินปัจจัยต่าง ๆ เหล่านี้

1. ทิศทางของแนวสกัดกั้น
2. มุมของการสกัดกั้น
3. เส้นทางการตบบอล
4. ความเร็วของลูกบอล

สังเกตทิศทางการตบบอลกับแนวสกัดกั้น

การสะท้อนกลับของลูกบอลสังเกตจากมุมของการสกัดกั้น

รูปแบบการรองบอล

รูปแบบการรองบอลมี 2 รูปแบบดังนี้

1. การรองบอลแบบ 3:2
2. การรองบอลแบบ 2:3

การรองบอลแบบ 3:2

การรองบอลลักษณะนี้จะใช้ผู้เล่น 3 คน รองบอลใกล้ตัวตบ และผู้เล่นอื่นอีก 2 คน รองบอลในแนวหลัง

รองบอลจากการรุกหัวเสาหลัง

รองบอลจากการรุกบอลเร็วหน้า

จาก ภาพ ผู้เล่นหมายเลข 1 2 3 รองบอลใกล้ตัวตบ และผู้เล่นหมายเลข 4 5 รองบอลในแนวหลัง หลังจากที่ตัวรุกตบบอลไปยังแดนคู่ต่อสู้ ผู้เล่นทั้งหมดต้องเคลื่อนที่กลับสู่ตำแหน่งเริ่มต้น

การรองบอลแบบ 2:3

การรองบอลลักษณะนี้จะใช้ผู้เล่น 2 คน รองบอลใกล้ตัวตบ และผู้เล่นอื่นอีก 3 คน รองบอลในแนวหลัง

รองบอลจากการรุกบอลเร็วหน้า

รองบอลจากการรุกบอลเร็วหลัง

ในการรองบอล ผู้เล่นทุกคนควรจะคาดคะเนทิศทางและจังหวะของการสะท้อนกลับของลูกบอล ระวังรักษาตำแหน่งให้พร้อมรองบอลเสมอ

พื้นฐานรูปแบบการเล่นของทีมวอลเลย์บอล (ตอนที่ 1)

2012-11-06T07:19:00.000-08:00

วอลเลย์บอล เป็นกีฬาที่ต้องเล่นเป็นทีมที่ประกอบด้วยผู้เล่นหลายคน ในการสร้างทีมวอลเลย์บอลจึงต้องพิจารณาองค์ประกอบต่าง ๆ ของการเล่นวอลเลย์บอลเพื่อเตรียมความพร้อมให้กับทีม โดยองค์ประกอบในการเล่นที่ควรพิจารณาคือ

1. ตำแหน่งการเล่นของผู้เล่นในทีม
2. ตำแหน่งของผู้เล่นที่ลงสนาม 6 คน
3. รูปแบบการรับลูกเสริฟ
4. รูปแบบการรุก
5. รูปแบบการรองบอล
6. รูปแบบการรับ

ตำแหน่งของผู้เล่นในทีม

กระบวน การเริ่มแรกของการสร้างทีมวอลเลย์บอลก็คือ การพิจารณาคัดเลือกผู้เล่นแต่ละตำแหน่งเข้าร่วมทีม เราควรจะต้องรู้ความสามารถของนักกีฬา ลักษณะทางกายภาพ ความสามารถพิเศษของนักกีฬาแต่ละคนเป็นอย่างไร และแต่ละทีมควรจะมีผู้เล่นลักษณะใดบ้างเพื่อให้ทีมประสบความสำเร็จตามแนวทาง ที่เราต้องการ

คุณสมบัติของผู้เล่นลักษณะต่าง ๆ

ผู้เล่นตบบอลหลัก – จะเป็นผู้เล่นที่มีความสามารถในการตบบอลได้ดี มีสมรรถภาพร่างกายแข็งแรง ความสามารถในการตบบอลของตัวตบบอลหลักสำหรับนักกีฬาชายควรประสบความสำเร็จใน การตบบอลไม่น้อยกว่า 50 % ส่วนนักกีฬาหญิงควรไม่น้อยกว่า 40 %

ผู้เล่นตบบอลเร็ว – จะเป็นผู้เล่นที่มีความสามารถในการตบบอลเร็วได้หลากหลาย เช่น บอลเร็วหน้า/หลัง ห่างตัวเซต หรือการเขย่งตบ และต้องมีการประสานงานกับผู้เล่นตัวเซตได้ดี

ผู้เล่นตัวเซต – ทำหน้าที่เซตบอลให้ตัวตบในลักษณะต่างๆ มีความสามารถในการเซต ควบคุมจังหวะ ทิศทางลูกบอลได้ดี โดยเฉพาะการเซตให้ผู้เล่นตัวตบบอลเร็ว ผู้เล่นตัวเซตถือว่าเป็นหัวใจสำคัญของทีม

ผู้เล่นอเนกประสงค์ – เป็นผู้เล่นที่มีความสามารถทุกทักษะเช่น การเซต การสกัดกั้น การตบ การเสริฟ และการรับลูกเสริฟ

Combined Attacker (ผู้เล่นตบบอล B หรือผู้เล่นที่ตำแหน่งตรงข้ามตัวเซต) – ผู้เล่นตำแหน่งนี้ที่มักเรียกกันว่าตัวตบบอล B จะ มีความสามารถในการรุกแบบผสม รุกจากหัวเสาด้านหลัง และรุกจากแดนหลัง ถ้าเป็นผู้เล่นที่ถนัดมือซ้ายจะได้เปรียบ เป็นผู้เล่นที่ค่อนข้างมีความสำคัญต่อทีม

ผู้เล่นตัวรับ – แต่ละทีมนอกจากมีผู้เล่นตัวรับอิสระแล้ว อาจจะต้องมีผู้เล่นที่มีทักษะการรับที่ดีไว้ช่วยการรับของทีม

ตำแหน่งของผู้เล่นในสนาม

การ วางตำแหน่งผู้เล่นในสนาม 6 คนแรกขึ้นอยู่กับระบบการเล่นที่เราจะเลือกใช้สำหรับทีม ซึ่งเราต้องพิจารณาว่าจะใช้ระบบการเล่นใดที่จะเหมาะสมกับทีมเราที่สุด

(อ่านเพิ่มเติม)

1. ทำความรู้จักระบบการเล่น 1 http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/03/03/entry-1
2. ทำความรู้จักระบบการเล่น 2 http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/03/04entry-1

การยืนตำแหน่งหลังจากการเสริฟ

เมื่อ ทีมเป็นฝ่ายได้สิทธิ์ในการเสริฟ หลังจากที่ผู้เล่นเสริฟบอลไปแล้วผู้เล่นทุกคนจะต้องยืนประจำตำแหน่งของตนเอง เพื่อเตรียมทำการป้องกันการรุกของคู่ต่อสู้ โดยทั่วไปรูปแบบของตำแหน่งหลังจากการเสริฟมีดังนี้

รูปแบบที่ 1

ผู้เล่นแดนหน้า – ผู้ เล่นตัวกลางหน้ายืนชิดตาข่ายเพื่อเตรียมสกัดกั้นบอลเร็ว ผู้เล่นตัวริมซ้ายและขวายืนห่างตาข่ายเล็กน้อยเพื่อเตรียมสกัดกั้นหรือถอย ออกมารับลูกตบ

ผู้เล่นแดนหลัง – ผู้เล่นตำแหน่ง 2 และ 5 ยืนใกล้เส้นรุกเพื่อรอรับลูกหยอดหรือลูกตบบอลเร็ว ผู้เล่นตำแหน่ง 6 อยู่ตรงกลางห่างจากท้ายสนามประมาณ 1-2 เมตร

รูปแบบที่ 2

ผู้เล่นแดนหน้า – ตำแหน่งการยืนเช่นเดียวกับรูปแบบที่ 1

ผู้เล่นแดนหลัง – ผู้เล่นตำแหน่ง 2 และ 5 ยืนห่างจากเส้นรุกประมาณ 2-3 เมตร ผู้เล่นตำแหน่ง 6 อยู่ใกล้เส้นรุกเพื่อรอรับบอลหยอดหรือบอลเร็ว

การรับลูกเสริฟ

การ รับลูกเสริฟเป็นองค์ประกอบสำคัญในการเล่นเป็นทักษะที่มีผลต่อการรุกของทีม หากการรับลูกเสริฟของทีมไม่มีประสิทธิภาพ โอกาสในการรุกทำคะแนนของทีมจะลดน้อยลงทันที

หลักการของการรับลูกเสริฟ – เป้าหมายของการรับลูกเสริฟคือการบังคับลูกบอลให้ลอยไปยังพื้นที่การเซตของ ผู้เล่นตัวเซตบริเวณหน้าตาข่าย ซึ่งในสถานการณ์แข่งขันผู้เล่นตัวเซตจะอยู่บริเวณส่วนใดหน้าตาข่ายอาจขึ้น อยู่กับแผนการรุก ไม่จำเป็นที่ผู้เล่นตัวเซตจะต้องอยู่ระหว่างตำแหน่ง 2 และ 3 เท่านั้น (ดูภาพประกอบ)

ตำแหน่งการยืนรับลูกเสริฟจะขึ้นอยู่กับความสามารถ ลักษณะการเสริฟของผู้เสริฟว่าเป็นอย่างไร หนัก เบา สั้นหรือยาว (ภาพประกอบ)

ทิศทางการเคลื่อนที่ในการรับลูกเสริฟ – การเคลื่อนที่รับลูกเสริฟ ผู้เล่นแต่ละตำแหน่งจะเคลื่อนที่ในแนวทแยงมุม 45 องศา

(อ่านเทคนิคการรับลูกเสริฟเพิ่มเติม)

1. Clip เทคนิคการรับลูกเสริฟแบบต่าง ๆ(1) http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/03/20/entry-1
2. เทคนิคการรับลูกเสริฟ (2) http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/03/21/entry-1
3. เทคนิคการรับลูกเสริฟ (ตอนจบ) http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/03/22/entry-1

รูปแบบการรับลูกเสริฟ

รูป แบบการรับลูกเสริฟมีหลายรูปแบบในการเลือกใช้รูปแบบใดต้องพิจารณาให้เหมาะสม กับความสามารถในการรับของผู้เล่นในทีม ระบบการรุกที่ทีมเลือกใช้

การรับแบบตัวเอ็ม W

การรับแบบตัวเอ็ม M

การรับแบบ Roof

(อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม)
1.การรับลูกเสริฟโดยใช้ผู้เล่น 5 คน http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/03/15/entry-1
2.การรับลูกเสริฟโดยใช้ผู้เล่น 4 คน http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/03/17/entry-1
3.การรับลูกเสริฟโดยใช้ผู้เล่น 3 คน http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/03/19/entry-1

สำหรับในตอนต่อไปจะนำองค์ประกอบพื้นฐานของทีมในเรื่องการรุก และการรองบอลมานำเสนอต่อไป

ประวัติวอลเลย์บอล ข้อมูล กีฬาวอลเลย์บอล

2012-10-27T18:19:00.003-07:00

          กีฬาวอลเลย์บอลเป็นอีกหนึ่งชนิดกีฬายอดนิยม ที่มีการแข่งขันระดับชาติ และนิยมเล่นกันอย่างแพร่หลาย จนถูกรวมเข้ากับหลักสูตรการเรียนการสอนชั้นมัธยมศึกษาในหลายโรงเรียน ซึ่งหลายคนก็คงอยากรู้จักกับกีฬาวอลเลย์บอลให้มากขึ้นเพื่อความสนุกในการชม และเชียร์กีฬาชนิดนี้ใช่ไหมเอ่ย ? วันนี้กระปุกดอทคอมมีข้อมูลของกีฬาวอลเลย์บอลมาฝากกันจ้า ..

ประวัติวอลเลย์บอล

          กีฬาวอลเลย์บอล (Volleyball) นั้น ถือกำเนิดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ.1895 (พ.ศ.2438) โดย นายวิลเลียม จี. มอร์แกน (William G. Morgan) ผู้อำนวยการฝ่ายพลศึกษาของสมาคม Y.M.C.A. (Young Men's Christian Association) ประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ต้องการมีกีฬาสำหรับเล่นในช่วงฤดูหนาวแทนกีฬากลางแจ้ง เพื่อออกกำลังกายและพักผ่อนหย่อนใจยามหิมะตก

          โดย นายวิลเลียม จี. มอร์แกน เกิดไอเดียในการพัฒนากีฬาวอลเลย์บอลขึ้น ขณะที่เขากำลังนั่งดูเทนนิส และเลือกนำเอาตาข่ายกลางสนามของกีฬาเทนนิส มาเป็นส่วนประกอบในกีฬาที่เขาคิดค้น และเลือกใช้ยางในของลูกบาสเก็ตบอล มาเป็นลูกบอลที่ใช้ตีโต้ตอบกันไปมา แต่ยางในของลูกบาสเก็ตบอลกลับให้น้ำหนักเบาจนเกินไป จึงเปลี่ยนไปใช้ลูกบาสเก็ตบอลแทน ซึ่งลูกบาสเก็ตบอลก็มีขนาดใหญ่และน้ำหนักมากจนเกินไปอีก เขาจึงสั่งทำลูกบอลขึ้นมาใหม่โดยเฉพาะ ในขนาดเส้นรอบวง 25-27 นิ้ว และกำหนดน้ำหนักไว้ที่ 8-12 ออนซ์ จากนั้นจึงตั้งชื่อกีฬาชนิดนี้ว่า มินโทเนตต์ (Mintonette)

          ต่อมา ชื่อของ มินโทเนตต์ (Mintonette) ถูกเปลี่ยนเป็น วอลเลย์บอล (Volleyball) หลังได้รับคำแนะนำจาก ศาสตราจารย์ อัลเฟรด ที เฮลสเตด (Professor Alfred T. Helstead) ในงานประชุมสัมมนาผู้นำทางพลศึกษาที่วิทยาลัยสปริงฟิลด์ (Spring-field College) เมื่อปี ค.ศ.1896 (พ.ศ.2439) และกลายเป็นกีฬายอดนิยมในหมู่ประชาชนชาวอเมริกัน จนแพร่หลายออกไปทั่วโลก รวมทั้งมีการปรับปรุงและพัฒนาอยู่เป็นระยะ

กติกาวอลเลย์บอล

สนามแข่งขัน

          - จะต้องเป็นพื้นไม้หรือพื้นปูนที่มีลักษณะเรียบ ไม่มีสิ่งกีดขวาง

          -   เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร ความสูงจากพื้นประมาณ 7 เมตร มีบริเวณโดยรอบห่างจากสนามประมาณ 3 เมตร

          - แต่หากเป็นสนามมาตรฐานในระดับนานาชาติ กำหนดให้รอบสนามห่างจากสนามประมาณ 5 เมตร ด้านหลังห่าง 8 เมตร และมีความสูง 12.5 เมตร

          - เส้นรอบสนาม (Boundary lines) ทุกเส้นจะต้องกว้าง 5 เซนติเมตร เป็นสีอ่อนตัดกับพื้นสนาม มองเห็นได้ชัดเจน

          - เส้นแบ่งเขตแดน (Center line) ที่อยู่ตรงกลางสนาม จะต้องอยู่ใต้ตาข่าย หรือตรงกับเสาตาข่ายพอดี

ตาข่าย

          - จะต้องมีความสูงจากพื้น 2.43 เมตร กว้าง 1 เมตร ยาว 9.5 - 10 เมตร

          - ตารางในตาข่ายกว้าง 10 เซนติเมตร ผู้ติดไว้กับเสากลางสนาม

          - ตาข่ายสำหรับทีมหญิงสูง 2.24 เมตร

ลูกวอลเลย์บอล

          - เป็นทรงกลมมีเส้นรอบวงประมาณ 65-67 เซนติเมตร น้ำหนัก 260-280 กรัม

          - ทำจากหนังสังเคราะห์ที่ยืดหยุ่นได้

          - ซึ่งในการแข่งขันระดับโลกจะใช้ลูกบอล 3 ลูกต่อการแข่งขัน เพื่อความต่อเนื่องหากบอลออกนอกสนาม

ผู้เล่น

          - ในทีมจะต้องมีผู้เล่นไม่เกิน 12 คน ผู้ฝึกสอน 1 คน ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน 1 คน เทรนเนอร์ 1 คน และแพทย์ 1 คน

          - ผู้เล่นจะลงเล่นในสนามได้ครั้งละ 6 คน โดยแบ่งออกเป็นหน้าตาข่าย 3 คน และด้านหลังอีก 3 คน

          - สามารถเปลี่ยนตัวผู้เล่นครั้งละกี่คนก็ได้ โดยผู้เล่นเดิมที่ถูกเปลี่ยนออก สามารถเปลี่ยนกลับมาเล่นในสนามได้อีก

          - การแต่งกายในชุดแข่งขัน ต้องแต่งกายเหมือนกันทั้งทีม ประกอบไปด้วย เสื้อสวมคอ กางเกงขาสั้น ถุงเท้า และรองเท้าผ้าใบพื้นยางที่ไม่มีส้น โดยผู้เล่นแต่ละคนจะต้องติดหมายเลขกำกับไว้ที่เสื้อ กำหนดให้ใช้เลข 1-18 เท่านั้น สำหรับหัวหน้าทีมจะต้องมีแถบผ้าขนาด 8x2 เซนติเมตร ติดอยู่ใต้หมายเลขบริเวณอกเสื้อด้วย

วิธีการเล่น

          - ทีมที่ได้เสิร์ฟ จะต้องให้ผู้เล่นที่อยู่ในตำแหน่งขวาหลัง เป็นผู้เสิร์ฟเพื่อเปิดเกม จากนั้นผู้เล่นทุกตำแหน่งจะขยับตำแหน่งวนไปตามเข็มนาฬิกา

          - การเสิร์ฟจะต้องรอฟังสัญญาณนกหวีดก่อน และให้เริ่มเสิร์ฟลูกบอลภายใน 5 วินาที

          - ทีมที่ได้คะแนนจะเป็นผู้ได้เสิร์ฟ จนกว่าจะเสียคะแนนให้ฝ่ายตรงข้ามจึงจะเปลี่ยนเสิร์ฟ

          - เมื่อลูกเข้ามาในเขตแดนของทีม จะสามารถเล่นบอลได้มากที่สุด 3 ครั้งเท่านั้น

          - สามารถบล็อคลูกบอลจากฝ่ายตรงข้ามที่หน้าตาข่ายได้ แต่หากผู้เล่นล้ำเข้าไปในแดนของฝ่ายตรงข้ามจะถือว่าฟาวล์

          - สามารถขอเวลานอกได้ 2 ครั้งต่อ 1 เซต ให้เวลาครั้งละ 30 วินาที

          - ทุกครั้งที่แข่งขันจบ 1 เซต จะต้องมีการเปลี่ยนฝั่ง

การคิดคะแนน

          - ทีมจะได้คะแนนเมื่อลูกบอลตกลงในเขตสนามของฝ่ายตรงข้าม โดยนับเป็นลูกละ 1 คะแนน และหากมีการเสียคะแนน จะต้องเปลี่ยนให้ทีมที่ได้คะแนนเป็นผู้เสิร์ฟ

          - หากทีมไหนได้คะแนนครบ 25 คะแนนก่อน ก็จะเป็นผู้ชนะในเซตนั้นไป แต่หากคะแนนเสมอกันที่ 24-24 จะต้องมีการดิวซ์ (Deuce) หมายถึงต้องทำคะแนนให้มากกว่าอีกฝ่าย 2 คะแนน ถึงจะเป็นผู้ชนะ เช่น 26-24 หรือ 27-25 เป็นต้น

          - ต้องแข่งขันกันให้ชนะ 3 ใน 5 เซต จึงจะเป็นผู้ชนะในเกมนั้น

          และนี่คือข้อมูลคร่าว ๆ ของกีฬาวอลเลย์บอล เมื่อรู้จักกีฬาชนิดนี้กันแล้ว ก็อย่าลืมทำความเข้าใจกติกามารยาทในการแข่งขัน และเล่นกีฬากันอย่างมีน้ำใจนักกีฬากันด้วยนะจ๊ะ

กีฬาวอลเลย์บอล (Volleyball)

2012-10-27T18:18:00.005-07:00

ประวัติกีฬาวอลเลย์บอล

ประวัติของกีฬาวอลเลย์บอล

2012-10-27T18:18:00.001-07:00

ประวัติของกีฬาวอลเลย์บอล

กีฬาวอลเลย์บอลเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1895 โดยนายวิล เลียม จี มอร์แกน ผู้อำนวยการฝ่ายพลศึกษาของสมาคม Y.M.C.A. เมืองฮอลโยค มลรัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นผู้คิดเกมการเล่นขึ้น เพื่อตอบสนอง ประยุกต์กีฬาให้สามารถเล่นในฤดูหนาวได้เขาได้เกิดแนวความคิดที่จะนำลักษณะ และวิธีการ เล่นของกีฬาเทนนิสมาดัดแปลงใช้เล่น จึงใช้ตาข่ายเทนนิสซึ่งระหว่างเสาโรงยิมเนเซียม สูงจากพื้นประมาณ 6 ฟุต 6 นิ้ว และใช้ยางในของลูกบาสเกตบอลสูบลมให้แน่น แล้วใช้มือและแขนตีโต้ข้ามตาข่ายกันไปมา แต่เนื่องจากยางในของลูกบาสเกตบอลเบาเกินไป ทำให้ลูกบอลเคลื่อนที่ช้าและทิศทางที่เคลื่อนไปไม่แน่นอน จึงเปลี่ยนมาใช้ลูกบาสเกตบอล แต่ลูกบาสเกตบอลก็ใหญ่ หนักและแข็งเกินไป ทำให้มือของผู้เล่นได้รับบาดเจ็บจนในที่สุดเขาจึงให้บริษัท A.G. Spalding and Brother Company ผลิตลูกบอลที่ หุ้มด้วยหนังและบุด้วย ยาง มีเส้นรอบวง 25-27 นิ้ว มีน้ำหนัก 8-12 ออนซ์ หลังจากทดลองเล่นแล้ว เขาจึงชื่อเกมการเล่นนี้ว่า "มินโตเนต" (Mintonette)

ปี ค.ศ. 1896 มีการประชุมสัมมนาผู้นำทางพลศึกษาที่วิทยาลัยสปริงฟิลด์ ( Spring-field College) นายวิลเลียม จี มอร์แกน ได้สาธิตวิธีการเล่นต่อหน้าที่ประชุมซึ่งศาสตราจารย์ อัลเฟรด ที เฮลสเตด (Alfred T. Helstead) ได้เสนอแนะให้มอร์แกนเปลี่ยนจากมินโตเนต (Mintonette) เป็น "วอลเลย์บอล"(Volleyball) โดยศาสตราจารย์อัลเฟรดให้ความเห็นว่าเป็นวิธีการเล่นโต้ลูกบอลให้ลอยข้าม ตาข่ายไปมาในอากาศ โดยผู้เล่นพยายามไม่ให้ลูกบอล ตกพื้น ต่อมากีฬาวอลเลย์บอลได้แพร่หลายและเป็นที่นิยมเล่นกันในหมู่ประชาชน ชาวอเมริกันเป็นอย่างมากปี ค.ศ. 1928 ดอกเตอร์ จอร์จ เจ ฟิเชอร์ (Dr. George J. Fisher) ได้ปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงกติกาการเล่นวอลเลย์บอล เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในระดับชาติ และได้เผยแพร่กีฬาวอลเลย์บอลจนได้รับสมญานามว่า บิดาแห่งกีฬาวอลเลย์บอล